နေရမလားကြွေရမလားမောင်ရယ်(အောစာအုပ်)

” အ အားးး အီးးး အ အ လှိုင်းတွေလှိုင်းတွေ မူးရိပ်ရိပ် အားးးရှီးးးး ဟင် ငါဘာဖြစ်နေတာလဲ ငါဘယ်ရောက်နေတာလဲ တခါမှ မခံစားဖူးတဲ့အရသာ မျက်လုံးအသာလေးဖွင့်ကြည့်မိတော့ မူးနောက်နောက်နဲ့ အာရုံတွေ စုစည်းမရဘူး အိုရ် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဝတ်စားမရှိတော့။နာမည်က– ချစ်မှူးအိမ်စည် အသက် ၂၅နှစ် ဆိုက် ( ၃၆-၂၇-၄၀ ) ပုရိသတို့ဖမ်းစားနိုင်သူ ချစ်သူ ထူးဝေသော်နှင့် မကြာခင်လက်ထပ်တော့မှာမို့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အကြိုပွဲလေး အပျော်စားပွဲသောက်ပွဲ ကျင်းပရာက အနည်းငယ်မူးလာသဖြင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက အိမ်လိုက်ပို့ရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရာမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်

ဟင်! “ဇော်” နင် – နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ ငါ- ငါ့ကို သနားပါဟာ အဟင့် ဟင့် ကျမ စောက်ပတ်လေးကို အငမ်းမရ ယက်ပေးနေတဲ့ ” ရှိုင်းထက်ဇော်” ပေါင်နှလုံးကြားက ခေါင်းလေးမော့ပြီး ခွင့်လွတ်ပါဆိုတဲ့မျက်ဝန်းတွေ စကားသံမထွက်ပဲ ညှီစို့စို အပျိုစင်တစ်ယောက်ရဲ့ အရည်ကြည်လေးများကို တစ်ပြွတ်ပြွတ်စုတ်ယူနေဆဲ လျှာထိပ်လေးနဲ့ အက်ကွဲကြောင်းလေးအားထိုးခွဲလိုက် အစိလေးအား ဆွဲစုပ်ပေးလိုက်တိုင်း တစ်ကိုယ်လုံး လေဟာနယ်ထဲလွင့်မျောသွားသလို ဟာ အ- အ အားးရှီးးးးး ဝင်သက်ထွက်သက်တွေ ထိန်းချုပ်နေရင်းးး ကိုယ်တွင်းအောက်ပိုင်းက နွေးကနဲ့ တစ်ညိမ့်ညိမ့် – ဒါတင် မပီးသေး ခွင့်လွတ်ပါ”မှူး”ရယ် ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ အတူ စောက်ပတ်လေးထဲ – ဇော့်- လီးကြီး တိုးဝင်လာနေတော့သည်

အာရုံတွေဝေဝါးဆဲ အိပ်ရာခင်းကိုသာ လက်နဲ့ကျစ်နေအောင် ဆွဲထားဆဲ အင်းး ဟင်းးး အအ ခဏကြာတော့ ဦးနှောက်ကို အထိအတွေ့က အနိုင်ပိုင်းတယ်ဆိုရမလား ရမက်ဆန္ဒတွေနောက် ပေါင်လေးတွေ မသိမသာဟပေးရင်း တချက်တချက် ကော့ပေးနေမိလျက် အင့် အင်းးးး လက်ချောင်းလေးများက နို့သီးခေါင်းလေးများအား ခပ်တင်းတင်းခြေမွှပေးချိန် ” အအ ရှီးးးး အလိုအလျောက် ‘ဇော့်’ ခေါင်းလေးကို ဆွဲချ မွတ်သိပ်စွာ အနမ်းတို့ ခြွေနေမိပေါ့ အသက်ရှုနုန်းတွေ မြန်လာပီး ဆောင့်ချက်တွေနဲ့ အညီ တုန်ပြန်တတ်လာခဲ့တာ။“မောင်” မဟုတ်တဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်က လိုးနေတာ သာယာမိနေတာ ဒါဟာ တကယ်ဖြစ်နေတာလား မတွေးချင်ဘူး

ခုချိန်မှာ နောင်တဆိုတဲ့အရာထက် ‘ဇော့်’ လီးကြီးရဲ့ အရသာကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့တာ အားးးးရှီးးးး မှူးရယ် ချစ်တယ်ကွာ အင်းးး အင်းးးး ဇော် ပြီးပြီ အ အ ရှီးးးးး မိန်းမ သဘာဝအရ ဇော့်လီးကြီးကို တင်းနေအောင် ညစ်ထားပေးရင်း သုတ်ရည်ပူပူလေးက မှူးအား ဒုတိယအကြိမ် အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။တစ်ကယ်တော့ ရှိုင်းထက်ဇော် နဲ့ ချစ်မှူးအိမ်စည် ဆိုတာ ငယ်သူငယ်ချင်း ခြံခြင်းကပ်လျက်ပါ နှစ်အိမ်တစ်အိမ်နေကြတာမျိုး အချစ်ဆိုတာလဲ ဆန်းကြယ်လှတယ် ငယ်သူငယ်ချင်းသံယောစဉ်ကို ကျော်ပြီးမှ ရှိုင်းထက်ဇော်သူငယ်ချင်း ထူးဝေသော်ကို ချစ်မှူးအိမ်စည်က ပြန်ချစ်ခဲ့တာ ထူးဝေသော်က မိဘတွေလုပ်ငန်းမှာပဲ ဦးစည်းပြီး အထည်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်နေသူ အသက် ၂၆ ခပ်ညိုညို အရပ်မောင်းအနေတော်ပါ။

ရှိုင်းထက်ဇော်အိမ် ဝင်ထွက်ရင်း “မှူး” ဆိုတဲ့ အလှနတ်သမီးလေးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာ ရှိုင်းထက်ဇော်တို့က ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် ရတနာလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်လာတဲ့ သူဋ္ဌေးမျိုးရိုး အချိန်တန်ရင် မှူးကိုသူပိုင်ဆိုင်မယ် ထင်ပြီး လျော့တွက်ခဲ့မိတော့ ခုတော့ အသဲကွဲနေရတာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပျော်လွန်ရမှ အိမ်ပြန်ပို့ပေးရင်း ချစ်မှူးအိမ်စည်ရဲ့ ပန်းဦး မရ ရအောင် ခူးခြွေပစ်တာ နောက် တစ်ပတ်ထဲ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ထူးဝေသော်နဲ့မှူးတို မင်္ဂလာဆောင်ကြတော့မှာ သူ့တွက်က နောက်ဆုံးအချိန်တွေ။ဒီနေ့ “မောင်” ဖုန်းဆက်တယ် မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံသွားရွေးမှာမို့ စောစောထ ရေချိုးအလှပြင်ရင်း စောင့်နေမိချိန် အဖေနဲ့အမေလဲ ဘုရားသွားတုန်းးးး မှူး ရေ မှူး “ဟင်” ဇော် ဘာလာလုပ်တာပါလိမ့် အရင်ရက်က အဖြစ်ပျက်တို့ကြောင့် မျက်နှာချင်းမဆိုင်ချင်တော့။

ဟူးးးးး မှူး တံခါးဖွင့်ပါဟာ နောက်ဆို နင့်ကိုမတွေ့ရတော့ပါဘူး။ခဏလေးပါ မှူးရယ် “မောင်” လည်းခဏနေ လာခေါ်တော့မှာ ဖွင့်ပေးလိုက်မယ် မြန်မြန်ပြော မြန်မြန်ပြန် ပြီးတာပဲလေ ရုတ်တရက်ပဲ အိမ်ထဲအတင်းဝင်လာပီး မျက်နှာချင်းဆိုင် အနမ်းကြမ်းကြမ်းတွေ လက်ခံမိပြန်ပြီ စွင့်ကားနေတဲ့တင်သားတွေပေါ် ခပ်တင်းတင်းပွတ်ချေပေးတာလည်း အလိုက်သင့်နေမိပြန်တာ။သူ့ပုဆိုးကြားက မာမာကြီးတစ်ခု စေ့ဆော်မှှု့ကြောင့် ထင်ပါရဲ့ ဆီးခုံးလေးပေါ်ထောက်မိလျက်သား အား ရှီးးးး အဖုတ်လေးဆီက ဆစ်ကနဲ့ သိသိသာသာ သတိထားမိလိုက်ပြန်တယ်

မိန်းမောနေရင်း ထမိန်ကွင်းလုံးချွတ် အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးချွတ်တော့လည်း အလိုက်သင် မသိမသာကူညီပေးမိနေတာ ခုချိန်ဆုတောင်းမိတာ မောင်ရောက်မလာပါစေနဲ့ပေါ့ အားးး ရှီးးးး ကျွတ် ဟာကွာ အင့် အင်္ကျ ီလိပ်တင်ပီး ဘရာစီယာ အပြင်ကဆုပ်ချေနေတော့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ မာတာတာလေးဖြစ်နေတာ ရုတ်တရက် “ဇော်” ဒူးထောင်ထိုင်ပီး ကျမကိုယ်ကို ဆွဲလှည့်ရင်း ခါးကို အနည်းငယ် ညွတ်ချခိုင်းတယ် သူ့မျက်နာရှေ့မှာ ကျမ ဖင်ကုန်းယက်လေးပေါ့။အဖုတ်ကိုနောက်ကယက်ရင်း ဖင်ဝလေးကို တချက်ချက် လျှာထိပ်လေးနဲ့ လာလာထိုးးးတာ အားးး ရှီးးးး ကျွတ်ကျွတ် အင်းဟင်းးး ဟင်းးး ဘာနဲ့မှမတူညီတဲ့ စည်းစိမ်တစ်မျိုးပေါ့။

ရမ္မက်စည်းစိမ်ကြောင့် အသိစိတ်ပျောက်လုလုနဲ့ ပေါင်နှဖက်မသိမသာလေးကား “ဇော်” ခေါင်းကို နောက်ပြန် လက်နဲ့ဆွဲကပ်ရင်း အကြိမ်ကြိမ် ပီးခဲ့ရပြီ အားးး ဟူးးး ကောင်းလိုက်တာ “ဇော်”ရယ် ကျမလည်းထိုင်ချပစ်လိုက်ရတာ “ဟင်” ဇော်”ပုဆိုးကြားက ဖေါင်းထွက်နာ အိုရ် ဟုတ်တယ် မှူးရယ် ကိုယ့်လီး စုပ်ပေးပါ့လား ခဏလေးပါ လုပ်ပါကွာ။ဒါနောက်ဆုံးမို့ပါ ဇော် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြောပြောဆိုဆို ပုဆိုးချွတ်ချလိုက်ရာ မှူးမျက်နာရှည့် လီးကြီးမှာ အရှည် ၇လက်မခန့် နီညိုရောင်အသားနဲ့ အကြောပြိုင်းပြိုင်းထလျက် ဖိတ်ခေါ်နေသယောင် သူတောင် ငါ့အဖုတ်ရော ဖင်ရော ယက်ပေးခဲ့တာပဲလေ အတွေးမဆုံးမှီ လက်တဖက်က “ဇော့်” လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံပေးလိုက်သည် “မောင့်” လီးကိုပင် စုပ်မပေးဘူးခဲ့

အလွန်ဆုံး ပုဆိုးအပြင်ကနေ ဂွင်းပဲထုပေးခဲ့ဘူးတာ “ဇော်”လည်း အားမရဟန်နဲ့ မှူးခေါင်းလေးအား လက်နဲ့ထိန်းပြီး ပါးစပ်ကို လိုးနေလိုက်သည် အားးး အားးး ကောင်းလိုက်တာ မှူးရယ် မှူးလည်း ပါးစပ်ကို အလိုးခံရင်း ခွင့်လွတ်ပါ “မောင်” မြတ်မြတ်နိုူးနိုး မောင်နမ်းဖူးတဲ့ နှုတ်ခမ်းတစ်စုံမှာ သူစိမ်းယောင်္ကျားတစ်ယောက်ရဲ့လီးက နေရာယူနေပြီလေ။ထိုစဉ် တီတီ တီတီ အိမ်ရှေ့မှ ကားဟွန်းသံနှစ်ယောက်သား ကြားလိုက်မိသည် လီးကို ပါးစပ်မှ ထုတ်၍ အဝတ်စားများ အမြန်ပြန်ဝတ်လိုက်ကြသည် “ဇော်” နင် နောက်ပီးမှပြန်နော် ငါအရင်ထွက်မယ်။“မောင်” တွေ့သွားရင် မကောင်းဘူး။

ထိုနောက့် “မောင့်” ကားလေးပေါ်ဝင်ထိုင်ရင်း မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်မယ့် အဝတ်စားများရွေးရန် ထွက်ခဲ့လိုက်တော့တယ် လမ်းတွင် မောင်က ကားခဏရပ်ပြီး နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့နမ်းချင်သလိုမို့ “အိုရ်” လူတွေနဲ့မောင်ရယ်။အိမ်ပြန်ရောက်မှနော် အမှန်တော့ “ဇော့်” လီးကြီးစုပ်ပေးထားတာမို့ “မောင့်” အပေါ်အားနာမိတာပါ ဒါပေမယ့် မောင်က မှူးလက်ကို ဆွဲပြီး သူ့ပေါင်ကြားထဲက အမြှောင်းလိုက်ထနေတဲ့ သူ့လီးကြီးပေါ်တင်ပေးတဲ့အခါ အော် လရောင်ကင်းတဲ့ ပင်လယ်အပျိုမ တစ်ကောင် ရင်ထဲစိုးတစ်ထိတ်ထိတ်နဲ့ ညည်းတွားလို့နေလျက် ခန်းမထဲမှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ “မောင်” နဲ့ “ကျမ” ရဲ့ အပြုံးများ ဆွေမျိုး မိတ်သင်္ဂဟ တို့၏ အပြုံးများ အရာအားလုံး ပျော်ရွှင်ခြင်း အတိပေါ့။

ဧည့်သည်တွေအားလုံး ဧည့်ခံပေးရင်း မူးနောက်နောက်နဲ့မို့ “မောင့်” ကို ပြောပြပြီး ခန်းမ အတွင်းဖက် စတိုခန်းထဲ ခဏနားပြီး ပြန်ထွက်လာတော့ “မောင်” နဲ့ “ဇော်” တို့ စကားပြောနေတာ တွေ့လိုက်ရတာ မှူး နဲနဲတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်။တစ်ယောက်ကမိမိလက်ထပ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကမိမိ အပျိုစင်ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ သူတို့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် စကားပြောနေရာဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းခြင်း လျှောက်သွားလိုက်သည် မှူး သက်သာရဲ့လား ဧည့်သည်တွေလဲနည်းသွားပါပြီ ဟုတ် “မောင်” ဟုပြောရင်း “ဇော်” ကိုပါ နုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။ထိုနောက် မင်္ဂလာပွဲပြီးတော့ မှူးတို့နေမယ့် တိုက်ခန်းအသစ်ကို မောင့်သူငယ်ချင်းတွေက လိုက်ပို့ကြတော့သည်။

မောင်တို့ သူငယ်ချင်းတွေ တရုန်းရုန်းပေါ့ တိုက်ခန်းရောက်တော့ လူပျိုနောက်ဆုံးညမို့ မောင့်အား ယာမကာများနှင့် ဧည့်ခံပေးဖို့ ဘီယာဆိုင်သို့ ဇွတ်ခေါ်ကြလေသည်။မောင်ကလဲ ကျမတစ်ယောက်ထဲ ကျန်ခဲ့မှာမို့ အိမ်မှာပဲ ဝယ်သောက်ဖို့ပြောရင်း ဟျောင့် ဖိုးဇော် မင်းသွားဝယ်ကွာဟု ပြောဆိုလိုက်သည် “ဇော်” ဘီယာပုလင်းများ ရွမ်၂တောင့် ငါးမှုတ်ကြော် အာလူးကြော်များနဲ့ ပြန်ရောက်လာတော့ စားကြသောက်ကြပေါ့။ကျမလည်း ပင်ပန်းလာလို့ မောင်တို့ သူငယ်ချင်းတွေ သောက်ကြနော် အခန်းထဲနားတော့မယ်ဟု ပြောပြီး ကျမတို့အိပ်ခန်းလေးထဲ ဝင်လာခဲ့တော့သည်။

နောက်ထပ် ၂နာရီလောက်အကြာမှာတော့ ခပ်ပြင်းပြင်းအရက်နံများနဲ့အတူ – မောင် – ဝင်လာခဲ့သည် မှူး လေး အိပ်ပျော်နေလား မောင်လာပီလေ – အေ့ ဂေ့ မူးမူးရူးရူးနဲ့ အဝတ်စားပင် မလဲမိသောမှူး ချိတ်ထမိန်လေးအားလှန်ပြီး ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေရာ မကြာမှီ စောက်ဖုတ်လေးထဲသို့ မောင့်လရည်ပူပူများစီးဆင်းလာခဲ့ရသည် မှူး ဘက်က ဇပ်တငမ့်ငမ့် ကာမအရသာကို မခံစားလိုက်ရ ကြိတ်မိတ်အိပ်တော့လည်း မရ ရေချိူးခန်းဘက် အဖုတ်လေးဆေးကြောဖို့ ထွက်လာရာ ဧည့်ခန်းထဲမှ ညည်းသံ သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရသည်။“ဟင်” ဘယ်သူပါလိမ့် ဧည့်ခန်းဘက်ဝင်ရောက်ကြည့်ရာ အမလေးးးလေးး “ဇော်” တစ်ယောက်မူးပြီး အိမ်မပြန်နိုင်လို့ထင်တယ်။

ပုဆိုးက အထက်လှန်တက်လို့ ဆီတီခုန်ပေါ်မှာ ခြေနှချောင်း အောက်ကိုတွဲလောင်းချလျက် မှူးရယ် ချစ်တယ်မှူးရယ် တတွတ်တွတ် ညည်းနေရင်း လီးကိုအထက်အောက် ပွတ်ဆွဲနေသည် မောင်နဲ့ အာသာမပြေတဲ့စိတ်တွေ ထပ်မံနိုးကြွခဲ့လာရာ အသိစိတ်တွေလွင့်ပျောက်ခဲ့ရတော့သည်။တင်းမာနေသော နို့အုံလေးနှစ်ဖက်ကို မိမိလက်ဖြင့်ချေရင်း – ဇော်- ပေါင်ကြားထဲ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်မိသည် လီးထိပ်က အရည်ကြည်ဥလေးများက တစ်စက်စက်နဲ့ကြည့်နေရင်း မှူးနုတ်ခမ်းလေးက အလိုအလျောက် ငုံမိသွားသည် ထို့နောက် ဇော့်လက်ကိုဖယ်ပြီး မှူးလက်နဲ့ လီးအရင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အငမ်းမရ စုပ်ပေးလိုက်သည်။

အွန်းး– အုအု လီးကြီးမှာ ပါးစပ်ထဲတင်းကနဲ့ တင်းကနဲ့ မှူးအဖုတ်လေးထဲမှ စောက်ရည်များနဲ့ မောင့်သုတ်ရည်တွေ စီးကျလာခဲ့ရသည်။ထိုစဉ် လီးကြီးမှ ပူနွေးပွတ်တိုက်မှု့ကြောင် “ဇော်”တစ်ယောက် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဟင် မှူးပါလား –အ အ အင့် ရှီးးးး မိမိလီးအား လက်နှစ်ဖက်နဲ့ကိုင်ပြီး ဒူးထောက်၍ အားရပါးရစုပ်နေသော မှူးအားတွေ့လိုက်ရသည်။ဘယ်အချိန်ထဲကစုပ်နေမှန်းမသိလီးကကျင်တက်လာပြီး ပီးချင်သလိုမို့ မှူးပါစပ်ထဲက ထုတ်ပြီး ကျနော့်လီးစုပ်ထားတဲ့ မှူးနုတ်ခမ်းလေးကို ဆွဲနမ်းမိသည်။မှူးပါးစပ်က လီးနံ့လေးကလည်း တမျိုးလေးခံစားမိရတယ်။

ခဏကြာတော့ မှူးက မတ်တပ်ထရပ်ကာ ချိတ်ထမိန်လေးအားချွတ်ပြီး ကျနော့်မျက်နာအား ဆွဲယူ၍ အောက်ခံဘောင်းဘီမချွတ်နိုင်တော့ပဲ နေရာ အနှံပွတ်နေတော့သည် ကျနော်လည်း မှူးအတွင်းခံလေးအား ဆွဲချွတ်လိုက်ရာ မှူးက ပေါင်လေးကားရင်း မျက်နှာရှေ့တည့်တည့် စောက်ဖုတ်လေးအားကော့ပေးနေသည်။စောက်ဖုတ်လေးမှာဖေါင်းကားနေရင်း အရည်များကျလာရာ ကျနော်လည်းယက်ပေးလိုက်သည် အားးး ကောင်းလိုက်တာဗျာ ယက်နေရင်းနဲ့ သူ့ယောင်္ကျားလိုးထားတဲ့ လရည်တွေပါ ပါးစပ်ထဲဝင်ကုန်တာ ရွံပေမယ့် မှူးအရှိန်မပျက်အောင် မျိုချပစ်မိတယ်ဗျာ အ- အားးးရှီးးးး ကောင်းလိုက်တာ– ဇော်ရယ်။

နာနာလေး ဖိဖိယက်ပေးပါ အားးး အ ရှီးးးး မှူးဆီက ရမ္မက်သံပြင်းပြင်းနဲ့ တောင်းဆိုမှု့တွေ ဧည့်ခန်းလေးအတွင်းမှာ မချိတင်ခဲပေါ့။စောက်ဖုတ်လေးနုတ်ခမ်းသားလေးတွေ ယက်ရင်း အစိလေးအား ဆွဲစုပ်ပေးလိုက်ရာ အားးးး အားးးးး ဇော်ရယ် အားးးရှီးးးး ကျွတ် အသံမျိုးစုံ သည်းတွားရင်း ကျနော့်မျက်နာပေါ် စောက်ရည်များ ဒလဟော ပန်းထုတ်ခဲ့သည် စောက်ရည်များ ကုန်သည်အထိ ပေါင်ဖြင့်ညှပ်ထားရာ အသက်ရှုကျပ်လာမိသည် ခဏနားပြီးတော့ “ဇော်” နင် မပြီးသေးရင် လိုးလေကွာ ပြောပြီးပြီး မှူးတယောက် ခေါင်းငုံထားမိသည်။ကျနော်လည်း မှူးစောက်ဖုတ်လှလှလေးကို လိုးချင်လှပါပြီ မှူးက ကြမ်းပြင်ပေါ်ပက်လက်လှန်ရင်း ဒူးထောင်ပေါင်ကားပြီး အဖုတ်လေးအား ဖြဲပေးထားရာ လီးကိုထည့်၍ ဖြည်းဖြည်းချင်းလိုးပေးလိုက်သည်။

ယောင်္ကျားဖြစ်သူထက် -ဇော့်- လီးက အလိုးခံရတာပိုပြီး အရသာထူးနေပြန်သည် ” အွန်းးး အရမ်းအလိုးခံလို့ ကောင်းတာပဲ -ဇော်ရယ်။မာထင်နေတဲ့လီးကြီးအား ညှစ်ပေးနေရင်း အဖုတ်လေးကို ကော့ပေးလိုက်သည် ကျနော်လည်း ကော့ပေးလာတဲ့ မှူးစောက်ဖုတ်လေးအား ဆောင့်ဆောင့်လိုးပေးရာ ပေါင်လေးနှစ်ဖက်အား အစွမ်းကုန်ကားပေးရင်း အားးး အားးးး ရှီးးးး “ကောင်းလိုက်တာ” ကောင်းလိုက်တာ ဇော်ရယ် နာနာလေးလိုးပေးပါ လိုးပေးပါ အားးး အ အ ဟူးးးးးးး မှူး တယောက် ကာမစည်းစိမ်ကို အားရပါးရ ခံစားနေတော့သည်။ကျနော်လည်း မှူးစောက်ဖုတ်လေးအား ကြည့်ပြီး လိုးနေရင်း လီးကြီးအဝင်အထွက် အဖုတ်နုတ်ခမ်းသားနီတာရဲလေးတွေ လိပ်ဝင်သွားလိုက် အပြင်ပြန်ပါလိုက်နဲ့ အရသာထူးနေမိသည်။

လိုးရင်းတန်းလန်း ပီးချင်လာသဖြင့် စောက်ဖုတ်ထဲမှ လီးကို အမြန်ထုတ်ပြီး မှူး မျက်နှာပေါ် လရည်များပန်းပေးလိုက်သည် မှူးက စောက်ရည်နံ့ လရည်နံ့ သင်းပျံနေတဲ့ ကျနော့်လီးအား ပြောင်စင်အောင် စုပ်ပေးပြီး မိန်းမောလို့ နေပါတော့သည်။မနက်မိုးသောက်တော့ မင်္ဂလာကုတင်ကြီးပေါ်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော- မောင့် – ကို ကြည့်ရင်း နဖူးလေးအား တရှိုက်မက်မက် နမ်းပစ်လိုက်သည်။ “မောင့်” မျက်လုံးလေး ဖတ်ကနဲ့ပွင့်လာသည်။ “မိန်းမ- နိုးနေပီလားကွ” ရွှန်းလက်တောက်ပနေတဲ့ မောင့်မျက်လုံးတွေ– မှူး ရဲရဲ မကြည့်ရဲတော့ပါဘူး

“မောင်” ညက အိပ်ပျော်သွားတုန်း ဧည့်ခန်းထဲမှာ “ဇော်”နဲ့ ချစ်ပွဲဝင်ခဲ့သည်မို့ စိတ်မလုံတလုံဖြစ်နေတုန်း ကျမ ခေါင်းလေးအားဆွဲယူကာ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို နမ်းပေးနေသည်။။“အနမ်း” အနမ်းတဲ့လား အတေ့ွထိသက်သက် ရမက်ဆန်လွန်းတဲ့အရာ “ဒါပေမယ့်” မောင့် အနမ်းတွေက ရင်းနှီးနွေးထွေးစေဖို့ ရင်ခုန်ကြည်နူးစေဖို့ လျှပ်ကူးနည်းတစ်ခုအဖြစ် မပြောင်းလဲနိုင်ဘူးနော်။တကယ်ပါမောင်ရယ် ချစ်မေတ္တာတွေ တစ်ယောက်ရင်ထဲ တစ်ယောက် နက်ရှိုင်းတိုးဝင်လာအောင် မှူးကြိုးစားမှာပါ “မှူး ” မောင့် မိန်းမ ဖြစ်သွားပြီနော် ရှင် အင်းလေ မောင်ရဲ့ ” မောင် အရမ်းချစ်တယ် ” ” ချစ်ပါရှင်”“ရင်ထဲကလာတဲ့ အသံလေးမို့ မှူးစိတ်ထဲ- နွေးကနဲတော့ဖြစ်တယ် အားရကျေနပ်မိတယ်။

“မောင့်” အပေါ် ခံစားချက်တော့ရှိနေပါတယ်- တဆက်ထဲ တွေးမိတာက – “ချစ်တယ် မှူးရယ်” အားးး ရှီးးး လိုးလို့ကောင်းလိုက်တာကွာ အီးးး အအ “ဇော်ရဲ့ ရမ္မက်တွေပြည့်လျှံနေတဲ့ စကားလုံး ကြမ်းကြမ်းတွေ ဟူးးးးး “အိုရ်ကွယ်” မောင်ရယ် ကျေးဇူးပြုပြီး မှူးရဲ့ အချစ်တွေရော ရမ္မက်ဆန္ဒတွေရော သိမ်းယူပေးပါ။လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ တောင်းဆိုတာပါမောင်ရယ် မောင့် အနမ်းတွေ “မှူး” နှုတ်ခမ်းလေးမှတဆင့် လည်တိုင် လည်တိုင်လေးမှ တဆင့် နိုအုံလေးများပေါ် ” သိပ်ချစ်တတ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ မောင်ရယ်” နှလုံးသားရဲ့အေးစက်မှု့တွေ မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့တာပါ။

သက်ရောက်မှု့က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထပ်ကြိုးစားပေးပါ- အင်းးး အင့် ဟုတ်ပီနို့သီးလေးများအားစုပ်ရင် ကျမအဖုတ်လေးအား ပွတ်ပေးနေသည်။ မှူး လက်တစ်ဖက်ကလည်း “မောင့်- ပုဆိုးပေါ်ကနေ လီးကြီးအား ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။” မောင့်- ညည်းသံခပ်တိုးတိုးလေးပေါ့ နို့လေးစုပ်နေရာကနေကျမ ထမိန်လေးဆွဲချွတ်နေလို့ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အောက်ခံဘောင်းဘီလေးပါ ချွတ်ချပေးလိုက်တာပေါ့ ဒီလိုအနေထားဆိုရင် “ဇော်” က ချက်ချင်းကုန်းထ မှူးစောက်ဖုတ်လေးကို အားရပါးရ ယက်ပေးတတ်တာ ဟူးးးး ” မောင်” ကတော့ သူ့အင်္ကျ ီ ီကြယ်သီးများဖြုတ်လို့နေတယ်။

သူအင်္ကျ ချွတ်မပြီးခင်- ကျမ အသာလှဲချပြီး မောင့် ပေါင်သားများ နမ်းပေးနေခိုက် ” မိန်းမ လိုးကြစို့ကွာ မောင် အရမ်းလိုးချင်နေပြီ ” “မှူးလည်း လက်တဖက်က အစိလေးအားချေရင်း ပေါင်လေးကား မျက်စိလေးမိတ်နေလိုက်တော့တယ် ခံစားမှှု့က အေးစက်စက် ပြန်ဖြစ်သွားရပါပြီလေ ခဏ အကြာမှာတော့ အဖုတ်လေးထဲက နွေးကနဲ့မို့ “မောင်” ပြီးသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတာ ဟူးးးး နှစ်တွေ အလီလီကြာလို့ သားလေး ဝေယံတောင် သူငယ်တန်းစတက်နေပေမယ့်မောင်နဲ့ကျမရဲ့ ကုတင်ပေါ်က ပြဇတ်တွေကတော့ အေးတိအေးစက်ပါပဲ အဓိပ္ပါယ်မဲ့နေ့ရက်တွေ ဖြတ်သန်းရင်း- ရမ္မက်တွေ ဆန္ဒတွေ ဖက်တွယ်မိတဲ့ နှလုံးသားမှ အဆိပ်တွေ ဖောက်ထုတ်ပစ်ရင်း အထီးကျန်ရပ်ဝန်းမှာ စိတ်ကူးကောင်းသလောက် နေထိုင်ရင်း“မောင့် အတွက် ဇနီးကောင်းတစ်ယောက် ” ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

“ဇော်” ဆီက ဖုန်းဆက် ဇွတ်အတင်းပူဆာခဲ့သမျှ ခက်ခက်ခဲခဲ ငြင်းဆန်ရင်း မိသားစု အတွက် ကားလိပ်ချထားခဲ့တာ ကျေနပ်မိပါရဲ့ ရိုးရိုးသားသားဝန်ခံရရင်တော့ ” ဒုတိယ အိမ်မက်အတွက် ပထမ ကောင်းကင်ကို ကျမ မစွန့်လွတ်ခဲ့တာပါ ” လူဘဝက ခက်တော့လဲ ခက်သားပါပဲ သမုဒယ ယဇ်ပုလ္လင်ထက် ဒီတစ်သက် ဝေးစေဆိုတဲ့ စီရင်ချက် ချခံရသူက “မှူး”ပါရှင် အတော်ကြာအောင် အဆက်သွယ်ပြတ်နေတဲ့ “ဇော့်” ဆီမှ သူအိမ်ထောင်ပြုတော့မည်။ဖြစ်ကြောင်း နိုင်ငံခြား အပြီးထွက်သွားမှာမို့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တွေ့ခြင်ကြောင်း တောင်းဆိုနေပါပြီ “မှူးရယ်”ဂျောင်ထိုးခံရတဲ့ တမြက်စည်းရဲ့ သွေးကြောထဲမှာတောင်ခံစားချက်ဆိုတာရှိနေပါတယ်

“ဇော့်” ကိုသနားပါဦးကွာ မှူးစကားကို နားထောင်ပါတယ် မတွေ့နဲ့ဆိုလို့ နှစ်ချီပြီး မတွေ့ခဲ့ပေမယ့်တနေ့မှ မေ့မရသူပါ “ထွက်ပေါက်မှန်သမျှ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်တဲ့ “ဇော့်”ရဲ့ သံယောစဉ် အပိုင်းအစတွေကြောင့် “မှူးလေ” မှူး” ရမ္မက် နဲ့ သိတ်ခါ ဒွန်တွဲရင်း မလူးသာ မလွန့်သာ ကာမ ဝဲဂရက်ထဲကလှေငယ်လေးကို လှော်ဖို့ ဆုံးဖြတ်မိလိုက်တာပါ။ဒီနေ့ တနင်္ဂနွေ အလုပ်နားရက်မို့ ” မောင် နဲ့အတူ အိမ်မှာ ရှိနေပေမယ့် မောင့်မျက်နှာ ရဲရဲ မကြည့်ရဲတော့ပါ နက်ဖန်ဆို သားလေးလဲကျောင်းသွား မောင်လည်းအလုပ်သွားမှာမို့“ဇော့်” ကို အိမ်ခေါ်ထားလိုက်သည်။ မနက်လင်းတော့ ရင်ထဲတလှပ်လှပ် နဲ့ မောင်နဲ့သားလေးထွက်သွားပြီး မကြာပါဘူး

“ဇော်” ရောက်လို့လာသည် အနည်းငယ် ဝလာသည်မှလွဲ၍ “ဇော်” မပြောင်းလဲပေ မှူးတို့ အိပ်ခန်းထဲ ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ” ဇော်” လက်ကလေးတွေ လှုပ်ရှား နေသည်မှူး နို့တွေခပ်ကြမ်းကြမ်း ချေပစ်နေရာအိခ်ဟုတ်တယ် ” မှူး လိုချင်တာ ” အာကွာ ကျွတ်ကျွတ် ရင်ထဲ တဖိန်းဖိန်းတရှိန်းရှိန်း အင်းးဟင်းးး နို့သီးခေါင်းလေး တဖက် ငုံခံလိုက်ရချိန် အလိုလိုကော့မိလျက်သားအားးး အ “ဇော်” က နို့သီးခေါင်းလေးတွေဖွဖွကိုက်လိုက် စို့လိုက်နဲ့ ပေါင်အတွင်းသားလေးတွေကို အဖုတ်လေးအား မထိပဲ ကုတ်ခြစ်နေသည်။အားးး ရှီးးးး အိခ့် အအ ဟူးးးးး မှူးကိုယ်တိုင် မနေနိုင်တော့ပါ မိမိစောက်စိလေးအား လက်တဖက်ဖြင့် ခြေနေရတော့သည်။

“မြင်ကွင်းက ဇော့် အတွက် ရမ္မက်စိတ်တွေ ပြင်းထန်လာစေသည်။ ထိုစဉ် မှူး လက်တဖက်က “ဇော့်” လီးကြီးအား ပွတ်သတ်ပေးလိုက်ရာ လီးကြီးမှာ တင်းကနဲ့တင်းကနဲ့ မှူးလက်ထဲတွင် မာထင်လာတော့သည်။ ဇော်လည်း ကုတင်ပေါ်မှဆင်း၍ ဒူထောက်ထိုင်လိုက်ရာ မှူး က ခြေတွဲလောင်းချလျက် ဇော့်မျက်နာ တည့်တည့် ပေါင်လေးကားပေးထားသည်။” ဇော်” က မှူး စောက်ဖုတ်လေးအား လျှာဖြင့် ကလိလိုက်လက်ခလယ်ဖြင့် ထိုးမွှေပေးနေရာ စောက်ဖုတ်အတွင်းသားများပါ ယားတက်လာပြီး ဇော့် ခေါင်းဖမ်းကိုင်၍ ခါးလေးကော့ကာ ဖိကပ်ထားမိသည်။ ဇော် သည် အဖုတ်လေးမှ မျက်နာခွာပြီး ပေါင်နှစ်ချောင်းမကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ဒူးထောက်လျက် စောက်ရည်များနဲ့ဖောင်းကားနေသော မှူးအဖုတ်လေးထဲ သူ့လီးကြီးအား ပစ်သွင်းလိုက်တော့သည်။

” အားးး ” အမလေးးး အ အ ကောင်းလိုက်တာ ဇော်ရယ် လိုးလိုးးးး အားးး အီးးး ဘွတ် ဘွတ် ဘွတ် အ့ ဟုတ်တယ် စောင့်လိုး ဇော် မှူး ဒါမျိုး မခံရကြာပြီ လိုးးး ပေးပါ “လိုးး ပေးပါ ဇော်ရယ်” အားးး ရှီးးးးး အားးးးးး ခြေမလေးများအား စုပ်၍ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပစ်ပစ်စောင့်ရာ “မှူး” တစ်ယောက် အကြိမ်ကြိမ် ပြီးခဲရသည်။ဇော် လည်း ပြီးချင်လာသဖြင့် မှူး မှူးပါးစပ်ထဲ လိုးရင်း ပြီးချင်တယ်ကွာ အင်းးး “ဇော်” အဲတိုင်းနေ ပြောပြီးပြီးချင်းးး ပက်လက်လှန်လျက်လေး ကိုယ်လုံး တပတ်လှည့်ကာ ကုတင်ဇောင်းတွင် ဇက်ထား၍ ဦးခေါင်းအား လှန်ချလိုက်သည်။

ဇော့် ပေါင်ကြားတည့်တည့် ပါးစပ်လေးဟပေးလိုက်ရာ ” ဇော် ” က မှူးခေါင်းလေးအား ထိန်းပြီး လီး အရင်းထိ ဖိလိုးလိုက်သည်အု အု ဘလွတ် ဘွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် နူတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးအတွင်းလီးကြီးက ဝင်ထွက်နေတော့သည်။အားးးး ရှီးးး ကောင်းလိုက်တာ မှူးရယ် အီးးး ဟားးးး အားးးး ထွက်ပီကွာ ဟူးး ရှီးးးး အားးးးးး ထိုအချိန် ထူးဝေသော် မှာ သားလေးဝေယံတို့ ကျောင်းမှ ရပိုစ်ကဒ် ပါမလာသဖြင့် ဖုန်းဆက်သောကြောင့်အလုပ်မှ တိုက်ခန်းသို့ပြန်လာယူသည်။ တိုက်ခန်းရှေ့တွင် ကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို မြင်၍ ” အော် ” ဧည့်သည် ရောက်နာပါလား ဘယ်သူပါလိမ့် အတွင်းဖက် ဝင်လာရာ မိမိတို့ အိပ်ခန်းစီမှ အားးးး ရှီးးး ကောင်းလိုက်တာ မှူးရယ်

အားးဟားးး ရှီးးးးး ” ဟင်” ယောင်္ကျားသံပါလားးး အိပ်ခန်းတံခါး အသာလေးဖွင့် လိုက်ရာ “ဟာ” “ဟင်” ဘယ်လိုဖြစ်ကြပါလိမ့် ခေါင်းထဲမိုက်ကနဲ့ ဖြစ်သွားရသည်။ကုတင်ပေါ်မှ ပက်လက်ကလေး ခေါင်း အောက်ချလှန်ထားသောမိမိဇနီးလေးက မိမိမြတ်မြတ်နိုးနိုးနမ်းရှိုက်ခဲ့သော နှုတ်ခမ်းလေးဟကာ ပါးစပ်ကို အလိုးခံနေသည်။ “တောက်” ဒုန်း ဝုန်းးးး တံခါးကို အတွင်းထိ စောင့်တွန်းပြစ်လိုက်သည်” ဟင် မောင် ” “ဟာကွာ” ဒုန်းးးအုန်းး ဝုန်းး ခွမ်းးး ခလွမ်းးး တစ်ခဏချင်းပင် အဖြစ်ပျက်တို့မှာ မြန်ဆန်လွန်းသည် “မောင့်” ၏ ယူကျိုးမရ ခံစားချက်များက ဒေါသတရားအသွင် ကူးပြောင်းချိန် အခန်းထဲမှ မှန်တင်ခုန်များ ကုလားထိုင်များ ပျက်စီးစုပုံ ပြန့်ကြဲနေတော့သည်။

အဟင့်ဟင့် ” မောင်” ရယ် မှူးဘယ်လိုပြောရပါ့မလဲ ဝမ်းနည်းခြင်း ရှက်ရွံ့ခြင်း အားနာခြင်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းများက ရင်ထဲစို့တက်လာသည်။မည်သည့်အသံမှ မထွက် ခုချိန် အဖြစ်ချင်ဆုံးဆန္ဒက အခိုးငွေ့များအဖြစ် “မောင့်” ရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားချင်မိသည်။ အဝတ်အစာများးမှာ ကုတင်ဘေးပြန့်ကြဲနေသဖြင့် အိပ်ယာခင်းလေးဖြင့် ပတ်ထားရင်း အဟင့် ဟင့်ဟင့် ” မာယာ ပခြုပ် ရမ္မက်အတုပ်အနှောင်တွေထဲမှာ တိုးဝင်ငြိတွယ်ခဲ့တဲ့ ရလဒ် “ဇော့်” ထံမှ ငါတောင်းပန်ပါတယ်သူငယ်ချင်းရယ် မင်းကြိုက်သလိုလုပ်ပါ “မှူး”မှာအပစ်မရှိပါဘူး ငါ့အပစ်တွေပါကွာ အဝတ်အစားပင် မဝတ်နိုင်သေး လီးကြီးတန်းလန်းဖြင့် တောင်းပန်နေသည်။

မင်းတို့ ငါ့အပေါ်လုပ်ရက်ကြတယ်ကွာဟူးးးး ဟူးး အိပ်မက်ဆိုးမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာတဲ့အသံမျိုး မင်းတို့ ၂ယောက်လုံး ဒီနေရာက ထွက်သွားပါတော့ “မျှော်လင့်မထားတဲ့ အဖြစ်ပျက်တွေ” နဲ့ ရွေးချယ်ခွင့်မရှိတဲ့ နံရံတွေက ” မောင် နဲ့ မှူး” ကြားးးး တံတိုင်း ခြားခဲ့ပါပြီလေ။ဟူးးးးး ဟင့် ဟင့် ” ဗြောက် ဗြောက် ” “ချွတ် ဖြုတ် ဗြောက်ဗြောက်” နုရွနေတဲ့ ပွင့်ချက်လေးများပေါ် တွဲခိုနေတဲ့ ရေစက်လေးများအား ကြည့်ရင်းးးးးး အရာအားလုံးးးး ထုနဲ့ထည်နဲ့ မှုန်ဝါးးးး စေခဲ့ပါပြီ ခုဆို မောင်နဲ့သားလေးဝေယံ ကိုမတွေ့ရတာ ၆လ ကျော်နေပြီပေါ့ မောင် တစ်ယောက်ကတော့ ၂လလောက်ပဲ အရက်သောက်စိတ်လေခဲ့ ပေမယ့် ပညာတတ်ပီပီ စိတ်ကိုပြန်လည်ထိန်းချုပ်ရင်းးးး အလုပ်ပြန်လုပ်နေပြီး သားလေးနဲ့ ပျော်နေရှာသည်။

“မောင်” ရယ် နေရမလား ကြွေရမလားးးးး နေမယ်ဆို “မောင့်ခြေတော်ရင်းးး” ကြွေမယ်ဆိုလဲ “မောင့်ခြေတော်ရင်းးး ” မောင့်နုတ်ဖျား စီရင်ချက်ကို လက်ခံနေရင်း ရမ္မက်ရဲ့ကျေးကျွန် ” အမိုက်မ “ကို “အမှန် တစ်ခုလောက် ပေးသနားပါနော်” နှစ်ဖက်မိဘများကလည်း အဖြစ်မှန်သိရှိသွားချိန် ပြန်ပေါင်းထုတ်ရန် ဘယ်ဘက်ကမှ အစမပြုတော့ပါ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ငရဲညများးး ဖြတ်သန်းရင် ရာသီ အလီလီ လည်ပတ်ခဲ့လေသည်။

ထူးဝေသော် တစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်နေသဖြင့် အရက်သောက်မိနေသည်။ သားလေးဝေယံသူငယ်ချင်းများက မအေမရှိသူ ဘာညာဆိုပြီး ဝိုင်းစသဖြင့် ငိုယိုပြီးနေတော့သည်။ အပစ်မရှိသောသားဖြစ်သူအား စိတ်ချမ်းသာစေချင်သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဖေါက်ပြန်မှု့ကိုလည်းစိတ်ထဲ မေ့ပျောက်မရ နောက်ဆုံးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်တော့သည်။ရင်ထဲမှာတော့ သောကဒဏ်ရာတွေအပြည့်နဲ့ သက်ပြင်းတောမှာ အခါခါနှစ်နေရသူ နောက်ဆုံးမှာတော့ လစ်ဟာနေတဲ့ သားလေးမေမေနေရာအတွက်မနက်ဖြန်ကိုပြောပြဖို့ ယနေ့ကိုယ်ဖြစ်ခဲ့ရပြီ ဘဝက သိတ်တော့မလှခဲ့ပါဘူးးးးးး

ဒါတွေအယူမရှိပါနဲ့ (အောစာအုပ်)

ခင်သက်ထား သည်စိတ်စောနေသဖြင့် ဖာသည်မဆန်ဆန် ဦးဘ၏ပြော့ခွေနေသောလီးကြီးကို သူ၏လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများဖြင့်ဆွပေးနေရာ မကြာမီမာကြောတောင့်တင်းလာ၏။မတောင်မီက ကြက်တက်လေးလောက်ရှိသော်လည်း တောင်လာသောအခါ ခရမ်းသီးအလတ်စားနီးနီးကြီးထွားလာပြီးလျှင် အရှည်ငါးလက်မခွဲခန့်ရှိလေသည်။ ခင်သက်ထားခြင်ထောင်သံပါပါညု၍ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ ‘‘ ဟီဟိ ဘဘကြီး ခလေးမွေးအောင်လုပ်နိုင်လို့လား ’’ ‘‘ ညားတော့သိရမှာပေါ့ကွာ ’’ ‘‘ သိနေတာပဲ ဘဘကြီးဟာက ထလဲမထ သေးလဲသေးနဲ့ မြန်မြန်လုပ်ပါ ဟိုမှာ လူမမာတယောက်လုံးပစ်ထားခဲ့ရတာ ဘဘကြီးရဲ့ ’’ ။

တိုလျှင်တုတ် သေးလျှင်ရှည်ပါစေဟု မိန်းမတို့ဆုတောင်းပြည့် လီးပိုင်ရှင်ဖြစ်ပါ၏။‘‘ လာတော့လဲ ဘဘကြီးဟာကကြီးသားနော် ’’ ခင်သက်ထားကပေါင်နှစ်လုံးကိုကားပေးလိုက်ပြီးလျှင် ဆောက်ရည်ကြည်များရွမှ်းနေသည့် ဆောက်ပတ်ထဲလီးမြုပ်အောင်ဆွဲထည့်ပေးလိုက်သည်။ ‘‘ မကြီးပါဘူးကွဲ့ ခံကြည့်တော့သိမှာပေါ့ ’’ ဦးဘကြည်သည် အသင့်ထည့်ပေးထားသော သူ၏လီးကြီးကို တဝက်မျှဝင်အောင်ထိုးသွင်းလိုက်ပြီးလျှင် နို့နှစ်လုံးကိုဆွဲ၍ တချက်ချင်းမျှင်းဆောင့်၏။ခင်သက်ထားမှာထိုထက်ကြီး၍ရှည်သောလီးများကိုခံဖူးသဖြင့် ကျင့်သားရနေသော်လည်း ရုတ်တရက်ဝင်သွားသောအခါ မျက်နှာလေးရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။

‘‘ နာလို့လား ထား ’’ ‘‘ မေးမှမေးရက်ပလေ ဘဘကြီးရယ် . . . ထားကအပျို၊ ဘဘကြီးကလူအိုလဲဖြစ်ပြန် လီးကလဲကြီးပြန်ဆိုတော့နာတာပေါ့ . . . ထားဒီလိုယောကျ်ားနဲ့ တခါမှမတွေ့ဖူးဘူး။ဘဘကြီးကိုချစ်လွန်းလို့ အခုလိုကိုယ်လုံးတီးချွတ်ပြီးခံပေးတာသိလား၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကျေးဇူးရှင် ကိုယ့်ထက်လဲအသက်အရွယ်ကြီးတော့ ထားအနေနဲ့ မရှက်နိုင်ဘဲ ဘဘကြီးလီးကိုဆွပေးတယ်မဟုတ်လား ’’ ‘‘ သိပါတယ်ကွယ် . . . ဘဘကြီးကဒါကြောင့်ချစ်တာ ’’ ဦးဘသည် ခင်သက်ထား၏ ဗိုက်ပေါ် သို့တသားထဲကျအောင်ဖိချလိုက်ပြီးလျှင် ချိုင်းအောက်မှလက်လျှို၍ သိုင်းဖက်ခါဆယ်ချက်ခန့်ဆက်ဆောင့်ပေးနေ၏။

သူ့ဗိုက်ခေါက်သားကြီးကခံနေသဖြင့် လီးမှာခင်သက်ထားဆောက်ခေါင်းတွင်းသို့မဝင်ဘဲ သုံးပုံနှစ်ပုံမျှသာဝင်ထွက်နေသည့်အတွက် ခင်သက်ထားအဖို့အားမလိုအားမရဖြစ်နေ၏။ အောက်မှပင့်လျှက် စကောဝိုင်းသလိုဝိုင်း၍ ခါးလေးကိုကော့ကော့ထိုးလိုက်ရာ ဦးဘသည်အထူးဇိမ်တွေ့နေ၏။အပေါ်မှသုံးလေးချက်ညှောင့်လိုက် နားနေလိုက်နှင့် ခင်သက်ထား၏နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို တပြွတ်ပြွတ်စုတ်နေလေ၏။ ခင်သက်ထားကလည်း ဦးဘ၏ကျောပြင်ကြီးကို သိုင်းဖက်ခါမျက်လုံးအစုံဝင်းနေ၏။ဦးဘ၏ကိုယ်လုံးမှာ ဝလွန်းသဖြင့် ကျော်မိုး၊ ဟာမက်၊ လီလျောင်တန်တို့၏ သုံးကိုယ်စာလောက်လေးသော်လည်း ခင်သက်ထားသည် ကာမစိတ်ကြောင့် မမှုပေ။

အောက်မှနေ၍တအင်းအင်း တအဲအဲညဉ်းညူရင်း ဦးဘ၏နှုတ်ခမ်းကိုပင် အတင်းလိုက်စုတ်နေ၏။ ‘‘ ဆောင့်လေဘဘကြီးရဲ့ အပေါ်ကဖိထားရုံနဲ့ပြီးမှာလား ’’ ခင်သက်ထားကအားမလိုအားမရ ပြောဆိုရင်း သူ၏ပေါင်နှစ်လုံးကို အစွမ်းကုန်ကားပေးလျှက် သုံးလေးချက်ကော့ထိုးပေးလိုက်သည်။ဦးဘမှာမောနေ၏။ စိတ်ရှိတိုင်းလဲထင်းတိုင်းမဆောင့်နိုင်ပေ။ ‘‘ ဆောင့်နေတာပဲထားရဲ့ . . . မင်းကသိပ်လောကြီးနေတာကိုး ’’ ဦးဘသည်မောဟိုက်သံကြီးနှင့်ပြောရင်း ခင်သက်ထား၏ပခုံးနှစ်ဖက်ကို နာနာဖက်၍ ခွန်အားရှိသမျှ ၁၀ ချက်ခန့် သွက်သွက်ကြီးဆောင့်ပေးလိုက်ရာ ကုတင်ကြီးတစ်ခုလုံး သွက်သွက်ခါလျှက် ဂျိုးဂျိုးဂျွတ်ဂျွတ်အသံများ မည်ဟီးသွားလေသည်။

ထိုအခါ ခင်သက်ထားသည်တချီပြီးသွားသဖြင့် ဦးဘ၏ကျောပြင်ကြီးကို ပွတ်တိုက်ကုတ်ချစ်နေ၏။ ပေါင်နှစ်လုံးကလည်း ကားလိုက်စုလိုက်နှင့် အကြောအချဉ်စုရုံးတက်နေသည်။ဦးဘကားမပြီးသေးပေ။ ဟောဟဲ ဟောဟဲ နှင့်မောနေ၏။ ဗိုက်ပေါ်တွင်မလှုပ်ရှားဘဲငြိမ်သက်နေရာ ခင်သက်ထားသည်တချီပြီးသွားသဖြင့် တဏှာစိတ်လျော့နည်းကာ လေးရမှန်းသတိထားမိလာတော့၏။ ‘‘ မပြီးသေးဘူးလားဘဘကြီးရယ် ဘဘကြီးကိုယ်ကလေးလိုက်တာ ’’ ‘‘ မပြီးသေးဘူးထားရဲ့ ၊ ပုံစံတမျိုးပြောင်းလို းပါရစေ ’’ ဦးဘသည် ထား၏ရင်ဘတ်ပေါ် မှထလိုက်၏။

ပြီးလျှင် ထား၏တကိုယ်လုံးကို ကုတင်ပေါ် တွင်ကန့်လန့်၊ ဖင်နှစ်လုံးကို ကုတင်အစွန်းတွင်တင်ထားလျက်၊ အောက်မှခေါင်းအုံးခုလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ချောင်းနောက်သို့ပစ်ခါ နံရံကိုတွန်းထားစေလျက် ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင်ဝင်ရပ်၍ တချောင်းကိုပခုံးပေါ် သို့ထမ်းတင်လိုက်သည်။ဤတွင် ခင်သက်ထား၏ဆောက်ပတ်အုံလေးတစ်ခုလုံးမှာ နောက်သို့ အစွမ်းကုန်ပြူးထွက်နေရာ တောင်မတ်နေသောသူ၏လီးကြီးကို တေ့ပြီးသွင်းလိုက်သဖြင့် ‘‘ ဖွပ် ’’ ဆို အဆုံးဝင်သွားလေတော့သည်။ ခင်သက်ထားလည်း အထက်သို့ကော့ကော့တက်သွားပြီးလျှင် မော့၍ဦးဘအားကြည့်ကာ ‘‘ အခုမှ အဆုံးဝင်တယ်ဘဘကြီးရဲ့ ၊ စိတ်ကြိုက်ဆောင့်စမ်းပါ၊ ထားတောင့်ခံထားမယ်’’ ဟု ရယ်သွေးသွမ်း၍ပြောလိုက်သည်။

ပြီးတော့လည်း၊ ယောကျ်ားများဟာ ဘယ်လောက်ပဲအသက်ကြီးကြီး ဒီနေရာမျိုးမှာ တကယ်ကြိုးစားပါလားဟု မှတ်ချက်ချမိပြန်သည်။ ‘‘ စိတ်ကြိုက်ဆောင့်စမ်းပါ၊ ထားတောင့်ခံထားမယ် ’’ ဦးဘမှာ ညှောင့်အားဆောင့်အားကောင်းသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်၍ မို့မောက်ကြီးထွားသောနို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို နာနာနယ်လျက် အချက်လေးဆယ်ခန့်မနှေးမမြန် တအားဆောင့်ထည့်လိုက်ရာ . . . ‘‘ ဖွတ် . . ဖတ်ဖတ် . . စွပ်စွပ် . . ပြွတ် . . ပြွတ် . . ဖွပ် ’’ ဟူသော ဆောက်ခေါင်းထဲလီးဝင်သံထွက်သံများ တခန်းလုံးဆူညံသွားပြီးလျှင် နှစ်ဦးသားဆုံ၍ အဆုံးစွန်ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။‘‘ ကောင်းရဲ့လား ထား ’’

‘‘ ကောင်းပါတယ် ဘဘကြီးရယ်၊ ဘဘကြီးရောကောင်းရဲ့လား ’’ ‘‘ ကောင်းတာတော့မပြောနဲ့ဟေ့၊ အိမ်ကဟာမကြီးကိုမေ့သွားတာပဲ ’’ ဦးဘသည် တစ်မိနစ်ခန့်မှိန်းပြီးလျှင် ခင်သက်ထားဆောက်ဖုတ်ထဲမှ သူ၏လီးကြီးကိုဆွဲချွတ်လိုက်ရာ ‘‘ ဖွပ် .. ဗြွတ် ’’ ဟူသောအသံနှင့်အတူ အပြင်ဘက်သို့ တန်းလန်းကြီးထွက်လာလေတော့သည်။ခင်သက်ထားကလည်းလူးလဲထ၍ အဝတ်အစားများဝတ်လိုက်လေသည်။ ‘‘ ကဲ တူမလေး၊ နောက်တပတ် ဥပုပ်နေ့ ဒီအချိန်ကျရင် ဆက်ဆက်လာခဲ့ဦးနော် ’’ ‘‘ ဟုတ်ကဲ့ဘဘကြီး ’’ ဦးဘသည်လီးတန်းလန်းနှင့် သူ၏ဘီရိုထဲမှ ငွေအထပ်လိုက်ဆွဲထုတ်ခါ ခင်သက်ထားအားကတိအတိုင်းပေးလိုက်သည်။

ခင်သက်ထားမှာအပြုံးပန်းပွင့်လျက် ဦးဘအပေါ် အားကိုး၍လင်လုပ်ချင်စိတ်များ တမဟုတ်ချင်းပေါ် လာလေသည်။ ‘‘ ထား ဘဘကြီးကို တကယ်အားကိုးရမှာလား . . ဟင် ’’ ထားကငွေစက္ကူများကိုယူ၍ သူ၏လက်ပွေ့အိတ်ထဲသို့ထည့်ရင်း အပြုံးလေးနှင့်မေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဦးဘ၏ခါးကိုသိုင်းဖက်ရင်း ရင်ချင်းအပ်ထားလေသည်။ ‘‘ ဟဲ . . ဟဲ . . တကယ်မဟုတ်ဘူး အခါတရာ ( တယ် ) ပါတယ် တူမလေးရဲ့ ၊ မင်းကသာ ဘဘကြီးကို မလှည့်စားပါနဲ့ ’’ ‘‘ အို .. ဘဘကြီးရယ်၊ ထားအနေနဲ့ လှည့်စားစရာမလိုပါဘူး။ ဘဘကြီးတို့လို ယောကျ်ားတွေကမှလှည့်စားမှာပါ။အခုလဲ ဘဘကြီးမယားဖြစ်အောင်လုပ်ပြီးပြီမဟုတ်လား။

ထားအနေနဲ့ ဘဘကြီးကိုဘဲလင်သားအသိအမှတ်ပြုချင်နေပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲဘဘကြီး ဒီကိစ္စကိုအမြန်ဆုံးအကောင်အထည်ဖော်နိုင်ပါ့မလား ’’ ‘‘ အကောင်အထည်ဖော်စရာမလိုပါဘူး ထားရယ်။ ဒီလိုပဲနေသွားကြတာပေါ့။ ဘဘကြီးမင်းတို့သားအမိအတွက် လိုသလောက်စရိတ်ထောက်မှာပေါ့ ’’ ခင်သက်ထား၏ချစ်စဖွယ်မျက်နှာကလေးမှာ ငြှိုးကျသွားသည်။‘‘ ဒါဖြင့် . . ဘဘကြီးက ထားကို အပျော်သဘောမျိုးပေါ့လေ ’’ ‘‘ ဒီလိုလဲမဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ လူကြီးဆိုတာ ကိုယ့်ဂုဏ်သိက်ခာ ကိုယ်ပြန်ငဲ့ရသေးတယ် ’’ ‘‘ ထားနားလည်ပါပြီ။ဘဘကြီးတို့လို လူကြီးလူကောင်း ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် စက်ရုံပိုင်ရှင် သူဌေးတွေဟာ ကိုယ့်လက်အောက်ကအလုပ်သမားမိန်းကလေးတွေကို ငွေနဲ့ပေါက်ပြီး အပျော်ခြေတော်တင်လေ့ရှိတယ်ဆိုတာ ထားသိပါတယ်၊

ဒါပေမယ့် ဘဝအခြေအနေကမလှတော့ သိရက်နဲ့ဇွတ်မှိတ်ရတာပဲ ’’ ခင်သက်ထား၏အသံမှာ တုန်ရီလျက် မျက်လုံးအိမ်အတွင်းမှ မျက်ရည်များရစ်ဝဲလာ၏။ ‘‘ ဘဘကြီးမငြင်းလိုဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဘဘကြီးကသူများနှင့်တူတာမဟုတ်ဘူးကွ။ မင်းကိုမယားငယ်အဖြစ်နဲ့ယူထားရင် ပေါ် သွားတဲ့တနေ့မှာ မင်းလဲဒုက်ခရောက်မယ် ဘဘကြီးလဲအရှက်ကွဲမယ်၊ ဒါကြောင့် ဘဘကြီးတောင်းပန်တာပါ။နောင်အခြေအနေပေးလာရင်လည်း ဖြစ်သလိုစခန်းသွားကြသေးတာပေါ့ ’’ တကယ်တော့လည်း ထားတို့လို အားကိုးရာမဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ယောကျ်ားတကာတို့၏ လှည့်စားခြင်းကိုခံရမည်သာဖြစ်သည်။

‘‘ ရှိပါစေတော့ ဘဘကြီးရယ်၊ ထားရဲ့ကုသိုလ်ကံကဆိုးပါတယ်၊ ကိုင်း ထားပြန်မယ်၊ ဘဘကြီးချိန်းတဲ့နေ့ကို ထားလာခဲ့ပါ့မယ် ’’ ထားသည် ငိုသံပါလေးနှင့် ပြောဆိုပြီးနောက် ဦးဘ၏အခန်းထဲမှ ချာခနဲလှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ဤအချိန်မှစ၍ ထား၏ဘဝမှာ ကြေးတန်းစားမိန်းမပေါ့ဘဝသို့ ကူးပြောင်းမှန်းမသိ ကူးပြောင်းသွားလေပြီ ငွေအတွက် ရူန်းကန် ရလေတော့သည်။အပြင်ဘက် ဘိနပ်ချွတ်သို့ရောက်သောအခါ ထားသည်မျက်လုံးပြူးသွားရှာ၏။ အကြောင်းမူကား သူမချွတ်ခဲ့သော ဒေါက်မြင့်သားရေဘိနပ်မှာ မတွေ့ရတော့ပေ။ အနီးအပါးတွင်မည်သူမျှလည်းမတွေ့ရ။

လူရိပ်လူခြေလည်းမမြင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်တခုလုံး တိတ်ဆိတ်စွာငြိမ်ချက်သားကောင်းနေသည်ကို ထူးဆန်းစွာတွေ့ရလေသည်။သို့သော် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် ရှည်ရှည်ဝေးဝေးတွေးတောမနေတော့ပဲ ခွေးချီသွား၍သာ မိမိဘိနပ်မတွေ့ရတာဖြစ်မည်ဟု တထစ်ချယုံကြည်လျက် လှေခါးမှပြေးဆင်းသွားလေသည်။ အိမ်ရောက်သောအခါ မိခင်ကြီးအား ရရှိလာသည့်ငွေကြေးနှင့် ဆရာဝန်ခေါ် ၍ ကုသသဖြင့် သက်သာသွား၏။ဆရာဝန်ပြန်သွားပြီး များမကြာမီအတွင်း ခင်သက်ထားမမျှော်လင့်တော့သော ချစ်သူဇော်လွင် ပေါက်လာသည်။ ခင်သက်ထားမှာဝမ်းသာလွန်း၍ ရုတ်တရက်အံအားသင့်သွားသည်။

ပြီးတော့လည်း မျက်လုံးအိမ်အတွင်းမှ မျက်ရည်ဥများဝဲလာသေးသည်။ ‘‘ ဟင် .. မောင် . . ထားကိုမမုန်းသေးဘူးနော် ’’ ခင်သက်ထားဟန်မဆောင်နိုင်တော့ဘဲ ဇော်လွင်အားပြေးဖက်လိုက်၏။ ဇော်လွင်ကလည်း အလိုက်သင့်ပြေးဖက်၍ ‘‘ မမုန်းသေးပါဘူးထားရယ်၊ ထားဟာ သစ္စာရှိမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း မောင်အခုမှသိရလို့ တောင်းပန်ဘို့တမင်လာခဲ့တာပါ ’’ ဟု အပြုံးနှင့် လေချိုအေးအဖြေပေးလိုက်သည်။ ထား၏ချစ်စရာမျက်နှာလေးမှာ လမင်းကြီးပမာ ဝင်းလက်သွားရှာသည်။ ‘‘ ဝမ်းသာလိုက်တာမောင်ရယ်၊ လာအခန်းထဲသွားရအောင်။မောင့်ကိုလေ ထားမျိုသိပ်ထားသမျှခံစားချက်တွေဖွင့်ပြောချင်လွန်းလို့ ’’ ထား၏မိခင်ကြီးမှာ ဆရာဝန်၏ဆေးတန်ခိုးကြောင့် အိပ်ပျော်နေလေသည်။

ထိုအချိန်ဝယ် ခင်သက်ထားနှင့်ဇော်လွင်လည်း အခန်းထဲသို့ တပြုံးပြုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ အခန်းတခုလုံးကား မိန်းကလေးတဦးတယောက်၏ အသုံးအဆောင်များပြည့်နှက်နေရုံမျှမက ခြေရင်းပိုင်း၌ ကိုယ်အလှပြုပြင်သောအားကစားပစ္စည်းများကိုပါ တွေ့မြင်ရပေသည်။ ‘‘ ထားကအားကစားလဲဝါသနာပါတယ်နော်၊ မောင်ဖြင့်သိတောင်မသိဘူးကွယ်၊ ဒါကြောင့် ကိုယ်ကာယဟာသဘာဝထက်ပိုပြီးလှနေတာကိုး ’’ ဇော်လွင်သည် ခင်သက်ထား၏အလှကိုချီးကျူးပြီးနောက် ပခုံးမှလွယ်အိတ်ကိုနံရံမှ ချိတ်တခုတွင်ချိတ်ထားလိုက်၏။ ခင်သက်ထားမှာဇော်လွင်၏အိတ်ကိုတချက်မျှလှမ်းကြည့်လျက် ‘‘ ဘာတွေများဝယ်လာတာလဲမောင်ရယ် ဒုက်ခရှာလိုက်တာ၊

ထားကလက်ဆောင်ပေးမှချစ်မယ့်ကြိုက်မယ့်မိန်းမစားမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။ မောင့်အပေါ် မှာတကယ့်မေတ္တာစစ်နဲ့ချစ်နေတာပါ၊ မှန်း . . ဘာတွေလဲ ထားမကြည့်ရဘူးလား ’’ ဟုပြောပြောဆိုဆိုလွယ်အိတ်ကိုလှမ်းကိုင်လိုက်စဉ် ဇော်လွင်က ခင်သက်ထား၏လက်ကိုဆွဲကိုင်ထားလျက် ‘‘ မကြည့်ပါနဲ့ထားရယ်၊မောင်ပြန်ခါနီးကျပြလဲပြမယ် ပေးလဲပေးမယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ချစ်သူတယောက်အနေနဲ့အမြတ်တနိုးပေးတဲ့လက်ေ ဆာင်ပစ္စည်းကိုတော့ လက်ခံစေချင်တယ် ’’ ဟုအပြုံးနှင့်ပြောရင်း တယောက်အိတ်ကုတင်လေးပေါ် သို့တွဲခေါ် သွား၏။ ‘‘ ထားမေမေနေကောင်းသွားပြီမဟုတ်လားဟင် ’’ ဇော်လွင်ကစကားလွှဲ၍မေးလိုက်သည်။

‘‘ နေကောင်းသွားပါပြီမောင်ရယ်၊ ဒီအပတ်တော့ရောဂါလုံးလုံးပျောက်ကင်းရဲ့လို့မျှော်လင့်ရတာပဲ ’’ ‘‘ ဝမ်းသာပါတယ်ကွယ် ’’ ခပ်ပြုံးပြုံးပြောလျက် ဇော်လွင်ကခင်သက်ထားအားရင်ခွင်ထဲဆွဲပြီးတချက်မျှ နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။ ခင်သက်ထားကနားလည်လိုက်ပါပြီ။ထို့ကြောင့်အခန်းတံခါးကိုကပြာကသီထပိတ်၍ ကုတင်ပေါ် ၌ပြန်ထိုင်သည်။ ထိုအခါဇော်လွင်က ရင်ချင်းအပ်တအားဖက်၍ အလိုက်သင့်လှဲချလိုက်သည်။‘‘ မောင့်အလိုကျထားမငြင်းရက်ပါဘူးမောင်ရယ်၊ ဒါပေမယ့် မေမေနေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့အတွက် မသင့်တော်ဘူးလို့အောက်မေ့တာပဲ ’’

‘‘ ဘာဆိုင်လို့လဲထားရယ်၊ ဒါတွေအယူမရှိပါနဲ့ ’’ ပြောရင်းဆိုရင်း ခင်သက်ထား၏ အပေါ် ကြယ်သီးများကိုတလုံးချင်းဖြုတ်နေသည်။ ထို့အတူ ထမီကိုခြေထောက်နှင့်ကန်၍ ချွတ်လိုက်သည်။ပြီးတော့ ဘော်လီအင်္ကျီကို နို့ကြီးနှစ်လုံးအပေါ် မှဆွဲချွတ်၍ နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့စုပ်ပေးကာ အဆိုပါကြီးထွားဝင်းဝါနေသောနို့ကြီးနှစ်လုံးကို အသာအယာပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ ထို့နောက် လူချင်းခွာလျက် ဇော်လွင်သည် သူ့ကိုယ်မှအဝတ်အစားများကို တခဏချင်းချွတ်ချလိုက်သည်။ ခင်သက်ထားမှာ သဘာဝကိုယ်လုံးနှင့် ပကတိဖြူဝင်းနေသည်။ ချစ်သူတယောက်မို့ ရှက်သွေးလေးများဖြန်းကာ ပေါင်နှစ်လုံးကိုရှက်လိမ်ထားသည်။

ထို့ကြောင့်ဇော်လွင်မှာ ဆောက်ပတ်ကိုမတွေ့ရပဲ မို့မောက်ချွန်ကားသောနို့ကြီးနှစ်လုံးနှင့် ပြေပြစ်ဖြောင့်စင်းသည့် ပေါင်တံနှစ်ချောင်းကိုသာ မက်မောစဖွယ်မြင်တွေ့နေရလေသည်။ ခင်သက်ထား၏သဘာဝအလှကိုကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း ဇော်လွင်၏ကြီးထွားရှည်လျားလှသော လီးတံကြီးမှာတဖြည်းဖြည်းထောင်မတ်လာလေသည်။လူချင်းခွဲနေသဖြင့် တယောက်၏သဘာဝကိုတယောက်ကတွေ့မြင်နေရရာ ထားကရှက်ဟန်ဖြင့် ‘‘အို မောင်ကလဲ ရှက်စရာကြီး ’’ ဟုဆို၍ ပက်လက်အိပ်နေရာမှ တဘက်သို့ကြောခိုင်းကာစောင်းအိပ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ကြီးထွားဖွံကားသောဖင်သားကြီးနှစ်လုံးနှင့်အတူ ညက်ညောသောကျောပြင်လေးတလျောက်ကိုမက်မောဖွယ်တွေ့မြင်ရပြန်လေသည်။

ဇော်လွင်မှာဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပေ။ခင်သက်ထား၏နောက်တွင်အတူလှဲအိပ်၍ တောင်မတ်နေသောသူ၏လီးကြီးကို ဖင်နှစ်လုံးကြားသို့အသာတေ့သွင်းကာ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကိုအသာအုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ခင်သက်ထား၏တကိုယ်လုံးမှာ ကြက်သီးများဖြန်းပြီးတုန်လှုပ်သွားရလေသည်။ ‘‘ မောင်ကလဲကွယ် . . ’’ ခင်သက်ထားသည်ချွဲတဲတဲအသံနှင့်ညုကာ ပက်လက်လှန်မပေးဘဲ နို့နှစ်လုံးကိုလက်ဝါးနှင့်ဖုံး၍ စောင်းမြဲစောင်းထား၏။ ဖင်ကြားထဲတွင်လီးကြီးထိုးသွင်းထားသဖြင့် ယားသလိုလို ခံချင်သလိုလိုနှင့် တမျိုးအရသာထူးနေသည်။အမှန်မှာတော့ မိမိတကယ်ကြိုက်နှစ်သက်သောချစ်သူတယောက်နှင့် လွတ်လပ်စွာထင်သလိုနေရသည်မှာ ကြည်နူးပျော်ရွငှ်စရာအကောင်းဆုံးဖြစ်ပါ၏။

ဇော်လွင်သည်နောက်မှနေ၍ ဖင်ကြားထဲမှလီးကိုသွင်းချီထုတ်ချီအသာဆက်ညှောင့်နေသော်လည်း ဆောက်ခေါင်းအတွင်းသို့မဝင်ပေ။ဆောက်စေ့နှင့် ဆောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားလောက်သာ ဒစ်နှင့်ပွတ်တိုက်မိသည့်အတွက် နှစ်ဦးစလုံးမရိုးမရွနှင့် ဆိုးတိုးဆတ်တတ်ဖြစ်လာကြ၏။အထူးသဖြင့် ခင်သက်ထားမှာခံချင်စိတ်ပြင်းထန်လာသည့်အလျောက် သူ၏ဖွံထွားလှသော ဖင်သားကြီးနှစ်လုံးကိုနောက်သို့ ကော့၍ကော့၍ပေးနေသဖြင့် ဇော်လွင်ကနို့နှစ်လုံးကိုတအားဆုပ်နယ်လျက် လီးကိုပြန်ဆွဲနှုတ်ပြီးလျှင် ပက်လက်ဆွဲလှန်လိုက်လေသည်။

ပြီးမှ အပေါ် သို့လှိမ့်တက်ကာ ပါးလွှာသောနှုတ်ခမ်းအစုံကို တအားကုန်တေ့စုပ်လိုက်ပြန်ရာ ခင်သက်ထားသည်ငါးဖယ်ပျံကော့တက်လာလျှက် ကျောပြင်ကြီးကိုအောက်မှပင့်သိုင်းဖက်ထားလေတော့သည်။ ဆောက်ခေါင်းအတွင်းမှလဲဆောက်ရည်ကြည်များစိမ့်ဆင်းလာလျက် ပေါင်နှစ်လုံးကို စိလိုက်ဟလိုက်နှင့် ခါးကလေးကော့၍ကော့၍ထိုးနေလေသည်။‘‘ မောင် . . မောင် . . ဟင့် . . ဟင်း . . ဟင်း ’’ သဲ့သဲ့မျှထွက်ပေါ် လာသော ( ခေါ် သံ ) ညည်းညူသံများမှာ တဏှာရာဂ၏ တိုက်တွန်းနှိုးဆွလာသော ညုသံများသာဖြစ်ပါ၏။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်မို့ ( တက်လိုးပါတော့ မောင်ရယ် ) ဟုဖွင့်မပြောသော်လည်း

ဤသို့ ကိုယ်အမူအယာ နှုတ်အမူအယာပြခြင်းအားဖြင့် တက်လို း ခိုင်းသည်နှင့်ဘာမျှမခြားတော့ပေ။ ထို့ကြောင့်ဇော်လွင်သည် နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကိုအသာအယာပွတ်ချေရင်း တောင်မတ်နေသောသူ၏လီးတန်ဒစ်ကြီးကို ပွင့်အာ၍အရည်ရွမှ်းနေသော ဆောက်ခေါင်းအတွင်းသို့အသာတေ့သွင်းလိုက်ရာ ‘‘ ပြွတ် ’’ ဆိုတဝက်နီးပါးမျှဝင်သွားသည်။ဤတွင် ခင်သက်ထားသည်အစွမ်းကုန်ထရွနေသဖြင့် ဇိမ်တမျိုးတွေ့လျက်အယားပြေသလိုလိုဖြစ်သွားပြီးလျှင် တချက်မျှတအားကုန်ပင့်ဆောင့်ပေးလိုက်ရာ ဇော်လွင်ကထိုးမသွင်းပဲ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်ဝင်သွားလေသည်။ ‘‘ ထား မောင်နဲ့အခုလိုနေရတာ သိပ်ကောင်း၊ သိပ်ပျော်တယ် မောင်ရယ်။

မောင့်စိတ်တိုင်းကျထင်သလိုသာလို းပါတော့၊ ချစ်တဲ့သူနှင့်အတူတူနေရာတာဟာ လောကနိဗ္ဗာန်ပါဘဲ ’’ ‘‘ မောင်လဲဒီလိုပါပဲ ထားရယ် ’’ ဇော်လွင်သည်ပြောပြောဆိုဆို အဆုံးအထိတအားဆောင့်လို း ထည့်လိုက်၏။ ခင်သက်ထားမှာ ရုတ်တရက်ကုန်းတက်သွားကာမျက်လုံးအစုံပြူးသွားရှာသည်။ထို့နောက် ဇော်လွင်မှာသုံးလေးချက်မျှဆောင့်၍ နှုတ်ခမ်းကိုလျှာနှင့်ကလိပေးလိုက်၊ နို့နှစ်လုံးကိုကုန်းစို့ပေးလိုက်၊ အဆုံးသွင်းပြီးပွတ်လိုက်ထိုးလိုက်ဖြင့်အရသာမတွေ့တွေ့အောင် ဇိမ်ခံညှောင့်နေသဖြင့် ခင်သက်ထားမှာမျက်လုံးအစုံမှေးလျှက်ထွန့်ထွန့်လူးနေလေသ ည်။

ယင်းသို့လို းနေရာမှတဖန် ဇော်လွင်က ဗိုက်ပေါ် မှကုန်းထ၍ ခင်သက်ထား၏ဖင်သားကြီးနှစ်လုံးကိုထောင်ကာ ပေါင်နှစ်လုံးကိုဖြဲလိုက်သည်။ ပြီးလျှင် တလုံးကိုဘေးသို့ကားနိုင်သမျှ ကားအောင်ဖြဲထားစေလျှက် ကျန်ပေါင်တလုံးကိုဒူးကွေးထောင်ကာ ပုခုံးတဖက်ကို ဒေါင့်တန်းဆွဲပြီးလျှင် သုံးလေးချက်ခန့်အားရှိပါးရှိ ဆောင့်လို း ထည့်ပေးလိုက်၏။‘‘ ဘွတ် . . ဘွတ် . . စွိ . . စွိ . . ’’ ‘‘ အား . . ’’ ‘‘ ကောင်းရဲ့လား . . ထား ’’ ‘‘ အဆုံးဝင်တော့ ကောင်းလဲကောင်း အောင့်လဲအောင့်တယ်မောင်ရယ်၊ ဒီပုံစံမျိုးနဲ့တတ်ရင်မခေတော့ဘူး။ ဟင်း . . မောင်တော့ ဖာမတွေကိုလို းဘူးပြီထင်တယ် ဒီနည်းကိုဖာသည်မတွေသင်ပေးမှာဘဲ ’’

‘‘ ထားကလဲကွာ သဘာဝပဲ ဘယ်သူသင်ပေးရမှာလဲ ’’ ‘‘ တော်စမ်းပါမောင်ရယ်၊ မောင်တို့ယောကျ်ားတွေလားနေမှာ ’’ ခင်သက်ထားကချစ်မျက်စောင်းလေးဝေ့ကာ ခနဲ့လိုက်သည်။ပြီးတော့ ပုလဲသွယ်သွားလေးပေါ် လွင်လာအောင်ပြုံးနေ၏။ ဇော်လွင်ကမူ မည်သို့မျှပြန်မပြောတော့ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်းသွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်လို း နေရာဆောက်ပတ်မှာ အစွမ်းကုန်ပြူးအာပြဲထွက်နေသဖြင့် လီးကြီးဝင်သွားတိုင်း ‘‘ ဖွပ် . . စွပ် . . ဖွပ် . . စွပ် ’’ဟူသောအသံများနှင့်အတူအရသာရှိရှိစီးစီးပိုင်ပိုင်ဝင်ထွက်နေ၏။ ခင်သက်ထားသည်အထူးအရသာတွေ့ကာ မျက်လုံးစင်းနေ၏။

ထိုအတွင်းဇော်လွင်က တအားဆောင့်၍ အချက်သုံးဆယ်ခန့်အဆက်မပြတ်လို းပေးလိုက်သည့်အတွက် ခင်သက်ထားမှာကောင်းလွန်းသဖြင့် သူ၏ဖင်သားကြီးနှစ်လုံးကိုမြှောက်၍မြှောက်၍ကော့ပေးလို က်ပြန်သည်။ ‘‘ အောင်မယ်လေး . . ကောင်းလိုက်တာမောင်ရယ် . . ဆောင့်ပါဆောင့်ပါ . . နာနာကြီးဆောင့်လိုး လိုက်စမ်းပါ . . ဟင်း . . ဟင်း ’’ ဇော်လွင်သည် စာကလေး၏စံချိန်ကိုချိုးကာ မနားတမ်းသွက်သွက်ကြီးဆောင့်နေ၏။ ကုတင်တခုလုံးမှာ သိမ့်သိမ့်တုန်လျှက် ဆောက်ခေါင်းထဲလီးဝင်သံထွက်သံများမှာ တခန်းလုံးဆူညံနေလေတော့၏။

ခင်သက်ထားသည်လီးမျိုးစုံသလောက်ခံဘူးသူတဦးဖြစ်သော်လည်း ဇော်လွင်၏လီးမှာမကြီးလွန်းမသေးလွန်း ပေမှီလူတန်းစေ့လီးဖြစ်သဖြင့် အတိုင်းထက်အလွန်ခံ၍ကောင်းနေလေသည်။ ထို့အပြင် ရိုးရိုးပုံစံမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဆောက်ပတ်တခုလုံးကိုအစွမ်းကုန်ဖြဲထားကာ အပေါ် မှဖိလို း နေသောပုံစံမျိုးမို့ဇိမ်တွေ့လှပေသည်။ အထူးသဖြင့်ပေါင်တချောင်းကို ဘေးသို့အစွမ်းကုန်ကားထားပြီးလျှင် တချောင်းကိုထောင်၍ ဒူးကွေးစေလျှက် ဒူး၏ထိပ်ဖျားပေါ်မှ လက်တဖက်နှင့်ဖိချပြီးလို းလိုက်သောကြောင့် ပုံဆန်းသလောက်အဆုံးဝင်ပြီး ခံ၍ကောင်း၍ကောင်းနေခြင်းဖြစ်ပါ၏။

ဇော်လွင်သည် အချက်နှစ်ဆယ်ခန့်ဆောင့်ပေးလိုက်သောအခါ နှစ်ဦးစလုံးရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်သုတ်ရည်များပန်းထွက်သွားကြလေသည်။ဤတင်္ဒဂဝယ် နှစ်ဦးစလုံးအသက်ရှုများမြန်လျက် တဖြည်းဖြည်းပြင်းထန်လာကြ၏။ ထို့နောက် ခြေချောင်းလက်ချောင်းလေးများ ကိုယ်စီအသီးသီးကုတ်ကွေးတက်သွားကြကာ နောက်ဆုံးဇော်လွင်က ခင်သက်ထား၏ဗိုက်ပေါ် သို့မှောက်ချလိုက်လေသည်။ပြီးပါပြီ

အဖေ့ကိုယ်ဝန်လား ကျွန်တော့်ကိုယ်ဝန်လား (အောစာအုပ်)

ကျနော်ခု ၁၇ရှိပြီ။ဆယ်တန်းပြန်ဖြေထားသည်။ စော်မချဖူးသေးပါ။ ဖာချဖို့ကျတော့ ပိုက်ဆံကမရှိ ရှိလည်းမချရဲ။ ထန်လည်းထန်သည်။မိထွေးစောက်ဖုတ်တော့ အနီးကပ်မြင်ဖူးသည်။ကလေး၂ယောက်မွေးထားတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးက နီရဲလန်ပြဲ ကြွက်နားရွက်တွေပင်လိပ်နေပြီ။ဖင်ကြီးကတော့ကျန်သေးသည်။ဝလာလို့ပိုကိတ်လာသည်။အရမ်းကြီးတော့မဝသေး ပြည့်ရုံသာ။ နို့တွေကနည်းနည်းတော့တွဲနေပြီ။ အဖေနဲ့လိုးကြတိုင်းထချောင်းနေကြဆိုတော့ အကုန်သိနေပြီ။ အမေက ကျနော်၁၀နှစ်လောက်မှာ အဖေနှင့်ကွဲသည်။ ဖင်ဆော့တာအဖေမိပြီး ရိုက်ကြနှက်ကြတောင်ဖြစ်ကြသေးသည်။အဖေက မာနကြီးသည်။ဒေါသကြီးသည်။

အမေကို ကွာရှင်းပြီးနှင်ချသည်။ ကျနော့်ကိုအဖွားအိမ်ပို့ ထားလိုက်သည်။အမေကတော့ဘယ်ရောက်လို့ရောက်မှန်းမသိရ။အမေ့ကိုတွေ့ချင်ပေမယ့်အဖေ့ဆီမှ အမေ့အကြောင်းပြောသံမကြားရ မေးလျှင်လည်း အရိုက်ခံရသည်။ထိုကြောင့်မမေးရဲ။ ကြာကူလီဘဲကြီးလည်း ခြေထောက်ကျိုးပြီးမယားခိုးမှုနဲ့ထောင်ကျသည်။ အဖေလည်းရိုက်မှုနဲ့ထောင်ကျသည်။ ၆လကြာတော့ လွတ်ငြိမ်းနဲ့တိုးပြီးပြန်လွတ်လာသည်။နောက်၃နှစ် လောက်ကြာတော့ မိန်းမထပ်ယူသည်။ မိထွေးဆိုပေမယ့်ကျနော့်ကိုချစ်သည်။သူများမိထွေး တွေလိုမနှိပ်စက်။အဖေတို့က၃၀ကျော် လုပ်နိုင်တဲ့အရွယ်တစ်ခုလတ်တွေဆိုတော့ မင်္ဂလာဦးညမှာ ဘုလိုက်ကြတာမှ တဂျိန်းဂျိန်း။

ကျနော်အိပ်နေပြီထင်ပြီး ဘုနေကြတာ။ထရံသာခြားပေ မယ့် ဝါးကြမ်းခင်းဆိုတော့ တစ်ဆက်တည်းလေ။ ကျနော် ငလျင်လှုပ်သည် ထင်၍ကုန်းထသည်။ ပြီးမှအဖေတို့အခန်းထဲမှ တဘွတ်ဘွတ် တဘတ်ဘတ် ကြားတော့မှ အဖေနဲ့မိထွေးလိုးနေကြမှန်းသိရသည်။ ကျနော်လည်းလူပျိုဖြစ်ကာစအချိန်ဆိုတော့ ဆန်ကျင်ဘက်လိင်ကိုသိလိုသည်။ ညတိုင်း စောစောအိပ်ယာဝင်ပြီး အဖေတို့လိုးတာနဲ့ ထချောင်းတော့သည်။မိထွေးစောက်ဖုတ်ကိုမြင်တာများ ပြီးလိုးချင်စိတ်တဖွားဖွားပေါ ်လာသည်။ဂွင်းထုထုပစ်ရ သည်။အဖေမရှိတဲ့ညတွေဆိုမိထွေးကိုတက်ကြံချင် စိတ်ဖြစ်မိသည်။တစ်ည အဖေလည်းမရှိ နယ်ကိုခရီးထွက်နေချိန် အငယ်၂ယောက်လည်းအိပ်ချိန်။

မအိပ်နိုင်ကြသေးတာက ကျနော်နဲ့မိထွေးသာ။မိထွေးကအခန်းထဲမှာ ထဘီလှန်ပြီးပွတ်နေသည်။ အဖေမရှိတာ၁ပတ်ရှိပြီလေ။သူလည်းဆာနေပြီ။ ကျနော်လည်း ထရံပေါက်ကနေချောင်းပြီးဂွင်းရိုက်နေရ သည်။ ကျနော်မျက်လုံးမှိတ်ပြီးထုနေတုန်း မိထွေး ကျနော့်အနားရောက်နေတာမသိ။ ဝါးကြမ်းလှုပ်တာကို ကလေးတွေအအိပ်ဆိုးလို့လှုပ်တယ်ပဲထင်တာ။ “အောင်ထူး နင်မဟုတ်တာတွေ တက်နေတယ် ဟုတ်လား”မိထွေးအသံကကျနော့်ခေါင်းကိုမိုးကြိုးပစ် လိုက်သလိုပင်။ “ဟာ ဒေါ ်လေးခင် ကျနော် ကျနော်” “လိုက်ခဲ့စမ်း ငါ့နောက်ကို ငါအိပ်သာသွားမလို့” “ဟုတ် ဟုတ်” ကျနော်လည်း သူ့နောက်ထလိုက်ခဲ့ရသည်။

မိထွေးကကြောက်တတ်တော့ ညဘက်အိမ်သာ ဘာညာသွားရင် အဖော်ခေါ ်တတ်သည်။ ကျနော်လည်း အိပ်သာရှေ့မှာစောင့်ရင်း အဆူခံရမှာကိုတွေးပူနေမိသည်။ မိထွေးကအပေါ့သွားပြီးပြန်ဆင်းလာသည်။ “နင်သွားအုန်းမှာလား သွားလေ” “ဟုတ်” ကျနော်လည်းအပေါ့သွားပြီးပြန်ဆင်းလာသည်။ “နင် ဘယ်အချိန်ကတည်းကဂွင်းထုတတ်နေတာလဲ” “မ မ မကြာသေးပါဘူးဒေါ ်လေးခင်” “ငါတို့လုပ်နေတာတွေ နင်ချောင်းတယ်မှတ်လား” “ဗျာ ဒေါ ်လေးဘယ်လိုသိ” “သိတာပေါ့ နင်ထရံကိုလရည်နဲ့ပန်းထားတာလည်း သိတယ် “ငါခဏခဏပြန်ဆေးနေရတယ် နောက်ဆိုထရံကို မပန်းနဲ့”

“ဟုတ် ဟုတ် ဒေါ ်လေးခင် ဟီးးး” “ထိုင် ဒီမှာ နင့်လီးပြစမ်း ညည ငါ့စောက်ပတ်ချောင်းပြီး ထုနေတဲ့လီး”မိထွေးက ကျနော့်လီးကြည့်မယ်ဆိုလို့ အံသြသွားသည်။အဖေ့နဲ့မလိုးရတော့သူဆာနေတာ သိသည်။ ကံကောင်းလျှင် သူ့စောက်ဖုတ်ကြီး လိုးဖို့ဖြစ်လာနိုင်တာမိုကျနော်လည်း ပုဆိုးကိုလှန်ပြ လိုက်သည်။ကျနော့်လီးကိုဓာတ်မီးနဲ့ထိုးကြည့်သည်။ ကျနော်ထိုင်နေတာက အိမ်နောက်ဖေးက ကွပ်ပစ်မှာ။ ဘေး၂ဘက်ကို နီပြာစတွေကာထားတော့ ဘေးခြံတွေကကြည့်လျှင်မမြင်နိုင်။ “အကြီးကြီးပါလားနင့်ဟာက အရွယ်နဲ့တောင်မလိုက်ဘူး နင်ဆေးတွေဘာတွေ ထိုးထားသေးလား”

“မထိုးပါဘူးဗျ သူ့ဟာသူကြီးနေတာ” အမှန်တော့ ရပ်ကွက်ထဲကလူပျိုကြီးပြောပြလို့ မုန့်ညှင်းဆီစစ်စစ်ရှာပြီး လိမ်းပြီးသထားတာပါ။ အရှည် ၈လက်မကျော်ပြီး ရုပ်ပျိုဘူးနီးပါးတုတ်သည်။ မိထွေးက ကျနော့်ဘေးထိုင်ပြီးလီးကိုကိုင်ကာကုန်းစုပ် တော့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုတော့လန့်သွားသည်။ ကျနော့်ကိုဆူမယ်ထင်ထားတာ ခုတော့မဆူဘဲ လီးစုပ်နေလေပြီ။ကျနော်လည်းခါးကော့ပြီးမိထွေးရဲ့ ပုလွေအရသာကိုခံနေသည်။ခဏကြာတော့ ပက်လက်လှန်ကာ ထဘီကိုခါးအထိလှန်ပြီးကျနော့်ကို လိုးခိုင်းတော့သည်။ “အောင်ထူး နင်မိန်းမလိုးဖူးလား” “ဗျာ မလိုးဖူးဘူး ဒေါ ်လေး” “အာ့ဆိုလိုးစမ်း ငါ့ကို”

“ဟုတ် ဟုတ် ဟိုလေ အဖေသိသွားရင်” “ခု နင့်အဖေရှိလို့လား ရှိတော့လည်း မသိအောင် လိုးမှာပေါ့ဟဲ့ လိုးစမ်းပါတွေးပူမနေနဲ့” ကျနော်လည်း ကားပေးထားတဲ့ပေါင်ကြားထဲဝင်ကာ အဖုတ်ပြဲပြဲကြီးအဝမှာလီးတေ့ပြီးတစ်ဖုန်းဖုန်းဆောင့် တော့သည်။ ကလေး၂ယောက်မွေးထားတာဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ကျယ်နေသည်။ အဖေရှိရင်ညတိုင်း လိုးနေကြတာကြောင့်လည်းပါမည်။ ကျနော့်ဝါးရင်းတုတ်နဲ့တော့အံကိုက်ပင်။ ကျနော်ကျောင်းမှာပုဆိုးကျွတ်ကျတုန်းက မြင်ဖူးသူအာလုံးက ကျနော့်ကိုဝါးရင်းတုတ်အောင်ထူးဟု ုအမည်ပေးလိုက်ကြသည်။ “ဖွတ် ပလွတ် ပလောက် ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဘွတ်”

“အမေလေးဟဲ့ ဖြည်းဖြည်းလိုးပါဟဲ့နင်ဟာက အတုတ်ကြီး အိုး ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် အား အအအ” ကျနော်လည်းစကားပြန်မပြောဘဲ ကျုံးလိုးနေသည်။ လဥတွေကဖင်ဝကိုတဖတ်ဖတ်ပြေးရိုက်နေသည်။ မိထွေးနို့ကြီးတွေကိုလက်၂ဖက်နဲ့ဆွဲကာ အချက်၅၀လောက်ကြုံးလိုးလိုက်ပြီးအဖုတ်ခေါင်းထဲ လရည်တွေပန်းထည့်လိုက်တော့သည်။တစ်ခါမှမလိုးဖူး တော့ ၅မိနစ်လောက်ပဲကြာသည်။ပထမဆုံးလိုးဖူးတာ ဖြစ်တော့သုတ်ကိုမထိန်းနိုင်ေ်သး။ မိထွေးပြီးမပြီးတော့မသိ ကျနော့်တော့တော်တော် ်ကောင်းသည်။သူလည်းကျနော်လိုးနေတုန်း ၂ခါလောက်ကော့ကော့တက်တက်လာသည်။

ကျနော် မိထွေးအပေါ ်မှိန်းနေပြီး လောကစိမ်းစည်ကို ငြိမ်ပြီးခံစားနေလိုက်သည်။သူလည်းငြိမ်နေသည်။ “ကောင်းလိုက်တာ အောင်ထူးရယ် နင့်ဟာကြီးက ငါ့အဖုတ်ထဲပြည့်ကြပ်နေတာပဲ” “ကျနော်လည်းကောင်းတယ်ဒေါ ်လေး နောက်လည်း လိုးမယ်နော်” မိထွေးအကျီ ၤလှန်ပြီးနို့ကြီးတွေကိုစို့နေလိုက်သည်။ “အင်း လိုးပေါ့ ခုအခန်းထဲသွားလိုးကြမယ် ထ” “ဘလွတ် ဘွတ်” လီးကအတောင်သိပ်မကျဘဲ ခပ်ငိုက်ငိုက်ဖြင့် အဖုတ်ထဲမှထွက်လာသည်။ အရည်တွေ လရည်တွေပေပွနေတဲ့လီးကိုစုပ်ပြီး သန့်ည်။ရှင်းရေးလုပ်ပေးသည်။တောင်ချင်နေတဲ့ လီးက မတ်ခနဲထောင်လာသည်။ “ဟင်းမလွယ်ဘူး လီးက မတ်ခနဲထောင်လာသည်။

“ဟင်းမလွယ်ဘူး ခုလေးတင်လိုးပြီးတာ ခုပြန်ထလာပြီ” “ဟီး အာ့ ဒေါ ်လေးခင်ကို လိုးချင်လို့နေမှာပေါ့ဗျ” “ဟင်း သေနာလေး ကဲဟယ်” “အ ဒေါ ်လေး နာတယ်” ကျနော့်ဒစ်ကိုကိုက်လိုက်တာလေ။ပြီးတော့ ကျနော့်ကို ဓာတ်မီးကိုင်ခိုင်းပြီးို စည်ပိုင်းဘေးထိုင်ပြီးသူ့အဖုတ်ကြီး ကိုရေဆေးသည်။အထဲမှ လရည်တွေကိုညှစ်ထုတ် နှိုက်ထုတ်သည်။ အိမ်ပေါ ်တက်ပြီး အခန်းထဲဝင်ကြသည်။ မိထွေးနဲ့အဖေ ညတိုင်းလိုးနေကြအခန်းမှာ မိထွေးကိုလိုးရမည်ဆိုတော့ရင်တော့အခုန်သား။ အခန်းထဲမဝင်ခင်အိမ်ရှေ့က ကလေးနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သေးသည်။ သူတို့မောင်နှမက အိပ်တာမှသိုးလို့။

အဖေတို့ခြင်ထောင်ထဲဝင်ဖို့ခြင်ထောင်မလိုက်တော့ ကြိုရောက်နေတဲ့မိထွေးက ပက်လက်ပေါင်ကားပြီး ကြိုဆိုနေလေသည်။အဝတ်ကလည်းချွတ်ထားသည်။ ကျနော်လည်း အဝတ်တွေချွတ်လိုက်ပြီး မိထွေးပေါင်ကြားမျက်နှာအပ်လိုက်သည်။ လန်ပြဲလိပ်တက်နေတဲ့ကြွက်နားရွက်တွေကိုဖြဲကာ အစိကို ကုန်းစုပ်သည်။ လူပျိုကြီးရဲ့ အပြောသင်ခန်းစာကို ခုတော့ လက်တွေ့အသုံးချပြီလေ။ မိန်းမချရင် သူတို့အဖုတ်ကို ကုန်းသာယက်ပေး ဖင်ဝပါယက်ပေးရင်ပိုကောင်းတယ် လိုးရင်စိမ်သာလိုး ခပ်ကြာကြာနဲ့ကြမ်းကြမ်းလိုး အဲ့အတိုင်းလိုးလို့ အဲ့မိန်းမ မင့်ကိုမဆွဲရင် မင်းစီးတဲ့ဖိနပ်နဲ့ငါ့ပါးသာလာရိုက်ဆိုတဲ့စကားက နားထဲကြားယောင်လာသည်။

ခုနက ကြာကြာမလိုးနိုင် ခဲ့တာတော့မကြေနပ် ခုတစ်ချီတော့ကြာကြာလိုးနိုင်အောင်ထိန်းရမည်။ ဖင်ဝမှအစိအထိအောက်မှအပေါ ်ပင့်ယက်သည်။ မိထွေးက ကျနော်ဆံပင်တွေဆွဲကာ စောက်ပတ်ကြီးနဲ့မျက်နှာကိုပွတ်သည်။ဖင်ဝကို ဝလုံးဝိုင်း စအိုစူစူကိုဖြဲပြီးလျှာနဲ့လိုးသည်။ “အိုး အောင်ထူးရေ ဘယ်ကိုယက်နေတာလဲ အဲ့ဒါဖင်လေ မရွံဘူးလား” “မကောင်းလို့လား ဒေါ ်လေးခင်ရ” “ယားတယ်ဟဲ့ ကောင်းတာတော့ကောင်းတယ် အိုး အိုး အအအ” အသည်းယားပြီးစူနေတဲ့ဖင်ဝကို မနာတနာလေး ကိုက်ပေးလိုက်သည်။အဖုတ်ကိုပြန်ယက်ပြီး အစိကိုကိုက်ပြန်သည်။ဒီတစ်ခါတော့မရတော့ ။

ကျနော်မျက်နှာကိုပူခနဲ့ပင်နေသည်။ သေးတွေပန်းထွက်လာသည်။ပါးစပ်ထဲပါဝင်ကုန်သည်။ ကမန်းတမန်း ပုဆိုးယူပြီး အဖုတ်ကိုအုပ်ထားလိုက် ရသည်။သေးကထောင်ပန်းလာတာကိုးဗျ။ “ထွက်ကုန်ပြီ ထွက်ကုန်ပြီ အားဟားးဟားဟား” “ဒေါ ်လေးရာ ကြိုမပြောဘူးမျက်နှာတွေစိုကုန်ပြီ” “ငါလည်းမထိန်းနိုင်တော့လို့ပါဟဲ့” သေးတွေကိုလိုက်သုတ်ကြပြီး မိထွေးကိုလေးဘက်ကုန်းခိုင်းလိုက်သည်။ “ဒေါ ်လေး ဖင်ကုန်းပေး နောက်ကနေလိုးချင်လို့” ဖင်ဝကိုလီးတေ့ပြီးဖိချလိုက်သည်။ ဒစ်ခေါင်းတစ်ခုလုံး ဖင်ထဲဝင်သွားသည်။ “ဗြစ်ဗြစ်ဗြစ် အမယ်လေးသေပါပြီအောင်ထူးရယ် ဖင်ဟဲ့ဖင် စောက်ပတ်မဟုတ်ဘူး ပြန်ထုတ် ပြန်ထုတ် နာတယ်ဟဲ့ ငါဖင်မခံဖူးဘူးဟဲ့ နင့်အဖေတောင်ဖင်လိုးဖူးတာမဟုတ်ဘူး”

“ဒါဆိုဒေါ ်လေးဖင်ကဖင်အပျိုပေါ့ ဖင်လိုးကြည့်ချင်လို့တမင်လိုးတာဗျ တစ်ခါလောက် လိုးကြည့်မယ်ဗျာ နော်ဒေါ ်လေး” “နောက်တစ်ခါမှလိုးပါဟယ် ငါနာလွန်းလို့ပါ ပြန်ထုတ်ပါဆို” “တစ်ဆုံးသွင်းကြည့်မယ်ဗျာ အဲ့တော့မှမခံနိုင်ရင် စောက်ပတ်ပဲလိုးမယ်ဗျာနော်” “တားမရလည်းလိုးဟယ် ဖြည်းဖြည်းတော့လိုးနော် နင့်လီးက အတုတ်ကြီးရယ် ငါ့ဖင်ကွဲသွားမယ်” “ဖင်ကိုမရှုံ့ထားနဲ့ဒေါ ်လေးပိုနာလိမ့်မယ်” ဒစ်ဝင်နေတဲ့ဖင်ဝကိုတံတွေးထွေးချလိုက်သည်။ အတွေ့အကြုံစုံတဲ့လူပျိုကြီးပြောပြထားတဲ့အတိုင်း ကြုံတုန်းလေး မိထွေးဖင်ကိုလိုးသည်။ “ဗြစ်ဗြစ် ဘွတ်” “အား အအား ဖြည်းဖြည်း ဖြည်းဖြည်း နာတယ် ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်”

”ဘု ဘု ဗလစ် ဘွတ်” လီးကတစ်ဝက်ခန့်ဝင်သွားပြီ။မိထွေးလည်း ခေါင်းအုန်းကိုကိုက်ပြီးတွန့်လိမ်နေသည်။ ဖင်ကြီးတစ်ရမ်းရမ်းနှင့်။ထောက်ထားတဲ့လက်က မထောင်နိုင်တော့ ဖင်ဘူးတောင်းထောင်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။ ကျနော်လည်း ရမ်းနေတဲ့ဖင်ကြီး ဆွဲဖမ်းပြီး ခါးမှကိုင်ကာ ဝင်သလောက်ကိုအသွင်းအထုတ်လုပ်သည်။ တစ်ချက်ချင်းလိုးနေရင်းအရှိန်ကို ိုနည်းနည်းတင်လိုက်သည်။ ချီးပေါက်သံတွေကတော့ ဆူညံလို့ဗျာ။ “ဘု ဘွတ်ဘွတ်ဗြီးးးးးး ဗလွတ် ဗလောက်ဘွတ်ဘွတ်” “ဖြည်းဖြည်းလိုးပါ အောင်ထူးရယ် ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ခံရတဲ့သူကမသက်သာဘူး ဖင်ကိုမီးစနဲ့ ထိုးနေသလိုပဲ”

ကျနော်လည်းဖင်ဝရဲ့ကျဉ်းကြပ်မှုကိုပိုသဘောကျပြီး ဖင်အဆုံးသာ လီးသွင်းပြီးလိုးသည်။ အဆုံးဝင်တော့လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်လိုးလိုက်ဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်းလိုးပစ်သည်။မိထွေးလည်းဖင်ခံရတာ ကြိုုက်လာသည်ထင့်။ ဖင်ကြီးကိုနောက်ပစ် ပေးလာသည်။ “လိုးစမ်း ငါ့ဖင်ကို လိုးစမ်း လိုးစမ်း အိုးအားအီး ဘွတ်ဘုပလွတ်ဘုဘုဘွတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဘု” ခုနကတစ်ချီကြောင့်ခုတစ်ချီလိုးတော့ပိုကြာနေသည်။ နည်းလမ်းတွေပြောပြတဲ့လူပျိုကြီးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်မိသည်။ “ကောင်းလိုက်တာဒေါ ်လေးရာ ဖင်ကကြပ်သိပ်နေတာပဲ အီးအား”” “ကောင်းရင်လည်းလိုး ဖင်ပြဲရင်ပြဲပါစေ” ကျနော်လည်းပိုပြီးဆောင့်ဆောင့်လိုးပစ်သည်။

မိထွေးကတော့ပြီးသွားပြီထင်သည်။နှစ်ချက်တွန့်ပြီး ငြိမ်သွားသည်။ကျနော်လည်းဖင်ရဲ့တင်းကြပ်မှုကို မခံနိုင်ဘဲအချက်၂၀လောက်အပြင်းဆောင့်ကာ မိထွေးဖင်ထဲလရည်းပန်းထည့်ပစ်လိုက်ကာ ဘေးကိုလှဲချပြီးအမောဖြေနေသည်။ လိုးချင်နေတဲ့ မိထွေးကို ဖင်ရော စောက်ဖုတ်ပါ တစ်ညတည်းလိုးလိုက်ရ၍ကြေနပ်မိသည်။ ထိုညကမိထွေးကို၄ချီလောက်လိုးပစ်လိုက်သည်။ မိထွေးကကျနော်ခုမှစလိုးဖူးတယ်ဆိုပြီး ဝါရင့် ဆရာကြီးတစ်ယောက်လိုလိုးနိုင်တာကြောင့် အံ့သြနေသည်။အဲ့အချိန်ကစပြီးမိထွေးကို အဖေလစ်တဲ့အချိန်လူလစ်တဲ့အချိန်လိုးသည်။ ကျနော်နဲ့ကိုယ်ဝန်ရတဲ့အထိပါပဲ။ ဗိုက်ကြီးတော့လည်း ဖင်ကတော့ခံနေဆဲပင်။ ပြီးပါပြီ။

မီးရထားကြီးဂျုံးဂျုံးဂျက်ဂျက်(အောစာအုပ်)

အိမ် တံခါးခေါင်းလောင်း ကို ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဖြည်းညင်းစွာ နှိပ်လိုက်ပါသည်။ တံခါးဖွင့်သံနဲ့ အတူ ”ဟယ် မိုး ပါလား.. ရောက်လာပြီလား.. လာ လာ ဝင်ခဲ့လေ” “ဟုတ်ကဲ့ မမမြင့်.. ဘူတာရုံကနေ တန်းလာခဲ့တာ ကိုမောင်ကော” ”ရှိတယ် ရှိတယ် ဇာနည်လည်း ရှိတယ်” ”ကိုမောင်ရေ ဇာနည်ရေ ဒီမှာ မိုး ရောက်လာပြီ” အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းသို့ ကိုမောင်နှင့် ဇာနည် ရောက်လာပါသည်။ အလန်းလေးပါလား။ ဇာနည်တစ်ယောက် စိတ်ထဲက စဉ်းစားလိုက်ပါသည်။ဟုတ်ပါသည်။ မိုးက မိန်းမချောလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကျစ်ကျစ်လစ်လစ်နှင့် အရပ်ရှည် ပိန်သွယ်သူလေးပါ။

တင်တွေ ရင်တွေကလည်း မကြီးလွန်း၊ မသေးလွန်း။ အနေတော်။ ကြည့်ကောင်းတဲ့ ဆိုဒ်ကလေးပါ။ တက္ကသိုလ် ပထမနှစ် တက်မယ့် ကျောင်းသူလေးမို့ တက်ကြွလန်းဆန်းတဲ့ ပန်းကလေးနှယ်။ ဇာနည်ကလည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား။ တတိယနှစ်။ အသက်အရွယ်ချင်းကလည်း သိပ်မကွာပါ။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တော့ ကွာခြားသည်။ဇာနည်က ဂျင်မ် မှန်မှန်သွားပြီး အားကစားလိုက်စားသူမို့ ဘော်ဒီတောင့်သည်။ ကိုမောင်နဲ့ မမမြင့်တို့ စုံတွဲကတော့ တစ်မျိုး။ ကိုမောင်က ပိန်ပိန်ပါးပါး။ မမမြင့်က ရင်ရင်လှ တင်တင်လှ။ ဆက်ဆီကျပြီး ပူပူလောင်လောင်လှသူ။ စမ်းချောင်းထဲက ရပ်ကွက်တစ်ခုမှာ မိဘဘက်မှ အမွေရသော အိမ်လေးတစ်လုံးမှာ နေကြသည်။

အိမ်မှာ အခန်းပိုတွေရှိနေလို့ ဇာနည်နှင့် မိုး ကို ငှါးထားခြင်းပါ။ ညားခါစ လင်မယားမို့ ချစ်ဖျားတွေတက်နေကြသည်။စိတ်လာရင် တွေ့မရှောင် လိုးတတ်ကြပါတယ်။ “မိုးနဲ့ ဇာနည်ကို မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်.. အိမ်မှာ တူတူနေကြမယ့် လူတွေဆိုတော့ ချစ်ချစ်ခင်ခင်ပေါ့” “ဟာ မမမြင့်ကြီးကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ” “မိုးရော ဇာနည်ပါ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့.. မိုးကလည်း ဇာနည်ကို မဆိုးဘူး စိတ်ကူးယဉ်စရာပေါ့” “ကဲ မိုး လည်း နားလိုက်ပါဦး… နောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့” ဒီလိုနဲ့ တစ်ပတ်လောက်နေတော့ ကျောင်းတွေ ဖွင့်ပြီမို့ မိုးနှင့် ဇာနည်တို့ အလုပ်ရှုပ်ကြပြီ။ ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် ခဏ ဆုံကြသည်။ မမမြင့်တို့ကတော့ ပုံမှန် ကြားရက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြတ်သန်းကြသည်။

“ကိုဇာနည် မနက်ဆိုရင် ထပြေးတာလား.. လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာလား” “ဟုတ်တယ် မိုးရဲ့.. ဘာဖြစ်လို့လဲ” “မိုးလည်း လိုက်ပြေးချင်လို့” “ရပါတယ် မနက်ဖြန် ပြေးကြတာပေါ့” စနေနေ့ မနက် အားကစားဝတ်စုံ ကွက်တိ အသားကပ်လေးနဲ့ မိုး က လှချင်တိုင်း လှနေပါတော့တယ်။ ဇာနည်လည်း ဘောင်းဘီ ပွပွဝတ်ထားလို့ တော်သေးသည်။ ချက်ချင်း လီးတောင်လာလို့။ ပြေးကြတော့လည်း ဇာနည်က မကြာမကြာ နောက်ချန်နေခဲ့သည်။ မိုး ရဲ့ နောက်ပိုင်းအလှကို တစ်ဝကြီး ရှူစားပစ်လိုက်သည်။အိမ်ရောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့။ ဇာနည်က အကြံသမား။ မိုးနဲ့ ဇာနည် အတူတူ ရှယ်သုံးရသည့် ရေချိုးခန်းနံရံမှာ အပေါက်ဖောက်ထားသည်။

အလည်က ရေချိုးခန်းကို ဟိုဘက်ခန်း ဒီဘက်ခန်းနေကြတော့ ဇာနည်ဘက်က နံရံကို အပေါက်ဖောက်လိုက်ရင် မြင်ကွင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း။ မိုး ရေချိုးခန်းဝင်တဲ့ အချိန် ချောင်းကြည့်နေကျ။ မိုး ရေချိုးတဲ့ ကိုယ်လုံးတီးလေးကော၊ တစ်ကိုယ်ရေ အာသာဖြေတတ်တာကော။ ဇာနည်တို့ အလွတ်ရနေပြီ။ ချောင်းကြည့်ရင်း ကွင်းပေါင်းလည်း မနည်းအောင် တိုက်ပြီးပြီ။ မိုး ရဲ့ နို့တွေက လုံးဝန်းမို့မောက်နေသည်။ကိုယ်လုံးပိန်သွယ်သော်လည်း ဘော်ဒီနဲ့ စာရင် နို့ကြီးတယ်။ စောက်ဖုတ်ကလည်း ဖောင်းဖောင်းကြီးနဲ့ ခန့်ထည်သည်။ စောက်မွေးအမြဲရိတ်သူမို့ ပြောင်ရှင်းတဲ့ ကတုံးလေးပါ။

ရေချိုးပြီးရင် စောက်ဖုတ်ကိုလည်း နှိုက်ကစားတတ်သည်။ စောက်စိကို ပွတ်ရင်း အာသာဖြေတတ်သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ လုပ်စရာရှိတာလုပ်ကြသည်။ မိုး ရေချိုး၍ ဇာနည်ချောင်းကြည့်သည်။ ကွင်းတိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဇာနည်လည်း ရေချိုးပြီး အပြင်ထွက်သွားသည်။မိုး ကတော့ မမမြင့်နှင့် ကိုမောင်တို့နဲ့ နေ့လည်စာ ထမင်းစားဖြစ်သည်။ “မနက်က ထပြေးတာ ပင်ပန်းသွားပြီ.. မမမြင့်ရေ မိုး တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ဦးမယ်” “အေး အေး မမမြင့်လည်း မီးပူတိုက်လိုက်ဦးမယ်” ကိုမောင်ကတော့ မမမြင့် မီးပူတိုက်နေသော အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ဂျာနယ် ဖတ်နေသည်။ နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ရေငတ်လာသည်။

ကိုမောင် နောက်ဖေးဝင်၍ ရေဝင်သောက်တော့ မိုး အခန်းရှေ့က ဖြတ်သည်။ ဒီကောင်မလေး အခန်းတံခါးလည်း မပိတ်ဘဲ အိပ်နေပါလား။ အခန်းထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ပိုးစိုးပက်စက် အိပ်ပျော်နေသော မိုးကို တွေ့ရသည်။ အိမ်နေရင်း ဂါဝန်အတိုလေးက ပေါင်လည် အထိ လိပ်တက်နေပြီး ပန်တီ အဖြူလေးက ပေါင်ကြားထဲမှာ ကပ်နေသည်။ဘရာစီယာ အပျော့လေးစည်းနှောင်ထားတဲ့ နို့အစုံက နိမ့်လိုက် မြင့်လိုက်။ ကိုမောင် တံတွေး မျိုချရပြီ။ ပေါင်ကြားက လီးကြီးကလည်း သွေးတစ်ဒိတ်ဒိတ်တိုးပြီး ကြီးထွားလာပြီး။ ကောင်မလေးမနိုးခင် မြင့်ကို တစ်ချီလောက် လိုးဦးမှပါ။

အိမ်ရှေ့ခန်း ပြန်လာပြီး မီးပူတိုက်နေသော မြင့်ကို နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်သည်။ ကိုမောင် လက်တွေက မြင့်ရဲ့ ဖြိုးဖြိုးကြွနေတဲ့ နို့အစုံကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကိုမောင် ဘာဖြစ်လာတာလဲ.. ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာကို” ကိုမောင်တစ်ယောက် ဘာမှမပြောဘဲ လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်လိုက်ပါတယ်။ လည်တိုင်ကျော့ကျော့ကို တစ်ရှိုက်မက်မက် နမ်းရင်း မြင့် စိတ်တွေ ထလာအောင် ဆွပေးလိုက်သည်။“ကဲ အိမ်ရှေ့ကြီးမှာ ခဏနေဦး မီးပူပိတ်လိုက်ဦးမယ်” မြင့်လည်း ကိုမောင်ဘက်ကို ပြန်လှည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်လိုက်သည်။ နို့တွေကို နယ်နေသော ကိုမောင့် လက်တစ်ဖက်ကို စောက်ဖုတ်ကြားထဲကို နေရာပြောင်းပေးလိုက်ပါသည်။

ပုဆိုးကြားက ကိုမောင့်လီးကြီးကို စတင် ကွင်းတိုက်ပေးလိုက်သည်။ လီးက တောင်လာသည်က သံဒုတ်ကြီးပမာ။ နှစ်ယောက်လုံး ထန်လာပြီမို့ အိမ်ရှေ့မှာပင် အလိုးစခန်းဖွင့်တော့မည်။အိပ်ခန်းထဲက မိုးကို သတိတောင်မထားတော့။ ကိုမောင်က ဘာဂျာစကိုင်သည်။ မြင့်တစ်ယောက် အားအားအီးအီးနဲ့ လူးပျံနေတော့သည်။ ပြီးတော့ ကိုမောင်အလှည့်။ မြင့်ရဲ့ လျှာအစွမ်းကြောင့် ကိုမောင်မှာ စုပ်တသပ်သပ်။ “လိုးရအောင် မြင့်ရယ်” “ကိုမောင့်သဘောလေ.. လိုးမယ်ဆို မြင့်ကတော့ ရယ်ဒီ” “မြင့် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကုန်းပေးပါလား.. ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကိုမောင် ဒူးပွန်းမှာစိုးလို့” “တကယ်တည်း သူ့အကြိုက်ကြီးပဲ” ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ မြင့်တစ်ယောက် ထကုန်းလိုက်ပါတယ်။

ပုဆိုးနဲ့ ထမီကတော့ ကြမ်းပြင်မှာ ပုံလို့။ ကိုမောင်က စွပ်ကျယ်နဲ့။ မြင့်ကတော့ နို့ကြီးတွေ ပေါ်လို့ အကျီၤ ဖရိုဖရဲ။ ကိုမောင့် လီးကြီးကို မြင့်စောက်ဖုတ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုးသွင်းလိုက်ပါသည်။ မြင့်ကတော့ စအော်ပြီ။ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်တက်လာပြီး လိုးသံတွေ ဆူညံလာသည်။“ဆောင့် ကိုမောင် ဆောင့် မြင့် အရမ်းကောင်းလာပြီ… မြင့် ပြီးတော့မယ်” “ကိုမောင်ကတော့ မပြီးချင်သေးဘူး.. ကြာကြာလေး လိုးချင်တယ်” “ကိုမောင်လိုးချင်သလောက်လိုးလေ မြင့်ခံနိုင်ပါတယ်.. မြင့်ယောကျာ်း ကြာကြာလိုးနိုင်တာ သိသားပဲ… ကိုမောင့်ရဲ့ ကြီးရှည်ကြာလီးကြီးကို မြင့်က စွဲနေတာပါရှင်” အိမ်ရှေ့က လိုးသံတညံညံကြောင့် အခန်းထဲက မိုးတစ်ယောက် နိုးလာပါတယ်။

ဟင်။ ကိုမောင်နဲ့ မမမြင့် ဘာဖြစ်နေတာလဲ မသိဘူး။ ဆူညံနေတာပဲ။ သွားကြည့်ဦးမှ။ မိုး အိမ်ရှေ့ခန်းမရောက်ခင်မှာ ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွားပါသည်။ လိုးပွဲကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့ကြုံလိုက်ရတာပါ။ မိုးလည်း ရှေ့ဆက်မတိုးဘဲ လိုးပွဲကို စိတ်ဝင်တစား ငေးကြည့်နေပါတယ်။ကိုမောင့်လီးကြီးက တော်တော်ကြီးတာပဲ။ မြို့လေးမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ မိုး ရည်းစားဟောင်းထက်တောင် ကြီးသေးတယ်။ လိုးနေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ မသိဘူး။ ထန်နေတာမကျဘဲ အားသွန်ခွန်စိုက် လိုးနိုင်တုန်းပဲ။ မမြင့်ကလည်း ဟော့နေလိုက်တာ ပလူပျံအောင် အလိုးခံနေတာ။ အိုးအိုးအားအား အသံတွေ တအား အော်လို့။ မမမြင့်လည်း လှတာပဲ။

မိန်းမချင်း မနာလိုရအောင် ကိုယ်လုံးက အချိုးအဆက် ကျလှသည်။ ကိုမောင်နဲ့ မမမြင့်ကလည်း အလိုးကောင်းကောင်းလိုး။ မိုးကလည်း ကြည့်ကောင်းကောင်းနဲ့ကြည့်။ နောက်ဆုံးမှ ကိုမောင် လီးရည်တွေ ပန်းထုတ်ပြီးမှပဲ အလိုးစခန်းသိမ်းတော့သည်။ကိုမောင်တစ်ယောက် နောက်ဘက်က အသံကြားလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မိုးနဲ့ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသည်။ မိုးက သူတို့လိုးပွဲ ကြည့်နေတာကို ရိပ်မိပြီး ကိုမောင်က မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။ မိုးလည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်ပြေးသွားပါတော့တယ်။ ညရောက်တော့ အိမ်မှာ လူစုံပြီ။ မိုး တစ်ယောက် နေ့လည်က လိုးပွဲကို မျက်စိထဲက မထွက်ပေ။

ကိုမောင့်လီးကြီးနဲ့ မမမြင့် စောက်ဖုတ်တို့ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ကို မြင်ယောင်ရင်း စိတ်တွေ ထလာသည်။ ရေချိုးခန်းထဲမှာ စောက်ဖုတ် ပွတ်ပြီး အာသာဖြေလိုက်ဦးမယ်။ ဇာနည်တစ်ယောက် နေ့လည်က ကွင်းတိုက်ထားသော်လည်း မိုး ရေချိုးခန်းဝင်သံကြားတော့ ချောင်းပြန်ရော။ ဒီကောင်မလေး ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ။ ဟင်။ စောက်ဖုတ် ကလိနေတာပဲ။ အခုနေ ဝင်လိုးလို့ရရင် ကောင်းမယ်။ တံခါးဖွင့်ထားလား။ သွားစမ်းကြည့်ဦးမှပဲ။ ဇာနည် ရေချိုးခန်းတံခါးကို အသာလေး တွန်းကြည့်သည်။ကံကောင်းထောက်မစွာ တံခါး ပွင့်သွားခဲ့သည်။ မိုး မျက်စိမှိတ်ပြီး စောက်ဖုတ်နှိုက်နေရာသို့ ဇာနည် လီးအတောင်သားနဲ့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

အနီးကပ်ဖက်လိုက်ပြီး မိုး နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို ငုံစုပ်လိုက်သည်။ “ဟွန့် ဘယ်သူလဲ.. ကိုဇာနည်ပါလား ဘာလုပ်တာလဲ.. မတော်ပါဘူး” “မိုးရယ် မိုးလည်း လီးလိုအပ်နေတာပဲ… ကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါရစေ” “မဖြစ်ဘူး ထင်တယ် မလုပ်ပါနဲ့” “မတော်ဘူးဆိုတာမရှိပါဘူး မိုးရယ်.. မိုးလည်း အတွေ့အကြုံ ရှိတာပဲ… လီးနဲ့ စောက်ဖုတ် မတော်လို့ မလိုးရတာ မရှိပါဘူး” “ဒုက္ခပါပဲ… မိုးတော့ ရှက်လို့ သေမှာပဲ… ကိုဇာနည် ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်မပြောရဘူးနော်…. တော်ကြာ မိမိုးတစ်ယောက် ဖင်လျှောက်ဆော့တယ် သတင်းထွက်နေဦးမယ်” “ဘယ်သူ့မှမသိစေရပါဘူး မိုးရယ်… လိုးလိုက်ရအောင်နော်” ဇာနည့်လီးကလည်း ကိုမောင့်လီးထက် မလျော့ပေ။ လီးကြီးနေတော့ မိုး လည်း ကျေနပ်မိသည်။

လီးကြီးကြီးနဲ့ အားရပါးရ အလိုးခံလိုက်ဦးမည်။ မှန်းချက်နဲ့ နှမ်းထွက်မကိုက်ပါ။ ဇာနည့်လီးက ငါးမိနစ်လောက် လိုးရုံနဲ့ လီးရည်ထွက်ပြီး ပြီးသွားလေတော့သည်။ လူငယ်တပ်ထွက်မို့ မိုးတစ်ယောက် ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်သွားသည်။ “ဒီက ကောင်းမလို့ ကြံကာရှိသေး ကိုဇာနည့်လီးက ပျော့သွားပြီလား အဖြစ်လည်းမရှိဘူး” “ဟာ မဟုတ်ပါဘူး မိုးရယ်… မနက်က တစ်ချီကွင်းထုထားလို့ပါ…. ပြီးတာတော့ နည်းနည်းမြန်သွားတယ်…. ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ပါလား.. ပြန်တောင်လာမှာပါ” “အမယ်လေး သူ့အလိုးခံရဖို့များ ထိုင်စောင့်ရဦးမတဲ့.. ကဲ ဖယ်ပါ သွားတော့မယ်” မိုး လည်း ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ရောက်ပြီး အိပ်ရာပေါ် ထိုင်လိုက်မှ ခံချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်လာသည်။

မထိတထိ လာလိုးသလို ဖြစ်နေပြီ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မသိလို့ အဝတ်အားလုံးချွတ်ပြီး ကိုယ်လုံးတီးလေး ငုတ်တုတ်ထိုင်နေလိုက်သည်။ ကိုမောင်နဲ့ မြင့်ကတော့ သူတို့ အိပ်ခန်းထဲမှာ အလိုးစခန်းထပ်ဖွင့်ရန် အစပျိုးနေပါသည်။ အိပ်ရာပေါ်မှာ ဝတ်လစ်စလစ်ဖြင့် ၆၉ စတိုင် လီးစုပ် စောက်ဖုတ်ရက်နေကြပါသည်။ “ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ” အခန်းတံခါးခေါက်သံ “ဘယ်သူလဲ” “မိုးပါ မမမြင့် တံခါးဖွင့်ပါဦး” “ဟဲ့ ဘာအရေးကြီးလို့လဲ အိပ်ခါနီးကျမှ” “တံခါးပဲ ဖွင့်ပါဦး မိုး အရမ်းလိုအပ်နေလို့ပါ” မမမြင့် တံခါး ထဖွင့်လိုက်တော့ မိုးတစ်ယောက် ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ အခန်းဝမှာ ရပ်နေပါတယ်။

“လာလေ ဝင်ခဲ့ပါ မိုးရေ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမမြင့်တို့ကတော့ မြင်တဲ့အတိုင်း အချစ်စခန်းဖွင့်တော့မလို့.. အဝတ်တွေတောင် ချွတ်ပြီးပြီ” “အဲဒါပြောမလို့ မမမြင့်ရေ.. မိုးစိတ်တွေထလာလို့ ကိုဇာနည်နဲ့ လိုးကြတာ… ကိုဇာနည့်လီးက ခဏနဲ့ ပျော့ကျသွားလို့… ကိုမောင်နဲ့ မမမြင့်တော့ ကူညီနိုင်မှာပဲ ဆိုပြီး လာခဲ့တာ” “ဒီလိုလား ရပါတယ်… ကိုမောင်ရေ မိုးကို ပြုစုလိုက်ပါဦး ရှယ်လိုးပေးလိုက်နော်… မြင့်တော့ ဇာနည့်လီးကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်… ဒီကောင်လေး မလုပ်တတ်မကိုင်တတ်နဲ့” “လာလေ မိုး ကိုမောင် တာဝန်ယူတယ်… မိုးကို ကောင်းကောင်းနဲ့ ကြာကြာ လိုးပေးမယ်” မိုးလည်း ကုတင်ပေါ် လှမ်းတက်လိုက်ပါတယ်။ ရှက်ရှက်နဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားရင်း လက်တွေကို ပွတ်နေပါတော့တယ်။

မမမြင့် အခန်းတံခါး ပိတ်ပြီး ထွက်သွားတော့ ကိုမောင်က မိုးကို လှမ်းဖက်လိုက်ရင်း “မရှက်ပါနဲ့ မိုးရဲ့.. နှစ်ယောက်အတူ ကုတင်ပေါ်တောင် ရောက်နေပြီပဲဟာကို” မိုးရဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေကို စုပ်လိုက်ရင်း နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကောက်နယ်လိုက်ပါတယ်။ မိုးလည်း ကိုမောင်ကို အလိုက်သင့် ပြန်ဖက်ရင်း အနမ်းပြင်းပြင်းရှရှကို ခံစားလိုက်ပါတယ်။ နို့နယ်ပြီး နမ်းလို့ ဝတော့ ကိုမောင်က မိုးစောက်ဖုတ်ကို တိုက်စစ်ဆင်လာပါတယ်။ဘာဂျာ ဆွဲပြီပေါ့။ မိုးမှာ နေ့လည်က မမမြင့် ဖြစ်သလို လူးပျံနေပါတော့တယ်။ စောက်ဖုတ်ရက်လို့ အားရတော့ ကိုမောင်က မိုးကို လိုးတော့မယ်ပေါ့။ ကိုမောင်တို့ လူနံပိန် ကျွဲချိုလိမ် ဆိုတဲ့အတိုင်း လီးကြီးကြီး ရှည်ရှည် ကြာကြာ လိုးပေတော့။

မိုးကို ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ အချီချီပြီးအောင် လိုးစွမ်းပြပါတော့တယ်။ မိုးတော့ ကိုမောင့်ကို စွဲသွားပြီ။ မမမြင့်နဲ့ နှစ်ယောက် အတူအလိုးခံဖို့တောင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ်။” ဒေါက် ဒေါက် ဘယ်သူလဲ” “မမမြင့်ပါ မောင်လေးဇာနည်ရဲ့ တံခါးဖွင့်ပါဦး” ဇာနည် တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ မမမြင့်က ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ ပုလင်းလေးတစ်လုံး ကိုင်ကာ ရပ်နေပါတယ်။ “ဟာ မမမြင့် … ဘာလုပ်မလို့လဲ ကိုမောင်ရော” “အမယ်လေး လူကိုမြင်တာ သရဲတွေ့တာ ကျနေတာပဲ… အလန့်တကြားနဲ့.. ကိုမောင် ရှိပါတယ်.. မိုးကို အခန်းထဲမှာ လိုးနေတယ်.. ဇာနည်နဲ့ မိုးနဲ့ ခဏ လိုးကြသေးတယ်ဆို” “ဟုတ်တယ် မမမြင့်ရယ်… ကျနော်က တပ်ထွက်မို့ မိုး စိတ်ညစ်ပြီး ပြန်သွားတယ်..

အခု ကိုမောင်က မိုးကို လိုးပေးနေတာလား အားကျလိုက်တာ” “အဲဒါကြောင့် မမမြင့်က ဇာနည့်ဆီ လာခဲ့တာ… ကိုမောင် မှီဝဲနေကြ ကြီးရှည်ကြာဆေး ရှိတယ်ကွဲ့…. မမမြင့် ယူလာတယ်…. မောင်လေးကို သင်ပေးစရာတွေ ရှိတယ်… အဝတ်တွေ အကုန် ချွတ်လိုက်ပါ” မမမြင့်လည်း အခန်းထဲ ဝင်ပြီး ဇာနည့်လီးကို ကြည့်လိုက်ပါသည်။“မောင်လေးလည်း ဆိုဒ်ကြီးပဲ.. ကိုမောင့်ထက်တော့ မလျော့ဘူး ရော့ ဒီဆေးလေးသောက်လိုက်” ဇာနည်လည်း ထွေထွေထူးထူး ပြောမနေတော့ဘဲ မော့သောက်ချလိုက်ပါသည်။ ရှိန်းကနဲ ဖြစ်ပြီး ဆေးစွမ်းက ပြလေပြီ။ မမမြင့်ကလည်း လီးကို လာဆွနေပါသည်။

“မမမြင့် လီးစုပ်ပေးပါလား” “လာပါပြီတော် မမမြင့် လီးစုပ်ကျွမ်းကြောင်း ပြရသေးတာပေါ့” မမမြင့် လျှာဖျားမှ ဇာနည်တို့ အလူးအလဲပင်။ အကောင်းကြီးကြီး ကောင်းနေပါတော့သည်။ ဆေးသောက်ထားတော့ တော်တော်နဲ့ မပြီးပါ။ “လိုးကြမယ်လေ မမမြင့်” “မင်းသဘောချည်းပဲ.. လိုးတော်မူ.. လိုးတော်မူ” ဇာနည် လူပျိုအားကောင်းမောင်းသန် နွားသိုးကြိုးပြတ် ကြုံးလိုးပါတော့တယ်။ မမမြင့်တော့ အချီချီ ပြီးရပြီပေါ့။ အနေအထားမျိုးစုံကို သင်ပြပေးရင်း ကောင်းကောင်းကြီး အလိုးခံနေပါတော့တယ်။စိတ်ထဲကတော့ ကိုမောင်နဲ့ ဇာနည် တစ်လှည့်စီ အလိုးခံမယ်ပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ ကိုမောင်နဲ့ မိုး။ ဇာနည်နဲ့ မမမြင့်။

ဝက်ဝက်ကွဲ လိုးကြ ဆော်ကြရင်း မိုးလင်းခါနီးမှ အလိုးစခန်းသိမ်းပြီး အိပ်ပျော်သွားပါသည်။ မနက် မိုးလင်းတော့ ကိုမောင်ကော ဇာနည်ကော အကြံတူပြန်ပါပြီ။ လင်းဆွဲလေး လိုးကြဖို့။ ဒီမှာတော့ မိုးနဲ့ မြင့်က ရေချိုးရင်း လိုးကြရအောင် အကြံပြုပါသည်။ ရေချိုးရင်းလိုးကြတာ အအေးမိမှာစိုး၍ ရပ်လိုက်ရသည်။ မနက်စာစားတော့ အားလုံး ပြုံးစိစိနဲ့။ မမမြင့်က အဆိုတင်သွင်းပါသည်။လေးယောက်ပေါင်း လိုးကြရန်။ ဖိုးဆမ်းပေါ့။ မိုးနဲ့ ဇာနည်နဲ့ ကိုမောင်ကလည်း အကြွင်းမရှိ ထောက်ခံ၏။ အတွေ့အကြုံအသစ်တစ်မျိုးပေါ့။ ထိုနေ့မှစ၍ ပတ်လည်ကြုံးစနစ် ပေါ် ပေါက်လာပါသည်။ ကိုမောင်နဲ့ မမမြင့် လိုးတဲ့အခါလိုးတယ်။ ဇာနည်နဲ့ မိုး လိုးတဲ့အခါလိုးတယ်။

ကိုမောင်နဲ့ မိုး လိုးတဲ့အခါ လိုးတယ်။ ဇာနည်နဲ့ မမမြင့် လိုးတဲ့အခါလိုးတယ်။ လေးယောက်ဆုံပြီး လိုးတဲ့အခါလိုးတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ အလိုးခရီး ဆက်ကြလေသတည်း။ ပြီးပါပြီ

အန်တီကမလုပ်တာကြာပြီကွဲ့(အောစာအုပ်)

ကျွန်တော့အမည် ကို မိတ်မဆက်တော့ပါဘူးဗျာ။ မိတ်ဆက်လို့လည်း ကျွန်တော့မိတ်က ပိုမရှည်တော့ပါဘူးဗျာ ။ ဟုတ်တေဟုတ် ခိ.. ခိ… အခုဇတ်လမ်းက.. ဒီလိုဗျ…….. ကျွန်တော်က ပထမနှစ်ကျောင်းသားပါ (…)မေဂျာပေါ့ဗျာ။ ကျွန်တော်နှင့်အခန်းတူတဲ့ သဉ္ဇာကို ကျွန်တော်က အရမ်းကြွေမိပါတေဗျာ။ သူကလည်း အရမ်းကို ပွင့်လင့်သူလေဗျာ။ ကျောင်းကို သူလာရင် ကြွေတဲ့ဘဲတွေကလည်းပရမ်းများတာကိုဗျ။ သူကကျွန်တော့လို ကောင်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်က သူ့ကိုဂရုစိုက်ပြီး သူလိုအင်သမျှကို တတ်နိုင်သမျကြိုးစားပေး၊ အနေနီးတော့ ချစ်သူဖြစ်သွားကြပါတေဗျ။

ဒါပေမဲ့လည်း ငွေကြေးမရှိ ဆင်းရဲတော့လည်း တစ်ခါတစ်ခါ စကားများကြ ရန်ဖြစ်ခဲ့ပါတေဗျ။ သူကကျွန်တော့ကို…. .. အောင်ဇော်..နင်နှင့်ငါပြတ်ပြီ …. ပြောပြီး ပြတ်စဲသွားကြပါတေဗျ………….. ကျွန်တော့အမေနှင့် ကျွန်တော့သူငယ်ချင်းတွေက အားကုန်ပြီး အမျိုးမျိုးဘဲ နှိစ်သိမ့်ပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ကိုချစ်မိနေတော့လည်း သူ့ကိုပြန်လိုက်ပြီး တောင်းပန်တော့ ပြန်အဆင်ပြေသွားကြပါတေ၊ အခုလာမဲ့ တနင်္ဂနွေရက်မှာ သူနှင့်အတူ ရုပ်ရှင်သွားဖို့ ပိုက်ဆံလိုလာတော့ ကျွန်တော့သူငယ်ချင်းဖိုးပြည့် ဆီနေ ပိုက်ဆံချေးဖို့ သူ့ဆီကိုဘဲ သွားလိုက်ပါတော့တေဗျ၊ …. ဖိုးပြည့်က ကျွန်တော်နှင့်ငယ်ငယ်ကတည်း အတူတူကျောင်းတက်ပြီးတော့ ကြီးလာကြတာပါ။

သူဆီက အခုငွေချေးရမှာက အကြွေးသစ်ပေါ့ဗျာ၊ ပထမတစ်ကြိမ်ရှိသေးတေဗျ အကြွေးပေးရမှာ ကျွန်တော်က သဉ္ဇာနှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်လို့ ငွေတစ်သောင်း ချေးထားတာ ၅၀၀၀ဘဲပေးထားတာ၊ အခုတစ်ခါချေးရင်တော့ နှစ်သောင်းခွဲကျော်ပြီပေါ့ဗျာ၊ဒါပေမဲ့လည်းဘဲ ကျွန်တော်က တက္ကသိုလ်တက်ရင်း အလုပ်လုပ်နေသူမို့ လကုန်ရင်တော့ ပြန်ဆပ်နိုင်မှာပါလို့တွေးပြီး သူဆီကို သွားလိုက်ပါတော့တေဗျာ…… သူတို့က သုဝဏ္ဏမြို့နယ်ရဲ့လုံချင်းတိုက်အိမ်ခြံအကျယ်ကြီးနှင့် နေကြတဲ့ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုပါ။ကျွန်တော်တို့က ၆ လွှာတိုက်ခန်းရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ် ၆ လွှာမှာ နေရတဲ့ပါဗျ၊..

ဆက်အုံးမေဗျာ… သူတို့အိမ်ကို ရောက်သွားတော့ တံခါးဘေးက ခေါင်းလောင်းမြည်တဲ့ ခလုပ်လေးကို နှိပ်မေလို့ ကြံနေတုန်ဘဲ ဖိုးပြည့်က တံခါးဖွင့်ပြီး ထွက်လာကာ ဟာ.. .. ဟျောင်.. အောင်ဇော် ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဟ .. သူကမေးလာတော့ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ကို…. .. ဟျောင့် ငါစော်ကို ရုပ်ရှင်သွားပြမလို့ကွာ အဲ့ဒါ ခုငါ့မှာ ပိုက်ဆံလိုနေတေ မင်းဆီက လာပြီချေးတာကွ .. ပြောလိုက်တော့ ဖိုးပြည့်က ခဏ္ဏစောင့်ပြေပြီး သူ့ရဲငွေကို အခန်းကယူလာပြီး .. ဟျောင့် မင်းစော်က မဟန်ဘူးနော် မင်းသတိထားပါ .. ပြောပြီးပိုက်ဆံပေးကာ သူက ကျွန်တော့ကိုကြည့်ပြီး အပြင်မသွားခင်မှာ .. ဟျောင့် ငါ့အမေကို ဝင်နုတ်ဆက်သွားအုံး အမေက မင်းကို မေးနေတေဟ ..

ပြောတော့ အန်တီဒေဝီကို နုတ်ဆက်ရအောင်ဘဲ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်ပါတော့တေ… အန်တီဒေဝီဟာ အိန္ဒြေရှင်မိန့်မပါဘဲ ကျွန်တော်ကိုဆိုရင် သားအရင်းလိုဘဲ ဆက်ဆံတဲ့အန်တီတစ်ယောက်ပါ ၊ သူမက ကံဆိုးရှာပါတေဗျ လင်ယောကျာ်း ဦးထွန်းမောင်က ဖိုးပြည့် ၁၀တန်းမှာ သူ့ကိုကွာရှင်းပြီး သူရဲ့စက္ကထရီကောင်မလေးနှင့် ယူပြီး သူ့ကိုကွာရှင်းကာ သြဇီးကို ထွက်သွားခဲ့ပါတေ။အဲ့ဦးလေးက ဘာလို့အန်တီလို အရမ်းလှပြီး ကျက်သရေရှိတာကို ပစ်ပြီး သူရဲ့စက္ကထရီမလေးကိုယူပြိး ထွက်သွားမှန်းကို ကျွန်တော်မတွေးတတ်အောင်ပါဘဲဗျာ…….. အန်တီဒေဝီက အချို့သောမင်းသမီးတွေထက်ကို အရမ်းလှတေဗျ။

သူရဲ့ဘော်ဒီက ပြောရမေဆိုရင် နိုင်ငံခြားမင်းသမီးတွေလိုပါဘဲ။ မြန်မာလိုဆိုရင်တော့ ရွှေဘိုမင်းကြိုက် ဘော်ဒီကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပါ ၊ ကျွန်တော်က အန်တီကိုနုတ်ဆက်ပြီး ဖိုးပြည့်ဆီကငွေကို ယူပြီးအိမ်ပြန်လာခဲ့တော့တေ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အမေကလည်း ကျွန်တော့ရဲ့စော် သဉ္ဇာကို မကြိုက်ကြောင်းပြောတာပေါ့ဗျာ။သူက ငွေကိုလူထက် ပိုပြီးခင်တတ်တာကို ပြောကြတော့တေ ၊ ဒါပေမဲ့ ၁၉ နှစ်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်မှာတော့ မစိတ်မွန်းနေတော့လည်း အမေတို့ပြောတာကို နားမဝင်ခဲ့ဘူးလေ၊ သူ့အချစ်ကို ရရှိရေးသာ အရေးကြီးနေတာ၊ သူနှင့်ကြိုက်ပြီး ပြတ်သွားလို့ ပြန်လိုက်ပြီး ရှင်းပြမှ အဆင်ပြေခါစမို့လေ

ဟား.. ဟား… ဖိုးပြည့်ဆီက ချေးယူလာတဲ့ငွေ နှစ်သောင်းက သူနှင့်သူ့သူငယ်ချင်းအတွက်ပါ ရုပ်ရှင် လက်မှတ်ဝယ် စားစရာဝယ်ပြီး ၊ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီး စားချင်ကိုလိုက်ကျွေးတာနှင့် ကုန်ရော သူတို့နှင့် အဲ့နေပျော်ခဲ့ရပေမဲ့ နောက်နေ့တော့ နောက်တစ်ကောင်ပါသွားရော……… ကျွန်တော်က အလုပ်ကပြန်လာတော့ တန်းတွေ့တာဘဲ ဟိုဘဲက ကားအကောင်းစားစီးပြီး သူနှင့်သွားတာကို မြင်လိုက်တော့……….. .. တောက်… ခွေးမ ငါ့ကိုချစ်တေပြောပြီးတော့ နောက်တစ်ယောက်နှင့်တွဲနေတေ…. စိတ်ကနေပြောပေမဲ့ စကားက နုတ်ကထွက်မလာဘူး ။ကျွန်တော့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်တဲ့ ဖိုးပြည့်က ကျွန်တော့ကို…. .. မင်းကို ငါပြောသားဘဲ အဲ့ဟာတွေက အရည်မရအဖတ်မရတာတွေကွ ..

သူပြောပြီး ကျွန်တော့ဘက်ကနေပြီး မခံမရပ်နိုင်အောင်ဖြစ်ပြီး ဒေါ့သဖြစ်ပြီးဆဲ့တော့တေ ဖိုးပြည့်က ကျွန်တော်နှင့်ငါးတန်းနှစ်ကတည်းက အတူတူတက်ခဲ့ကြသူမို့ ညီအကိုရင်းတွေလို နေကြတာလေ ။သူက ကျွန်တော့ကျော့ကို ပုတ်ပြီး.. .. သူ့ထက်သာသူတွေက အများပါကွှာ သူ့ကိုမေ့ပြီး အခြားတစ်ယောက်ကိုဘဲ ပြောင်းချစ်ကွာ အသည်းခွဲမခံနဲ့ .. ပြောပြီးနှစ်သိမ့်ပေးတော့မှဘဲ ကျွန်တော်ကလည်း သူကို .. အေးကွာ ငါနွားအဖြစ်မခံဘူးကွာ.. လို့ပြောပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့ပါတော့တေ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့လည်း စိတ်ကိုထိန်းပြီး အိပ်စက်လိုက်ပါတော့တေဗျာ………..

နောက်နေ့အလုပ်ကအပြန်မှာ လစာထုတ်ထားတဲ့ငွေထဲက ငွေနှစ်သောင်းခွဲကို ဖိုးပြည့်ကို ပြန်ဆပ်ဖို့သွားလိုက်ပါတေ ၊ သူ့အိမ်ရောက်တော့ ဖိုးပြည့်က ဂိမ်ဆော့နေတော့ အကြွေးဆပ်ပြီး သူနှင့်အတူ ဂိမ်းထိုင်ဆော့တော့ အန်တီဒေဝီက ကျွန်တော်တို့စားဖို့ မုန်တွေနှင့်ကော်ဖီ လာချပေးပြီး အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားတေ။ အမဲရောင်မှာ အဖြူရောင်ပန်ပွင့်နှင့်ထမိန်က အန်တီရဲ့စွင့်ကားပြီး ခါးသေးကို ပုံဖော်ပေးသလို ဖြစ်နေတော့ သူ့ရဲနောက်ပိုင်းအလှကို ငေးကြည့်မိသွားတေ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဂိမ်းဆော့ပြီး ညနေ ၇ နာရီမှ အိမ်ပြန်ခဲ့ပါတေ……. အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သဉ္ဇာဆီကနေ ဖုန်းဆက်လာတေ။

သူနှင့်အတူ ကလပ်ကို သွားရအောင်ခေါ်တော့ အဝတ်အစားတွေလှပြီး သူ့ဆီကိုသွားပြီး နှစ်ယောက်သား ကလပ်ကိုချီတက်ကြတော့တေ။ ကလပ်မှာ ဘီယာသောက် ကလို့ မောသလို မူးလာတော့ သူကိုခေါ်ပြီး ကလပ်အပေါ်က အခန်းယူပြီး နှစ်သားနမ်းကြရင်း သူ့ကို ကုတင်ဆီကိုခေါ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ပန်ရောင်စကတ်တိုလေးကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ဒေါက်မြင့် ဖိနပ်ကိုမချွတ်ပေးဘဲ သူ့ရဲ့ကျန်တဲ့အဝတ်တွေကို ချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်ကို လှဲစေတေ။ သူ့ရဲ့ နို့လေးတွေကိုစို့ကာ သူ့ညီမလေးကို လက်နှင့်ကစားပေးလိုက်တော့ သူက ညီးသံလေး ထွက်လာတော့တေ ။

သူဆီက ညီးသံလေးက ကျွန်တော့အမည်မဟုတ်ဘဲ ဒေဗစ်ရဲ့အမည်ကို ခေါ်ပြီးညီနေတာ ပထမတော့ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ကသူ့ကို ကောင်းအောင်ဘဲ ပြုစုနေတော့ မကြားမိဘူးလေ။ ကျွန်တော်လည်း သူ့အပေါ်က လက်တစ်ဘက် ထောက်ပြီး နောက်တစ်ဘက်နှင့် တင်းနေပြီဖြစ်တဲ့ ညီလေးကိုကိုင်ကာ သူ့ညီမလေးဆီမှာတေ့ပြီး ဖြေးဖြေးချင်းလုပ်ကာ အဆုံးထိသွင်းလိုက်ပါတေ။သူရဲ့လက်က ကျွန်တော့လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ပြီး နုတ်ခမ်းချင်နမ်းလာပါတော့တေ၊ ကျွန်တော်လည်း သူ့ရဲ့နုတ်ခမ်းကိုနမ်းပြီး အပေါ်ကနေသူ့ကို ဆောင့်ကာလုပ်ပေးတေ၊ သူကနုတ်ခမ်းချင်းနမ်းနေလို့ သူ့ရဲ့ညီသံက ပါးစပ်နှစ်ခုကြားမှာ ပျောက်သွားတော့…

* အင့်.. အင့်… * သာ ထွက်နိုင်တေ ၊ ၅ မိနစ် ကြာလုပ်ပြီး သူအရမ်းကောင်းပြီး ပြီးချင်လာတော့မှ သူ့နုတ်ကနေ .. ဒေ့ဗစ်…အား…လုပ်..လုပ်ပါ.. မြန်မြန်လုပ်ပေးပါ ဒို့ပြီးတော့မယ် .. လို့ သူ့နုတ်ကနေထွက်လာတော့ ကျွန်တော်ကြားပြီး ဒေါသတွေထွက်ကာ သူ့နို့ကိုကိုင်ပြီး ဆောင့်ဆောင့်ကာ မညှာတမ်းလုပ်လိုက်တော့ သူပြီးသွားတေ၊ကျွန်တော်မပြီးသေးတော့ သူကိုလေးဘက်ထောက်အနေအထားပြောင်းပြီး သူ့ကိုအနောက်ကနေ သူ့ရဲတင်ပါးကို ရိုက်ရိုက်ကာ မညှာဘဲ ကြမ်းကြမ်း လုပ်ကာပြီးသွားပါတော့တေ.. သူ့အပေါ်ကနေ မှောက်ချပြီး အမောဖြေကာ အမောပြေမှ သူ့ကိုမေးလိုက်တော့တေ…. .. ခွေးမ ငါလုပ်နေတာဟ..

နင်က ဒေဗစ်လုပ်တေလို့ စိတ်နှင့်မှတ်ရုံမကဘဲ နုတ်ကနေ ဒေ့ဗစ်အမည်ကိုပါ ရွက်လိုက်သေးတေပေါ့..တောက်….. သူ့ကိုပြောပြီး သူ့အဝတ်အစားတွေကို သူ့ဆီကို ပြစ်ပေးလိုက်ပြီး ကျွန်တော်လည်း အဝတ်အစားတွေကို ပြန်ဝတ်ကာ သူ့နှင့်အတူ အခန်းကပြန်ထွက်လာကြပြီး သူ့ကို အိမ်ကိုပို့ပြီ ပြန်လာခဲ့တေ၊ အဲ့နေကတည်းက သူ့ကို ဒေါသဖြစ်ပြီး အမုန်းကြီးမုန်းပြီး သူ့ကို အဆက်မလုပ်တော့ဘဲ နေလိုက်တော့တေ ၊….ကျွန်တော်မှာ သဉ္ဇာနှင့်သွားတော့ သုံးစရာ ပိုက်ဆံပြတ်တော အိမ်ကအမေလည်း အဖေအလုပ်လုပ်နေတဲ့မြို့ကို လိုက်သွားတေ၊

ကြံရာမရတဲ့အဆုံးမှာ ဖိုးပြည့်ဆီကို ပိုက်ဆံသွားချေးတော့ သူက စော်နှင့်ငပလီကို သွားမှာမို့ သူ့အမေဆီကဘဲ ချေးပါ ပြောပြီး သူ့ရဲ့အထုတ်တွေနှင့်အတူ ကားလေးနှင့် ထွက်သွားတော့တေ။ ဖိုးပြည့်တို့အိမ်မှာ အလှပန်းပင်တွေကို ရောင်းတာဆိုတော့ အန်တီဒေဝီက ပန်းခြံမှာဘဲ ရှိမှာဘဲ တွေးပြီး သွားလိုက်တော့ ။အဝါရောင်မှာပန်းပွင့်အဖြူရောင်လေးတွေပါတဲ့ ဝမ်းဆပ်ကိုဝတ်ကာ ပန်းပင်တွေကို လိုက်ကြည့်နေတာကို နောက်ကနေ သူ့ရဲ့အလှကို ခံစားနေတော့ အန်တီကလှည့်လာပြီး သူက .. သားအောင်ဇော်လာလေကွယ် အန်တီကို ဒီပန်အိုးလေးကို ရွှေ့ပေးပါ .. ပြောတော့ ပန်အိုးကို ရွှေပေးလိုက်တေ ။

ပြီးသွားတော့ အန်တီက အိမ်ထဲကိုဝင်သွားပြီး .. အိမ်ထဲကိုလိုက်ခဲ့ကွယ် အန်တီအအေးတိုက်ပါ့မေ .. ပြောပြီး သူအရှေ့ကထွက်သွားတေ၊ အနောက်ကနေ သူရဲ့နောက်ပိုင်းအလှကို မြင်လိုက်တော မသိတဲ့သူတွေဆိုရင် အန်တီဒေဝီက အပျိုကြီးဘဲထင်ကြမှာ လမ်းလျှောက်တိုင်းတုံတုံပြီး တင်ပါးလှလှတွေက မြင်ရသူတွေကို ဘလောင်ဆူစေတာပေါ့ဗျာ။ကျွန်တော်လည်းဘေးက နှင်းဆီပန်းပင်က နှင်းဆီအနီရောင်တစ်ပွင့်ကို ခူးပြီး အနောက်မှာဝှက်ကာ အထဲကိုလိုက်ကာ ဝင်သွားပါတော့တေ ၊အထဲရောက်တော့ အန်တီက အအေးနှစ်ခွက်ကို ချထားပြီး ထိုင်နေတော့ သူ့ဆီသွားပြီး နှင်းဆီပန်းပေးတော့ သူ့ကပြုံးပြီး .. ကျေးဇူးပါကွယ် အန်တီကို ဒီလိုပန်းပေးမဲ့သူ မရှိတာကြာလှပေါ့ကွယ် .. ပြောလာတော့ ၊

ကျွန်တော်က သူ့ကို.. .. အန်တီကို ပန်းပေးချင်သူ အနီးမှာ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတာ အန်တီက မသိလို့ပါဗျာ .. လို့ပြောလိုက်ကာ အန်တီကိုပေးမဲ့ပန်းကို မပေးသေးဘဲ သူ့ကိုခွင့်တောင်းကာ… .. အန်တီကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပန်ပေးချင်ပါတေ .. လို့ပြောလိုက်တော့ သူက ခေါင်ညှိတ်ပြပြီး သဘောတူပါတေ ၊ ကျွန်တော်လည်း သူ့ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ပန်းပွင့်ကို ပန်ပေးလိုက်တော့ အန်တီလက်က တုန်ရီစွာနှင့် ကျွန်တော့ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး… .. ကျေးဇူးတင်ပါတေ သားရယ်…. ပြောပါတေ။ အန်တီကိုယ်အနောက်ကနေ ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး ပန်ပေးတော့ သူ့ဆီကနေ မွေးရနံ့နှင့်အတူ သူ့ရဲ့နို့ကြီးတွေကို မြင်နေရတော့ ညီလေးက ခေါင်းထောင်ချင်နေပြီ နုညံ့သောသူ့လက်က ကျွန်တော့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်တော့ ညီလေးက တင်းပြီးခေါင်းက ၉၀ ဒဂရီ မတ်နေတော့တေ ။

အန်တီကရပ်ပြီး ပြန်လည့်လာပြီး ကျွန်တော့ကိုဖက်လိုက်တေ။ထောင်မတ်နေတဲ့ညီလေးက သူ့ရဲညီမလေးကို ထောက်ထားတော့ အန်တီက.. .. အိုး…. သားရယ်…… လို့ပြောပြီး တင်းတင်းဖက်ထားပါတောတေ၊ ကျွန်တော်လည်း စိတ်လွတ်ပြီး အန်တီကို နုတ်ခမ်းချင်းနမ်းလိုက်တော့ သူကလျှာလေးကိုသွင်းပြီး တုံပြန်လာခဲ့တေ၊ ၁ မိနစ်ကြာ အနမ်းရှည်ပေးပြီး ရပ်လိုက်တော အန်တီမျက်လုံးလေး မှေးပြီး အန်တီက .. သားရယ်.. အပြင်မှာ မကောင်းဘူးကွယ် .. ပြောလာပါတော့တေ၊ ကျွန်တော်လည်း သူလက်ကိုဆွဲပြီး အန်တီအိပ်တဲ့အခန်းကို ခေါ်သွားကာ အခန်ကိုရောက်တာနှင့် အန်တီကိုထပ်ပြီး နုတ်ခမ်းချင်းနမ်းလိုက်ကာ အိပ်ကုတင်းအနီးကို ခေါ်သွားပြီး သူ့ရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပေးပြီး ကုတင်ပေါ် ဖြေးဖြေးလေးလှဲချလိုက်ကာ

သူ့ကိုမျက်နှာက နေစပြီး နမ်းကာ တဆင့်ချင်းဆင်းလာပြီး သူ့ရဲ့နို့ကိုစို့ပေးပြီး သူ့ရဲ့ညီမလေးကိုဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အမွေးလေးတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး ကစားပေးကာ ၁မိနစ်လောက်လုပ်ပေးလိုက်ပါတေ၊သူ့ညီမလေးက ၈ နှစ်လောက် အသုံးမပြုဘဲထားလို့ နုတ်ခမ်းလေးနှစ်ခုက စေးကပ်နေတော့ လက်နှင့်အသာလေးဖြဲကာ လျှာဖျားလေးနှင့် ကစားပေးလိုက်တော့ အန်တီက… .. အား…. သားရယ်…. ဘယ်လိုများ..လုပ်နေတာလဲကွယ်… အန်တီမနေတတ်တော့ဘူးကွယ်…. အား… လုပ်ပါတော့ကွယ်…. အန်တီကတောင်းဆိုလာတော့မှ သူညီမလေးဆီက ခွာကာ ကျွန်တော့ရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး သူ့အပေါ်ကနေမှောက်ချလိုက်တော့

သူ့လက်က ညီလေးကိုကိုင်ကာ သူ့ရဲ့ ညီမလေးနှင့်တေ့ပြီး နုတ်ခမ်းချင်းနမ်းလာတေ ၊ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကိုနုတ်ခမ်းချင်းနမ်းပြီး ခါးကိုအားပြုပြီး ညီလေးကို ဆောင့်သွင်းလိုက်ပါတော့တေ….. အား… သားရယ်..ဖြေးဖြေးကွယ်.. အန်တီ မလုပ်တာကြာပြီကွယ်..အား…… ကျွန်တော်လည်း သူပြောသလိုဘဲ ဖြေးဖြေးလုပ်ပြီး သူ့နုတ်ခမ်းကို နမ်းပေးလိုက်ပါတေ.. သူ့ကို ၅မိနစ်ကြာလေး လုပ်လိုက်တော့ သူကအောက်ကနေပြီး ညီလေးဆောင်ချက်နှင့်အညီ လှုပ်ရှားပေးလာပြီး အန်တီက .. သားရယ်…အား… မြန်မြန်…အား… လုပ်ပေးပါကွယ်.. အာ… အန်တီ..အား.. ပြီးချင်လာပြီကွယ်..အား……. ပြောလာတော့ ကျွန်တော်လည်း သူ့ရဲ့ခြေနှစ်ချောင်းကို ပခုံးပေါ်တင်ပြီး

မြန်မြန်ဘဲ ဆောင့်လုပ်ပေးလိုက်တော့ ၃ မိနစ်အကြာမှာ အန်တီပြီးသွားတေ၊ ကျွန်တော်လည်း ပြီးချင်လာတာမို့ သူကိုအသိပေးလိုက်တေ .. အား… အန်တီ.. ကျွန်တော် ပြီးတော့မယ် အား……. .. ပြီးလိုက်သား.. အန်တီအထဲမှာပြီးလိုက်..အား.. .. ကျွန်တော်လည်း သဉ္ဇာနှင့်လုပ်ပြီး နှစ်ပတ်ကြာသိမ်းထားတဲ့ အချစ်ရည်တွေကို အန်တီညီမလေးအထဲမှာ ပန်းထုတ်လိုက်ပါတော့တေ….အန်တီအပေါ်ကို မှောက်ချလိုက်တော့ လက်နှစ်ဘက်နှင့်ဆီကြိုပြီး တင်းတင်းလေး ပွေ့ဖက်ထားပြီး ပါးနှင့်နဖူးတွေကိုနမ်းပြီး အန်တီက လှိုက်မောသံလေးနှင့်.. .. အများကြီးဘဲကွယ်.. ဘယ်ကတည်းက စုထားတာလဲဟင်…. .. အရမ်းကြာပါပြီ အန်တီ .. လို့ ပြောလိုက်ပါတော့တေ..၊

သဉ္ဇာထက်ကို အန်တီက ပိုပြီးကြပ်နေတေ သဉ္ဇာက ဒေဗစ်နှင့်လည်း လုပ်နေလို့ အန်တီလောက်ကို ကြပ်တည်းမူ မရှိတော့ဘူးဗျ၊ အန်တီက ကျွန်တော့ကို တင်းတင်းဖက်ထားပြီး .. သားနှင့်အန်တီ ဒီလိုဖြစ်တာကို သားသူငယ်ချင်း မသိစေနဲ့ကွယ် .. ပြောတော့ ခေါင်းညှိတ်ကာ မပြောပါဘူးလို့ အန်တီကို မျက်လုံချင်းစိုက်ကြည့်ပြီး အဖြေပေးလိုက်တော့ အန်တီက ကျွန်တော့ကို နုတ်ခမ်းချင်းနမ်းကာ အနမ်းရှည် ပေးလိုက်ပြီး သူက တင်းတင်းဖက်ထားပါတော့တေဗျာ..အမောပြေတော့ အန်တီအပေါ်ကနေဆင်းလိုက်တော့ အန်တီကသူ့ရဲ့ညီမလေးကို လက်နှင့်ကာပြီး ရေချိုးခန်းကိုဝင်သွားတော့ အနောက်ကနေ အန်တီဒေဝီရဲ့ဘော်ဒီကို ကြည့်ရင်း အနောက်ကနေလိုက်သွားပါတေ။

အန်တီက သူ့ညီမလေးကို ဆေးကြောပြီး ကျွန်တော့ကိုကြည့်ကာ… .. သားမြင်လား အများကြီးဘဲ သားရဲ့အချစ်ရည်တွေလေ .. လို့ပြောပြီး သူဆေးပြီးတော့ ကျွန်တော့ကို ဆွဲပြီး ကျွန်တော့ညီလေးကိုလည်း ဆပ်ပြာနှင့် ကြင်နာစွာနှင့် ဆေးကြောပေးပါတေ၊ ရေအေးနှင့်ဆေးကြောပေမဲ့လည်း နုညံ့တဲ့သူ့လက်နှင့် ထိတွေနေတော့လည်း တဖန်ပြန်ပြီး ညီလေးကခေါင်းထောင်လာတော့ အန်တီက .. သန်လိုက်တာ သားရယ်..ပြန်ပြီးခေါင်းထောင်လာပြန်ပြီကွယ်.. ပြောပြီး ညီလေးကို သူ့ရဲ့ပါးစပ်နှင့်စတင်ကာ လုပ်ပေးပါတော့တေ ၊ ကျွန်တော့ရဲ့ရည်းစား သဉ္ဇာတောင် တစ်ခါမှပါးစပ်နှင့် မလုပ်ပေးဘူး

အခုအန်တီက ညီလေးကိုလျှာဖျားလေးနှင့် ညီလေးရဲ့အကွဲကြောင်းလေးကို ကစာပေးပြီး ညီလေးတစ်ဝက်ကို ငုံထားတော့ စဉ်းစိမ်က ယစ်မူးစွာနှင့် အန်တီဒေဝီရဲ့ ဆံထုံးကိုကိုင်ပြီး ဖြေးဖြေးလေးရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်ပေးမိတေ။ကျွန်တော်လည်း ပြီးချင်လာတာမို့ အန်တီကို ကျွန်တော်ပြီးတော့မယ်လို့ အသိပေးလိုက်တော့ အန်တီကညီလေးကို ပါးစပ်က မထုတ်ဘဲ လက်နှင့်ဂွင်းမြန်မြန်တိုက်ပေးပြီး ပါးစပ်ထဲမှာဘဲ ပြီးစေပါတော့တေ။ .. အား… အန်တီရယ်… ကျွန်တော် ပြီးပြီ… အား……. အန်တီက ညီလေးဆီက အချစ်ရည်တွေပန်းတာကို မထွေးထုတ်ဘဲ ကုန်စင်သွားမှ အားလုံးကို မျိုချလိုက်တော့ ကျွန်တော်လည်း အားနာသွားတာကို မြင်တော့ အန်တီက…. ..

သားရယ်… အန်တီက သားကို ချစ်နေတာကြာပြီကွယ်… အန်တီက အကြီးမို့ သားကို စပြီးမြူမဆွယ်ချင်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့သားက အန်တီကိုပန်းပန်ပေးတော့ အန်တီလည်း စိတ်မထိန်းတော့တာပေါ့ ပြီးတော့ သားကိုချစ်လို့ သားရဲ့အချစ်ရည်ကို အန်တီသောက်တာ ပြစ်လိုက်ရမှာ နှမျောလို့ပေါ့ကွယ်…..သူကပြောတော့ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို ဆွဲထူပြီး ကုတင်ပေါ်ကို သူ့ကိုယ်ကို ချီပြီးယူသွားတေ၊ ကုတင်ပေါ်မှာ ကြင်နာစွာ မျက်လုံးချင်းကြည့်ပြီး ချပေးပြီး သူ့ရဲ့တစ်ကိုယ်လုံးကိုနမ်းလိုက်တေ။ သူရဲ့ညီမလေးကိုနမ်းတော့ သူကအနမ်းမခံပေမဲ့ သူ့လက်တွေဖယ်ပြီး သူ့ကိုကျွန်တော့ရဲ့ပါးစပ်မှာ ပြီးစေပြီးမှ ခေါင်ထောင်နေပြီဖြစ်တဲ့ ညီလေးကို

အန်တီ ဒေဝီရဲညီမလေးဆီမှာ တေ့ပြီး ဖြေးဖြေး သွင်းပြီး အဆုံးထိရောက်သွားမှ သူ့ကိုနမ်းကာ ရိုမက်တစ်ဆန်ဆန် ဖြေးဖြေးလေးဘဲလုပ်ပါတော့တေ၊၁၀ မိနစ်ကြာတော့မှ အန်တီက ကျွန်တော့ကိုတင်းတင်းဖက်ပြီး .. သား… အန်တီ..ပြီးချင်လာပြီကွယ်….သားရယ်…အား….. သူပြောလာတော့ ကျွန်တော်လည်း သူ့ထူပေးဘဲ လေးဘက်ထောက်အနေအထားပြင်ပေးပြီး သူ့အနောက်ကနေ မြန်မြန်ဆောင့်လုပ်ပေးလိုက်တော့ အန်တီပြီးသွားပါတေ၊ အန်တီပြီးလို့ နောက်တစ်မိနစ်ဆောင့်လုပ်ကာ က်ျန်တော်လည်း ပြီးသွားပါတေ။… ကျွန်တော်ရည်းစားမတွေ့အချိန်တွေမှာ အန်တီနှင့်အတူရှိနေပြီး မိန့်မရသွားရင်တောင်မှ ကျွန်တော်ဟာ အန်တီနှင့်ချစ်တာကို ရပ်စဲနိုင်မေ မထင်ပါဘူးဗျာ၊

ခိုးစားနေကြတာလို့ ပြောရင်လည်းပြောကြပါဗျာ ၊ ကျွန်တော်က အန်တီကိုလက်ထပ်ယူချင်ပေမဲ့ အန်တီက လက်မခံဘူး ၊ သူက ကျွန်တော့ကို သူ့လိုအမေအရွယ်ကို မယူစေချင်ပါဘူး ယူမေလို့ ပြောခဲ့သည်ရှိသော် သူ့ကိုနောက်ထပ်တွေ့ခွင့် မပြုဘူးလို့ ပြောလာလို့ပေါ့ဗျာ၊ ကျွန်တော်က အန်တီကို တကယ်ချစ်မိသွားပါတေ ၊ အန်တီမဟုတ်ရင် ဘယ်ရည်းစား ဘယ်မိန်မကိုမှ ကျွန်တော်မယူချင်တော့ဘူးဗျာ…..။ ။….ဆုံးအောင်ဖတ်ပေးတာကို….ကျေးဇူးပါဗျ

သွယ်သွယ်(အောစာအုပ်)

သိန်းအေး၏ လီးကြီးက ထိပ်ဖူးကြီးနီရဲပြောင်တင်းကာ အရည်ကြည်များပေကျံနေသဖြင့် စိုစွတ်ချောမွေ့နေသည်။ ထိုကြောင့် သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုကြားသို့ အလွယ်တကူ ‘ ပြစ် ’ ကနဲ ထိုးဝင်သွားသည်။ သွယ်သွယ်၏ ဖင်ကားကားကြီးက တစ်ချက်တွန့်ကနဲဖြစ်သွားရင်း စောက်ဖုတ်ကြီးက တင်းကနဲ ခုံးထလာသည်။ သွယ်သွယ် ခေါင်းလေး တစ်ချက်ခါယမ်းလိုက်သည်။ “ အ….အား….” “ သိပ်နာနေလား….” “ အင်း….ဟင်း…” မနေ့ညကမှစပြီးခံဖူးသည့် စောက်ပတ်က အခုဒုတိယညရောက်လာပေမယ့် လိုးပြီးရင်း လိုးရင်းလုပ်နေတာကြောင့် နာကျင်ကျိန်းစပ်နေသည်။

“ ဒါဆို မနက်မှဆက်လုပ်မယ်လေ….” “ ဟင့်အင်း….ဝင်နေပြီပဲကွာ….ဖြေးဖြေးလုပ်….နောက်မှကြမ်းချင်ကြမ်းပေါ့….” အားအင်ချိနဲ့သော သွယ်သွယ်၏ လေသံလေးက အိမ်ထောင်ဦး ဒုတိယည၏ ဂီတသံစဉ်လေး ဖြစ်နေသည်။ အထဲ ကို တစ်ချောင်းလုံးဝင်နေပြီ။ အရည်ကြည်တွေက ရွှဲကနဲ ရွှဲကနဲ ထွက်လာနေသည်။ စောက်ဖုတ်အုံတစ်ခုလုံး၏ အပြင်ဖက် ရော အတွင်းဖက်မှာပါရှိသည့် ကြွက်သားတွေ အသားစိုင်တွေက တဖြေးဖြေး မာကျစ်ကာ ဖောင်းထလာကြပြီ။ ဒီအခြေအနေ တွင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရပ်လိုက်လို့ဖြစ်မလဲ။ သွယ်သွယ်မှာ ဒီအချိန်တွင် အလိုးရပ်လိုက်မည့်ဒဏ်ကို မခံနိုင်ပါ။

“ သွယ် သိပ်နာနေမှာစိုးလို့ပါ….” “ လုပ်မှာလုပ်ကွာ စကားပြောမနေနဲ့….” စောက်ခေါင်းထဲတွင် ငြိမ်၍စိမ်ထားသော လီးချောင်းပူပူမာမာကြီးကို အမြန်ဆုံးပြန်၍ လှုပ်ရှားစေချင်နေသည်။ တင်း နေသော ဖင်ကြီးမှာ ဝင်း၍ဖွေးနေသည်။ ထိုဖင်ကြီးနှစ်ခြမ်းကြားမှ ပြူးပြီးထွက်နေသော စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ယောက်ျားလက် ခုပ်တစ်ခုစာမျှ ဖူးထွက်နေသည်။ ခါးလေးကို စုံကိုင်၍ လီးကို တစ်ချက်ချင်း ဆွဲဆွဲနှုတ်ကာ လိုးပေးသည်။ သွယ်သွယ် နာသေးလား….” “ တဖြေးဖြေးပျောက်လာပြီ….လုပ်….အကို့ သဘောကျသာလုပ်တော့….” “ ဗြွတ်….ပြွတ်…စွပ်….ဖွတ်….” “ အင့်….အမလေး….လေး…အကိုရယ်….” သွယ်သွယ်၏ ဖင်ကြီးရှေ့တိုးနောက်ငင်နှင့် လုပ်ပေးလာသည်။

အရည်ကြည်လေးတွေက ပထမချော်ချွတ်ချောမော နေရာမှ အထဲတွင် တဖြေးဖြေးစေးထန်းလာသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်မိနေကြသည်။ လင်မယားညားတာမှ ခြောက်လမပြည့်သေး။ သိန်းအေးက အလုပ်ဖြင့် နယ်သို့ဆင်းသွားသည်။ သိန်းအေး အလုပ် က အဆောက်အဦး ဆေးသုတ်သည့် ကန်ထရိုက်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့် အတူတွဲလုပ်သည်။ နယ်တွင် တိုက်သုံးလုံး လက်ခံထားသည်။ အဆောက်အဦးအပြင်ဘန်းသာမက အတွင်းဖက်နံရံကြမ်းခင်း၊ အခန်းစီး မျက်နှာကျက်တွေပါ တစ်တိုက် လုံး လက်ခံထားတော့ အနည်းဆုံး ခြောက်လလောက်ကြာမည်။ ဒီတော့ သွယ်သွယ် တစ်ယောက်ထဲ အိမ်တွင်နေ၍ မဖြစ် တော့။

အမဖြစ်သူတို့ အိမ်သို့ပြောင်း၍နေခဲ့ရသည်။ သွယ်သွယ်၏ အမ နွယ်နွယ်က သာကေတ (၇) ရပ်ကွက်ထဲတွင်နေသည်။ သူ့ယောက်ျား ကိုစိုးက လိုင်းကားဒရိုက်ဘာ။ သားသမီးမရှိတော့ ဆယ်ပေအိမ်လေး တစ်လုံးကို အပိုင်ဝယ်၍နေနိုင်ခဲ့သည်။ အရင်က သွယ်သွယ်မှာ အမဖြစ်သူနှင့် အတူနေခဲ့ရာမှ သိန်းအေးနှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီး အိမ်ခွဲဆင်းသွားတာဖြစ်သည်။ ဒီတော့ ပတ်ဝန်းကျင်းက သွယ်သွယ်အဖို့ စိမ်းမနေပါ။ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်း အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ သွယ်သွယ် နေပျော်ပါ သည်။ ဒါပေမယ့် အိပ်ယာဝင်ချိန်တွင်တော့ လင်ဖြစ်သူကို သတိရလှသည်။ ဟိုတုန်းက အကြောင်းတွေကို ပြန်တွေးပြီး သတိရနေတတ်သည်။

သွယ်သွယ် စိတ်ကူးယဉ်တွေးတောမိနေတာက မဆုံးသေး။ အခန်းထဲမှ အမဖြစ်သူတို့လင်မယား၏ အသံက သဲ့သဲ့ထွက်၍လာသည်။အင့်….အင့်….အင့်….အင့်…” အိမ်လေးက ငြိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲခါယမ်း၍ တကျွီကျွီမြည်နေသည်။ “ ဖြေးဖြေးပါဆို ကိုစိုးကလဲ….” “ ဖြေးဖြေးလုပ်ရတာ အားမရဘူးဟ….” “ အပြင်ဖက်မှာ သွယ်သွယ်ရှိတယ်….” “ သူလည်း အိမ်ထောင်ကျနေပြီပဲကွာ….သူအပျိုတုန်းက ငါအသံမမြည်အောင် ကြိတ်လုပ်ခဲ့တာပဲ….ခုတော့ မတားပါနဲ့ကွာ….”နွယ်နွယ်နှင့် ကိုစိုးတို့ အသံက ခပ်အုပ်အုပ်ပြောနေသော်လည်း သွယ်သွယ်မှာ သူတို့အသံတွေကို သဲသဲကွဲကွဲကြား နေရသည်။

သွယ်သွယ် သက်ပြင်းလေးတစ်ချက်ချ၍ ထဘီလေးကို ဆွဲလှန်ကာ လက်ကလေးတစ်ဖက်က အရည်လေးတွေ စိမ့်ထွက်နေသော စောက်ဖုတ်လေးကို ရွရွလေး ပွတ်ပေးနေမိသည်။ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းသလိုလည်း ခံစားနေရသည်။ “ အင်း….ဟင်း….အင့်…ဟင်း….ဟင်း….ကောင်းလိုက်တာ ကိုစိုးရယ်….ဟင်း….ဟင်း….” မအောင့်နိုင် မအီးနိုင်ဘဲ ညီးတွားလိုက်သော အမဖြစ်သူ နွယ်နွယ်၏ ညီးတွားသံ နောက်ဆုံးစကားရပ်က သွယ်သွယ် ကို အိပ်ယာထဲမှ ငေါက်ကနဲ ထထိုင်သွားစေသည်။ တဆက်ထဲ သွယ်သွယ် ခြင်ထောင်ကို မ၍ ထွက်လိုက်သည်။

အိမ်က ဆယ်ပေအိမ်ဖြစ်ပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းနှင့် အတွင်းဖက်ကို ဝါးထရံခြား၍ကာထားသလို နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်နှင့်လည်း ဝါးထရံခြား ၍ ကာထားသည်။ သွယ်သွယ် အိပ်တာက မီးဖိုချောင်ခေါင်းရင်းပိုင်းဖက်တွင်ဖြစ်သည်။ ခြေရင်းဖက်တွင် ဝင်ပေါက်ထွက် ပေါက်တစ်ခုရှိ၍ ထိုဝင်ပေါက်ထွက်ပေါက်၏ အပြင်ဖက်တွင် ငါးပေပတ်လည်ခန့် အဖီလေးထိုး၍ မီးဖိုရှိသည်။ ခြင်ထောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီးသည်နှင့် သွယ်သွယ်မှာ မီးဖိုချောင်နှင့်အတွင်းဖက် ပိုင်းခြားကာထားသော ထရံနားသို့ ကပ်၍ တစ်ဖက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းတွင်ထွန်းထားသော နှစ်ပေမီးချောင်း၏ အလင်းရောင်က သူမ၏အမ နွယ်နွယ်တို့ အိပ် ခန်းထဲသို့ လင်းလင်းချင်းချင်း ဝင်ရောက်လျက်ရှိသည်။

မြင်လိုက်ရသူ သွယ်သွယ်သည် သွေးသားတွေ သောင်းကျန်းနေသည့်အကြားကပင် မျက်စိရှက်သွားသည်။ ကိုစိုးရော နွယ်နွယ်ပါ နှစ်ယောက်စလုံးတွင် အဝတ်အစားမရှိကြပေ။ နွယ်နွယ်က အိပ်ယာပေါ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ပြားနေအောင်ဝပ်၍ ဖင်ပူးတောင်းထောင်ပေးထားပြီး ကိုစိုးက နောက်မှနေ၍ သူမ၏ ဖင်သားကြီးနှစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေသည်။ နောက် သို့စူထွက်နေသော စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးထဲသို့ လီးကြီးအရည်တရွှဲရွှဲဖြင့် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ဖြစ်နေသောနေရာကို အသေအချာကြည့်လိုက်မိရင်း သွယ်သွယ် အသက်အောင့်လိုက်မိကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးဖြန်းကနဲထသွားမိသည်။

အိမ် ထောင်သည်ဘဝရောက်လို့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အလိုးခံခဲ့ရပေမယ့် ဒီလိုယောက်ျားနှင့် မိန်းမ ပယ်ပယ်နယ်နယ်လိုးနေကြတာမျိုး ကို သွယ်သွယ် တစ်ခါမှ မမြင်ဘူးခဲ့ပေ။ အမြင်ဆန်းသလောက် ကာမမီးရှိန်ကလည်း ငယ်ထိပ်ထိရောက်လာသည်။ ဒူး ထောက်၍ ထိုင်လိုက်ကာ သွယ်သွယ်သည် ပေါင်နှစ်လုံးကို ချဲလိုက်ပြီး ထဘီကို လှန်တင်ကာ သူမ၏ လက်ကလေးက စောက်ပတ်ပေါ်သို့ပြန်၍ရောက်သွားပြန်သည်။ ဆောင့်စမ်းပါ…..လုပ်စမ်းပါ….ကိုစိုးရယ်….နာနာလေး….အင်း….ဟင်း…ဟင်း …အင်း….” စောစောက ဖြေးဖြေးလုပ်ပါဆိုခဲ့သော နွယ်နွယ်မှာ အခုပွဲကြမ်းလာပြီ။

ကိုစိုးကလည်း အကြိုက်တွေ့သွားသည်။ တင်သားကြီးနှစ်ဖက်ကိုကိုင်ထားသော သူ၏ လက်နှစ်ဖက်က နွယ်နွယ်၏ ခါးပေါ်ရောက်သွားပြီး ခါးလေးကို သေသေချာချာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ညှပ်ကိုင်ကာ သူ၏လီးချောင်းကြီးကို တဆုံးနီးပါး ထုတ်ထုတ်ပြီး အားရပါးရ ဆောင့်တော့သည်။ အင်း….ဟင်း….ကောင်းလိုက်တာ ကိုစိုးရယ်….ဟင်း….ဟင်း….ဘယ်လိုကောင်းမှန်းမသိဘူး….ဟင်း….ဟင်း….. ဟင်း….” တမိုက်လောက်ရှိသော လီးတန်တုတ်တုတ်မဲမဲကြီးက အလိုးခံနေသော အမဖြစ်သူ နွယ်နွယ်၏ စောက်ဖုတ်ထဲသို့ အားရပါးရလိုးဆောင့်ရင်း သူမ၏ သွေးသားတွေကိုသာ ထိုးဆွနေတာမဟုတ်။

ကြည့်နေသော သွယ်သွယ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးသားတွေကိုလည်း အပြင်းအထန် ထိုးဆွနေလေသည်။ အရည်ကြည်တွေ ဆက်တိုက်ထွက်နေသော စောက်ခေါင်းဝသို့ သွယ်သွယ်၏ လက်ချောင်းလေးထိုးသွင်းမည်ပြုပြီးမှ သွယ်သွယ်၏ အကြည့်က မီးဖိုချောင်ခြေရင်းဖက်သို့ ရောက်သွားသည်။ ညနေဈေးမှ သူမကိုယ်တိုင်ဝယ်ခဲ့သည့် ခရမ်းသီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သွယ်သွယ် တစ်ဖက်ခန်းသို့ တစ်ချက်ချောင်း ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ခရမ်းသီးများရှိရာအနီးသို့ လျှောက်လာပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ အရှည်တစ်ထွာကျော်ကျော် လောက်နှင့် လုံးပတ်တစ်ကျပ်ခွဲလုံးလောက်ရှိသော ခရမ်းသီးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး

နောက်မှနံရံသို့ ကျောမှီ၍ ခပ် လျှောလျှောလေးထိုင်ကာ ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ထောင်၍ကားလိုက်ပြီး ထဘီလေးကို လှန်တင်လိုက်ပြန်သည်။ ပြီးတော့ အမွှေး လေးတွေ ခပ်စိပ်စိပ်ပေါက်နေသော စောက်ဖုတ်လေးကို လက်ဖဝါးဖြင့် သုံးလေးခါလောက် ပွတ်တိုက်ပြီးမှ စောက်ဖုတ်နှုတ် ခမ်းသားနှစ်ဖက်ကို အသာဖြဲ၍ ခရမ်းသီးကို တေ့လိုက်သည်။ “ အင်….ဟင့်….ဟင့်….” ခရမ်းသီးထိပ်နှင့် စောက်စေ့လေးကို ထိုးမွှေရင်း သွယ်သွယ် တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်တုန်သွားသည်။ ပြီးတော့မှ မျက်လုံးစုံမှိတ်ကာ ခရမ်းသီးကို စောက်ခေါင်းထဲသို့ တဖြေးဖြေးနှဲ့၍ သွင်းယူရင်း သွယ်သွယ်၏ ပါးစပ်လေးက ဟ၍ ဟ၍ လာ သည်။

သွယ်သွယ်လက်ထဲမှ ခရမ်းသီးကို စောက်ခေါင်းထဲသို့ ဝင်နိုင်သလောက်ဝင်အောင် သွင်းသည်။ “ ကျွတ်….ကျွတ်….ကျွတ်….အဟင်း….ဟင်း….” သားအိမ်ဝသို့ ခရမ်းသီးထိပ်နှင့်ထိ၍ ကျင်ကနဲ ဖြစ်သွားတော့မှ အသွင်းရပ်လိုက်သည်။ တထွာသာသာရှိသော ခရမ်း သီးက အပြင်ဖက်တွင် လက်သုံးလုံးခန့်သာ ကျန်တော့သည်။ ခရမ်းသီးကို စောက်ခေါင်းထဲမှ တဝက်လောက် ပြန်ထုတ်လိုက် နှင့် လုပ်သည်။ ခရမ်းသီးကို ရိုးရိုးသွင်းတာထုတ်တာမဟုတ်ဘဲ လက်ဖြင့်ကိုင်ထားရင်းက ခရမ်းသီးကို လှည့်၍ လှည့်၍ စောက်ခေါင်းထဲတွင် မွှေမွှေပြီး သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်လုပ်နေတာဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်တွင် သွယ်သွယ်အား တွေ့မြင်ရသူ မည်သူမဆို သွယ်သွယ်မှာ တဏှာကြီးကြောင်း ကောက်ချက်ချမည်မှာ မလွဲဧကန်ဖြစ်လေသည်။ အင်း…အင်း….ဟင်း….ဟင်း…..” အရည်တွေက ရွှဲသထက်ရွှဲရွှဲပြီး ထွက်လာသလို သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်လုပ်နေသော ခရမ်းသီးကြီးကလည်း အဝင် အထွက် သွက်လက်လျင်မြန်၍လာသည်။အင်း….ဟင်း….ဟင်း…အင်း…..အင်း….ကျွတ်….ကျွတ်….” သွယ်သွယ်မှာ အားမလိုအားမရဖြင့် လျှာလေးကိုထုတ်၍ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို ယက်လိုက်ပြီး ခရမ်းသီးကို သွက် သွက်ကြီး အထုတ်အသွင်းလုပ်နေသည်။

ခဏမျှအကြာတွင်တော့ သွယ်သွယ်မှာ မေးကြောလေးတွေ ထောင်ထလာအောင် အံကိုကြိတ်လိုက်ပြီး ခရမ်းသီးကို လက်ဖြင့်အသေအချာဆုပ်ကိုင်၍ ခပ်ပြင်းပြင်းလေးငါးချက်လောက် စောက်ခေါင်းထဲသို့ ထိုး စိုက်ကာ….အ…အင်း….အီး….” ဟူသော မသဲမကွဲညီးသံလေးနှင့်အတူ တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ကျသွားလေတော့သည်။ “ လူပျိုကြီး….ခုမှအိပ်ယာထလာသလား….” အသံကြားရုံနှင့် မသန်းရီမှန်း ဖေတင် သိလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်က သွားပွတ်တံကိုင်ရင်း အိမ်ရှေ့ရေစည်ဘေး သို့ မျက်နှာသစ်ရန်ဆင်းလာသော ဖေတင် ခေါင်းရင်းအိမ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ ဟုတ်တယ် မသန်းရီရေ….အလုပ်ပိတ်ရက်မို့ နေမြင့်အောင် အိပ်လိုက်တာ….ဟဲ….ဟဲ….” မသန်းရီစကားရှည်တတ်မှန်းသိ၍ မပြောချင်ဘဲနှင့် ဖေတင် သေသေချာချာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဖေတင်က သူမကိုလည်း စူးစူးရဲရဲကြည့်လိုက်မိသည်။ ကလေးတစ်ယောက်အမေ အသက်(၃၅)နှစ်လောက်ရှိပြီဖြစ်သော မသန်းရီက ပါတိတ်တပတ်နွမ်းဝမ်းဆက်လေးနှင့် လှချင်တိုင်းလှနေသည်။ လုံးကြီးပေါက်လှလို့ဆိုရလောက်အောင် ခန္ဓာကိုယ်က တလုံး တခဲကြီးမဟုတ်သော်လည်း စွဲမက်စရာကောင်းလောက်အောင်တော့ အချိုးကျ ဖွံ့ထွားလုံးတစ်စွင့်ကား၍နေသည်။

သူ့ကို ဖေတင် စူးစူးရဲရဲကြည့်နေမှန်းသိ၍ မသန်းရီ မျက်နှာရဲသွားသည်။ “ သိပါဘူးတော်….လူပျိုကြီးတွေ ညဖက်ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေမှန်းမှ မသိတာ….ဟင်း….ဟင်း….” “ သန်းရီကလည်းဟာ စောစောစီးစီး လုပ်ပြီ….” ဖေတင် သူမထံမှ အကြည့်ကိုလွှဲလိုက်ပြီး ရေစည်ပေါ်မှ ရေဖလားကို လှမ်း၍ကိုင်လိုက်သည်။ “ အမသန်းရီကလည်း ကျမဦးလေးက ရိုးပါတယ်….အဲ့လိုမပြောပါနဲ့….ဟင်း…ဟင်း….” အဲ လာပြန်ပြီတစ်ယောက်။ ဖေတင် ခြေရင်းအိမ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တီရှပ်အဖြူရောင်လေးနှင့် ထဘီအနက် လေးနှင့် ရယ်ကြဲကြဲလုပ်ကာ ရပ်နေသော သွယ်သွယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ အေး….ဟုတ်သားပဲဟာ….ညီးပဲ သန်းရီကို ကြည့်ပြောပါတော့.. မိသွယ်….ညီးဘာသိလို့လဲ….ဒီလူပျိုကြီးအကြောင်းကို နောက်မှငါပြောပြမယ်….လာ….သွားကြမယ်.. အမ…ဈေးခြင်းတောင်းမပါဘူးလား…. ညီးကရော…ဟင်း….ဟင်း…အမ ခြင်းတောင်းထဲ ကပ်ထည့်မလို့ ဝက်သားတစ်မျိုးထဲဝယ်မှာ… ကောင်မလေးနော်….အချောင်တော်တော်လိုက်….ဟင်း….ဟင်း….ညီးလည်း မလွယ်ဘူး….လာပါ အမရာ….ကျွတ်ကျွတ်အိတ်ဝယ်ပြီး ထည့်ကြတာပေါ့….” သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းမပေါ်ရောက်သွားကြလျှင် ဖေတင်က မသိမသာခိုး၍ကြည့်လိုက်သည်။ သွယ်သွယ်ရဲ့ အလုံး အထည်ကလည်း မသေးလှပါလား။

သန်းရီလောက်ကို ရှိနေသည်။ ဖေတင်၏ အတွေးက မဆုံးသေး။ သူ့ထံသို့ သမင်လည် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သော မသန်းရီ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိလိုက်သည်။ ဖေတင် သူမတို့ကို ခိုးကြည့်နေတာတွေ့တော့ မသန်းရီ မျက်နှာပြုံးဖြီးဖြီးဖြစ်ပြီး ပြန်လှည့်သွားသည်။ မသန်းရီ ယောက်ျားအောင်ချစ်က သင်္ဘောကျင်းတွင် အလုပ်လုပ်သည်။ သူတို့တွင် သမီးတစ်ယောက်ရှိပြီး ဒီနှစ် ဆယ်တန်းဖြေရမည်ဖြစ်သည်။ သားသမီးမရှိသော အောင်ချစ်၏ အမက အကုန်အကျခံကာ ဘော်ဒါထားပေးထားသည်။ အောင်ချစ် အလုပ်က တစ်ပတ်မှ နှစ်ရက်ခန့်သာ အိမ်ပြန်နားရသည်။ တစ်ယောက်ထဲဖြစ်နေသော မသန်းရီမှာ မိန်းမချင်း အဖော်များနှင့် သူမ၏အိမ်တွင် တရုံးရုံးဖြစ်လျက်ရှိသည်။

မသန်းရီတို့ ဒီအိမ်တွင်နေလာတာ သူတို့၏ သမီးလေးတစ်သက်ပင် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်တော့ ဖေတင်နှင့်က ငယ်ပေါင်းကြီးဖော်တွေလို ပြောမနာဆိုမနာဖြစ်နေသည်။ သွယ်သွယ်ဆိုသော ကောင်မလေးကတော့ နှပ်ချေးတွဲလောင်းကတည်းက ဖေတင်တို့ ထိန်းလာတာဖြစ်သည်။ ဖေတင့် အမေ ဒေါ်အေးရှိတုန်းကဆိုလျှင် သွယ်သွယ်က ဒေါ်အေး၏ လက်ကတုံးတောင်မွှေး။ အိမ်မှာလာပြီး စားလိုက်၊ အိပ်လိုက် လုပ်နေရုံမက ဒေါ်အေးဘယ်သွားသွား အဖော်အဖြစ် သွယ်သွယ်ကပါတတ်သည်။ အခု ဖေတင့်အမေ ဒေါ်အေးဆုံးသွားတာ ခြောက်နှစ်ကျော်ပြီ။ သွယ်သွယ်ပင်လျှင် အပျိုကြီးဖားဖားဖြစ်၍ အိမ်ထောင်ပင်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

ဖေတင်တို့က သားအမိ နှစ်ယောက်ထဲနေတာဖြစ်သည်။ အခု မိခင်ဖြစ်သူက မရှိတော့သည့်အခါ ဖေတင်တစ်ယောက်ထဲ နေထိုင်ခဲ့တာဖြစ်လေသည်။ ဖေတင် အလုပ်က ဝပ်ရှော့ဆရာဖြစ်သည်။ အလုပ်ဆင်းသည့်ရက်တွင် သူဌေးက ထမင်းကျွေးသည်။ အလုပ်ပိတ်ရက်ဆိုလျှင် လမ်းထိပ်က ထမင်းဆိုင်မှာ စားသည်။ ဒါက တစ်ခါတစ်ရံမျိုးမှသာ စားဖြစ်တာဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့် ခေါင်းရင်းအိမ်မှ မသန်းရီနှင့် ခြေရင်းအိမ်မှ နွယ်နွယ်နှင့် သွယ်သွယ်တို့ အိမ်မှလည်း အလုပ်ပိတ်ရက်ဆိုလျှင် ထမင်းဟင်းများ သူ့တစ်ယောက် စာ လာပို့တတ်သည်။ ဆယ်လေးငါးနှစ်အတူတူနေလာကြတာဆိုတော့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုက ဆွေမျိုးတွေလို ဖြစ်နေကြလေ သည်။

ဖေတင် အိမ်ပေါ်သို့ပြန်ရောက်၍ မျက်နှာသုတ်ပြီး ဘေးပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ သွယ်သွယ်တို့ အိမ်ကို တွေ့ လိုက်ရသည်။ ဖေတင် မသန်းရီပြောသွားသော “ ညက ဘာတွေအလုပ်ရှုပ်နေမှန်းမှ မသိတာ…” ဆိုသော စကားကို အမှတ် ရလိုက်သည်။ သူတို့အိမ်တွေက (၁၀)ပေအိမ်လေးတွေဖြစ်ပြီး တစ်အိမ်နှင့်တစ်အိမ်က သုံးပေမျှသာ ကွာခြား၍ ညလူခြေ တိတ်ချိန်တွင် တစ်ဖက်မှ ကိုစိုးနှင့် နွယ်နွယ်တို့ ကဲကြသည့်အသံတွေက အတိုင်းသားကြားနေရသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် ဖေတင် မနေနိုင်။ အိမ်နှစ်လုံးကြားသို့ဝင်၍ ချောင်းတတ်သည်။ ဝါးထရံကာအိမ်ဆိုတော့ ဖေတင်အဖို့ အခွေကြည့်ရသည် ထက်ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှိလှသည်။

ညတုန်းကတော့ ဖေတင် ကံဇာတာ တက်လာသည်။ နွယ်နွယ်တို့ လင်မယား ကာမစပ်ယှက်နေတာတင်မက သွယ်သွယ်တစ်ယောက် စိတ်တွေထပြီး ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေပုံကိုပါ တွေ့မြင်ခဲ့ရလေသည်။ အိမ်နှင့် (၇)ဈေး မိန်းမခြေလှမ်း (၁၅) မိနစ်ခန့်သာ လျှောက်ရသည်။ မသန်းရီနှင့် သွယ်သွယ်တို့ ကားမစီးတော့ဘဲ ခပ်ဖြေးဖြေးပဲ လျှောက်လာကြသည်။ “ အမသန်းရီ…..ဦးလေး ဖေတင်အကြောင်း ပြောမလို့ဆို… အော် အေး… ပြောလေအမ… ညီးကလည်းအေ…လောလိုက်တာ….ဘယ်ကစပြောရမလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ….အင်း….ဒီလိုအေ့…အကိုဖေတင် က လူပျိုကြီးဆိုတော့ မိန်းမမရှိဘူး…. ဟွန်း….ဒါများ အဆန်းလုပ်လို့…. နားထောင်စမ်းပါအုံးအေ….ညီးကလဲ… ဆက်ပြောလေ….နားထောင်နေတယ်….

ဟိုတစ်နေ့က သူအလုပ်ကပြန်လာပြီး ခဏနေတော့ ဒိုဘီကလာပို့ထားတဲ့ သူ့အဝတ်တွေ ငါသွားပို့တယ်….အဲဒါ သူဘာလုပ်နေတယ်မှတ်လဲ…ဘယ်သိမှာလဲ… နိုင်ငံခြားကလာတဲ့ ဝတ်လစ်စလစ်ပိုစတာကြီးကိုချိတ်ပြီး အဲဒီရှေ့မှာရပ်ပြီး ဂွင်းထုနေတယ်… အယ်….သူကလည်း မနေနိုင် ဝယ်စားလိုက်ရင်ရတာပဲဟာ…မိန်းမမရှိတော့ သနားစရာပေါ့ဟာ…. ဟီ…ဟိ….အမကလည်း ပါးစပ်က သနားနေတယ်….ထဘီချွတ်ပြီး ဝင်သွားလိုက်ရင်ပြီးရော…. သေနာမလေး….လင်ရမှ ပါးစပ်က ကြမ်းလာတယ်….ညီးသာဝင်သွား…. ကျမကတော့ ဒါမျိုးမကြုံသေးပါဘူး… နေပါအုံးအေ….ငါ့စကား ဘယ်ရောက်သွားလဲမသိဘူး….

ငါပြောချင်တာက အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး….ငါတွေ့လိုက်ရတဲ့ သူ့ပစ္စည်းကြီး….” “ ပြောစမ်း….ပြောစမ်း….အမ ဘယ်လိုဟာကြီးလဲ….” ပြာပြာသလဲမေးလိုက်သော သွယ်သွယ်အား မသန်းရီက လှည့်၍မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “ ပြောမှာပေါ့အေ…..ညီးကလဲဖြစ်နေလိုက်တာ….သူ့ဟာကြီးက သစ်သားငြုပ်ကျည်ပွေ့ကြီးလား မှတ်ရတယ်အေ…. နဲတာကြီးမဟုတ်ဘူး….ငါဖြင့် အဲဒါကြီး မြင်လိုက်ရပြီး (၂)ရက်လောက် အိပ်မပျော်ဘူး….” “ ဟိဟိ….အမကလည်း ဖြစ်ရတယ်…..ဟိဟိ….” “ ဟဲ့ မသန်းရီတို့ ဒီမှာ ငါးကြင်းခုတ်သားတွေရှိတယ်နော်….” ဈေးဝရောက်၍ ဈေးသည်တစ်ယောက်က ဆီးကြိုအော်ပြောလိုက်သံကြောင့် သူမတို့နှစ်ယောက် စကားစပြတ်သွား ကြလေသည်။

ဟင်းပန်းကန်လေးကိုင်၍ သွယ်သွယ် သူမ၏ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်ကို ဖေတင် တွေ့လိုက်သည်။ သူ့ဆီသို့ သွယ်သွယ်လာတော့မည်။ အပေါ်က ဝတ်ထားသော တီရှပ်အဖြူလေးက ဈေးသွားတုန်းက တီရှပ်လေးဖြစ်ပေမယ့် အထဲက ဘော်လီကိုတော့ ချွတ်ထားပုံရသည်။ အိမ်ပေါ်မှအဆင်း နို့နှစ်လုံးက ဗရမ်းဗတာခါရမ်းသွားသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ အောက်ဖက်ကဝတ်ထားတာတော့ ဈေးသွားတုန်းက ထဘီအနက်လေးမဟုတ်ဘဲ အရောင်လွင့်ပျယ်စပွင့်ရိုက်ထဘီ အနီ ရောင်လေးကို ဝတ်ထားသည်။ ဖေတင် မသန်းရီကိုတော့ တိုက်စစ်ဆင်ပြီးပြီ။ သွယ်သွယ်ကိုလည်း တိုက်စစ်ဆင်ရဦးမည်။

ဖေတင် ငေါက်ကနဲထ၍ အတွင်းခန်းဖက်သို့ ဝင်လာလိုက်သည်။ ပြီးလျှင် အခန်းထဲတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဝတ်လစ်စလစ်ပုံရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ ပုဆိုးကို ကွင်းလုံးချွတ်ချလိုက်သည်။ ဖေတင်က ညကသွယ်သွယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေတာကိုတွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး နောက် သွယ်သွယ်ကို အတော်လိုးချင်နေတာဖြစ်သည်။ သွယ်သွယ်ကို အခုတွေ့လိုက်ရတော့ သူ့လီးကြီးက ထောင်းကနဲ ထောင်းကနဲ ထ၍လာသည်။ ပုဆိုးချွတ်ချလိုက်ပြီးသည်နှင့် ဖေတင်က အိမ်ရှေ့ခန်းနှင့် အတွင်းခန်း ဝင်ပေါက်ထွက်ပေါက်ဖက်ကို တစောင်းပေး၍ သူ့လီးကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သွယ်သွယ်အိမ်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်တော့ ကိုဖေတင်ကို မတွေ့ရ။ အသံပြုမည်ကြံလိုက်ပြီးတော့မှ မနက်က မသန်းရီပြောသွားသည်ကို သတိရလိုက်ပြီး လက်ထဲက ဝက်သားဟင်းပန်းကန်လေးကို အိမ်ရှေ့စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး ခြေသံမကြားအောင် အတွင်းသို့ဝင်သည့်အပေါက်နားကပ်၍လာပြီး အထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ “ အာ….ဟာ….” အမသန်းရီပြောသည့်အတိုင်းပင်။ ဦးလေးဖေတင်၏ ပစ္စည်းကြီးက ငြုပ်ကျည်ပွေ့ကြီးလား အောက်မေ့ရသည်။ ဦးလေးဖေတင်က သူ့ရှေ့က ဝတ်လစ်စလစ်ပုံကိုကြည့်ကာ သူ့လီးကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး တစ်ချက်ခြင်း ဂွင်း တိုက်နေသည်။

လီးကြီးသာ ဧရာမဖြစ်တာမဟုတ်။ အောက်က ဂွေးအုမဲမဲကြီးတွေကလည်း ဖောင်းတင်းလုံးတစ်ပြီး နဲတာကြီး မဟုတ်။ ပုဆိုးကို ကွင်းလုံးချွတ်ချထားသဖြင့် သူ၏ တုတ်ခိုင်တောင့်တင်းလှသော ပေါင်တံကြီးတွေကလည်း ကြွက်သားအ မြောင်းမြောင်းထ၍ နေသည်။ သွယ်သွယ်၏စိတ်တွေ ထိန်းမရအောင်ထ၍လာသည်။ သွယ်သွယ် မျက်စေ့ကိုမှိတ်ကာ အခန်း တံခါးကိုမှီပြီး ထဘီကိုမ၍ လက်လျှိုသွင်းပြီး စောက်ဖုတ်လေးကို ဖွဖွလေးပွတ်၍ပေးနေမိသည်။ သူမ၏ ရင်တစ်ခုလုံး ဘလောင်ဆူစေကာ ရာဂစိတ်များ ထကြွလောင်မြိုက်လာသည်။ အလိုးခံချင်စိတ်တွေကလည်း ထိန်းမရအောင် ထ၍လာသည်။

ဖေတင် ပြုံးလိုက်သည်။ သွယ်သွယ်က မသန်းရီထက်ပိုပြီး ထန်သည်။ မသန်းရီတုန်းက ဒီလိုမျိုးမဟုတ် သူလုပ်ပြတာကို တဝကြည့်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဆင်းပြန်ပြေးသွားသည်။ အခုတော့ သွယ်သွယ်က သူ့ကိုပင် ဂရုမထားတော့လောက်အောင် စိတ်တွေထနေပြီ။ သွယ်သွယ်၏ ပါးပြင်လေး နွေးကနဲတစ်ချက် ခံစားလိုက်ရသည်။ “ ဟင်….ဦးလေး….” “ လာ….ကုတင်ပေါ်ကို….” “ ဟင့်အင်း….” “ လာပါဆို…..အချိန်ကြာတယ်…..ခရမ်းသီးထက် ပိုကောင်းတယ်ဟ….သိလား…..” သွယ်သွယ် ရှက်စိတ်တွေက ရာဂစိတ်နှင့်အပြိုင်ဖြာသွားသည်။ သွယ်သွယ်ငိုင်၍အသွား ဖေတင်က သူမကို ပွေ့၍ ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။

ဖေတင်၏ လီးကြီးက တရမ်းရမ်းဖြစ်နေသည်။ သွယ်သွယ် မျက်လုံးစုံမှိတ်ထားလိုက်သည်။ ဖေတင်က သူမ၏ ထဘီကိုလျင်မြန်စွာ ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရိတ်ထားပုံရပြီး ပြန်ပေါက်ကာစ အမွှေးငုတ်တိုလေးများဖြင့် စောက်ဖုတ်အထက်ဆီးခုံဝင်းဝင်းလေးကို လီးထိပ်လုံးလုံးကြီးဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ “ အ….အ….” သွယ်သွယ် တွန့်ကနဲ တွန့်ကနဲဖြစ်သွားသည်။ အကွဲကြောင်းလေးကြားသို့ လီးထိပ်ကို ခပ်ဖိဖိလေးစိုက်ပြီး အထက် အောက်စုံချီဆန်ချီ ဆွဲပေးလိုက်သည်။ သွယ်သွယ်၏ ပေါင်နှစ်လုံး ကားခနဲဖြစ်သွားသည်။ လီးတန်ကြီးကို ခါးလည်မှကိုင်ပြီး စောက်ပတ်အောက်ဖက်နားရှိ အလိုးခံသည့်အပေါက်သို့ နှစ်သွင်းဖိချလိုက်သည်။

သွယ်သွယ်ထံမှ ‘ အူး ’ ကနဲ အသံတစ် ချက်ထွက်လာပြီး ကော့တက်သွားသည်။ ဖေတင်က သွယ်သွယ်၏ တီရှပ်လေးကို အပေါ်သို့လှန်တင်လိုက်သည်။ ငေါက်ကနဲ ငေါက်ကနဲ ကျစ်လစ်မာတင်းသော နို့ကြီးနှစ်လုံး ထွက်ပြူ၍လာသည်။ ဖြူဝင်းသောနို့အုံကြီးများတွင် အကြောစိမ်းကြီးများက ယှက်သန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို စုံကိုင်ကာ ဖွဖွချေပေးရင်း မသိမသာလေးဆွဲကာ လီးကို ဖြေးဖြေးချင်းစိုက်ချလိုက်သည်။ “ အိ….အိ….အ…..အ…..အီး…..” လီးတန်ကြီးက အရင်းထိဝင်သွားကာ ဂွေးအုကြီးများက သွယ်သွယ်၏ ဖင်ဝကို ဖိကပ်မိနေသည်။

အမွှေးကြမ်းကြီး များ၏ ယားကျိကျိအထိအတွေ့နှင့် စောက်ခေါင်းထဲသို့ ဇိကနဲစိုက်ဆင်းလာသော လီးတန်ကြီး၏ အတွေ့အရသာများကြောင့် သွယ်သွယ် လောကကြီးကို မေ့သွားကာ မျက်တောင်များစင်းပြီး တဟင်းဟင်းဖြစ်လာသည်။ ဖေတင် သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ စွပ် ကျယ်ချိုင်းပြတ်ကို ခေါင်းမှဆွဲ၍ချွတ်လိုက်သည်။ ဖေတင် ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်သွားပြီ။ ထို့နောက် လီးကို တဆုံးသွင်းကာ ဖိကပ် စိမ်ထားပြီး နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ငုံ့၍စို့သည်။ “ ဟင်း….ဟင်း….ဟင်း…..အင်း….လုပ်…..လုပ်တော့လေ…..” စောက်ခေါင်းထဲက လီးက ခဏကြာအောင် ငြိမ်နေတော့ သွယ်သွယ် မနေတတ်တော့။

အဖျားတက်သလို တဟင်း ဟင်းဖြစ်လာပြီး ဖေတင်၏ လက်မောင်းအိုးကြီးတစ်ဖက်ကို ထုရိုက်ရင်းအထဲမှ မဆန့်မပြဲဝင်နေသော လီးကြီးကိုလည်း စောက်ဖုတ်နှင့် ညှစ်၍ပြောသည်။ ဖေတင်ကိုယ်ကိုကြွကာ လီးကို လျှောကနဲဆွဲ၍ ထုတ်လိုက်သည်။ “ ပြွတ်….ဖွတ်…အင်း….ဟင်း….” ဖေတင် လီးကို ပြန်၍ဆောင့်အချ သွယ်သွယ်က မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ဖင်ကြီးကို တစ်ထွာလောက်မြင့်အောင် ကော့ပင့်ဆောင့်၍ လီးကြီးကို ပြန်၍သွင်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ ကျေနပ်သွားပုံဖြင့် ဟင်းကနဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ငယ်ငယ်ချောချောလှလှ သိပ်ထန်သောကောင်မလေးကို ချနေရပြီမို့ ဖေတင် အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်၍နေသည်။

“ သွယ်သွယ်….အပေါ်ကနေပြီး စိတ်ကြိုက်ဆောင့်ပါလား….” “ အင်း….လုပ်မယ်….ဆင်း….ဆင်း….ဦးလေး….မြန်မြန်ဆင်း…..” သွယ်သွယ် ရာဂစိတ်တွေ ပေါက်ကွဲနေပြီး အငမ်းမရပြောပြီး ပက်လက်ဖြစ်သွားသော ဖေတင်၏ အပေါ်သို့ ခွတက် ကာ ဧရာမလီးကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်ပြီး အားရပါးရဖိဆောင့်ချလိုက်သည်။အား…အ….အား…..” မိန်းမကြမ်းတော့ ယောက်ျားမခံနိုင်ဖြစ်ရသည်။ လီးကြီးအပေါ်ယံအရေပြားကို စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားများဖြင့် ဖိညှပ်ကာ အားရပါးရဖိဆောင့်ချလိုက်သည့်အတွက် စောက်ပတ်ထဲသို့ လီးတဆုံးဝင်သွားသည့်အချိန်တွင် အရေပြားကို လီး အရင်းထိဖိဆွဲဆောင့်ချလိုက်သလိုဖြစ်သွားသည့်အတွက်

ကျင်ကနဲ နာသွားပြီး ဖေတင် မျက်နှာကြီးမဲ့သွားကာ ‘ အား ’ကနဲ အသံထွက်သွားသည်။ လီးတဆုံးဝင်သွားပြီးနောက် သွယ်သွယ်က ဆီးခုံခြင်းပွတ်လှည့်ပေးကာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဖေတင်၏ ရင်အုပ်ကြီးပေါ်သို့ သူမ၏လက်လေးများထောက်လိုက်ပြီး ရှုံ့မဲ့မဲ့ဖြစ်နေသော ဖေတင်၏ မျက်နှာကို အငမ်းမရငုံ့၍နမ်းသည်။ ပြီးတော့မှ သူမက ဖင်ကိုကြွကြွပြီး တစ်ချက်ခြင်း ဆောင့်ဆောင့်လိုးသည်။အင်း….ကောင်းလားဟင်….ဦးလေး….” “ အင်း….သွယ်သွယ့်ဟာလေးက ကြပ်ညှပ်နေတာပဲ….သိပ်ကောင်းတာပဲ….ဒါဆို ဦးလေးကြိုက်ရင် ကျမတို့ နေ့တိုင်း လုပ်ကြမယ်နော်….” “ ရွှတ်…. အဆောင့်မပျက်ပြောရင်း သွယ်သွယ်က ဖေတင်ကို ငုံ့နမ်းပြန်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့ရှိရာအတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်လာသူကတော့ မသန်းရီပင်ဖြစ်ပါသည်။ မသန်းရီမှာ ဖေတင်အတွက် ထမင်းနှင့်ဟင်းလာပို့ရင်း ဖေတင်နှင့် သွယ်သွယ်တို့ ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေကြသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ မသန်းရီ အပေါက်ဝမှ ရပ်၍သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခဏရပ်ကြည့်သည်။ ဟိုတစ်နေ့ကတည်းက မသန်းရီမှာ ဖေတင်၏ ပစ္စည်းကြီးကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး ကြိတ်မနိုင်ခဲမရဖြစ်နေရသည့်အထဲ ဖေတင်နှင့် သွယ်သွယ်တို့ သဲသဲမဲမဲကာမစပ်ယှက်နေကြပုံ ကို ရပ်ကြည့်ပြီး ဘယ်လိုမှ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူတို့ရှိရာ အတွင်းခန်းထဲသို့ မသန်းရီ ဝင်လာခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။

“ သွယ်သွယ်….” “ ဟင်….ဟာ….” သွယ်သွယ်က လီးကိုဆွဲချွတ်ပြီး ဖေတင်၏ အပေါ်မှလှိမ့်ဆင်းလိုက်သလို ဖေတင်ကလည်း ငေါက်ကနဲ ထထိုင်လိုက် သည်။ မသန်းရီမှာ အသိဉာဏ်မဲ့သော စက်ရုပ်တစ်ရုပ်သဖွယ်ဖြစ်နေသည်။ သူမပါးစပ်မှ သွယ်သွယ်ဟုခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခါးမှထဘီကို မသန်းရီက ချွတ်ချလိုက်သည်။ အံ့အားသင့်နေသော ဖေတင်က ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားပြီး မသန်းရီကို ခုတင်ပေါ်သို့ဆွဲထိုင်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီတွေကို အမြန်ချွတ်ပစ်လိုက်ရာ အလုံးလိုက်အခဲလိုက်နို့အုံကြီးတွေ ထွက်ပေါ် ၍လာသည်။ ဖေတင်၏ လက်တစ်ဖက်က မသန်းရီ၏ အမွှေကြမ်းကြမ်းနှင့် စောက်ဖုတ်ကြီးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း

နို့ကြီးနှစ်လုံး ကို တပြွတ်ပြွတ်စို့၍ပေးလိုက်ရာ မသန်းရီ၏ လက်နှစ်ဖက်က ဖေတင်၏ခေါင်းကြီးကို ဖွဖွလေးဖက်ထားလိုက်လေသည်။ ဖေတင်နှင့် မသန်းရီတို့ မိမိရှေ့၌ ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်နေပုံကိုမြင်ရသော သွယ်သွယ်က နဂိုကလည်း ခပ်ထန်ထန်ဆိုတော့ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဖေတင်၏ ဘေးသို့ ပြေးကပ်ကာ ဖေတင်၏ လီးကြီးကို ပထမဂွင်းတိုက်ပေးသည်။ နောက်လီးပေါ်မှ အရည် ခွံကို ဆွဲချ၍ ဒစ်ကြီးကိုဖော်လိုက်ပြီး ဒစ်ကြီးကို ပါးစပ်ဖြင့် ကုန်း၍ငုံကာ လျှာဖြင့် ကလိပေးလိုက်ရာ ဖေတင်မှာ ဖင်ကြီးခါယမ်းသွားသည်။ “ လာ….သန်းရီ…လှဲလိုက်….” မသန်းရီကလည်း တုန့်ဆိုင်း၍မနေတော့ဘဲ

ကုတင်ပေါ်လှဲချလိုက်လျှင် ဖေတင်က ကဗျာကယာတက်ခွပြီး စောက်ပတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးအဝသို့ လီးကိုတေ့၍ လိုးသွင်းလိုက်သည်။ “ အေ့….အား….ကျွတ်….ကျွတ်…..ဟင်း….နဲတာကြီးမဟုတ်ဘူး…..” မသန်းရီ ဒီလီးကြီးကို လေးငါးရက်ကြာအောင် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုအချိန်တွင် သွယ်သွယ်က ဖေတင်ရှေ့ မသန်းရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ခွ၍ လေးဘက်ကုန်းလိုက်သည်။ မသန်းရီက ဖေတင်လိုးတာကိုခံရင်း သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ကြီးကို ယက်ပေးသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် စောက်စေ့ထိုးထိုးထောင်ထောင်လေးကို စုပ်၍ပေးသည်။ တအင်း အင်း တအအ အသံများသည် သုံးယောက်စလုံးထံမှ ပူလောင်ပြင်းပြစွာ ပေါ်ထွက်၍နေသည်။

အား….ဟား….ကျွတ်…..ကျွတ်…..” မသန်းရီ၏ စောက်ပတ်ကြီးမှာ အရည်ကြည်များ စိုရွှဲ၍ ပြဲလန်ဖောင်းကား၍လာသလို သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ကြီး မှာလည်း မသန်းရီ၏ တံတွေးများဖြင့် စိုစွတ်ပြောင်လက်၍ လာသည်။ မသန်းရီမှာ ကြီးမားသောလီးကြီးနှင့် ဖေတင်က ကျွမ်း ကျင်စွာလိုးနေသည့်အရသာကို မက်မက်မင်မင်ကြီးခံစားနေရကာ သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ကိုယက်ပေးရင်း သူမ၏မျက်လုံး များက တစ်ချက်တစ်ချက် စင်း၍ကျသွားသည်။ အဝတ်ကင်းမဲ့သော ကာမသားကောင်သုံးဦးစလုံးမှာ မှောင်မိုက်သော ကာမ နွံအတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ နစ်ဆင်းလျက်ရှိလေသည်။

အ…ထွက်….ထွက်တော့မယ်…..လုပ်….လုပ်….လုပ်စမ်းပါ….အား….အ….အီး….အား.. ….အ….” မသန်းရီမှာ သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ကို ပါးစပ်မှလွှတ်ပေးရင်း ပရမ်းပတာပြောသည်။ “ သွယ်သွယ့် ဖင်ကြီး ဦးလေး ရှေ့ကပ်လိုက်….” သွယ်သွယ်က လေးဖက်ထောက်လျက်က သူမဖင်ကြီးကို ဖေတင်ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ရာ ဖေတင်က သူ့လက်ညှိုးကို သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ထဲထိုးသွင်း၍ ခပ်ကြမ်းကြမ်းမွှေပေးသည်။ ဖေတင်မှာ တစ်ဖက်မှလည်း မသန်းရီကို ပယ်ပယ်နယ် နယ်ကြီး လိုးဆောင့်နေသည်။အား….အီး….အား….ထွက်…..ထွက်ကုန်ပြီ…..အား….အ….ကျွတ်….ကျွတ်…..” မသန်းရီမှာ မျက်စိနှစ်လုံးစုံမှိတ်ကာ ရှုံ့ရှုံ့မဲ့မဲ့ကြီးပြောရင်း

သူမ၏ ခါးမှာ ကော့ကော့တက်သွားလေသည်။ မသန်းရီ ငြိမ်သွားတော့မှ ဖေတင်က သူ၏ မပြီးသေးသောလီးကို သွယ်သွယ်၏ စောက်ခေါင်းထဲ ဗြစ်ကနဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ “ လုပ်….ဦး….လုပ်….လုပ်…..နို့တွေလည်း ဆွဲပေး…..” လေးဖက်ကုန်းထားသော သွယ်သွယ်၏ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆွဲပြီး ဖေတင်က ပယ်ပယ်နယ်နယ် လိုးသည်။ သွယ်သွယ် မှာ ရင်ထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ်တလှပ်လှပ် ခံစားရင်း သူမ၏ ဖင်ကြီးကို နောက်သို့ပစ်ပစ် ဆောင့်ပေးသည်။ “ ဆောင့်….ဆောင့်….နာနာလေး ဖိဆောင့်…ဦး….” သွယ်သွယ်မှာ မျက်လုံးနှစ်လုံးကိုစုံမှိတ်ပြီး တဟင်းဟင်း မာန်ထလျက် အားရပါးရ အလိုးခံနေသည်။

လုပ်….လုပ်….ထွက်တော့မယ်….ဦး….အား…ဟ….အ….ထွက်….ထွက်…ပြီ…အား….အီး….အား….အား….” သွယ်သွယ်မှာ ဂယောင်ဂတမ်း ဆက်တိုက်ပြောရင်း သူမ၏ ဦးခေါင်းလေး ဘယ်ညာခါရမ်းရင်း စောက်ခေါင်းထဲမှ စောက်ရည်များ ပန်းထွက်ကုန်တော့သည်။ ဖေတင် ကိုယ်တိုင်မှာလည်း လီးကြီးမှာ ကျင်တက်လာပြီး တောင့်တင်းလျက် ပြီးချင်လာကာ ပြီးသွားပြီဖြစ်သော သွယ်သွယ်၏ စောက်ခေါင်းထဲမှ သူ့လီးကြီးကို အရည်တမျှားမျှားဖြင့် ဆွဲထုတ်ပြီး ပက်လက်အနေအထားပင်ရှိနေသေးသော မသန်းရီ၏ စောက်ခေါင်းထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ ဒလကြမ်း ဆောင့်လိုးရင်း လရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်လေတော့သည်…. ပြီးပါပြီ။

အစမို့လို့ပါ(အောစာအုပ်)

မပုရေ စိုး ကိုသံပုရာရည်တစ်ခွက်လောက်ယူခဲ့ပေးပါ” အချိန်အတော်ကြာသော်လည်းမပုကပေါ်မလာချေ၊ထို့ကြောင့်စိုးမိုးခိုင်သည်ထိုင်နေရာမှထ ကာမီးဖိုချောင်သို့ထွက်လာလေသည်၊မီးဖိုချောင်ထဲတွင်လည်းမပုကိုမတွေ့ရသောကြောင့်အလုပ် သမားတန်းလျားဖက်သို့ထွက်လာလေသည်၊မပု၏အခန်းရှေ့တွင်ယောက်ျားဖိနပ်တစ်ရံနှင့်မပု၏ ဖိနပ်ကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့်သူမ၏စိတ်ထဲမှစဉ်းစားလိုက်မိသည်၊ “အင်း ။ မပုမှာယောက်ျားမရှိဘူး ။ သူ့ဧည့်သည်လားမသိဘူး” စိုးမိုးခိုင်သည်တန်းလျားနားသို့တဖြည်းဖြည်းကပ်သွားရင်းလှေခါးနားရောက်သောအခါအိမ် ထဲမှအသံများကိုကြားလိုက်ရလေသည်၊

ငယ်ရွယ်သူပီပီစပ်စုလိုသောကြောင့်ထရံအပေါက်မှအသာ ချောင်းကြည့်လိုက်လေသည်၊အခန်းထဲတွင်မပုနှင့်ခြံစောင့်ကိုအေးတို့ကိုမြင်လိုက်ရသည်၊ကိုအေး ကအပေါ်ပိုင်းတွင်အဝတ်မရှိဘဲပုဆိုးကိုကွင်းသိုင်းထားကာမပု၏ပေါင်နှစ်ချောင်းကြားတွင်ဆောင့် ကြောင့်ထိုင်နေလေသည်၊ မပု၏အဝတ်များသည်လည်းဘေးတွင်ပုံကျနေကာတစ်ကိုယ်လုံးဗလာ ဖြစ်နေလေသည်၊ကိုအေးသည်မပု၏ပေါင်နှစ်ချောင်းကိုအသာဆွဲဖြဲလိုက်ပြီးသူမ၏နို့အုံများကိုလက် ဖြင့်ဆုပ်နယ်နေလေသည်၊မပုကကိုအေး၏လီးကြီးကိုလက်ဖြင့်ကိုငှ်ုသူမ၏စောက်ဖုတ်အဝတွင် တေ့ပေးလိုက်သည်၊ “ဖြည်းဖြည်းလုပ်နော်ကိုအေး”

“အေးပါကွာ” စိုးမိုးခိုင်သည်ထိုမြင်ကွင်းကိုအသည်းတယားယား။ ရင်တဖိုဖိုနှင့်ကြည့်နေမိလေသည်၊ အသက်အရွယ်ကအသိဉာဏ်ပေးသော်လည်းမျက်မြင်တွေ့ရခြင်းသည်ပထမအကြိမ်ဖြစ်လေသည်၊ အိမ်ကလေးသည်တစ်ချက်။နှစ်ချက်မဋသိမ့်ကနဲတုန်သွားသည်၊ကိုအေးကသူ၏တင်ပါးကိုရှေ့သို့ တွန်းလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်လေသည်၊ ထို့နောက်ကိုအေးသည်မပု၏နို့ကိုဆုပ်နယ်နေသောသူ၏ လက်များဖြင့်မပု၏ခါးကိုကိုင်လိုက်ပြီးဆွဲယူလိုက်ရာမပုသည်ကော့ပျှုံပါလာလေသည်၊စိုးမိုးခိုင် သည်မျက်လုံးလေးပြှူုးကြည့်နေရင်းတံတွေးကိုအသံမထွက်အောင်မျိုချလိုက်မိသည်၊

ကိုအေး သည်ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရာမှဒူးထောက်လိုက်သောအခါမပု၏ခါးနှင့်ကျောပြင်သည်ကုတင်ပေါ် သို့ပြန်ကျသွားလေသည်၊ထို့နောက်ကိုအေးကမပု၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုပေါ်သို့တွန်းတင်လိုက် ရာမပု၏တင်ပါးများသည်အပေါ်သို့မြောက်တက်သွားကာအိပ်ယာနှင့်လွတ်နေလေသည်၊ထို့နောက် ကိုအေးကမပု၏ပေါင်နှစ်ချောင်းအောက်မှလက်လဋှိုသူမ၏ပုခုံးနှစ်ဖက်ကိုလှမ်းဆွဲလိုက်သည်၊ကို အေးကသူ၏လီးကြီးကိုတဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲထုတ်လိုက်။ထိုးသွင်းလိုက်လုပ်နေလေသည်၊ စိုးမိုးခိုင် သည်မပု၏လှုပ်ရှားမှုများကိုအသေအချာကြည့်လိုက်မိသောအခါမျက်စိများကိုမှိတ်ထားလျက်ကို အေးကလီးကြီးကိုထိုးသွင်းလိုက်တိုင်းတင်ပါးများကိုကော့ကော့ပေးသည်ကိုသတိထားလိုက်မိလေ သည်၊

ထိုသို့တဖြည်းဖြည်းအထုတ်အသွင်းလုပ်နေရာမှကိုအေးကနှစ်ချက်သုံးချက်ခပ်မြန်မြန် ဆောင့်လိုက်လေသည်၊ထိုအခါတွင်အိမ်လေးသည်သိမ့်ကနဲလှုပ်သွားလေသည်၊ထို့အပြင်မပု၏ တဟင့်ဟင့်ညည်းတွားသံနှင့်အတူဖတ်ဖတ်ဟူသောအသံကိုပါကြားလိုက်ရလေသည်၊ “မပု ။ ကိုအေးလိုးတာကောင်းရဲ့လားဟင်” “အို သိပ်ကောင်းတာပေါ့တော် ။ နာနာလေးလိုးစမ်းပါကိုအေးရယ် ။ ခံလို့ကိုမဝနိုင်ဘူး” ထိုအခါကိုအေးသည်အသားကုန်လိုးလေတော့သည်၊ချောင်းကြည့်နေသောစိုးမိုးခိုင်မှာ လည်းရာဂစိတ်များတဖြည်းဖြည်းထကြွလာလေသည်၊စောက်ဖုတ်အတွင်းမှစောက်ရည်ကြည်များ စိမ့်ထွက်နေသောကြောင့်စောက်ဖုတ်အပေါ်ရှိထဘီမှာစိုစိစိဖြစ်နေလေသည်၊

သူမ၏လက်ကလည်း စောက်ဖုတ်ပေါ်သို့အုပ်ကိုင်လျက်ပွတ်သပ်နေမိလေသည်၊ထိုစဉ်တစ်ဖက်ခြံမှစိုးမိုးခိုင်၏အစ်မ၏ ရည်းစားဖြစ်သောဇော်ထွန်းသည်စိုးမိုးခိုင်၏အစ်မရှိသည်ဟုထငှ်ုသူမတို့၏ခြံတွင်းသို့မလွယ် ပေါက်မှတဆင့်ဝင်လာလေသည်၊ထိုအခါနောက်ဖေးတန်းလျားအနီးတွင်စိုးမိုးခိုင်ဘာကိုသဲသဲမဲမဲ ကြည့်နေသလဲဟုသိလိုစိတ်ဖြင့်အနားသို့တိုးကပ်လာရာထရံပေါက်မှချောင်းကြည့်ရင်းသူမ၏ စောက်ဖုတ်ကိုထဘီပေါ်မှအုပ်ကိုင်လျက်ပွတ်သပ်နေသောစိုးမိုးခိုင်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်၊စိုးမိုးခိုင် သည်ရှေ့သို့သာအာဏ္ဍုံစိုက်နေသောကြောင့်သူမ၏အနားသို့ဇော်ထွန်းရောက်လာသည်ကိုမသိသဖြင့် ဇော်ထွန်းလည်းအနီးရှိအပေါက်မှအတွင်းဘက်သို့ချောင်းကြည့်လိုက်သည်၊ “ကိုအေးရယ် အားရပါးရလိုးစမ်းပါ ။

အားမရှိတော့ဘူးလား” “နဲနဲမောသွားလို့ပါမပုရယ် ။ ကဲ အားကုန်သွန်တော့မယ်နော်” ထို့နောက်ကိုအေးကလက်နှစ်ဖက်ကိုဆန့်လိုက်ပြီးမပု၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုသူ၏ပုခုံး ပေါ်သို့တင်ကာသူ၏လီးကြီးကိုမပု၏စောက်ခေါင်းဝတွင်တေ့ပြီးအားကုန်ဆောင့်သွင်းလိုက်လေ သည်၊ဇော်ထွန်းလည်းကိုအေးတို့လိုးနေသည်ကိုကြည့်ရင်းလီးတောင်လာလေသည်၊ထို့ကြောင့်စိုး မိုးခိုင်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ရာသူမသည်မပုတို့ကိုချောင်းကြည့်ရင်းအားမလိုအားမရဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်၊ထိုအခါဇော်ထွန်းကသူမ၏အနားသို့ကပ်သွားလျက်မေးလိုက်သည်၊ “စိုးစိုး ဘာလုပျနတောလဲ” “ဟို ဟို မပုအိပ်နေတာကိုကြည့်နေတာပါ” “ကဲ ဒါဖြင့်ဆက်ကြည့်လေ ။

ကိုဇော်သွားတော့မယ်” ထို့နောက်ဇော်ထွန်းကသူ၏အိမ်သို့ပြန်သွားလေသည်၊စိုးမိုးခိုင်သည်သူမ၏စိတ်ထဲမှစဉ်းစား လိုက်သည်၊ “ငါချောင်းကြည့်နေတာကိုသူသိသွားလားမသိဘူး ။ ငါသွားအစ်ကြည့်ဦးမှ” ထိုသို့စဉ်းစားရင်းစိုးမိုးခိုင်သည်ဇော်ထွန်းတို့ခြံဘက်သို့ကူးသွားလေသည်၊ဇော်ထွန်း၏ အခန်းရှေ့သို့ရောက်သောအခါတံခါးကိုမခေါက်သေးဘဲသော့ပေါက်မှအတွင်းသို့ချောင်းကြည့် လိုက်လေသည်၊ထိုအခါဇော်ထွန်းသည်ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်လျက်ဂွင်းတိုက်နေသည်ကိုတွေ့လိုက် ရလေသည်၊သူ၏လီးသည်လုံးပတ်နှစ်လက်မခန့်ရှိပြီးအရှည်တစ်ထွာခန့်ရှိသဖြင့်သူမအဖို့အထူး အဆန်းဖြစ်နေလေသည်၊

စိုးမိုးခိုင်သည်ဇော်ထွန်း၏လီးကိုကြည့်ရင်းကာမစိတ်များပိုမိုထကြွလာ လေသည်၊ထို့နောက်အခန်းတံခါးကိုအသာခေါက်လိုက်သောအခါဇော်ထွန်းသည်ပုဆိုးကိုကမန်း ကတန်းပြန်ဝတ်ရင်းတံခါးကိုလာဖွင့်ပေးလေသည်၊ “သြော် စိုးစိုးပါလား ။လာလေ ။ ကိုဇော့်ကိုဘာခိုင်းမလို့လဲ” “အင်း ညကျရင်သမ္မတ မှာမမနဲ့အတူ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်မလို့ ။ အဲဒါကိုဇော်လိုက်ပို့နော်” စိုးမိုးခိုင်ကလာရင်းကိစဏကိုလွှဲပြောရင်းဇော်ထွန်း၏အောက်ပိုင်းသို့မသိမသာကြည့်လိုက်ရာ သူ၏လီးကြီးမှပုဆိုးကိုဖောက်ထွက်တော့မတတ်ဖောင်းထနေလေသည်၊သူမ၏စိတ်ထဲတွင်ရာဂ စိတ်များပြင်းထန်နေပြီးဇော်ထွန်းကိုလည်းယခင်ကတည်းကကြိတှ်ုချစ်နေမိသောကြောင့်

သူ၏ အနားသို့သွားရင်းရုတ်တရက်ခြေချော်သွားဟန်ဆောင်ကာဇော်ထွန်းအပေါ်သို့လှဲချရင်းပုဆိုးအစ ကိုမသိမသာဆွဲချွတ်လိုက်လေသည်၊ဇော်ထွန်းသည်ခါးတွင်ပုဆိုးမရှိတော့ဘဲဖင်ထိုင်လဲကျသွားလေ သည်၊ “အိုး မတော်လို့နော်ကိုဇော် ။ ကဲ ထထ” စိုးမိုးခိုင်သည်ဇော်ထွန်းကိုပုဆိုးကျွတ်အောင်လုပ်ပြီးမှရှက်စိတ်ဝင်လာသောကြောင့်နောက် သို့လှည့်ပြေးရန်ကြံလိုက်သည်၊သို့သော်ဇော်ထွန်းကသူမကိုလှမ်းဖကှ်ုသူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ဆွဲသွင်း လိုက်လေသည်၊စိုးမိုးခိုင်ကဟန်ဆောငှ်ုဏ္ဍုန်းကန်လိုက်သောကြောင့်နှစ်ယောက်စလုံးမှာကုတင် ပေါ်သို့လဲကျသွားလေသည်၊ဇော်ထွန်းသည်ပက်လက်အနေအထားဖြစ်သွားသော်

သူမ၏နှုတ်ခမ်း ကလေးကိုပါးစပ်ဖြင့်စုပ်ယူလိုက်ပြီးလက်တစ်ဖက်ကလည်းသူမ၏နို့အုံတစ်ဖက်ကိုအကျôပေါ်မှ ဆုတ်ကိုင်လျက်ဖျစ်ဍှစ်ပေးလိုက်သည်၊ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့်လည်းသူမ၏တင်ပါးကိုအသာပွတ် သပ်လိုက်လေသည်၊အတွေ့အကြုံမရှိသေးသောစိုးမိုးခိုင်သည်ဇော်ထွန်း၏အကိုင်အတွယ်အောက် တွင်ထွန့်ထွန့်လူးနေလေတော့သည်၊ဇော်ထွန်းကသူမ၏ပါးပြင်တစ်ဖက်ကိုနမ်းလိုက်ရင်းသူမ၏ အကျôကြယ်သီးများကိုတစ်လုံးချင်းဖြုတ်ချလိုက်သည်၊ထို့နောက်အကျôကိုလှန်ချလိုက်သောအခါစိုး မိုးခိုင်သည်ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းတွင်ဘရာစီယာလေးသာကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်၊

စိုးမိုးခိုင်သည်ဘရာစီယာ အောက်မှပေါ်ထွက်နေသောသူမ၏ရင်သားဖြူဖြူလေးများကိုလက်နှစ်ဖက်ယှကှ်ုကာထားရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “ကိုဇော်ရယ် စိုးရှက်တယ်” “မရှက်ပါနဲ့ စိုးရယ် ။ ဒါရှက်စရာမှမဟုတ်တာ” ဇော်ထွန်းကပြောရင်းသူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးအနှံ့စုပ်နမ်းပေးလိုက်ရာသူမ၏စိတ်ထဲတွင်မဏ္ဍိုးမရွ ဖြစ်လာလေသည်၊ဇော်ထွန်း၏လက်များကသူမ၏ဘရာစီယာကြားထဲသို့တိုးဝင်လာလေသည်၊ထို့ နောက်သူမ၏နို့အုံဖောင်းဖောင်းအိအိလေးများကိုဘရာစီယာအတွင်းမှကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်လျက်နို့ သီးထိပ်လေးများကိုလက်ချောင်းများဖြင့်အသာအယာဍှပ်ဆွဲပေးလိုက်ရာနို့သီးခေါင်းလေးများမှာ တဖြည်းဖြည်းထောင်ထလာလေသည်၊

ထို့နောက်ဇော်ထွန်းကဘရာစီယာချိတ်ကိုဖြုတ်ပြီးဆွဲချွတ် လိုက်သောအခါဝင်းပနေသောနို့အုံလေးနှစ်လုံးမှာတုန်တုန်ရီရီနှင့်ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်၊ ဇော်ထွန်းကထောင်ထလာသောနို့သီးခေါင်းလေးများကိုပါးစပ်ဖြင့်စုပ်ပေးရင်းပျော့ပျော့အိအိနို့အုံ လေးများကိုလည်းလက်ဖြင့်ဆုပ်နယ်ပွတ်သပ်နေလေသည်၊နောက်လက်တစ်ဖက်ကတော့သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်သားများနှင့်ခြေသလုံး။ပေါင်တန်။တင်ပါးများကိုပွတ်သပ်နေလေသည်၊ ထို့အပြင်သူ၏လီးတန်မာမာကြီးသည်သူမ၏ပေါင်ကြားထဲရှိစောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းအိအိ လေးပေါ်သို့လှာုထောက်မိနေသောကြောင့်စိုးမိုးခိုင်သည်ရင်တထိတ်ထိတ်ခုန်လာလေတော့ သည်၊

ထိုအခါဇော်ထွန်းကသူမ၏ထဘီလေးကိုပေါင်ရင်းအထိဆွဲလှန်လိုက်ပြီးအတွင်းခံဘောင်းဘီ လေးကိုအသာဆွဲချွတ်လိုက်သည်၊စိုးမိုးခိုင်သည်စိတ်ထဲမှရှက်သလိုလိုဖြစ်နေသော်လည်းကာမစိတ် များပြင်းထန်နေသောကြောင့်ဘာမဋမပြောဘဲငြိမ်နေလိုက်လေသည်၊ထို့နောက်သူမ၏အမွှေးနုလေး များဖုံးလွှမ်းနေသောစောက်ဖုတ်လေးကိုဇော်ထွန်းကသူ၏လက်ဝါးဖြင့်အုပ်ကိုင်လျက်ပွတ်သပ်ပေး လိုက်လေသည်၊စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေးထဲသို့လက်ချောင်းများဖြင့်အလျားလိုက်ပွတ်သပ် ပေးရင်းလက်မနှင့်လက်ခလယ်ဖြင့်စောက်စေ့မာမာလေးကိုဍှပ်ဆွဲလိုက်သည်၊

ဇော်ထွန်းသည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုသူမ၏စောက်ဖုတ်ထဲသို့အသာထိုးသွင်းလိုက်ရာလက်နှစ်ဆစ်ခန့်တိုးဝင် သွားပြီးစောက်ရည်ကြည်လေးများဖြင့်စိုရွှဲနေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်၊ အထာကျွမ်းသောဇော် ထွန်းကစိုးမိုးခိုင်ခံချင်နေပြီကိုသိလိုက်သောကြောင့်သူမ၏ထဘီကိုခါးလည်အထိဆွဲလှန်လိုက်ပြီးဖြူ ဖွေးသွယ်လျသောပေါင်တန်လေးနှစ်ဖက်ကိုဆွဲကားလိုက်ရာဖောင်းဖောင်းအိအိစောက်ဖုတ်လေး၏ အလယ်ရှိအကွဲကြောင်းလေးမှာပြဲအာသွားပြီးအတွင်းသားနီနီရဲရဲလေးများကိုပါတွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်၊စော က်ပတ်အကွဲကြောင်းလေး၏ထိပ်ရှိစောက်စေ့နီနီလေးမှာတော့ဆတ်ကနဲ။

ဆတ်ကနဲ ထောင်ထနေလေသည်၊ဇော်ထွန်းသည်စိုးမိုးခိုင်၏ပေါင်ကြားထဲသို့ဒူးထောက်ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးသူမ၏ ပေါင်နှစ်ချောင်းကိုသူ၏ပေါင်ပေါ်သို့ခွတင်လိုက်သည်၊ထို့နောက်သူ၏လီးဒစ်ကြီးဖြင့်ပြဲအာနေသော စိုးမိုးခိုင်၏စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေးတစ်လေဋာက်အထက်အောက်ပွတ်ပေးလိုက်ရာစိုးမိုးခိုင် သည်သူမ၏ဖင်လေးကိုမောက်ကြွရင်းလူးလိမ့်နေလေသည်၊ ထိုကဲ့သို့စိုးမိုးခိုင်ထကြွလာသောအခါ မှဇော်ထွန်းကသူ၏လီးကြီးကိုလက်ဖြင့်ကိုင်ကာပြဲအာနေသောစောက်ဖုတ်အဝလေးတွင်တှေု့ အသာဖိသွင်းလိုက်သည်၊စိုးမိုးခိုင်ကလည်းသူမ၏သွယ်လျသောပေါင်တန်နှစ်ချောင်းကိုတတ်နိုင် သမဋဖြဲကားလျက်ခါးကိုကော့ပေးနေမိလေသည်၊

ထိုအခါတွင်ဇော်ထွန်း၏ကြီးမားတုတ်ခိုင်သောလီး ကြီးသည်သူမ၏စောက်ဖုတ်လေးထဲသို့တဖြည်းဖြည်းတိုးဝင်သွားလေသည်၊အပျိုစင်လေးဖြစ်သော စိုးမိုးခိုင်သည်ကြီးမားသောလီးကြီး၏ဒစ်ကိုမခံနိုင်သောကြောင့်ပါးစပ်မှညည်းတွားလိုက်မိလေ သည်၊ “အား နာတယ်ကိုဇော် ။ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါကိုဇော်ရယ် ။ အား အဟင့်ဟင့် ။ မလုပ်ပါနဲ့တော့ ကိုဇော်ရယ် ။ စိုးနာတယ် ။ အား” “နဲနဲလေးပါစိုးရယ် ။ ခဏတေတာ့အောင့်ခံနော် ။နောက်ကျရင်မနာတော့ပါဘူး ။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ခံလို့ကောင်းလာမှာပါနော်” ဇော်ထွန်းကချော့မော့ပြောရင်းစိုးမိုးခိုင်၏ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကိုနမ်းလိုက်သည်၊လက်နှစ်ဖက် ကလည်းလုံးကျစ်တင်းမာနေသောနို့လေးနှစ်လုံးကိုဆုပ်ကိုင်ဖျစ်ဍှစ်ပေးလိုက်သည်၊

စိုးမိုးခိုင်သည် စောက်ဖုတ်အတွင်းသို့မချိမဆန့်ဝင်လာသောလီးကြီး၏ဒစ်ကြောင့်နာကျင်မှုကတစ်မျိုး။အပေါ် ပိုင်းတွင်ဇော်ထွန်းကနှိုးဆွမှုကြောင့်ခံစားနေရသောအရသာကတစ်မျိုးဖြင့်အကောင်းအဆိုးနှစ်မျိုး ကိုခံစားနေရလေသည်၊နို့သီးခေါင်းချွန်ချွန်လေးနှစ်ခုမှာနီရဲနေကာဇော်ထွန်း၏တံတွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေလေသည်၊ဇော်ထွန်းသည်လက်တစ်ဖက်ဖြင့်နို့သီးခေါင်းလေးတစ်ခုကိုပွတ်ချေပှေုးကျန် နို့သီးခေါင်းလေးတစ်ဖက်ကိုမူပါးစပ်ဖြင့်စုပ်လိုက်။ စို့လိုက်လုပ်ပေးနေလေသည်၊ထို့အပြင်နို့သီး ခေါင်းလေးများကိုလဋာဖြင့်လျက်လိုက်။သွားဖြင့်ကိုက်လိုက်လုပ်ပေးလိုက်ရာစိုးမိုးခိုင်သည်အောက် ပိုင်းကနာကျင်မှုများကိုမေ့လျော့လာပြီးကာမစိတ်များပိုမိုထကြွလာလေတော့သည်

“ကိုဇော်” “ဘာလဲစိုး” “နဲနဲသွင်းကြည့်ပါလားဟင်” “အင်းလေ ။ ဒါဆိုစိုးနာရင်နဲနဲအောင့်ခံနော်” စိုးမိုးခိုင်ကသွယ်လျသောပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကိုဗိုက်သားဝင်းဝင်းလေးသို့ကပ်သွားသည်အထိ ဖြဲကားပေးလိုက်သောအခါဇော်ထွန်းကသူ၏လီးကြီးကိုခပ်ဆတ်ဆတ်ဖိသွင်းလိုက်သည်၊ ထိုအခါ တွင်ဇော်ထွန်း၏လီးကြီးသည်စိုးမိုးခိုင်၏စောက်ခေါင်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲသို့တစ်ဝက်ခန့်မြုပ်ဝင် သွားလေသည်၊ “အင့် အင့် အီး အ” စိုးမိုးခိုင်သည်ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကိုခံစားလိုက်ရသော်လည်းအံကိုကြိတ်လျက်တောင့်ခံ နေလေသည်၊ဇော်ထွန်းသည်စိုးမိုးခိုင်ကအံကိုကြိတ်လျက်လက်သီးကလေးဆုပ်ကာကြိတ်မှိတ်ခံ နေသည်ကိုကြည့်ရင်း

လကျနှစျဖကျဖွငျ့သူမ၏ခါးလေးကိုဖကျကာခပျနာနာလေးဖှိုဆောငျ့သှငျး လိုကျလသေညျ၊ထိုအခါဖောကျဟူသောခပျတိုးတိုးအသံတစျခကြျနှငျ့အတူစိုးမိုးခိုငျ၏ညညျးညူသံ ကိုကွားလိုကျရလသေညျ၊ထိုအသံသညျသူမ၏စောကျခေါငျးထဲမှအပြိုေÕမးပေါကျသှားသောကွောငျ့ ထှကျပေါျလာသောအသံဖွစျသညျကိုဇောျထှနျးသိလိုကျလသေညျ၊ စိုးမိုးခိုငျသညျလညျးမခံမရပျနိုငျ အောငျနာကငြျသှားသောကွောငျ့ယောငျှုအောျလိုကျမိလသေညျ၊ထို့နောကျဇောျထှနျးကသူ၏လီး ကွီးကိုစိုးမိုးခိုငျ၏စောကျဖုတျထဲသို့အဆုံးထိဆောငျ့ထိုးသှငျးလိုကျလသေညျ၊စိုးမိုးခိုငျသညျနာကငြျ လှနျးသောဝဒေနာကွောငျ့အံကိုကွိတျှုခံနသေောျလညျးဇောျထှနျး၏ပုခုံးနှစျဖကျကိုအတငျးတှနျး ကနျထားမိလသေညျ၊

“အား ကိုဇော် နာတယ် ။ နာတယ် ။ မခံနိုင်တော့ဘူး ။ တော်ပါတော့ ။ အဟင့်အဟင့်” ဇော်ထွန်းသည်သူ၏လီးကြီးကိုစိုးမိုးခိုင်၏စောက်ဖုတ်အတွင်းသို့အဆုံးထိထိုးသွင်းလိုက်ပြီး နောက်ဆကှ်ုမလှုပ်ရှားသေးဘဲနို့နှစ်လုံးကိုသာကိုင်တွယ်ဆော့ကစားရင်းသူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖျစ်ဍှစ်ပွတ်သပ်ပေးနေလေသည်၊ထို့နောက်သူမ၏နှုတ်ခမ်းပါးလေးများကိုလဋာဖြင့်လျက်ပေးလိုက် သွားဖြင့်မနာအောင်ကိုက်ပေးလိုက်နှင့်လုပ်နေလေသည်၊ထို့အပြင်နို့အုံဖောင်းဖောင်းလေးနှစ်ခုကို ပါလဋာဖြင့်လျက်ပေးလိုက်။ပါးစပ်ဖြင့်စုပ်ပေးလိုက်နှင့်ဆွပေးနေသောကြောင့်စိုးမိုးခိုင်သည်နာကျင်မှု ကိုမေ့ပျောက်ကာအရသာတွေ့လာလေတော့သည်၊

ထို့ကြောင့်အောက်မှနှေုဖင်နှစ်ခြမ်းကိုအစွမ်း ကုန်ဖြဲကားရင်းခါးကိုအပေါ်သို့ကော့ထိုးနေလေသည်၊ထိုအခါဇော်ထွန်းကသူ၏လီးကြီးကိုတစ် ဝက်ခန့်အထိဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက်အဆုံးထိပြန်လည်ဖိသွင်းလိုက်လေသည်၊စိုးမိုးခိုင်၏စောက် ပတ်လေးသည်ကြီးမားသောလီးတန်ကြီးကိုငုံထားရသောကြောင့်အစွမ်းကုန်ဖောင်းကြွနေလေ သည်၊ထို့အပြင်စောက်ခေါင်းလေးထဲသို့အဆုံးထိတိုးဝင်လာသောလီးကြီးကြောင့်အောင့်သလိုလို။ နာသလိုလိုနှင့်ခံစားရလေသည်၊ဇော်ထွန်းကလည်းသူ၏လီးကြီးကိုတစ်ဝက်ခန့်ဆွဲထုတ်လိုက်။ အဆုံးထိအောင်ပြနှ်ုဖိသွင်းလိုက်နှင့်လုပ်ပေးနေသောကြောင့်စိုးမိုးခိုင်သည်လီးကြီးဝင်လာတိုင်း အောင့်သွားသောကြောင့်ခါးကလေးကော့သွားလိုက်။

လီးကြီးကိုပြန်ထုတ်လိုက်တိုင်းစောက်ပတ်ထဲ တွင်ဟာတာတာနှင့်ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ဇော်ထွန်း၏ကျောပြင်ကြီးကိုအားမလို။အားမရသိုင်း ဖက်လိုက်နှင့်ဖြစ်နေလေသည်၊အရည်ကြည်များလည်းပိုမှိုစိမ့်ထွက်လာသောကြောင့်လီးကြီးဝင် ထွက်တိုင်းစောက်ခေါင်းသံများပါပေါ်ထွက်နေလေသည်၊ စိုးမိုးခိုင်သည်တဖြည်းဖြည်းနှင့်အရသာ တွေ့လာသောကြောင့်ပေါင်တန်နှစ်ချောင်းကိုရင်ဘတ်နှင့်ကပ်နေအောင်အစွမ်းကုန်ဖြဲကားပေးရင်း ခါးကိုပါမောကှ်ုကော့ထိုးပေးလေသည်၊ဇော်ထွန်းကလည်းအရှိန်ရလာသောကြောင့်သူ၏လီးကြီး ကိုစိုးမိုးခိုင်၏စောက်ပတ်ကလေးထဲသို့အားကုန်ဆောင့်သွင်းနေလေသည်၊ “အား ကိုဇော် ဆောင့် ဆောင့် ။

တအားဆောငျ့ ။ အအ အား ။ အား ကောငျးလိုကျတာ ကိုဇောျရာ ။ အဟငျ့ အအအား” စိုးမိုးခိုငျသညျပွီးခါနီးလာသောကွောငျ့အားမလို။အားမရဖွစျလာကာဇောျထှနျး၏ခါးကိုလကျ နှစျဖကျဖွငျ့တအားဆှဲဖကျရငျးပေါငျနှစျခြောငျးကိုအတငျးဖွဲကားပေးနလေသေညျ၊ထို့အပွငျဖငျကို ကော့ေÕမာကျှုစကောဝိုငျးသလိုလုပျလိုကျ။ဘယျညာရမျးလိုကျနှငျ့လုပျနသေောကွောငျ့ဇောျထှနျး သညျလညျးလိုးရငျးလိုးရငျးကောငျးသညျထကျကောငျးလာသဖွငျ့သူမ၏မို့ဖောငျးသောနို့အုံဖှေးဖှေး လေးနှစျလုံးကိုလကျနှစျဖကျဖွငျ့ဆုပျကိုငျှုနှုတျခမျးခငြျးတေ့စုပျရငျးအားပါးတရဆောငျ့လိုးနလေေ သညျ၊

စိုးမိုးခိုင်သည်သူမ၏စောက်ဖုတ်ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲသို့တိုးဝင်နေသောဇော်ထွန်း၏လီးကို တဆတ်ဆတ်ဍှစ်ပေးရင်းအရည်များတရဟောစိုရွှဲကျလာကာတစ်ကိုယ်လုံးတွန့်လိမ်လျက်တစ်ချီ ပြီးသွားလေတော့သည်၊ဇော်ထွန်းသည်လည်းလိုးရင်းလိုးရင်းသူမ၏စောက်ခေါင်းလေးထဲသို့သုတ် ရည်များကိုအားကုန်ပန်းထည့်ကာငြိမ်ကျသွားလေတော့သည်၊ ထို့နောက်ဇော်ထွန်းသည်စိုးမိုးခိုင်၏ စောက်ဖုတ်လေးအတွင်းတွင်သူ၏လီးကြီးကိုထိုးသွင်းထားရင်းနှစ်ယောက်စလုံးအမောပြေသည် အထိနေလိုက်သည်၊အတန်ကြာသောအခါမှဇော်ထွန်းကစိုးမိုးခိုင်၏စောက်ဖုတ်လေးအတွင်းမှသူ၏ လီးကြီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးကုတင်ပေါ်မှထသွားလေသည်၊

ထို့နောက်ဖန်ခွက်နှစ်လုံးတွင်ခပ်ဍိုဍို ဆေးရည်ကိုလက်နှစ်လုံးခန့်စီထညှ်ု့စိုးမိုးခိုင်ကိုအသာပွေ့ထူလိုက်ရင်းပေးလိုက်သည်၊ “ဘာတွေလဲဟင် ။ စိုးမသောက်ချင်ဘူး” “ကိုဇော်လည်းသောက်မှာပါစိုးရယ်” ဇော်ထွန်းကမော့သောက်ပြလိုက်သည်ကိုကြည့်ရင်းစိုးမိုးခိုင်လည်းသူမ၏လက်တွင်းရှိဖန် ခွက်ထဲမှဆေးရည်ကိုမော့သောက်လိုက်သည်၊တစ်ကိုယ်လုံးပူရှိန်းသွားသလိုအားပြည့်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်မိလေသည်၊ထို့နောက်စိုးမိုးခိုင်ကကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေရာမှကုတင်အောက်မှထဘီကို ဝတ်ရန်ကောက်ယူလိုက်သည်၊ထိုအခါဇော်ထွန်းကစိုးမိုးခိုင်၏အနားသို့ကပ်သွားပြီးထဘီကိုင်ထား သောသူမ၏လက်ကလေးတစ်ဖက်ကိုအသာဆုပ်ကိုင်လျက်ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့်

သူမ၏ကိုယ်လုံး လေးကိုသိုင်းဖက်လိုက်ပြီးပါးကလေးကိုအသာအယာနမ်းလိုက်သည်၊ “ထဘီဝတ်ပါရစေဦးကိုဇော်ရယ်” “ဝတ်တာပေါ့စိုးရယ် ။ ကိုဇော့်လီးကြီးမှာပေနေတာတွေကိုသုတ်ပေးပါဦး” “ဟင်း ။ ရှက်လိုက်တာ” စိုးမိုးခိုင်ကပြောရင်းပျော့ခွေနေသောဇော်ထွန်း၏လီးကိုသုတ်ပေးလိုက်သည်၊ “ကဲ သုတ်ပေးပြီးပြီ” “စိုးစောက်ဖုတ်မှာပေနေတာကိုလည်းကိုဇော်သုတ်ပေးမယ်နော်” ထို့နောက်ဇော်ထွန်းကသူမ၏ထဘီကိုယူကာအတင်းသုတ်ပေးနေလေသည်၊ဇော်ထွန်းသည် အကြံနှင့်အချိန်ဆွှုဲသုတ်ပေးနေခြင်းဖြစ်လေသည်၊သူတို့နှစ်ယောက်သောက်ခဲ့သောဆေးရည် သည်တန်ဖိုးကြီးသောကာမအားတိုးဆေးဖြစ်လေသည်၊

အတနျကွာသောအခါစိုးမိုးခိုငျသညျလူရော စိတျပါလနျးဆနျးလာဏ်ဍုံသာမကတစျကိုယျလုံးပူနှေးလာပွီးစောကျဖုတျထဲမှလညျးယားကြိကြိနှင့ချံ ခငြျစိတျပေါျလာပွနျလသေညျ၊ထို့ကွောငျ့ဇောျထှနျးကထဘီနှငျ့မသုတျတော့ဘဲစောကျဖုတျကို လကျဖွငျ့ဆုပျနယျပှတျသပျနသေညျကိုငွိမျခံနလေိုကျလသေညျ၊ သူမ၏နို့အုံလေးမြားကိုပှတျသပျ ဆုပျခြနေသေညျကိုလညျးသာယာနမေိသညျ၊ဇောျထှနျး၏ပေါငျကွားသို့ကွညျ့လိုကျမိသောအခါ ပြော့ခှနေသေောလီးကွီးမှာပွနျလညျထောငျမတျနသေညျကိုတှေ့လိုကျရသောကွောငျ့သူမကို နောကျတစျခြီတော့ထပျလိုးမညျဟုသိလိုကျလသေညျ၊

ထို့ကြောင့်မြန်မြန်လိုးလိုက်လဋင်မိမိ၏ခံချင် စိတ်ပြေသွားမည်ကိုသိသောကြောင့်စိုးမိုးခိုင်ကမိန်းမဉာ%်ဖြင့်စကားစလိုက်သည်၊ “ကိုဇော်ရယ် ။ စိုးမနေတတ်တော့ဘူး ။ မကလိပါနဲ့တော့။ စိုးကိုဒါလောက်လိုးရရင်ကျေနပ် ရောပေါ့ ။ စိုးပြန်တော့မယ်” “မပြန်ပါနဲ့ဦးစိုးရယ် ။ ကိုဇော့်လီးကြီးထောင်နေတာကိုမတွေ့ဘူးလား ။ တစ်ချီလောက်တော့ လိုးပါရစေဦးကွယ်” “စိုးကိုမသနားတော့ဘူးလားဟင် ။ ခုနကလဲတစ်ခါလုပ်ထားပြီးပြီ” “ချစ်လို့ပါကွယ် ။ စိုးမနာဘဲနဲ့သက်သက်သာသာဖြစ်အောင်လုပ်ပေးပါ့မယ်” “ကဲ ဒါဖြင့်ရင်လည်းမြန်မြန်ပြီးအောင်လုပ်နော်” ဇော်ထွန်းကစိုးမိုးခိုင်ကိုကုတင်ခေါင်းရင်းဘက်သို့ကျောပေးထိုင်ခိုင်းပြီးသူကသူမနှင့်မျက်နှာ ချင်းဆိုငှ်ုခြေဆင်းထိုင်လိုက်သည်၊

ထို့နောက်စိုးမိုးခိုင်ကိုသူ၏ပေါင်ပေါ်သို့တက်ထိုင်ခိုငှ်ုးသူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုသူ၏ခါးနောက်တွင်ဖြဲကားထားလိုက်သည်၊ပေါင်များဖြဲထားသောကြောင့်ပြဲ အာနေသောသူမ၏စောက်ဖုတ်အဝတွင်သူ၏လီးကြီးကိုတေ့လိုက်ပြီးသူ၏ပုခုံးနှစ်ဖက်ကိုသူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ခိုင်းလိုက်သည်၊ထို့နောက်နှစ်ယောက်စလုံးကိုယ်အထက်ပိုင်းများကိုနောက် သို့လှန်လိုက်သောအခါတင်ပါးများကိုရှေ့သို့တိုးလိုက်သလိုဖြစ်သွှာုးတေ့ထားသောလီးတန်ကြီး သည်စောက်ဖုတ်ထဲသို့တိုးဝင်သွားလေသည်၊ထို့နောက်ရှေ့သို့ရင်ချင်းအပ်အောင်ထိကပ်လိုက် သောအခါစိုးမိုးခိုင်၏ဖင်သားများသည်နောက်သို့ဏ္ဍေွ့သွားပြီးစောက်ဖုတ်အတွင်းမှလီးကအပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာလေသည်၊

ထို့နောက်အနောက်သို့လှန်ချလိုက်သောအခါပြနှ်ုတိုးဝင်သွားလေသည်၊ ွှသို့ဖြင့်ဇော်ထွန်းကအောက်မှနှေုလှုပ်ကစားပေးနေရာစိုးမိုးခိုင်သည်အပေါ်မှအားမစိုက်ရဘဲ ပုခက်စီးနေသကဲ့သို့ခံစားရပြီးမိမိ၏စောက်ဖုတ်ထဲသို့လီးကြီးဝင်ချည်ထွက်ချည်ဖြစ်နေသော ကြောင့်အချက်ကျကျပွတ်တိုက်နေသောအရသာကိုလည်းအပြည့်အဝခံစားနေရလေသည်။ ဇော်ထွန်းကသူမ၏စိတ်များပိုမိုထကြွလာစေရန်မကြာခဏ နို့ကိုစို့ပေးလိုက်။ဆုပ်နယ်ပေးလိုက်။ တစ် ကိုယ်လုံးနမ်းလိုက်နှင့်လုပ်ပေးနေပြန်ရာစိုးမိုးခိုင်သည်ဇော်ထွန်း၏ကျော်ကိုပြန်လည်သိုင်းဖက်ရင်း တဟင်းဟင်းဖြစ်လာလေတော့သည်၊

ထိုပုံစံသည်ဇော်ထွန်းအတွက်အားမရသလိုစိုးမိုးခိုင်အတွက် လည်းကျေနပ်မှုအပြည့်အဝမရစေသောကြောင့်ဇော်ထွန်းသည်စိုးမိုးခိုင်ကိုနောက်သို့အသာလှန်ချ လိုက်ပြီးဆင်းထားသောခြေထောက်များကိုဒူးထောက်အနေအထားသို့ပြောင်းယူလိုက်သည်၊ထို့ နောက်စိုးမိုးခိုင်၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုသူ၏ပုခုံးပေါ်သို့ထမ်းတင်လိုက်ပြီးမှောက်ချလိုက်သော အခါစိုးမိုးခိုင်၏တင်ပါးများသည်မြောက်တက်လာပြီးစောက်ဖုတ်သည်လည်းပိုမိုတင်းမာလာလေ သည်၊စိုးမိုးခိုင်သည်လီးတန်ကြီးကအပေါ်စီးမှစောက်ဖုတ်အတွင်းသို့ဝင်ချည်ထွက်ချည်ဖြစ်နေ သည်ကိုတွေ့နေရသောကြောင့်ပှိုစိတ်ကြွလာသလိုဇော်ထွန်းသည်လည်းလီးကိုထိုးသွင်းလိုက် သောအခါပြားကပ်သွားသော

စောက်ဖုတ်နှင့်လီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါဖောင်းကြွတက်လာ သောစောက်ဖုတ်ကိုကြည့်ရင်းပှိုမဏ္ဍိုးမဏ္ဍွဖြစ်လာလေသည်၊ထို့ကြောင့်ပါးစပ်မှပြောရင်းအားရပါးရ ဆောင့်လိုးလေတော့သည် “စိုး ။ ကိုဇော်အားရပါးရလိုးတော့မယ်နော်” “ဖတ် ဖတ် ဖတ်” “အင့် အဟင့် ။ အအ ။ ကိုဇော်ရယ် စိုးကိုမသနားတော့ဘူးလား” “စိုးနာလို့လားဟင်” “နာတော့သိပ်မနာဘူး ။ ဒါပေမယ့်တစ်ချက်တစ်ချက်ကျရင်အောင့်သွားတယ်” “ခဏ လေးပါကွာ ။ အစမို့လို့ပါ ။ ကိုဇော်မအောင့်တော့အောင်လုပ်ပေးပါမယ်” “ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါကိုဇော်ရယ် ။ စိုးဟာလေးကွဲထွက်သွားပါဦးမယ်” “စိတ်မပုပါနဲ့ကွယ်”

ထို့နောက်ဇော်ထွန်းကစကားမပြောတော့ဘဲအားကုန်ဆက်လိုးလေတော့သည်၊စိုးမိုးခိုင် သည်လည်းအောင့်တာပျောက်သွားပြီးအရသာတွေ့လာလေတော့သည်၊ထို့ကြောင့်ဇော်ထွန်းက ဆောင့်ချလိုက်တိုင်းတင်ပါးနှစ်ဖက်ကိုအစွမ်းကုန်ပင့်မြှောက်ပေးနေမိလေသည်၊ “အင့် ဟင့် ။ ကိုဇော် ။ ဆောင့်ဆောင့် ။ အအ ။ ဆောင့်လေ ။ စိုးခံနိုင်ပါပြီ ။ အင့်အင့်အင့်” “ဘွပ် ဘွပ် ဖတ် ဖတ် စွပ် စွပ်” “အား ။ အင့်အင့် ။ အအ ။ အိ ။ အင်းဟင်း ။ အအ ။ အား ။ဟင်း ဟင်း” ဇော်ထွန်းသည်လည်းအသက်ဏ္ဍှူသံပြင်းလာသလိုဆောင့်ချက်များကလည်းပှိုပြင်းထန်လာ လေသည်၊ထို့အတူအနှုတ်အသွင်းလည်းပှိုမြန်ဆန်လာသလိုစိုးမိုးခိုင်၏အကော့အပင့်။

အလှုပ် အယမ်းကလည်းပှိုမြန်လာလေသည်၊တစ်ခနအကြာတွင်တော့နှစ်ဦးစလုံးတစ်ဆတ်ဆတ်တုန် ခါရင်းတစ်ဦးကိုတစ်ဦးတင်းကြပ်စွာဖက်ကာပြိုင်တူပြီးသွားကြလေသည်၊ထို့နောက်တစ်ဦးနှင့်တစ် ဦးဖက်လျက်သားငြိမ်ကျသွားလေတော့သည်။ ပြီးပါပြီ။

ဆေးစွမ်းတစ်လက်(အောစာအုပ်)

ကျနော်ကျော်ထက် ပါဘဝမှာဆင်ခြင်စရာ တွေမလုပ်သင့်တာ တွေလုပ်မိတဲ့အတွက်နောင်တတွေတလှေကြီး ရပေမယ့်အခုတော့ပြင်မရတဲ့ ကိစ္စတွေနှင့်နပမ်းလုံးနေရဆဲပါ၊၊ ကျနော်အရင်ကဦးစီးဌာနတစ်ခုရဲ့ ဦးစီးအရာရှိဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။။အားလုံး ကျနော့်အကြောင်းလေး သိရအောင်ဖတ်ကြည့်ကြအုံး။ ကျနော်ဘွဲ့ရတော့ဌာနအလုပ်ဝင်တယ်ဒုဦးစီးမှူးရာထူးရတော့ကျနော်အိမ်ထောင်ပြုချင်နေပြီ၊၊ကျနော်ယူမည့်မိန်းမကသိပ်အချောကြီး တော့မဟုတ်ဘူးပေါ့။သူတို့မှာ ညီအကိုမောင်နှမခြောက်ယောက်ရှိတယ်၊၊ သူကလွဲလို့အားလုံးကျောင်းတက်နေကြ တာပေါ့၊၊

သူ့အောက်ကညီမကဆယ်တန်း အောင်တော့အသက်က နှစ်ဆယ်လောက်ရှိပေမယ့်၊ ကျန်တဲ့မောင်တွေညီမတွေက ငယ်သေးတယ်၊၊မောင်ဆိုရှစ်တန်း လောက်ပဲရှိသေးတယ်။ ကျန်တဲ့ကလေးတွေကနှစ်နှစ်ကြီး နှစ်နှစ်ငယ်တွေ၊၊ကျနော်တို့ဌာနက အစကတော့ဘာမှမဟုတ်ပေမယ့်ညွှန်ချုပ် အသစ်ရောက်လာတော့သူက အရင်လူလိုအဟုတ်ပဲတကယ်လည်း အလုပ်လုပ်တယ်။ ကျနော်ကိုတာဝန်တစ်ခုပေးတယ်၊၊ အဓိကအလုပ်ကကျူး တွေဖယ်ပြီးမြေသိမ်းတာပေါ့၊၊ မတရားတော့မဟုတ်ဘူးပေ နှစ်ဆယ်တကွက်ကိုဆယ်သိန်းပေးပြီးတော့ပေါ့၊၊ အဲဒီတုန်းကဒိုင်နာတစ်စီးမှခြောက်သိန်း၊ လူတွေကဖယ်ပေးတဲ့လူတွေများတယ်၊ အချို့ကတော့မဖယ်ပေးဘူး၊၊

ဒီတော့ကျနော်ကလည်း အကွက်တွေပိုရအောင်လုပ်တာပေါ့၊ ဒါမှကျနော်လည်းတစ်ကွက်ဆယ်သိန်း ထွက်လာမှာလေ၊၊ ရတဲ့ငွေလည်း နှင့်တိုက်ခန်းဝယ်လိုက်ပြီးမိန်းမယူလိုက်တယ်၊၊ တိုက်ခန်းကဟောခန်းအိမ်သာရေချိုးခန် ကတစ်ခန်းပဲပါတယ်၊၊နှစ်ယောက်တည်း ဆိုတော့လည်းဘာမှမကာရံတော့ဘူးပေါ့၊၊ ချစ်သူဘဝမှာအချစ်ကုန်ချစ်ခဲ့ပြီးလင်မယား ဘဝမှာအရှက်ကုန်ချစ်ဖို့ပဲလိုတော့တာ၊၊ အော်မေ့လို့ကျနော့်မိန်းမနာမည်အေးအေးသင်း၊ ခယ်မနာမည်ကအေးအေးနှင်း၊ သင်းသင်းနှင့်နှင်းနှင်းပေါ့။ အရှက်ကုန်ဆိုသလောက်ကျနော်တို့ လင်မယားကဲခဲ့တာပြောပြမယ်၊၊မင်္ဂလာဦးည မှာကိုသင်းသင်းကိုကျနော်လိုးတာ၊

ခလေးတွေအိပ်ပေမယ့်ခယ်မက မအိပ်သေးဘူး၊သု့အသံမကြားရ တော့အိပ်ပြီဆိုပြီးတွယ်တာ၊၊ နယ်မှာဆိုတော့လင်မယားခန်းအတွက် သင်းသင်းနှင့်နှင်းတို့အိပ်တဲ့အခန်း ကိုယူလိုက်ရတယ်ဝါးထရံကာလေး တွေနှင့်ပေါ့မိဘတွေနှင့်ခလေးတွေက အောက်ထပ်မှာအိပ်ကြပြီး ကျနော်တို့ကအပေါ်ထပ်ခိုးလေးပေါ်မှာ နှင်းနှင်းကတော့ကျနော်တို့အခန်းဘေး ကအပြင်မှာခြင်ထောင်ပြီးအိပ်နေတယ်သူက တော့အိပ်ရာပြောင်းလို့မအိပ်နိုင်သေးဘူး ကလေးတွေအသံတိတ်သွားမှကျနော်လည်း သင်းသင်းကိုနမ်းပြီးအဝတ်အစားတွေ ချွတ်လိုက်ကြတယ်၊၊မီးမှောင်နေပေမယ့်ပူမှာ စိုးလို့ခေါင်းရင်းကပြူတင်းတံခါးဖွင့်ထားတာ လရောင်လေးကအခန်းထဲဝင်နေတာလေ၊၊

အဝတ်အစားတွေချွတ်တော့ကျနော့်မိန်းမ ကိုယ်လုံးလေးကပေါ်လာတယ်၊၊ လရောင်လေးနှင့်အရမ်းမိုက်တယ်ဗျ၊၊ နို့လေးကလုံးပြီးမာနေတာပဲ၊၊အပေါ်က ခွပြီးနို့စို့ပစ်လိုက်တယ်၊၊” ယားတယ် ကိုကျော်”တဲ့အေးလေသူမှနို့စို့မခံဘူးတာ၊၊ သမီးရည်းစားဘဝကကျနော်လည်း လူမလစ်လို့နို့မစို့ခဲ့ရဘူးလေ၊၊နို့လေးကို အင်္ကျီအောက်ကပဲလက်နှိုကိပြီး ပဲကိုင်ခဲ့ရတာကိုး၊၊ ကျနော်လည်းအားပါးရစို့တော့သင်းသင်း ကအသံလေးတွေထွက်လာတယ်၊ ဒီတော့ကျနော်လည်းအောက်ဆင်းပြီး အဖုတ်ကိုယက်ပစ်လိုက်တယ်၊ “မရွံဘူးလား…ကိုကျော်” လို့အသံတိုးလေးနှင့်ပြောတော့ “မရွံပါဘူးကိုယ့်မိန်းမဟာပဲရွံပါဘူး သင်းသင်းလည်းရွံလို့မရဘူးနှော်”

“အင်းပါ..ကိုကျော်တောင်လုပ်ပေးတာ မရွံပါဘူး” ကျနော်လည်းအကွဲကြောင်း တလျောက်ယက်ပေးတာသင်းသင်းက အသံတွေထွက်နေတယ်၊၊အိမ်မှာ အဖေအမေတွေနိုးသွားမှာစိုးလို့သာ သိပ်အသံမထွက်တာလေ၊၊ကျနော်က မိန်းမရပြီမို့ကာမစည်းစိမ်အပြည့်အဝ ခံချင်တယ်လေ၊၊ကိုယ်ယက်ပေးမှသင်းသင်း ကိုနောက်ဆိုစိတ်တိုင်းကျခိုင်းလို့ရမှာမို့ ကျနော်ကအပျိုစင်အဖုတ်ကိုအားရပါးရ ယက်ပေးနေတာ၊၊ အဖုတ်ကိုဖြဲပြီးလျှာ ကိုမွှေပစ်လိုက်တော့ “အင်း ဟင်းအင်းဟင်းနှင့်မြည်တယ်၊၊ လျှာနှင့်ယက်တော့လည်းအသံက “ပလပ်..ပလပ်အသံတောင်ထွက်တယ်၊၊ ထွက်မှာပေါ့သင်းသင်းက လည်းအရည်တွေထွက်နေတာကိုး၊

ကျနော်ကကာမစိတ်နည်းနည်းထန်တယ်၊၊ လူပျိုဘဝမှာ တောင်ဂွင်းထုရင်အနည်းဆုံး သးုံကြိမ်လောက်ထုနိုင်တယ်၊၊ လေးကြိမ်မြှောက်ထုတဲ့အချိန်မှာပုံမှန်သွား လာနိုင်ပေမယ့်လှေကားအဆင်းမှာမလွယ်ဘူး၊ အတက်မှာတက်နိုင်ပေမယ့်အဆင်းမှာဒူးခွေပြီးလဲချင်သလိုဖြစ်တာကြောင့်လေးကြိမ်မထုတော့ဘူး၊သုတ်ထွက်လည်းထိန်းထားနိုင်တယ်လေ၊၊ကျနော်ကသင်းသင်းအစေ့ကိုလျှာဖျားနှင့်ထိုးဆွပေးတာသင်းသင်းတစ်ယောက်”အီး ဟီး”ဆိုပြီးတုန်တုန်သွားတယ်၊၊ အစေ့ကိုနှစ်မိနစ် လောက်စုပ်ပေးတာ သင်းသင်းတစ်ယောက်တုန်ပြီး အဖုတ်ထဲကအဖြူနှစ်ကလေးတွေထွက်ပြီး သူမပြီးသွားတယ်။ပြီးတော့ဘာမှမလုပ်ရဘဲ၊၊

အသက်ရှူသံတွေထွက်ပြီးမောနေတယ်ဗျို့။ ကျနော်လည်းသင်းသင်းပြီး သွားတော့ရပ်လိုက်ပြီးသင်းသင်း ဘေးပက်လက်လှန်လိုက်တယ်”သင်းသင်း ကိုကျော်လီးကိုစုပ်ပေးဦ”ဆိုပြီးလီးအရေပြားကိုလှန်လိုက်တယ်၊၊သင်းသင်းလည်းအိပ်ရာကထလာပြီးတပြွတ်ပြွတ်နှင့်စုပ်တယ်၊၊ဘယ်အရသာရှိပါ့မလဲ၊၊တောင်တော့တောင်နေတာပေါ့လီး နှင့်လျှာနှင့်တွေ့တာမတောင်ပဲနေပါ့လား၊ အင်းရန်ကုန်ရောက်မှသင်ပေးရမယ်၊၊ သုံးမိနစ်လောက်ပဲစုပ်ပြီးအာညောင်းတယ်ဆိုပြီးရပ်လိုက်တယ်၊၊ အဲဒါကြောင့်နှင်းနှင်းကိုလိုးဖို့ကြံရတော့တာပေါ့ကုတင်မရှိတောမွေ့ယာမှာ ပဲပက်လက်လှန်ပြီးလှေကြီးထိုးပြီးဆွဲရတယ်၊၊

အစေ့နှင့်အဖုတ်ကိုလီးနှင့်ကလော်ပြီး သုံးမိနစ်လောက်အထဲကိုမထည့်ပဲလုပ်လိုက်တယ်၊၊သင်းသင်းဆီကအသံလေးထွက်လာ မှအဖုတ်ထဲလီးစသွင်းတာ၊အပျိုဆိုတော့တန်းပြီး သွင်းပစ်ရင်အရမ်းနာသွားမယ်၊၊ဒီတော့အဖျား လောက်ပဲသွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်နှင့် သုံးမိနစ်လေးမိနစ်လောက်အချိန်ဆွဲပြီး လိုးပေးပြီးသင်းသင်းအသံလေးခပ်စိပ်စိပ်ထွက်လာမှာဆပ်ကနဲထိုးသွင်းပစ်လိုက်တာ”အာ့….ကိုကျော်”ဆိုပြီးအသံကျယ်ကျယ်ထွက်သွားတယ်၊၊အပြင်ကမှင်းနှင်တောင်အိပ်နေရင်လန့်နိုးသွားလောက်တယ်။ပြီးတော့ကျနော့်ရင်ဘတ်ကိုတွန်းသေးတယ်၊၊ကျနော်လည်းခဏတော့ရပ်ပစ်လိုက်ပြီးနို့ပြန်စို့ရတာပေါ့၊၊

သင်းသင်းဆီကအသံထွက်လာတော့ထပ်ပြီးအဆုံးထိသွင်းပစ်ရတာပေါ့၊၊ဒီတော့လည်းသင်းသင်းက တဟီးဟီးအသံခွက်လာတာပေါ့၊၊ကျနော်ကအားနှင့်မဆောင့်ရတော့အားမရဘူးဗျ၊၊ ဆယ်မိနစ်လောက်တွယ်ထည့်လိုက်ပြီး ရပ်လိုက်တယ်၊၊ပြီးတေားသင်းသင်း ကိုကုန်းခိုင်းပြီးနောက်ကနေလိုးတော့” နာတယ်ကိုကျော်ဆိုတော့တဖြေးဖြေးကြိတ်လိုးလေးလိုးရတာပေါ့နောက်ထပ်ဆယ်မိနစ်လောက်လိုးပြီးတော့ကျနော်လည်းပြီးချင်လာတာလေ၊၊ကျနော်အဆုံးထိထည့်ပြီးပန်းထုတ်ပစ်လိုက်တာပေါ့ဗျာ၊၊လူလည်းနည်းနည်းတော့ဟိုက်သွားတာပေါ့ဗျာ။”သင်းသင်းကောင်းရဲ့လား””အင်း”ကျနော်တို့နှစ်ယောက်အဝတ်အစားထဝတ်ပြီးဖက်ကာအိပ်လိုက်ကြတာပေါ့။

နောက်တစ်ရက်မိုးလင်းတော့စင်းသင်းတို့အဖေအမေကိုကန်တော့ပြီးရန်ကုန်ကိုလာလိုက်တယ်၊၊ရန်ကုန်မှာကျတော့စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်လိုးရတော့အရမ်းကောင်းတာပေါ့သင်းသင်းလည်းလီးစုပ်တတ်လာသလိုဖင်တောင်ချလို့ရလာတယ်၊၊ချစ်စခင်စကြင်နာစပဲလေအပီအပြင်ဆော်လို့ရလာတာ့ပေါ့ဗျာ။ကျနော်လည်းအလုပ်ကငွေရနေတော့ပျော်ပျော်ရွှင်ပါပဲ၊၊တစ်လနောက်တော့သင်းသင်းအဖေကားတိုက်ခံရပြီးဒူးခေါင်းရိုးကျိုးတယ်၊၊ကျန်တဲ့နေရာကျိုးပေမယ့်ကျောက်ပတ်တီးစည်းလိုက်တာကောင်းသွားပေမယ့်၊ဒူးခေါင်းရိုးကျိုးတာကျတော့မကောင်းတော့ပဲချိုင်းထောက်ကြီးနှင့်နေရတာဘာအလုပ်မှမလုပ်နိုင်တော့ဘူးခလေးတွေကလူလားမမြောက်သေးတော့အားလုံးကျနော့်တာဝန်ဖြစ်လာတယ်၊၊

ငွေရတဲ့ကာလမို့လို့သင်းသင်းတို့မိသားစုကိုထောက်ပံ့ထားနိုင်တယ်လေ၊၊သင်းသင်းကသူ့အဖေအမေမိသားစုကိုထောက်ပံ့ထားတဲ့ကျနော်ကိုရွှေပေါ်မြတင်ဆိုသလိုပဲ၊၊ကျလိုဘယ်လိုလုပ်လုပ်ခွင့်ပြုတာပဲ၊၊ကျနော်လည်းလိုးရင်းဆော်ရင်းသင်းသင်းကကိုယ်ဝန်ရလာတယ်၊၊အစောပိုင်းခြောက်လအထိကျနော်လုပ်ဖြစ်တယ်၊၊နောက်တော့မလုပ်ရဲတာနှင့်လီးစုပ်ခိုင်းရတာပေါ့၊၊ဒါပေမယ့်သိပ်အားမရတော့ဘူး။သင်းသင်းကဈေးဝယ်ဘာဝယ်တာလမ်းလျောက်တော့ဝယ်နိုင်သေးတယ်၊၊ကျနော်ကရှစ်နာရီလောက်ရုံးသွားရလို့သူနှင့်မလိုက်ဖြစ်ဘူး၊သင်းသင်းပဲမနက်စောစောထတမင်းကြော်ပဲပြုတ်ဝယ်ကော်ဖီဖျော်ပြီးဈေးသွားလေ့ရှိတာပေါ့၊၊

ခြောက်လလောက်ကြာတော့စင်းသင်းကိုစောင့်ရှောက်ရအောင်နှင်းနှင်းကိုကျနော်တို့ဆီလွှတ်လိုက်တယ်၊၊ကျနော်လည်းနှင်းနှင်းရောက်လာ့သင်းသင်းပြောတာနှင့်အခန်းတွေကန့်ရတာပေါ့နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်လည်းတစ်လုံးထပ်ဝယ်ရတာပေါ့၊၊နှင်းနှင်းကသူ့အမအိမ်မှာနေရပြီးတိုက်ခန်းဆိုပြီးလုံခြုံတာကြောင့်လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေတယ်၊၊သူ့အမဈေးသွားတဲ့အချိန်သူကထမင်းကြော်ကော်ဖီဖျော်ပြီးကျနော်ကိုလည်းကျွေး သူလည်းစားပေါ့၊၊သူကညအိပ်ရင်ဘရာရောပင်တီပါချွတ်အိပ်လေ့ရှိတယ်။သူ့အခန်းဘက်ကပြူတင်းပေါက်မရှီဧတာ့ပူတယ်လေ၊၊အဝတ်ပါးလေးဝတ်ပြီးတော့ပေါ့မနက်ကမှဘရာဝတ်ပြီးအိပ်ခန်းထဲကထွက်လာပြီးမျက်နှာသစ်သွားတိုက်ပြီထမင်းကြော်တာ။

ကြာာလာတော့ကျနော်နှင့်ပိုပြီးရင်းနီးလာသလိုကျနော်လည်သွားရည်တမျှားများကျနေမိတယ် ကျနောိဖတ်ဖူးတဲ့စာထဲမှာတောမြန်မာနိုင်ငံမှာတစ်လင်တစ်မယားစနစ်ကိုပြဌာန်းတာသာလွန်မင်းတရားကြီးဗျ။ဒီဘဲကြီးကသူဆင်းရဲသားတွေမိန်းမများများမယူရတဲ့၊၊ သူဆင်းရဲသားတွေမိန်းမများများယူလို့ရှိရင်ကလေးတွေအများကြီးမွေးပြီးမကျွေးမမွေးနိုင်ရင်ခိုးဆိုးလုယက်မှု့တွေဖြစ်ပြီးတိုင်းပြည်ပျက်မယ်တဲ့၊၊စုဖုရားလတ်လက်ထက်ရောက်တော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟာမိန်းမတစ်ယောက်ပဲယူရမယ်လို့အမိန့်ပြင်းပြင်းထန်ထန်ထုတ်တယ်၊၊ဒါပေမယ့်ခင်များတို့စဉ်းစားဗျာ။အင်္ဂလိပ်တွေပြဌာန်းထားတခဲ့တဲ့ဥပဒေကကျတော့တစ်မျိုး။

လူဦးရေအချိုးမညီမျှမှု့ကြောင့်လားမသိဘူး၊ပြင်းထန်တာမရှိဘူး၊မယားကြီးမယားငယ်ဆိုတာမရှိဘူးလေ၊ဒီတော့ဥပဒေကြောင်းအရ ဆိုရင်မယားပြိုင်ပဲရှိတယ်၊၊အပြင်လောက မှာမယားကြီးမယားငယ်ခေါ်နေကြတာ ကျနော်တစ်ခုစဉ်းစားမိတာကငယ်ငယ်တုန်းကယူတဲ့မိန်းမကိုမယားငယ်လို့ခေါ်ပြီးကြီး မှယူတဲ့မိန်းမကိုမယားကြီးလို့ခေါ်ရင်မကောင်းဘူးလားလို့။ကျနော်လည်းအချစ်က တစ်ယောက်တည်းနှင့်မလုံလောက်တော့ဘူးအချစ်များများလိုချင်လာတယ်၊ဒီတော့ခယ်မ ချောချောလှလှကိုလိုချင်လာတယ်၊၊ ဆိုရိုးစကားတောင်ရှိသေး၊

ခဲအိုဆိုတာ ခယ်မပေါင်တစ်ခြမ်းကိုပိုင်တယ်ဆိုတာ၊ ကျနော်ကတစ်ကိုယ်လုံးရအောင်ကြံမယ် ကျနော်လည်းနေမြင့်လေအရူးထလေဆိုသလိုသင်းသင်းကိုယ်ဝန်ရင့်လေတဏှာပိုရူးလေပေါ့ဗျာ။ဘာလို့လည်းဆိုရင်တရက်တရက်လီးစုပ်ခံရတာနှင့်အာသာမပြေဘူး၊တညတလေတံခါးလေးစေ့ရုံစေ့ထားပြီးအားမရတဲ့ညဆိုရင်မိန်းမကိုကုန်းခိုင်းပြီးဖင်ကိုဖြေးဖြေးလေးလိုးသေးတယ်၊၊ကိုယ်ဝန်ရှစ်လလောက်အထိသင်းသင်းကိုစည်းရုံးပြီးလိုးတယ်၊၊သင်းသင်းကလည်းကိုယ်ဝန်ရှိပေမယ့်၊ကျနော့်တောင်းဆိုချက်ကိုလိုက်လျောရတယ်၊၊သူကလည်းကျနော်အမြန်ပြီးအောင်အသံလေးတွေထွက်ပြီးအော်ရတာပေါ့လေ၊၊

ကျနော်လည်းတမင်တကာနှင်းနှင်းသိအောင်အီးအားအီးအားပေါ့၊ နှင်းနှင်းကသိတယ်မသ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာ၊၊တခါတလေမိန်းမမရှိတုန်းလေးတဏှာစကားတွေပြောပြောနေတော့ နှင်းနှင်းကတံခါးပိတ်အိပ်တာဗျ၊ဂျကိထိုးထားတော့ဝင်မရဘူးပေါ့၊၊ တနေ့မှာမနက်အစောကြီးနှင်းနှင်းဝမ်းသွားတယ်။သုံးလေး ကြိမ်သွားတော့ဆေးသောက်ပြီးဆက်အိပ်တယ်၊နှင်းနှင်းတံခါးပိတ်ဖို့မေ့သွားတာပေါ့၊၊သူ့အမသင်းသင်းဈေးသွားတယ်လေ၊ကျနော်လည်းအိပ်ရာကထပြီးထမင်းကြော်ကြော်ပေးမယ့်သူမရှိတော့နှင်းနှင်းအခန်းကိုကြည့်တဲ့အခါတခါးစေ့ထားရုံသာတွေ့တော့ကျနော်ဝင်သွားလိုက်တယ်၊

ဒီအကွက်ကကျနော်ကျားချောင်းချောင်းနေတာလေနှင်းနှင်းကိုလီးကြိုက်သွားအောင်လိုးလိုက်ဖို့ဆုံးဖြတ်ထားတာကိုး၊၊ပင်ပန်းလို့လားမသိဘူးပက်လက်ကလေးခြေပစ်လက်ပစ်အိပ်ပျော်နေတယ်၊။လုံချည်ကမကျွတ်ပေမယ့်ဖြေလျော့နေတာပေါ့၊၊ အင်္ကျီပါးပါးအောက်မှာနို့တွေတွေ့ရတော့စို့ပစ်ချင်လိုက်တာ၊၊ကျနော်ဆုံးဖြတ်ချက်ကနို့စို့ဖို့မဟုတ်ဘူးလေ၊နောက်ဆိုအဖုတ်ရရင်နို့ကကြိုက်သလောက်စို့လို့ရတယ်မဟုတ်လား ဒီတော့အဖုတ်ကိုလုပ်ဖို့ထမီလေးဖြေပြီးအပေါ်ကအောက်ကိုလျောချလိုက်တာပေါ့၊အိပ်ရေးပျက်လို့လားမသိဘူးမနိုးဘူးဗျ၊၊ ကျနော်နှင်းနှင်းအဖုတ်ကိုကြည့်တော့သိပ်လှတယ်။အမွှေးကလည်းနုနုလေး၊အဖုတ်အကွဲကြောင်းလေးကသိပ်လှတယ်၊၊

ကျနော်လျှာနှင့်အကွဲကြောင်းတစ်လျောက်ယက်ပေးလိုက်တယ်ဗျ။မနိုးသေးဘူး၊ဆယ်ချက်လောက်ယက်ပေးလိုက်တာအဖုတ်မှာကျနော့်သွားရေတွေနှင့်ချွဲလာတယ်။။ ကျနော်အားမရဘူးခြေနှစ်ချောင်းထောင်းလိုက်တော့အင်းအင်းဆိုပြီးတချက်လှုပ်သွားတယ်မနိုးသေးဘူး၊လျှာနှင့်ကုန်းပြီးအကွဲကြောင်းထဲမွှေလိုက်တော့နှင်းနှင်းလန့်နိုးလာပြီး “ဟာ….ကိုကျော်ဘာလုပ်တာလဲ” “ဖယ်မမသိရင်အားလုံးပြသနာပဲ”ဆိုပြီးရုန်းထွက်ဖို့လုပ်တယ်၊ဝမ်းသွားထားတော့သိပ်မလှုပ်နိုင်ဘူး၊ကျနော်ကလည်းသိတယ်၊ဒါကြောင့်သူ့ရင်ဘတ်ကိုခွမျက်နှာကိုနှင်းနှင်း ခြေဖက်ကိုမျက်မှာမူထိုင်လိုက်တယ်၊၊ ကျနော့်ကိုယ်လုံးဖိထားတော့နှင်းနှင်း မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး၊၊

လူကသာ မလှုပ်နိုင်မယ့်လက်ကကျနော့ကျော ကိုလက်နှစ်ဘက်နှင့်ရိုက်ပြီး”ကိုကျော် မလုပ်ပါနှင့်သမီးကိုလွှတ်ပါ””မမသိသွားလိမ့်မယ်”ကျနော်ကမလွှတ်တဲ့အပြင်ဖင်ကိုဆွဲမကာ ဖင်အောက်ခွခေါင်းအုံးသွင်းလိုက်တယ်၊၊ ဖင်ကြီးပေါ်ကိုမြောက်တက်လာတယ်၊၊ကျနော်အားရပါးရယက်ပေးလိုက်တယ်၊ငိုနေ တဲ့အသံတိတ်သွားတယ်၊၊အရည်တွေလည်း ထွက်လာတယ်၊၊သူမရုန်းနိုင်တော့ပါဘူး၊ အစေဘကိုလည်းအဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားဖြဲပြီးအစေ့ကိုစုပ်ပစ်လိုက်တယ်၊၊ငါးမိန်လောက်သေသေ ချာချာစုပ်ပေးလိုတာနှင်းနှင်းတစ်ယောက်တွန့်သွားပြီးပြီးသွားတယ်၊၊ကျနော်နေရာပြောင်းပြီးပေါင်ကြားဒူးထောက်လိုက်တော မလုပ်ပါနှင့်ကိုကျော်မမသိရင်မိုးမီးလောင်ပါ့မယ်၊၊”

“ငါရှင်းနိုင်တယ်နှင်း”ဆိုပြီးအဖုတ်ထဲလီးသွင်းလိုက်တယ်၊၊ ပြီးတော့အင်္ကျီကိုအပေါ်တွန်းတင်တင်ပြီးနို့စို့ရင်းလီးကိုအသွင်းအထုတ်လုပ်တယ်၊၊နှင်းနှင်းမှာမရုန်းကန်နိုင်တော့ပမျက်စိပဲမှိတ်ထားရတာပေါ့လေ။ကျနော်ကနှင်းအသားကျအောင်ငါးမိနစ်လောက်လိုးပစ်လိုက်တယ်၊ဘယ်လောက်ပဲငြင်းဆန်ဆန်လီးနှင့်အဖုတ်တွေ့ရင်အဖုတ်ကသူ့အလုပ်ကိုသူသိတာပေါ့၊၊မကြာပါဘူးနှင်းနှင်းတယောက်ညည်းသံတိုးတိုးလေးထွက်လာတယ်လေ၊ဒီတော့ကျနော်အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူးအမှေးပါးဟိုင်မင်ကိုထိုးခွဲလိုက်တော့နှင်းနှင်းမျက်လုံးလေးပွင့်လာပြီး”အားးးနာလိုက်တာကိုကျော်ရယ်”တဲ့၊”ခဏလေးပါနှင်းနှင်းမကြာခင်ကောင်းသွားမှာပါ”

“ပြောမရတော့လည်းလုပ်ပါကိုကျော်၊မမလာလို့မိသွားရင်ကျမပြသနာတက်ပါ့မယ်” “သင်းသင်းလာဖို့အဝေးကြီးပါ” ကျနော်လည်းအေးအေးဆေးလုပ်လို့ရပြီလေ ဒီတော့လည်းနှင်းနှင်းကောင်းအောင်နို့စို့ရင်းလိုးလိုက်တယ်၊ပထမတော့ဖြေးဖြေးနောက်တော့အားလည်းသုံးရတာပေါ့၊၊ နှင်းနှင်းက ကျနော့်ခါးကိုခြေထောက်နှစ်ဘက်နှင့်တောင် ချိတ်လိုက်သေးတယ်၊၊ပါးစပ်ကလည်း တအင်းအင်းတဟင်းဟင်းညည့်း လို့ဒါတောင်သူဝမ်းသွားထား လို့အာလျော့နေတာ၊၊သူသာနေကောင်းရင်အရမ်းကောင်းမှာအချိန်အေးအေးဆေးဆေးရ လို့သုတ်ထိန်းလိုးတာတောင်ကျပ်ထုပ်နေ လို့မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်မှာနှင်းနှင်းရော ကျနော်ရောပြီးသွားတယ်။

ပြီးသွားတော့ရပ်လိုက်တဲ့အခါမှာ”ကိုကျော်ကျမ ဗိုက်ကြီးသွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” “ဗိုက်ကြီးသွားရင် နင့်ကိုငါယူမယ်” “ဘယ်လိုဖြစ်မှာလဲ ကိုကျော်” “ငါ့တာဝန်ထားစမ်းပါ၊ညနေ ငါဆေးဝယ်လာခဲ့မယ်” ဆိုပြီးအခန်းအပြင်ထွက်လိုက်တယ်၊ သတိရလို့သနပ်ခါးတုံးကိုယူပြီးတခါးဂျက်ထိုးတဲ့ဂွင်းကိုထုပစ်လိုက်တယ်၊၊ နောက်နေ့အေးအေးဆေးဆေး ဝင်လို့ရအောင်လေ။ ကျနော်လည်းရေမိုးချိုးပြီးရုံးကိုလစ်လာ လိုက်တယ်၊နှင်းးနှင်းကတော့အိပ်ရာ ကမထနိုင်တော့ဘူးအိပ်ပြီးကျန်ခဲ့တော့တယ် ညနေပြန်ရောက်တော့ သင်းသင်းမရိပ်မိအောင်နှင်းနှင်းကိုဆေးဝယ်ပေးလိုက်တယ်၊၊နောက်တနေ့နံနက်သင်းသင်းဈေးသွားချိန်ရောက်တော့နှင်းနှင်းက ထမင်းကြော်လေးထကြော်တော့ကျနော်နှင်းနှင်း နောက်ကနေဖက်ပြီးမွှေးမွှေး ပေးလိုက်တယ်နှင်းနှင်းက “ကိုကျော်ရယ်….ကျမတို့မသင့်တော်ပါဘူး”

“ဘာလို့မသင့်တော်ရမှာလည်းနှင်းနှင်း” “ကိုကျော်တစိမ်းမဟုတ်ဘူးလေ..မမယောက်ျားဆိုတော့” “အော်နှင်းနှင်းကလဲ ခယ်မနှင့်ခဲအိုဆိုတာဒီလိုပဲ၊ကိုကျော်က နှင်းနှင်းကိုချစ်နေတာလေ၊” “မမသိသွားရင်မခက်ဘူးလား” “သိသွားတော့လည်းကိုကျော်နှစ်ယောက်ပေါင်းမှာပေါ့” “ကိုကျော်ကလည်း မနှင်းကရပါ့မလား” “ရအောင်ကြံမှာပေါ့” “ကျမရှက်တယ်ကိုကျော်၊ အမယောက်ျားနှင့်ဖြစ်တာ” “အော် ဖြစ်ပြီးမှတော့ဘာလို့ရှက်နေရအုံးမှာလည်း” “ကျမနယ်ပြန်တော့မယ်ကိုကျော်” “မင်းအမဗိုက်ကြီးနှင့်ဘယ်လိုထားခဲ့မှာလည်းနေ့စေ့လစေ့ ဖြစ်နေပြီငါအလုပ်သွားတုန်းဗိုက်နာနေရင်ဒုက္ခမဟုတ်လား”

“အင်း…ကျမဘယ်လိုလုပ်ရမှန်းတောင်မသိဘူး”ဆိုရင်းမီးဖိုပေါ်ကထမင်းကြော်အိုးကိုချလိုက်တယ် “ကဲလာပါနှင်းရယ်”ဆိုပြီးနှင်းနှင်းအခန်ူထဲဆွဲခေါ်လိုက်တော့နှင်းနှင်းလည်းမထူးဇာတ်ခင်းကာပါလာတယ် “ကိုကျော်ကလည်းနေ့တိုင်းပဲလုပ်ချင်နေတာပဲလား” “နှင်းနှင်းကလည်း နင့်အမဗိုက်ကြီးကတည်းကငါ့မှာငတွနေတာလေ” “ကိုကျော်မငတ်ပါဘူး၊ကျမသိပါတယ်” “ဟင်းနှင်းနှင်းကဘယ်လို သိလဲ” “နေ့တိုင်းနီးပါးလောက်အသံကြားနေရတာ” “အဲဒါနင့်အမလီးစုပ်ပေးနေတာလေ” “ငါ့မှာသူလီးစုပ်ပေးရုံနှင့် အားမရဘူး” “ဒါဆို ဟိုတနေ့ကမမအော်သံကြားရတယ်” “ငါလည်းမနေလို့နင့်အမဖင်ကိုလိုးရတာဟ”

‘”ဟင် ကိုကျော် မမကဖင်းလည်းအလုပ်ခံတာလား” “သူလည်းအစောတုန်းကတော့မကြိုက်ဘူး၊နောက်နော့ကြိုက်လာတာပေါ့” “အမလေးကြောက်စရာကိုကိုကျော်ရယ်” “သူလည်းနင့်လိုပဲအစပိုင်းတုန်းကကြောက်တယ်နောက်ကျတော့ကောငွးမှန်းသိတော့ဖင်ကိုအမြ၏တန်းချခိုင်းတယ်” “ကိုကိုကျော်ကရောမရွံမရှာချတာပဲလား” “ရွံစရာလားကိူယ့်မိန်းမပဲသူကောင်အောင်ငါဆိုဖင်တောင်ယင်ပေးတာ” “မနေ့တုန်းကကိုကိုကျော်ယက်တုန်းကခံလို့ကောင်းတယ်၊ဒါပေမယ့်ဖင်ချခံမှာတော့ကြောက်တယ်” “ဒါဆိုနှင်းနှင်းကအဖုတ်ယက်ခံရတာကိုကြိုက်တယ်ပေါ့”

“အင်း…တခါမှလည်းအဖုတ်အယက်မခံဘူးတော့တမျိုးပဲနောက်ပြီးကိုကိုကျော်အဖုတ်ယက်ပေးလို့သာကျမလည်းအလုပ်ခံလိုက်တာ” ‘”ကဲလာဒီနေ့ရှယ်ယက်ပေးမယ်” ကျနော်လည်းနှင်းနှင်းအဖုတ်ကိုအထူးတလည်ရှယ်ယက်ပစ်လိုက်တယ်၊မနေ့ကရုန်းနေလို့သိပ်မလွတ်လပ်ပေမယ်၊ဒီနေ့ကတော့ရှယ်ယက်လိုက်တယ်၊ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲယက်ရသေးတယ်၊နှင်းနှင်းကတအီးအီးတအားအားအော်ပြီးပြီးသွားတာ။ “နှင်းနှင်းပြီးသွားပြီလား” “အင်းကိုကိုကျော်” “ကောင်းလား””ကောင်းတယ်” “ဒီလိုဆိုကိုကျော်လီးကိုစုပ်ပေးပါလား” “အင်းစုပ်ပေးပါ့မယ်”ဆိုပြီးစုပ်ပေးတယ်” စုပ်ပေးရင်းအားမရဘူးထင်ပါရဲ့

ကျနော့်တင်ပါးကိုဆွဲပြီးသူ့ဘက်ကိုအတင်းကပ်တော့ကျနော်လည်းသဘောက်ပြီးအဆုံးနီးပါးဆောင့်ပေးသေးတယ်။ငါးမိနစ်လောက်အစုပ်ခံပြီးနှင်းနှင်းကိုကုတင်စောင်းပေါ်ခေါင်းအုံးခံပြီးကုန်းခိုင်းလိုက်တယ်၊၊ကျနော်ကပြောလက်စစကားအတိုင်းနှင်းနှင်းဖင်ကုန်းပေးတော့နှင်းနှင်းအဖုတ်နှင့်ဖင်ကိုယက်ပေးသေးတယ်၊၊နှင်းနှင်းကဖင်ယက်ခံရတာပိုကြိုက်တယ်၊တဟင်းဟင်းအသံကိုထွက်လို့။ဒီနေ့တော့ဖင်ကိုမချသေးဘူးအဖုတ်ကိုအီဆိမ့်နေအောင်ချမယ်ဆိုပြီးနောက်ကနေတဖြေးဖြေးချင်းသွင်းလိုက်တယ်၊၊လီးဝင်တာကိုလည်းအားမရဘူးထင်ပါရဲ့၊လက်ကိုနောက်ပြန်နှင့်ကျနော်ကိုဆွဲတယ်၊၊

ကျနော်လည်းအားပြင်းပြင်းနှင့်ဆောက်လုပ်တာသိပ်မကြာဘူးဆယ်မိနစ်လောက်မှာသူပြီးသွားတယ်၊၊ကျနော်လည်းနှင်းနှင်းခါးကဆွဲပြီးငါးမိနစ်လောက်မှာပြီးသွားတယ်လေ၊၊နောက်တော့ကျနော်လည်းရေမိုးချိုးထမင်းကြော်စားပြီးရုံးသွားတယ်၊၊အလုပ်ကခွင်ရှိနေတာမို့မအားဘူး၊တနေ့ကိုသုံးယောက်လောက်ပဲပိုက်ဆံရှင်းထားတယ်၊အကွက်အချို့ကိုကျနော်ပြန်ကျူးတယ်၊အကွက်အချို့ကိုရဝတနှင့်ပေါင်းပြီးငွေထုတ်တယ်၊ဒါကြောင့်မို့ထက်ဖျားငွေသီးနေတာပေါ့ ကျနောနှင့်နှင်းနှင်းဟာသင်းသင်းမသိအောင်မနက်ပိုင်းကာမဆားငံရေအတူတူသောက်လာတာပုံစံမျိုးစုံသာမကဖင်ပါချလာနိုင်တယ်၊ဒ

ါပေမယ့်သင်းသင်းကမွေးခါနီးဖြစ်လာတဲ့အခါဈေးမသွားနိုင်တော့ပဲနှင်းနှင်းကိုသာသွားခိုင်းတော့ တာကြောင့်ကျနော်လည်းငတ်လာတယ်၊၊ဒီတော့ညဘက်မှာသင်းသင်းအိပ်ချိန်မှင်းနှင်းအခန်းထဲအတင့်ရဲပြီးလုပ်တော့တယ်၊၊နှင်းနှင်းက” အာ….ကိုကိုကျော်မမသိသွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မှာလည်းတဲ့ ကျနော်က”မကြားအောင်လုပ်မယ်”ဆိုပြီးတွယ်တယ်၊ပထမတော့သင်းသင်းမသိပေမယ့်နောက်တော့ရိပ်မိလာတယ်၊၊ လက်ပူးလက်ကြပ်မိအောင်ဖမ်းဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်၊တနေ့သူအိပ်ချောင်ယောင်ဆောင်နေတာကိုမသိဘူးဘဲနှင့်ကျနော်ကနှင်းနှင်းကိုလှေကြီးထိုးရိုးရိုးနှင့်လိုးနေတုန်းကျနော့်နောက်ကဝင်လာတာမသိဘူးလေ၊

ကျနော်ကကိုယ်ရှူးကိုယ်တာပါတံခါးဂျက်ပေါက်ကိုပိတ်မရအောင်ထုခဲ့တာကိုး “ဧချာက်”သို့အသံကြားပြီးမီးလင်းလာတော့ကျနော်ရပ်လိုက်ပြီးကြည့်လိုက်တော့သင်းသင်း”ဟင်..မမ” ကျနော်ကစိတ်မပူပါဘူးကျနော်မှာနိုင်ကွက်ရှိတယ်၊ကိုယ်တိုင်အလုပ်ပြီးငွေမရှာနိုင်တဲ့မိန်းမတေ့ပဲလေ၊ “ကိုကိုကျော်..ရှင်အကြံပက်စက်လှချည်လား”နှင်းနှင်းကတော့ငိုနေရှာတယ်” “ငါဘာအကြံပက်စက်လို့လဲ” “ရှင်လက်ပူးလက်ကြပ်မိနေတာတောင်မုံလာဥလုပ်ချင်သေးတယ်” “နှင်းနှင်း ညည်းကလည်းမိုက်လိုက်တာအေ”” “မမကျမသတ်လိုက်ပါမမ၊ကျမမှားပါတယ်” “မဟုတ်ဘူး၊ညည်းကအငယ်ကိုကိုကျော်မှာအပြစ်ရှိတာ

” “ဟ ငါကနင့်ကိုမလိုးရလို့နင့်နင့်ညီမကိုလိုးတာ ငါ့အပြစ်လား” “ရှင်လူယုတ်မာ ၊ရှင်ကျမဗိုက်မကြီးခင်ကရှင်ဘယ်လောက်ပဲလုပ်လုပ်ကျမခံခဲ့တာ၊ကျမဗိုက်ကြီးတဲ့ခဏလေးတောင်မစောင်နိုင်ဘူးလား”အေးလေငါအကြာကြီး မစောင့်နိုင်ဘူးမင်းကလေးမွေးပြီးတော့လည်းတစ်လခွဲနှစ်လစောင့်နေရအုံးမှာ၊ “မမရယ် ကျမကိုသာသတ်လိုက်ပါကျမမှာအပြစ်ရှိပါတယ် “ညည်းလိုအပျိုမပြောနှင့်ငါလို့ဗိုက်ကြီးနေတဲ့သူတောင်မရရအောင်လိုးသေးတာ၊ညည်းကအိမ်ထောင်ကျပြီးသားသူ တွေရဲ့ဆွဲဆောင်မှု့ဘယ်ခံနိုင်မလဲ” “ကိုကိုကျော် ရှင်သာလူယုတ်မာခွေးကျင့်ခွေးကြံကြံတယ်” “အေးငါဟာခွေးမဟုတ်ဘူး၊နွားသိရဲ့လားနွားဟ”

“နွားတစ်ကောင်လိုကျင့်ပြီးညည်းတို့တအိမ်သားလုံးကိုထောင်နှုတ်ခမ်းလမ်းလျောက်ပြီးရှာကျွေးနေတာ” “ကျမရှင်နှင့်မပေါင်းနိုင်ဘူး” “မပေါင်းရင်လည်းနေလေ၊နင်တို့ထွက်သွား၊နင်တို့တစ်မိသားစုလုံးငတ်လိမ့်မယ်” “ဟုတ်ပါတယ်မမရယ်..မောင်လေးတွေညီမလေးတွေကိုကြည့်ပါဦး”ဆိုတော့သင်းသင်းကချာကနဲထွက်သွားပြီးသူ့အခန်ူထဲဝင်ငိုနေတော့တယ်၊၊ကျနော်လည်း”နှင်းနှင်းခဏနေအုံးဆိုပြီးသင်းသင်းအခန်းထဲလိုက်သွားတယ်။နှင်းနှင်းလည်းငိုကျန်ခဲ့တယ်၊၊ သင်းသင်းအခန်းရောက်တော့သင်းသင်းကိုဖက်လိုက်ပြီးသင်းသင်းကို”မငိုပါနှင်းသင်းသင်းကိုယ်ကို့သားသမီးလေးဗိုက်ထဲမှာစိတ်ညစ်နေရလိမ့်မယ်၊”

“သွား ရှင်ကျမအနားမလာနဲ့” “သင်းသင်း နေ့စေ့လစေ့ကြီးကွာမငိုပါနှင့်တော်ကြာခေါင်းကိုက်စွဲသွားပါ့မယ်” “စွဲစွဲ ..ရှင်ကျမအပေါ်သစ္စာဖောက်ရက်တယ်” “သစ္စာဖောက်တာမဟုတ်ရပါဘူး၊ ကိုယ်တကယ်မနေနိုင်လို့ပါ” “ရှင်မနေနိုင်တာကဘာအရေးလည်း…..ကျမညီမလေးဘဝပျက်ပြီ” “ငါမင်းတို့မိသားစုအားလုံးကိုစောင့်ရှောက်ပါ့မယ်” “ရှင်မစောင့်ရှောက်လို့လဲမရဘူး၊ကျမတို့တစ်မိသားစုလုံးဒုက္ခရောက်ကုန်မှာပေါ့၊အဖေကဒုက္ခိတကလေးတွေကအရွယ်မရောက်သေးဘူး” “အေးပါငါ့တာဝန်ထားစမ်းပါ၊မင်းရောနှင်းနှင်းရောငါစောင့်ရှောက်ပြီးမင်းတို့မိဘနှင့်မောင်နှတွေကိုငါ့မိသားစုလိုစောင့်ရှောက်ပါ့မယ်”

“ရှင်တကယ်လား” “အော်အရင်ကလည်းထောက်ပံ့နေတာပဲအခုလည်းဘာထူးမှာလည်းအခုလည်းထောင်ပံ့နေတာပဲလေ၊နောက်မင်းမိဘအိမ်ကိုတိုက်သစ်ဖြစ်အောင်ငါပြန်ဆောက်ပေးပါ့မယ်”သင်းသင်းလည်းကျေနပ်သွားတယ်”နောက်မှခလေးအမေဖြစ်သွားမှကျမကိုပစ်မသွားနှင့်” “အေးပါကွာ၊မငိုနှင့်တော့အိပ်တော့နှော်” “ရှင်ကဘယ်သွားမလို့လည်းဟိုဘက်မင်းညီမငိုနေတယ်ခဏချော့ပြီးပြန်လာခဲ့မယ်” “ကျမကညီမလေးကိုမျက်နှာပူတယ်” “နှင်းနှင်းလည်းအဲလိုဖြစ်နေမှာတော်ကြာစိတ်ညစ်ပြီးမတော်တရော်လုပ်သွားမှာစိုးလို့” “ကျမမျက်နှာပူတယ်ရှင်ဘာသာရှင်သွားပြီးပြော” ကျနော်လည်းဗိုလ်တိုက်ချွန်းထုံးနှလုံးမူပြီးနှင်းနှင်းအခန်းကူးလိုက်တယ်၊၊

ကျနော်လည်းသင်းသင်းနှင့်ပြေလည်သွားပြီဆိုတော့နှင်းနှင်းအခန်းဘက်ကူးရပြန်တယ်၊၊နှင်းနှင်းကကျနော်နှင့်သင်းသင်းပြောနေတာကိုကြားပြီးဖြစ်နေတယ်၊၊ “ကိုကိုကျော်မမနှင့်အဆင်ပြေသွားပြီလား” “ပြေသွားပြီလေ၊အခုတော့နှင်းနှင်းနှင့်လည်းတရားဝင်နေလို့ရသွားပြီ၊နှင်းနှင်းတို့အိမ်ကိုလည်းပြန်ဆောက်ပေးမှာ” “ဝမ်းသာပါတယ်ကိုကိုကျော်အဖေတို့လည်းအေးအေးချမ်းချမ်းနေရပြီပေါ့” “ကဲပါဒီလိုဆိုပြန်စရအောင်” “ကိုကိုကျော်ဒီနေ့တော့နားလိုက်၊မမနားသွားနေလိုက်သူဝမ်းနည်းနေမယ်”ကျနော်လည်းသင်းသင်းဆီပြန်သွားပြီးအိပ်ရတာကြောင့်သင်းသင်းလည်းဝမ်းသာနေတယ်

နောက်ရက်တွေမှာ သင်းသင်းနှင့်နှင်းနှင်းတို့တစ်ယောင်နှင့်တစ်ယောက်မျက်နှာမဆိုသ်ကြဘူး၊နှင်းနှင်းကသူချက်ပြုတ်စရာရှိချက်ပြုတ်ပြီးသူ့အခန်းထဲဝင်နေတာပေါ့၊၊သင်းလည်းစားစရာရှိသွားစားသွားစားပြီးသူလည်းသူ့အခန်းဝင်တယ်၊၊ကျနော်ကတော့ညကျတော့အခန်းကူးရတာပေါ့၊၊သင်းသင်းကအိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာပေါ့ ဒီလိုနှင့်ကျနော်အလုပ်သွားနေတုန်းသင်းသင်းဗီုက်နာလာတာပေါ့၊၊သင်းသင်းကနှင်းနှင်းကိုမခေါ်လို့မရတော့ခေါ်ရတော့တယ်။သွေးရင်းချာတွေဆိုတော့လည်းနှင်းနှင်းလည်းပြာတိပြာရာဖြစ်ပြီးကျနော်ကိုဖုန်းခေါ်ပြီးအကျိူးအကြောင်းဖုန်းဆက်ပြောကာဆေးရုံသွားကြတယ်၊၊

ကျမော်လည်းအလုပ်ကဖြတ်မရတော့ညနေမှရောက်ဖြစ်တယ်၊၊သင်းသင်းကမမွေးနိုင်တော့အရေးပေါ်ခွဲမွေးရတာပေါ့၊၊သွေးလိုတော့လည်းနှင်းနှင်းဆီကယူရတယ်၊၊ဆေးရုံစောသ့်တော့လည်းနှင်းနှင်းပဲစောင့်ရတာပေါ့။သေးချေးကအစအားလုံးလုပ်ပေးရတာပေါ့၊၊ကလေးအတွက်လည်းနှင်းနှင်းကပဲလုပ်ပေးရရှာတယ်၊၊သင်းသင်းကဗိုက်ခွဲထားတော့သိပ်မလုပ်နိုင်ဘူး၊ဆေးရုံမှာချုပ်ရိုးဖြေပြီးတဲ့အထိနေပြီတော့ဆေးရုံကဆင်းလာရတယ်၊၊သင်းသင်းဗိုက်ခွဲနေရာကအနာမကျက်တော့အိမ်မှာလဲလျာင်းနေရတယ်။နှင်းနှင်းကလည်းသူ့တူလေးကိုချစ်မှချစ် ညတိုင်းခလေးအသံကြားရင်လာလာလုပ်ပေးရတယ်၊၊

ကျနော်လည်းသင်းသင်းအနားအိပ်နေရပေမယ့်ကုတင်ကြပ်လို့အိပ်ရအဆင်မပြေသလိုတစ်ခါတဘေနှင်းနှင်းအိပ်ပျော်နေရင်ခလေးငိုသံသိပ်မကြားရတော့သင်းသင်းကိုပြောပြီးအခန်းအလယ်ကာထားတဲ့အထပ်သားနံရံကိုဖျက်လိုက်ရတယ် ပြီးတော့နှင်းနှင်းကုတင်ကိုပူးပြီးနှင်းနှင်းကိုကျနော်ဘေးအိပ်ခိုင်းလိုက်တာပေါ့ဗျာ၊၊ကျနော်အကြံကတော့ကွက်တိပဲ။ ဒါပေမယ့်နှင်းနှင်းကိုလိုးမယ်ဆိုတော့ငြင်းတယ်၊၊ “အာကိုကိုကျော် မလုပ်ပါနှင့်အမရှိတယ်” သင်းသင်းကဗိုက်ခွဲဒဏ်ရာရှိနေလို့စောင်းအိပ်မရဘူးလေ ပက်လက်ကလေးနှင့်နေရတယ် “ကိုကျော်ရှင်ဟာလေကျမရှေ့မှာနေပြီးကျမညီမကိုလုပ်ချင်နေပါလား၊သွားအပြင်မှာသွားလုပ်”

“အေးရှေ့မှာဘုရားခန်းဖြစ်နေတယ်မဖြစ်ဘူး” “ရှင်အဲလောက်မှအရှက်မရှိရင်တော့ကျမတို့ညီအမလည်း တယောက်ရှေ့တယောက်လုပ်ခံနေတာအရှက်မရှိထိုင်ကြည်နေရရင်ရှင်လည်းအရှက်မရှိနှင်းနှင်းစောက်ပတ်သာယက်ပြီးမှလုပ်၊နှင်းနှင်းနင်လည်းအယက်မခံရရင်မခံနှင့်” “ကဲကိုကိုကျော် မမပြောတာနှော်ရှင်လုပ်ရဲရင်လုပ်ပေါ့ “ငါက..နှစ်ယောက်လုံးယက်ပေးဖူးတယ်မလုပ်ရဲစရာမရှိဘူး” “ကိုကျော်…ရှင်ကတော့လေ၊နှင်းနှင်းညီမလေးညည်းအယက်သာခံလိုက်တော့အဲလောက်အရှက်မရှိတာလုပ်ပါစေငါလည်းကြည့်နေမယ်” “ဒီယုန်မြင်လို့ဒီခြုံထွင်တဲ့ကျနော်ဘယ်ရှက်မလဲ၊လင်မယားတွေချည်းလုပ်တာဘယ်သူသိတာမှတ်လို့။

ကျနော်ကသင်းသင်းတစ်ယောက်ကကြည့်မယ်ဆိုတာကြောင့်စိတ်ပိုလှုပ်ရှားရသလိုနှင်းနှင်းလည်းကျနော့်လိုပင်ဖြစ်နေသည်၊၊ထို့ကြောင့်”သင်းသင်း..မိန်းမမင့်ကြည့်မယ်ဆိုရင်လည်းကြည့်ပေါ့ကွာ၊မင်းစိတ်ပါလာတယ်ဆိုရင်လည်းနောက်များမှပေါ့၊ဆုပြီးသင်းသင်းကိုယ်အားခေါင်းအုံးကျောမှီပေးလိုက်သည်”၊ဒါနှင့်ကျနော်လည်းနှင်းနှင်းအား “နှင်းနှင်းရေအင်္ကျီလေးချွတ်ကွာ” “အာ ကိုကိုကျော်ကလည်း” “ညီမ ဘာမှရှက်မနေနှင့်နှင့်ချွတ်သာပေးလိုက်” နှင်းနှင်းလည်းအဝတ်အစားတွေချွတ်ပစ်လိုက်တော့ကျနော်လည်းနှင်းနှင်းနို့ကိုစို့ပေးပြီး နောက်နှင်းနှင်းပေါင်ကြားဝင်ကာသင်းသင်း တစ်ယောက်စိတ်ပါလာအောင်တမင်ပင်အထူး ယက်ပေးလိုက်သည်၊၊

နှင်းနှင်းလည်းပထမတော့အသံမထွက်ပေမယ့်နောက်တော့အသံကလေးထွက်လာသည်၊၊ ကျနော်ကဖင်ကိုနှိုက်ပြီးအစေ့ကိုသေသေချာချာစုပ်ပေးသည်၊၊နှင်းနှင်းမှာမျက်စိမှိတ်ပြီး သူ့အမကိုမေ့ကာတရှီးရှီးအော်လာသည်၊၊ ကျနော်လည်းအမှန်အကန်စိတ်ပါလာပြီး ဆယ်မိနစ်လောက်စုပ်ပေးရာနှင်းနှင်း တစ်ယောက်ပြီးသွားလေသည်၊၊ ကျနော်လည်းရပ်လိုက် ပြီးနှင်းနှင်းအား”နှင်းနှင်းရေကိုကျော်လီးစုပ်ပေးဦးနော်ပြောပြောပြီးသင်းသင်းဘေးနား ကပ်ထိုင်ပြီးသင်းသင်းနှုတ်ခမ်းနမ်းလျက်” ကိုကျော်လည်သင်းသင်းကိုအရမ်းလွမ်းနေပြီ” ဟုပြောလိုက်ကာ နှင်းနှင်းအားလီးစုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

သင်းသင်းလည်းအလိုးမခံရတာကြာြင်္ပ မို့စိတ်ကလေးပါလာပြီးမျက်လုံကလေးတောငအရောင်လက်လာသည်၊၊ကျနော်လည်း သင်းသင်းကိုတနှင်းနှင်းလီးစုပ်သည်အား ခံယူကြီးနှင်းနှင်းအားလိုးရန်ကုတင်ပေါ် ကန့်လန့်အိပ်စေပြီးလိုးလိုက်သည်၊၊နှင်းနှင်း လည်းမရှက်တော့ပြီမို့အော်ညည်းကာခံလေသည်၊၊ကျနော်လည်းသားလေးနိုးသွားမည်စိုရိမ်ပြီးအရမ်းမဆောင့်ရဲပါ၊၊ဆယ်မိနစ်ခန့်ဆောင့်လိုက်ကာာခဏမျှရပ်လျက်နှင်းနှင်းအား လီးပြန်စုပ်စေသည်၊ သင်းသင်းလည်းအံ့ဩစွာကြည့်နေသည်၊၊ နှင်းနှင်းလီးစုပ်ပြီးသင်းသင်းဘက်လှည့်ကာ လီးအားမျက်နှာနားကပ်ပေးလိုက်ရာ သင်းသင်းကလက်နှင့်ပုတ်ပြီး “မစုပ်ချင်ပါဘူး”

“လုပ်ပါကွာမိန်းမကလည်း” “အာအခုမီးတွင်းထဲမှာမလုပ်ပေးဘူး”ဟုဆိုသဖြင့်ကျနော်လည်းဆက်ပြီးမတိုက်တွန်းတော့ပါ၊၊ နှင်းနှင်းကိုသာကုန်းခိုင်းပြီးတွယ်လေသည်၊၊ နှင်းနှင်းလည်းညည်းသံများပေးကာ ခံလေသည်၊၊ကျနော်တောင်သံလည်း တဖြေးဖြေးထွက်လာသဖြင့်သင်းသင်းက “ကလေးနိုးသွားမယ်ဖြေးဖြေးလုပ်” ဟုပြောသဖြင့်ကျနော့်မှာအရှိန်လျှော့ချပြီး လုပ်ရလေသည်၊၊သုတ်ထိန်းပြီးလုပ်သဖြင့်ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်တွင်နှင်းနှင်းပြီးသွားသည်၊၊ ကျနော်လည်းနောက်ထပ်ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်ဆက်လုပ်လိုက်ပြီးသုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်၊၊ သင်းသင်းကသူ့ညီမအား”နှင်းနှင်း နင်ကတော်တော်ခံနိုင်တာပဲ”

“အာ…မမကလည်း” “ငါသာအဲလောက်ကြာရင်ကျိမ်းစပ်နေတော့မှာ” “ကိုကျော်ကလည်းတော်တော်ကိုလုပ်နိုင်နိုင်တယ်အိမ်ထောင်သက်ကြာလေတဏှာကကြီးလေ” “သင်းသင်း ..နင်လည်းအရင်တုန်းကကြာကြာလိုးမှကြိုက်တယ်ဆို” “ဟီးဟီး..မမကအဲလိုပြောလို့လားကိုကျော်ရဲ့” “ဟေ့..နှင်းနှင်းတော်ပြီ၊တော်ကြာခလေးနိုးလာလို့” “ကိုကိုကျော် မမရှက်သွားပြီ” “ဟာဒီကောင်မလေးတော့၊ အဝတ်အစားတွေဝတ်လိုက်ဦး” ဆိုသဖြင့်ကျနော်တို့လည်းအဝတ်အစား ဝတ်လိုက်ပြီး၊သင်းသင်းကိုအိပ်ရာ ပေါ်ပြန်သိပ်လိုက်ပြီးအိပ်လိုက်ကြသည်၊၊ နောင်နေ့တွေမှာတော့သင်းသင်း အနာလည်းကျက်လာပြီးလမ်းလျောက်လာ နိုင်သည်။

ကျနော်နှင့်နှင်းနှင်း လိုးကြပြီဆိုလျှင်သင်းသင်းကအပြင်ဘက်ထွက်ကာတီဗီကြည့်ပြီးရှောင်နေလေ့ရှိသည်၊၊ ကျနော်လည်းနှစ်ယောက်တွဲလိုးချင်သော ဆန္ဒရှိနေသော်လည်းဆန္ဒမပြည့်သေးချေ၊၊ သို့သော်မကြာမှီလေးဆယ့်ငါးရက်လည်း ပြည့်တော့မည်၊၊ ကျနော်အလုပ်မှာဆယ်သိန်းရပ်ကွက်ပြီးစီးပြီး တခြားမြို့နယ်ဘက်ရွှေ့ရပြီးရာထူးလည်း တိုးကာဦးစီးအရာရှိပင်ဖြစ်လာသည်၊၊ သင်းသင်းတို့အိမ်ကိုလည်းပြင်ဆောက်ရန်စီမံရသည်၊၊သင်းသင်းမှာညီမဖြစ်သူအတွက်လက်ဝတ်လက်စားများဆင်ပေးရန်ပူဆာသဖြင့်ကျနော်လည်းဝယ်ပေးရလေသည်၊၊ အိမ်ဆောက်ရန်အတွက်ဆယ်သိန်း ရပ်ကွက်မှမြေအချို့ကိုပါရောင်းထုတ်လိုက်ပြီး တချို့ကိုချန်ထားပြီးယုခုလုပ်ရသော ရပ်ကွက်တွင်လုပ်ပိုင်ခွင့်ပိုရလာသည်၊၊

ထို့ကြောင့်မယားနှစ်ယောက်အပြင်သူတို့မိဘများကိုပင်ကောင်းစွာ ထားနိုင်လေသည်၊၊ သင်းသင်းကခလေးမွေးပြီး လေးဆယ့်ငါးရက်ကျော်လာ တော့ကျနော့်ကိုပိုချွဲလာတယ်။ ကျနော်လည်းသိနေတယ်လေ။ ဒါကြောင့်နှင်းနှင်းကိုအိမ်ရှေ့ခန်း ဗီဒီယိုကြည့်ခိုင်းထားပြီး မိနစ်သုံးဆယ်လောက်မှဝင်လာ ဖို့ပြောလိုက်ရတယ်၊၊ နှင်းနှင်းကစည်းရုံးရတာပိုလွယ်တယ်၊ သူကငယ်သေးတာကိုး။သူက ကျနော်နှင့်သူ့အမလိုးတာလည်း မမြင်ဖူးတော့မြင်လည်းမြင်ဖူးချင်တယ်လေ။ ဒါကြောင့်မို့ကျနောပြောတဲ့အစီအစဉ်ကိုလက်ခံလိုက်တယ်၊၊ကျနော်လည်းသင်းသင်း ဘေးနားကပ်ပြီးခဏအိပ်နေတာပေါ့၊၊ သင်းသင်းက ခလေးနို့တိုက်ပြီးကျနော့်ဘက်လှည့်လာတယ်၊၊

”ကိုကျော်နှင်းနှင်းရော” “အိမ်ရှေ့မှာဇာတ်လမ်းကောင်းလို့ကြည့်နေတယ်” “အင်းညီမလေးရှေ့ဆိုနည်းနည်းရှက်လို့၊ ညီမလေးကိုပြောထားလား ဒီနေ့ကျမနှင့်လုပ်မယ်လို့” “မပြောထားပါဘူး” “သူဝင်လာရင်ကောဘယ်လိုလုပ်မှာတုန်း” “ဝင်လာရင် ငါမှုတ်ခိုင်းလိုက်မယ်” “အာရှက်စရာကြီး” “ဘာလဲသင်းသင်းကမှုတ်ပေးချင်လို့လား” “အင်းးးဒီကအရမ်းလွမ်းနေတာ၊ကိုကျော်နှင့်ညီမလေးတို့ လုပ်နေတာကိုမြင်ရတာနှင့် စိတ်ထဲမှာအရမ်းဖြစ်နေတာ” “ဒါများအစောကြီးကတည်းကအာသာဖြေလေးလီးစုပ်ပေးရင်ရသားနှင့်” “ညီမလေးရှေ့ကျတော့ရှက်နေတာပေါ့” “နောက်တော့ရိုးသွားမှာပါသင်းသင်းရယ်”

“နောက်တော့တစ်မျိုးပေါ့” “နှင်းနှင်းကိုလီးစုပ်ခိုင်းရင်ကောင်းမလား” “အခုတော့မခေါ်နှင့်ဦး၊နောက်မှခေါ် ဒီကလည်းစုပ်ပေးချင်သေးတာ” “အေးပါ၊ကဲစရအောင်ကိုယ်မှုတ်ပေးမယ်” “အင်းဒီကလည်းအရမ်းခံချင်နေတာ” ကျနော်လည်းသင်းသင်းကို ရှယ်မှုတ်ပေးလိုက်တယ်၊မလုပ်ရတာကြာပြီမို့လားမသိဘူး အရမ်းကိုဖီးဖြစ်နေတယ်၊၊အရည်တွေလည်း ထွက်လိုက်တာမနည်းဘူးစအိုဝအထိစိုရွှဲနေ အသံကလည်းအရမ်းထွက်လာတယ်၊ခလေးက အအိပ်မက်တဲ့ကလေးမို့လို့သာမနိုးတာ တအီးအီးတအားအားနှင့်ဗျ၊၊ကျနော်လည်း အရည်တွေကိုတော့မြိုမချရဲသေးဘူး ဘာလို့လည်းဆိုတော့သူကခလေး မွေးထားတာမကြာသေးလို့။

သူက ဘယ်လောက်တောင်ဖီလ်းဖြစ်လဲဆိုဖီလ်း စေ့ကိုသုံးမိနစ်လောက်စုပ်ပေးရုံနှင့်ပြီးသွားတယ်၊၊ကျနော်ကဒီနေ့သင်းသင်းကိုဆွဲပြီးနှင်းနှင်းကိုပါဆက်ဆွဲမှာဆိုတော့ဆေးလေးသောက်ထား တယ်။နဂိုကတည်းကကြာတတ်သူဆိုတော့ဆေးများသောက်ထားရင်ဘယ်လိုနေမယ်တော့မသိဘူး။ အဲသင်းသင်းပြီးသွားတော့သင်းသင်း ကိုလီးစုပ်ခိုင်းလိုက်တယ်၊၊သင်းသင်းက လည်းငတ်နေတာဆိုတော့စုပ်ချက်က ပြင်းသလား မမေးနှင့်တချက်တချက်စုပ်တာ ကလွတ်သွားရင် “ပလွတ် ပလွတ်ဆိုတဲ့အသံကိုထွက်နေတာ ကျနော်လည်းသူ့စုပ်ချက်ကြောင့် ကျင်ကနဲကျင်ကနဲကိုခံစားနေရတယ်။

ကျနော်လည်းငါးမိနစ်လောက်ပဲအစုပ်ခံပြီး သင်းသင်းကိုလိုးဖို့လုပ်တယ်၊၊သင်းသင်း ကိုသိပ်မကြမ်းရဲသေးတာကြောင့် လှေကြီးထိုးရိုးရိုးပဲလုပ်တာ၊၊သင်းသင်း အဖုတ်ဟာတင်းပြည့်နေတာပဲဗျာ။ကလေး မွေးထားပေမယ့်ဗိုက်ခွဲမွေးတာကြောင့်မူလ ပုံစံပျက်မသွားဘူးလေ။ပြီးတော့မလုပ်ရတာ လဲနှစ်လသုံးလလောက်မို့လားမသိဘူး။ နောက်ပြီးမိန်းမတွေအရမ်း လိုချင်လာရင်ပိုပြီးကျပ်ထုပ်နေလေ့ရှိတာကိုး၊၊ လိုးချက်တိုင်းစီးကျပ်နေတာဗျာလီးများ အပြင်ထွက်လာရင် “ပလွတ်ပလွတ်”အသံထွက် ကျနော့်ဆောင့်ချက်ကလည်း”တဖွတ်ဖွတ် သင်းသင်းကလည်း”တအားအားတရှီးရှီးနှင့်ပေါ့ဗျာ သင်းသင်းက”ကိုကျော်မြန်မြန်လုပ်” အားးးကျမပြီးတော့မယ်..မြန်မြန်လေးလုပ်… အား လို့အော်နေခိုက်နှင်းနှင်းကဝင်လာတယ်၊ ကျနော်ကတချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်၊၊

အဲဒါကြောင့်ရပ်သလိုဖြစ်သွားတာပေါ့၊ ဒီအချိန်ရောက်မှနှင်းနှင်းလည်းမရှက်နိုင်တော့ပဲ “ကိုကျော်မရပ်နှင့်မြန်မြန်” “အားးးး” “ကျမပြီးတော့မယ်လုပ်လုပ်” အီး”တဲ့ကျနော်လည်းအရှိန်တင်းပြီး တဗြောင်းဗြောင်းဆွဲလိုက်တာ သုံးမိနစ်လောက်ကြာသွားချိန်မှာ “အီးးးးးးး”ဆိုပြီးသံရှည်ဆွဲပြီးပြီးသွားတယ်” အားးး…ရှီးကောင်းလိုက်တာကို ကျော်ရယ်”တဲ့သင်းသင်းပြီးသွား ပေမယ့်ကျနော်ကတော့ဆေးအစွမ်းကြောင့်လားမသိဖြုန်တောင်မဖြုန်သေးဘူး နောက်ဆက်တွဲကကျန်သေးတယ်လေ……ပြီးပါပြီ။

မမအတွက်အကောင်းဆုံးပေးမယ်(အောစာအုပ်)

သာယာကြည်လင် တဲ့ မနက်ခင်း လေးရဲ့အေးမြတဲ့လေညင်းလေးတွေနဲ့အတူသားသားတစ်ယောက် နိုးထလာခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ဆိုရင်ဒီအိမ်ကိုပြောင်းလာတာတစ်ပတ်တိတိရှိပြီလေ။ ဖေဖေရယ်မေမေရယ်တစ်ခန်း ကျွန်တော်ကတစ်ခန်း ၊ မမနဲ့ညီမလေးကတော့ကျွန်တော့်ဘေးကအခန်းမှာပေါ့။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့အထင်ကရနေရာတစ်ခုဖြစ်တာနဲ့အညီ လူတွေလဲသွားလာလို့ မနက်ခင်းလေးကသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီ။ အိပ်ရာထဲမှာဟိုဒီတွေနေရင်းနဲ့ အခန်းအပြင်ကမေမေအသံကိုကြားလိုက်ရတယ်။ ခဏဆိုမနက်စာစားပြီးဖေဖေ စက်ရုံသွားတော့မယ်လေ။ မေမေလဲဆိုင်သွားတော့မှာဆိုတော့အိမ်မှာမမရယ်ကျွန်တော်ရယ်ညီမလေးရယ်သုံးယောက်ထဲကျန်ခဲ့ရတဲ့ရက်တွေကများတယ်။

မမက မေမေ အမရဲ့သမီးပေါ့ ငယ်ငယ်ထဲကမိဘတွေမရှိတော့ ဖေဖေနဲ့မေမေပဲသမီးလေးလိုစောင့်ရှောက်လာခဲ့တာလေ။ အခုဆို မမက ၂၈ ကျွန်တော်က ၂၃ ၊ညီမလေးက ၁၉ ရှိပြီပေါ့။ အားလုံးငယ်ငယ်ထဲကသိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းပါပဲ ချစ်လဲ ချစ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့အောက်အလွှာမှာတော့ မေမေမောင်အငယ်တို့လင်မယားနေကြတယ်လေ။ ဒီလိုနေလာကြရင်းနဲ့ တစ်နေ့ပေါ့မေမေအကိုအကြီးဆုံးကဖုန်းဆက်လာတယ်။ သူလျှောက်ပေးထားတဲ့ Green Card ကရပြီတဲ့လေ။ အဲ့ဒီတော့အိမ်မှာလဲတစ်မျိုးပြောင်းစဉ်းစားရတော့တာပေါ့။ သူတို့သွားမယ်ဆိုရင်ကျွန်တော်တို့သုံးယောက်ပဲကျန်ခဲ့မှာလေ။ ဖြစ်ရဲ့လားပေါ့။

နောက်ဆုံးတော့သွားဖြစ်ပါတယ် သူတို့အရင်သွားကြည့်မယ် ညီမလေးက၂၁ နှစ်မကျော်သေးတော့လိုက်သွားလို့ရတယ်အဆင်ပြေပြီဆိုလာခေါ်မယ်ပေါ့။ အဲ့လို့နဲ့ ကျွန်တော်တို့မောင်နှမသုံးယောက်နေလာကြတာ သုံးလေး လလောက်ရှိလာတဲ့တစ်နေ့ပေါ့၊ အဲ့ဒီနေ့ကညီမလေးမွေးနေ့လေ ။အိမ်မှာ ပါတီလေးလုပ်ချင်တယ်ဆိုတာနဲ့လုပ်ပေးရတယ်။ ညီမလေးသူငယ်ချင်းကောင်မလေး လေးယောက်နဲ့ကောင်လေးနှစ်ယောက်ပေါ့။ နေ့လည်စားပြီးကြတော့ သူတို့တွေလျှောက်လည်ကြတဲ့အချိန်အိမ်မှာမမနဲ့ ကျွန်တော်နှစ်ယောက်ပဲကျန်ခဲ့တယ်လေ အိမ်ရှေ့မှာထိုင်နေရင်းနဲ့ မမကစပြောလာတယ်

ကောင်လေးနှစ်ယောက်ထဲကတစ်ယောက်ကိုသိလားတဲ့ အဲ့ဒါ အိန်အိန်း ကောင်လေးတဲ့ သူကမမ ကိုပြောပြတယ်တဲ့ ကျွန်တော်လဲအဲ့ဒီတော့မှသိတာပါ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်သူလဲအရွယ်ရောက်ပြီဆိုတော့ရှိလာပြီပေါ့။ အဲ့ဒီနေ့က မမဝတ်ထားတာ အိမ်နေရင်းဂါဝန်ပန်းရောင်ပျော့ပျော့လေး ၊ဂါဝန်လေးကပါးတော့အတွင်းက အတွင်းခံဘောင်းဘီပန်းရောင်လေးနဲ့ ဘော်လီ အနက်လေးကိုမြင်နေရတယ်လေ။ မမက လှတယ်ဆိုတာထက်ချစ်စရာလေးပါ။ အဖေက ချင်း၊အမေကတရုတ် ဆိုတော့ဖြူဖြူလေးနဲ့ ပြည့်ပြည့်လေးပေါ့ အရပ်ကတော့ ၅ပေ ၅လောက်ရှိတယ်။ စကားပြောနေရင်းနဲ့ ကျွန်တော်မျက်လုံးတွေကသူနို့အုံဖောင်းဖောင်းလေးကိုကြည့်ကြည့်နေမိတယ်။

သူလဲရိပ်မိတယ်ထင်ပါတယ်။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာဆန်ကျင်ဘက်လိင် နဲ့နှစ်ယောက်ထဲရှိနေတဲ့အချိန်မိန်းကလေးတွေစိတ်လှုပ်ရှားတတ်တယ်ဆိုတာတော့ကျွန်တော်တကယ်ကိုယုံပါတယ်။ စကားပြောနေရင်းနဲ့ကျွန်တော့်ဘေးကိုလာထိုင်ပြီးတော့ သားသားရော ရည်းစားရှိနေပြီလားတဲ့ အဲ့လိုမေးလာတော့ကျွန်တော် ဇတ်လမ်းတွေလုပ်ပြီးပြန်ဖြေခဲ့မိတယ် အရင်ကရှိတဲ့အကြောင်း ပြီးတော့ကောင်လေးတွေနဲ့ ဇတ်ရှုပ်တဲ့ အကြောင်းပေါ့ ။ ကျွန်တော်ပြောပြတော့သူသနားသွားတယ်ထင်တယ် ပြီးတော့စိတ်လာပါလာတယ်။ ကျွန်တော်ဆံပင်ကိုလာပွတ်ပေးပြီးတော့ “သားသား ရယ် …. သနားပါတယ်။”

ကျွန်တော်လဲအလိုက်သင့်လေး မမ ရင်ခွင်ထဲကိုခေါင်းလေးမှီထားလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်ပါးက မမ နို့အုံဖောင်းဖောင်းအိအိလေးကိုထိကပ်လို့ပေါ့။ ချွေးနံ့လုံးဝမရှိတဲ့ မမရဲ့ကိုယ်နံ့သင်းသင်းလေးကိုရှူရှိုက်ရင်းသာယာနေမိတယ်။ ပြီးတော့ မမ ရင်ခုန်သံတွေမြန်လာတာကိုကြားနေရတယ် မမရဲ့သက်ပျင်းချသံသဲ့သဲ့နဲ့အတူ ကျွန်တော့်လက်တွေလဲမမ ခါးလေးကိုဖက်ပြီးတော့အတွင်းခံဘောင်းဘီ ခါးစီလေးကိုပွတ်ပေးနေမိတယ်။ တစ်ခဏတွေထိတွေမှုတွေအောက်မှာ မမနဲ့ကျွန်တော်စိတ်တွေ ပြောင်းလဲကုန်တယ်လေ။ ကျွန်တော့်ခေါင်းလေးကိုမော့ပြီးမမ မျက်နှာလေးကိုကြည့်လိုက်တော့ မမ လဲပြန်ကြည့်နေတယ်။

မမ မျက်ဝန်းထဲမှာလဲ ရမက်အခိုးအငွေ့လေးတွေနဲ့ဝင်းလက်လို့ပေါ့။ တဖြည်းဖြည်းခြင်းတိုးလာတဲ့ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းတွေကို မျက်လုံးလေးမှိတ်ရင်းကြိုလင့်နေတဲ့ မမရဲ့ အိထွေးနေတဲ့ ပန်းနုရောင်နှုတ်ခမ်းသားတွေက ဆောင်းမနက်ခင်းမှာ ပွင့်အာနေတဲ့ နှင်းဆီပွင့်လွှာလေးအတိုင်း လှပနေတယ်။ မမရဲ့ မထူမပါးနှုတ်ခမ်းလွှာလေးကိုစုပ်ယူရင်း ကျွန်တော်လက်တွေက မမရဲ့ ပြည့်တင်းတဲ့ပေါင်တံအိအိလေးတွေကို ဂါဝန်ပန်းရောင်လေးပေါ်ကနေ ပွတ်သပ်ပေးနေမိတယ်။ အနမ်းချိုချိုတွေရပ်သွားတဲ့တခဏမှာပဲ……… “မမ …. သားသားတို့အတူနေရအောင်နော်” “သားသားရယ် မမ တို့တွေ မောင်နှမအရင်းတွေလိုအတူနေလာကြပြီးမှ အခုလိုပြောင်းလဲသွားလို့ကောင်းပါ့မလား”

“မမရယ်….။” မမ မျက်နှာပေါ်မှာတွေဝေမှုအရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ခဏလေးငြိမ်သက်သွားတယ်။ပြီးမှ “သားသား အခန်းထဲသွားရအောင်လေ ဒါဆိုလဲ” ကျွန်တော်ရင်ထဲမှာပျော်သွားမိတယ် မမ လက်ကိုတွဲပြီးတော့ မမအခန်းထဲကိုနှစ်ယောက်အတူဝင်သွားလိုက်တယ်။အခန်းမီးလေးကိုမှိတ်လိုက်ပြီးတော့ညအိပ်မီးဝါဝါလေးပြောင်းထွန်းလိုက်တဲ့ ခဏ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းလေးက စိတ်ကူးရင်ဆန်တဲ့ အချစ်သင်္ကေတတွေလွမ်းခြုံသွားတယ်။ တစ်ဦးရဲ့ခနွာကိုယ်ကိုတစ်ဦးတပ်မက်စွာဖက်တွယ်ရင်းတရွေ့ရွေ့နဲ့ ကုတင်လေးပေါ်ကိုလိမ့်ဆင်းသွားတယ်။ ပန်းနုရောင်အိပ်ယာခင်းလေးပေါ်မှာ ပက်လက်လေးလဲနေတဲ့ မမရဲ့ တပ်မက်စရာကိုယ်လုံးလေး၊

ပြန့်ကျဲသွားတဲ့ မမရဲ့ ဆံနွယ်စတွေနဲ့ လန်တက်နေတဲ့ ဂါဝန်လေးအောက်ကမမရဲ့ပြည့်တင်းနေတဲ့ ပေါင်သားဖွေးဖွေးလေးတွေက ကောင်းကင်ပေါ်ကကြွေဆင်းလာတဲ့အလှနတ်သမီးလေးတစ်ပါရဲ့ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချက်လိုဆွဲဆောင်မှုအပြည့်နဲ့ပေါ့။ မမရဲ့လှပတဲ့ ပေါင်းတံလေးကိုနမ်းရင်းဂါဝန်လေးကိုတစ်ဖြေးဖြေးမတင်လိုက်တယ်။ ပေါင်တံလေးရဲ့အဆုံးမှာတော့ မမ ရဲ့ မို့ဖောင်းနေတဲ့ စောက်ဖုတ်လေးကို ကာရံထားတဲ့ အတွင်းခံပန်းရောင်လေးကဆီးကြိုနေလေရဲ့။ ဂါဝန်လေးကိုတစ်ဖြေးဖြေးလှန်လာတော့ မမတစ်ယောက်သူဂါဝန်လေးကိုချွတ်ပေးရှာတယ်။ “မမရယ်……လှလိုက်တာ။” “မမနို့လေးတွေကတင်းနေတာပဲနော်။” ဆိုတော့

မမတစ်ယောက်အပြုံးချိုချိုလေးနဲ့တုံ့ပြန်လာတယ်။ဖြူဝင်းတဲ့ ကိုယ်လုံးအိအိလေးပေါ်မှာပန်းရောင်အတွင်းခံလေးနဲ့ အနက်ရောင်ဘော်လီလေးပေါ်က မမရဲ့ ရင်သားဖွေးဖွေးလေးတွေ ဖောင်းကြွလို့ အဆီပိုမရှိတဲ့ ခါးသိမ်သိမ်ကျဉ်းကျဉ်းလေးတွေအောက်က ဖောင်းမို့အိစက်နေတဲ့ မမရဲ့ ဆီးခုန်လေးကိုတယုတစ်ယ နဲ့ ကျွန်တော်အနမ်းလေးပေးလိုက်မိတယ်။ မမဘေးမှာလှဲနေပြီးတော့ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မမကိုဖက်ထားရင်းနဲ့ မမလည်တိုင်ဖွေးဖွေးလေးပေါ်ကသွေးကြောစိမ်းစိမ်းလေးတွေကို ဖွဖွလေးကိုက်ပေးလိုက်တော့မမတစ်ယောက် လူးလွန့်လို့ မွေ့ယာခင်းလေးကိုဆုပ်ချေနေတယ်။

မမပုခုံးပေါ်ကဘော်လီကြိုးအနက်လေးကိုတွန်းချရင်းပုခုံးသားဖွေးဖွေးလေးတွေကိုနမ်းပေးနေရင်းနဲ့ မမကြောပေါ်ကဘော်လီချိတ်လေးကိုဖြုတ်ချလိုက်တော့ တင်းရင်းအိစက်နေတဲ့ မမ ရင်သားဖွေးဖွေးလေးတွေက အထိန်းအကွတ်မဲ့ အိဆင်းလာတယ်။ နို့ဖွေးဖွေးလေးတွေအလယ်မှာပန်းနုရောင် အသီးလေးရဲ့ အလှက ငွေနှင်းပွင့်တွေပေါ်မှာ ကြွေဆင်းလာတဲ့ ပန်းနုရောင်ပန်းလေးတစ်ပွင့်အလားအသက်ဝင်နေလိုက်တာ။ မမရဲ့ အိထွေးနေတဲ့ နို့ အုံလေးကိုဆုပ်နယ်ရင်းခလေးတစ်ယောက်လို့ စို့နေမိတော့ မမရဲ့ နှုတ်ခမ်းထွေးထွေးလေးတွေဆီက ငြီးသံတိုးတိုးလေးထွက်လာတယ်။ “အား…….အား…………အား…“ကောင်းတယ် သားသားရယ်…….”

“အရမ်းကောင်းတယ်……။” တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အိပ်ခန်းငယ်လေးထဲမှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မမကိုလိုးရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိကကျွန်တော်စိတ်ကိုအရမ်းလှုပ်ရှားစေတယ်။ ကျွန်တော်ဘောင်းဘီလေးကိုချွတ်ချလိုက်တော့အတွင်းခံလေးထဲမှာတင်းနေတယ် ကျွန်တော်လီးကိုမမတစ်ယောက်ကြည့်နေတယ်။ “သားသားလဲမငယ်တော့ဘူးနော်”တဲ့ ကျွန်တော်ကိုကုတင်ပေါ်မှာလှဲခိုင်းပြီးတော့ ကျွန်တော်အတွင်းခံလေးကိုမမ ကိုယ်တိုင်ချွတ်ပေးတယ် အတွင်းခံဘောင်းဘီအောက်က ထိုးထွက်လာတဲ့ ကျွန်တော့်လီးလေးကိုတယုတယကိုင်းရင်းကျွန်တော်ပေါင်ကြားလေးထဲကိုမမတစ်ယောက်ခေါင်းလေးတိုးဝင်လာတယ်။

ပေါင်ကြားထဲမှာလှပပြီးချစ်စရာကောင်းတဲ့ မမတစ်ယောက်လီးလေးကိုကိုင်ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းလေးနဲ့ဖွဖွလေးငုံရင်း လီးခေါင်းလေးတစ်ခုလုံးကို မမရဲ့လျှာနဲ့ပွတ်သပ်စုပ်ယူနေတယ်။ မမရဲ့လက်တစ်ဖက်ကလဲ ဂွေးဥလေးနှစ်လုံးကိုဆုပ်နယ်ရင်းပေါ့။ “ပြွတ်ပြွတ်……………ပြွတ်… အား ကောင်းလိုက်တာမမရယ်။” ကျွန်တော့စကားသံလေးဆုံးတော့မမက စုပ်တာရပ်ရင်းကျွန်တော့ဘေးမှာလာလှဲတယ် “တကယ်လား …. မမက သားသားကိုကလေးထင်နေတာ မဟုတ်တော့ဘူးပဲ” ပြောရင်းနဲ့ ပက်လက်လေးဖြစ်သွားတဲ့ မမပေါ်ကိုတက်ပြီးတော့မမကိုဖက်ထားလိုက်တယ်

ပြီးတော့အရွေ့ရွေ့လျှောဆင်းလာရင်းနဲ့မမ ရဲ့ ပေါင်ကားကားလေးကြားထဲကိုကျွန်တော်မျက်နှာကရောက်သွားတယ် မမစောက်ဖုတ်လေးတစ်ခုလုံးပြောင်ရှင်းနေအောင်အမွေးလေးတွေရိတ်ထားတယ်ဗျာ ပြီးတော့မမပေါင်လေးတွေကိုဖွဖွလေးပွတ်ရင်းနဲ့ မမရဲ့ ဖောင်းမို့နေတဲ့စောင်ဖုတ်နှုုတ်ခမ်းလွှာလေးတွေကိုလျှာနဲ့ဖွဖွလေးယက်နေမိတယ် လျက်နေရင်းနဲ့ အကွဲကြားလေးထဲကိုလျာလေးထည့်လိုက်တော့ “အ…အ….အ…..အား…” “သားသားရယ် “ ဆိုပြီးပေါင်လေးကိုအတင်းစိကယ်လာတယ်။ ကျွန်တော်လဲပေါင်လေးကိုပြန်တွန်းရင်း မမရဲ့ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြားမှာ ရေးရေးလေးပေါ်နေတဲ့ မမရဲ့စောက်စိလေးကိုလျှာဖျားလေးနဲ့ပွတ်ဆွဲလိုက်တော့ မမတစ်ကိုယ်လုံးကောတက်လာတယ်

လက်တွေလဲမွေ့ယာခင်းကိုဆုပ်ချေလို့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းလေးလဲမမရဲ့ အော်ငြီးသံတွေနဲ့ အသက်ဝင်လာတယ်။ “အား……..အရမ်းကောင်းတယ်သားသားရယ်။” “အား…..အား………….အား………..။” မမစောက်ဖုတ်တစ်ခုလုံးလဲ အရည်လဲ့လို့ နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေပါ ပြည့်တင်းကြွရွလို့လာတယ် မမစောက်ဖုတ်တစ်ခုလုံးကိုအားရအောင်နမ်းစုပ်ပြီးတော့ မမပေါင်ကြားလေးထဲမှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်တော့်လီးလေးနဲ့ မမစောင်ဖုတ်လေးကိုတေ့ထားပြီးတော့ “မမ… လိုးတော့မယ်နော်” “အင်း…..ဖြေးဖြေးပဲလုပ်နော်သားသား” မမစကားသံတွေမဆုံးခင်ပဲ ကျွန်တော်လီးထိပ်လေးကို မမရဲ့ စောင်ဖုတ်လေးထဲဖိသွင်းလိုက်တော့

တင်းတင်းလေးနဲ့ နွေးအိစိုစွတ်နေတဲ့ မမစောက်ဖုတ်အသားစိုင်လေးတွေကကျွန်တော့လီးလေးကို အိအိစက်စက်လေးကြိုဆိုလို့ ဖော်မပြနိုင်တဲ့ သာယာကျေနပ်မှုတွေကိုခံစားလိုက်ရတယ်မမလက်တွေကလဲကျွန်တော့် ကိုတင်းတင်းလေးထွေးပွေ့လို့ပေါ့။ “အ………………… နာတယ်သားသားရယ် …. မမ ကိုဖြေးဖြေးလေးပဲလိုးနော်” “ဟုတ်မမ” ကျွန်တော်လဲဆက်မသွင်းသေးပဲ မမစောက်ဖုတ်လေးကိုဖြေးဖြေးပဲလိုးနေမိတယ် “မမ” “ဟင်” “နာသေးလား” “သိပ်မနာတော့ဘူး” “ကောင်းလားမမ … သားသားလိုးတာ” “ဟင်း….. ကောင်လေးနော် ကိုယ်အမ ကို ဒီလိုပဲမေးရလား”

“မမ ရယ် …..အဲ့ လိုသဘောမဟုတ်ပါဘူး သားသားကမမ ကိုကောင်းစေချင်လို့ပါ” ကျွန်တော့စကားဆုံးတော့ မမမျက်နှာလေးပေါ်မှာအပြုံးလေးတစ်ပွင့်ကိုမြင်လိုက်ရတယ်ပြီးတော့ မျက်လုံးလေးကိုမှိတ်ရင်းအသက်တွေကိုပြင်းပြင်းလေးရှူလိုက်ပြီးတော့ “အရမ်းကောင်းတယ် သားသားရယ်” “သားသား မမ ကိုလိုးတာ မမအရမ်းကောင်းတာပဲ” ပြောရင်းနဲ့ မမဆီခုန်လေးကိုကောပေးလာတယ် ကျွန်တော်လဲ ဖြေးဖြေးချင်းလိုးနေရာကနေ မမ စောက်ဖုတ်လေးထဲကိုအဆုံးထိဆောင့်သွင်းလိုက်တော့ “အား…………….” “နာသွားလား မမ” “အင်း …..” “Sorry နော် မမ “

“ရပါတယ် မမခံနိုင်ပါတယ်” “ဒါဆိုလိုးတော့မယ်နော်မမ …ပြီးခါနီးရင်ပြောနော်” “အင်း” မမဆီကခွင့်ပြုချက်ရတော့ ကျွန်တော်လဲမမ ဂျိုင်းကြားမှာလက်လေးလျှို မမ ပုခုံးတွေကိုကိုင်ပြီး တော့ မမစောက်ဖုတ်လေးထဲကို ဆောင့်နေမိတော့တယ်။ အချက်ငါးဆယ်လောက်ဆောင့်လိုက်ပြီးချိန်မှာပဲမမဆီကအသက်ရှုသံပြင်းပြင်းလေးတွေထွက်လာတယ်။ တစ်ပြိုင်နက်ထဲပဲ “သားသား မမ ပြီးတော့ မယ် လုပ်လုပ်” မမ အသံလေးကိုကြားတော့ ကျွန်တော်လဲ ပိုစိတ်ပါလာမိတယ် ဆောင့်နေရင်းနဲ့ “အ….အ…..အ…..အ….. သားသား မမ ပြီးပြီ …… အား…………….” မမဆီကဆွဲဆွဲငင်ငင်အော်ညီးသံအဆုံးမှာ ကျွန်တော်လဲ လီတစ်ချောင်းလုံးကျင်တက်လာတယ် ဆောင့်နေရင်းနဲ့ပဲ မမ စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးထဲမှာ ကျွန်တော့ လီးရေတွေကိုပန်းထုတ်ရင်းအဆုံးသတ်လိုက်မိတယ်။ ပြီးပါပြီ။

အသက်ကြီးမှ ခပ်ထထ(အောစာအုပ်)

အမှတ်ရစရာ အကြောင်းတွေ တွေးမိတိုင်း ကျမစိတ်ထဲ မနေ့တနေ့ကလိုပါပဲ။ ပထမဆုံးနှင့် ငယ်ချစ်ဦးမို့ တသက်တာ မေ့မရနိုင်ခဲ့ပါ။ သူ့ကို သတိရလွမ်းဆွတ်တိုင်း အင်းအားမဲ့ ချိ့နဲ့စေပေမဲ့ တခါတလေတော့ စိတ်အစဉ်က တက်ကြွလန်းဆန်း တက်ပြန်တယ်။ ခုလို သူမြို့က ပြန်ရောက်နေတယ်လို့ ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်ကစလို့ ကျမရင်တွေ ခုန်လွန်းလှပါတယ်။ ထမင်းအိုးအား ထမင်းရည်ငဲ့ခါ မီးဖိုပေါ်ပြန်တင်လိုက်၏။ ပြီးတော့ ရေလေး နည်းနည်းတောက်ခါ အဖုန်းပြန်ဖုံးထားလိုက်၏။ အောက်က မီးလေးတွေကို နည်းနည်းလျော့ မီးခဲလေးတွေချဲနေတုန်း ကျမရဲ့ လတ်မောင်းနှစ်ဖက်ကို နွေးထွေးတဲ့ လတ်တစုံက ဖမ်းဆုတ်ကိုင်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

ရင်ထဲ တချက်ဒိန်းကနဲ့ လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူရယ်ပါ။ “ … ဟင်… ကိုမြကြီး …” ပြန်မဖြေပဲ ကျမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး တင်းကျပ်စွားဖတ်ထား၏။ ဒါပေမဲ့ ကျမဲ့ အတင်းရုန်းထွက်ပြီး.. “ … ဒုက္ခပါပဲ တော်.. အိမ်မှာလူတွေ ရှိတယ်.. မြင်မကောင်းဘူး မတော်ဘူးတော်.. ပြန်ပါရှင် ပြန်ပါ …” “ … မညိုရင်ရယ်.. ကျုပ်ကိုလဲ သနားပါအုန်းဟယ်..မညိုရင်မှာ ကျုပ်ကို သနားတဲ့စိတ် လုံး၀ မရှိတော့ဘူးလား …” လုံးဝအလွတ်မပေးပဲ ဖတ်ထားမြဲဖတ်ထားပြန်၏။ “ … မတော်ဘူးတော်.. အိမ်မှာလူတွေရှိတယ် …” “ …ကျုပ်သိတယ် အကုန်လုံး တောင်ပိုင်းက ဗီဒီယိုရုံရောက်နေတယ်…”

သူ အရင်အတိုင်းပါပဲ.. လတ်တွေက ကျမ ရင်သားတွေကို ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်နေပြန်ပြီ။ ကျမမှာ အသက်ကို မနည်းရှုနေရပြီလေ။ “ … ကိုမြကြီးရယ် မလုပ်ပါနဲ့ရှင် တောင်းပန်ပါတယ် ပြန်ပါတော့.. ဘေးလူတွေ မြင်ရင် အရှက်ရစရာကြီး ဖြစ်နေမယ်.. လွတ်ပါရှင် …” ပြောလိုက်မှပဲ အောက်ကိုပါ အတင်းနိုက်နေပြီ။ နိုက်နေတဲ့ သူ့လတ်ကို ကျမအတင်းဆွဲဖယ်၏။ ဒါပေမဲ့ မရ။ “ … ရှင်မလဲ …ခက်ရပါပြီ ကိုမြကြီးရယ်… …” မဖြစ်သင့်သည်မို့ ကျမ အားကုန်ရုန်း၏။ သူကလဲ အားကုန်ချုပ်ရင်း “ … မညိုရင် .. မညိုရင် အဲ့လို ရုန်းနေရင်တော့ဖြင့် ကျုပ် …ဒီမှာ မိုးလင်းပေါက် နေရပါလိမ့်မယ် …” ဟောကြည့် မျက်နာထားတင်းတင်းနှင့် မျက်ခုံးတို့ကို ပင့်ချီချချီ လုပ်နေတယ်။

ဒါ သူ့အကျင့်စရိတ်ပဲ တဇွတ်ထိုး။ သူလိုချင်ပြီဆို တဇွတ်ထိုး။ သူ့စိတ် သူ့အကျင့်ကို သိနေတော့ မထူးလှပြီမို့ အားလျော့မိ၏။ အားလျော့လိုက်တော့ ကျမထမီကို ဖြီချပြီး ရွှေခရုလေးကို အတင်းနိုတ်နေတော့တယ်။ သူလုပ်နေတာတွေကို မခံနိုင်လို့ သူ့ဖခုံးပေါ်လတ်ရင် ခေါင်းကလေးမှီပြီး ညည်းငြူမိသည်။ သူလဲ အသက်တွေ ပျင်းပျင်းရှုလို့ပေါ့။ ချွေးတွေလဲ ပြန်လို့။ ပြီးတော့ သူ့လတ်တဖက်က ကျမလတ်တဖက်ကို ဆွဲပြီး သူ့ဒုတ်ကို ကိုင်ခိုင်နေတယ်။ ကျမ သူ့ကို အကြည့်စူးစူးနဲ့ တချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ မြို့က အကျင်ကောင်းတွေ တော်တော်တက်ခဲ့တယ်ပေါ့ ဆိုတဲ့ အပြောမျိုးကြည့်ခြင်း ဖြစ်တယ်။ သူက မိန့်မိန့်ကြီး ပြန်ကြည့်တယ်။

ယောက်ျားတွေ တော်တော်လေး မျက်နာအမျိုးမျိုး လုပ်တက်တယ်။ သူ့ကို သနားလို့ရယ်တော့ မဟုတ်ဘူး ကျမ လတ်က သူ့အလိုလို လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ ဟယ်တော့ ကိုင်ထားတာတောင် ပျော့နေတုန်း။ ခဏကြာတော့ တင်းပြီး တုတ်ခိုင်လာတယ်။ အဲ့အချိန်မှာတော့ ကျမ မကြည့်တော့ဘူး။ သူ့လတ်ကြမ်းကြီးကလဲ တချက်ချက် တအားပဲ အထဲထိကို ထည့်ထိုး ကုတ်ဆွဲတင်နေတော့တယ်။ နာလဲနာ ကောင်းလဲကောင်း ။ ပြီးတော့ သူခဏရပ်ရင်း ကျမ မေးစေ့လေးကို ယုယစွာကိုင်ခါ.. “ … မျက်လုံးလေး မိတ်လိုက်ပါအုန်း မညိုရင်…” လာပြီ။ အဲ့ဒိ မျက်လုံးခဏ မိတ်လိုက်တာ ကျမ ဘဝပျက်ရောမှတ်လား။

“ … မမိတ်ပေါင် တော်…” “ … မိတ်လိုက်ပါ မညိုရင်ရယ်… မျက်လုံးမိတ်လိုက်မှ ကိုယ်တို့ချင်း ရင်ခုံသံကို အတိုင်းသား ကြားရမပေါ့လို့…” “ … အောင်မလေးတော်.. ကြား .. ကြားဖူးပေါင်… မိတ်ဘူး ” “ … ဒါဆို… ဟိုဘက်လှည့် မညိုရင်…” “ … ဘာလုပ်မို့လဲ …” “ … လှည့်ပါဆို …” ကျမ ကျောပေးခါ လှည့်ပေးလိုက်တော့ “ … နည်းနည်းလေး ကုန်းလိုက်နော် …” ကျမ ဖင်ကို ကုန်းခိုင်းခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ကျမ ဒေါသတအား ထွက်ခါ ကဗျာကလျာ သူ့ဘက်ပြန်လှည့်လိုက်၏။ ပြီးနောက် အောက်မှာ ပုံလက်ကျနေသော ထမီအား ပြန်ကုန်းကောက် ဝတ်လိုက်တော့ ကျမလတ်တွေကို လာကိုင်၏။

ကျမ သူ့လတ်တွေကို ပုတ်ထုတ် ရင်း၊ သူ့ကို ပါးတချက် ရိုက်လိုက်တယ်။ “ … တော်ပြီ တော်ပြီ.. ရှင်ပြန်တော့ .. ရှင်ကျမကို ခွေးလိုနွားလို ကျင်မို့မှတ်လား မပြန်ဘူးလား ပြန်မှာလား ရှင့်မျက်နာကို မကြည့်ချင်တော့ဘူး ရွံ့တယ်ရှင် ပြန်တော့…” ကျမ အမှန်တိုင်းဝန်ခံရရင် ကျမလဲ ခံချင်တာပေါ့။ မဖြစ်သင့်တဲ့ ကိစ္စမို့သာ ဒီဖင်ကုန်းခိုင်းတာကို အကြောင်းပြပြီး ဒီကိစ္စမဖြစ်မြောက်အောင် ကျမ အကြောင်းပြ လုပ်လိုက်ခြင်းရယ်ပါ။ ကျမမှ ပါးရိုက်ပြီး ရင့်ရင့်သီးသီး ပြောလိုက်တော့ သူ ကျမကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးနဲ့ ကြောင်ကြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒိမျက်လုံးအဝိုင်းလေးကပဲ မျက်ရည်တွေ စို့လာပြီး.. မျက်ရည်တွေ တပေါက်ပေါက်ကျလာတယ်။

ပြီးတော့ သူ အသံထိန်းခါ ချုန်းပွဲချ ထိုင် ငိုတော့တာပါပဲ။ ငိုကလဲငို ပါးစပ်ကလဲ ကျမကို သူ ဘယ်လောက်ချစ်တဲ့ အကြောင်း၊ နောက် သူ့ဘဝကံကြမ္မာအကြောင်းတွေ… တယောက်နဲ့တယောက် ဝေးရတဲ့ အကြောင်းတွေကို တောက်လျောက်သွန်ချတော့။ ကျမလဲ သူ့ကို သနားသလို ကျမကိုယ်ကျမလဲ သနားတယ်။ ကျမ နှလုံးသားမှာ နာလှတဲ့ ဒဏ်ရဒဏ်ချက်နှင့်မို့ ကျမဲ့ ကြာကြာမခံနိုင်တော့ပါ။ ဒါကြောင့်လဲ သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ခါ ငိုချလိုက်တော့တယ်။ ကျမ လတ်တွေက သူ့ကို အားကိုးတကြီး ဖတ်ထားမိတယ်။ သူကလဲ ကျမကို တင်းကျပ်စွာဖတ်ထားတယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့ ချစ်သူရဲ့ ရင်ခွင်ဟာ တခဏလေးအတွင်းမှာ ဘယ်လောက်နွေးထွေးတယ် ဆိုတာ ကျမသိလိုက်တယ်။

ဒီညရဲ့ ငိုလိုက်တဲ့ ကျမတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ရည်ဟာ ပင်လယ်ကြီးလောင်တောင် ရှိမယ်ထင်တယ်။ ကျမဘဝမှာ ငိုလို့ အကောင်းဆုံး ညတညပါပဲ။ တော်တော်ငိုလိုက်တော့ လူလဲပေါ့သွားတယ် မျက်ရည်လဲ ကုန်သလောက်ရှိသွားပြီထင်။ သူကျမကို မျက်ရည်စလေးတွေနဲ့ စိမ့်စိမ့်ကြီးကြည့်နေတယ်။ ကျမ သူ့ရဲ့မေးစေ့မှာ တွဲလွဲခိုနေတဲ့ မျက်ရည်လေးကို သုတ်ပေးနေတုန်း… သူက တချက်ရှိုက်ရင်း… “ … ဟိုဘက်ကို လှည့်ပေးပါလား မညိုရင်ရယ်…”ကျမ သက်ပျင်းလေး အသာချရင်း လိုက်လျော့ချင်စိတ်က များလာတာ၏။ ဒါပေမဲ့ ကျမ မျက်နာထားကို တည်ငြိမ်စွာထားရင် စိတ်မပါတဲ့ လေသံဟန်ဆောင်ခါ… “ … ပြီးရင်တော့ ပြန်ရမယ်နော် ကိုမြကြီး …”

သူ မျက်ရည်လေး သုတ်ရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ကျမ သိပ်မယုံချင်။ ကျမနဲ့ သူ စချိန်းတုန်းကလဲ သူဒီလိုပဲ ပြောပြောပြီး မိုးလင်းပေါက် မသေရုံတမယ် လုပ်ခဲ့တာကြီးရယ်ပါ။ “ … ကိုမြကြီး ခေါင်းငြိမ့်မပြနဲ့ ပါးစပ်ကပြော ကျမ မယုံတော့ဘူးတော်.. တခါပဲနော် ပြီးတာနဲ့ ပြန်မယ်မဟုတ်လား.. ရှင်ယောက်ျားနော်.. ကတိနော်… …” “ … တခါထဲပါ မညိုရင်ရယ်.. ပြီးလို့မှ မပြန်ရင်… ဟော့ ဟို့…ထင်းပုံပေါ်က ဓားမနဲ့ ကျုပ်ဟာကို ဆင်းနီးတုံးပေါ်သာ တင်ပြီး ခုတ်ဖြက်လိုက်ပါတော့…” အပြောက အဲ့ဒီလို။ ကျမ သူ့ကို နဂါးမျက်စောင်းလေး ထိုးရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လျက်သား သူ့ကို ကျောပေးခါ လှည့်လိုက်တယ်။

နောက် သူက ကျမဲ့ ခါးလေးကိုကိုင်မြောက်ခါ ဒူးထောက်ကုန်းခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ ကျမထမီကို လှန်ပြီး လတ်က ရွှေခရုလေးကို ဟိုဖြဲဒီဖြဲလုပ်နေတယ်။ ကျမလဲ ခံချင်လှပြီ။ ခုတော့ ယားတာလိုလို နာတာလိုလိုမို့ ကျမ တဘက်ကို လဲှချရင်း… “ … ကိုမြကြီးရယ် လုပ်စရာရှိ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး ဘာတွေလုပ်နေလဲ မသိဘူး…” စောစောက ငိုတဲ့ မျက်နာပေးမဟုတ်တော့ ပြောင်စပ်စပ်မျက်နာနှင့် ကျမဖင်ကို ပြန်ဆွဲထောင်နေတယ်။ ကျမလဲ ပြန်ကုန်းပေးလိုက်၏။ ကြာလိုက်တာ ကျမရဲ့ ရွှေခရု အပေါက်ဝနားမှာ သူ့ ဒုတ်ကို တေလိုက် ပြန်ဖြဲထိုးထည့်လိုက် တော်တော်ကြာတယ်။ အသက်တွေလဲ ပြင်းပြင်းရှုသံတွေ ထပ်နေတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ ညည်းငြူသံကြီးနဲ့.. အိုး ဆိုပြီး ကြားလိုက်တယ်။ ကျမ ရွှေခရုထဲ စို့ကြီးစို့ထားသလို ပြည့်လျှံသွားတော့တယ်။ ကျမလဲ ကောင်းလှတဲ့ အရသာကြောင့် ဖင်လေးကို ချုံရင်း ညည်းမိတယ်။ ရင်ခေါင်းတခုလုံးလဲ အစာမရှိသလိုလို ခံစားရတယ်။ ကောင်းလိုက်တာ.. ဘယ်လိုကောင်းမှန်းမသိ။ ထုံးစံအတိုင်း ငတ်နေပျက်နေတဲ့အတိုင်း အားကုန် လုပ်ပါတော့တယ်။ ကျမ ကိုယ်လေး အရှေ့ကို လွတ်မထွက်သွားအောင်ပင် မနည်းထိန်နေရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငြီးငြူသံကြီးနဲ့အတူ သူ ပြီးသွားပြီး ကုန်းလျက် ကျမကိုယ်ပေါ်တင် မှောက်လျက်သား။

ကျမလဲ ပင်ပန်းလှသမို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြေကြီးပေါ်တင် ဂရုမမူတော့ပဲ မှောက်ချလိုက်တယ်။ သူ့လဲ သူ့ဒုတ်ကြီး ကျမရွှေခရုလေးမှာ တပ်ရင်းတန်းလျက် ကျမအပေါ် မှောက်နေတယ်။ အချိန်းတော်တော်ကြာအောင် မိန်းနေလိုက်တယ်။ သူကတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် အသက်ရှုလို့ပေါ့။ ကျမလဲ မတွေ့တာကြာလို့လား မသိ ကောင်းလွန်းလှသမို့ မိန်းနေတုန်း.. “ … ဟယ်.. အမေတို့ အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ …” ကျမ အသံကြောင့် အလန့်တကြား ထပြီးလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သမီးကြီး။ အောင်မလေး သေပါပြီ။ ဒီမှောက်မိုက်ဇာတ်ထဲ မျောနေလိုက်တာ ပတ်ဝန်ကျင်ကို မေ့၊ အိမ်သားတွေကို မေ့နေလိုက်တာ။

နှစ်ယောက်သား ဂ”ငမျောက်ငခြောက်”တန်းထ ထမီဝတ် ပုဆိုးပြင်ဝတ်နှင့် ရှက်လိုက်သည့်ဖြစ်ခြင်း။ သားသမီးရှေ့တင် လူမိသမို့ ကိုမြကြီးနဲ့ ကွယ်ရမလိုလို၊ ငုတ်တုတ်ထိုင်ရမလိုလို၊ ထွက်ပြေးရမလိုလို ဖြစ်နေ၏။ ထွက်ပြေးလို့လဲ မဖြစ်။ သမီးကြီးကတော့ အံ့သြခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့်အတူ တဆက်ဆက်တုန်နေ၏။ သူ့လတ်မှာလဲ ထမင်းဇလုံကြီးနဲ့… “ … ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ… အမေတို့ မရှက်ကြဘူးလား …” သူ့အသံက ပြဲလှသည်။ သူက သမီးတွေကြီး သုံးယောက်ထဲက တဦးထဲသော အိမ်ထောင်ကျနေသော သမီးကြီးပါ။ အိမ်ထောင်ကျပြီး တောင်ပိုင်းက သူ့ယောက်ျားအိမ်တွင် လိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

တခါတရံမှ လာတက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ဇရိုက်ကြမ်း အပြောကြမ်း၏။ ကြမ်းဆို အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးမွေးတာ ခုနှစ်ယောက်။ ခုအိမ်လာတောင် ဗိုက်ကြီးနဲ့။ ကျန်တဲ့ သမီးလတ်နှင့် သမီးငယ်ကတော့ အပျိုကြီးတွေ ဖြစ်၏။ အငယ်ဆုံးမလေး ခါလယ်ကျော်လောက်တင် သူတို့အဖေ အိမ်ကအတင်းပေးစားသော ကျမရဲ့ ယောက်ျား ပိုးထိလို့ သေသွားခဲ့၏။ ကိုမြကြီးမှာတော့ ကျမ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့က စလို့ ပျောက်ချင်းမလှပျောက်သွားတာ မနေ့တနေ့ကမှ ပြန်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။ “ … တိုးတိုးပြောပါ သမီးရယ် ဘေးကကြားမှ ဖြင့်…” ပြောလိုက်တော့ သူ့အသံကို သူထိန်းရင်း မျက်နာထားတင်းစွာ ရှေ့တလှမ်းတိုးပြီး လတ်ညိုးကလဲ ထိုးလျက် အံ့ကို ကျိတ်ခါ… ဆက်ပြောတယ်.. “ … ခုကြတော့ ရှက်သေးလား.. ဟင်း.. အော်.. အိမ်မှာ ထမင်းပြက်သွားလို့ ကိုယ့်အမေအိမ်လာယူပါတယ်..

ဒီမှာ ဇာတ်ခင်းနေကြတယ်.. အမေရယ်… ကိုယ့်အိမ်မှာလဲ သမီးအပျိုကြီးတွေ နှစ်ယောက်ရှိသေးတယ်.. ဟင်.. ဒီအသက်အရွယ်ကြီးလဲ ရောက်နေပြီ… ခြောက်ဆယ်တောင်ပြည့်လို့ တနှစ်တောင် စွန်းနေပြီ… မရှက်ကြဘူးလား မလျော့နိုင်သေးဘူးလား… ဟင် ဒီအရွယ်ကြီးရှင် လင်စိတ်သားစိတ်တွေ ကုန်ပြီမှတ်တယ်.. ဘယ့်နုယ့်တော်.. သူများတွေသိရင်ဖြင့်.. အမေ သမီးတို့ကို အရှက်ခွဲနေတာလား … အံ့သြလွန်းလို့ မဆုံးနိုင်ဘူး.. ဟင်.. တသက်နဲ့ တကိုယ်ကြုံဖူးဘူး… ကြုံမဲ့ကြုံတော့လဲ ကိုယ့် အမေ ဖြစ်နေတယ် အရပ်ကတို့ရေ… အသက်အရွယ်ကြီးတွေနဲ့ မရှက်ကြတာကို အံ့သြလွန်းလို့ပါ…”

သမီးကြီးကတော့ တော်တော် ဒေါသပါတဲ့ လေသံပါ ကျမကိုပြောရင်း ကိုမြကြီးကိုလဲ အစိမ်းစားမည့်ပုံနှင့် ကြည့်နေ၏။ “ … အဘကလဲ ဒီအသက်အရွယ်ကြီးရောက်နေပြီ.. မလုပ်သင့်တော့ပါဘူး.. သူများအိမ်ထဲ ဝင်ပြီးပိုတောင် မလုပ်သင့်တော့ဘူး… ဒီမှာလဲ သမီးပျိုတွေနဲ့.. ဘာလဲ.. အဘက ကျမ အမေကို အတင်းကြံတာလား…” သမီးကြီးကပြောလိုက်တော့ ကိုမြကြီးမှာ ပျာပျာသလဲဖြင့်.. လတ်ကာပြရင်း ကျမပခုံးကို လှန်းဖက်၏။ ကျမလဲ ရှက်ရှက်နဲ့ အတင်းတွန်းဖယ်၏။ သို့ပေမဲ့ မရလို့ မျက်နာအောက်ချခါ ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ သူက ဖက်ရင်း မျက်နာငယ်လေးဖြင့် သမီးကြီးကို ပြောလိုက်တယ်။ “ … မဟုတ်ရပါ သမီးရယ်.. အဘတို့. ငယ်ကချစ်ဟောင်းတွေပါ …”

“ … ဘာ.. ငယ်ချစ်ဟောင်းတွေ ဟုတ်လား… ငယ်ကချစ်ဟောင်းတွေက နှစ်ယောက်ပေါင်း အသက်ကတရာ့နှစ်ဆယ် ကျော်နေပြီ … သချိုင်းကုန်း တဖက်လှမ်းနေတာတောင် ..ခုထိ တဏှာစိတ်တွေက လျော့ လျော့နိုင်သေးဘူး…ပြီး။