ကြွေမနွမ်းတဲ့သဇင်ပန်း (အောစာအုပ်)

ပုံမှန် အောဝတ္ထုလိုမဟုတ်ဘဲ..Real life ပိုဆန်သည် – မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ ဖုန်းကနှိုးစက်အသံနှင့်အတူ ဆုဆုတစ်ယောက်နိုးလာခဲ့သည် ဘေးမှာ ယောက်ျားဖြစ်သူ မောင်သန့်စင်တစ်ယောက်ကတော့ အိပ်မောကျလျှက်… ညက မောင်တစ်ယောက် ဘယ်အချိန်အိပ်ယာဝင်လဲတော့ ဆုဆု မသိပါ..မောင်က စာရေးဆရာ တစ်ယောက်ပီပီ သူစိတ်ကူးရရင် ရသလို ညနက်တဲ့ အထိ စာရေးလေ့ရှိတယ်လေ။ ဆုဆုကတော့ ကုမ္မဏီ ဝန်ထမ်းဆိုတော့ အိပ်ချိန် ထချိန် မှန်တာပေါ့… မောင်နဲ့အတူ အိပ်ယာဝင်ချိန် မတူတာ တော်တော်ကြာခဲ့ပြီလေ… နိုးသည်နှင့် အိပ်ယာထ ရေချိုး အလှပြင်.. မောင့်အတွက် မနက်စာပြင်ပေးကာ အိပ်နေတဲ့ မောင့်ကို အနမ်းတစ်ချက်ပေးပြီး အိမ်ကထွက်လာခဲ့သည်.. ။

ရန်ကုန်မြို့ကားပိတ်တာကြောင့် အိမ်ကကားတောင် မစီးဖြစ်တော့ပါဘူး အတွေးများတဲ့ ကျွန်မအတွက် ရုံးသူရုံးသားတွေနဲ့ အတူ ဖယ်ရီစီးတာ ပိုအဆင်ပြေတယ်လေ။ အခုနောက်ပိုင်း သတိထားမိလာတာ တစ်ခုက ကျွန်မ လမ်းလျှောက်သွားတိုင်း မသိမသာ လိုက်ကြည့်ကြတဲ့ အမျိုးသားတွေ များလာတာကိုပဲ.. များရင်လဲ များချင်စရာ ဒီနှစ်ပိုင်းမှ ကျွန်မရဲ့ ရင်သားတွေ တင်ပါးတွေ ပိုပြီးတင်းကားလာတယ်လေ။ မောင်နဲ့ ပုံမှန်မဆက်ဆံ ဖြစ်လို့လား.. ဆက်ဆံတိုင်းလဲ မောင်ကအပြီးမြန်ပြီး.. ကျွန်မ အာသာမပြေပဲ ကျန်ခဲ့ရတာ များလို့များလား မသိတော့ပါဘူး ။ မောင်က အရက်ကလဲ ပုံမှန်သောက် ၊ဆေးလိပ်ကလဲ လက်ကမချဆိုတော့ ညှားခါစက လို မသန်မာနိုင်တော့ဘူးဆိုတာတော့ သတိထားမိလာတယ်။

ဒါကို ကိစ္စမရှိပါဘူးလေဆိုပြီး စိတ်ထဲမှတ်ထားပေမဲ့ အသက် 28 ရွယ်ကောင်းပီပီ တစ်ခါတစ်ရံသွေးသားကတော့ တောင့်တမိတာပေါ့ ။ အတွေးတွေများနေလိုက်တာ ရုံးရှေ့ရောက်လို့ ဖယ်ရီကားတုန့်ခနဲ့ ဘရိတ်အုပ်မှပဲ အသိဝင်တော့တယ် “မမဆု ဆင်းမယ်လေ..ဘာတွေတွေးနေတာလဲ ဘာလဲ ရုံးမရောက်သေးဘူး ယွကျားကို သတိရနေပြီလား ခစ် ခစ်” ရုံးက ဆုဆုလက်အောက်က စူပါဘိုက်စာမလေး သီရိက လှမ်းစသည်.. ဆုဆုနဲ့ သီရိနဲ့က ညီအမတွေလို ခင်ကြတယ်လေ ဆုဆုဘာမှပြန်မပြောဖြစ် ရယ်ကျဲကျဲလေး ပြုံးပြပြီးတော့ ကားပေါ်ကဆင်းခဲ့သည်။ ရုံးရောက်တော့ အိမ်ကကိစ္စတွေ မေ့သွားပြီး အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ လုံးပန်းရတော့တာပေါ့ ။

ရုံးမှာက GM ပြီးရင် ကျွန်မက ရာထူးအရ အကြီးဆုံးပဲလေ..။ရာထူးကြီးပေမယ့် အထာကြီးနဲ့ မနေတတ်တဲ့ ကျွန်မကို တစ်ရုံးလုံးက ဖြူဖြူစင်စင် ခင်မင်ကြပါတယ် ။ မဖြူစင်တာကတော့ GMကြီး ဦးနေဝင်းပါ ။သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေကို ကျွန်မသဘောပေါက်ပါတယ်။တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်မတင်တွေ ရင်တွေကို ခိုးကြည့်လေ့ ရှိတယ်လေ။ သူ့အကြောင်းက ကြားဖူးနားဝရှိပြီးသားပါ ။ မိန်းမကိစ္စနဲ့ ပတ်သတ်ရင် စားနေကြ ကြောင်ပါးကြီးလေ။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်သဘောအရ အဆင်ပြေအောင်တော့ ပတ်သတ်နေရတာပေါ့ ။

အခန်း(2) သောကြာနေ့ ည၊မနက်ဖြန်လဲ ရုံးပိတ်တော့ မအိပ်သေးပဲ လင်တော်မောင် စာရေးတဲ့ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း ချွဲဖို့ ချောင်းနေသည် ။ လင်တော်မောင် ကတော့ စာထဲ စိတ်ရောက်နေရင် ကျန်တာဘာမှသိတော့…။ ဒီအတိုင်းဆို မဖြစ်တော့… လင်တော်မောင်ရဲ့ ကျောဖက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်သည် ။ “မောင် မောင့်” “အွန်း” “ဘာအွန်းလဲ..မောင်နော် ဆုဆုကို ဂရုလဲ မစိုက်ဘူး ဘာလဲ မချစ်တော့ဘူးလား” အဲ့တော့မှ မောင်ကရယ်ကျဲကျဲဖြင့် “မဟုတ်ရပါဘူး ဆုရယ် မောင်ကစာမူတွေ အရေးကြီးနေလို့ပါ” “မရပူးကွာ ဂရုမစိုက်တာက ဂရုမစိုက်တာပဲ မိန်းမ ရုံးပိတ်တာကို မိန်းမနဲ့ အတူမနေချင်ဘူး” “ငင် အခုလဲ အတူနေနေတာပဲလေ မိန်းမရဲ့”

“မတူဘူးလေ လူကို ဘေးနားထားပြီးသူက စာရေးနေပြီးတော့ “ “ကဲ အဲဲဒါဆိုလဲ ခဏစောင့် ဒါလေး လက်စသတ်လိုက်အုံးမယ် “ “ဟွန့် ပြီးရော” ဆိုပြီး နောက်ကနေသိုင်းဖက်ရင်း မောင့်ရဲ့ ပေါင်ကြားထဲကို လက်ကိုလျှိုသွင်း လိုက်သည်။ မောင့်ရဲ့ မတောင်တဲ့လီး အခွေလိုက်လေး ကို အုပ်ကိုင် လိုက်သည်။ မောင်တစ်ချက်တွန့်သွားသည်။ “ဘာလဲမောင် မကိုင်ရဘူးလား” “မဟုတ်ပါဘူးကွာ ကိုင်ပါ ကိုင်ပါ” ခဏနေတော့ မောင့်ရဲ့ လီးလေး ခပ်မာမာလေး ဖြစ်လာသည်။ ဆုဆုလည်း မောင်စာရေးနေတဲ့ လက်တော့ကို လှမ်းပိတ်ချလိုက်ပြီ မောင့်ကို ပက်လက်ဆွဲလှန်လိုက်သည် ပုဆိုးကို ဖြေချပြီး မောင့်လီးကို ငုံလိုက်သည်။

လျှာဖျားလေးဖြင့် ဒစ်ထိပ်ကို ကစားပေးသည် ။ “ကဲ ငါ့မိန်းမက စားချင်တာမစားရလို့ ဂျီကျနေတာပဲ “ လို့ ပြောပြီး ကျမ ထမီကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည် ။ 69 လုပ်မယ်ကွာဆိုပြီး ကျွန်မကို သူမျက်နာပေါ်ခွခိုင်းပြီး အဖုတ်ကို ယက်ပါတော့သည်။ အဖုတ်မှာ နွေးထွေးတဲ့ အထိအတွေ့ကို စတင်ခံစားရတော့သည်။ “အား ရှီး ကောင်းလိုက်တာ မောင်ရယ်” ကျွန်မအရှိန်တွေ အရမ်းတက်လာပြီ… အထည့်ခံချင်လာပြီ.. မောင့်လီးလဲ တောင့်တင်းလာပြီ ။ ထည့်ကြစို့ကွာ လို့ ပြောမယ်ရှိသေးတယ်.. “မောင်ပြီးတော့မယ် အား အား “ “ဟင့်အင်း မောင်ထိန်းထားအုံးလေ “ ဆိုပြီး ဆက်မစုပ်ပေးဘဲ ပါးစပ်အပြင် ထုတ်လိုက်တာတောင် မမှီတော့ပါ မောင့် လရည်တွေ ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီ ။

ဆုဆု စိတ်ညစ်သွားပြီလေ.. မောင်ကတော့ ပြီးအောင်လုပ်ပေးမယ်ဆိုပြီး ဆုဆုကို ပက်လက်လှန် ပေါင်ကို ဖြဲပြီး ဂျာပေးပါတယ်။ ဆုဆုလဲ ခဏနေတော့ မောင့်ဆံပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မောင့်မျက်နာကို အဖုတ်နဲ့ ဖိကပ်ထားရင် ပြီးသွားပါတယ်။ အဲ့လိုနဲ့ မောင်လဲ မောပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ် ။ အိပ်မပျော်နိုင်တာက ဆုဆု.. ခုနပြီးသွားပေမယ့် တစ်ခုခုလိုအပ်နေသလိုမျိုးကြီး ခံစားနေရတယ်။ အလိုးခံမယ်လို့ တွေးပြီး လီးတောင်မထည့်ဖြစ်လိုက်တဲ့ အဖုတ်လေးကို ဖွဖွလေးပွတ်နေမိရင်း တစ်ခုခုကို တောင့်တမိနေတော့သည်။

အခန်း(3) အခုလို မောင်လက်ဆောင်ရတဲ့ နာမည်ကြီးဝိုင်ပုလင်းတွေကို မောင်နဲ့အတူ TV ကြည့်ရင်း သောက်ရတာ ဆုဆုအတွက် ကြည်နူးရတဲ့ အချိန်တွေပါပဲ ။ မောင့် တပည့်တွေ ၊စာဖတ်ပရိတ်သတ်တွေက မောင့်ကြိုက်တတ်မှန်း သိလို့ လက်ဆောင်ပေးလေ့ရှိတယ်လေ…။ ” ဆုဆု… ဆုဆု… မိန်းမလေးရေ” ဇတ်ကားထဲ မူးမူးနဲ့ မြောနေတော့ မောင်ခေါ်တာ ချက်ချင်းမကြားမိ ၊သုံးခါလောက်မောင်ခေါ်တော့မှ..” ဟင် ဘာလဲ ပြောလေမောင် “ ” မောင်တို့ ဇာတ်ကားပြောင်းကြည့်ရအောင် “

” အာ မောင်ကလဲ ဒီကား ကောင်းခန်းရောက်နေပြီ ဟာကို ဘာကားကြည့်မလို့လဲ “ ” ဟိုကားလေ မိန်းမရဲ့…ဟိုကား..ဟီး” အဲ့လောက်ဆို ကျွန်မ သဘောပေါက်ပြီလေ. ကြည့်မှာပေါ့ ဘယ်ငြင်းလိမ့်မလဲ.. ကြည့်ရင်းနဲ့ မောင်စိတ်ထ လာရင် ကျွန်မ လိုအင်တွေ ဖြည့်စီး ပေးမှာလေ.. ။ ကျွန်မသဘောတူလိုက်တော့ မောင်က ဇာတ်ကားပြောင်းဖွင့်ပေးတယ်… ဆိုဖာပေါ်မှာ မောင်က မှီရင်း ကျွန်မကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားတယ် ။ဝိုင်မူးနေတဲ့ အရှိန်နဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲက ခမ်းကြမ်းကြမ်းလိုးကွက်တွေကြည့်ရင်း မောင်ကလဲ အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ရင်း တင်ပါးကြားကနေ ပွတ်ပေးနေတော့ အဖုတ်လေးလဲ အရည်စိုလာတော့တာပေါ့ ။

ဆုဆု သတိထားမိတာ တစ်ခုက အခုကြည့်နေတဲ့ အပြာကားက အရင်ကြည့်နေကျကားတွေလို မဟုတ်ဘဲ ထူးခြားနေတာကိုပဲ။ ကုတင်ပေါ်မှာ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ အမျိုးမျိုး ဆက်ဆံ နေတာကို ကုတင်ဘေးမှာ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်က Show တစ်ခုကြည့်သလို ထိုင်ကြည့်နေတာကိုပဲ… ပြီးတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ အလိုးခံနေတဲ့ မိန်းမက ဖီးတက်နေတဲ့အကြည့်တွေနဲ့အတူ ကုတင်ဘေးက ထိုင်ကြည့်နေတဲ့ တခြားယောက်ျားကို လှမ်းလှမ်းကြည့်နေတာ ဘာသဘောလဲ… ဆုဆုနားမလည်တော့ဘူး ။ ” မောင် ဒီကားကဘယ်လိုကြီးလဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပိုက်ဆံပေးခေါ်လိုးခိုင်းပြီး ဘေးကဟိုလူက ကြည့်တဲ့ သဘောလား”

ကျွန်မအဲ့လိုမေးတော့ မောင်ကရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ” မဟုတ်ဘူး ဆုရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ အလိုးခံနေတဲ့ စော်က ထိုင်ကြည့်နေတဲ့ ဘဲရဲ့ မိန်းမ” ဆုဆုအရမ်းအံသြသွားသည်။ ” ဟင် ဟုတ်လို့လား မောင်ရယ် မဖြစ်နိုင်တာကို ဘယ်သူက သူ့မိန်းမကို အဲ့လိုလုပ်မှာလဲ “ “တကယ်ပြောနေတာ မိန်းမရဲ့ မယုံရင် နောက်တစ်ကားပြောင်းပြမယ် ကြည့်” မောင်နောက်တစ်ကား ပြောင်းပြတော့လဲ ထိုနည်းအတိုင်းပင်… ဒီတစ်ကားကျမှပိုဆိုး ကုတင်ပေါ်က ဘဲက ကုတင်ဘေးက ဘဲထက် လီးတော်တော်ပိုကြီးသည်။ အဖုတ်ထဲကို ဝင်ထွက်နေတာကို အနီးကပ်ရိုက်ပြတော့ တော်တော်ကြီးကို ပြည့်ကျပ်ပြီး အဖုတ်မှာ ဖောင်းပြီး အယ်ထွက်နေတာ။

မောင်ပြောတဲ့ အတိုင်းဆို ယောက်ျားဖြစ်သူက သူ့မိန်းမကို ပိုးစိုးပက်စက်လိုးနေတာကိုပင် ထိုင်ကြည့်ပြီး သူ့လီးလေးကို ဂွင်းတိုက်နေလိုက်သေးသည်။ “သူတို့ဘာလို့ အဲ့လိုလုပ်ကြတာလဲ ဟင်” “မောင်ပြောပြမယ် ဆုရဲ့ အဲ့ဒါကို လို့ခေါ်တယ်” “” ဆုဆု နှုတ်ခမ်းလေးမှ ရေရွတ်မိသွားသည်။ ”ဟုတ်တယ် ဆုရဲ့ ယောက်ျားလုပ်သူက အပြည့်အဝ မတောင်တာမျိုး ၊သူ့မိန်းမကို အသစ်အဆန်း ခံစားမှု ပေးချင်တဲ့ စိတ်မျိုးဖြစ်လာကြာရင် အဲ့လို feel ဖြစ်လာကြတာ” ဆုဆု မောင့်စကားကို ကြားတော့ အနည်းငယ် သဘောပေါက်လာသည်။မြှားဦးက သူ့ဘက်လှည့်လာပြီဆိုတာ ရိပ်မိသယောင်ဖြစ်လာသည်။ “

”မောင်နော်… မောင်ကတော့ ဆုဆုကို အဲ့လို မလုပ်ခိုင်းရဘူးနော်…ဆုဆုလက်မခံ ဘူးနော်..” “ဆုရယ် ဆုကိုမောင်က မဖြည့်စီး နိုင်တာ ကြာပြီဆိုတော့ ဆုကို မတူတဲ့ အထိအတွေ့တွေနဲ့ အထွတ်အထိပ် ရောက်စေချင်တာပါ… ဆုလေး အရမ်းကောင်းနေတာမျိုးကို မောင်က ကြည့်ချင်မိတာပါ” “”မောင်လဲ ဆုကိုမချစ်ဘူးလား” “ချစ်တာပေါ့ ဆုရယ်.. ချစ်လို့ အခုလိုစီစဥ်ကြည့်ချင်တာပေါ့…ပြီးတော့ ဒါက အချစ်နဲ့မှ မဆိုင်တာ သီးသန့်ပဲလေ” ဆုဒေါသ နည်းနည်းထွက်လာပြီ။လင်ယောက်ျားဆိုတာ မိမိတခြားသူနဲ့ တွဲသွားတွဲလာလုပ်ရင်တောင် အူတိုရမှာလေ၊အခုတော့မောင်က…..။ဆုဆုတွေးရင်း ဝမ်းနည်းဒေါသထွက်လာသည်။

“တော်ပြီမောင် မောင်ဘယ်လိုပြောပြော.. မောင်သိထားဖို့က ဆုကမိန်းမပျက်မဟုတ်ဘူး.. မောင်မတောင်ရုံမကလို့ လီးမရှိတော့ရင်တောင် ဆုဂရုမစိုက်ဘူး..ပြီးတော့ မောင်က ဆုကိုတန်ဖိုးမထားဘူး” ပြောရင်းနဲ့ ဝမ်းနည်းလာမိသည်။မောင်က ငါ့ကိုတန်ဖိုးမထားတဲ့ ယောက်ျားပဲလား။ မောင့်ကိုလဲ ဘာစကားမှထပ်မပြောဖြစ်တော့ ။ ဒီနေ့ညတော့ စိတ်တွေရှုပ်ရှက်ခက်စွာဖြင့် အိပ်ယာဝင်ခဲ့သည် ။ မောင်ကတော့ ဧည့်ခန်းက TV ရှေ့မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသတဲ့။

အခန်း(4)
အခုဆို မောင်နဲ့ စကားမပြောဖြစ်ကြတာ တစ်လနီးနီးရှိလာခဲ့ပြီ။ မောင့်ရဲ့ ဆုအပေါ်ထားတဲ့ စိတ်ကို သိပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်း မောင်နဲ့ မျက်နာချင်းလဲ မဆိုင်ချင်တော့ ။ မောင်ကလဲ သူ့အပြစ်သူ သိနေတာပဲလား ၊ ဆုကို စကားလာမပြောရဲတာပဲလား မသိ နှစ်ယောက်သား မပြောမဖြစ် ကိစ္စမှလွဲလို့ ခပ်တန်းတန်း နေဖြစ်ကြသည်။ အတွေးတွေနဲ့ မြောနေတာ ရုံးခန်းတံခါး ဖွင့်သံကြားမှ အတွေး လက်စပြတ် သွားသည်။ ရုတ်တရက် ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာသူကို ကြည့်မိပြီး အံအားသင့် သွားသည်။ ဟင် သူ….သူက? ? သေချာပါ သည် ။ကျောင်းတုန်းက ဆုကို အသေအလဲ ကြိုက်ခဲ့ပြီး ချစ်ခွင့်ပန်ဖူးသည့် ကိုကောင်းခန့် ။

သူလဲ ကျွန်မကို တွေ့တော့ အံအားသင့်စွာဖြင့် ကျွန်မရှေ့ တန်းတန်း လျှောက်လာပြီး… “ဟင် ဆုနွေဦး မလား… “ဟုတ်ဟုတ် ဟုတ်ပါတယ်.. ကျွန်မလဲပြုံးပြပြီး ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်ပါသည်။ “ဟာ ဗျာ အခုလိုပြန်တွေ့မယ်တောင် မထင်မိခဲ့ဘူး… “ဟုတ် ဟုတ်.. “ကျွန်မ ရင်ခုန်သံတွေမြန်နေသည်။ ကျောင်းတုန်းက သူပေးတဲ့ ရည်းစားစာကို ဆွဲ ဖြဲ ပစ်ခဲ့တာတွေ။ အဆိုးဆုံးက မော်ကွန်းထိန်း ရုံးခန်းနဲ့ တိုင်ခဲ့တာတွေ .. ခေါင်းထဲပြန်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ရဲရဲမကြည့်ရဲပဲ မျက်နာတစ်ခုလုံး ပူထူသလို ခံစားနေရသည်။ “ဒါနဲ့ ကိုကောင်းခန့်က ဒီကို ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ရှင့်… အဲ့လိုပြောလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ အတွင်းအခန်းထဲမှ GM ဦးနေ ထွက်လာပြီး၊ “ဟာ မောင်ကောင်းခန့် ရောက်နေပြီလား… အားနာလိုက်တာကွာ..

မင်းကိုတောင် ထွက်မကြိုလိုက်နိုင်ဘူး.. “အာ ရပါတယ် ဦးရယ် အဲ့လောက်မလိုပါဘူး… “ဒါနဲ့ ဆုဆုရေ ဒီတစ်ယောက်က ရုံးချုပ်ကနေ ဒီကို စစ်ဆေးရေးလာဖို့ ရှိတယ် တစ်ယောက်လေ… “သြော် ဟုတ်ကဲ့… ဆိုပြီး ဦးနေရှေ့မှာ ကိုကောင်းခန့်ကို ထပ်မံပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဦးနေနဲ့ ဦးနေရုံးခန်းထဲ ဝင်သွားတော့မှပဲ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ နောက်နေ့တွေလဲ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဖြတ်သန်းနေခဲ့သည်။ အစက.. အမေရိကန်မှာ ရှိတဲ့ ဆုဆုတို့ ရုံးချုပ်ကနေ တစ်ယောက်လာမယ်ဆိုတော့ နိုင်ငံခြားသားပဲ ထင်ထားခဲ့တာ။ အခုလိုမထင်ခဲ့။ကိုကောင်းခန့်က အမေရီကန်မှာ ကျောင်းတတ်ပြီးနောက် ကုမ္မဏီမှာ အလုပ်ဝင်ခဲ့တာတဲ့။

ပြီးတော့ အမေရိကန် နိုင်ငံသား ခံယူထားတာတဲ့။ ဒီအကြောင်းတွေကို ကိုယ်တိုင်မစုံစမ်းပေမဲ့ သီရိတို့ အုပ်စု တွတ်ထိုးနေတော့လဲ ကြားနေရသည်။ အခုချိန်မှာတော့ ကိုကောင်းခန့်က ရုံးမှာ ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့ နှင်းဆီခိုင်ဖြစ်နေတာပေါ့။ တစ်နေ့ အလုပ်တွေများလို့ အချိန်ပိုဆင်းရနေရသည်။ နှစ်ချုပ်စာရင်းတွေက မပြီးသေး။ ပြီးလျှင် ကိုကောင်းခန့်ဆီ တင်ပြရမည်။ တောက်ကြာ သူ့ ဂွင်ထဲရောက်ပြီဆိုပြီး ကိုယ့်ကို ဟောက်နေမှ….။ ငါ့တာဝန်ကျေမှရမယ်ဆိုပြီး ဆုဆု ကွန်ပြူတာကနေ မခွာနိုင်ဖြစ်နေသည်။ထိုစဥ် ကိုကောင်းခန့် ဆုဆု စားပွဲရှေ့သို့ရောက်လာသည်။ “ဆုဆု…. “ဟုတ်ကဲ့ ပြောပါ “သူများတွေတောင် ပြန်ကုန်ပြီနော်..

အလုပ်တွေကြိုးစားလှချည်လား.. ညနေစာ စားချိန်တောင်.. ကျော်နေပြီနော်… “ရပါတယ် ကိုကောင်းခန့်ရယ်… ကိုယ့်တာဝန်ပဲ အချိန်မှီပြီးရမှာပေါ…တော်ကြာ အထက်လူကြီးက ဆူနေမှဖြင့် အဲ့စကားက သူ့ကိုရည်ရွယ်ပြီး ပြောတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပြီး.. ။ “ဟ ဟား ..ဆုဆုရယ် ..အကိုက us ပြန်မယ့်ရက် ရွှေ့သွားပါပြီ.. အဲ့လောက်အလျင်မလိုတော့ပါဘူး… အဲ့ဒါဆိုလဲ ပြီးရောဆိုသည့် အကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်မိသည်။ပြီးတော့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပဲ ခေါ်လေ့ရှိတဲ့ ဆုဆု လို့ သူခေါ်တော့ စိတ်ထဲတစ်မျိုး ဖြစ်သွားသည်။ “အရမ်းအရေးမကြီးရင်လဲ ကျွန်မ ရုံးဆင်းပြီး ပြန်တော့မယ်လေ..မနက်ဖြန်မှ ဆက်လုပ်ရင် ရတယ်မလား..

“ရပါတယ် ဆုဆုရယ် ပြန်ပါ.. သဘောပါပဲ.. ဆုဆု ပြန်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းနေတုန်း ရှိသေးတယ်.. ကိုကောင်းခန့် အနားကို ထပ်ရောက်လာသည်. “ဒါနဲ့ ဆုဆု ဗိုက်ဆာနေပြီမလား.. အကိုကလဲ တစ်ခုခု သွားစားမလို့.. ဆုဆုကိုဝယ်ကျွေးရပါစေ… “ရပါတယ် နေပါစေ…ကိုကောင်းခန့် “ဆုဆုကလဲ အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ ဝန်ထမ်းကို ဆုချတဲ့ သဘောပါ… အမှန်တိုင်းပြောရင် ဆုဆုဗိုက်တော်တော်ဆာနေပြီလေ။ “လာပါဆုဆုရယ် ဆိုင်က နီးပါတယ်… သူထပ်ပြောသည်နှင့် ကျွန်မလဲ ငြင်းမနေတော့ပါ.. ပြီးတော့ အခုခေတ်မှာ ယောကျ်ား တစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက် ညစာ အတူစားသည်မှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်ဟု သတ်မှတ်လိုက်မိသည်။

သူခေါ်သွားတဲ့ ဆိုင်က ရုံးနဲ့ နီးပေမယ့် ဆုဆုမရောက်ဖူးခဲ့.ရန်ကုန်မြို့ ရဲ့ အထပ်မြင့် အဆောက်အဦးတစ်ခုရဲ့ အပေါ်တွင်ဖြစ်ပြီး ရွှေတိဂုံ ဘုရားကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ တစ်နေ့ကုန် ပင်ပန်းထားတဲ့ ဆုဆုတောင် ပေါ့ပါး လန်းဆန်းသွားသည်။ ဒီနေ့ရာကို မောင်နဲ့ လာရရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးမိသွားသည်။ပြီးတော့ ရုတ်တရက် မောင်ပြောတဲ့ ဆိုတဲ့ ကိစ္စကြီး ပေါ်လာပြီး မောင့်ကို စိတ်ပျက်မိသွားပြန်သည်။ “ဆုဆု ..ဆုဆု.. “ဟင် ကိုကောင်းခန့်.. သူ့ခေါ်မှ အတွေးတွေရပ်တန့်သွားတော့သည်။ “စားဖို့ မီနူးကြည့်အုံးလေ… ဘာတွေတွေးနေတာလဲ.. တစ်ယောက်ထဲ ခေါင်းငြိမ့်လိုက် ခေါင်းခါလိုက်နဲ့… သူ့စကားကြောင့် ကျွန်မ ပြုံးမိသွားသည်။

ပြီးနောက် အဆင်ပြေမယ့် ဟင်းပွဲတစ်ပွဲ မှာလိုက်ပြီး အအေးကျမှ ဘာမှာရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။ ထိုစဥ် စားပွဲထိုး ကောင်လေးကို ကိုကောင်းခန့်က “ညီ ဒီဆိုင်မှာ ဂတ်စ် မပါတဲ့ အအေးမရှိဘူးလား… “ဂတ်စ်မပါတဲ့ အအေးတော့ မရှိဘူးအကို.. “အဲ့ဒါဆို သံပုရာရည်ပဲ လုပ်ပေးကွာ.. “ဟုတ်ဟုတ်… “ဆုဆု သံပုရာရည်ပဲ သောက်လိုက်နော်.. “အင်း ရပါတယ်.. ကိုကောင်းခန့်.. ဆုဆု စိတ်ထဲထူးဆန်းသွားသည်။ ဆုဆု ဂတ်စ်မပါတဲ့ အအေးတွေနဲ့မတည့်ဘူးဆိုတာ သူဘယ်လိုသိတာလဲ.. ဆုဆုလဲ ဒါမျိုးဆို မနေတက်.. ဖွင့်မေးရမှ ကျေနပ်သည့် သူမျိုးဖြစ်သည်။ “ကိုကောင်းခန့်… “အွန်း ပြောလေ ဆုဆု.. “ကိုကောင်းခန့်က ဆုဆု ဂတ်စ် နဲ့ မတည့်တာ ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ… ဆုဆုစကားကြောင့် ကိုကောင်းခန့် ပြုံးစိစိဖြစ်သွားသည်။

“အကို ကျောင်းတုန်းက ဆုဆု ကန်တင်းထိုင်တိုင်း သတိထားမိတာပါ..ပြီးတော့ ဆုဆုက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ပြောနေတာကို အမှတ်မထင်ကြားပြီး မှတ်ထားမိတာပါ…. “သြော်…ဆုဆုက ဘယ်လိုသိနေတာလဲဆို အံသြသွားလို့ပါ… “ပြီးတော့ အဲ့တုန်းကတော့ ဆုဆုကို ပိုင်ဆိုင်ရရင်ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ဆုဆုအကြိုက်တွေကို မှတ်ထားမိတာပါ… “ဟင်… သူပြောတဲ့ စကားကြောင့် ဆုဆု မျက်နာချက်ချင်းရဲတက်သွားသည် ။ရှက်သွေးဖြာတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးလားမသိတော့.. သတိထားမိတဲ့ကိုကောင်းခန့်က … ဆုဆု sorry နော်.. ကျွန်တော်က အဲ့တုန်းက အကြောင်းကို သဘောရိုးနဲ့ ပြောမိတာပါ.. “ဟုတ် ဟုတ် ရပါတယ် ရှင့် ဆုဆုလဲ ဘာပြန်ပြောမှန်း မသိတော့…။

ထိုစဥ် စားပွဲပေါ်တင်ထားမိတဲ့ ဆုဆု ဖုန်းမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။ ဆုဆုမကိုင်ပါ.. ဖုန်းကိုချပစ်လိုက်ပြီး..မှောက်ထားလိုက်သည်။ ဖုန်း မျက်နာပြင်က မောင်ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးကို ကိုကောင်းခန့်မြင်သွားလား မသိ။ “ဖုန်းကိုင်ချင်ကိုင်လေ ဆုဆု.. အကို့ကို အားမနာနဲ့နော်.. “ရတယ် အကို အိမ်က ယောက်ျား ဆက်တာလေ သူ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာမို့…တမင်မကိုင်တာ.. တမင်တကာ အိမ်ထောင်ရှိမှန်း သိအောင် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ စကားကြောင့် ကိုကောင်းခန့် မျက်နာညိုးသွား သည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် မတတ်နိုင်ဘူးလေ… ကိုယ့်ကိုကြိုက်ဖူးတဲ့သူတစ်ယောက်ရှေ့မှာ… အပျိုယောင်ဆောင်သလိုဖြစ်သွားရင်.. ဆုဆုဘယ်လို မိန်းမမျိုးဖြစ်သွားမလဲ။

နှစ်ယောက်သားရဲ့ စားပွဲဝိုင်းလေးက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ခြားထားတဲ့ စည်းတစ်ခုကြားမှာ စကားလုံးတွေတည်ဆောက်ဖို့ သူ ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ စားသောက်ပြီး သိပ်မကြာ သူနဲ့ အိမ်ပြန် လမ်းခွဲခဲ့တယ်။ ကိုကောင်းခန့်က လိုက်ပို့မည်ဆိုသော်လဲ မသင့်တော် သဖြင့် TAXI ဖြင့်သာ ပြန်ခဲ့သည် ။ ထိုနေ့ညက အိမ်ပြန်နောက်ကျခဲ့တာပေါ့ .. အိမ်ရောက်တော့ ထင်ထားတဲ့ အတိုင်းပင် အိမ်အဝမှာ စောင့်နေသူက မောင်… ကျွန်မကို ဘာကြောင့် နောက်ကျတာလဲ.. ဘာကြောင့် ဖုန်းမကိုင်တာလဲ..စတဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖြေရှင်းရသေးတာပေါ့။ “အလုပ်တွေ များလို့ အချိန်ပိုလုပ်ရလို့ပါ … ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် မောင်ဘာမှထပ်မပြောတော့. ကျွန်မရဲ့ ရေချိုးပြီး အိပ်ယာဝင်ခဲ့တယ်။

အတွေ့းထဲမှာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ..ဆုဆုအိမ်ထောင်ရှိမှန်း သိသွားလို့ ညိုးသွားတဲ့ ကိုကောင်းခန့် မျက်နာကို မြင်ယောင်မိနေသည်။ ပြီးတော့ ကျောင်းတုန်းက အဖြစ်အပျက်တွေ..။ ထိုစဥ် အိပ်ယာထဲဝင်လာပြီး ကျွန်မကို နောက်က သိုင်းဖက်သူက မောင်။ မောင်နဲ့ အတူမအိပ်ဖြစ်တာ ကြာပြီလေ ..အခု အိပ်ယာထဲ ဝင်လာတယ် ဆိုကတည်းက မောင် ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ စဥ်းစားနေစရာမလိုတော့..။ ဆုဆု ဂါဝန်ကို နောက်ကနေ လှန်တယ်။ ပြီးတော့ တင်ပါးတွေကို ညှစ်တယ်။ အမှန်တိုင်းပြောရရင် ကျွန်မ စိတ်မပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဇနီးတစ်ယောက် တာဝန်အရ ကျွန်မ ဖြည့်စည်း ပေးရမှာပဲလေ။ မောင်ရဲ့ လီးက တင်ပါးကြားကို ကပ်လာသည်။

အထိအတွေ့က နွေးကနဲခံစားရသည်။ သို့သော် လီးက အပြည့်မဝ မတောင်မှန်းသိသာလှသည်။ အဖုတ်ဝကို ထိုးခွဲပြီး မဝင်ရောက်နိုင်… ။ ကျွန်မကိုလဲ ဘယ်လိုမှ မဆွဲဆောင်နိုင်..။ အဖုတ်ဝနဲ့ တင်ပါးကြားကို ပွတ်ဆွဲနေရင်း…မောင်က အနောက်ကနေ ဆုဆုကို စကားသံ သဲ့သဲ့ နှင့် ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ အိုးကြီးကို ယောက်ျားတွေ ကြိုက်ကြမှာနော်.. လမ်းသွားရင် လိုက်ကြည့်ကြမှာပေါ့.. မင်းရုံးက ဘဲတွေလဲ မှန်းမှာပဲလေ…..မင်းအဲ့ဒါတွေကို သာယာနေတာမလား.. အဲ့လို စကားတွေပြောရတာ မောင်သဘောကျတာလားမသိ.. သူ့ရဲ့ပျော့နေတဲ့ လီး အနည်းငယ် မာလာတာကို ဆုဆု သတိထားမိလိုက်သည်။.

သို့သော် သိပ်မကြာပါ.. မောင် အသက်ရှုသံတွေ ပြင်းထန်လာပြီး.. အဖုတ်ဝကို လီးဝင်ရုံ ရှိသေး.. မောင်လရည်ထွက်ပြီး ပြီးသွားသည်။ အဖုတ်ထဲတောင် မဝင်နိုင်တဲ့ လီးက ထွက်တဲ့ လရည်ဆိုတော့ ဖင်ကြားမှာတင် စီးကျပြီး အိုင်ထွန်းလို့ပေါ့.. မောင်ကတော့ သူပြီးသည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ဆုဆုလဲ ရေချိုးခန်းဝင်ပြီး ပွတ်တိုက်ဆေးကြောနေရင်း.. တစ်ခုခုကို လိုအပ်နေသလိုလို… နွေးထွေးမှုကို တောင့်တ နေသလိုလို.. ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အတွေးထဲရောက်လာခဲ့သည်။ အဲ့တစ်စုံတစ်ယောက်ရှေ့တိုးလာရင်လဲ သူ့ ကိုယ့်ကြောင့် နစ်မွန်း သွားမှာကို စိုးရိမ်မိနေသည်။

“ကျွန်မက ပိုင်ရှင်က မနမ်းတဲ့ နွမ်းပြီးသား ပန်းရိုင်းပါ.. ကို…” ထိုစကားလုံးလေးကို စိတ်ထဲက ရေရွတ်မိသွားသည်။ အယ်လယ်.. ငါကဗျာ ဆန်လှချည်လား ဆိုပြီး.. ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးမိသွားသည်။ သို့သော် သိက္ခာဆိုတဲ့ စကားလုံး အောက်မှာ မွန်းကြပ်စွာ အိပ်ယာဝင်ခဲ့ပါသည်။

အခန်း(5) ကျွန်တော်အခုလိုမြန်မာပြည် ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်ခဏလေးမှာ ဆု နဲ့ ပြန်ဆုံရမယ်ဆိုတာ မထင်ထားခဲ့ဘူးလေ..။ အခုလို ဆုကို ကြည့်နေခွင့်ရတာလေးကို ပျှော်ရွင်နေမိတယ်။ တစ်ချိန်က မြတ်နိုးခဲ့ရသော ပန်းလေး… အခုလဲ ကျွန်တော့် စိတ်မှာ နည်းနည်းမှမပြောင်းလဲခဲ့… သူအပေါ်ချစ်နေတုန်းပဲဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်။ တစ်ခုတော့ရှိတယ် အခုသူက အိမ်ထောင်ကျပြီးခဲ့ပြီတဲ့လေ။အဲ့တော့ကျွန်တော် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။
အရင်ကတော့ သူသိအောင် သူ့ကိုချစ်ခဲ့တာလေ.. အခုတော့ ရင်ထဲကပဲ ချစ်နေရုံပေါ့။ အချစ်ဆိုတာ မပိုင်ရရင်တောင် ချစ်နေခွင့်တော့ရှိတယ်မလား။

ကျွန်တော့် အချစ်တွေ ကျွန်တော်မပြောပေမယ့် မျက်ဝန်းတွေကတစ်ဆင့် သူသိရင်ကောင်းမှာပဲလို့ မျှော်လင့်မိတဲ့ ကျွန်တော့် အတ္တ ကြီးများနေမလား။ မသိတော့ဘူးကွာ… မဝေခွဲတက်တော့.. ဟူးခနဲ့ သက်ပျင်းရှည်တစ်ချက်သာ.. ချလိုက်မိတော့သည်။ ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ရုံးက လူတွေစုပြီး မိဘမဲ့ဂေဟာကို သွားလှူတာလေ…ဟိုရောက်တော့ ခလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကလေးမရသေးတဲ့ ကျွန်မတောင် ကလေးလိုချင်သွားသည်။ သူတို့လေးတွေတဲ့ ရတဲ့ လက်ဆောင်ပစ္စည်းလေးကို ကြည့်ပြီး သူတို့ပျော်နေတာကို ဓာတ်ပုံလေးတွေ ရိုက်နေမိသည်။ ပြီးတော့ ရုံးသူရုံးသားတွေ စုပြီး ကလေးတွေနဲ့ အတူ ဓာတ်ပုံရိုက်ကြသည်။

ပြီးတော့ သီရိကို ကင်မရာပေးပြီးပြီ ကျောင်းဝင်းထဲ လျှောက်ပတ်ကြည့်နေမိသည်။ ရုတ်တရက် ဆု လို့ ခေါ်သံကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့… ကိုကောင်းခန့် လက်မှာ ပါကင်ပိတ်ထားတဲ့ဘူးလေးတစ်ဘူးနဲ့… “ရော့ ဆုအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်… “ဟင် မွေးနေ့.. ဟုတ်လား… အခုမှ ကျွန်မ သတိရသွားသည် ဒီနေ့က 6လပိုင်း 6 ရက်နေ့ ကျွန်မမွေးနေ့ ..။လွန်ခဲ့တဲ့ သုံး လေးရက်ကတောင် သတိရသေးတယ် ။အခုတော့ အလုပ်တွေများပြီး မေ့နေတာ..။ “ကိုကောင်းခန့်ရယ် ဆုတောင်မေ့နေတာ.. ကျေးဇူးပါပဲနော်… ဒါနဲ့ကိုကောင်းခန့်က ဆုဆုမွေးနေ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…သိနေတာလဲ.. ကြည်နူးမိတဲ့ မျက်ဝန်းဖြင့် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်မိသည်။

ထိုအကြည့်ကို ကိုကောင်းခန့်က မျက်နာလွှဲပြီး.. “ဆုဆုကလဲ ..ဆုဆုမွေးနေက မှတ်ရလွယ်တယ်လေ.. ကျောင်းတုန်းက ဆုဆု သူငယ်ချင်းတွေဆို 6 ရက် 6လ 1991 ကို အတိုခေါက် 661 လို့ မှတ်ထားကြတာမလား.. (အမှန်တော့ ကျွန်တော် တမင်တကာ မှတ်ထားတာလို့… ရင်ထဲမှာ ပြောချင်နေမိသည်) “သြော် အဲ့လိုလား.. နောက်နေ့ကျမှ မုန့်ဝယ်ကျွေးမယ်နော် ကိုခန့်.. “ဟင် ကိုခန့် တဲ့လား.. ကျွန်တော်တော့ နာမည်အသစ်ရပြီ “ဟာ အကိုနော် ရုတ်တရက်မို့ ခေါ်လိုက်မိတာကို… ကျွန်မရှက်ပြီး လှည့်ထွက်လာမိသည် ။ ပြီးတော့ လူအုပ်ကြီးနဲ့ အတူ ရောနှောသွားခဲ့သည်။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ခိုးကြည့်မိတာကို အဲ့လူအုပ်ကြီးက သိရင်ရော… ကျွန်မတို့ကို အပြစ်တင်ကြမှာလားဟင် ။

ညနေ့ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်တွင် မောင်မရှိ.. ဒါဆိုသေချာပြီ ကျွန်မအတွက် စက်ပရိုက် ဆိုပြီး မောင်တစ်ခုခု စီစဥ်နေတာ နေမှာ… ကိုယ့်ယောက်ျားဆီက ဂရုစိုက်မှုကိုတော့ လိုချင်မိတာ အမှန်ပင်။ ဆုဆုတစ်ယောက်ထဲ ရေမိုးချိုးပြီး လက်တော့ဖွင့်ကာ နေ့လည့်က ပုံတွေ ပြန်ကြည့်နေမိသည်။ ကိုကောင်းခန့်ပါတဲ့ ပုံတွေကို ပြန် ကြည့်မိတဲ့ အချိန်မှာ ကြည်နူးမိသလိုလို…ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်ရှိသလိုလို ခံစားနေရသည်။ တိုက်ခန်းအဝက အသံကြားတော့.. ထင်တဲ့အတိုင်းပင် မောင်ပြန်လာပြီလေ… တံခါးကို အပြေးအသွားဖွင့်မိတယ်။ သို့သော် လက်ထဲတွင်လဲ ဘာမှပါမလာခဲ့ပါ… ကျွန်မ ဝမ်းနည်းသွားမိတယ် ။ ဒါဆိုမောင်က ငါ့မွေးနေ့တောင် သတိမရဘူးဆိုတဲ့ သဘောလား။

“မောင် ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ… မောင်က ထူးထူးဆန်းဆန်းမေးနေပါလား ဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ပြန်ကြည့်တယ်။ “စာမူတွေ သွားပို့တာလေ… အယ်ဒီတာနဲ့ စကားမပြောရလဲ ကြာပြီဆိုတော့ ကြာနေတာ… “သြော် ဒီလောက်ဆိုရင် သေချာသွားပါပြီ.. မောင်က ဆုဆုမွေးနေ့ကို မေ့နေတာပဲ ၊ ဆုဆု ဘာမှမပြောချင်တော့ပါ ၊ ထိုစဥ် မောင်က ကွန်ပြူတာ ပေါ်မှ ဆုဆုဖွင့်လက်စပုံတွေ ဆီကို လျှောက်သွားပြီး။ “ဒီတစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ ဆုဆု “ရုံးချုပ်က စာရင်းစစ်ဖို့ရောက်လာတဲ့တစ်ယောက်ပါ. .ဘာလို့လဲ မောင်.. မေးလို့သာ ဖြေရတယ် ကျွန်မ စိတ်မကြည်တော့ပါ ။ မောင့်မျက်နာ တစ်မျိုးဖြစ်သွားသည်ကိုတော့သတိထား မိလိုက်သည်။

“သြော် ဒါကြောင့် ငါ့မိန်းမ အိမ်ပြန် နောက် ကျကျနေတာ ထင်တယ်….။ “မောင်ဘယ်လိုစကားပြောလိုက်တာလဲ… ဆုဆု ဒေါသထွက်သွားသည်။ “သြော် စာရင်းစစ်ဆိုတော့ အလုပ်တွေများနေမှာပေါ့လို့.. ကျွန်မ ဘာမှ ထပ်မပြောချင်တော့.. မောင်ပြန်လာရင်ဆိုပြီး စိတ်ကူးထားသမျှ အခုတော့ တခြားဆီ.. ရည်စားဘဝတုန်းက မောင့်ကိုပြန်လိုချင်လိုက်တာ.. အခုတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ကုန်ရတာလဲ… လက်တွဲမထားချင်ရင်လဲ လက်သာလွှတ်လိုက်ပါတော့လား မောင်ရယ်.. အခုတော့ ဆုဆု ပင်ပန်းလှပြီ ။

အခန်း(6) အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း ပိုစိုးရွားလာခဲ့သည်။ မောင်က ဆုဆုကို စိတ်ကုန်သွားတာလား… သူပြောတဲ့ CC ဆိုတဲ့ဟာကြီးကို ဆုဆု သဘောမတူလို့ စိတ်ဆိုးနေတာလား မစဥ်းစားတတ်တော့… အခုရက်ပိုင်းတောင် စာကို စိတ်အေးလက်အေးရေးချင်လို့ဆိုပြီး သူ့မိဘတွေရှိတဲ့ ပြင်ဦးလွင်ကို ခဏပြန်သွားသည်။ မောင်မရှိတဲ့ အစပိုင်းတော့ အထီးကျန်ပေမဲ့..နောက်ပိုင်းတော့ နေသားကျခဲ့ပါပြီ။ မောင်ရှိနေတုန်းကလဲ ဘာမှသိပ်မထူးခြားဘူးလေ..။ အမှတ်တရတွေနည်းတဲ့နေရာတစ်ခုအတွက် လွမ်းစရာစရာလဲ အလိုလို နည်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သဘောပေါက်သွားပြီမောင်…။ အခုရက်ပိုင်း အလုပ်အပေါ် စိတ်နှစ်ထားသည်။

ကိုကောင်းခန့် နှင့်တော့ တွဲသွားတွဲလာ ပိုများလာပြီး ပိုရင်းနှီးလာခဲ့တာ အမှန်ပင်။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ သာယာမိတာ ဆုဆုဝန်ခံပါတယ်။ ယောက်ျားဆီက တောင့်တခဲ့တဲ့ နွေးထွေးမှုတွေ ဂရုစိုက်မှုတွေကို သူနဲ့တွေမှ ရလာတဲ့အခါ ကျွန်မ တွယ်တာမိတာ လွန်သွားလားဟင်..။ ပြီးတော့ သူ့မျက်ဝန်းတွေကို ကျွန်မနားလည်တယ်။ ကျွန်မ အပေါ် ချစ်နေတုန်းပဲဆိုတာကို သိတာပေါ့ ကိုရယ်..။ ဒါပေမယ့် စည်းတွေ အထပ်ထပ်ကို ဘယ်လိုကျော်ဖြတ်ကြမလဲဟင် ။ အချိန်တွေသာ နောက်ပြန်လှည့်လို့ရပြီး.. ကျွန်မလက်ထဲမှာ ပန်းတစ်ပွင့် ရှိတယ် ဆိုပါစို့ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကို ပေးမယ်ထင်လဲဟင်..။

တစ်နေ့ ကျွန်မနဲ့ ကိုကောင်းခန့် အမြန်လမ်းတစ်လျှောက် ကုမ္မဏီပိုင် ဓာတ်ဆီဆိုင်တွေ ဆောက်ဖို့ မြေကွက်တွေ..သွားကြည့်ဖို့ထွက်လာခဲ့သည်။ အဲကွန်းသိပ်မကြိုက်တဲ့ ကျွန်မပါလာတော့ ကားကို ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ပြီး စီးလာကြတာပေါ့။ လေနဲ့ အတူ ကျွန်မ ဆံပင်လေးတွေ တစ်ချက်ချက် လွင့်နေတာကို ကိုကောင်းခန့် လှမ်းလှမ်းကြည့်နေသည်။ “ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ ကိုခန့်… အဲ့လိုပြောလိုက်မှ ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်.. “လှလို့ပါ ဆုရဲ့ … ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲမှာ ဘယ်လိုလှနေမှန်းကို မသိတာ… “ကိုခန့်နော် ရှက်တောင်လာပြီ….ခစ် ခစ် အပျိုမလေးလို ပေါ့ပေါ့ပါးရယ်လိုက်မိသည်။ ဒီလို မရယ်ဖြစ်ခဲ့တာ ကြာခဲ့ပြီလေ… အဲ့လို ပြောပြီး ဆံပင်ကို သပ်တင်လိုက်မိသည်။

“ဟင် ဆုဆု… ကျွန်တော် ပေးထားတဲ့ လက်ဆောင် နာရီလေးကို ပတ်လာတာပဲ…ဝမ်းသာလိုက်တာ.. ဆုရယ်.. “အွန် အခုမှ တွေ့တာလား … ထွက်လာဖြင့်ကြာလှနေပြီ. “ကျွန်တော်က မျက်နာလေးပဲ ကြည့်နေမိတာကို..“ကဲ ရှေ့နားမှာ ရောက်တော့မယ် မလား… ရှေ့လဲ ကြည့်အုံး ကျော်သွားအုံးမယ်… မြေကွက်နေရာ ရောက်တော့ မြေပိုင်ရှင်နဲ့ ပွဲစားတွေကို လိုအပ်တာတွေ ပြောနေသည်။ မိုးက နည်းနည်း ရွာလာသဖြင့် ဆုဆုကတော့ ကားဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ သည်။ ကားထဲရောက်တော့ တစ်ရှုးက လွယ်လွယ်နှင့် ရှာမတွေ့ ကားဒက်ဘုတ်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့ စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် အတူ ထိုစာအုပ်ကြားမှ ထွက်ကျလာတဲ့ စာတစ်စောင်..

ထိုစာကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဆုဆု စိတ်တွေ အတိတ်ကို ပြန်ရောက်သလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကောင်းကောင်းကြီး မှတ်မိတာပေါ့… ဆုဆုကို သူငယ်ချင်းတွေကတစ်ဆင့် ပထမ ဦးဆုံး ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့စာ..၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူ ဟားတိုက်ဖတ်ပြီးတော့မှ ဆုဆု က စာကိုမယူဘူးဆိုပြီး ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်တဲ့စာ။ ပြီးတော့ ဒုတိယ အကြိမ် သူကိုယ်တိုင် လာပေးတဲစာကိုလဲ ကန်တင်း ရှေ့မှာ ဆဲဖြဲခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေပါ ခေါင်းထဲ ပေါ်လာပြီး သူ့ကို သနားမိသွားသည်။စိတ်ထဲ “ကိုရယ် နောက်တစ်ခါလောက် ချစ်တယ် ထပ်ပြောပါလားဟင် “ဆိုပြီး မိုးရေစက်တွေကို ငေးကြည့် နေမိသည်။ ထိုစဥ် ကားတံခါးကို ကိုခန့်လာခေါက်သည်။

“ဆုဆု လော့လေး တစ်ချက်လောက် ဖွင့်ပါအုံး… ဆုဆု တံခါးဖွင့်ပေးပြီး ဟန်မပျက်လေးပဲ နေနေသည်။ “ကိစ္စတွေတော့ ပြီးပြီ ဆုရေ.. လူလဲ မောသွားတာပဲ မနက်ဖြန်ပိတ်ရက်ဆိုတော့ တော်သေးတယ်… ပြောပြောဆိုနှင့် ကားလေးသည် ရန်ကုန်ဘက်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ 10 မိနစ်ခန့် အကြာ ဖုန်းခနဲ.အသံနှင့် အတူ ကား ယိမ်းခါသွားပြီး တုန့်ခနဲ ရပ်သွားသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ ကိုခန့်.. “နောက်ဘီးပေါက်တာတင်တယ်… လို့ပြောပြီး ကိုခန့်ဆင်းပြီး သွားကြည့်သည်။“ဟုတ်တယ် ဆုရေ…နောက်ဘီးပေါက်တာ ကံကောင်းတယ် အရှိန်လဲ မများလို..မဟုတ်ရင်မလွယ်ဘူး… ဘီးလဲမှရမယ်.. “ကိုခန့် အာ့ဆို မိုးတိတ်မှ ဘီးလဲပါလား.. မိုးရေတွေနဲ့ ကိုခန့်ဖျားလိမ့်မယ်….

ကျွန်မပြောတာကို လက်ခံပြီး.. ကိုခန့်ကားထဲ ပြန်ဝင်ထိုင်သည်။ ကျွန်မလဲ တစ်ရှူး များများ ယူပြီး ကိုခန့် ခေါင်းကို သုတ်ပေးမိသည်။ ထိုအချိန်မှာ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိကြသည်။ အကြည့်ခြင်းတွေ ဆုံမိနေကြသည်။ အချစ်လို့ ခေါ်မလား တော့ မပြောတတ်ပါ။ ရေခြောက်သွားတော့ ကိုခန့်က ဒက်ဘုတ်ထဲမှာ အမြန်လမ်းက ဝက်ရှော့ တွေရဲ့ လိပ်စာ ကဒ်တွေ ရှိတယ်ဆိုပြီး ရှာလေရဲ့..။ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို သူသတိရသွားပြီလေ.. တုန်ရင်သော အသံဖြင့် “ဆု.. ဒီထဲက စာလေးကို တွေမိသေးလားဟင်.. “ကျွန်မလဲ ​ခေါင်းလေးငုံ ပြုံးနေရင်း.. မတွေ့မိပါဘူး ကိုခန့်ရဲ့….. (အမှန်တော့ ကျွန်မ ယူထားပြီးပြီလေ)

“ဆုရယ်.. ယူထားရင် ပြန်ပေးပါနော်.. နော်လို့. “ကိုခန့်ရယ် အဲ့စာကိုများ ကိုခန့်က ဘာထပ်လုပ်အုံးမလို့လဲ သူကျွန်မမျက်နာကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီးပြောတယ် “ကျွန်တော် အဲကောင်မလေးကို ထပ်ပြီး ချစ်ခွင့်ပန်ချင်လို့ပါ…. ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ “အို ကိုခန့်ရယ်လို့ ရေရွတ်မိသွားသည်။ “ကျွန်မကို အဲ့ကောင်မလေးက မှာလိုက်တယ် ကိုခန့်ရဲ့ ကိုခန့် ဒီတစ်ခါ စာပေးရင် ဆက်ဆက်ယူလာခဲ့ပါတဲ့… ကိုခန့် ရုတ်တရက် တွေဝေသွားတယ် ။ပြီးတော့မှ သဘောပေါက်သွားပြီး … “ဒါဆို ဆုဆုက ကိုယ့်စာကို လက်ခံတယ်ပေါ့နော်.. “အွန်း… “ပျော်လိုက်တာဆုရယ်… ကျွန်မလဲ အပျိုမလေး လို ရှက်ပြီး.. ခေါင်းကိုငုံထားရင်း “စာပဲ လက်ခံတာနော်… ချစ်တယ်လို့ အဖြေပေးတာ မဟုတ်ဘူးနော်..”

အဲ့လိုပြောတော့ ကိုခန့် ကျွန်မ မျက်နာနားကို တိုးလာပြီး မေးစေ့လေးကို ဆွဲမလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ… “ဆုရယ် …အကို့ကို သနားပါနော်.. ဒီတစ်ခါတော့ ထပ်မလွဲချင်တော့ဘူးကွာ….။ ကိုရယ် ဆုက စည်းတွေကြောင့်သာ ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရတာပါ ..အခုတော့ အဲ့စည်းတွေကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ အားအင်တွေ ကိုယ့်ဆီက ရခဲ့ပါပြီ။ အဲ့ စကားကိုရင်ထဲကနေ ပြောပြီး… မျက်ဝန်းကတော့ ကိုခန့်ကို ကြည့်ကာ… အလှဆုံးပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတော့တယ်။ ညိတ်သွားတဲ့ ခေါင်းလေးကို ထပ်မော့လိုက်သူက ကိုခန့်..ပြီးတော့ ဆုဆုရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို စုပ်ငုံလိုက်တော့သည်။ “အို ကိုခန့်… ဆုဆုဘာမှဆက်မပြောနိုင်တော့…ကို့ အနမ်းတွေအောက်ကနေ ရုန်းမထွက်ချင်တော့ပါ။

ကိုခန့်ကို ပြန်ပြီး နမ်းမိနေသည်။ ချိုတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးလာဟင် ။ ခဏနေတော့ ကားထိုင်ခုံကို နောက်လှန်ချလိုက်တာ သတိထားမိလိုက်သည်။ အခုလို ကို့ရင်ခွင်အောက်ကနေ ကို့ အနမ်းတွေရဲ့လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံရတာ နွေးထွေးလိုက်တာ။ ခဏနေတော့ ကို့ အနမ်းတွေက လည်တိုင်မှာ… ခဏနေတော့ ကို့ အနမ်းတွေက ရင်သားပေါ်ပိုင်းလေးတွေမှာ…. ခဏနေတော့ Bra ဖြုတ်နေတဲ့ ကို့လက်ချောင်းတွေ က ကျောပြင်မှာ … ခဏနေတော့ ကိုယ့် အနမ်းတွေက ရင်သားထိပ်သီးလေး အပေါ်မှာ တဖွဖွ ငုံခဲနေလျှက်ပေါ့… အပြင်က မိုးရဲ့ အသံက …. ကားထဲက ချစ်သူနှစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှုသံ ပြင်းပြင်းကို အလိုက်သိ ဖုံးအုပ်ပေးနေသယောင်…။

သိပ်မကြာခင်.. ကို့ရဲ့ လက်တွေက စကပ်အောက်က ဆုဆု ပေါင်ကြားသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ… ဆုဆု ရုတ်တရက်တွန့်သွားပေမဲ့… နောက်မလှဲ့တော့ပါ.. ကို့ အတွက် အလိုက်သင့် ပေါင်ကို အသာလေးဟ ပေးလိုက်သည်။ ပင်တီပေါ်ကနေ အထိအတွေ့….. “ဟင့် ကို ရယ် “ရင်တွေတုန်လိုက်တာ… ဆုဆု အဖုတ်လေး ရွှဲစို နေခဲ့ပြီလေ.. အနမ်းတွေ ပေးနေချိန်မှာ အဖုတ် အမြှောင်းလေးကို ပွတ်ပေးနေတဲ့ ကို့ရဲ့ အပြုအစုအောက်မှာ ဆုဆုရဲ့ ညည်းသံလေးတွေ မြိုင်ဆိုင်နေခဲ့တာပေါ့ ။ ပြီးတော့ ပင်တီလေးကို ဆွဲချွတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ လေထုရဲ့ အထိအတွေ့က အေးခနဲ့။ အဲ့လို အေးသွားတဲ့ ဆုဆုရဲ့ အဖုတ်လေးကို… ကို့ ရဲ့ လျှာနဲ့ အနွေးဓာတ် ပေးနေတာလား ကိုရယ်..

အကိုတောင်းတခဲ့တဲ့ ဆုအချစ်ကို တဝကြီး စားသုံးနေတာလား ကိုရယ် ။ ဆု က ကို့ အတွက်ဆို အကုန် ပေးဆပ်တော့မှာပါ… အရာရာကို ကို့ ယူဆောင်လှည့်ပါ။ ပြီးတော့ တဖြည်းဖြည်း ခြင်း.. အပေါ်ကို ပြန်တက်လာတဲ့ ကို့ ကိုသတိထားမိတယ်။ ကို့ရဲ့ ခါးပတ်ခေါင်းဖြုတ်သံကို ကြားတယ် ။ ဆုဆု အပေါ်ကို အုပ်မိုးပြီး မှောက်လာတော့မှာကို သိတယ်။ ဘောင်းဘီချွတ်ပြီးတဲ့ ကို့ကို မျက်လုံးဖွင့် မကြည့်ပေမဲ့.. ကို့ရဲ့လီးကို လှမ်းပြီး ကိုင်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အို့ အိုး နည်းတဲ့လီးကြီးမှ မဟုတ်တာကိုရယ်၊ ယောက်ျား ပီသလိုက်တာ ။ အဲ့လီးကြီး ဆု အဖုတ်ထဲကို ထည့်တော့မှာပေါ့…ဆု ခံနိုင်ပါ့မလား..ဟင် လီးကြီးရဲ့ အထိအတွေက အဖုတ်ဝမှာ နွေးကနဲ.. တင်းကျပ်စွာ တိုးဝင်လာတော့သည်။

“အား…ကို… ဖြည်းဖြည်း…. “ဆု အဖုတ်က တင်းကျပ်နေတာပဲကွာ… ရှီး… အား..အား.. အဖုတ်ထဲကို လီးကြီးမှာ တစ်ဝက်ခန့်သာ ဝင်ရုံရှိသေးသည်..ဆုဆုမှာတော့ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး..အဖုတ်အတွင်းသားတွေရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ ဒဏ်ကိုခံနေရပြီ ဖြစ်ပါတယ်… ဆုဆုရဲ့ ယောက်ျားလုပ်သူက လီးသေးတာကြောင့် အပျိုရည် ပျက်ရုံ အဖုတ်လေးက..အခု ကိုခန့်လီးနဲ့ တွေ့တဲ့ အချိန်မှာတော့ လူးလိမ့်နေတော့တာပေါ့… ကိုခန့်လဲ ဆုဆုရဲ့ အတွင်းသား ကျစ်ကျစ်လေးတွေကြောင့် ဒစ်ထိပ်မှာ ထူးကဲစွာခံစားနေရပြီလေ.. သို့သော် အရမ်းကြမ်းလို့တော့ မဖြစ်ချေ…တဖြည်းဖြည်းခြင်း ချော့ပြီး သွင်းရ မည်ကို ကိုခန့်သဘောပေါက်လာသည်။

သူများလက်ထဲမှာတင် အတော်နွမ်းနေလောက်ပြီလို့ ထင်ထားခဲ့တာ…အချစ်တစ်ခုကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး ကျန်တာကို ထည့်မတွက်ခဲ့တာ… အခုတော့ ကိုခန့် ကံကောင်းတာပေါ့ ဆုဆုရယ်… မင်းက ကြွေပေမဲ့.. မနွမ်းသေးတဲ့ ပန်းလေးပါလားကွာ ဆုဆု ရဲ့ ပေါင်လေးကို အသာလေး ဆွဲကား.. ပြီး အဖုတ်လေးကို အပေါ်စီးက ကြည့်ရင်း ကိုခန့် သူ့လီးကြီးကို အဝင်အထွက် ပုံမှန်လေး လုပ်ပေးနေတယ်။ လက်တစ်ဖက်က အစိဖက်လေး နှစ်ဖက်ကို ဖြဲပြီး အစိထပ်လေးကို အသာလေး ပွတ်ပေးနေတယ်.. “အား ရှီး ကောင်းလိုက်တာ ကိုခန့်ရယ်.. ဟင်း….ဟင်း…. ကိုခန့်က ဆု ကောင်းလာမှန်းသိတော့ လိုးအားကို နည်းနည်း အရှိန်တင်လိုက်သည်။

ဖြွတ်…ဖြွတ်..အား.. အား..ဆုဆုရဲ့ တင်းကျပ်နေတဲ့ အဖုတ်လေးထဲ ကိုခန့်လီးကြီး.တစ်ချောင်းလုံး ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီလေ… ကိုခန့်လီးကရှည်တော့ ဒစ်ထိပ်ကြီးမှာ ဆုဆု ယောက်ျားတောင်မရောက်ဖူးတဲ့ … အဖုတ်အတွင်းပိုင်း နေရာတွေ အထိ ခရီးပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုစဥ် အဖုတ်ကို လက်နှစ်ချောင်းနဲ့ ဖြဲပြီး…လီးကြီးကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ “ပလွတ်.. အခုမှပဲ အဖုတ်အတွင်းသားလေးတွေ ကို.. ခဏတာလေး မြင်လိုက်ရတော့သည်။ နီရဲပြီး ပန်လေးတစ်ပွင့်လို လှချင်တိုင်း လှနေတော့ သည် ။ ကိုခန့်လဲ လီးအောက်က သုတ်ကြောကြီးနဲ့ ဆုဆုအဖုတ်လေးကို အမြှောင်းလိုက်.. အပြားလိုက် ..10 ချက်လောက်ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

“ကိုခန့်.. အား အား..ဆုကို ဘယ်လိုတွေ လုပ်နေတာဟင် ..ကောင်းလိုက်တာ ကို ခန့်ရယ် .. လီးထိပ်မှာ တစ်ချက်ချက် အစိထိပ်ကို တွန်းတိုက်မိနေသည်။ ပြီးတော့မှ အရည်ရွှဲနေပြီဖြစ်တဲ့.. ဆုဆု အဖုတ်ဝကို တေ့ပြီး ဖိထည့်လိုက်ပါတော့သည်။ “အား ကို ကို ဖြည်း ဖြည်း…အာ့ အာ့.. ကို့ရဲ့သန်မာတဲ့ လီးကြီးရဲ့ ဒါဏ်ကို… ကိုရဲ့ တောင့်တင်းတဲ့ လက်မောင်းတွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အံတု နေခဲ့ ရသူပါ ကိုရယ်..ညှာတာပါနော်.. အချက် 20လောက် ဆောင့် လိုးပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ နှစ်ယောက်စလုံး အရှိန်ရလာတော့သည်။ “ကို ကို့ ဆုကို ချစ်လားဟင်.. အား အား.. အင့်.. ဆုဆု အရှိန်တွေရကာ ယောင်ယမ်းပြီး စကားလုံးတွေ မေးမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ကိုခန့် နှုတ်ခမ်းကို လှမ်းနမ်းသည်… မလွှတ်တော့.. နှစ်ယောက်လုံး ပြိုင်တူ တက်လှမ်းလာခဲ့ရင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီ… “အား.. အား.. .. ဆုရယ်…..” ဗွတ် ဗွတ် ဖွတ် ဖွတ် ဖက် ဖက်.. ကိုခန့် အားပါလာမှန်းသိတော့.. ဆုလဲ အရမ်း ကောင်းလာပြီး ဖင်ကို ပင့်တင်ပေးမိနေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး အရမ်းကောင်းလားပြီး ပြီးခါနီး အချိန်သို့ ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည် ။ “အို ကိုရယ်…ကောင်းလိုက်တာ.. ရှီး ရှီး အား အား “အင်း ဆု.. အထဲမှာပြီးရအောင်နော်… အင့် အင့်.. “အင်း ရတယ်ကို…. ပြီး..ပြီး.. ထွားလှတဲ့ လီးကြီး …ပြီးတော့ အဲ့လီးကြီးကိုမှ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ညှစ်နေတဲ့ အဖုတ်လေး…

အတွင်းက သားအိမ်ခေါင်းလေးကို တစ်ချက် တစ်ချက် အနမ်းပေးတဲ့ ဒစ်ကြီးရဲ့ ထိတွေ့မှုက ဒုတ်ကနဲ.. ဒုတ်ကနဲ… အို ကိုရယ်.. ကို့ ရဲ့အကြင်နာ အရည်ကြည်တွေ.. ဆုကိုယ်ထဲ ထည့်သွင်းလိုက်ပါတော့ကွာ ။ အဲ့လို လိုလားစွာ ကို့ လရည်တွေကို တောင့်တနေတဲ့ အချိန်လေး အတွင်းမှာပဲ…. ဆုတစ်ကိုယ်လုံး လေဟာနယ်ထဲ လွင့်သွားသလို.. အဖုတ်တစ်ခု လုံး ကျင်ခနဲ ဖြစ်သွားလို ခံစားရပြီး… ကို့ရဲ့ အရှိန် အမြင့်ဆုံး လိုးချက်တွေကြောင့် .. ကို့ လီးနဲ့.. ဆုအဖုတ် က ကြားလေတိုးစရာ နေစရာမရှိအောင် ဖိကပ်နေကာ…… ပူကနဲ.. ပူကနဲ.. လရည်များပန်းဝင်လာတဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း….. နှစ်ယောက်စလုံး တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားကာ ပြီးသွားပါတော့သည်…။

အဲ့ဒီနောက်တော့ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ကျွန်မကိုပုဇွန်တုပ်ကွေး ပုံစံမျိုးလေးနဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ပွေ့ဖက်ထားကာ.. အဖုတ်က စီးကျလာတဲ့ အရည်လေးတွေကိုသုတ်ပေးရင်း. ကျွန်မ နှဖူးလေးကို ကြင်နာစွာ..နမ်းလေရဲ့..။ ရန်ကုန်ကို ပြန်လာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာတော့.. ကားမောင်းနေတဲ့ ကို့ ပုခုံးကို မှီရင်း… ကျွန်မ ပျော်ရွင်နေမိသည်။ ဒီလိုအချိန်လေးကို မြန်မြန်မကုန်ချင်သေးပါဘူး။ “ကို… “အွန်း ပြောလေ ဆု.. “ဆု အိမ်မပြန်ချင်သေးကွာ… “ဟွန် အာ့ဆို ဘယ်ကိုသွားချင်လို့လဲ.. “မသိဘူးကွာ ကို့ရင်ခွင်ထဲမှာ နေချင်သေးတယ်.. အဲ့ဒါပဲသိတယ်… “အဲ့ဒါဆိုရင်….. ကိုခန့်စဥ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ဆုဆုဖုန်းက ဖုန်းဝင်လာသည်…

ကြည့်လိုက်တော့.. Content name က မောင်တဲ့… ဆုဆု ခဏလောက် တွေဝေနေမိသည်…ပြီးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်သည်…ဆုဆုဖုန်းမကိုင်ပါ။ ပြီးတော့ ဖုန်းအဝင်ရပ်သွားသည်နှင့် ဖုန်းကိုပါဝါ ပိတ်လိုက် ပြီး ရှေ့က ဒက်ဘုတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပါတော့သည်။ ကို့ကို လှည့်ကြည့်ပြီးပြုံးပြလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ပါးကို ရွတ်ခနဲ နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကို့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကို့ပုခုံးကို မှီလိုက်ပါတော့သည်။ ကားလေးတစ်စီးကတော့… ရန်ကုန်မြို့ အဝင်နားက ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ မုခ်ဦးအတွင်းသို့ ချိုးဝင်သွားပါ​တော့သည်….ပြီးပါပြီ

ပြောမယုံကြုံမှသိ (အောစာအုပ်)

အေးမြတ်သူတစ်ယောက် လင်နှင့်ကွဲခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်ကျော် နှစ်နှစ်နီးနီးလောက်ရှိပြီ။ လင်ဖြစ်သူက မလေးရှားဖက်ကို အလုပ်ထွက်လုပ်ရင်း ပထမတော့ လစဉ်မှန်မှန်ငွေပို့ပေးနေရာက တစ်နှစ်ခွဲခန့်ကြာတော့ ငွေပို့တာမမှန်တော့ဘဲ သုံးလေးလလောက် ကြာမှ တစ်ခါလောက် ကြုံသလို မစို့မပို့ ငွေပို့ပေးရင်း သတင်းလည်း မသိုးမသန့်ကြားလာခဲ့ရသည်။ ရခိုင်မတစ်ယောက်နှင့် ဖြစ်နေသလိုလို အင်ဒိုမတစ်ယောက်နှင့်ပဲ ညားသလိုလိုသတင်းကြားရသည်။ နောက်ပိုင်း ခြောက်လလောက်အထိ သူငွေပို့တာမျိုးလည်း မရှိတော့ချေ။ သူ့ဖက်က မမှန်မကန်ဖြစ်လာရာက သူတစ်ခေါက်ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ လင်မယားချင်း

အကြီးအကျယ် စကားများကြရင်း အေးမြတ်သူလည်း သူ့ကိုကွာရှင်းခွင့်တောင်း၍ အိမ်ကနေ အပြတ်ပင် ဆင်းချလာခဲ့လိုက်သည်။သူမသဘောထားက ပြတ်သည်။ သစ္စာမရှိသောယောက်ျားကို တစ်သက်တာလုံး ကျွန်ခံပြီး မပေါင်းလိုတော့ဟုဆိုပြီး ဆွေမျိုးသားချင်းများက အမျိုးမျိုးနားချသော်လည်း ဘယ်လိုမှ တားမရတော့ချေ။ အေးမြတ်သူက ရုပ်ရည်လှသလောက် စိတ်လည်းတော်တော်ကြီးသည်ဟုဆိုရမည်။ သူမဇာတိမြို့မှာလည်း နေသည်ဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ ခရီးမကြာခဏထွက်၍ ထင်သလိုသာနေထိုင်ရင်း တစ်ခုလပ်မဘဝ၏ အနာတရ စိတ်ဒဏ်ရာကို သူ့နည်းနှင့်သူ ကုစား၍သာ နေလေတော့သည်။

သူမမိဘတွေက မရှိရှာကြတော့ပေ။ သူမအပျိုဖော်ဝင်စအရွယ်မှာပင် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြပြီး အေးမြတ်သူမှာ မောင်နှမချည်းသက်သက် ခုနစ်ယောက် အစ်မ ငါးယောက်နှင့် မောင်တစ်ယောက်ရှိသည်။သူမက ခြောက်ယောက်မြောက် နို့ညှာဖြစ်သည်။ အစ်မသုံးယောက်က အိမ်ထောင်ရက်သားကျကုန်ကြပြီး သူ့အိုးသူ့အိမ်နှင့်ဖြစ်ကြလျက် သူမအထက်က အစ်မအပျိုကြီး နှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်က ကျောင်းဆရာမ တစ်ယောက်က အမျိုးသမီးအလှပြင်ဆိုင်ဖွင့်၍ အေးအေးလူလူ နေထိုင်ကြသူများပဲ ဖြစ်သည်။

အားလုံးထဲမှာ သူမတစ်ယောက်သာ အိမ်ထောင်ရေးကံမကောင်းသလို ခြေဗွေပေါက်ကာ လမ်းတကာ လျှောက်လည်၍ ဆိုးချင်တိုင်းဆိုးနေသူမှာလည်း သူမတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဘယ်မောင်ဘွား တစ်ယောက်မှလည်း သူမကို ပြောဆိုပဲ့ပြင်နိုင်စွမ်းမရှိချေ။သူ့အလုပ်နှင့်သူ ရုန်းကန်နေရပြီး သူမအောက်က အငယ်ဆုံးမောင်လေးတစ်ယောက်သာ သူမနှင့် အပေါက်အလမ်းတည့်၍ ကျန်ဘယ်အိမ်သား တစ်ယောက်ကိုမှ အေးမြတ်သူမျက်နှာသာမပေးဘဲ ထင်ရာစိုင်း၍သာနေလေသည်။ သူမ၏မောင်ဖြစ်သူ အောင်ကျော်မှာ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ခုမှ ကိုးတန်းတက်နေဆဲရှိသေးသည်။

အေးမြတ်သူမှာ အသက် ၁၆ နှစ်သမီးလောက်မှာ လင်နောက်လိုက်ပြေးပြီး အိမ်ထောင်ကျခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ သူမအသက်မှာ ယခုမှ ၁၈ နှစ်ကျော် ၁၉ နှစ်ထဲဝင်ရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။ မော်လမြိုင်အဝေးပြေးဂိတ်မှ ထွက်လာသည့် ကားတစ်စီးပေါ်မှာ အေးမြတ်သူတစ်ယောက် အဖော်လူရွယ် တစ်ယောက်နှင့်အတူ နှစ်ယောက်သား ခုံချင်းဘေးချင်းကပ်လျက် စီးနင်းလိုက်ပါလာသည်။လူရွယ်မှာ အသက် အစိတ် ဝန်းကျင်ခန့်ဖြစ်ပြီး ခေတ်ဆန်ဆန်ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည်။ ကားစထွက်လာကတည်းက နှစ်ယောက်သား ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လာခဲ့ကြပြီး ကောင်လေး၏ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏မီနီစကပ်ဝတ်ထားသော ပေါင်တန်နှစ်ဖက်အကြားရှိ ပေါင်ခွဆုံကြားထဲကို ထိုးသွင်းမွှေနှောက်၍နှူးဆွပေးလာသည်။

မုတ္တမကိုကျော်၍ ပေါင်မြို့ရောက်လာချိန်မှာ အေးမြတ်သူ ဖီလင်အတက်ကြီး တက်နေချေပြီ။ အဲယားကွန်းဖွင့်ထားသောကားထဲမှာ ဂွမ်းစောင်တစ်ထည်ကို နှစ်ယောက်လုံအောင်ခြုံလိုက်ကြပြီး အေးမြတ်သူ ကိုယ်လုံးကလေးက ကောင်လေး၏ရင်ခွင်ထဲမှာ ဝင်ရောက်လှဲလျောင်းရင်း သူမ၏လက်ကလေးတစ်ဖက် ကလည်း ကောင်လေး၏ ပေါင်ကြားတွင်ရှိသည့် လိင်အင်္ဂါကို လက်လျှိုသွင်း၍ နှိုက်ကာဆွကာ လက်နှင့် တဖတ်ဖတ် ဂွင်းရိုက်ဆောင့်ကာဖြင့် လုပ်ပေးလာသည်။ဘီးလင်းမှာ နံနက်စာဝင်စားတော့ နှစ်ယောက်အတူ လူအလစ်မှာအိမ်သာထဲဝင်ပြီး မရမက တစ်ကြောင်းရအောင်ဆွဲပြီးမှ နံနက်စာကို ခပ်သုတ်သုတ်စားလိုက်ကြသည်။

အေးမြတ်သူ ဒီအဖြစ်ကိုပဲတွေးပြီး ရင်ကလေးတဖိုဖိုနှင့်ကြည်နူးပီတိကလေး ဖြစ်၍နေပေသည်။ ညနေ ၄နာရီခွဲလောက်မှာ ရန်ကုန်ရောက်တော့ တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာဝင်ရောက်ညအိပ်တည်းခိုလိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်သား အခန်းအလယ်ရှိ ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး တင်းလာခဲ့သမျှကို ဖြေလျှော့ကြလေပြီ။ အေးမြတ်သူ ကိုယ်ပေါ်ကအဝတ်လွှာတွေ အကုန် ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။သူ့ကောင်လေး၏ ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်၍ ခါးကိုတင်းတင်းဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းချင်း အတန်ကြာသည်အထိ စုပ်နမ်းနေကြပြီး … “ကိုဇေ ချစ်ကြစို့ကွာ သူသူမအောင့်နိုင်တော့ဘူး ” “ကိုယ်လည်း တင်းနေတာကြာပြီ သူသူ လုပ်ကြတာပေါ့ ”

ကိုဇေဆိုတဲ့ချာတိတ်က သူ့ဘောင်းဘီ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ဇစ်ကို အောက်ဆွဲချကာ ဘောင်းဘီချွတ်လိုက်သည်။ ဘောင်းဘီအောက်မှ သူ့လီးက မတ်မတ်တောင်၍နေချေပြီ။ လုံးပတ်တုတ်တုတ် အရှည်၆ လက်မခန့်ရှိပြီး ပြောင်ချောနေကာ တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလျှက် အကြောတွေထောင်ထနေကြသည်။

အေးမြတ်သူ သူ့လီးကို ကုန်း၍ စုပ်ပေးနေသည်။ လီးဒစ်တဝိုက်ကိုလျှာဖြင့် ထိုးကာထိုးကာဆွပေးသည်။ လီးတစ်ချောင်းလုံးငုံကာ စုပ်နမ်းပေးသည်။ သူကလည်း လက်တစ်ဖက်က သူမနို့အုံအိအိကလေးတွေကို ချေနယ်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်က သူမပေါင်ကြားထဲနှိုက်သွင်းကာဖြင့် သူမအင်္ဂါဇပ်ကို ဆွကစားပေးသည်။ အေးမြတ်သူစောက်ရည်ကလေးများ စီးကျလာရပြီဖြစ်သည်။ “ကိုဇေ ထည့်ပေးတော့ကွာ ” အေးမြတ်သူ အပြတ်တင်းနေသည်။ ကိုဇေလည်း သူမပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲကားစေလိုက်ပြီး သူကပေါင်ကြားထဲမှာ ဆောင့်ကြောင့်ဝင်ထိုင်၍ သူ့လီးကို သူမစောက်ပတ်အဝမှာတေ့ကာ စတင်ဆောင့်သွင်းပစ်လိုက်သည်။

“ဇွပ် ဖွပ် ဘွပ် ” “အ အ အိ အ ကောင်း ကောင်းတယ် ကိုဇေ ဆောင့် ဆောင့် ဟင်း ဟင်း ” အေးမြတ်သူ ခါးလေးကို အပြတ်ကော့ပေးသည်။ ကိုဇေက ဆက်ကာဆက်ကာ ဆောင့်လိုးချလျှက်ရှိသည်။ သူ့လီးက အေးမြတ်သူ စောက်ခေါင်းကလေးထဲကို အဆုံးထိစိုက်ဝင်ပြီး တဇွပ်ဇွပ်တဖွပ်ဖွပ် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နှင့် တဖြည်းဖြည်းအရှိန်ရသထက် ရကာ နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းလာကြပါသည်။ ကိုဇေမှာခန္ဓာကိုယ် ပိန်ပိန်ပါးပါးသာဖြစ်ပေမယ့် လိုးဆောင့်အားတော့ တော်တော်ကလေ ကောင်းလှသည်။ အတွေ့အကြုံလည်းစုံခဲ့ပုံရပေသည်။

လင်နှင့်တစ်နှစ်ကျော်ကျော်လောက်ပေါင်းပြီး လီးနှင့်မစိမ်းသူဖြစ်သော အေးမြတ်သူကို အကြိုက်တွေ့ရလောက်အောင်ပင် တဇပ်ဇပ်နှင့် ခပ်မြန်မြန် ခပ်သွက်သွက်လိုးဆောင့်ပေးနိုင်ပြီး သူမစောက်ခေါင်းထဲတွင်လည်း ချောဆီကဲ့သို့သော သဘာဝအလျှောက်ထွက်ပေါ်ကျဆင်းလာသည့် စောက်ရည်များဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေပြီဖြစ်လေရာ လီးအဝင်အထွက်ကောင်းမွန်ချောမွေ့လာသည်နှင့်အမျှ ပွတ်တိုက်မှုကိုလည်း အပြည့်အဝပေးစွမ်းနိုင်ပြီး ကာမအရသာကို ကောင်းစွာရရှိခံစားးနေရလေသည်။

“ဇွပ် ဖတ်ဘတ် ဇွပ် ဗွပ် ဘုတ် ဘုတ် ဘတ် ဖတ် ဗွပ် စွိ စွပ် ဇွပ် ” “အိအင့် အင်း အိ အိ အင့် အ အ အို့ အင့် အင်း ဟင့် ဟင့် ဆောင့်ဆောင့် ကိုဇေ အား ကောင်းလိုက်တာ လိုး လိုး စမ်းပါ အင့် အင့် ” “ကောင်းလား သူသူ ကိုယ်လိုးတာ ကြိုက်လား ” “ကောင်းတယ် တအားကောင်းတယ် လိုး လိုး မြန်မြန် သူသူ ပြီး ပြီးတော့မှာ အ အ” သူမအသက်ရှူတောင်မမှန်တော့ဘဲ အဆက်မပြတ်ဆောင့်လိုးခိုင်းရင်း အချက် လေးငါးဆယ်မက ထပ်မံဆောင့်လိုး၍ ကိုဇေရောသူမပါ နှစ်ယောက်သားပြိုင်တူပင် သုက်ရည်များထွက်ကာ ပြီးသွားကြပါသည်။ မောမောနှင့် ကုတင်ပေါ်မှာ ဖလက်ပြသွားကြသည်။

အတန်ကြာမျှနားပြီး ရေအတူချိုး ညနေစာအတူဆင်းစားကြကာ အိပ်ခန်းထဲပြန်ဝင်၍ နှစ်ယောက်သား အချစ်ဇာတ်လမ်းပြန်စ နေကြပြန်ပါသည်။ အေးမြတ်သူ၏စောက်ဖုတ်ဖောင်းအိအိကလေးကို ကိုဇေ နမ်းစုပ်၍ဘာဂျာကိုင်ပေးသည်။ အေးမြတ်သူ၏ စောက်ခုံမို့မို့ကလေးမှာ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ဖုထစ်ဖောင်းကြွလျှက်ရှိပြီး အမွေးအမြင်ခပ်ပါးပါးမျှသာ ဝိုင်းရံကာ ပေါက်ရောက်နေကြလျှက် စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများကမူ အပျိုစင်စောက်ပတ်ကလေးလို တင်းတင်းစေ့လျှက်ရှိတာတွေ့ရပေသည်။ သူမမှာ တစ်စထက် တစ်စ ကိုဇေနှင့် အပေးအယူညီမျှလာပြီမို့ သူက သူမစောက်ပတ်ကို ယက်ဆွပေးနေချိန်မှာ သူမကလည်း ကိုဇေ့လီးကို ပြန်လည်စုပ်ပေး မှုတ်ပေးနေသည်။

သူမစောက်ပတ်အရည်ရွှဲလာသလို ကိုဇေလီးလည်း မခံမရပ်နိုင်အောင် တင်းမာထောင်ထ၍လာရလေပြီ။ “လိုးကြစို့ သူသူ အချစ်ကလေး ” ဒီတစ်ခါ စပြောလာသူကတော့ ကိုဇေပဲ ဖြစ်သည်။ “လိုးလေ ကိုဇေ စိတ်ကြိုက်လိုး မနက်သွားစရာရှိတယ်ဆို ဒီတစ်ညလုံး လိုးနိုင်သလောက်လိုး သိလား ဟင်းဟင်း ” အေးမြတ်သူ သူ့လည်တိုင်ကို မှီခို၍ ခပ်နွဲ့နွဲ့ကလေးပြောလိုက်လေသည်။ “ပေါင်ကားပေး သူသူ ” ကိုဇေကပြောရင်း အေးမြတ်သူပေါင်နှစ်ဖက်ကို ပြဲပြဲကားကားလုပ်စေလိုက်ကာ သူ့လီးဒစ်ထိပ်ကို သူမ၏စောက်ခေါင်းလေးထဲသို့ စတင်ဆောင့်သွင်းလိုက်ပါသည်။

“ရတယ် ဆောင့် ဒီတစ်ခါ ကြမ်းကြမ်းလိုးပေး ကိုဇေ ” အေးမြတ်သူဖင်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်မြောက်ကြွပေးလျှက်က ပြောလိုက်သည်။ကိုဇေ တဇွပ်ဇွပ်တဖွပ်ဖွပ်နှင့် အသံထွက်အောင်ဆောင့်လိုးချလိုက်သည်။ လီးကအရင်းထိ ဆောင့်ဆောင့်ဝင်သွားသဖြင့် အေးမြတ်သူစည်းစိမ်တွေ့နေရပြီး ကိုဇေ၏ ခါးကို တအားဆွဲဖက်ကာ အောက်ကနေ ကော့ကော့ပေးနေမိပေသည်။ လီးဝင်လီးထွက် မြန်သထက်မြန်လာသည်။ အချက်နှစ်ဆယ် အစိတ်ခန့် စောက်ပတ်ပူထူသွားအောင် ဆောင့်လိုးပေးလိုက်ရင်း ကိုဇေကသူမနို့အုံတင်းတင်းအိအိနှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့်ညှစ်နယ်ကာ နို့သီးခေါင်းအခဲကလေးနှစ်ခုကို စို့စို့ပေးလိုက်ရာ အေးမြတ်သူ တော်တော်ကလေးအရသာတွေ့သွားရပြီး အောက်ကနေပိုမို၍ ကော့ထိုးညှောင့်ပေးလာတာကို တွေ့ရပေသည်။

“ကောင်းတယ် ကိုဇေ အဲ့လို နို့ စို့စို့ပြီး လိုးပေးတာ သူသူကြိုက်တယ် သူသူ့ကိုလည်း နမ်းစမ်းပါဦး ” “ကိုယ့်လီးကိုရော မကြိုက်ဘူးလား သူသူ” “ကြိုက်လို့ ခုလို အလိုး ခံနေတာပေါ့ လို့ သူသူက တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ခံချင်တိုင်းခံတာ မဟုတ်ဘူး ” “ကိုယ်သိပါတယ် သူသူရဲ့ ဒါကြောင့် ဒီလောက်ချစ်ရတာပေါ့ ” “သွား သူချစ်တာက ဒီ … လီး … လီးကြီးနဲ့ … ဟင့် ဟင့် ” သူသူ သူ့ကို ညာဖြီးပြောမှန်းကို ကိုဇေသိပါသည်။ တကယ်တော့ သူမအကြောင်းကို သူတို့မြို့ကလေးမှ လူတော်တော်များများ အထူးသဖြင့် သက်တူရွယ်တူ ချာတိတ် တော်တော်များများသိကြပါသည်။

အေးမြတ်သူက လင်ကွဲပြီးကတည်းက စိတ်လေပြီး သူမစိတ်ကြိုက်တွေ့သူ မည်သူ့ကိုမဆို ကုန်းမည့် မိန်းကလေးသာဖြစ်ကြောင်း သူတို့တစ်တွေ သဘောပေါက်နေကြပြီးဖြစ်သည်။ ကိုဇေက ရန်ကုန်မှာ အလုပ်လုပ်သည်။ ကားဝပ်ရှော့တစ်ခုမှာ ဘော်ဒီဆေးမှုတ်အလုပ်ကို လုပ်ပြီး နယ်ရှိမိဘအိမ်သို့ ခေတ္တခဏပြန်လာရာမှ သူမနှင့်တွေ့ဆုံမိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်း သူ့ခွင့်ရက်စေ့ပြီဖြစ်၍ အလုပ်ထဲကို ပြန်ဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အေးမြတ်သူကတော့ ရန်ကုန်မှ အမျိုးအိမ် တစ်အိမ်မှာ ရက်တော်တော်ကြာကြာ နေထိုင်ဦးမည်ဟုဆိုသည်။ ဒီကြားထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက် မကြာခဏ ချိန်းတွေ့နိုင်ကြဦးမည်ဟု ကိုဇေတစ်ယောက် အပိုင်တွက်ဆထားပြီးလည်း ဖြစ်သည်။

ကိုဇေ လီးကိုအဆက်မပြတ်ထိုးသွင်းထိုးထုတ်လုပ်ရင်း လရည်ထွက်ချင်လာ၍ ခဏခိုးနားလိုက်ပြီး ဖင်ကိုင်လိုက် နို့စို့ လိုက်လုပ်နေပေသည်။ နောက် အတတ်တစ်မျိုးဆန်း၍ သူမဖင်သားနှစ်ဖက်အကြားရှိ စအိုပေါက်ထဲသို့ လက်ကို ထိုးနှိုက်ထည့်သွင်းကာ ဖင်ပေါက်ထဲကို ဆောင့်ဆောင့်ပေးလိုက်သည်။ “အ အာ ကို …ကိုဇေ … ဟင် အ အ ဟင်း လိုး လိုးလေ သူသူ မနေနိုင်တော့ ဘူး အ ရှီး အိ အီးဟီး ” ဖင်ပေါက်ထဲ လက်နှိုက်လိုးခြင်းကထိရောက်ကြောင်းကို ဆရာ့ဆရာများ ပြောကြားဖူးတာကို သတိရမိသွားသည်။ အေးမြတ်သူကိုယ်တိုင်လည်း ဖင်မခံဖူးပေမယ့် တစ်မူထူးခြားသော အရသာကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပိုမိုအလိုးခံချင်စိတ်ပေါက်ပြီး စောက်ပတ်ထဲမှာ ပိုရွလာသလို ဖြစ်လာမိသည်။

ကိုဇေလည်း အပြီးသတ်ချိန် ရောက်ပြီ ဆိုပြီး အသည်းအသန်ပင် လီးတစ်ချောင်းလုံး ပူထူသွားအောင် အဆက်မပြတ် ဆောင့်လိုးချ လိုက်လေရာ သူ့လီးက ကျင်ကနဲကျင်ကနဲဖြစ်သွားရပြီး သုက်ရည်တွေ ဒလဟောကြီး သူမစောက်ခေါင်းထဲသို့ ပန်းထွက်ဝင်ရောက်သွားရလေတော့သည်။ သူမ မပြီးခင် ရပ်လိုက်မှာစိုး၍ အေးမြတ်သူက … “မရပ်နဲ့ ကိုဇေ ဆောင့် ဆောင့် မြန်မြန်ဆောင့်ပေး အားအား ကောင်း ကောင်းတယ် လိုး လိုးလေ မြန်မြန် ဟင့်ဟင့် ” ဆိုပြီး သူ့ကိုတအားဖက်တွယ်ကာဖြင့် သူမခါးကလေးကိုအောက်မှနေ၍ အဆက်မပြတ်ကော့ထိုးကာ ညှောင့်လိုးပေးနေလေရာ ကိုဇေလည်း လီးကလရည်ထွက်တာတောင် အနားမယူနိုင်သေးဘဲ အချက်နှစ်ဆယ်လောက် မီးပွင့်မတတ် လိုးဆောင့်ပေးလိုက်ရင်း သူမ စောက်ခေါင်းထဲက ဖျစ်ကာညှစ်ကာနှင့် စောက်ရည်တွေ အလီလီပန်းထွက်လာတော့မှ တစ်စခန်း ရပ်မိကြလေတော့၏။

နှစ်ယောက်သား ခဏအကြာ အနားယူကြပြီး နောက်တစ်ချီထပ်ဆွဲကြပြန်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်ကျတော့ အေးမြတ်သူက ကိုဇေ၏ကိုယ်လုံးပေါ်ကနေ မြင်းထိုင်တက်ခွထိုင်ရင်း အပေါ်စီးက လိုးဆောင့် ပေးလိုက်လေသည်။ အေးမြတ်သူ၏ ရမ္မက်သည်းထန်မှုနှင့် ဆန္ဒပြင်းပြမှုတို့က ကိုဇေ့ကို အံ့အားအသင့်ကြီး သင့်စေခဲ့ပြီး သူ့အနေနှင့်သူမအပေါ် လက်ဖျားပင်ခါမိလေသည်။ ကိုဇေ နောက်တစ်ချီထပ်လိုးဖို့ အချိန်တော်တော်ကလေးယူလိုက်ရသည်။ ဟိုင်းဝေးခရီးကို အတူနှင်လာခဲ့ကြတာချင်းအတူတူ သူက အေးမြတ်သူထက်ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလိုကြီးဖြစ်နေသည်။

ကိစ္စပြီးစီးသွားကြတော့ နှစ်ယောက်သား ခြေပစ်လက်ပစ် အိပ်မောကျသွားခဲ့ကြလေသည်။ အေးမြတ်သူ တစ်ရေးနိုးလာသည်။ သူမနဘေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကိုဇေကနှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေပေသည်။ အပေါ့အပါးသွားချင်သလို ဖြစ်လာ၍ အိပ်ခန်းမှထွက်ကာ သန့်စင်ခန်းသွားလိုက်ပြီး ဆေးကြောသန့်စင်ကာပြန်လာတော့ ဧည့်ခန်းမှာ လူရိပ်လူခြည်တွေ့တာနှင့် အပြင်ကိုလှမ်းထွက်လာခဲ့မိသည်။ ဧည့်ခန်းမှာ လူသုံးလေးယောက်ရှိနေကြပြီး တီဗွီဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုကို ထိုင်ကြည့်နေကြသည်။ တည်းခိုခန်းက ဧည့်ကြိုကောင်လေးနှစ်ယောက်ရယ် ဧည့်သည်ဖြစ်ဟန်တူသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်ရယ် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

အသားခပ်လတ်လတ် ကိုယ်လုံးခပ်တောင့်တောင့်နှင့် မျက်လုံးအကြည့်က ရဲတင်းစူးရှလှတာကို အကဲခတ်လိုက်မိသည်။ “လာ ညီမ ထိုင်လေ ” “အော် အင်း ဟုတ်ကဲ့ ” “အိပ်မပျော်ဘူး ထင်တယ် ” “တစ်ယောက်တည်းလား … ” ဟူ၍ သူကဆက်မေးသည်။ သူမက အဖော်ပါကြောင်း အိပ်ပျော်နေရာက တစ်ရေးနိုးမျက်လုံးတွေကြောင်နေ၍ ထလာခဲ့တာဖြစ်ကြောင်းများ ပြောဆို၍ သူနှင့် နှစ်ယောက်သား လေပေးဖြောင့်သွားကြသည်။ အတန်ကြာ ထိုင်နေကြရင်း စကား တစ်ခွန်းစ နှစ်ခွန်းစ မေးလိုက်ဖြေလိုက်နှင့် ချာတိတ်လေးနှစ်ယောက်က အိပ်ချိန်ရောက်ပြီဆိုပြီး ဧည့်ခန်းစားပွဲတွေကို နေရာချကာ ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်မှာပင် စောင်ခေါင်းမြီးခြုံ၍ အိပ်ဖို့ပြင်နေကြတာ တွေ့လိုက်ရတော့ … “မင်းတို့ ဒီမှာ အိပ်ကြဖို့ လား ”

“ဟုတ်တယ် အစ်ကို အစ်ကို တို့ဆက်ကြည့်ချင်ကြည့်လေ ” “ရတယ် ငါတို့လည်း အိပ်တော့မှာ မင်းတို့အိပ်ချင် အိပ်ကြ ” ဆိုပြီး သူကထလိုက်တာမို့ အေးမြတ်သူလည်း သူ့နောက်ကနေ ထပြန်လာခဲ့ရသည်။ “အခန်း ဘယ်လောက်လဲ ” “အခန်း၂၈ မှာပါ ” “အိပ်တော့မလို့လား ကိုယ်က ဒီဖက် ၃၅ မှာ ” “…… …… ” “လာလည်ပါလား တစ်ခုခု ဧည့်ခံမှာပေါ့ ” အေးမြတ်သူကို တစ်ကိုယ်လုံးခြုံ၍ ကြည့်လိုက်သော သူ့အကြည့်တွေက မရိုးဘူးဆိုတာတော့ သိသာလွန်းနေသည်။ဒီအချိန်ဆို ကိုဇေလည်း ကုလားသေ ကုလားမော အသေကောင်လို အိပ်မောကျနေလောက်ပြီ။

မနက်နေအတော်မြင့်သည့် အချိန်အထိတောင် တော်ရုံနှင့်နိုးနိုင်မည့်ပုံ မပေါ်ပါချေ။ အေးမြတ်သူ သူ့ကိုခပ်စူးစူးကလေးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာက သူမ အရဲစွန့်၍… “တကယ် ဧည့်ခံမှာလား သွားမယ်လေ ” “တကယ်ပေါ့ ညီမရဲ့ လာ … ” သူမလက်ကို မသိမသာဆွဲကိုင်ကာ ခေါ်လိုက်တာမို့ အေးမြတ်သူ ရုတ်တရက်ရုန်းမလိုလုပ်မိပြီးမှ စိတ်ကူးတစ်မျိုး ပေါက်ကာ မရုန်းတော့ဘဲ အသာငြိမ်၍ လိုက်လာခဲ့လိုက်သည်။ သူ့အခန်းတံခါးကို ဖွင့်၍ ဝင်လိုက်သည်။ “ထိုင်လေညီမ

နာမည်က ဘယ်လို ” “အော် သူသူပါ … အစ်ကိုကရော” “ကိုကိုနိုင်ပါ … ကိုနိုင် … လို့ပဲ ခေါ်ပါ ” “အစ်ကို တစ်ယာက်တည်း လား ” “အင်း တစ်ယောက် … ခုတော့ နှစ်ယောက်ပေါ့ … ဟင်း … ဟင်း ” “ဟင်း ဟင်း… ဟင်း … အစ်ကိုက ရယ်စရာပြောတတ်သားပဲ ” သူက အေးမြတ်သူအနားကိုကပ်လာသည်။ “သူသူ ဘီယာသောက်မလား … ဒါမှမဟုတ်အအေး… တစ်ခုခု ” “အို နေပါ … ရပါတယ် … ဘီယာတော့ မဖြစ်သေးဘူး အဖော်ပါလို့ အဟင်း…ဟင်း … အအေးကတော့ ဘာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ် ” “သူသူ့အဖော်က အိပ်ပြီလား ” “အင်း ဟုတ်တယ် … ခရီးပန်းလာလို့ … ကို နိုင် … အ ဟင်း ဟင်း ” အေးမြတ်သူ ကိုယ့်စကားကိုယ် မလုံမလဲနှင့် ရယ်နေလိုက်သည်။

သူက ဘာမှမဖြစ်သလိုနှင့် ဘီယာနှင့် အအေးဘူး သုံးလေးဘူးထုတ်ကာ အေးမြတ်သူ ကိုတစ်ဘူး ကမ်းပေးသည်။ အေးမြတ်သူအနားမှာ ကပ်၍ ထိုင်လိုက်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာချင်း ပူးပူးကပ်ကပ် ပေါင်ချင်းထိနေမိကြသည်။ အေးမြတ်သူ စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမစိတ်လှုပ်ရှားနေတာ သူသိများသိနေလေမလား လို့ စိတ်ထဲက တွေးပူလိုက်မိသေးသည်။ အေးမြတ်သူ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဟန်ကိုယ့်ဖို့ ဆိုပြီး ကိုလာအအေးဘူး လက်ကိုင်ကွင်းကလေးကို အသာအယာ ဆွဲဖောက်ပြီး အအေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်သောက်နေလိုက်သည်။ သူမထင်သည့်အတိုင်းပင် သူက စကားစလာသည်။ “သူသူ အချိန်ရ ရဲ့လား … ဟင် ” “အင်း ရ ပါတယ် ဘာ ဖြစ်လို့ ” “စကားပြော ချင်လို့ပေါ့ အဟင်း ဟင်း ”

သူ့မျက်နှာက သူမအနားကို နီးနီးကပ်ကပ်ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ လက်ကလေးတစ်ဖက်ကို သူ့လက်နှင့် မသိမသာကိုင်စမ်း၍ … ။ အေးမြတ်သူ အသာကလေး ငြိမ်နေမိသည်။ “ပြော လေ ရ … ပါတယ် … ” သူမအသံက တိုးတိုးလေး …မဝံ့မရဲ လေသံမျိုး …။ “ဟိုလေ အကြာကြီးတော့ သူသူ မနေရဲပါဘူး တော်ကြာ သူနိုးသွားရင် … ” “ဒါဖြင့် ခဏလေး တစ်နာရီ … နှစ်နာရီ …လောက်ဖြစ်ဖြစ် … ” “အင် … အစ်ကို ကလဲ ” “ပြွတ် … ပြွတ် … ” “အ …… အာ …… အ အကို အွန်းးး …… ” အေးမြတ်သူ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဘယ်နည်းဘယ်ပုံ ရောက်ရှိသွားမှန်းတောင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတိမထားမိလိုက်ပါ။

သူမအသိဝင်လာချိန်မှာတော့ သူမနှုတ်ခမ်းလွှာဖူးဖူးကလေးဆီသို့ ရှည်လျားလှသော ငြင်းဆန်ဖို့ ရန် ခက်ခဲလွန်းသည့် သူ့အနမ်းများက ကျရောက်လျှက်ရှိလေပြီ။ နှစ်ယောက်သား ကြာမြင့်စွာပင် အနမ်းရေယာဉ်ကြောထဲ မျောပါနေမိကြသည်။သူမနို့အုံ လုံးလုံးအိအိ နှစ်မြွှာကို သူ့လက်များက ဖျစ်လိုက်ညှစ်လိုက် ဆုပ်ကိုင်ချေနယ်ပေးလျှက်ရှိသည်။သူမ ဘယ်လိုမှပင် ရုန်းထွက်လို့မရ ရုန်းဖို့ အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းပျောက်ဆုံးသွားသလို ဖြစ်နေသည်။ “သူသူ ” “အင် … ” “ကိုယ့်ကို အချိန် နည်းနည်းလောက်ပေးပါနော် ဒီည …ပေါ့ ” “ကို ရယ် … နောက်နေ့ ကျမှ ပိုမကောင်းဘူးလား ဟင် မနက်ဖြန်ဆို သူသူ တစ်ယောက်တည်း ရှိမှာပါ ”

“ဟင့်အင်း ဒီည … အခု ည … ” “သွား … လူ ဆိုး …တော် တော်ဘီကွာ ဖယ်ပါ ဒီလက်ကြီးက …ဟင့် ဟင့် ” “ချစ် ချစ်တယ် ခလေး ရယ် အရမ်း ချစ် ” အေးမြတ်သူ သူ့ကုတင်ပေါ်ကို တစ်ကိုယ်လုံး ပြိုဆင်းသွားခဲ့ရသည်။ သူမကိုယ်ပေါ်က ညဝတ်အင်္ကျီပါးကလေးမှာလည်း ကုတင်အောက်ကြမ်းပြင်ဆီ လွင့်ဝဲကျလို့ … ။ ဖွေးနုတင်းအိနေသော သူမ၏အသားဆိုင်အိအိကလေးများက အဝတ်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ သူ့နေရာနှင့်သူ အချိုးတကျ ဟီးလေးခိုနေကြလျှက် …သူမ၏သဘာဝအလှကို ကိုကိုနိုင်တစ်ယောက်မြင်လို့ ရှုလို့ မဝနိုင်အောင်ပဲ ရှိနေလေသည်။ သူ့ကိုယ်လုံးကြီးက အေးမြတ်သူရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ထပ်မှောက်အိပ်ချလိုက်ရင်း အနမ်းမိုးတွေက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပေသည်။

သူ၏လက်ကြမ်းကြီးတွေက သူမကိုယ်ခန္ဓာရှိ အသားဆိုင်နုနုအိအိကလေးတွေကို မညှာမတာပင် ဆုပ်ညှစ်ချေနယ်ကာ လက်သရမ်းချင်တိုင်း သရမ်းနေကြသည်။ နို့နှစ်လုံးကို ဘယ်ညာတစ်ဖက်စီဆွဲဆွဲ၍ စို့ပေးသည်။ နို့သီးခေါင်းကလေးနှစ်ခုကို တပြွတ်ပြွတ်စုပ်၍ လျှာနှင့်တဖတ်ဖတ် တို့ထိယက်ဆွပေးသည်။ နောက် သူမခါးလေးဆီကို လျှောဆင်းသွားပြီး ဝမ်းဗိုက်သားပြင် ခပ်ရှပ်ရှပ်ကလေးကို တယုတယမွှေးကြူ၍ ချက်တိုင်တဝိုက်ကို ယားကျိကျိကလေးဖြစ်အောင် လျှာနှင့် ထိုးသွင်းကာ မြှူဆော့ ကစားပေးနေသည်။ ထိုမှတဆင့် သူမ၏ဆီးခုံဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဆီးခုံတဝိုက်ကို နမ်းစုပ်ပေးသည်။

သူမ၏မွေးညှင်းနုနု ကလေးများကို လက်နှင့်သပ်တင်ကာ ဖောင်းဖောင်းကြွကြွဖြစ်နေသော စောက်ပတ်မျက်နှာပြင်ကျယ်ကို ပြွတ်ကနဲစုပ်လိုက် လျှာနှင့်ယက်လိုက်လုပ်လာသည်။ စောက်စိထိပ်ဖူးကလေးကို စုပ်သည် နမ်းသည်။ လျှာဖြင့်ယက်ယက်ပေးနေသည်။ စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းတလျှောက်ကို ထောင်လိုက် သူ့လျှာပြားကြီးနှင့် အောက်ကနေအပေါ်ကို ယက်ကာသပ်ကာဖြင့် အခေါင်းကလေးထဲကိုပါ လျှာသွင်း၍ လှည့်ပတ်မွှေနှောက်ကာ ဆွပေးလိုက်ရာ အေးမြတ်သူ ဣနြေ္ဒပင်မဆည်နိုင်အောင်ဖြစ်ပြီး ကော့ကာတွန့်ကာနှင့် သူမစောက်ခေါင်းကလေး ထဲက စောက်ရည်တွေက ပေါင်ခြံတဝိုက်သို့ပင် အဆက်မပြတ် ယိုစီးကျလာခဲ့ရလေသည်။

သူမ၏စောက်ပတ်တစ်ခုလုံး အရည်များဖြင့် နူးအိရွှဲစိုလာတော့မှ သူ့လှုပ်ရှားမှုကို တစ်စခန်းရပ်လိုက်ပြီး သူ့ခါးမှ ပုဆိုးကို ဖြေလျှော့၍ ချွတ်ချလိုက်ပေသည်။ “အို ” အေးမြတ်သူ မျက်စိရှေ့မှာမြင်လိုက်ရသော လီးကြီးကအားရစရာကြီးပါပေ။ မဲမဲသဲသဲနှင့် ကိုင်းခရမ်းသီးကြီးလို တွဲလောင်းကြီးကျနေပြီး တောင်မတ်နေချိန်မဟုတ်တာတောင်မှ လီးလုံးပတ်နှင့်အလျားက ကျောချမ်းလောက်စရာကြီးဖြစ်နေတာကိုတွေ့ရလေသည်။ ကိုဇေလီးထက် နှစ်ဆသုံးဆခန့်ပင် ပိုကြီးကာ ပိုရှည်လိမ့်မည်ဆိုတာ ဗေဒင်တောင်မေးဖို့ မလိုတော့ပါချေ။

အပြာဗွီဒီယိုကားတွေထဲက ကပ္ပလီလီး ရှည်လမျောကြီးတွေကို ပြေးမြင်လိုက်မိပေသည်။ သူက သူမအနားကို ကပ်လာပြီး လီးကိုအကိုင်ခိုင်းသည်။ အေးမြတ်သူ လက်ကလေးတစ်ဖက် သူ့လီးဆီကိုရောက်ရှိသွားကာ လီးကို ဆုပ်ကိုင်စမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ “ကြီးလိုက်တာ နော် အစ်ကို့ဟာကြီး ” “ကြိုက်လား သူသူ ” အေးမြတ်သူ ဘာမျှမပြောဘဲ ဆိတ်ဆိတ်နေရင်း သူ့ဟာကြီးကို လက်နှင့်ဆုပ်ဆွဲယူလိုက်ကာ သူမပါးစပ်ထဲ ထည့်သွင်း၍ နမ်းစုပ်ပေးလိုက်သည်။ လီးကြီးက ပါးစပ်နှင့်မဆန့်အောင်ဖြစ်နေ၍ အတော်ကြီးကို ကြိုးစားပမ်းစား ထည့်စုပ်နေရပေသည်။

ရှည်လည်းအတော်ရှည်၍ ၈ လက်မလောက်အထိ ရှိလိမ့်မည်ဟုထင်မိသည်။ အေးမြတ်သူ သူ့လီးတစ်ချောင်းလုံးကို မရမက စုပ်ငုံကာ လျှာနှင့်လဒစ်ထိပ်ကနေစပြီး လီးချောင်းတလျှောက်ကို အသွားအပြန်ယက်ကာယက်ကာ ပေးသည်။ ဂွေးဥနှစ်လုံးကိုပါ တပြွတ်ပြွတ်စုပ် လိုက်တော့ လီးကြီးက မဟားဒယားကြီးထွား မတ်တောင်လို့လာလေသည်။ “အား ကောင်းတယ် စုပ်စုပ် သူသူ ” သူကျေနပ်အောင် ဆက်လက်စုပ်ငုံ ယက်ဆွပေးလိုက်ရင်းက အေးမြတ်သူ မနေတတ်မထိုင်တတ်ဖြစ်လာခဲ့ရ တာမို့ “ထည့်လိုက်တော့ အစ်ကိုရယ် လုပ်ချင်ရင် မြန်မြန်လုပ် ”

“သူသူ ထနေပြီလား ” “အင်း ” “ဒါဖြင့် ပက်လက်အိပ်လိုက် သူသူ ” သူမ ပက်လက်အိပ်ကာ ဒူးထောင်ပေါင်ကားလုပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ့လီးထိပ်ကြီးက သူမအစေ့ကလေးကို ဖိလှိမ့်ထိတိုက်ကာဖြင့် စောက်ခေါင်းအပေါက်ကျဉ်းကလေးကို တစ်ထစ်ချင်း တစ်ရစ်ချင်း စိုက်နစ် ဆောင့်ဝင်လာခဲ့လေသည်။ “အာ့ အား ဖြေး …ဖြေး ဖြေး ကို နိုင် အ အ အိဟင့် အင့် ဟင့်ဟင့် ကြပ် ကြပ်တယ် ” “ဖြေးဖြေးပဲ လိုးမှာပါ သူသူရဲ့ ” “ကို့ လီး အရမ်းကြီးတယ် ရှည်လည်းရှည်တယ် မတွေ့ဖူးဘူးကွာ သူသူ့ကို ညှာပြီး လိုးပေးနော် ဟင့် ဟင့် ” “လီးကြီးတာ မိန်းမတွေအကြိုက်ပါ သူသူရဲ့ သူသူ မကြိုက်ဘူးလား ”

“ဒါတော့ ဒါပေါ့ ကြိုက် ကြိုက်ပါ တယ် မ ခံ ဖူး ဘူး နာမယ်ထင်တယ်နော် အစ်ကို ရယ် ” အေးမြတ်သူ ချွေးတွေပျံလာခဲ့ရသည်။ သူ့လီးကြီး သူမစောက်ပတ်ထဲ အပြည့်အသိပ်တိုးဝင်နေတာကို ကြည့်ရင်း အေးမြတ်သူ “ကျွတ် ” ချင်ချင် ဖြစ်နေမိသည်။ တစ်ချက်နှစ်ချက်ဖိဆောင့်လိုက် လီးကိုဒစ်နားရောက်တဲ့အထိ ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ ဖြေးဖြေးချင်းထိုးထည့်လိုက်လုပ်၍ အထာနပ်ကာ ကျွမ်း နေသူပီပီ တစ်ဖက်က အလိုးခံနေသည့်မိန်းမသားဖြစ်သူ မနစ်နာစေအောင် ချော့လိုးကလေးလိုးပေးနေရာ ခံရတာထင်သလောက် မဆိုးလှဘဲ ညင်သာစီးပိုးစွာဖြင့် လီးချောင်း၏ပွတ်တိုက်ပေးမှုကို ခံရင်း အရသာ တဖြည်းဖြည်း တွေ့လာရပါသည်။

“ကောင်းလား နာသေးလား ညီမ ” “မ မနာဘူး အောင့် သက်သက် ဖြစ်နေတာ …တစ်ခုပဲ … အကို အရမ်းတတ်တာပဲကွာ … သူသူထင်တောင် မထင်မိဘူး … တခြားသူသာဆို သူသူ့စောက်ပတ်ကွဲပြီ ထင်တယ် အစ်ကို ရယ် ” “အကိုက ဒီလီးနဲ့ ပါကင်ဖွင့်ဆိုလည်း ဖွင့်ခဲ့တာပဲ … စောက်ပတ် မစုတ်မပြဲအောင်ဂရုစိုက်ပြီးလိုးရတာပေါ့ … သူသူ … အကို့နဲ့နေရတာ သဘောကျရင် နောက်နေ့လည်း ထပ်တွေ့ကြမယ်ကွာ …အစ်ကို တွေ့ချင်သေးလို့ပါ တကယ်ပြောတာနော် ” “သူသူလည်း မငြင်းဝံ့တော့ပါဘူး အစ်ကိုရယ် တွေ့ရပါစေ့မယ် သူသူ ကတိပေးပါတယ် ” “တအားလိုးချင်လာပြီ သူသူ နည်းနည်း အောင့်ထားလိုက်နော် အရမ်းကြီးတော့ မနာစေရပါဘူး ”

သူကပြောပြီး လီးတဝက်လောက်ကိုသွင်း၍ ခပ်ဆတ်ဆတ်ကလေးလုပ်ပြီး ဆင့်ကာဆင့်ကာ ဖိဆောင့်ချလိုက်လေသည်။ “အား ကို ရယ် ကောင်းလိုက်တာ နော် အို အိုး လိုး လိုးစမ်းပါ အစ်ကို လိုး လိုး သူသူ ခံနိုင်တယ် စောက်ပတ်ကွဲသွားလည်း မကြောက်ပါဘူး ဆောင့်သာဆောင့် မြန်မြန် ” “စွပ် ဗွပ် ဖွပ် စွပ် ဖတ် ပွပ် ဘုတ် ဘွတ် ဖတ် စွိ စွပ် ဇွပ် ” စည်းချက်မှန်မှန်နှင့် လီးအဝင်အထွက်ပြုရာ လိုးဆောင့်ပွတ်တိုက်သံ စောက်ရည်သံများက အတိုင်းသားပင်ထွက်ပေါ်လို့ လာပေသည်။ အင့်ကနဲ အိကနဲ သူမနှုတ်မှ ဗလုံးဗထွေး ညည်းတွားရေရွှတ် လိုက်သံများကလည်း တစ်ချက်တစ်ချက်ပေါ်ထွက်လာရလျှက် အေးမြတ်သူ လီးအဝင်ကောင်းအောင်ဆိုပြီး သူမစောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားကလေးများကို လက်နှစ်ဖက်နှင့်ဟိုဖက်ဒီဖက် ဆွဲဖြဲပေးထားတာကိုပါ ကိုကိုနိုင်တွေ့မြင်လိုက်ရပါသည်။

သူ့လီးက တင်းသထက် တင်းလာနေသည်။ ပကတိ အပျိုစင်စစ်စစ်ရဲ့စောက်ပတ်ကို ပါကင်ဖွင့်နေရသည့် အလား ခံစားချက်ချင်း ထပ်တူကျနေတာမို့ ရမ္မက်ဇောကပိုကြွ ပိုထန်လာခဲ့ရပြီး လရည်များပင် ထွက်ချင်ချင်ဖြစ်ကာ လီးထိပ်မှာ အရည်စို့၍ လာခဲ့ရပေသည်။ သူ အချက်သုံးလေးဆယ်လောက် ပစ်ဆောင့်ချလိုက်ပြီး အေးမြတ်သူကို ခံနိုင်စွမ်းရှိမရှိ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တော့ သူမမှာ မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ အံတကြိတ်ကြိတ်နှင့် အောင့်ခံနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး မိန်းကလေးတွေရဲ့ကျဉ်းထဲကြပ်ထဲရောက်ချိန်တိုင်း ခံနိုင်ရည်စွမ်းအား ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာတတ်ကြပုံကို သတိရမိသဖြင့် သူမနာကျင်မှာကို အမှုမထားတော့ဘဲ ကိုယ့်လိုဘပြည့်မြောက် အောင်သာ အာရုံစူးစိုက်၍ သဲကြီးမဲကြီးပင် သူမစောက်ဖုတ်ကလေးကို အဆက်မပြတ်ပင် ဖိလိုးပစ်လိုက်လေတော့သည်။ ပြီးပါပြီ

အားကောင်းမောင်းသန် ကိုကိုထန် (အောစာအုပ်)

နှင်းဖြူမည်မျှကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားသည်မသိ။ နိုးလာလျှင် သူမဘယ်ရောက်နေသလဲဆိုသည်ကို မနည်းစဉ်းစားလိုက်ရသည်။ ကိုယ်တုံးလုံးဖြစ်နေသော နှင်းဖြူ၏ ဖင်လုံးဖြူဖြူကြီးများ နှင့် ကျောပြင်တစ်ခုလုံး အေးစက်သော ကျောက်စားပွဲ၏ အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်မိသည်။ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် နှင်းဖြူကို လက်ကားယား ခြေကားယား ခါးပတ်ကြိုးများဖြင့် ပက်လက်ချည်နှောင်ထားသည်။ ဆံပင်ရှည်တွေကို ကျောက်စားပွဲခေါင်းရင်းရှိ ခြေထောက်တံများတွင် ချည်နှောင်ထားရာ ခေါင်းကို လုံး၀ လှုပ်မရသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ မျက်စိနှစ်လုံးကို အဝတ်မည်းဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည်။

ခြေနှစ်ချောင်းကို ခါးပတ်နှင့် ချည်ပြီး ဆွဲဖြဲထားရာ ပေါင်လုံးတုတ်တုတ်ကြီးတွေကြားမှ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ဖောင်းကားပြီး ပြဲဟနေတော့သည်။ အေးစက်နေသော အကျဉ်းခန်းထဲတွင် အသံလုံးဝတိတ်ဆိတ်နေသည်။ နေရောင်မဝင်သော အခန်းမှာ အေးစက်နေသည်။ ကိုယ်တုံးလုံး ဖင်တုံးလုံးနှင့် ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ပက်လက်ရှိနေသော နှင်းဖြူမှာ ချမ်းလွန်းသဖြင့် တဆတ်ဆတ်တုန်မတတ်ဖြစ်နေရှာသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ကျောက်သားတံခါးကြီး ကျွီကနဲပွင့်လာသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အသံမှာ နှင်းဖြူ၏ ကားထားသော စောက်ဖုတ်တည့်တည့်မှ ထွက်လာရာ နှင်းဖြူမှာ ဆတ်ကနဲ လန့်သွားပြီး ပြဲကားပွင့်ဟနေသော စောက်ဖုတ်ကြီးကို ပိတ်လို ပိတ်ငြား ရှုံ့တွရှုံ့တွ လုပ်နေမိသည်။

တံခါးမှ လူတစ်ယောက်ဝင်လာသော ခြေသံကို ကြားရသည်။ ခြေသံမှာ လေးလံပြီး ရှပ်တိုက်လာသော အသံမျိုးဖြစ်ရာ လူကောင်ကြီးကြီး ယောကျ်ားကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု နှင်းဖြူ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။ ခြေသံက နှင်းဖြူဘေးနားအထိရောက်လာပြီး ကျောက်ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ နှင်းဖြူခမျာ ကြောက်လွန်း၍ အသက်ပင်မရှူနိုင်ပဲ အောင့်ထားရာ ဖောင်းကားကြီးမားလှသော နို့အုံဖြူဖြူကြီးတွေမှာ ပိုပြီးမောက်တက်နေသယောင်ထင်ရသည်။ ဖတ်ကနဲ အသံကြားရပြီး နှင်းဖြူ၏ နို့အုံကြီးတွေပေါ်မှ ပူကနဲဖြစ်သွားသည်။ အင်း ကနဲ ညည်းညူလိုက်မိသည်။

ခြေသံရှင်လူကြီးမှာ လက်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင်ဖြင့် နှင်းဖြူ၏ နို့လုံးကြီးတွေပေါ်မှာ ဖယောင်းစက်တွေ ချနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နှင်းဖြူ၏ နို့အုံကြီးတွေ တသိမ့်သိမ့်တုန်အောင် ရုန်းကန်နေမိရှာသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေပေါ် တည့်တည့် ဖယောင်းစက်များကို စိမ်ပြေနပြေချနေသည်။ ဖယောင်းတိုင်ကို တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ရွှေ့လာရာ စောက်ဖုတ်နားရောက်လာသည်။ စောက်စိတည့်တည့်ကို ဖယောင်းစက် နှစ်စက်ခန့် ကျသွားသည်။ နှင်းဖြူ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်တွေတွေစီးကျလာသည်။ ဖယောင်းရည်များက စောက်စိပေါ်တွင် အဖတ်အဖတ်ပင် ဖြစ်ကာ ဖုံးအုပ်သွားသည်။

နှင်းဖြူ အော်ချင်သော်လည်း ပါးစပ်ထဲတွင် ပင်ပေါင်ဘောလုံးကို ထည့်ပြီး အဝတ်ဖြင့်စီးထားရာ အော်မရဘဲညည်းသာညည်းနေရရှာသည်။ ဖယောင်းစက်ချသူ လူထွားကြီးသည် နှင်းဖြူ၏ အနားမှ ခွာသွားသံကြားလိုက်ရသည်။ နံရံတွင် ကပ်ထားသော ကြာပွတ်ရှည်ကြီးကို ဖြုတ်ယူပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒရွတ်တိုက် ဆွဲလာသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အချိန်ဆိုင်းမနေဘဲ ရွှမ်းကနဲ နှင်းဖြူ၏ အဝတ်မဲ့သော ကိုယ်လုံးလေးကို အကြင်နာကင်းစွာ ပိတ်ရိုက်ပစ်လိုက်သည်။ ပထမ ဒုတိယ ကြာပွတ် အချက်ပေါင်းများစွာ နှင်းဖြူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ကျရောက်လာသည်။

နှင်းဖြူ၏ လှပ ဖြူဖွေးသော ကိုယ်လုံးနုနုလေးမှာ ကြာပွတ် အရှိုးရာ ဗလပွနှင့် မြင်မကောင်းအောင် သွေးချင်းချင်းနီလာတော့သည်။ တကိုယ်လုံးမှာလည်း တီကောင်ကို ဆားတို့သလို တွန့်တွန့်လူးနေရှာတော့သည်။ အားရအောင် ရိုက်နှက်ပြီးလျှင် လူကြမ်းကြီးသည် စောက်ဖုတ်နှင့် မျက်နှာမူရာဆီမှ စက်ခုံကြီးတစ်လုံးကို နှင်းဖြူ၏ ပေါင်ခွကြားကို တွန်းယူလာသံကြားရသည်။ စက်ခုံကြီး၏ အလည်မှ ရာဘာတုတ်တံကြီးကို နှင်းဖြူ၏ ကားနေသော စောက်ဖုတ်ကြီး၏ အဝတွင် တေ့လိုက်သည်။ စက်ခလုတ်များကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရာဘာတုတ်တံကြီးသည် လီးတန်ကြီးပမာ နှင်းဖြူ၏ စောက်ခေါင်းထဲတွင် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်လုပ်ပြီး အသားကုန်လိုးလေတော့သည်။

နှင်းဖြူမှာ စောက်ခေါင်းဝကို ဖင်လုံးကြွက်သားအားလေးတွေစုပြီး အသားကုန် ညှစ်ပိတ်ပါသော်လည်း ရာဘာတုတ်ကြီး၏ထိပ်တွင် ချောဆီသုတ်ထားသောကြောင့် အတံကြီးမှာ စောက်ခေါင်းထဲသို့ လျှောကနဲလျှောကနဲ ဝင်ဝင်သွားတော့သည်။ ကြာပွတ်ဖြင့် အရိုက်ခံရသောကြောင့် နာကျင်ပြီး မေ့မျောလုဖြစ်နေရာမှ ရာဘာတုတ်ကြီးနှင့် အဆက်မပြတ်အလိုးခံရသဖြင့် နှင်းဖြူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တမျိုးဖြစ်လာသည်။ မိန်းမဆိုသည်မှာ စောက်ဖုတ်ထဲ အချောင်းထည့်ပြီး သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်လုပ်လျှင် ကောင်းလာသည်မှာ သဘာဝဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ နှင်းဖြူမှာလည်း ကိုယ်လုံးအောက်ပိုင်း ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းနားဆီမှ ကာမခံစားမှုက နာကျင်မှုနှင့်အတူ ရောယှက်ပြီး တလိပ်လိပ်ထလာသည်။

သို့သော်လူယုတ်မာကြီးမှာနှင်းဖြူကိုသာယာခွင့်မပေးပေ။ နှင်းဖြူ၏ နို့အုံဆီမှ စူးကနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ အပ်နှင့် အထိုးခံရသလို နာကျင်မှုမျိုးဖြစ်သည်။ အမှန်မှာလည်း ယောကျ်ားကြီးက နှင်းဖြူ၏နို့တွေကို အပ်နှင့် ဆွကာ ထိုးစိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ရာဘာချောင်းကြီးက စောက်ဖုတ်ကို တစ်ချက်လိုးတိုင်း နို့အုံကြီးတွေ နို့သီးခေါင်းတွေကို အပ်နှင့် တစ်ချက်စီ စည်းချက်ကျစွာ ထိုးဆွနေသည်။ စောက်ဖုတ်ဆီမှ ကာမစည်းစိမ်နှင့် နို့နှစ်လုံးဆီမှ နာကျင်စူးရှခံရခက်မှုတို့မှာ စည်းချက်ကျကျ တပြိုင်တည်း ပေါ်ထွက်နေသည်။ နှင်းဖြူတစ်ယောက် ခံစားချက်တွေ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် တကိုယ်လုံးတဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်။

နှင်းဖြူနို့သီးခေါင်းနှစ်လုံးနှင့် နို့အုံနှစ်လုံးဆီမှ အနီရင့်ရောင် သွေးစက်များစီးကျလာသလို စောက်ခေါင်းထဲမှလည်း စောက်ရည် ပျစ်ချွဲချွဲတွေ ဒလဟော ထွက်ကျလာတော့သည်။ ရုတ်တရက် နှင်းဖြူ၏ လည်ပင်းသားလေးများပေါ်သို့ လူသန်ကြီးကလက်ကြမ်းကြီးများဖြင့် အုပ်ပြီး ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ နှင်းဖြူ အသက်ဝအောင် မရှူနိုင်မီမှာပင် လက်ကြမ်းကြီးများက နှင်းဖြူ၏ လည်မျိုလေးကို ရက်စက်စွာ ဖျစ်ညှစ်ပစ်တော့သည်။ နှင်းဖြူအသက်လုံးဝရှူမရတော့သည်အထိ ဖျစ်ညှစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လူကြီးမှာ လည်ပင်းညှစ်နေသော လက်တစ်ဘက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။

နှငျးဖွူ ကွိုးစားပွီး အသကျရှူကွညျ့သောျလညျး လကျတစျဘကျတညျးဖွငျ့ ညှစျထားရုံဖွငျ့ လညျမြိုတစျခုလုံးကို ပိတျဆို့ထားနိုငျသညျကို ခံစားနရေသညျ။ လူသနျကွီးမှာ ကနြျလကျတစျဘကျဖွငျ့ နှငျးဖွူ၏ ဒဏျရာလှှမျးနသေော စောကျစိလေးကို လကျမ လကျညှိုးသုံးကာ ဆှဲညှစျလိုကျပွနျသညျ။ နှငျးဖွူတကိုယျလုံးမှ အကွောတှေ လြှပျစီးလကျသလို ဖွစျသှားသညျ။ ရငျဘတျပေါျမှ နို့အုံကွီးနှစျလုံးမှာ နောကျဆုံးမသခေငျ ဝငျလရေလိုရငွား လှိုငျးထသလို လှုပျရှားပွီး ဆနျ့တငငျငငျဖွငျ့ အသကျရှူဖို့ကွိုးစားနဆေဲမှာ အညှစျခံရသော စောကျစိဆီမှ အပွငျးထနျဆုံးကာမခံစားမှုကွောငျ့ စောကျခေါငျးထဲမှ ခှဲပြစြျပစြျစောကျရညျတှမှော ရပေိုကျပေါကျသလို ပှကျကနဲ ပှကျကနဲ ထှကျကလြာတော့သညျ။

နှင်းဖြူ၏ သွေးသံရဲရဲနှင့် ကိုယ်တုံးလုံးဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားသလို ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။ ဘဝမကူးမီ ကာမစည်းစိမ်ကို ပေးလိုက်သော စောက်စိလေးနှင့် စောက်ဖုတ်ကြီးကို နှင်းဖြူစိတ်ကူးနှင့် ကျေးဇူးတင်လိုက်မိသေးသည်။ နှင်းဖြူတစ်ယောက် တကိုယ်လုံးတွင် ခံစားမှုအကြီးဆုံး စောက်စိလေးကို ပြားကပ်ကြေမွသွားအောင် လက်ကြမ်းကြီးဖြင့် ဖိချေသည်ကို ခံရင်း ဖင်ခေါင်း ပေါင်ခြံကြွက်သားတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်ခါပြီး အရည်တွေ ထွက်ကျနေသော စောက်ဖုတ်အဝလေးကို ဖုုတ်လှိုက်ဖုတ်လှိုက်နှင့် တရှုံ့ရှုံ့တပွပွလုပ်ရင်း ဘဝမှာ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပြီးနိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေဆဲမှာ

လူကြမ်းကြီးက သူ၏ လက်ချောင်းကြီးတွေကို နှင်းဖြူလည်မျိုလေးပေါ်မှ ရုတ်တရက် ဖယ်ပေးလိုက်သည့်အပြင် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသော ဘောလုံးနှင့်အဝတ်တို့ကိုပါဖြေပေးလိုက်လေရာအားးးးးးးးးးရှိုက်သွင်းလိုက်သောလေမှာ ပါးစပ်မှဝင်သွားပြီး စောက်ခေါင်းမှ ပြန်ထွက်သွားသလို နှင်းဖြူ ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။ နှင်းဖြူ၏ အောက်ပိုင်း စောက်ဖုတ်နေရာမှ ဘောလုံးပေါက်သလို ပေါက်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တကယ်လည်း ရေဘောလုံးကြီးဖောင်းကနဲ ပေါက်ထွက်သွားသလို နှင်းဖြူ၏ စောက်ဖုတ်အပေါက်ထဲမှ စောက်ရည်တွေ တဖျန်းဖျန်း ပန်းထွက်ကုန်တော့သည်။

သူမစောက်ရည်တွေမှာ ပျစ်ကနဲ ပျစ်ကနဲ မပြီးနိုင် မစီးနိုင် တော်တော်ကြာကြာပန်းထွက်နေသေးသည်။ စောက်ရည်တွေ ကုန်သွားလျှင် စောက်ဖုတ်ထဲမှ သေးတွေက တရှူးရှူး ပေါက်ကျလာပြန်သည်။ နှင်းဖြူတကိုယ်လုံး ပျော့ဖတ်ပြီး အသေကောင်လို အားယုတ်ကျသွားသည်။ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာလည်း ဖောင်းကားနေရာမှ ပြဲလန်ပြီး ပြာနှမ်းကာ တဖြည်းဖြည်း ညှိုးကျသွားသည်။ နှင်းဖြူ၏ အသိစိတ်ဝိညာဉ်မှာ သူမ၏ သွေးသံရဲရဲ ကိုယ်တုံးလုံးကြီးကို တဖြည်းဖြည်း စွန့်ခွာသွားတော့သည်။ နှင်းဖြူပြန်နိုးလာလျှင် ချည်ထားသော ကြိုးတွေ မရှိတော့တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သန့်ရှင်းနေသော အိပ်ရာဖြူဖြူပေါ်တွင် သက်သာစွာအိပ်ပျော်နေသည်။ ကိုယ်ပေါ်တွင် ညဝတ်စုံ အဖြူလေးကို ဝတ်ထားသည်။ အကျႌအောက်တွင် ပတ်တီးဖြူဖြူများ တကိုယ်လုံးလိုလို စည်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။နှင်းဖြူ အိပ်ရာမှ ခြေလွှဲကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်တွင် ဆေးပုလင်းတစ်ပုလင်းကို တွေ့ရသည်။ မော်ဖင်း ဟု ရေးထားသော ပုလင်းထဲမှ ဆေးတလုံးကို မော့လိုက်သည်။ ပြီးလျှင် ခြေရင်းမှ အပြင်သွားသည့် ဝတ်စုံကို ထပြီးဝတ်လိုက်သည်။ လက်ဆွဲအိတ်ကို ယူသည်။ အိတ်ထဲမှာ ဒေါ်လာရာတန်အထပ်လိုက်ကိုယူပြီး စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။ ပြီးလျှင် အိတ်ကို လွယ်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လိုက်သည်။ အခန်းဝတွင် လူထွားကြီးတစ်ယောက်စောင့်နေသည်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်နှင်းဖြူ။ နောက်လည်း လာအားပေးပါဦး

ဓာတ်လိုက်ခံရသလိုပါပဲကွယ် (အောစာအုပ်)

ရွှေဝင်းတစ်ယောက် လူငယ်ပီပီအပေါ်ထပ်အနောက်ခန်းထဲရှိ ခုတင်ပေါ်တွင် ခေါင်းချလိုက်သည်နှင့်တုံးကနဲ အိပ်ပျော်သွားပါတော့၏။ တစ်နာရီလောက်အကြာတွင် အောက်ထပ်က တကျွိကျွိ လှုပ်ရှားသံတွေကြောင့် ၇ွှေဝင်းဖျတ်ကနဲ နိုးလာသည်။ ရွှေဝင်းက…..အိပ်ပျော်လွယ်သလောက် အလွန်အအိပ်စက်သူဖြစ်၏။ အောက်ထပ်အခန်းနှင့်အပေါ်ထပ်ရှိ သူ့အခန်းမှာ တဆက်တည်းဖြစ်နေ၍ လှုပ်ရှားသံတွေကလည်း တဆက်တည်းလိုဖြစ်နေသည်။ ရွှေဝင်းအသံမကြားရအောင် ခုတင်ပေါ်က အသာအယာဆင်းလိုက်သည်။သူ့အခန်းမှာ မီးမှောင်နေသဖြင့် အောက်ထပ်အခန်းထဲရှိ မီးရောင်က လက်တစ်လုံးခန့် ပေါက်နေသော ကြမ်းပြင်ကို အရောင်ဟပ်နေသည်။

ထိုအပေါက်မှ အောက်ထပ်အခန်းဆီသို့ အသာလေးချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ဦးထွန်းမောင်နှင့် အဒေါ် မတင်သောင်းတို့…အဝတ်အစားကင်းကွာ ဗလာကိုယ်တုံးလုံးကြီးဖြင့် လိုးနေကြသည်ကို မီးရောင်အောက်တွင် အထင်းသားကြီး မြင်တွေ့ရသည်။အပေါ်ထပ်နှင့် အောက်ထပ်အကွာအဝေးမှာ (၇)ပေလောက် ကျော်ကျော်မျှသာရှိသဖြင့် မြင်ရသော မြင်ကွင်းမှာ ဝေးလှသည်မဟုတ်။ ထို့အပြင်….ဘတ္ထရီဖန်ချောင်း မီးဖြစ်သဖြင့် အလင်းရောင်က လင်းထိန်နေသည်။ မတင်သောင်းလက်နှစ်ဖက်က ဘေးသို့ဆန့်ချထားပြီး မျက်လုံးစုံမှိတ်ကာ ခံနေသည်။

အသက်အရွယ်ကြောင့်လားမသိ ဦးထွန်းမောင် လိုးနေပုံက အားမာန်သိပ်မပါလှ။ မကြာခင်မှာပင် ဦးထွန်းမောင် ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲတုန်လှုပ်ကာ ဖင်ကြောကြီးတွေ ရှုံ့ရှုံ့ခွက်သွားပြီး ဆောင့်နေသော အရှိန်များလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ မတင်သောင်းကမူ ဒူးထောင်ပေါင်ကား ပက်လက်အနေအထားဖြင့် စောစောက အတိုင်းပင် ငြိမ်သက်နေသည်…။ ရွှေဝင်းတစ်ယောက် အပေါ်ထပ်ချောင်းကြည့်ရင်း….လီးတွေတောင် နေသည်။ အမှန်အားဖြင့် သူ့ဦးလေးမိန်းမ အဒေါ မတင်သောင်းမှာ သွေးသား ဆူဖြိုး ကာမအားတွေတိုးကောင်းနေဆဲအရွယ်ဖြစ်သည်။

အခုမှအသက်(၃၈)နှစ်မျှသာ ရှိသေးသည်ဖြစ်ရာ ထန်လို့သန်လို့ အကောင်းဆုံး အရွယ်ဖြစ်၏။ထိုသို့ဖြစ်ပါလျှက်……..မတင်သောင်း တုန့်ပြန်ချက်တွေက အပေးအယူ မမျှဘဲ အေးစက်စက် အနေအထားဖြစ်နေသည်။ ဦးထွန်းမောင်တစ်ယောက် မတင်သောင်းကိုယ်လုံးပေါ်တွင် မှောက်ထပ် ထားရာမှ ကုန်းထလိုက်ပြီး မတင်သောင်းဘေးတွင် ယှဉ်အိပ်လိုက်သည်။ ပေါင်ကြားရှိ လီးတန်ကြီးအရှည်မှာ ငါးလက်မခန့်သာရှိပြီး ပျော့ခွေနေသည်။ တောင်လျှင် အဘယ်မျှရှည်သည်မသိ။ယခုပျော့ခွေနေသော အနေအထားမှာ ငါးလက်မခန့်သာရှိရာ ရွှေဝင်းလီးထက်ပင်သေးနေပါသေးသည်။

ရွှေဝင်းလီးတန်မှာ အရှည် (၇)လက်မ..။အတုတ်က (၆)လက်မခန့်ရှိသည်။ လီးချင်းယှဉ်ရိုက်လျှင် ရွှေဝင်းလီးက အပြတ်အသတ်နိုင်မှာသေချာ၏။ ပေါင်တံဖွေးဖွေးတုတ်တုတ်ကြီးတွေက ရွှေဝင်းစိတ်ကို လှိုင်းထလှုပ်ရှားစေသည်။ မတင်သောင်း၏ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးကြီးကိုကြည့်ရင်း ရွှေဝင်းပေါင်ကြားက လီးတန်ကြီးမှာ တဆတ်ဆတ်တောင်မတ်လာ၏။တဖြည်းဖြည်း မာကျောတင်းတောင် လာသည်။ ရွှေဝင်းက သူ့လီးတန်ကြီးကို ခပ်တင်းတင်းဆုတ်ကိုင်ရင်း ဆက်ကြည့်နေ၏။ အဒေါ်၏ကိုယ်ခန္ဓာအလှမှာ အစွမ်းကုန်ပေါ်လွင်နေပါတော့သည်။

နို့ကြီးနှစ်လုံးက တင်းရင်းမို့မောက်ကာ နို့သီးခေါင်းတစ်ဝိုက်မှာ စူဖောင်းနေ၏။ ခါးက အနည်းငယ်တုတ်သယောင်ရှိပြီး…..ဖင်ဆုံကြီးက ပြည့်ဖြိုး ထွားကားလှသည်။ ဆီးခုံကြီးက စင်းမို့နေပြီး စောက်မွှေးတွေက မဲချိတ်နက်မှောင်နေသည်။ စောက်ဖုတ်ကြီးက သိသိသာသာကို ခုံးကြွနေသည်။စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားကြီး နှစ်လွှာက အညိုရောင်သမ်းနေပြီး အနည်းငယ် ပြဲဟနေသည်။ မတင်သောင်းက ဘယ်ဖက်လက်ဝါးဖြင့် သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးကိုခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးရင်း ညာလက်ဖဝါးကမု ဦးထွန်းမောင်၏ပျော့ခွေနေသော လီးတန်ကြီးကို ဆွပေးနေသည်။

ဆုတ်လိုက်ဖြဲလိုက်၊ဂွင်းတိုက်လိုက်၊လှုပ်ရမ်းလိုက်ဖြင့် အမျိုးမျိုးဆွပေးနေသည်။သို့သော်….လီးတန်ကြီးက ပျော့ခွေမြဲ ပျော့ခွေနေသည်။ယခင်က အလွန်အလိုး သန်လှသော ဦးထွန်းမောင်တစ်ယောက် တစ်ချီမျှ လိုးပြီးရုံနှင့်ယခုလို ပျော့ခွေသွား တတ်သည်မှာ မှတ်မှတ်ရရ (၃)လကျော်ပြီ…။ မတင်သောင်းတစ်ယောက် ကာမဆန္ဒပြည့်ဝခါနီးပြီဆိုလျှင် သူ့ယောက်ျား ဦးထွန်းမောင်မှာ သုတ်ရေတွေ ပန်းထွက်ပြီး အရှိန်ကုန်သွားတတ်၏။ စောစောပိုင်းကမူ လီးကြီးက ဆွလိုက်လျှင်ပြန်ထလာတတ်သည်။ယခုနောက်ပိုင်း မထတော့။သို့သော် ထလိုထညားဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မတင်သောင်းကတော့ ဆွဲပေးမြဲ ဆွပေး၏။

ကြာတော့…..မတင်သောင်း စိတ်ဓာတ်ကျလာသည်။ဆွပေးချင်စိတ်တွေ ကုန်ခမ်းလာသည်။ကိုယ့်စောက်ဖုတ်ကိုဆွပြီး ကိုယ့်လက်နှင့်ပင် ပြီးလိုက်တော့မည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်ကာဆက်ဆွမပေးတော့….။ တဖြည်းဖြည်းကာမစိတ်တွေထကြွလာသည်။ကာမဇောတွေပြင်းထန်လာသည်။စောက်ဖုတ်ထဲကို လက်ခလယ်ထိုး၍ ခပ်သွက်သွက်ကလေး အသွင်းအနှုတ်လုပ်သည်။ ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ပင့်ထောင်လိုက်ပြီး စိတ်ရှိလက်ရှိ ဆွနေ၏။ ဦးထွန်းမောင်ကမူ….တစ်ဖက်သို့ စောင်းအိပ်ရင်း တခေါခေါနှင့် ဟောက်နေပါတော့၏။ သွေးသားဆူဖြိုးသော မတင်သောင်းမှာ အသက်(၃၈)နှစ်မျှသာရှိသေးရာ ထန်လို့ ထလို့ ကြွလို့ ရွလို့ အကောင်းဆုံး အရွယ်ဖြစ်သည်။

ဦးထွန်းမောင်လည်း ဟန်ဆောင် အိပ်ပျော်နေခြင်းမဟုတ်။စောစောက သူ့မိန်းမကို လိုးဆော်လိုက်ရသဖြင့် တကယ်ပင် မောဟိုက်ကာ အိပ်ပျော်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ အဒေါ်စောက်ဖုတ်ကိုမှ ဒီညမလိုးရဘူးဆိုလျှင် ရွှေဝင်းတစ်ယောက် သေလျှင်သေ မသေလျှင် သည်းခြေပျက်ကာ ရူးသွားဖို့သေချာ၏။ ရွှေဝင်းက သူ့လီးတန်ကြီးကို ခပ်တင်းတင်းဆုတ်ကိုင်ထားရာမှ လေးငါးချက်ခန့် ခပ်ပြင်းပြင်းဂွင်းတိုက်ထည့်လိုက်သည်။ရာဂစိတ်တွေကပြင်းထန်နေသဖြင့် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ကာ လှုပ်ရှားသံ ထွက်ပေါ်သွားသည်။ အပေါ်ထပ်က လှုပ်ရှားသံကိုကြားလိုက်ရသော်လည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာမတင်သောင်းက သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဆက်ဆွနေသည်။

နို့အုံကြီးကိုလည်း အခြေက ဆုတ်ကိုင်ကာ ပွတ်ချေပေးနေ၏။တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တွန့်လိမ်ကော့ပျံနေပါတော့သည်။ ဦးထွန်းမောင်ကမူ တုတ်တုတ်မျှမလှုပ် တစ်ခေါခေါဟောက်လျက် အိပ်ကောင်းနေပါတော့သည်။ ယခု ရွှေဝင်းရှိနေသော အပေါ်ထပ်အနောက်ခန်းမှာ ယခင်က မတင်သောင်း နေထိုင်ခဲ့သော အခန်းဖြစ်၏။ ယခုသူတို့လင်မယား နေထိုင်ကြသော အောက်ထပ်အခန်းမှာယခင်က သူ့အမေနှင့်အဖေတို့ နေထိုင်ကြသော အခန်းဖြစ်သည်။ အပျိုဖော်ဝင်ကာစ မိန်းကလေးများ ထုံးစံအတိုင်းဆန့်ကျင်ဘက် ယောက်ျား အပေါ် စိတ်ဝင်စားလာတတ်သော မတင်သောင်းသည် သူ့အဖေနှင့်အမေတို့၏ ညရေး ညတာကိစ္စများကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာ၏။

တစ်နေ့ ကျောင်းနေဘက်သူငယ်ချင်း မြင့်မြင့်ကြည်နှင့် ရေခမ်လမ်းမှာ ဆုံကြသည်။ သက်တူရွယ်တူ ကာမပိုးကြွစ….အရွယ်များဖြစ်ကြ၏။ မြင့်မြင့်ကြည့်မှာ ပထွေးနှင့်နေရသူဖြစ်၏။ပြီးတော့ သူက တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်၏။မြင့်မြင့်ကြည်ကို သူ့ပထွေး ကိုစံတင်က အပေါ်ထပ်အနောက်ခန်းထဲမှာ နေစေသည်။ သူတို့ လင်မယားကတော့ မြင့်မြင့်ကြည် အခန်းနှင့်တည့်တည့် အောက်ထပ် အခန်းထဲမှာ နေကြသည်။ တစ်နေ့ မြင့်မြင့်ကြည် မရှိခိုက် ကိုစံတငါ်ပေါ်ထပ်တက်ပြီး…. မြင့်မြင့်ကြည် အခန်းထဲရှိကြမ်းပြင်ကိုစူးနှင့်ဖောက်သည်။ပြီးတော့ ဓားချွန်နှင့် ချဲ့သည်။

လက်မဝက်လောက်ရှိသောအခါ ရပ်လိုက်သည်။ကိုစံတင်က ဤရွာသားမဟုတ်…။(၁၂)ပွဲဈေးသည်လုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် အတွေ့အကြုံက စုံလှပြီဖြစ်၏။မိန်းမတွေ မှိုလိုပေါက်အောင်ယူခဲ့သည်။ယခု မြင့်မြင့်ကြည် အမေ မလှခင်နှင့်ကျမှ အိမ်ထောင်သက် အတော်ကြာသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။ဒါကလည်း အကြောင်းရှိ၏။မလှခင်က လုံးကြီးပေါက်လှ တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်….စွဲမက်စရာ ရုပ်ရေရှိ၏။ ထို့အပြင် မြေယာဧကပေါင်းများစွာရှိသည်။ ဘယ်တုန်းကမှ အိမ်ခြေယာခြေ အတည်မရှိခဲ့ဖူးသော ကိုစံတင်တစ်ယောက် ရုပ်ချော ဥစ္စာပေါ မုဆိုးမနှင့်ညားမှ ဏ္ဍန္ဒြေရသွားတော့သည်။

ဒါကလည်း တစ်ချက်….။ မလှခင်မှာ ယခင်ယောက်ျားနှင့်ရထားသော သမီးတစ်ယောက်ရှိ၏။မအေတူ သမီးမို့ ချောချောလှလှဖြူဖြူတုတ်တုတ်ကလေး ဖြစ်သည်။ မအေကိုယ်နှိုက်ကလည်း သွေးသားဆူဖြိုးဆဲ ချောတုန်းတောင့်တုန်း…. လိုးလို့ မဝတုန်းရှိသေး၏။ရိုးအီသွားခဲ့လျှင် နောက်ဆက်လိုးရန် သမီးတစ်ယောက်က အဆင်သင့်ရှိနေ၏။ ကိုစံတင်က အကြမ်းပတမ်းကိုင်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိ။မိန်းမအတွေ့အကြုံ ရှိထားသူပီပီ….သူ့အလိုလိုခံချင်စိတ်တွေ တားမနိုင် ဆီးမရဖြစ်လာစေရန် အကွက်ချစီမံ ထား၏။ထို့အပြင် မယားပါသမီး မြင့်မြင့်ကြည်မှာ ငယ်သေးသည်။

ကိုစံတငျက အရောတဝငျပှတျသီးပှတျသပျမနေ ခပျတညျတညျ ခပျမှနျမှနျနေ၏။ထို့ကွောငျ့ သားအမိနှစျယောကျလုံးက လေးစားရိုသကွေသညျ။ မိနျးမစှဲအောငျလိုးနျိုငျသော ကိုစံတငျကို မလှခငျကလညျး အသဲစှဲခစြျနပေါတော့သညျ။ အရကျပုံမှနျသောကျလေ့ရှိသောျလညျး အရကျကွောငျ့ ဘာပွဿနာမှ မတကျအောငျနတေတျ၏။အရကျမူး၍ ဆူပူရနျဖွစျခွငျးလုံးဝမရှိ။ ထို့ကွောငျ့ မလှခငျက ကိုစံတငျအရကျသောကျတာကို လုံးဝငွူစူခွငျးမရှိ။ကနြျးမာရေးလိုအပျခကြျနှငျ့ သူ့ကို ကောငျးကောငျးလိုးပေးနိုငျရနျ သောကျသညျဟု ထငျမှတျနသေညျ။ ကိုစံတငျနှငျ့ ညားပွီးနောကျပိုငျးတှငျ အမြှအတမျးလညျး မဝတေော့…။

အမှတ်တရ ကုသိုလ်ကောင်းမှုလည်း မပြုလုပ်တော့……..။ ဒုတိယလင် ကိုစံတင်နှင့်သာ မရိုးနိုင်သောကာမအရသာကို စိတ်တူကိုယ်တူ စိတ်ကူးရတိုင်း ရမ္မက်မြူးကြွတိုင်း ခံစားလျှက်ရှိနေပါတော့သည်။ မြေဧကပေါင်းများစွာနှင့်ခိုင်းနွား….မွေးနွားတွေကနည်းနည်းနောနောမဟုတ်..။ ကိုစံတင်အရင်းစိုက်ရတာဆိုလို့ သူ့ပေါင်ကြားက လီးတစ်ချောင်းသာဖြစ်သည်။ မြင့်မြင့်ကြည်အခန်းထဲက ကြမ်းပြင်ကိုအပေါက်ဖောက်ပြီးသည့်ညက ဖွင့်ပွဲ အဖြစ် လင်မယားနှစ်ယောက် ကြမ်းချင်တိုင်းကြမ်းခဲ့ကြသည်။ မလှခင်မှာ အနေရိုးသော်လည်း တဏှာရာဂအားကြီးသော မိန်းမဖြစ်သည်။

ကုတ်ကမျင်းအမျိုးအစားဖြစ်သည်။ လီးနှင့်အပြတ်ခံနိုင်သူမဟုတ်…..။ ကိုစံတင်မှာ ကာမကိစ္စအထောက်အကူပြု စားဆေးလိမ်းဆေးတွေရှိ၏။ ရိုးအလှသော မလှခင်ကမူ ဘာမှမသိရှာ။သူ့ဆန္ဒပြည့်ဝအောင် အားရပါးရလိုးပေးတာ ကိုဘဲ အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်နေရှာ၏။ ထိုညကမလှခင်ကို အရက်တစ်ခွက်တိုက်၏။အရက်ထဲတွင် စိတ်ကြွဆေးမှုံ့ တွေခပ်ထားသည်။ ည (၁၀) နာရီခွဲလောက်တွင် အလုပ်စခန်းစကြ၏။မြင့်မြင့်ကြည် သိုးနေသော အချိန်မို့ ထင်တိုင်းကျဲနေကြသည်။ ခါတိုုင်းဆိုလည်း ယခုလိုထင်တိုင်းကျဲခဲ့ကြသော နေ့ရက်တွေ မနည်းလှပါ။

သို့သော်…..ဒီနေ့လို ဆူဆူပူပူဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်းတော့မဟုတ်…….။ ကိုစံတင်က အကြံရှိသူပီပီ အပေါ်ထပ်မှာအိပ်နေသော မြင့်မြင့်ကြည် မနိုးနိုးအောင် တမင်ဖန်တီးခြင်းဖြစ်၏။ အရက်အရှိန်နှင့်ရမ္မက်ကြွဆေးအရှိန်က တရိပ်ရိပ် တက်လာပြီဖြစ်ရာ… မလှခင် တစ်ယောက် အပေါ်ထပ်မှာ ရှိနေသောသမီးကိုတောင်သတိမရတော့…….။ ဖြစ်ပုံက ဒီလိုပါ….။ ကိုစံတင် အလိုးကျွမ်းရုံသာမက ဘာဂျာမှုတ်လည်းကျွမ်းသည်။ ဘာဂျာမှုတ်ဆိုသည်မှာ စောက်ဖုတ်ကိုယက်ခြင်း။စုတ်ခြင်း…မှုတ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ကိုစံတင်ရော မလှခင်ပါ လိုးတော့မည်ဆိုလျှင် အလွန်အေးသော ဆောင်းရာသီမှအပ ကိုယ်တုံးလုံးချွတ်၍ အားရပါးရ လိုးလေ့ရှိသည်။

ကိုစံတင်က မလှခင်ကို ခုတင်စောင်းမှာ ခြေတွဲလောင်းချထိုင်စေပြီး ပေါင်တံ ဖွေးဖွေးတုတ်တုတ်ကြီးနှစ်ချောင်းကို ခပ်ကားကားဖြဲကားထားစေသည်။ထို့နောက် ကိုစံတင်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ဒူးထောက်လိုက်ပြီး စောက်ဖုတ်ကြီးကို လက်နှင့်ဖြဲကာ အရည်လဲ့နေသော အတွင်းသားနုနုလေးတွေကို ပါးစပ်ဖြင့် ရှုးကနဲစုတ်ထည့်လိုက်သည်။ အီးကနဲ အသံကြီးနှင့်အတူ မလှခင်လက်နှစ်ဖက်မှာ နောက်သို့အလိုလို ထောက်မိလျှက်သားဖြစ်သွားပြီး ဖင်ဆုံကြီးကို မြောက်ကြွလျှက် စောက်ဖုတ်ကြီးကို ကော့ပေးမိလျှက်သားဖြစ်သွား၏။ ကိုစံတင်က စောက်ဖုတ်အတွင်းသား နုနုတွေကို ပါးစပ်ဖြင့် စုပ်ရင်း လျှာနှင့်ပါ မွှေနှောက်ထိုးကလိပေးသည်။

ကိုစံတင် စောက်ခေါင်းအတွင်း လျှာဖြင့်လှည့်ပတ်မွှေနှောက်ရင်း မလှခင်၏ ဆူဖြိုးထွားကားသောတင်ဆုံသား တင်းတင်းအိအိကြီးကို အားပါးတရဆုတ်ချေပွတ်ဆွ ပေးပြန်၏။ “……ကဲ……မိန်းမ….ဖင်ကုန်းပေးစမ်းကွာ….” မလှခင်တစ်ယောက် ဖီလင်တွေ အရမ်းတက်နေသော်လည်း ကိုစံတင်အလိုကျ ကုတင် ဘောင်တန်းပေါ်လက်ထောက်ပြီးခါးကိုညွတ်လျှက် ဖင်အိုးကြီးကိုစွင့်မြှောက်ပေးထား၏။ “…..ဖျန်း….ဖျန်း…..ဖျန်း…..ဖတ်….ဖတ်……ဖျန်း….” ကိုစံတင်က ဖင်ဆုံထွားထွားပြည့်ပြည့်ကြီးကို တဖျန်းဖျန်းတစ်ဖတ်ဖတ် ရိုက်ပွတ်လျက် သူ့လီးတံကြီးကို စောက်ဖုတ်အဝနှင့်တေ့ကာ တရှိန်ထိုးဆောင့်သွင်းထည့်လိုက်သည်။ “……အင့်….အမေ့……အင့်…..” မလှခင်တစ်ယောက် အင့်ကနဲအသံထွက်ကာ ခါးညွတ်လျှက် ဖင်ဆုံကြီးမြောက်တက် သွားသည်။

ကိုစံတင်က လက်နှစ်ဖက်နှင့် မလှခင်ခါးကို ဆုတ်ကိုင်ကာ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။ လိမ်းဆေးအာနိသင်ကြောင့် လီးတန်ကြီးမှာ ထွားကြိုင်းတုတ်ရှည်မာကြောနေ၏။တဏှာ ရာဂကြီးသော မလှခင်သည် ဤကဲ့သို့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလိုးပေးသည်ကို အလွန်သဘောကျကျေနပ်လျှက်ရှိသည်။ ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ချက်တွေနှင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်းကော့ကော့ခံနေပုံမှာ သဲထိတ်ရင်ဖို ကောင်းလွန်းလှသည်။ အချက် (၅၀)ကျော်လောက် ဆောင့်လိုးပြီးသောအခါ ကိုစံတင်က သူ့လီးတန်ကြီးကို ဖြုန်းကနဲဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ရမ္မက်ဇောတွေပြင်းထန်လျှက် တအားခံကောင်းနေစဉ် ဗြုန်းကနဲလီးတန်ကြီးကျွတ်သွားသဖြင့် ရင်ထဲဟာသွားသည်။

ဘာများလုပ်အုံးမှာပါလိမ့်ဟု မျှော်လင့်စောင့်စားနေစဉ် ကိုစံတင်က ဘာမှ မလှုပ်ရှားသည့်အတွက် မလှခင်ခေါင်းငဲ့ပြီး နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ကိုစံတင်က အဝင်ဝတံခါးရှေ့တွင် မတ်တပ်ကြီးစုံရပ်လျှက် သူမကို ပြုံးဖြီးဖြီးကြီး ကြည့်နေသည်။ ……ဟွန်း…..မသာကောင်….ဒီကကောင်းနေမှန်းသိလို့ သက်သက်မဲ့ယုတ်တာဟု စိတ်ထဲက ကျိတ်ဆဲရင်း ကိုစံတင်ရှိရာသို့ ဒုန်းပြေးသွားသည်။ ကိုစံတင်ကလည်း ကွေ့ရှောင်ပြေး၏။အခန်းထဲလိုက်တမ်းပြေးတမ်းကစားသလိုဖြစ်ကာ တစ်ဒုန်းဒုန်း ဆူညံနေသည်။ မိမလိုရှိရာမှ ကိုစံတင်က ငုံ့ရှောင်လိုက်ပြီး ဖင်ဆုံထွားထွားကြီးကိုဖျန်းကနဲပုတ်လိုက်။

နို့ကြီးကိုဆွဲချေလိုက်နှင့် မထိတထိစသည်။ ဤကဲ့သို့ အောက်ထပ်မှာ တဒုန်းဒုန်းဖြစ်နေစဉ် အပေါ်ထပ်ရှိ မြင့်မြင့်ကြည် လန့်နိုးသွားသည်။သူ့အမေနှင့်ပထွေး သတ်များသတ်နေကြသလားဟု စိတ်ထဲပူ သွားသည်။ကျွတ်နေသော ထဘီကိုဖြစ်သလိုပြင်ဝတ်ရင်း အောက်ထပ်သွားမည်အပြု။ အောက်ထပ်မီးရောင်က သူ့အိပ်ယာ သင်ဖြူးစွန်းကြမ်းပေါက်တွင် လာဟပ်နေ၏။ထို့ကြောင့် ဒူးတုတ်၍ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ဘာမှမသိသော မလှခင်က သတိမထားမိသော်လည်း အကြံသမားကိုစံတင်မှာ အပေါ်ထပ်၏အခြေအနေကို အကဲခတ်နေသည်။ အောက်ထပ်က ဆူညံသံတွေကြောင့် မြင့်မြင့်ကြည် နိုးသွားပြီကို သိလိုက်သည်။

“……အား…..အား….နာတယ်ဟ…..မိန်းမရ….” “…..သေလိုက်လေ….ဘာလို့ယုတ်တာလဲဟင်….” “…..ဟ….ဘာယုတ်လို့လဲ….” “…..ဒီမယ်….ခံလို့ကောင်းနေတာကို …..ဘာလို့လီးကို ချွတ်ပြစ်ရတာလဲ….” မလှခင်က ပြောလည်းပြော….လီးကြီးကိုလည်း တအားဆောင့်ဆွဲလိုက်ရာ ကိုစံတင် တစ်ယောက်မလှခင်နှင့်ပူးကပ်သွားသည်။မလှခင်က လီးတန်ကြီးကို မလွှတ်ဘဲ ဆွဲဖြဲပြီး ခုတင်ဆီခေါ်သွားသည်။ မလှခင်က ခုတင်ပေါ်ကန့်လန့်ဖြတ်အိပ်လိုက်ပြီးဒူးထောင် ပေါင်ကား ပေးသည်။ပါးစပ်ကလည်း.အင့်….လိုးတော့…..ဒီတခါချွတ်ပြစ်ရင် ဓါးနဲ့ကိုထိုးသတ်ပစ်မှာ….” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကိုစံတင်က ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ရင်ဘတ်ဖက်ဆီ တိုးကပ်ရင်း သူ့လီးတန်ကြီးကို စောက်ဖုတ်အဝတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းသွင်းလိုက်သည်။ မြင့်မြင့်ကြည် ချောင်းကြည့်နေမှန်းသိ၍ တဖြည်းဖြည်းသွင်းပြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုစံတင် လီးတံတုတ်တုတ်ကြီးက သူ့အမေစောက်ဖုတ်ထဲ တရစ်ခြင်း ဝင်နေတာကိုကြည့်ရင်း မြင့်မြင့်ကြည် ကြက်သီးတစ်ဖျန်းဖျန်းထသွား၏။စိတ်ထဲမှာ လည်း ဘာလိုလိုဖြစ်နေသည်။ပေါင်ကြားရှိ စောက်ဖုတ်လေးမှာလည်း မာတင်းသွားသည်ဟု စိတ်ထဲက ထင်လိုက်မိသည်။ “….အေး…..အဲဒါပဲအေ……..ငါ့အမေနဲ့….ငါ့ပထွေး အဲဒီညက လိုးချက်ကတော့ ပက်ပက်စက်စက်ပါဘဲအေ….”

“…..ဒါဖြင့်…..ညဉ်းညတိုင်း ကြည့်တာပေါ့….ဟုတ်လား…”……အင်းပေါ့ဟဲ့…..ကြည့်လို့ကောင်းတဲ့ဥစ္စာ…..အဟင်း…..” ယခု သူမကိုယ်တိုင် သူ့အမေနှင့်သူ့အဖေတို့ ညညလိုးကြပုံကို ချောင်းကြည့်ခဲ့ဖူးသော အပေါက်မှာ တူရွှေဝင်းက ချောင်းကြည့်နေပေလိမ့်မည်။ တူဆိုသော်လည်း အရင်းမဟုတ်…..။ ဤကမ္ဘာမြေလောကတွင် မိန်းမယောက်ျား ဒွန်တွဲ၍ ပေါ်လာကတည်းက လိုးဖို့ခံဖို့ကာမဂုဏ်ခံစားဖို့မဟုတ်ပါလား……..။ မိန်းမပေါင်ကြားတွင် စောက်ဖုတ်ခေါ် အပေါက်ရှိသလို ယောက်ျား ပေါင်ကြားတွင်လည်း လီးခေါ်သောအချောင်းရှိသည်။

အဒေါ်ဖြစ်သူ ကာမဆန္ဒမပြည့်ဝ၍ တစ်ကိုယ်တည်း နှိုက်ဆွဖြေသိမ့်နေပုံကြီး ကိုကြည့်၍ ရွှေဝင်းလီးကြီးမှာ သံမဏိချောင်းကြီးကဲ့သို့ မာကျော၍ တောင်နေပါသည်။ စောစောက လေးငါးဆယ်ချက်ခန့် ခပ်ပြင်းပြင်းဂွင်းတိုက်ထားသဖြင့် လချောင်းကြီး တစ်ခုလုံး ပူရှိန်းယားကြွနေပါသည်။ ရွှေဝင်းတစ်ယောက် ဆုတောင်းကောင်းခဲ့ပုံရ၏။သူ့ပေါင်ကြားက လီးကြီးမှာ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ရှည်လျှားတုတ်ခိုင်လှသည်။ ပြီးတော့ ဂွင်းတိုက်လျှင် တော်တော်နှင့်လရည်ထွက်လေ့မရှိ။သုတ်ကို ကြာရှည်စွာထိန်းထားနိုင်သော ဆေးဝါးမလိုဘဲနှင့်ကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထိန်းထားနိုင်သည်။

ပေါင်တံဖွေးဖွေး ခြေသလုံးသား ဝင်းဝင်းဖွေးဖွေးကြီးတွေ လူးလွန့်လှုပ်ရှားနေပုံ မှာ အသဲယားစရာကောင်းလွန်းလှသည်။နို့သီးခေါင်းကြီးကလည်း ကာမသွေးတွေ ပြည့်လျှမ်းကာ စူတင်းဝင်းပြောင်နေ၏။ မတင်သောင်းတစ်ယောက် ရမ္မက်ဇောတွေအပြင်းအထန်ကြွ၍ ဤမျှ ဆက်စလူးထနေသည့်တိုင် ဦးထွန်းမောင်တစ်ယောက် တုတ်တုတ်မျှမလှုပ်ပါ။ တမင်သက်သက်လုပ်နေသလား (သို့မဟုတ်)အသက်မှရှိသေးသလားဟု ထင်မှတ်ရသည်။ ရွှေဝင်းဘယ်လိုမှ မနေနိုင်တော့ပါ။ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးပုဆိုးအင်္ကျီတွေကိုအားလုံးချွတ်ပြစ်လိုက်သည်။

ရွှေဝင်းတစ်ကိုယ်လုံး ကာမ အမှောင်ဓာတ်က ဖုံးလွှမ်းသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ့ညာလက်ဖဝါးထဲ တံတွေးထွေးထည့်လိုက်ပြီး လီးတံကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အချက်(၂၀)ခန့် ခပ်ပြင်းပြင်းဂွင်းတိုက်သည်။လီးတန်ကြီးမှာ အကြောအပြိုင်းပြိုင်းထ လျက် ပို၍တင်းပြောင်လာသည်။ဒစ်ဆံကြီးမှာလည်း ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် တင်းကားလာသည်။ ပြီးတော့ အောက်ထပ်သို့ ဒရောသောပါးဆင်းချလာသည်။ ပြင်းထန်သော ခြေသံများကြောင့် ရွှေဝင်းအောက်ထပ်ဆင်းလာသည်ကို ရိပ်မိ၍ မတင်သောင်း စိတ်ထဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ရွှေဝင်း အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် လီးကြီးမှန်း မတင်သောင်း သိထားပြီးဖြစ်သည်။

တစ်ရက် ဦးထွန်းမောင်က ရွှေဝင်းကို ဗေဒင်သင်ကြားပေနေစဉ် အနောက်ဖက်ရွာက လူနှစ်ယောက် ဦးထွန်းမောင်ကို လာပင့်ကြသည်။အကျိုးအကြောင်း မေးကြည့်သောအခါ ကျေးရွာဥက္ကဌ၏သမီး အောက်လမ်းဆရာအလုပ်ခံရ၍ ကုသပေးရန် လာပင့်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ ဦးထွန်းမောင်က ဗေဒင်သင်ကြားခြင်းကိုရပ်ကာ လှည်းနှင့်လာပင့်သော အနောက်ဖက်ရွာသားများနှင့်ပါသွားသည်။ရွှေဝင်းကိုလည်း ယခုပြထားသော နည်းအတိုင်း သံဒိဋ္ဌပြက္ခဒိန်ကြည့်၍ ဇာတာခွင် ၁၉ မျိုးချထားရန် မှာခဲ့သည်။ ဦးထွန်းမောင် ထွက်သွားပြီးမကြာမှီ ရွှေဝင်းလည်းစာအုပ်များကိုယူဆောင်ကာ အပေါ်ထပ်အနောက်ခန်းထဲဝင်၍ဇာတာခွင်ချနေ၏။

ဇာတာခွင် ၁၅ မျိုးချပြီးသောအခါ တအားအိပ်ချင်လာ၍ အခန်းထဲရှိခုတင်ပေါ်တွင် တက်အိပ်လိုက်သည်။နေ့လည် ထမင်းစားချိန်အထိ ဆင်းမလာ၍ မတင်သောင်း ရွှေဝင်းရှိရာ အပေါ်ထပ်တက်လာသည် အခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ခုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်ကားယားကြီး အိပ်ပျော်နေသော ရွှေဝင်းကို တွေ့ရ၏။ ပုဆိုးတွင်းမှ တောင်မတ်နေသော လီးတန်ကြီးကိုမြင်လိုက်သောအခါ မတင်သောင်းပေါင်ကြားရှိ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ဒုတ်နှင့်အတို့ခံလိုက်ရသော ဂုံညင်းဖားကြီးလို ရမ္မက်မာန်ဖီ၍ ခုံးထလာသည်။လီးတန်ကြီးကိုမမြင်ရသော်လည်း သူ့ယောက်ျားထက် ၂ ဆ ခန့်ရှည်ကြောင်း ခန့်မှန်းလို့ရသည်။

မတင်သောင်း အခန်းတံခါးပြန်စိ၍အသာလေးပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ရွှေဝင်းအပေါ် မရိုးသားစိတ်တွေ ဝင်လာခဲ့သည်။ ကာမရာဂကိလေသာစိတ်က တူဟူသောအသိကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးလိုက်ပါတော့သည်။ယခုသူကြိတ်၍ ကြံစည်ခဲ့သမျှ အထမြောက်တော့မည်မို့ မတင်သောင်းတယောက် ရင်တွေတလှပ်လှပ်ခုန်ကာ အဖုတ်အုံကြီးက တဖျပ်ဖျပ် မြူးကြွနေသည်။ ဦးထွန်းမောင် ညည သောက်လေ့ရှိသော နွားနို့ခွက်ထဲသို့ အိပ်ဆေးနှစ်လုံး ခတ်ထားလိုက်သည်။ညညမလိုးခင် နွားနို့တစ်ခွက်သောက်နေကျဖြစ်၏။ရွှေဝင်း ဒီမှာ ညအိပ်ဖြစ်အောင်လည်း မတင်သောင်းပင် အကွက်ဆင်ခဲ့သည်။

နေရာတကာ လာဘ်မြင်အကင်းပါးတတ်လွန်းသော ဦးထွန်းမောင်တယောက် ဒီည ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကြီး ခံလိုက်ရတော့သည်။ ရွှေဝင်းတစ်ယောက် အဒေါ်အခန်းထဲမဝင်ခင် အိမ်အပြင်ထွက်၍ သေးပေါက်လိုက်သေးသည်။ပြီးမှတံခါးကို အသေအချာဂျက်ထိုးပိတ်ပြီး အဒေါ်ခန်းဆီလာသည်။စေ့ထားသောတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ မျက်လုံးစုံမှိတ်ကာ စောက်ဖုတ်ထဲလက်ထည့်၍ အသွင်းအနှုတ်လုပ်နေသော မတင်သောင်းတစ်ယောက် ဖျပ်ကနဲ အဝင်တံခါးဆီကြည့်မိသည်။ ရွှေဝင်းပေါင်ကြားက လီးတန်ကြီးကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ကြက်သီး တဖျင်းဖျင်းထသွား၏။

ပေါင်တံ၊ရင်အုပ်၊လက်မောင်း ခြေသလုံး ကြွက်သားတွေက အရွယ်နှင့်မမျှ ကျစ်လျစ်လစ်လစ် ဖုထစ်နေသည်။ပေါင်ကြားကလီးတန်ကြီးက ပုတ်သင်ညိုခေါင်းညိတ်သလို တဆတ်ဆတ်နှင့်တောင်ပြပြီးမတင်သောင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ဖြစ်၏။ ရွှေဝင်းက ခုတင်ဆီသို့ ဆဖြည်းဖြည်းချင်းလာနေသည်။လီးကြီးကလည်း တဆတ်ဆတ်နှင့်တောင်နေသည်။မတင်သောင်း ပက်လက်အိပ်နေရာမှ ထထိုင်လိုက်ပြီး ခုတင်စောင်းတွင် ခြေတွဲလောင်းချကာ ပေါင်ကို အနည်းငယ်ဖြဲလျှက် ရွှေဝင်းကို ကြိုဆိုနေ၏။ အနားသို့ရောက်လာသောအခါ ရွှေဝင်းခါးကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။

ရွှေဝင်း လီးတံနွေးနွေးကြီးက ဆီးခုံမို့မို့ကြီးကို ဖိထောက်ထား၏။ရွှေဝင်းက မတင်သောင်းပါးကို ဆွဲမော့ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုစုပ်သည်။မတင်သောင်းက သူ့လျှာကိုရွှေဝင်းပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးသည်။ရွှေဝင်းကမြှင်း၍စုပ်ပေးသည်။မတင်သောင်းက တွဲလောင်း ချထားသော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ခုတင်စောင်းပေါ်မတင်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ပြင်၍ မတ်တောင်နေသော လီးတန်ကြီးကို သူမလက်နှင့်ကိုင်ကာ အဖုတ်ဝကို တေ့ပေးသည်။ ရွှေဝင်းက ဒူးကောက်ကွေးကြားတွင် သူ့လက်နှစ်ဖက်သွင်းပြီး ခါးကို လှမ်းဖက်ကာသူ့ဖင်ကြီးကိုရှေ့သို့တိုးပေးသည်။တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကြီးတိုးဝင်လာ သော လီးတန်ကြီး၏အရသာကို တနင့်တပိုးကြီးခံစားရင်း လက်နှစ်ဖက်က ရွှေဝင်းလည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ထားလိုက်၏။

ရွှေဝင်းလီးတန်ကြီးမှာ စောက်ဖုတ်ကြီးထဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကြီးတိုးဝင်နေရာ တဝက်လောက်အရောက်တွင် ရွှေဝင်းက ကိုယ်ကို မတ်၍ မတင်သောင်းကို ခုတင်ပေါ်မှ ဆွဲယူလိုက်သည်။ အမှတ်တမဲ့မို့ မတင်သောင်းထိတ်ကနဲ လန့်ဖြန့်သွားပြီး လည်ပင်းကို တင်းနေအောင် ဖက်ထားလိုက်ရသည်။ ပြည့်ဖြိုးထွန်းကားသော ဖင်ဆုံကြီးက အောက်သို့အနည်းငယ်ကျဆင်းသွားရာ လီးတန်ကြီးကိုအားနှင့်ဆောင့်သွင်း လိုက်သလိုဖြစ်ပြီး ‘ ဖလွတ်’ ကနဲ အဆုံးထိနစ်ဝင်သွားပါတော့သည်။ကောင်းလိုက်သည် မှာ ခေါင်ခိုက်နေပါတော့သည်။အသက် ၃၈ နှစ်ရှိသည့်တိုင် ကလေးမမွေးဖူးသေးသော စောက်ဖုတ်မို့ အော်ရီဂျင်နယ် စောက်ဖုတ်နှင့်အခြား စီးစီးပိုင်ပိုင်ရှိလွန်းလှသည်။

ရွှေဝင်းလီးတန်ကြီးနှင့်ယှဉ်လိုက်လျှင် စောက်ဖုတ်အဝမှာကျဉ်းနေသည်ဖြစ်ရာ ကိုယ်ကိုလှုပ်လိုက်သည့်အခါတိုင်း ဖျင်းကနဲ ဖျင်းကနဲပူရှိန်းအီဆောင့်သွားရသည်။ ရွှေဝင်းက မတင်သောင်းကို ပွေ့ချီရင်းလိုးခဲ့ရာ အိမ်အောက်ထပ်အရှေ့ခန်းရှိ နောက်မှီခုံရှည်များဆီသို့ရောက်လာသည်။ ခုံရှည်နှစ်လုံးအလည်ရှိ စားပွဲခုံပေါ်သို့ မတင်သောင်းကို ပက်လက်ချပေးလိုက်သည်။ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စားပွဲခုံက အံကျဖစ်ဆိုက်ဖြစ်နေပါတော့သည်။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် အေးဆေးတည်ငြိမ်သလောက်အတွင်းအဇ္ဈတ္တကကာမရမ္မက်အလွန်ကြီးသော မတင်သောင်းမှာ ရွှေဝင်းလီးကြီးနှင့် တွေ့တော့မှ အားရကျေနပ်သွားပါတော့သည်။

မတင်သောင်းစောက်ဖုတ်အုံတစ်ခုလုံး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကြီးဖြစ်ကာ ပူရှိန်းယားကြွ နေသည်။ထိုစဉ် ရွှေဝင်းကသူ့လီးတန်ကြီးကို တစ်ဝက်ကျော်ကျော်ပြန်နှုတ်၏။ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားကြီးက လီးတန်ကြီးနှင့်အတူကြွတက်ပါလာ၏။ ရွှေဝင်းက ထိုသို့တဝက်ကျော်ကျော်နှုတ်ထားရင်းကပင် ဘာမှ….မလုပ်သေးဘဲ မတင်သောင်း၏နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုတ်ချေပွတ်ဆွပေး၏။နို့သီးခေါင်းတွေကိုလည်း လှိမ့်ချေပေးသည်။မတင်သောင်းစောက်ခေါင်းထဲမှာလည်း စောက်ရည်တွေ တစိမ့်စိမ့်ထွက်ကာ လှိုက်လှိုက်ပြီး ယားတတ်လာသည်။ ရွှေဝင်းက ကိုယ်ကိုကုန်း၍ နို့နှစ်လုံးကို စို့ပေးလိုက်၏။

မတင်သောင်း နှုတ်ဖျားက….”….အီး….အမလေး….” ဟူသော ရမ္မက်ငြီးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး…. စောက်ဖုတ်ကြီးကို အစွမ်းကုန်ကော့ပေးလိုက်ရာ….တဖျစ်ဖျစ် အသံများထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ဝက်ကျော်ကျော်ထွက်နေသော လီးတံကြီးကို စောက်ဖုတ်ကြီးက အဆုံးထိဝါးမြိုသွားပြန်သည်။ “…..ဒေါ်…ဒေါ်…..ကောင်းလားဟင်….” “…..ရှီး……ကျွတ်….ကျွတ်….အားပါးပါး…….ကောင်းမှကောင်း လိုက်တာ ကွယ်…။ အမလေး….စောက်ဖုတ်ထဲကို ကျဉ်စိမ့်နေတာပဲကွယ်….နာနာလေးစောင့်လိုးပေးတာ ကောင်းတယ်ကွယ်…..အရမ်းကောင်းနေ ပီဟုသော အသံနဲ့အတူ ကာမ ရမက်ဇောများ တက်နေသော မတင်သောင်းတသ်ယောက် အားရပါးရအလိုးခံရင်း…

ရွှေဝင်း အချက် ၃၀ လောက် မနားတမ်း စောင့်လိုက်ရာ နှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူ ပီးချင်ဟူသော ကာမ ပီးမြှောက်မူ အရသာကို ခံစားကျရင်း တင်းကျပ်စွာဖက်ထားလိုက်ကျ သည်.. အဒေါကို သူလစ်ရင် ထပ်လိုးပေးပါဦးနော်….နော်…” “……ဟုတ်…..ဟုတ်ကဲ့…..ပါ…” ရွှေဝင်းပျော်ပီး အသံတွေက လှိုုင်းထတုန်အက်နေပါတော့သည်။ပီး….

အပျိုစင် (အောစာအုပ်)

သူမနာမည်ကညိုညိုအောင်။ လှတယ်။ မာနကြီးတယ်။ ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံး သူမကို အလှဆုံးလို့ ပြောကြတယ်။သူမ ကမျက်နှာလှသလို ကိုယ်လုံးကလည်းအရမ်းသည်။ အရပ်က ၅ ပေ ၆ ခန့် အသားက နာမည်နဲ့လိုက်အောင် ညိုပြီးစိုနေတယ်။ သူမရဲ့ ထူးခြားချက်ကတော့ အခုခတ်မိန်းကလေးတွေလို အတိုအပြတ် ဘောင်းဘီ လုံး၀မ၀တ်ခြင်းပင်။ အမြဲတမ်း မြန်မာဆန်ဆန်ထမီလေးနဲ့ နေလေ့ရှိသည်။ နောက်ရည်းစားလည်းမရှိသေး။ ယောက်ျားများနှင့်လည်း ကင်းကင်းနေလေ့ရှိသောကြောင့် မာနရှင်မလေးလို့လည်း နာမည်ကြီးသေးသည်။ ညိုညိုအောင်က ယောက်ျားတွေကို အထင်မကြီးသည်မှာအကြောင်းရှိသည်။

သူမငယ်စဉ် အပျိုဖြစ်ခါစ ၁၃ နှစ်လောက်တွင် ကျောင်းမှအစည်းအဝေးရှိသောကြောင့်အိမ်သို့ပြန်လာရာ “အား အား ကိုကိုရေ တော်ပါတော့ ဒီမှာနာလှပြီ အဟင့်ဟင့်” ဟူသော တောင်းပန်သံများ သူမ အစ်မ၏ အခန်းမှ ရုတ်တရက်ထွက်လာသောအသံကိုကြားမိလိုက်ရာ ညိုညိုအောင်သည် တံခါးလေးကိုအသာဟကာ အထဲကိုချောင်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသောမြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရလေသည်။ ကုတင်ပေါ်မှ ညိုညိုအောင်၏ အစ်မသည် ကိုယ်တုံးလုံနှင့်လှဲနေပြီး သူမတို့၏ ကားဒရိုင်ဘာ အောင်မောင်းက သူမအစ်မအပ်ါကိုတက်ခွပြီး ရှည်လျှားမည်းနက်နေသော လီးချောင်းကြီးနှင့်ထိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။

ညိုညိုအောင်၏ အစ်မမှာ ညိုညိုအောင်လို အသားအညိုပဲ အသားကဖြူဖွေးနေရာ အသားမည်းလှသောကိုအောင်မောင်းကြီးက မတန်မရာတက်လိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်နေရသောညိုညိုအောင်မှာ အော်ဖို့ပင်သတိမရမိတော့ပဲ ရင်တစ်ဖိုဖိုနှင့်သာ စောင့်ကြည့်မိသည်။ အောင်မောင်းကလည်း သူမ အစ်မကို အပ်ါကတက်လိုးလို့အားမရပဲ ” ဟဲ့ မီမီအောင် ဖင်ကုန်းစမ်း နင့်ကို အနောက်က နေခွေးလိုးလိုးမယ် ” အလွန်တရာရိုင်းစိုင်းလှစွာ ပြောပြီးလိုးလေသည်။ မီမီအောင်ကလည်း ပါးစပ်က “တော်ပါတော့ရှင် တော်ပါတော့ရှင်” ဟု တစ်တွတ်တွတ်တောင်းပန်နေသော်လည်း ဖင်ကတော့ကုန်းပေးလိုက်သည်။

အောင်မောင်းကတော့ သူ့ရဲ့လီးမည်းမည်းနဲ့ အသားကုန်ဆောင့်လိုးလေသည်။ လီးနဲ့ အဖုတ်ထိသံ ကတစ်ဖတ်ဖတ်မြည်နေသလို မီမီအောင်ရဲ့ ပါးစပ်ကလည်းတစ် အီးအီး တစ်အင်းအင်းနှင့် ညည်းနေလေသည်။ ညိုညိုအောင်သည်ထိုမြင်ကွင်းကို ပြီးအောင်မကြည့်နိုင်တော့ ဘဲ သူမရဲ့ အခန်းထဲသို့ အမြန်ပြေး၀င်ပြီး စောင်နှင့်ခေါင်းမြီးခြုံပြီးနေလိုက်ပါတော့သည်။ နောက်တစ်နေ့ကျတော့ မီမီအောင်သည် အောင်မောင်းနောက်သို့လိုက်ပြေးသွားသည်။ သူမ အစ်မရဲ့ လုပ်ရက်ကို ညိုညိုအောင်လုံး၀နားမလည်ပေ။ ထိုနေ့က သူမမြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းသည် သူမအား ယောကျာ်းများကို မုန်းတီးစက်ဆုပ်စေခဲ့သည်။ ယောကျာ်းများကို မုန်းတီးသူ ညိုညိုအောင် ရဲ့ဘ၀မှာ သူမသဘောကျမိသော ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်တော့ရှိဖူးသည်။

ထိုသူမှာ သူမရဲ့ တိုက်ဘေးမှာနေသော ကျော်ကျော်ဖြစ်သည်။ ကျော်ကျော်သည် သူမတွေ့ဖူးသောယောကျာ်းလေးတွေနဲ့ မတူ။ ဖြူစဉ် ရိုးသားသောမျက်နှာထားရှိသည်။ အေးချမ်းသည်။ အသားအရည်ကယောကျာ်းတန်မဲ့အတော်ဖြူသည်။သူမသည် ကျော်ကျော်ကိုတော့ တစ်ခြားယောကျာ်းများနှင့်မတူ ရင်းရင်းနှီးနှီးပေါင်းသည်။ တစ်ရက် သူမ ညတစ်ရေးနိးလာရာ ပြန်အိပ်မရသောကြောင့် တစ်နေ့ကမှ၀ယ်လာတဲ့ မှန်ဘီလူးလေးနဲ့ လျှောက်ကြည့်ရာ အမှတ်မထင် ကျော်ကျော်အခန်းပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်မိသောအခါ မြင်လိုက်ရသောမြင်ကွင်းက သူမအား ကြက်သေသေသွားစေသည်။

မီးမှိန်မှိန်လေး လင်းနေသော ပြတင်းပေါက်နားမှာ ကျော်ကျော်သည် အ၀တ်မရှိဘဲ မိန်းမအတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို ရှုရင်း သူ့ရဲ့ လီးကြီးကို ရှေ့တိုးနောက်ငင်ပြုလုပ်ပြီး ဂွင်းထုနေခြင်းဖြစ်သည်။ အသားဖြူသလောက် လီးကြီးက မည်းလှသည်။ ဒစ်ကြီးက နီရဲနေပြီး အမွှေးများကလည်း သန်စွမ်းလှသည်။ ညိုညိုအောင်သည် ကျော်ကျော်၏လီးကို ကြည့်ရင်းနဲ့ ရွံရှာလာပြီး ကျော်ကျော် မျက်နှာအပ်ထားသော ဘောင်းဘီတိုကိုကြည့်မိရာ သူမ၏ ဘောင်းဘီတိုဖြစ်နေသည်ကို ထူးဆန်းစွာတွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ မှန်ဘီလူးနဲ့ကြည့်ခြင်းကြောင့် သူမ၏ ပျောက်သွားသောအတွင်းခံအားကောင်းကောင်းမှတ်မိလေသည်။ “ငါက ရိုးသားလှချည်ရဲ့လို့ထင်တဲ့အကောင်က ငါ့အတွင်းခံကိုခိုးပြီးရှုနေတာကိုး” ဟုတွေးပြီး ကျော်ကျော်ကို အလွန်တရာစက်စုပ်မိလေသည်။

သို့သော်လည်း ညိုညိုအောင် သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မျက်နှာလွှဲဖယ်ခြင်းတော့မပြုမိချေ။ တအောင့်ကြာသော် ကျော်ကျော်၏ ကြီးမားလှသောလီးကြီးမှ ဖြူဖြူပျစ်ပျစ်အရည်များထွက်လာသည်ကို ညိုညိုအောင်သည် မှန်ဘီလူးမှ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းမြင်လိုက်ရလေတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်ရသောအခါ ညိုညိုအောင်မှာပျို့ပင်ပျို့တက်လာပြီး မျက်နှာကို အမြန်လွှဲကာ မျက်စိဇွတ်အတင်းမှိတ်ပြီး အိပ်လိုက်ရတော့သည်။ မျက်စိကိုမှိတ်ထားသောလည်း ဒစ်နီကြီးကိုတော့ မြင်မြင်ယောင်မိခြင်းကြောင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း မုန်းမိတော့သည်။ ကျော်ကျော်သည် ညိုညိုအောင်ဆိုသောမာနခဲလေးကို မြင်မြင်ချင်းအရမ်းချစ်မိသူဖြစ်သည်။

မာနကြီးမလေးက တစ်ခြားယောကျာ်းလေးများထက်မိမိ အား ပိုပြီး လိုက်လိုက်လျောလျောဆက်ဆံသောကြောင့် ပိုပြီးစွဲလမ်းနေမိသည်။ သူမ၏ ချိတ်ထမိန်အောက်မှ ကြီးမားတင်းကားနေသောဖင်ကြီးကိုလည်း အရမ်းကိုချစ်အရမ်းကိုလိုချင်နေခဲ့မိသည်။ထို့ကြောင့် သူမရဲ့ အတွင်းခံလေးကို မရရအောင်ခိုးပြီး ရတနာတစ်ပါးလိုတန်ဖိုးထားကာ ဂွင်းထုခဲ့ရသောညများမှာ တော်တော်များခဲ့ပြီ။ သူ အဲဒီလိုသူမရဲ့ ဘောင်းဘီတိုကို ရှူရင်း ဂွင်းထုနေသည်ကို သူမမြင်သွားခဲ့တာကိုတော့သူမသိခဲ့ချေ။ အစောပိုင်းရက်များတွင် ညိုညိုအောင်က သူ့ကို ချိုချိုသာသာ ဆက်ဆံသလောက်။ အခုနောက်ပိုင်းမှာ အနားပင်အကပ်မခံတော့ပေ။

သူ့ကိုမြင်တိုင်းလည်း သူမရဲ့မျက်နှာက တင်းမာခက်ထန်သွားလေ့ရှိသည်။ သူအရမ်းစိတ်ညစ်သွားသည်။.မာနမင်းသမီးလေး သူ့ကို ဘာများ စိတ်မခန့်မသင့်ဖြစ်သွားပါလိမ့်။ စိတ်ညစ်ညစ်ဖြင့် အမျိုးများရှိရာ ပင်လယ်ရွာတစ်ရွာသို့ ကျော်ကျော်ခရီးထွက်ခဲ့သည်။ ကံကြမ္မာက တိုက်ဆိုင်ချင်တော့ သင်္ဘောပေါ်မှာ ညိုညိုအောင်နဲ့တိုက်ဆိုင်စွာတွေ့လေသည်. ကျော်ကျော် လစ် ကနည်းပျော်သွားပြီး “ညိုညိုရေ ဘယ်သွားမလို့လဲ သင်္ဘောပေါ်မှာတိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်လာဆုံတယ်နော်” “ဘယ်သွားသွားနင့်အပူလား ငါ့ကိုစကားလာမပြောနဲ့” လူကြားထဲ အအော်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျော်ကျော်အတော်ရှက်သွားသည်။

နင်င့ါကိုဘာလို့ဒီလောက်တောင် တင်းမာနေရတာလဲကွာ။ အဲဒီညမှာ မိုးကလည်းနည်းနည်းရွာနေ အရက်ကလည်းထွေထွေနဲ့ ကျော်ကျော် သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်ကိုတက်လာတယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ ညိုညိုအောင်က လည်းတစ်ယောက်တည်းတွေ့ပြန်တယ်။“နင်ငါ့နောက်ဘာဖြစ်လို့လိုက်နေတာလဲ။ နင့်မျက်နှာကိုမမြင်ချင်ပါဘူးဆိုမှ နှာဘူးကောင်။” ရုတ်တရက် ရင့်ရင့်သီးသီးအပြောခံလိုက်ရတော့ ကျော်ကျော်အရမ်းဒေါသထွက်သွားတယ်။ အရက်ကလည်း၀င်ထားတော့ သွေးကဆူနေပြီ အဲဒါနဲ့ မာနခဲလေးရင် လက်ကိုမပြောမဆိုနဲ့ ဆွဲကိုပြီးတော့ရင်ခွင်ထဲကို ဆွဲသွင်းလိုက်တယ်။

လက်တစ်ဖက်ကတော့ ညိုညိုအောင်ရဲ့ ဖင်ကြီးကို အားရပါးရဆုတ်နယ်ပလိုက်တယ်။ “ကျော်ကျော် နင်ဘာလုပ်တာလဲ။ အခုချက်ချင်းငါ့ကိုလွှတ်နော်။” ညိုညိုအောင်ကလည်း အတင်းရုန်း ကျော်ကျော်ကလည်း ဇွတ်အတင်းဖက်ပြီးတော့ဖင်ကိုကိုင်နဲ့ နှစ်ယောက်စလုံးရေထဲကိုပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ ကျော်ကျော်သည် ကြိမ်းစပ်နေသော မျက်လုံးအစုံကို အားယူပြီးဖွင့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်သူဘယ်ကိုရောက်နေလဲ သူမသိတော့ပေ။လေးဘက်လေးတန်ကိုကြည့်လိုက်တော့လည်း ပင်လယ်ကြီးနှင့် ကျောက်ဆောင်များကိုသာတွေ့ရသည်။ သေသေချာချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့မှ သူနှင့် မာနရှင်မလေးတို့ ဆွဲလားရမ်းလားဖြစ်ပြီး ရေထဲသို့ပြုတ်ကျသွားကြောင်းသတိရလိုက်သည်။

ကျော်ကျော်သည် အဖြစ်အပျက်တို့ကို ပြန်သတိရသည်နှင့် ညိုညိုအောင်ကို စိတ်ပူသွားသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးရေထဲကိုပြုတ်ကျသွားသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့်ကျော်ကျော်သည် အနီးအနားတဝိုက်သို့ ညိုညိုအောင်ကိုလိုက်ရှာသည်။ ကမ်းစပ်တစ်လျှောက် အနည်းငယ်မျှရှာပြီးသော် ကျောက်ဆောင်လေးတစ်နေရာတွင် တင်နေသော သူမကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူမကိုတွေ့လိုက်သည်နှင့် ကျော်ကျော်ကား အသက်ရှုရပ်မတံ့ဖြစ်သွားလေသည်။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မာနရှင်မလေး မှာ အောက်ပိုင်းတွင် ထမိန်မပါတော့ပဲ ဘောင်းဘီတို အဖြူလေးနှင့် မှောက်နေသော ကြောင့်ဖြစ်သည်။

မြန်မာဆန်လှသော မာနကြီးလှသော မိမိကိုယ်ကို အသားနည်းနည်းမှမပေါ်အောင်၀တ်တတ်သော မာနရှင်မလေးညိုညိုအောင်မှာ ကျော်ကျော်၏ရှေ့တွင် အောက်ပိုင်းဗလာနှင့် သူမ၏ဖင်ညိုညိုကြီးကြီးကို ထောင်ပြီးမေ့နေသည်မဟုတ်ပါလား။ ကျော်ကျော်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လီးတောင်လာလေသည်။ သို့သော် သူ၏စိတ်ကို မနည်းထိန်းပြီး ညိုညိုအောင်ကို လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။ ” ညိုညို ညိုညို ” ကျော်ကျော်က သူမ၏နာမည်ကိုခေါ်ရင်းသူမအား ပက်လက်လှန်လိုက်သည်။ညိုစိုပြီး သွယ်လျှသောပေါင်တံလေးက ကားသွားသည်။ သူမသည် အသက်တော့မှန်မှန်ရှူနေသေးသည်။

ကျော်ကျော်က သူမရဲ့မျက်နှာနှာလှလှလေးကို ငေးကြည့်နေတုန်း။သူမမျက်လုံးတွေရုတ်တရက်ပွင့်လာလေသည်။ မျက်လုံးပွင့်ပွင့်ချင်း သူမသည်ကျော်ကျော်ကို တွေ့လိုက်သောအခါ လန့်သွားလေသည်။ ” နင်နင် ဘာလုပ်တာလဲ” သူမသည် ပြောပြောဆိုဆို မိမိ ရဲ့အောက်ပိုင်းကို သတိထားမိသောအခါ “အို” သူမရဲ့အောက်ပိုင်းသည် အတွင်းခံလေးကလွဲပြီးဘာမှ မရှိတော့ပါလား။ အတွင်းခံလေးကလည်း သူမရဲ့ ကြီးထွားပြီးကားနေတဲ့ ဖင်ကို လုံအောင်မဖုံးဖိနိုင်ချေ။ ညိုညိုအောင်မှာတစ်စိမ်းယောကျာ်းလေးရှေ့မှာ ဒီလိုနေရတော့ရှက်လည်းရှက် ကြောက်လည်းကြောက်မိနေတော့သည်။ ထိုအခါ ကျော်ကျော်ကသူမအနားကို ပိုပြီးတိုးကပ်လာလေသည်။

“နင်နင် ငါ့ကိုဘာလုပ်မလို့လဲ။ ငါ့ကိုမတရားမလုပ်နဲ့နော် အဟင့်ဟင့်။” ညိုညိုမှာကြောက်ပြီးငိုလေသည်။ ကျော်ကျော်က ” ငါနင့်ကိုဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ နင့်ကိုကူညီမလို့ပါ။ အခုဒီကျွန်းပေါ်မှာ နင်နဲ့ ငါနှစ်ယောက်ထဲပဲရှိတာ။” ” အဲဒါနင့်ကြောင့်ပေါ့ နင်ငါ့ကို မဟားဒယားလုပ်တာကိုး။” ” အဲဒီအတွက်နင့်ကိုငါ တောင်းပန်ပါတယ်ဟာ။ ငါနည်းနည်းမူးနေလို့ပါ။ ပြီးတော့ နင်ကနင်က အရမ်းလှတာကို။” ကျော်ကျော်သည် ပြောရင်းနဲ့ တံတွေးကိုမျိုလိုက်သည်။ ဟုတ်တယ်လေ။ အလွန်လှသော ကောင်မလေးနဲ့ ကျွန်းတစ်ခုမှာနှစ်ယောက်ထဲ ပြီးတော့ အပေါ်ပိုင်းက ဗမာရင်ဖုံးအင်္ကျီလေးနဲ့ အောက်ပိုင်းကျတော့ အတွင်းခံလေးနဲ့ မိန်းကလေးကို ဘယ်ယောကျာ်းမလိုးချင်ပဲနေမလဲ။

ကျော်ကျော်က စိတ်ကိုအတင်းထိန်းလိုက်ကာ ” ငါနင့်အတွက် တစ်ခုခုသွားရှာပေးဦးမယ် ဒီမှာခဏစောင့်ဦးနော်” ” သိပ်အဝေးကြီးမသွားနဲ့ဦး ငါကြောက်တယ်ကျော်ကျော်” သူမ စကားကြောင့် ကျော်ကျော်က ညိုညိုအောင်ကိုသနားသွားမိသည်။ အော်သူ့ခမျာ ကြောက်ရှာ ရှက်ရှာလိမ့်မည်။ ” အေးပါ စိတ်မပူပါနဲ့ဟာ။ အစကငါ့ဘောင်းဘီချွတ်ပေးမလို့ပဲ ဒါပေမယ့် နင့်ဟိုဟို ဟာက အရမ်းကြီးတော့မတော်လောက်ဘူး ပြီးတော့ငါက အတွင်းခံလည်းမပါလို့ ” ” လာပြန်ပြီလား။ နင်ငါ့ကိုထပ် စော်ကားမယ်တော့မကြံနဲ့နော် အသက်ချင်းလဲပလိုက်မယ်။” ဘောင်းဘီတိုမလေးကချိန်းခြောက်လေသည်။

” စိတ်ချပါဟာ ငါအဲဒီလောက်လဲ အောက်တန်းမကျပါဘူး။” သူမအကြောက်အောင်သာပြောရတယ် ဘောင်းဘီကကွဲထွက်မတတ်တင်းနေသည်။ကျော်ကျော်က ကမ်းစပ်တစ်လျှောက် အနည်းငယ်ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရာ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကမ်းစပ်မှာ အိတ်တစ်အိတ်ကို တွေ့လေသည်။ အိတ်ကိုဖွင့်ကြည့်ရာ ဓားအသေးတစ်လက်နှင့် ရေ၀င်ပြီး ပျက်စီးနေသော တိုလီမှုတ်စ များသာတွေ့ရသည်။ အ၀တ်အစားတော့မပါပေ။ ဆက်လက်ပြီး ရှာသော်လည်း အသုံးသည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာကိုမှ မတွေ့သောကြောင့် ညိုညိုအောင်ဆီသို့ပြန်လာသည်။

ကမ်းစပ်မှာ သူမသည် ဒူးနှစ်လုံးကိုကွေးပြီး ထိုဒူးပေါ်တွင်လက်ပိုက်ပြီး ထိုင်နေရာ စွင့်ကားသောဖင်ကြီးမှာ ပိုမိုပေါ်လွင်နေတော့သည်။ ” အင်းငါတော့ ခက်တော့တာပဲ ဘယ်အချိန်အထိများ ငါတောင့်ခံနိုင်ပါ့မလဲ” စိတ်ထဲမှာတွေးရင်းမျက်စိကိုလည်း သူမရဲ့အောက်ပိုင်းကို မကြည့်မိအောင် နေပြီး ” ညိုညိုရေ ဘာမှတော့မတွေ့ဘူးအဲဒါကြောင့်ဒီလိုလုပ် ငါ့တီရှပ်ကိုဖြဲလိုက်ပြီး နင့်အောက်ပိုင်းမှာပတ်ထားလိုက် ငါ့ခါးပတ်နဲ့စည်းထားလိုက် ” မာနရှင်မလေးလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကျော်ကျော်ပြောသလိုလိုက်လုပ်လိုက်ရတော့သည်။ သူမပုံသည် အခုမှ ဟာဝါရီကျွန်းသူလိုလို ဘာလိုလိုနှင့်။

ထိုသို့နေရင်းနဲ့ ညမှောင်လာရာ ကျော်ကျော်ခြောက်သွေ့ နေသော အုန်းလက်များကိုရှာဖွေကာ သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှာပါလာသောမီးခြစ်အကောင်းစားဖြင့်မီးမွှေးပြီး “ညိုညို နင်အိပ်ချင်အိပ်တော့လေ။ ငါဒီမှာစောင့်ပေးမယ်။” သူမသည်ကျော်ကျော်ရဲ့စကားကြောင့် လန့်သွားလေသည်။ သူမအရမ်းအိပ်ချင်နေပြီ။ သို့သော်မအိပ်ရဲ။ ယောက်ျားတွေအကြောင်းသိလို့ဖြစ်သည်။ ယောကျာ်းတွေအားလုံးက နှာဘူးတွေ။နောက်ကျော်ကျော် သူမရဲ့ ဘောင်းဘီတိုကို ခိုးရှူပြီး ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်လုပ်သည့်အကောင် ပြီးတော့ ဖြူပြစ်ပြစ်အရည်များ ထိပ်နီနီ အချောင်းတုတ်တုတ်ကြီးများ အို ငါဘာတွေမြင်ယောင်လာပါလိမ့် ဒီလောက်ရွံစရာကောင်းတဲ့ဟာကိုများ။

“ဟင့်အင်းငါမအိပ်ချင်သေးဘူး။” ကျော်ကျော်ကသူမ သူ့ကိုစိတ်မချမှန်းသိသည်။ ထို့ကြောင့် ” နင်ငါ့စိတ်မချဘူးမလား။ ရော့အဲဒါကြောင့်နင်စိတ်ချရအောင် ဒီဓားကိုယူထား” ကျော်ကျော်က သူမကို ခုဏက ကောက်ရထားသော ဓားတိုလေးကိုပေးလိုက်လေသည်။ ” ကဲဒီလောက်ဆို ကျေနပ်ပြီမလား။ နင်မအိပ်သေးလည်း ငါတော့အိပ်တော့မယ်” ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ ကျော်ကျော်က သူမကိုကျောပေးပြီးအိပ်လေတော့သည်။ ညိုညိုသည် မီးပုံနဘေးတွေထိုင်ပြီး ငိုက်လာလေသည်။

ဘယ်လိုပဲအိပ်မပျော်အောင် ကြိုးစားကြိုးစား ပင်ပန်းမှုဒါဏ်ကြောင့် ငိုက်လာပြီး အိပ်ပျော်သွားလေသည်။မည်မျှ ကြာအောင်အိပ်ပျော် သွားသည်မသိ သူမရဲ့ကိုယ်လုံးပေါ်ကို တစ်စုံတစ်ရာက ဖိထားသလိုခံစားရသောကြောင့် လန့်နှိုးလာလေသည်။ သူမမြင်လိုက်ရသည်မှာ ကျော်ကျော်ကသူမကို တက်ခွထားပြီး လက်နှစ်ဖက်က သူမရဲ့ နို့နှစ်လုံးကိုအားရပါးရ ကိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်. လရောင်မလင်းတစ်လင်းတွင် ကျော်ကျော်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ရမက်ခိုးတွေဝေနေပြီးအလွန် စက်စုပ်စရာကောင်းလေသည်။ သူမသည် အားရှိသလောက်ရုန်းသည်။ သို့သော် ရုန်းကန်နိုင်အားများ ပျောက်ဆုံးနေသည်။

ကျော်ကျော် သည်သူမရဲ့ နို့အစုံကို အားရပါးရကိုင်သည်။ ပြီးနောက် သူမရဲ့စိကပ်နေတဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးကို ဖြဲပြီး သူမရဲ့အဆီတစ်ထပ် အသားတစ်ထပ် ဖြစ်နေတဲ့ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းထူထူကြီးကို သူ့ရဲ့ ပါးစပ်နှင့် ပယ်ပယ်နှယ်နှယ်ယက်လေသည်။ နူးညံ့လှသော ညိုညိုရဲ့ အဖုတ်လေးမှာ ကျော်ကျောရဲ့ လျှာကြမ်းကြီးနဲ့ အယက်ခံရသောကြောင့် ယားသလိုလိုကျဉ်သလိုလိုနဲ့ နေလို့မရအောင်ခံရခက်လှသည်။ ” အမေရေ အဖေရေ ဒီမှာ သမီးကို မဒိန်းကျင့်နေတယ်ရှင့် ခွေးကျင့်ခွေးကြံကြံနေပါတယ်။ ” ညိုညိုက အားကုန်အော်လိုက်ရာ ကျော်ကျော် ကစိတ်တိုလာပြီး “အံမယ် ကောင်မ ဒီလောက်လူသူမနီးတဲ့ ကျွန်းပေါ်မှာတောင်ဒီလောက် အာလာပြဲနေသေးတယ်။

နင့်ပါးစပ်ကို ငါ့းလီးနဲ့လိုးပြီး ပိတ်ရမယ်” ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ကျော်ကျော်က သူ့ရဲ့ ၇ လက်မ လောက်နီးနီးရှည်သောလီးကြီးကိုဆွဲထုတ်ပြီး ညိုညိုအောင်ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။ “အု အု အွပ် အွပ်” ညိုညိုအောင်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲသို့လီးကြီး၀င်လာရင် အော်နေသောအသံများပင်ရပ်သွားတော့သည်။ ဒစ်ကြီးမှာ ကြီးလွန်းသဖြင့် သူမရဲ့ ပါးစပ်နှင့်မဆံ့မပြဲဖြစ်နေလေသည်။ ပါးစပ်နှင့် ဒစ်မဆ့ံ့ ပါဘူးဆိုမှ လီးတစ်ချောင်းလုံး ပါးစပ်ထဲ၀င်လာသောအခါ ညိုညိုမှာ အသက်ကိုကိုမရှူနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်လာသည်။ ကျော်ကျော်ကလည်း သူမကိုလုံး၀မညှာပဲ ပါးစပ်ကိုအတင်းလိုးလေသည်။

ညိုညိုအောင်မှာ သူမရွံရှာလှပါသည်ဆိုသော လီးမည်းမည်းကြီးဖြင့် ပါးစပ်ကိုမညှာမတာလိုးခံနေရလေသည်။ လိုးနေရင်းနဲ့ ကျော်ကျောသည် တစ်ဇတ်ဇတ် တုန်သွားပြီး သုတ်ရေ ဖြူဖြူပြစ်ပြစ်များ ညိုညိုအောင်ပါးစပ်အတွင်းသို့ ဒလဟော၀င်လာသည်။ ညိုညိုအောင်သည် သူဧ။် ပါးစပ်ထဲသို့၀င်လာသော သုတ်ရေများကို အလွန်ပင်ရွံပြီး ထွေးထုတ် ရန်ကြိုးစားသော်လည်း ပါးစပ်အပြည့် လီးကြီးနဲ့ အလိုးခံနေရသောကြောင့် လရည်များကိုမျိုချလိုက်ရပါတော့သည်။ ” ညိုညို ညိုညို ” ” ဟေ့ညိုညို ” ကျော်ကျော်ရဲ့ အသံကိုသူမသည်ကြားတစ်ချက်မကြားတစ်ချက်နှင့် ရုတ်တရက် သူမကိုယ်လုံးကိုဆွဲခါခြင်းခံ လိုက်ရသဖြင့် ကျော်ကျော်ကို အားကုန်တွန်းလိုက်ရာ သောင်ပြင်ပေါ်ကိုလဲနေကျနေသောကျော်ကျော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှ သူမအိပ်မက် မက်နေကြောင့်ကိုယ့်ဟာကို သိလိုက်ရသည်။ ကျော်ကျော်က “နင်အိပ်မက်မက်နေတာလား တစ်အားအော်လို့ငါစိတ်ပူပြီးနှိုးလိုက်တာ။ ဒီလောက်တောင်အော်နေတာ ဘာအိပ်မက်ဆိုးများမက်လို့လဲ” ညိုညိုအောင်၏ မျက်နှာသည် ဖြန်းကနည်းနီသွားပြီး ” ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဟိုလျှောက်မက် ဒီလျှောက်မက်တာပါ။” ပြောရင်းနဲ့ညကအိပ်မက်ကိုပြန်မြင်ယောင်မိသော် ကျော်ကျော်ကို မသတီသလိုဖြစ်သွားသည်။ ဟင်း ရွံဖို့ကောင်းတဲ့အကောင် အပြင်မှာငါ့ကိုဒီလိုလာလုပ်ကြည့်ပါလား ဓားနဲ့ကိုထိုးသတ်ပလိုက်ဦးမယ် ဟုစိတ်ထဲမှာတွေးထားမိလေသည်။

ကျော်ကျော်သည် သူမယောင်နေသံကို တစ်စွန်းတစ်စတော့ကြားလိုက်သည်။ ဘာတဲ့ ကျော်ကျော် လွှတ်နော် ဆိုလားဘာလားပဲ။ ဒီကောင်မလေးဘာတွေများအိပ်မက်မက်ပါလိမ့်။ ကျော်ကျော်နဲ့ ညိုညိုအောင်တို့သည် ကျွန်းတစ်ဝိုက်လေ့လာကြည့်ရာ ကျွန်းတစ်နေရာတွင် ရေကန်လေးတစ်ကန်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ရေကန်က ရေများကအလွန်ကြည်လင်လှသည်။ ရေကန်ကမ်းခြေကိုပင်မြင်နေရသည်။ ကျောက်ခဲဖြူဖြူများနှင့် ငါးသေးသေးလေးများကို အတိုင်းသားမြင်နေရသည်။ ထိုရေကန်ကလေး၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ညိုညိုသည်ရေချိုးချင်စိတ်ကိုတားမရတော့ပေ။ လူကလည်းညစ်ပတ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။ “ကျော်ကျော် ငါရေချိုးမလို့။ နင်ဟိုးခြုံနောက်နားမှာသွားစောင့်နေ။ လုံး၀လာမကြည့်နဲ့နော်။

နင်ယောကျာ်းကောင်းဆိုတာငါယုံတယ်။ တစ်အားဝေးဝေးလည်းမသွားနဲ့ဦး။” ” အေးပါဟာ စိတ်ချပါ။” ယောကျာ်းကောင်းဆိုသောစကားနဲ့ ကျော်ကျော့်ကို ချုပ်ထားလေသည်။ကျော်ကျော်လည်း ညိုညိုအောင်ကိုကျောခိုင်းကာ ခြုံပုတ်နားတွင်ထိုင်နေလေသည်။ လူကသာထိုင်နေသည် စိတ်ကတော့ ညိုညိုမည်သို့ရေချိုးနေသည်ကိုတွေ့ချင်နေသည်။နောက်ဆုံးတော့ “အို နည်းနည်းချောင်းကြည့်တာပဲ အသားပဲ့ပါသွားတာမှမဟုတ်တာ” ကျော်ကျော် ခြုံပုတ်ကြားထဲမှ ညိုညိုအောင်ကိုလှမ်းချောင်းလိုက်ရာ တစ်သက်တွင်တစ်ခါမှတွေ့ဖူးမည် မထင်သည့်မြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရသည်။

နံနက်နေလေးက အ၀တ်အစားမဲ့နေသော ကောင်မလေးအပေါ်သို့ ထိုးကျနေသည်။ ရေစက်ရေပေါက်များက ကြည်လင်ချောမွတ်နေသောအသားညိုညိုလေးပေါ်တွင်စီးကျသွားရာ နေရောင်လေးနှင့်ဆိုတော့ တစ်လက်လက် လက်နေသယောင်မြင်နေရသည်။ လက်တစ်ဆုပ်စာ နို့နှစ်လုံးကလည်း ကျော်ကျော့်ကို အသက်ရှူမှားစေသည်။ အမြဲတစေ မာနနဲ့တောက်ပနေသော မျက်လုံးလေးနှင့် နို့နှစ်လုံးမှာ အလွန်တရာလိုက်ဖက်လှသည်။ ရေတိမ်တိမ်လေးတွင် ထိုင်ပြီးချိုးနေရာမှ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ မြင့်မားသောအရပ်လေးနှင့်အတူ အရင်းပိုင်းတွင် တုတ်ပြီးအောက်ပိုင်းသို့သွယ်ဆင်းသွားသော ပေါင်တံရှည်ရှည်လေးမှာလည်း သူမရဲ့ အလှဆုံးနေရာပင်။

အဆီပိုမရှိသော ဗိုက်သားပြင်ချပ်ချပ် လေး ထို့နောက်တွင် မိန်းမတို့ရဲ့ ရတနာအဆီဗူးလေးမှာ အမွှေးမည်းမည်းလေးများနှင့် ခြံရံထားပြီး နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာမှာစိကပ်နေလေသည်။ အစေ့လေးပင်မမြင်ရချေ။ တကယ့် အဖိုးတန်အပျိုစင်မလေးပင်။ကျော်ကျော်သည် မာနရှင်မလေးရဲ့ ကိုယ်တုံးလုံးပုံလေးကြောင့် သူ၏လီးမှာလည်း ဘောင်းဘီအတွင်းမှ အလွန်အမင်းရုန်းကန်နေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင်ညိုညိုအောင်က ရုတ်တရက်အလန့်တကြားထအော်လိုက်လေသည်။ “အမလေး” ညိုညိုအောင်ရဲ့အော်သံကြောင့် ကျော်ကျော်လည်းချောင်းနေရာမှ ထွက်ကာညိုညိုအောင်နားသို့ပြေးသွားလိုက်လေသည်။

” ဘာဖြစ်လို့လဲ ညိုညို” ” ငါ့ခြေထောက်ကိုဘာကောင်ကိုက် သွားလည်းမသိဘူးနာလိုက်တာ။ မြွေလားမသိဘူး” ကျော်ကျော်က ညိုညိုအောင်ရဲ့ ခြေထောက်ကိုကြည့်လိုက်ရာ အကောင်ကိုက်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရေကန်ထဲမှ ကျောက်ခဲအချွန်နှင့် သူမခြေထောက်ရှသွားခြင်းဖြစ်သည်။ညိုညိုအောင်မှာ ခြေထောက်ရုတ်တရက်နာသွားပြီး ခြေထောက်မှသွေးများကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမကိုယ်တုံးလုံးနှင့်ကျော်ကျော်နားတွင် ထိုင်နေသည်ကို သတိမထားမိချေ။ ညိုညိုအောင်ကသတိမထားမိပေမယ့် ကျော်ကျော်ကတော့သတိထားမိလေသည်။ အော်အခုကျတော့လည်း မာနမင်းသမီးလေးက သူ့ရှေ့မှာကိုယ်တုံးလုံးနှင့်ထိုင်နေပါပေါ့လား။

သူမရဲ့ မို့မောကျနတေဲ့ရငျသားညိုညိုလေးကို မကွညျ့မိအောငျသတိထားရငျး ခွထေောကျကိုလှမျးကွညျ့လိုကျသောျလညျး ဗိုကျသားခကြျခကြျလေးအောကျမှ အမှှေးမညျးမညျးလေးမြားဖွငျ့ ခွံရံထားသော စောကျဖုတျလှလှလေးကိုဘဲ မွငျမိတော့သညျ။ကြောျကြောျရဲ့ အကွညျ့ရိုငျးကိုမွငျမှ ညိုညိုအောငျသညျ မိမိကိုယျမိမိ သတိထားမိသညျ။” အျို ” ရှကျစိတျက ငယျထိပျအထိ တကျလာကာ ” ကြောျကြောျ နငျဘာကိုကွညျ့နတောလဲ အခုခကြျခငြျးငါ့ရှေ့ကထှကျသှားစမျး။ ” ” နငျ့ခွထေောကျမှာဒါဏျရာကွီးနဲ့လေ ငါကွညျ့ပေးမယျ။” ” မလိုဘူး။ နငျအခုခကြျခငြျးထှကျသှားစမျးလို့ပွောနတေယျနောျ” ညိုညိုအောငျက ရှကျစိတျမှှနျပွီး တအားကွုံးအောျသညျ။

သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကတော့ သူမရဲ့ ဖွံ့ထားတဲ့ရင် အစုံကို ကြက်ခြေခတ်ပုံစံဖြင့်ကာကွယ်ထားလေသည်။ သို့သော် အပေါ်ကဖုံး အောက်ကပေါ်ဆိုသလို သူမရဲ့ ကြီးထွားတဲ့ဖင်နှစ်လုံးကိုတော့ မည်သို့မှဖုံးကွယ်လို့မရပေ။ ကျော်ကျော်သည် မိမိရဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေကိုထိန်းချုပ်ပြီး ကျောပေးရပ်ကာ ” ကဲ ငါဟိုဘက်ကို ကျောပေးနေတယ် နင်၀တ်စရာရှိတာမြန်မြန်၀တ်လိုက်။ ၀တ်ပြီးရင် နင့်ရဲ့ခြေထောက်ကို ငါကြည့်ပေးမယ်။” ကျော်ကျော် ဟိုဘက်ကိုလှည့်နေစဉ် သူမက အ၀တ်အစားကိုမြန်မြန်၀တ်လိုက်သည်။ ” ရပြီ ” ကျော်ကျော်က ညိုညိုအောင် ရပြီဆိုမှ ဒီဘက်ကိုလှည့်လိုက်ရာ နီရဲနေသော အရှက်မျက်နှာနှင့်ညိုညိုအောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အော် ခါတိုင်း မာနနှင့် အမြဲတမ်းတင်းမာနေသောမျက်နှာလေးမှာ အရှက်မျက်နှာအဖြစ်ပြောင်းနေသည်မှာ အလွန်ရင်ခုံဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ကျော်ကျော်မှာလည်း သူမအား ကိုယ်ချင်းစာမိသည်။ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက် တစ်စိမ်းယောကျာ်းလေးရှေ့မှာ အ၀တ်တစ်စုံတစ်ရာမပါပဲ နေရခြင်းကို မည်မျှရှက်ရှာပေမည်နည်း။ ” ကဲနင့်ခြေထောက်ကိုပြ” ကျော်ကျော်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမ၏ခြေထောက်ကိုယူကြည့်လိုက်ရာ ခြေမကွဲသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါဏ်ရာမှာ သိပ်မကြီးသော်လည်း သွေးများက ယိုစီးနေသည်။ကျော်ကျော်က ဘာမပြောညာမပြောနှင့် ညိုညိုအောင်ရဲ့ ခြေမကို ပါးစပ်နှင့်ငုံလိုက်လေသည်။

” အို နင်ဘာလုပ်တာလဲ” သူမ၏ ခြေမကိုစုပ်ခြင်းခံရသောကြောင့် ညိုညိုအောင်လန့်သွားသည်။ ” နင့်ဒါဏ်ရာက သွေးတွေထွက်နေတယ်။ ငါ့အာငွေ့နဲ့ သွေးခြောက်သွားအောင်လုပ်ပေးမယ်။ နို့မို့ဆိုရင် ဒါဏ်ရာက ရောဂါပိုး၀င်ရင်ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်။ ခဏလောက်ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ။” ကျော်ကျော်ပြောလိုက်မှ ညိုညိုအောင်လည်းငြိမ်သွားသည်။ သူမသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေမစုပ်ပေးခြင်းကိုခံနေရသဖြင့်စိတ်ထဲတွင် ဖိုတိုတိုပင်ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် ကျော်ကျော်ရဲ့ ဂွင်းထုနေပုံများ အိပ်မက်ထဲတွင် သူမ၏ပါးစပ်ကို အတင်းလိုးနေသည်များကို ပြန်မြင်ယောင်လာသောအခါ ကျော့်ကျော့်အားစိတ်မချသောစိတ်များပြန်၀င်လာပြန်သည်။

” မပြီးသေးဘူးလား နင့်ဟာက သွေးသိပ်ပါပြီ တော်တော့” ကျော်ကျော်လည်း ညိုညိုအောင်အား အတော်ပင်ချဉ်သွားသည်။ သူ့မှာတော့ ယောကျာ်းတန်မဲ့ သူမရဲ့ခြေထောက်ကို တောင်မရွံမရှာ စုပ်ပေးရသည်။ သူမကသူ့ကိုမယုံသည့်ဟန်ဖြင့်ပြောရက်သည်။သို့သော် ကျွန်းတစ်ခုတွင် နှစ်ယောက်ထဲဆိုသည့်စိတ်ကြောင့် သူမအားခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီး သွေးတိတ်သွားသောသူမ၏ ခြေထောက်ကို သူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီ အနားစကိုဖြဲပြီးစည်းပေးလိုက်သည်။ ” ကဲရပြီ ငါ့လက်ကို အားယူပြီးထလိုက်” ” ရတယ် မလိုဘူး ငါ့ဟာငါထမယ်။ ” အရေးထဲ သူမက မာနကြီးပြနေသေးသည်။ ကျော်ကျော်လည်း အမြင်ကပ်ကပ်နှင့် ဘာမှမပြောတော့ပဲ ရပ်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူမသည် ခက်ခက်ခဲခဲ ထပြီး တစ်လှမ်းနှစ်လှမ်းလျှောက်ကြည့်သေးသည်။

သို့သော ခြေထောက်က အလွန်စပ်လာလေသည်။ ထိုအချိန်တွင်သူမသည် ရုတ်တရက်လေပေါ်သို့မြှောက်ပါသွားသည်။ “အမလေး” ကျော်ကျော်က ဘာမပြော ညာမပြောနှင့် ညိုညိုအောင်ကိုပွေ့ချီလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ညိုညိုအောင်သည် ကျော်ကျော်ရဲ့ ရင်ခွင်ကို တစ်ဘုံးဘုံးထုကာ ရုန်းလေသည်။ ” အေးနင် ထပ်ထု ပြီးရုန်းရင် ငါနင့်ကို ပစ်ချပလိုက်မှာနော်နင့်ကို ထားခဲ့တော့မှာ” ကျော်ကျော်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်မှ သူမငြိမ်သွားကာ အသာတကြည်လိုက်ခဲ့လေသည်။ စိတ်ထဲမှာတော့ မကျေနပ်ပေ။ သူမ တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် တစ်စိမ်းယောကျာ်းတစ်ယောက် ရဲ့ပွေ့ချီခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူမရွှေရင်အစုံမှာ တစ်ဒိန်းဒိန်းနှင့်ခုန်နေလေသည်။

ကျော်ကျော်သည် ညိုညိုအောင်အား သူမတို့အိပ်စက်ရာနေရာသို့ပွေ့ခေါ်လာပြီး သူမအားသောင်ပြင်ပေါ်တွင်ငြင်ငြင်သာသာလေးချကာ “ငါအစားသွားရှာလိုက်ဦးမယ်။ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေနော်။ ငါခဏနေပြန်လာမယ်။”ကျော်ကျော်က သူမကိုထားသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ငါးအနည်းငယ်နှင့် ပြန်လာသည်။ ယင်းသို့ဖြင့်ညသို့ရောက်လာလေသည်။ ညရောက်လာသော် ညိုညိုအောင်နှင့် ကျော်ကျော်တို့သည် သောင်ပြင်ပေါ်တွင် မနီးအဝေးအိပ်ကြလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွေကသာ လှဲနေကြသော်လည်း စိတ်တွေမှာတော့ နှစ်ယောက်စလုံးလှုပ်ရှားနေလေသည်။

ညိုညိုအောင်၏ စိတ်တွင် ရှက်စိတ် ကျော်ကျော်အားမယုံသောစိတ်တို့ပေါင်းကာ ရင်ခုန်နေပြီး ကျော်ကျော်မှာကား ညိုညိုအောင်ကို လိုးချင်စိတ်ကိုမနည်းထိန်းနေရသည်။ မနက်က သူမရဲ့ လှပသောကိုယ်လုံးလေးကိုပြန်အထပ်အထပ်အခါခါမြင်ယောင်မိလေသည်။ ကျော်ကျော်က ညိုညိုအောင်ဘက်ကို လှည့်မကြည့်မိစေရန်ကြိုးစားပြီး တစ်ခြားအတွေးများကို ဇွတ်တွေးရာ သူငယ်ငယ်ဖြစ်ရပ်များကိုပြန်မြင်ယောင်လာမိတော့သည်။ကျော်ကျော်ငယ်စဉ်က သူအားထိန်းလာခဲ့သော မမကိုပြန်သတိရလာတော့သည်။ ကျော်ကျော် ငယ်စဉ်နှစ်နှစ်သားအရွယ်လောက်ကတည်းက မမမြိုင်ကို ကျော်ကျော့်မိဘများက မွေးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မမမြိုင်သည် ကျော်ကျောထက် ၇ နှစ်ခန့်သာကြီးသည်။ သို့သော် ကျော့်ကျော့်အား ငယ်စဉ်ကတည်းက အမလိုတစ်ဖုံ ဆရာမလိုတစ်နည်း သင်ကြားဆုံးမပေးသူဖြစ်လေသည်။ မမမြိုင်ကကျော်ကျော့်အားချစ်သလို ကျော်ကျော်က လည်း မမမြိုင်ကိုအလွန်ချစ်သည်။ ငယ်စဉ်က မမမြိုင်ကိုယ်တိုင်ကျော်ကျော်ကို ထမင်းခွံ့ကျွေး ရေချိုးပေးလေ့ရှိသည်။ကျော်ကျော်လူပျိုပေါက် အရွယ်လောက်ရောက်မှ ရေမချိုးပေးတော့ခြင်းဖြစ်သည်။ထမင်းမှာတော့ ရံဖန်ရံခါ ခွံ့့ကျွေးတုန်းဖြစ်သည်။ မှတ်မှတ်ရရ ကျော်ကျော် ကိုးတန်းစာမေးပွဲမှာ အဆင့်နှစ်ရတော့ အပျော်လွန်ပြီးပြန်လာရာမမမြိုင်နှင့်တွေ့သောအခါ ” မမမြိုင်ရေ ကျွန်တော် ကိုးတန်းငါးခန်းပေါင်း အဆင့်နှစ်ရတယ်ဗျ။

” ” ဟယ် ဟုတ်လား ငါ့မောင်လေးကတော်လိုက်တာ” ကျော်ကျော်လည်း ၀မ်းသာအားရနှင့် မမမြိုင်ကို ဖက်ပြီး အားရပါးရနမ်းလိုက်သည်။ အစကတော့ ကျော်ကျော်သည် ရိုးရိုးသားသား အပျော်လွန်ပြီး ဖက်နမ်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဖက်ရင်းဖက်ရင်း မမမြိုင်၏ နူးညံ့သောအထိအတွေ့ မွှေးပျံ့သောရနံ့တို့ကြောင့် လူပျိုပေါက်လေးကျော်ကျော်၏ လီးမှာ ပုဆိုးထဲမှ သိသိသာသာကြီးထောင်ထွက်လာကာ မမမြိုင်ကို သွားထောက်မိလေတော့သည်။မမမြိုင်လည်း သတိလက်လွှတ်ကာ ငြိမ်ခံနေပြီးမှ သူမအား ခပ်နွေးနွေး အချောင်းကြီးလာထောက်နေကြာင်း သတိထားမိကာ။

ကျော်ကျော်ရဲ့ ဖက်ထားသောလက်ကိုဆွဲဖယ်ပြီး “တော်ပြီလေမောင်လေးရဲ့ မမ အသက်ရှူရကြပ်လာပြီ။ သွားအခန်းထဲသွားနားတာ့” ဟုပြောပြီး ရုန်းလေသည်။ ကျော်ကျော်လည်း အခန်းမမမြိုင်ကို လွှတ်ပေးပြီး အခန်းထဲသို့ ရင်တလှပ်လှပ်နှင့်၀င်သွားသည်။ သူမမမြိုင်အပ်ါမရိုးမသားစိတ်၀င်နေပြီဖြစ်သည်။ မမရဲ့ ပြေပြစ်တဲ့ငါးရံ့ ကိုယ်လုံးလေးရေးအထိအတွေ့ကြောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ ကျော်ကျော်သည် အိပ်ယာပေါ်ကိုလှဲကာ ဂွင်းထုနေမိတော့သည်။ ကျော်ကျော်မှာ စိတ်အရမ်းလှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူရဲ့အခန်းတံခါးက သေသေချာချာမပိတ်မိဘဲ တံခါးဟနေသည်ကို သတိမပြုမိပေ။

ကျော်ကျော်ဂွင်းထုနေစဉ်မမမြိုင်က ကျော်ကျော်အခန်းရှေ့ကိုရောက်လာကာ ဟနေသောအခန်းတံခါးမှ ကျော်ကျော်အားတွေ့သွားလေသည်။ ” အို” မြိုင်ကတွေ့လိုက်ရသောမြင်ကွင်းကြောင့် မျက်လုံးများပြူးသွားလေသည်။ သူမက တစ်ချိန်လုံးကလေးဟုသာမြင်နေသော ကျော်ကျော်မှာ သူ့ရဲ့ ကြီးမားပြီးသန်မာပြီး အကျောပြိုင်းပြိုင်းထနေသောလီးကြီးကို လက်ဖြင့်အထက်အောက်ဂွင်းထုနေသည်မဟုတ်လား။ ကျော်ကျော်ရဲ့ ပါးစပ်ကလည်း ” မမမြိုင် မမမြိုင်နေရ” ဟုညည်းနေသည်။ မြိုင်မှာ ဟယ် ဒီကလေးငါ့ကို ငါ့ကို စိတ်ထဲမှတုန်လှုပ်သွားပြီး အပြင်မှနေပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

“အဟမ်း ကျော်ကျော်ရေအိပ်နေတာလား မမမြိုင်၀င်ခဲ့မယ်နော်” ကျော်ကျော်လည်း မမမြိုင်အသံရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသောကြောင့် လီးကို ပုဆိုးထဲအမြန်ထည့်လိုက်ပြီး ” မအိပ်ပါဘူး မမမြိုင် ၀င်လာလို့ရပါတယ်” ဟု အသံပြုလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း သူဂွင်းထုနေသည်ကိုမမမြိုင်မှ မြင်သွားလားမသိဘူးဟု စိတ်တွင်ပူနေမိသည်။မမမြိုင်မှာ အခန်းထဲသို့၀င်လာပြီး ကျော်ကျော်ဘေးတွင်၀င်ထိုင်ကာ “မောင်လေးရေ မောင်လေးက လူသာထွားတာ အသက်ကငယ်သေးတယ်နော်။ ဟိုစိတ်ဒီစိတ်တွေမမွေးရဘူး သိလား။” ” ဟာ မမမြိုင်ကလည်း ကျော်ကျော်ဘာစိတ်မှမမွေးပါဘူး ကျော်ကျော်က ငယ်သေးတာကို။

” ကျော်ကျော်က ဗြောင်ညာလိုက်သည်။ ” အင်းအဲဒါဆိုပြီးတာပဲ။ မင်းက အခုမှငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာ။ လူကောင်ထွားတိုင်း လူကြီးဖြစ်သေးတာမဟုတ်ဘူး။” မမမြိုင်ရဲ့ ပြောစကားကိုကြားတော့ ကျော်ကျော်မှာ သူဂွင်းထုနေသည်ကို မမမြင်သွားကြောင်းရိပ်မိလိုက်လေသည်။ ထိုသို့ရိပ်မိလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျော်ကျော်ရဲ့ ကျစပြုနေသော လီးမှာ အစွမ်းကုန်ထောင်လာတော့သည်။ ထိုအခါ ပုဆိုးအုပ်ယုံတင်အုပ်ထားသော လီးချောင်းကြီးမှာ အပြင်သို့ထိုးထွက်လာတော့သည်။“အမလေး ကျော်ကျော် နင့်ဟာကြီးက” မမမြိုင်က ကျော်ကျော့် ငပဲ့အကြီးကြီးကို ကြည့်ကာအလန့်တကြားထအော်လေသည်။

ကျော်ကျော်ကလည်း မထူးတော့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပုဆိုးကိုကွင်းလုံးချွတ်လိုက်ကာ ” မမမြိုင် ကျွန်တော်ကလေးမဟုတ်တော့ဘူးဗျ” ဟုပြောပြီးမမမြိုင်ကိုအတင်းဖက်လိုက်သည်။ မမမြိုင်မှာ ရုတ်တရက်အဖက်ခံလိုက်ရသောကြောင့် လန့်သွားပြီး ကျော်ကျော်ကို သူမလက်နှစ်ဘက်ဖြင့်တွန်းလိုက်ရာ နှစ်ယောက်စလုံးခုတင်ပေါ်သို့ထပ်ပြီးကျသွားလေသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ကျော်ကျော်က မမမြိုင်ကိုမလွှတ်ပေးပဲ မမမြိုင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ငုံစုပ်လိုက်ရာ မမမြိုင်မှာ တကိုယ်လုံးတုန်သွားလေသည်။

” အု အု ” ကျော်ကျော်က မမမြိုင်နှုတ်ခမ်းကို အတင်းဖိပြီး စုပ်နမ်းထားသောကြောင့် မမမြိုင်မှာ အသံပင်ကောင်းကောင်းမထွက်တော့ပေ။ လူပျိုပေါက်လေးကျော်ကျော်မှာ မမမြိုင်၏ အလွန်နူးညံ့လှသော ကိုယ်လုံးအထိအတွေ့၊ မွှေးပျံ့ပြီး ချိုအီလှသော နှုတ်ခမ်းလှလှ လေးတို့ကြောင့် စိတ်အလွန်ထန်လာကာ လွှတ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးလုံး၀မရှိတော့ပေ။ မမမြိုင်ရဲ့ ခါးကိုဖက်ထားရာမှ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ဖင်လုံးကျစ်ကျစ်လေးကို ဆုတ်နယ်လိုက်ရာ အပျိုစင်မမမြိုင်မှာ ရင်တစ်ဒိုင်းဒိုင်းခုန်လာသည်။ ” ကျော်ကျော် မောင်လေးရေ လွှတ်ပါကွယ်။ မလုပ်ပါနဲ့ မမမြိုင်တောင်းပန်ပါတယ်။” ပါးစပ်ကသာ တောင်းပန်နေရသော်လည်း သူမရဲ့ အဖုတ်ကတော့ အရည်တွေရွှဲလာလေသည်။

ကျော်ကျော်က တော့ မမမြိုင်ရဲ့တောင်းပန်သံကို ဂရုမစိုက်ပဲ မမမြိုင်ရဲ့ မျက်နှာ အနှံ့ကို နေရာလွတ်မကျန်အောင် နမ်းလိုက်သည်။ မျက်နှာပြီးတော့ လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးကိုအငမ်းမရနမ်းသည်။ မမမြိုင်မှာလည်း ကျော်ကျော်၏ငတ်မွတ်တဲ့ အနမ်းတွေကြောင့် သူမရဲ့လက်များက ကျော်ကကျော်ကို မရည်ရွယ်ပဲ ပြန်ဖက်ထားမိသည်။ ကျော်ကျော်ရဲ့ လက်များက မမမြိုင်ရဲ့ မို့မောက်နေတဲ့ ရင်အစုံသို့ ကျူးကျော်လာသည်။ မသေးလွန်းမကြီးလွန်းသော မမမြိုင်၏နို့လေးနှစ်လုံးကို အင်္ကျီအပေါ်မှ ပွတ်သပ်ရာမှ သူမရဲ့ အကျီင်္လေးကို အပေါ်သို့လှန်တင်ပြီး ဘော်လီအတွင်းသို့ လှမ်းနှိုက်လိုက်လေရာ အလွန်တရာမှ နူးညံ့လှသော အထိအတွေ့ကိုရရှိလေသည်။

အခုတော့ မမမြိုင်တစ်ယောက် သူမမောင်တစ်ယောက်လိုသဘောထားခဲ့သော ကျော်ကျော်ရဲ့ ပြုမူသမျှကို အပေါ်ပိုင်းဗလာနှင့် လိုက်လျောရလေပြီ။ကျော်ကျော်က လည်ပင်းကိုနမ်းနေရာမှ မမမြိုင်ရဲ့ ဖြူဥနေသောအပျိုနို့လေးကို ဖွဖွလေးနမ်းလိုက်သည်။ အသားဖြူလွန်းသောမမမြိုင်ရဲ့ နို့လေးမှာ အကြောစိမ်းလေးပင်မြင်နေရသည်။ ထို့နောက် မမရဲ့ နို့သီး နီနီလေးကို စုပ်လိုက်ရာ မမမြိုင်မှာ ကော့တက်လာလေတော့သည်။ ကျော်ကျော်က နို့နှစ်လုံးကို တစ်လှည့်စီ စုပ်နေရင်း လက်ကလည်း မမမြိုင်ရဲ့ ပေါင်ကို အထက်အောက်ပွတ်ပေးနေသည်။

ကျော်ကျော်သည် တစ်ဖြည်းဖြည်း နှင့်အောက်ကို ဆင်းပြီး နမ်းရာ မမမြိုင်၏ ဗိုက်သားချပ်ချပ်လေးနားရောက်လာသည်။ ကျော်ကျော်၏အနမ်းများမှာ ထိုနေရာတွင်မဆုံးသေးပဲ ထမိန်စကို ပါးစပ်နှင့်ကိုက်ပြီး အောက်သို့ဆွဲချွတ်လိုက်လေသည်။ထို့နောက် အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်းနမ်းလိုက်ရာ မမမြိုင်လည်းသူမရဲ့ အဖုတ်လေးကို ကျော်ကျော်နမ်းတော့မည်ကို မနေတတ်မထိုင်တတ်ဖြစ်လာကာ ” အို မောင်လေးရယ်အဲဒီနားလေးတော့မလုပ်ပါနဲ့နော် မတော်လို့ပါကွယ်” ကျော်ကျော်က မမမြိုင်ရဲ့ တောင်းပန်စကားကို မကြားဟန်ပြုကာ အတွင်းခံလေးကို ချွတ်လိုက်ပြီး မမမြိုင်၏ အမွှေးရေးရေးနှင့် အဖုတ်လေးကို မြတ်မြတ်နိုးနိုးဖြင့်နမ်းလိုက်သည်။

” အင်း အင်း ” အဖုတ်နုနုလေးကို အနမ်းခံလိုက်ရသဖြင့် မမမြိုင် ညည်းသံများ အလိုလိုထွက်လာလေသည်။ အဆီများစုနေသော အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ နမ်းကာ လျှာဖြင့် အကွဲကြောင်းလေးများကိုယက်လိုက်ရာ အဖုတ်မှ အရည်များတစ်စိမ့်စိမ့်ယိုကျလာသည်။ထို့နောက် ကျော်ကျော်က အစေ့လေးကိုပါ လျှာဖြင့်ယက်လိုက်သောအခါ “အား မောင်လေး ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲကွယ် မမအရမ်းနေရခက်နေပြီ။” မမမြိုင်မှာ တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် မခံစားဖူးသောအရသာကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပါးစပ်မှ ပြောမိပြောရာပြောလိုက်မိတော့သည်။

ကျော်ကျော်ကလည်း အစေ့ကို ခပ်ပျင်းပျင်း လျှာဖြင့် ယက်လိုက်ရာ မမမြိုင်သည် ခြေလက်တွေကောက်ပြီး ကျော်ကျော်ခေါင်းကို သူမရဲ့ အဖုတ်နဲ့အတင်းဆွဲကပ်ပြီး စောက်ရည်များပန်းထုတ်လိုက်ပါတော့သည်။ မမမြိုင်တစ်ချီပြီးသွားလေပြီ။ ကျော်ကျော်သည် သူ့ရဲ့ခေါင်းကို မမမြိုင်၏ပေါင်ကြားမှ ခွာလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ စံချိန်တင်လီးကြီးနဲ့ မမမြိုင်ရဲ့ အဖုတ်ကြပ်ကြပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ ” အားနာတယ် နာတယ် မောင်လေး” မမမြိုင်က ကြီးမားသောကျော်ကျော်ရဲ့ ဒစ်ဒါဏ်ကို မခံနိုင်ပဲထအော်လေသည်။” မမမြိုင် ခဏပဲနာတာပါ ကြိတ်ခံလိုက်နော် ခဏနေကျရင်ကောင်းလာလိမ့်မယ်။

” ကျော်ကျော်က ပြောရင်းနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်းဆက်ထည့်သည်။ လီးကလည်း ကြီး အဖုတ်ကလည်း ကြပ်ဆိုတော့ ကျော်ကျော့်မှာ လိုးခြင်းရဲ့ အရသာကို အပြည့်အ၀ခံစားနေရသည်။ အဖုတ်သားကလည်း နူးညံ့လွန်းလှသည်။ ကျော်ကျော်က လီးသုံးပုံတစ်လောက်သွင်းပြီး ဆက်မသွင်းတော့ဘဲ မမမြိုင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကိုနမ်းပြီး လက်ကလည်း နို့နှစ်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းခြင်းနှယ်နေရာ မမမြိုင်မှာ နာခြင်းထက် အရသာရှိခြင်းတို့ကို ပိုမိုခံစားလာရသည်။ထို့ကြောင့် ” မောင်လေးရယ် မမအရမ်းကောင်းလာပြီ။ဆက်ထည့်တော့နော်။” ဟု မရှက်မကြောက်ပြောထွက်လာသည်။

ထိုအခါကျော်ကျော်လည်းသူ့ရဲ့ လီးကြီးကို အဆုံးထိစောင့်ထိုးလိုက်ရာ ” ဖွတ်စွတ် ဗြွတ်ဗြွတ်” ” အားနာလိုက်တာ မောင်လေးရယ် နည်းနည်းညှာပါဦး။” ဟူသော အသံများထွက်လာလေသည်။သို့သော်ကျော်ကျော်မှာ သူ၏လီးအား မမမြိုင်၏ စောက်ဖုတ်အတွင်းသားများ ကအရမ်း စုပ်ထားသောကြောင့် အလွန်အရသာ ရှိသဖြင့် မမမြိုင်အား အညှာတော့ဘဲ အားရပါးရတက်စောင့်လေသည်။ “မောင်လေးရေ မမသေတော့မယ် ဒီလောက်မကြမ်းပါနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်မောင်လေးရယ်” မမမြိုင်က သနားစဖွယ်တောင်းပန်သော်လည်း ကျော်ကျော် ကားမရပ်မနားဆောင့်လေသည်။

အချက် နှစ်ဆယ်လောက်အဆောင့်ခံပြီးသော် မမမြိုင်လည်းကောင်းလာလေသည်။ ထို့ကြောင့် “မမမြိုင်ကို မညှာနဲ့တော့ မောင်လေး ဆောင့်သာဆောင့်။ အီးအား ၇ှီး ကောင်းလိုက်တာ။” ကျော်ကျော်ကလည်း အပေါ်က အားကုန်ဆောင့် မမမြိုင်ကလည်း အောက်ကနေညှစ်ပေးနှင့် နှစ်ယောက်စလုံး တပြိုင်တည်းပြီးသွားလေတော့သည်။ ကျော်ကျော်ရဲ့ လရည် ပျစ်ပျစ်များကလည်း မမမြိုင်ရဲ့ စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ တစ်ဟုတ်ထိုးပန်းထုတ်လိုက်လေတော့သည်။“အင်းအင်း” ကျော်ကျော်က အတိတ်ကိုပြန်မြင်ယောင်နေစဉ် ညိုညိုအောင်ရဲ့ငြီးသံကြောင့် အတွေးကမ္ဘာမှ လန့်နိုးသွားသည်။

“ဟာ ဒီကောင်မလေးတော့ ဒါဏ်ရာကြောင့်ဖျားပြီထင်တယ်။” ညိုညိုအောင်အတွက်စိတ်ပူသွားပြီး ကျော်ကျော်သည် ညိုညိုအောင်အိပ်နေသော နေရာဆီသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ ကျော်ကျော် ညိုညိုအောင်၏ နဖူးကိုစမ်းကြည့်ရာ ကိုယ်အပူချိန်မှာ သာမန်မျှသာဖြစ်သောကြောင့် စိတ်အေးသွားပြီး ပြန်အိပ်ရန်စိတ်ကူးစဉ် ညိုညိုအောင်သည် ပက်လက် ကလေးအိပ်နေရာမှ တစ်ဖက်သို့စောင်းအိပ်လိုက်ရာ သူမ၏အောက်ပိုင်းတွင်ပတ်ထားသော တီရှပ်မှာ ဟသွားပြီး ပေါင်တန်ရှည်ရှည်လေးများသည် ပေါင်အရင်းထိပေါ်သွားလေသည်။သူမ၏ ပေါင်ကြားမှ အတွင်းခံလေးကိုအပီဝိုးတဝါးဖြင့်လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

လရောင်လေးမလင်းတလင်းနှင့် အလွန်လှနေသောသူမကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ကျော်ကျော်သည် စိတ်ရိုင်းများ၀င်လာလေသည်။ လူသူမနီးသော ကျွန်းလေးတစ်ကျွန်းပေါ်တွင် နှစ်ယောက်တည်းရှိနေသည်က တစ်ကြောင်း သူမရဲ့ လှပလွန်းသော ကိုယ်လုံးကြီးကို အနီးကပ်မြင်နေရသည်ကတစ်ကြောင်း အကြောင်းကြောင်းတို့ကြောင့် ကျော်ကျော်သည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ သူမရဲ့ ကြီးမားပြီး ကားထွက်နေသော ဖင်ကြီးကို လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ နူးညံ့ပြီး ဖောင်းကားနေသော ညိုညိုအောင်၏ဖင် အထိအတွေ့သည် ကျော်ကျော့်ကို အပြင်းအထန်ဆွဲဆောင်နေသည်။

ကျော်ကျော်က သူမရဲ့ဖင်ကြီးကို အသာအယာပွတ်နေရင်း အသိတရား၀င်လာလေသည်။ ” အို မဖြစ်သင့်ပါဘူးလေ။ ငါယောကျာ်းပဲ စိတ်ကိုထိန်းနိုင်ရမှာပေါ့။ ”အတွေးနှင့်အတူ ကျော်ကျော်က သူ့ရဲ့လက်အစုံကို သူမဖင်ပေါ်မှ ဖယ်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ကျော်ကျော်ရဲ့ လက်မောင်းတွင် ပူကနည်းဖြစ်သွားပြီး နာကျဉ်မှုကိုခံစားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းမှာ ညိုညိုအောင်က ကျော်ကျော့်အား သူပေးထားသည့် ဓားငယ်လေးဖြင့်လှမ်းထိုးလိုက်ရာ လက်မောင်းတွင်ရှပ်ထိသွားခြင်းဖြစ်သည်။ “ညိုညိုနင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ” ” ဓားနဲ့ထိုးလိုက်တာလေ။ နင်ငါ့ကိုစော်ကားမလို့ မလား။ နင်ကခွေးလိုအကောင် တဏှာရူးပဲ။

ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အခွင့်အရေးယူချင်တဲ့အကောင်။ နင်ဘယ်မိဘကမွေးလာတာလဲ။ မိုက်ရိုင်းအောက်တန်းကျတဲ့အကောင်” ညိုညိုအောင်သည် ကျော်ကျော်အား ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ်ပြောလိုက်ရာ ကျော်ကျော်သည် အလွန်တရာဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။သူ့မှာတော့ စိတ်ရိုင်းတွေကို မနည်းထိန်းချုပ်ပြီး သူမကို စောင့်ရှောက်ဖို့ဆုံးဖြတ်ပြီးခါမှ မိဘနှင့်ချီပြီး အပြာခံလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ရိုင်းများတဖန်ပြန်လည်၀င်လာပြီး ” ညိုညိုနင့်ကိုချစ်လွန်းလို့ သည်းခံပြီးနေ နေတာ။အခုနင်က ငါ့ကိုစော်ကားတယ်ပေါ့။

အေးနင်ပြောတဲ့အတိုင်းငါက တဏှာရူးပဲ။ နင့်ကိုငါစော်ကားပြီး မာနကိုချိုးပြမယ်။” ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ကျော်ကျော်သည် သူမထံမှဓားကိုလုပြီး သူမကိုသောင်ပြင်သို့တွန်းလှဲကာ မျက်နှာအနှံ့ကို တရကြမ်းနမ်းလေသည်။ ပက်လက်ဖြစ်နေသော ညိုညိုအောင်ကိုတက်ခွကာ သူမ၏ လက်နှစ်ဘက်ကို ကျော်ကျော်က သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဖမ်းချုပ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို အငမ်းမရနမ်းသည်။ ညိုညိုအောင်က ရုန်းသော်လည်း အရမ်းဒေါသထွက်နေသော ကျော်ကျော်၏ အင်အားကိုမလွန်ဆန်နိုင်ပဲ သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးအား ကျော်ကျော်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖြင့်အားရပါးရ နမ်းခြင်းကိုခံလိုက်ရပါတော့သည်။

သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းလေးအား နမ်းယုံဖြင့် အားမရသေးဘဲ ကျော်ကျော်ရဲ့ လျှာပြားကြီးက သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းအတွင်းမဖိတ်ခေါ်ပဲ၀င်ရောက်လာသည်။ လျှာနှစ်ခုက ညိုညိုအောင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းအတွင်းတိုက်ပွဲ၀င်နေရာ ကျော်ကျော်သည် ဖော်မပြနိုင်သောအတွေ့ထူးကြီးကို အားရပါးရခံစားနေရသည်။ကျော်ကကျော်က သူ၏လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကိုဖူးပြီး ချုပ်ထားရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ရင်ဖုံးအင်္ကျီကို တစ်ချက်ထဲဆွဲလှန်လိုက်သည်။ အင်္ကျီကို ဆွဲလှန်ခြင်းခံလိုက်ရသောကြောင့် ညိုညိုအောင်၏ရင်ဘတ်မှ မို့မောက်နေသော နို့ညိုညိုနှစ်လုံးသည် ဘော်လီအဖြူလေးအောက်တွင် ရုန်းထနေတော့သည်။

ဘော်လီအဖြူလေးမှာ နို့ညိုညိုလေးနှစ်လုံး၏ နို့သီးခေါင်းများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော်လည်း နို့လုံးတစ်လုံး လုံးကိုမူလုံအောင်မဖုံးထားနိုင်ပေ။ကျော်ကျော်က သူမ၏ နို့နှစ်လုံးကို အားနှင့်ညှစ်လိုက်ရာ “အား နာတယ်။ နင်ငါ့ကို မတရားမလုပ်နဲ့နော် ကျော်ကျော် ငါနင့်ကို အုအုအု” မာနရှင်မလေးမှာ စကားကိုပင်ဆုံးအောင်မပြောနိုင်ရှာပေ။ ကျော်ကျော်က သူမ၏ပါးစပ်ကို သူ့နှုတ်ခမ်းဖြင့်နမ်းပြီး ပိတ်လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ညိုညိုအောင်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ယောကျာ်းများ ရွံ့ရှာမိသူဖြစ်သောကြောင့် တစ်စိမ်းယောကျာ်းလေးများနှင့် ကင်းကင်းနေခဲ့သောသူဖြစ်ရာ ယောကျာ်းတို့၏ အထိအတွေ့ကိုလုံး၀ မခံဘူးသော အပျိုရိုင်းလေးဖြစ်သော်လည်း

ယခုအချိန်တွင် သူမရဲ့ နို့အစုံကို ကျော်ကျော်၏ လက်ကြမ်းဖြင့် အညှာမတာ ကိုင်တွယ်ခြင်းခံနေလေပြီ။ ထိုအသိကြောင့် သူမသည် ကြေကွဲ၀မ်းနည်းလှသော်လည်း သူမ၏အောက်ပိုင်းမှာ ယားလာသလိုလို တစ်ခုခုနှင့် အထိခံချင်သိလိုဖြစ်လာသည်။ကျော်ကျော်ကတော့ သူမရဲ့ ဘော်လီကို ချိတ်မဖြုတ်ပဲ အထက်သို့ လှန်တင်လိုက်ပြီး သူမ၏နို့နှစ်လုံးကို ကုန်းပြီး စုပ်သည်။ တစ်ဘက်ပြီးတစ်ဘက် လျှာဖြင့်ယက်သည်။ နို့သီးခေါင်းညိုညိုလေးများကိုလည်း အပြန်အလှန် စို့သည်။ နို့ဆာနေသောကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တပြွတ်ပြွတ်မြည်အောင်ကိုစို့သည်။

အပျိုရိုင်းမလေး၏ နို့ကိုစုပ်ရသောအရသာ လက်ကလည်း နို့လုံးကြီးကို ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်နေရသောအရသာတို့ကြောင့် ညိုညိုအောင်အားချုပ်ထားသော အားများလျော့လာလေသည်။ ညိုညိုအောင်သည် ကျော်ကျော်သူမအား ချုပ်ထားသောအားလျော့လာသည်ကို အခွင့်အရေးယူပြီး လက်ကို အားကုန်ရုန်းကာ သူမအားတက်ခွထားသော ကျော်ကျော်ကို အားကုန်တွန်းလိုက်သည်။ ကျော်ကျော်သည် မမျှော်လင့်ပဲ အတွန်းခံလိုက်ရသောကြောင့် အငိုက်မိသွားပြီး သောင်ပြင်ပေါ်သို့လဲကျသွားသည်။ကျော်ကျော်လဲကျသွားသည်နှင့် ညိုညိုအောင်သည် လဲနေရာမှ ကုန်းထကာ ထွက်ပြေးရာ တစ်လှမ်းနှစ်လှမ်းပဲ ပြေးရသေးသည် ခြေထောက်မှဒါဏ်ရာကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်ပြီး လေးဖက်ထောက်အတိုင်းလဲကျသွားသည်။

ကျော်ကျော်လည်း လဲနေရာမှအမြန်ထပြီး ညိုညိုအောင်၏ဘောင်ဘီတိုကိုဆွဲထားလေသည်။ ညိုညိုအောင်ကလည်း လေးဘက်အထောက်လိုက်ဖြင့် ဆက်ပြီးသွားရာ ကျော်ကျော်က သူမ၏ဘောင်းဘီတိုကို ဆွဲထားသဖြင့် ဘောင်းဘီတိုကိုချွတ်လိုက်သလိုဖြစ်ကာ ညိုညိုအောင်၏ ဖင်ညိုညိုကြီးမှာ ဘွားကနည်းပေါ်လာလေသည်။ ကျော်ကျော်မှာ သူအနှစ်နှစ်အလလ လိုချင်လှသော ဖင်ကြီးကို လေးဖက်ထောက်ပုံစံဖြင့်မြင်လိုက်ရသော် စိတ်ရိုင်းများပိုမို၀င်လာပြီး သူ၏ဘောင်းဘီကိုဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး သူမကို ပက်လက်ဆွဲလှန်ကာ သူ့ရဲ့ လီးကြီးဖြင့် ထိုးထည့်လိုက်သည်။

သို့သောျ ညိုညိုအောငျက အောကျနရေုနျးနပွေီး ပေါငျကိုစိထားသောကွောငျ့ လီးကွီးမှာလိုရာကိုမရောကျပဲ သူမ၏ပေါငျကိုသာ သှားထိုးမိလသေညျ။ လိုရာကိုမရောကျသဖွငျ့ကြောျကြောျစိတျတိုသှားပွီ။ ညိုညိုအောငျရဲ့ နို့သီးခေါငျးနှစျခုကို သူ၏လကျဖွငျ့ ညှစျခွလေိုကျရာ သူမသညျနာကဉြျမှုကွောငျ့ သတိလှတျပွီးပေါငျကားသှားလသေညျ။ ကြောျကြောျက အခှငျ့အရေးကိုလကျလှှတျမခံပဲ သူ့ရဲ့ စံခြိနျတငျလီးကွီးကို သူမရဲ့ အပြိုစငျ စောကျဖုတျထဲထိုးထညျ့လိုကျရာ သူ၏နီရဲပွီး ပွဲလှနျနသေော ဒစျတစျခုလုံးဝငျသှားလသေညျ။ “အား အမလေး နာလိုကျတာ။ အမရေကေယျပါဦး သမီးတော့ အလုပျခံနရွေ့ပီ အီး။” ညိုညိုအောငျမှာ သူမ၏ကွပျထုပျနသေော စောကျဖုတျအဝထဲသို့ ဒစျဝငျလာသော ဒါဏျကွောငျ့ အောျမိအောျရာ အောျလိုကျမိလတေော့သညျ။

သူမရဲ့ အော်သံက ကျော်ကျော်ကို ပိုမိုပြီးစိတ်ကြွစေရာ ဒစ်တစ်ခုသာ၀င်နေသောသူ၏လီးကို အားစိုက်ပြီးထိုးလိုက်သည်။ နူးညံ့သော စောက်ဖုတ်အတွင်းသားများက ကျော်ကျော်၏လီးကိုညှစ်ထားရာ ကျော်ကျော်သည် ကာမအရသာကို အကောင်းဆုံးခံစားနေရသည်။ညိုညိုအောင်၏ အဖုတ်ကလေးမှာ ကြပ်လွန်းလှသလို ကျော်ကျော်ရဲ့လီးမှာလည်း သာမန်ထက်ကြီးသောကြောင့် အဖုတ်ထဲသို့ အဆုံးထိ ထိုးလို့မရဖြစ်နေသည်။ ညိုညိုအောင်မှာလည်းအလွန်နာကျင်စွာခံစားရလေသည်။ လီးမှာလည်း သုံးပုံတစ်ပုံသာ၀င်သေးသည်။ ကျော်ကျော်မှာ ဆက်ပြီးလိုးသော်လည်း လီးမှာ အကာအရံတစ်ခုကြောင့် ထပ်မ၀င်တော့ချေ။ကျော်ကျော်သည်

သူမရဲ့ အပျိုမှေးကို သူ့လီးကြီးသွားထောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။အော်အခုခေတ်ကြီးထဲမှာ ရှားရှားပါးပါးအပျိုစင်လေးပါလားဟု တွေးမိရာသူမအား အတင်းဆက်မထည့်တော့ပဲ ၀င်သလောက်လေးကို သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်နှင့် ညင်ညင်သာသာဆက်လုပ်လိုက်လေသည်။ ညိုညိုအောင်မှာလည်း အလွန်နာကျဉ်နေရာမှ တစ်ဖြည်းဖြည်းသက်သာလာပြီး အဖုတ်နားမှတဆင့် ခံစားချက်တစ်မျိုးလေးက သူမတကိုယ်လုံးကိုပျံ့နှံ့လာလေသည်။သူမသည် ရုန်းကန်ခြင်းမရှိတော့ကြောင့်ကို ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတိမပြုအောင် ထိုခံစားချက်လေးတွင် မှိန်းမောနေမိတော့သည်။

ကျော်ကျော်သည် သူ့ရဲ့လီးကြီးတွင် စွတ်စိုလာပြီး စောက်ဖုတ်လေးမှာ အရင်လောက်မကြပ်တော့ကြောင်းသတိထားမိလာသည်။ထို့ကြောင့် ကျော်ကျော်သည်အားထည့်ပြီး တစ်ဆုံးလိုးထည့်လိုက်ရာ ဖောက်ကနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး လီးမှာတစ်ဆုံး၀င်သွားလေသည်။ညိုညိုအောင်မှာလည်း အသည်းခိုက်မတတ်နာသွားပြီး မျက်ရည်များလည်းဒလဟောစီးကျလာသည်။ဆီးစပ်နှစ်ခုမှာလည်း ကြားလေသွေးလို့မရအောင်ပင် ထိကပ်သွားလေသည်။ အပျိုမှေးလေးပေါက်သွားသည်ကို ကျော်ကျော်သိလိုက်သည်။ ထိုအသိနှင့်အတူ အပျိုစစ်စစ်လေးကို ပါကင်ဖောက်နေရပါလားဟူသောအသိကြောင့် စိတ်တွေပိုကြွလာပြီး ကျော်ကျော်က အားကုန်ဆောင့်လေသည်။

အောက်မှ ကျော်ကျော်၏အားရပါးရ လိုးခြင်းခံနေရသောညိုညိုအောင်သည် သူမ၏ကျဉ်းကျပ်လှသော အဖုတ်လေးထဲသို့၀င်ထွက်နေသောဒစ်ဒါဏ်ကြောင့် အသက်ကိုပင်မနည်းရှူနေရရှာသည်။ အဖုတ်မှာအပျိုစစ်စစ်အဖုတ်ဖြစ်သောကြောင့် နူးညံ့ပြီး ကျော်ကျော်၏လီးကို သားရည်ကွင်းစည်းထားသကဲသို့ ကျပ်ထုတ်စွာဆွဲစုပ်ထားရာ လီတံတစ်ချောင်းလုံး ပူထူကာ အရသာရှိလှသည်။ဆယ်ချက်ဆယ့်ငါးချက်ခန့် အားရပါးရဆောင့်ခံရပြီးသော် ညိုညိုအောင်၏ အဖုတ်နုနုမှာ အရည်များဒလဟောထွက်လာပြီး အဖုတ်မှာ အနည်းငယ်ချောင်လာသည်။

ညိုညိုအောင်မှာလည်း သူမလုံး၀သဘောမတူမကြည်ဖြူဘဲ အလိုးခံနေရသော်လည်း ခံစားချက်တစ်မျိုးက သူမရဲ့ ရုန်းကန်နေမှုများကို အနိုင်ယူလာသည်။ သူမသည် အလွန်ကြီးသော လီးကြီးဖြင့် အပျိုမှေးကို အဖြဲခံရစဉ်ကပင် နာကျဉ်မှုကို အံကြိတ်ပြီး မအော်ဖြစ်အောင် မာနဖြင့်တင်းခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုခံစားချက်ကိုတော့မလွန်ဆန်နိုင်အောင်ဖြစ်လာသည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံးရှိအကြောများက တဆပ်ဆပ်တုန်လာပြီး သူမကိုယ်တိုင်မသိလိုက်ခင် ပါးစပ်မှ ညည်းသံများထွက်လာလေသည်။ သူမက မကြည်ဖြူသော်လည်း သဘာ၀အရ သူမခန္ဓာကိုယ်က ကာမအရသာကိုကြေကြေနပ်နပ်ခံယူနေပြီဖြစ်သည်။

“စွပ်စွပ် ပြွတ်ပြွတ် ဖွတ်ဖွတ် ပလွတ်ပလွတ်” ” အင်းအင်း အားအားအား” စောက်ရည်များက ဆက်တိုက်ထွက်လာသောကြောင့် စောက်ပတ်ထဲ လီး၀င်သည့်အသံများကပိုပြီးကျယ်လာသည်။ လိုးသံများကော ညိုညိုအောင်၏ ညည်းသံများကြောင့် ကျော်ကျော်ကအရမ်းကောင်းလာပြီး သူမရဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးကို သူ၏ပုခုံးပေါ်တင်ပြီး ဆက်တိုက်ဆောင့်ရာ လရည်များက တောင်ကျချောင်းပမာအရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ညိုညိုအောင်၏စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ တိုး၀င်သွားလေသည်။ ကျော်ကျော်လည်း အကြောပေါင်းတစ်ထောင်စိမ့်ပြီး ပါးစပ်မှပင် “ကောင်းလိုက်တာညိုညိုရယ် နင့်ကိုလိုးလို့ကောင်းလိုက်တာ” ဟု ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်ပြောထွက်သွားလေသည်။

ညိုညိုအောင်မှာလည်း သူမ၏စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ နွေးကနည်း နွေးကနည်း ၀င်လာသောလရည်များကြောင့်လည်းကောင်း ကျော်ကျော်ရဲ့ ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်အပြောကြောင့်လည်းကောင်း လက်များခြေများ အပြင်းအထန်ကောက်ကွေးသွားပြီး ပြီးသွားလေသည်။ကျော်ကျော်လည်း ပင်ပန်းသွားပြီး ပုခုံးပေါ်သို့ထမ်းထားသော ညိုညိုအောင်၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုအောက်သို့ချလိုက်ပြီး “ညိုညိုရေ ငါစိတ်ကိုမထိန်းနိုင်တော့လို့တောင်းပန်ပါတယ်ဟာ ငါ့ကိုခွင့်လွှတ်နော်” မာနရှင်မလေးမှာ ကျော်ကျော်၏တောင်းပန်စကားကြောင့် ပိုပြီးစိတ်တိုလာသည်။

သူမတစ်သက်လုံး ထိန်းသိမ်းလာခဲ့သော အပျိုအဖုတ်လေးကို သူ့ရဲ့ လီးမည်းမည်း ဒစ်နီနီကြီးနဲ့ မညှာမတာ လိုးတုန်းကလိုးပြီး လရည်တွေကို အားရပါးရ ထည့်ပြီးမှ စကားတစ်ခွန်းဖြင့်တောင်းပန်သောကျော်ကျော်ကို အရမ်းမုန်းပြီး “နင် ခွေးလိုကောင် ငါ့ကိုမုဒိန်းကျင့်တဲ့ နင့်လိုကောင်ကို ဘယ်တော့မှခွင့်မလွှတ်ဘူး။ နင်ဟာ တိရစ္ဆာန်ကမွေးလာတဲ့ကောင်။ နင့်ကိုငါဘယ်တော့မှ မကြေဘူးကျော်ကျော်။”ညိုညိုအောင်က ကျော်ကျော်ကို ပက်ပက်စက်စက်ပြောပြီးထလိုက်ရာ လေးဖက်ထောက်ပြီးလဲကျသွားသည်။ ကျော်ကျော်သည် သူ့အား တိရစ္ဆာန်ကမွေးတဲ့ကောင်ဟု အမေကိုထိပြီးအပြောခံလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသပြန်ထွက်လာသည်။

ထို့အပြင် လေးဖက်ထောက်ပုံဖြင့်သူအမြဲတမ်းလိုချင်နေသောညိုညိုအောင်၏ဖင်ညိုညိုဝိုင်းဝိုင်းကြီးကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ လီးကြီးမှာတဖန်ထောင်မတ်လာပြီး “ဒီလောက်မာနကြီးတဲ့ နင့်ကိုငါ အဖုတ်ကိုမကဘူး နင့်ဖင်ကိုလိုးပြီး နင့်မာနကိုငါချိုးပြမယ် ညိုညို” ပါးစပ်ကပြောရင်း ကျော်ကျော်သည် သူမကို လေးဖက်ထောက်ပုံစံဖြင့် အနောက်မှဖိချပြီး သူ့ရဲ့လီးဖြင့် မာနရှင်မလေး၏ တင်းကား နူးညံ့သော ဖင်ကြားကိုထောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ဖင်ကို လီးဖြင့်အထောက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ညိုညိုအောင်လန့်သွားသည်။ ကျော်ကျော်က သူမဖင်ကို တကယ်လိုးတို့မည်ကိုသိလိုက်ရသဖြင့် ညိုညိုအောင်ကရုန်းသည်။

သို့သော် မှောက်ရက်လဲနေသော သူမအပေါ်ကို ကျော်ကျော်က သူ့ကိုယ်လုံးနဲ့ ဖိထားပြီး သူမ၏လက်တစ်ဖက်ကို လက်ပြန်ခေါက်ပြီး ချုပ်ထားရာ ရုန်းလေ သူမဖင်ကြီးက တရမ်းရမ်းနှင့် ပိုပြီးကုန်းပေးသလိုဖြစ်လာလေသည်။ ကျော်ကျော်က ညိုညိုအောင်၏ ခရေပွင့်ညိုညိုလေးထဲ သူ့လီးကြီးကို ထိုးထည့်ရန်ကြိုးစားသည်။သို့သော် ဖင်ကြီးက ရမ်းနေရာ မည်သို့မှ ထိုးလို့အဆင်မပြေချေ။ ကျော်ကျော်သည် ဒေါသပိုထွက်လာပြီး သူမ၏လက်ကို အတင်းခေါက်လိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမဆံပင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ ” အား အား” လက်ကို အတင်းအလိမ်ခံလိုက်ရသည့် အပြင် ဆံပင်ပါအဆွဲခံလိုက်ရသဖြင့် ညိုညိုအောင်မှာ အရမ်းနာသွားပြီး အလန့်တကြားအော်လိုက်လေသည်။

“နင်ထပ်ပြီး ရုန်းရင် နင့်လက်ကျိုးသွားလိမ့်မယ် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း” ညိုညိုအောင်သည် လက်ကျိုးသွားမည်ကို စိုးသဖြင့် မည်သို့မှ မတတ်နိုင်တော့ပဲ သူမ၏ အဖိုးတန် အပျိုစင်ဖင်ကြီးကို ငြိမ်ပေးလိုက်ရပါတော့သည်။ကျော်ကျော်လည်း ဆံပင်ဆွဲထားသည့် လက်ကိုလွှတ်ပြီး သူ့လီးကြီးကို ကိုင်ကာ သူမ၏ ဖင်ပေါက်ထဲသို့ သေသေချာချာ ချိန်ပြီး လီးကိုတစ်ဆုံးထိုးထည့်လိုက်သည်။ ကျော်ကျော်၏လီးမှာ ကြပ်တည်းလှသော ဖင်ပေါက်ထဲသို့ တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် အဆုံးအထိ၀င်သွားသည်။ ညိုညိုအောင်သည်ဖင်ကို မည်သည့်ချောဆီမှမပါဘဲ အစိမ်းလိုးခြင်းခံလိုက်ရသောကြောင့် အသည်းခိုက်မတတ်နာသွားပြီး အားကုန်အော်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ဖင်ထဲသို့ ၀င်သွားသောလီးရှည်ကြီးမှာ မဆုံးနိုင်ဘူးဟုပင်ထင်ရသည်။ အပ်ါက လိုးနေသောကျော်ကျော်မှာလည်း ဖင်ပေါက်မှာ အလွန်ကြပ်သဖြင့် သူ၏လီးတံတစ်လျှောက်ပင် တော်တော်နာသွားလေသည်။ သို့သော် အပျိုမဖင်ကို လိုးနေရသော အသိကလည်း အရမ်းကို စိတ်အားထက်သန်စေသည်။ညိုညိုအောင်မှာလည်း ဖင်အလိုးခံနေရသောသူမဘ၀ကို တွေးမိပြီး မျက်ရည်များတဖန်ပြန်ကျလာသည်။ အလိုးခံနေရင်းပင် သူမ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပြောဖူးသောစကားများကို ပြန်ကြားယောင်လာမိသည်။ ” အနောက်ပေါက်ကိုဆို တော်ယုံတန်ယုံ မိန်းမကပေးလုပ်တာမဟုတ်ဘူးဟ။

တစ်ချို့ကြေးစားမတွေတောင် မပေးလုပ်ဘူး။” ထိုစကားကို ပြန်ကြားယောင်လာသော် ညိုညိုအောင်သည် သူမ၏ဘ၀မှာ ကြက်မလောက်တောင် အဆင့်မရှိတော့ဘူးဟု အတွေး၀င်လာကာ ၀မ်းနည်းလာလေသည်။ သို့သော် အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းလာသည်မှာ သူမသည် ဖင်အစိမ်းအလိုးခံရသဖြင့် အလွန်နာသော်လည်း သူမ၏အဖုတ်က တစ်ဖြည်းဖြည်း ယားလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် ပူလာကာ ဖင်ခံနေရခြင်းကို နှစ်သက်လာခြင်းဖြစ်သည်။သူမသည် ကလေးဘ၀ကတည်းက မာနအရမ်းကြီးခဲ့သည်။ ထိုမာနကြောင့် မိမိကိုယ်မိမိလည်း ယုံကြည်မှုရှိလာခဲ့သည်။

မာနသည် သူမ၏လက်နက်ဖြစ်သည် သူမ၏ အားကိုးရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမှာတော့ သူမ၏မာနများကော အရှက်တရားများကော တစ်သက်လုံးထိန်းသိမ်းလာခဲ့သော အပျိုဂုဏ်များမှာ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ညိုညိုအောင်၏ မာနများနေရာတွင် အစား၀င်သည်များကတော့ အရှုံးပေးလိုခြင်း ပက်ပက်စက်စက် အလိုးခံရသည့်ဘ၀ ကိုတောင့်တလာခြင်းတြို့ဖစ်သည်။ သူမ၏ အစ်မ မီမီအောင်ဘာကြောင့် အောင်ဒင်နောက်ကို လိုက်ပြေးသွားလဲဟူသောအဖြေကိုလဲ သိလာသလိုလိုဖြစ်လာသည်။ ကျော်ကျော်ကတော့ လိုးကောင်း ဆောင့်ကောင်းတုန်းဖြစ်သည်။

လီးကြီးမှာ ဖင်ပေါက်ညိုညိုထဲမှ ၀င်လိုက်ထွက်လိုက် နှင့် ဂွေးဥနှစ်လုံးမှာလည်း အဖုတ်ကိုတစ်ဖတ်ဖတ်ဖြင့်ရိုက်ခတ်နေလေသည်။ ကျော်ကျော်မှာ အားရပါးရဆောင့်ရင်း မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ဖင်ခေါင်းထဲသို့ သုတ်ရည်များကို အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့်ပန်းထုတ်လိုက်လေသည်။ညိုညိုအောင်မှာလည်း သူမ၏ဖင်ခေါင်းအတွင်းမှ လီးကြီးတစ်ဇတ်ဇတ် တုန်သွားသည်ကိုသိလိုက်ပြီး သုတ်ရည်နွေးနွေးများ ဖင်ထဲသို့၀င်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူမပါ တုန်တက်သွားပြီး ပြီးဆုံးသွားလေသည်။ ကျော်ကျော်၏လီးကြီးလည်း သူမ၏ဖင်ထဲမှ ပြွတ်ကနည်းထွက်လာကာ ကျော်ကျော်လည်း အားအင်များကုန်သွားပြီး ညိုညိုအောင်ဘေးတွင် လှဲချလိုက်လေသည်။

ညိုညိုအောင်မှာ သောင်ပြင်ပေါ်တွင် ဒူးနှစ်လုံးကို လက်ဖြင့်ပိုက်ကာ ငိုနေလေသည်။ ကျော်ကျော်မှာ လိုအင်ဆန္ဒများလည်းပြည့်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ရိုင်းများမရှိတော့ဘဲ တစ်ရှုံ့ရှုံ့ငိုနေသော ညိုညိုအောင်ကိုကြည့်ပြီး အကြီးအကျယ်နောင်တရလာတော့သည်။ “ငါငါ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာပါလိမ့်။ ငါမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို စော်ကားမိသွားပြီ။ငါဟာ အလကားကောင်ပဲ။ဆန္ဒကိုတောင် မထိန်းနိုင်တဲ့ကောင်ပဲ။ ” ကျော်ကျော်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအတွက် မိမိကိုယ်ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်တော့ပဲ။ညိုညိုအောင်အား “ငါမှားသွားပြီ ညိုညို ရယ် နင့်ကိုငါ တောင်းပန်လဲမထူးတော့မှန်းငါသိပါတယ်ဟာ။ နင်ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါဟာ။

နော်နင် ငါ့ကိုသတ်လိုက်ပါ။ ငါကျေကျေနပ်နပ်ကြီးအသေခံပါ့မယ်။” ကျော်ကျော်သည် ညိုညိုအောင်၏လက်ထဲသို့ ခုဏက သူမ သူ့ကိုထိုးထားသောဓားကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသူ့အားဓားဖြင့်ထိုးမည်ကို အသင့်စောင့်နေလိုက်သည်။ သို့သော် ညိုညိုအောင်က ဓားကိုလွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ကျော်ကျော်က သူမလွှင့်ပစ်လိုက်သော ဓားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ” ဟုတ်ပါတယ်။ နင်ငါ့ကို ဘယ်ထိုးရဲမှာတုန်းလူသတ်မှုဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ဒီတော့ နင်လည်းလူသတ်ရာမရောက်အောင် ငါလည်းငါ့အပြစ်ကို ကိုယ့်ဟာကိုဒါဏ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ကိုယ့်ဟာကိုပဲ ထိုးလိုက်တော့မယ်။

ကျော်ကျော်က ပြောပြီးသည်နှင့် ဓားဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အားကုန်ထိုးလိုက်လေသည်။ ” မောင် မလုပ်နဲ့ မလုပ်ပါနဲ့” ညိုညိုအောင်က တအားအောင်လိုက်ပြီး ကျော်ကျော်ရဲ့လက်ကို အတင်းဆွဲထားလိုက်သည်။ကျော်ကျော်မှာ ညိုညိုအောင်၏လုပ်ရပ်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ” ညိုညို နင်ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ နောက်ပြီးတော့ နင့်ငါ့ကိုဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာလဲ။” ညိုညိုအောင်မှာလဲ သူမကိုယ်သူမ ဘာလုပ်လိုက်မှန်းပင် မသိလိုက်ပေ။ သို့သော် သူမ၏မာနများနေရာတွင် ကျော်ကျော်အောင်ကိုအရှုံးပေးပြီး ချစ်နေမိသွားကြောင်းကို တော့သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်မသိလိုက်ဘဲနှင့် ကျော်ကျော်အား မောင်ဟုပင်ခေါ်မိသွားပြီမဟုတ်လား။ ညိုညိုအောင်က မျက်ရည်များနှင့် ကျော်ကျော်အား သနုားစဖွယ်မော့ကြည့်ပြီး “မောင်ရယ် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့နော်။ ညိုညိုမောင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ညိုညို့ကို မောင်လုပ်ခဲ့သမျှတွေကိုလည်း ညိုညိုကြည်ဖြူသွားပါပြီကွယ်။ မောင့်ကို မောင့်ကို ညိုညို အရှုံးပေးလိုက်ပါပြီကွယ်။”ညိုညိုရဲ့ ပြောစကားများကြောင့် ကျော်ကျော်ပါ ယောကျာ်းတန်မဲ့ မျက်ရည်များကျလာလေသည်။ အို မာနရှင်မလေးရယ် မောင်မင်းကိုချစ်လိုက်တာ။

ကျော်ကျော်သည် ညိုညိုအောင်ကို ရင်ခွင်ထဲဖက်ထားပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို အနမ်းလေးဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ” ညိုညိုရယ်မင်းလေးကို နောင်သေတဲ့အထိ ချစ်သွားမယ်လို့ မောင်ကတိပြုပါတယ်။ မင်းကိုလည်းနောက်ဘယ်တော့မှနာကျဉ်အောင်မလုပ်တော့ဘူးလို့လဲ သစ္စာဆိုပါတယ်။” သဲသောင်ပြင်အထက်မှာ ချစ်သူစုံတွဲ အသစ်စက်စက် တစ်တွဲပေါ်ထွက်လာသည်ကို လမင်းကြီးကတော့ ကြည်နူးစွာငုံ့ကြည့်နေလေသည်။ ကျော်ကျော်နှင့် ညိုညိုတို့ တစ်ဦးနှစ်တစ်ဦး နားလည်မှုရပြီး နောက်တစ်ရက်တွင် သဘောတစ်စီး သူတို့ကျွန်းနားတွင်ဖြတ်သွားပြီး ကျော်ကျော်တို့ကို တွေ့မြင်သွားသဖြင့် သူတို့အတွဲကို ကယ်တင်ခဲ့လေသည်။ ပြီးပါပြီ။ ။

လူမစွမ်း ဒုတ်စွမ်း (အောစာအုပ်)

မမဖြူ က အသက် ၃၀ နီးပါး ရှိနေပြီ ။ အပျိုကြီးဆိုတာတောင်မှ အတော်ပင်ဟိုင်းနေပြီဟု ပြောရမည် ။ မမဖြူ က အတော်လှသည် ။ အသားဖြူ ဖြူ နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ဗွီဒီယိုမင်းသမီးတွေလိုလှသည် ။ အချိုးကျသည်။ သူ့ကို ကြိုက်တဲ့သူတွေ ရှိမှာပဲ ။ ဘာလို့သူက မယူခဲ့တာလဲ ဆိုသော အတွေးတွေက ဖိုးချို ခေါင်းထဲ မကြာခဏ ရောက်လာနေကျပေါ့…။ ဖိုးချို အသက် ၂၀ ထဲရောက်နေပြီ ။ မိန်းမတွေရဲ့ အလှအပကို ခံစားတတ်ရုံမက ရွာမှာနေတုံးက ရွာလူကြီးရရဲ့ သမီးကိုပင် ခိုးပြေးဖူးသည် ။ သူ့သမီးကို ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ဖိုးချိုနဲ့ သဘောမတူလို့ အတင်းလိုက်ခွဲပြီး သူ့သမီးကို မြို့သို့ ပို့လိုက်သည် ။

အသက် ၁၉ နှစ်နဲ့ ဖိုးချို တစ်ခုလပ် ဘဝ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရောက်ခဲ့ရသည် ။ ရွာတွင် မနေချင်တော့သဖြင့် မြို့သွားချင်ကြောင်းပြောတော့ ဖိုးချို၏ တစ်ဦးတည်းသော ဦးလေးက သူ၏ သူငယ်ချင်း ရန်ကုန်တွင် ကားဘော်ဒီရုံ လုပ်နေသူ ကိုစံဖေထံသို့ စာရေးပေး လိုက်သည်။ လက်ရင်းတပည့်လိုချင်နေသူ ကိုစံဖေကလဲ ဖိုးချိုကို လိုလိုလားလား လက်ခံခဲ့သည် ။ ကိုစံဖေ့ ဇနီး မခင်လှကလဲ တစ်ရွာထဲသား ဖိုချိုကို ခင်သည် ။ ကိုစံဖေက မြို့တက်သွားတာ ကြာပြီမို့ သိပ်မသိခဲ့ပေမဲ့ မခင်လှကိုတော့ ရွာမှာနေထဲက ဖိုးချို ကောင်းကောင်းသိသည် ။ ကိုစံဖေတို့ လင်မယားက ဖိုးချိုကို သူတို့နှင့် တစ်အိမ်ထဲ အတူ နေထိုင်စေခဲ့သည် ။

အိမ်မှာက ကိုစံဖေတို့ လင်မယားနှင့် ကိုစံဖေ၏ ညီမ ဖိုးချိုအခေါ် မမဖြူ ဟုဆိုသော ဖြူဖြူ စန်းတို့သာ ရှိလေသည် ။ ကိုစံဖေက ဘော်ဒီဆရာ ဝင်ငွေကကောင်းတော့ ဇိမ်ခံရင်း ကဇော်သမား ဖြစ်လာခဲ့ရသည် ။ ၂၄ နာရီ ကိုစံဖေထံမှ အရက်နံ့က မပြတ်ရနေတတ်သည် ။ အခု ဖိုးချိုကလည်း ရောက်လာပြီး တစ်နှစ်ကျော်လောက်ကြာလာတော့ အလုပ်လဲ ကြိုးစား အပင်ပန်းလဲခံလေသော ဖိုးချိုကို အတော်လေး မျက်နှာလွှဲလို့ ရနေပေပြီ ။ ဒီတော့ ကိုစံဖေက ခါတိုင်းထက် ပိုသောက်လာသည် ။ လက်ထဲမှာ ငွေကသီးနေတော့ မခင်လှကလဲ ကိုစံဖေကို မတား ။ သူကပင် ကြည်ဖြူ စွာဖြင့် ကိုစံဖေသောက်ရာတွင် မကြာခဏ လိုက်ပါနေတတ်သေးသည် ။

အခုလည်း ညနေ ၄ နာရီထိုးသည်နှင့် ကိုစံဖေက အလုပ်သိမ်းကာ ရေချိုးပြီး လင်မယားနှစ်ယောက် ထွက်သွားကြချေပြီ .။ ဖိုးချို ၆ နာရီ ထိုးမှ အလုပ်ကို လက်စသတ်ကာ ရေချိုးလိုက်သည် ။ ရေမိုးချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲနေတုန်း မမဖြူရဲ့ အသံက ထုံးစံအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည် ။ “ဖိုးချိုရေ ထမင်းစားကြမယ်ဟေ့..“ “ ဟုတ်ကဲ့…မမ..“ ဒါက ညနေတိုင်း ကြားနေရသည့် အသံဖြစ်သည် ။ ထမင်းဝိုင်းတွင် ထိုင်ကြတော့ ဖြူဖြူ စန်းက ဖိုးချိုနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်စားသည် ။ ထမင်းတစ်လုပ် စားလိုက် ဖိုးချိုမျက်နှာကို မျက်လုံးကြီးတွေ ဝင့်ကြည့်လိုက်ဖြင့် လုပ်နေသည် ။ ဖိုးချိုကတော့ ထမင်းကိုသာ ငုံ့ပြီးလွေးနေသည် ။

မျက်လုံးကို လှန်မကြည့်ရဲ့ ။ ဗြောင်သာ မကြည့်ရဲတာ ၊ မကြာခဏတော့ မမဖြူကို ခိုးခိုးပြီးကြည့်တတ်သည် ။ မမဖြူကလဲ လှတာကိုး…။ လူသားစားဖူးသော ကျားက လူနံ့ရလျင် အမြှီးနှံ့ ခေါင်းထောင်ရှာတတ်သည် ။ ဖိုးချိုကတော့ ဖြူ ဖြူ စန်းကို ခိုးခိုးကြည့်ပြီး သာယာနေတတ်သည် ။ ဖိုးချို ထမင်းကို ခေါင်းမဖော်တမ်း ငုံ့စားနေပေမဲ့ မမဖြူ ထမင်းစားလိုက် သူ့ကို မျက်လုံးရွဲနဲ့ ကြည့်လိုက် လုပ်နေမည်ကို အတတ်သိသည် ။ “ဟယ်..ဟင်းက အရည်နဲ့သွားပြီ..“ ပြောပြောဆိုဆို မမဖြူက ဟင်းပန်ကန်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး မီးဖိုချောင်ဖက် သို့ ထွက်အသွား သူမ၏နောက်ကျောကို ထုံးစံအတိုင်း ဖိုးချို ခိုးကြည့်လိုက်တော့ ခါတိုင်းနဲ့ မတူ ရင်ထဲတွင် တင်းသွားရသည် ။

ကားအယ်လုံထစ် ပြီး လှုပ်ခါနေသော တင်သားကြီးနှစ်လုံးက ခါတိုင်းထက်ပိုပြီး ဘာမှမထူးပေမဲ့ ထိုတင်သားကြီး နှစ်ခုစပ်ကြား အောက်ဖက်နားတွင် ဖြူ ဖြူ စန်း ဝတ်ထားသော ထမိန်မှာ အမြှောင်းလိုက်လေး စိုနေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည် ။ မမဖြူ ငါ့ကို ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်လုပ်ပြီး စိတ်ကူးနဲ့ သာယာနေတာပါလား ဆိုသည့်အချက်က ဖိုးချိုစိတ်ထဲ သံမှိုစွဲသွားခဲ့လေသည် ။ “ဒုန်း….ဒုန်း……ဒုန်း ဒုန်း….“ ဖိုးချိုနားစွင့်လိုက်တော့ မမဖြူ အခန်းထဲက တူထုသံမှန်း သိလိုက်သည်..။ “ဒုန်း ဒုန်း…“ “မမဖြူ…ဘာရိုက်နေတာလဲ…ကျနော် လုပ်ပေးရမလား..“ “ခြင်တောင်ကြိုးနိမ့်နေလို့ သံကိုမြှင့်ရိုက်နေတာပါကွယ်..“

“ဒုန်း…ဒုန်း…“ ဖိုးချို လှစ်ခနဲ မမဖြူ၏ အိပ်ခန်းထဲ ရောက်သွားသည်.။ ဖြူဖြူစန်းတစ်ယောက် ကြမ်းပြင်တွင် ခြေဖျားလေးထောက် လက်နှစ်ဖက်ကိုအပေါ်သို့ ဆန့်ပြီး တစ်ဖက်က သံကိုကိုင် တစ်ဖက်က တူနဲ့ မမှီမကန်း လှမ်းရိုက်နေသည်..။ “ဒုန်းဒုန်း…ဟောတော့….“ ခြေဖျားကိုထောက် ခါးကိုစန့်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုလည်း မမှီမကန်း ဆန့်ထားရသဖြင့် ခါးကထမိန်က ကွင်းလုံးကျွတ်ကျတော့သည်..။ ဖွေးခနဲ ဖင်ကြီးကပေါ်သွားသကဲ့သို့ စောက်မွှေးအဖုတ်လိုက်ကြီးကလည်း ဖိုးချိုကို တစ်ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းသွားစေသည်..။ မမဖြူ ထဘီကိုငုံ့၍ ကုန်းကောက်လိုက်စဉ် ဖင်နှစ်ခြမ်းကြားမှ နောက်သို့ ပြူးထွက်လာသော စောက်ပတ်ကြီးကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းကြီး တွေ့လိုက်ရသည်…။

ထို့ကြောင့် ဖိုးချိုဝတ်ထားသော ဘောင်းဘီတိုလေးထဲမှ လီးက ဖြောင်းခနဲ ထောင်ထသွားပြီး တောင်မတ်လာတော့သည်..။ မမဖြူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘောင်းဘီတိုလေးထဲက လီးက ငေါက်တောက်ကြီး တန်းနေသည်ကို အသဲယားစဖွယ်ကြီး တွေ့လိုက်ရပြီး ထဘီကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း လုံးထွေးဝတ်ကာ ကြက်သေ သေသွားမိသည်..။ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုဖြစ်သွားသည်မသိ ၊ မမဖြူ၏ ခါးလေးကို ဖိုးချို ဆတ်ခနဲ ဆွဲယူလိုက်ရာ ခါးလေး ကော့ခနဲ ဖြစ်ကာ ရင်ချင်း အပ်မိသွားသည်..။ ခန္ဓကိုယ်နှစ်ခု ပူးကပ်လိုက်မိသည်နှင့် သန်စွမ်းသော ဖိုးချို၏ လက်များက မမဖြူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို သိမ်းကြုံးဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့စုပ်လိုက်သည်..။

လီးတန်ကြီးကလည်း မမဖြူ၏ ပေါင်ကြားထဲ သို့ သန်သန်မာမာကြီး တိုးဝင်သွားလေသည်..။ ပူနွေးချိုမြသော အနမ်းစွမ်းအားက မမဖြူ၏ ခန္ဓကိုယ်ရှိ အကြောအချဉ်များကို ကိုင်တွယ်လှုပ်ခါပစ်လိုက်သည်..။ သူမ၏ ခန္ဓကိုယ်လေး ငလျင်လှုပ်သလို သိမ့်သိမ့်တုန်သွားသည်..။ မမဖြူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း ဖိုးချိုလည်ပင်းကို ရစ်သိုင်းထားမိလျက်သား ဖြစ်သွားလေသည်..။ ဖိုးချိုက လူငယ်ပီပီ လျင်သည်..။ မမဖြူ ဝတ်ထားသော ရင်စေ့ဘလောက်စ် အင်္ကျီလေးကို ဗြန်းခနဲ ဆွဲကာ ရင်ဘတ်နှိပ်စေ့တွေကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ဆွဲဖြုတ်ပစ်လိုက်သည်..။

ပေါက်စီကြီးတွေအလား ဖွေးဖြူသော နို့နှစ်လုံး လှစ်ခနဲ ထွက်လာတော့ ဖိုးချို ငုံ့၍ စို့သည်..။ စို့တာမှ အငမ်းမရ..အတင်းစို့လေတော့ မမဖြူမှာ ရင်ဘတ်ကလေး ကော့တက်လာသည်..။ “အ….အ…နာ….နာတယ်..ဖြေးဖြေး…..“ မရပါ…။ အရှိန်တက်နေသော ဖိုးချိုက အတင်းငုံ၍ စို့နေသည်..။ တအားစို့သောကြောင့် နို့သီးထိပ်မှ အရည်ကြည်လေးများပင် စိမ့်၍ ထွက်လာကြသည်..။ နို့ရည်ကြည်တို့က ချိုမြိန်လှသလို နှစ်ယောက်စလုံး၏ သွေးသားတွေကိုလည်း ဗြောင်းဆန်သွားစေသည်..။ နို့စို့ရင်း ဖိုးချို၏ လက်တစ်ဖက်က စောက်ပတ်ကြီးကိုနှိုက်ကာ ရွရွလေး ပွတ်ပေးသည်..။

အပေါ်အောက်နှစ်ဖက်ညှပ်၍ ခံစားနေရသောကြောင့် မမဖြူမှာ တအင်းအင်းဖြစ်လာပြီး ပေါင်တန်ရှည်ကြီးတွေက ကားထွက်လာသည်..။ ဖိုးချိုက မမဖြူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူပြီး မာကြောတောင့်တင်းနေသော လီးကြီးပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်..။ လီးကြီးက နဲတာကြီးမဟုတ်..။ မမဖြူတစ်ယောက် ကြက်သီးတွေ ဖြိုးဖြိုးဖျင်းဖျင်း ထသွားမိသည်..။ ဖိုးချို သူ့ဘောင်းဘီလေးကို ချွတ်ပစ်လိုက်ရာ လီးကြီးက တရမ်းရမ်းဖြင့် ထွက်လာတော့သည်..။ မမဖြူသည် လီးကြီးကို အံ့သြစွာ ကြည့်ရင်း ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာမှ လီးထိပ်ကို အသာဖြဲကြည့်လိုက်လေသည်..။

သပြေသီးမှည့်လို ညိုမဲပြောင်တင်းနေသော လီးထိပ်ကြီးက မမဖြူကို ချုပ်ထိန်းလိုက်သည်..။ အများအားဖြင့် လီးထိပ်တွေက နီရဲနေကြတာ တွေ့ဖူးသည်..။ ဖိုးချို၏ လီးဒစ်ကြီးကတော့ ထိုသို့မဟုတ် ၊ သပြေသီးမှည့်ရောင် ညိုမဲပြောင်တင်းနေသည်..။ ဒစ်ကြီးကလည်း ငါးမျှားချိတ်လို နောက်ပြန်ကော့နေသည်..။ စောက်ခေါင်းထဲသို့ ထိုးဝင်သွားပါက ဒစ်က စောက်ပတ်အတွင်းသားနုနုလေးတွေကို ရက်ရက်စက်စက် ဆွဲချိတ်ပစ်မည့်သဘော ရှိသည်..။ မမဖြူ၏ မျက်နှာဖွေးဖွေးလေး နီမြန်းလျက် စောက်ပတ်ဝက တစစ်စစ် ဖြစ်လာရသည်..။ အရည်ကြည်လေးတွေ စိမ့်ထွက်နေတော့သည်..။

“ဟင်း……ဟင်း…သန်လိုက်တဲ့…ဟာကြီး…..“ မမဖြူက ပြောပြောဆိုဆို လက်ညှိုးလေးဖြင့် လီးထိပ်ကို တောက်ကနဲ ရိုက်လိုက်ရာ ဖိုးချိုဖင်ကြီး တုန်ခါသွားရသည်..။ “ချစ်စရာကြီး…ကွယ်….“ တုန်တုန်ရင်ရင်လေး ပြောရင်း လီးတန်ကြီးကို ပါးပြင်လေးနှင့် ဖိကပ်ကာ ပွတ်လှိမ့်ရင်း ကျေကျေနပ်နပ်လေး ကြည်နူးနေရှာသည်..။ မချင့်မရဲ ဖြစ်လာသော မမဖြူက လီးထိပ်ကို နှုတ်ခမ်းလေးများဖြင့် ပြွတ်ခနဲ တစ်ချက် စုပ်နမ်းလိုက်ရာ ဂွေးစေ့ကြီးနှစ်လုံးက ကျုံ့ခနဲ အပေါ်သို့ လိမ့်တက်သွားသည်..။ မမဖြူသည် လီးထိပ်က အရေပြားကို အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်ပြီး အညိုရောင်သန်းနေသော လီးထိပ်ကြီးကို လျှာဖျားလေးဖြင့် တို့ထိ ကစားလိုက်သည်..။

လက်ထဲ၌ ဆုပ်ထားသော လီးတန်ကြီးက တင်းခနဲတင်းခနဲ ထကြွသွားပြီး အကြောကြီးတွေ ထောင်ထသွားလေသည်..။ မမဖြူ၏ လျှာဖျားလေးက လီးထိပ်ရှိ အရေကြည်လေးတွေ ထွက်နေသော အပေါက်လေးထဲသို့ ဆတ်ခနဲ နေအောင် ထိုးလိုက်သော အခါ… “အာ့….အ….မမ….အား…….“ “အင့်…အွန့်..အိ.အွန့်…..“ ဖိုးချိုက ရုတ်တရက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပဲ သူ၏ လီးတန်ကြီးကို မမဖြူ၏ နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြားသို့ ဆောင့်၍ ထိုးထည့်လိုက်မိ လေတော့သည်..။ မမဖြူ၏ ပါးစပ်ထဲ လီးကြီးက ကြပ်သိပ်စွာဝင်သွားပြီး လီးထိပ်က အာခေါင်ကို သွား၍ ထိုးမိလေရာ အသက်ရှူပင် မှားသွားရလေသည်..။

ဖိုးချိုကတော့ မမဖြူရဲ့ ခေါင်းလေးကို စုံကိုင်လျက် ဆောင့်ကာဆောင့်ကာ လိုးပစ်လိုက်သည်..။ မမဖြူ မျက်နှာလေး နီရဲကာ မျက်ရည်လေးများ ဝိုင်းသွားပြီး ဖိုးချို၏ လမွှေးအုံကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စုံကိုင်တွန်းကာ ခေါင်းကို နောက်သို့ ဆွဲကာ ရုန်းဖယ်လိုက်ရလေသည်..။ ထိုအခါကျမှ ဖိုးချို၏ လီးတန်ကြီးက မမဖြူ လက်ထဲမှ ပြွတ်ခနဲ လွတ်ထွက်သွားရလေသည်..။ “သွား……ဘာလုပ်မှန်း မသိဘူး…..ဆိုးလိုက်တာ……“ မမဖြူ မျက်နှာနီလျက် ဖိုးချိုကို မျက်စောင်းလေးထိုး၍ ပြောသည်..။ ဖိုးချို ကမန်းကတန်း ထိုင်ချလိုက်ကာ မမဖြူ၏ ပခုံးလေးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်..။ “ကျနော် စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ပါ….မမဖြူရာ…“

“မင်း စိတ်မထိန်းနိုင်တာကလဲ ..ငါ့မှာ အသက်တောင် ဘယ်လိုရှူရမှန်း …မသိဘူး….“ ဖိုးချိုက မမဖြူရဲ့ ပါးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်..။ ဒေါပွနေသော အပျိုကြီး မမဖြူ တစ်ယောက် ကျေနပ်သွားရလေသည်..။ “တော်ပြီ….. မစုပ်ပေးတော့ဘူး….“ “မမကို ကျနော် ယက်ပေးမယ်…နော်….“ “အို…………မလုပ်နဲ့….ဟင့်အင်း…….ဟင့်အင်း……..“ “အဲဒီလို လုပ်ပြီး…နှူးနှပ်ထားမှ လုပ်တဲ့အခါကျတော့ မမဖြူလဲကောင်း ကျနော်လဲ ကောင်း……“ “အံမယ်…..မင်းလုပ်တာကို ဘယ်သူက ခံမယ် ပြောနေလို့လဲ….ရီရတယ်…တော့…ခစ်ခစ်….ခစ်..“ ဖိုးချို တင်းသွားသည်..။ လီးကြီးက တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်..။

တွေ့ကြသေးတာပေါ့….ဟု စိတ်ထဲက ရေရွတ်ပြီး ဒူးထောက်ထိုင်နေသော မမဖြူကို အိပ်ယာပေါ်ဆွဲလှဲ လိုက်သည်..။ အားဖြင့် ဆွဲလှဲလိုက်ပေမယ့် မမဖြူက ရုန်း၍ တောင့်ထားသဖြင့် ပုံလျက်သား လဲကျမသွား..။ ဖြစ်သလို ဝတ်ထားသော ထဘီက ကျွတ်ကျသွားပြီး လူက အိပ်ယာပေါ် လက်ထောက်မိကာ လေးဖက်ကုန်းလျက်သားလေး ဖြစ်သွားရသည်..။ ဖိုးချိုက ဖြတ်ခနဲ သူမနောက်သို့ ဒူးထောက်ဝင်လိုက်ပြီး မမဖြူ၏ ကျောကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိကာ လီးထိပ်နဲ့ တေ့ထောက်လိုက်သည်..။ “အဲ့…ဟဲ့….အဲဒါ ….ဖင်နော်….အပေါက်မှားပြီး ထိုးမထည့်လိုက်နဲ့…..နေအုံးလေ….“

ဖိုးချိုက ဖင်ဝကို လီးထိပ်ကြီးဖြင့် တရွရွ မွှေနှောက်ပေးလိုက်ရာ မမဖြူဖင်ကြီး ကော့ထောင်၍ လာသည်..။ “ဟဲ့….အို…ဖင်..ဖင်ကို မလုပ်နဲ့…..နော်………“ မမဖြူ ပြောနေစဉ် ဖိုးချိုက စအိုဝကို လီးထိပ်ဖြင့် မွှေမွှေပေးရင်း လက်တစ်ဖက်က ဖင်ကြားအောက်မှ နောက်ဖက်သို့ ပြူးထွက်နေသော စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဆွဲပွတ်လိုက်ရင်း လက်ချောင်းဖြင့် စောက်စေ့လေးကို ချိတ်ချိတ်ပြီး ဆွပေးလိုက်သည်..။ “အား…..ကျွတ်ကျွတ်….အိုး…အိုး……….“ မမဖြူ ဖင်ကြီး ဆတ်ခနဲဆတ်ခနဲ ကော့ကော့ တက်သွားသည်..။ ဖိုးချိုက အစေ့လေးကို လက်ညှိုးဖြင့် ဖိ၍ ဆွဲနေစဉ် သူ့လီးကြီးကလည်း စအိုဝလေးကို မနားတမ်း ပွတ်ပေးနေသည်..။

“ရှီး…..အ….ကျွတ်..ကျွတ်….အားလားလား…………..ဟင်း…အင်း………..“ မမဖြူ၏ ဖင်ကြီးက ရမ်းခါနေသည်..။ စောက်ရည်ကြည်များကလည်း ပေါက်ခနဲ ပေါက်ခနဲ…ယိုစီးကျ၍လာသည်..။ “အင်း..အိုး..အိုး…………အ..အ…အား….ဟင်း…………..“ မမဖြူ၏ ကော့ထောင်နေသော ဖင်ကြီးက ဟိုရမ်းသည်ရမ်း နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ဖြစ်နေသည်..။ ဖိုးချို၏ လီးထိပ်မှာလည်း အရည်ကြည်လေးတွေ စိမ့်ထွက်လာသည်..။ ဖိုးချို က မမဖြူ၏ စောက်ပတ်အဝ ဝိုင်းဝိုင်းလေးကို ဖြဲ၍ လီးကြီးကို တေ့သွင်းလိုက်သည်..။ ရှုံ့ထားသောကြောင့် မမဖြူ၏ စောက်ပတ်က တင်းကျစ်နေပြီး လီးထိပ်ကြီးကို ဖမ်းညှစ်ထားရာ ဖိုးချိုမှာ အားစိုက်လျက် ဆောင့်ချလိုက်သော အခါတွင်မှ လီးဒစ်ကြီးက ကျွံဝင်သွားရလေသည်..။

“အား…..အား….ဖြေး ဖြေး…..အမလေး…..လေး…………..“ လီးက ကြီးလွန်းတော့ ခံရတာ မသက်သာလှချေ…။ ဖိုးချိုကလည်း လီးဒစ်ဝင်သွားပြီး နူးညံ့စိုအိသော စောက်ခေါင်းအတွေ့ကို ရသွားသည်နှင့် လီးကို ခပ်ဖိဖိလေး ဆောင့်ဆောင့်ပြီး လိုးလိုက်သည်..။ “အင်း…..“ ဟူသော အသံရှည်လေးဆွဲရင်း မမဖြူမှာ ရှေ့မှထောက်ထားသော လက်နှစ်ဖက်က ပျော့၍ ကွေးပြီး ဝပ်ကျသွားလေသည်..။ “ဗြစ်…ဘွပ်….စွပ်….ဖလွတ်……“ “ဟင့် …ဟင့်….အင့်…ဟင့်….အိုး………..အို….အင့်…..“ စောက်ပတ်အုံကြီးကသာ မတရားထွားကားနေသော်လည်း စောက်ခေါင်းပေါက်က ကျဉ်းကျဉ်းလေး ဖြစ်သောကြောင့် ကြီးမားလှသော ဖိုးချို၏ လီးကြီးမှာ အရသာတွေ့လှသည်..။

ဆက်ကာဆက်ကာ ဆောင့်လိုးလိုက်ရာ မမဖြူရဲ့ ဖင်ကြီးမှာ လှုပ်ခနဲ လှုပ်ခနဲ ဖြစ်သွားရာမှ တုန်တုန်သွားသည်..။ စောက်ပတ်အုံကြီးက ပို၍ နောက်သို့ ပြူးလာပြီး ခံအားကလည်း ကောင်းနေသောကြောင့် ဖိုးချို၏ လိုးအားကလည်း ပို၍ ထန်လာရတော့သည်.။ ထိသလား မမေးနဲ့..တစ်ချက်ဆို ဆိုသလောက် ပစ်ပစ်နှစ်နှစ် ဆောင့်ချလိုက်တိုင်း စောက်စေ့လေးမှာ ကျင်တက်သွားသည်..။ “ဗြစ်….ဒုတ်…..“ ဟူသော အသံမျိုးလေးသာ နားထဲဝင်လာလို့ကတော့ ဆိမ့်ကျင်သွားအောင် ကောင်းပြီး အသဲကို စွဲသွားတတ်လေသည်..။ ဖိုးချိုက ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး လေးငါးချက်လောက်ဆောင့်လိုက် မှေးပြီး ခပ်ဖွဖွလေး ဆွဲဆွဲထုတ်လိုက်

ဖြေးဖြေးလေး သွင်းလိုက် စောက်ပတ်ညှစ်အားလေးကို ခံစားလိုက်ဖြင့် အမျိုးမျိုးလုပ်ချင်တိုင်း လုပ်ပြီးနောက် မမဖြူ၏ ဖင်ကြီးကို ပွတ်ကာ သပ်ရင်း ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခပ်သွက်သွက်ကြီး ဆောင့်ပါတော့သည်..။ “ပြွတ်…ဘွပ်….ဗြစ်….ဒုတ်….ဒုတ်….အ..အင့်ဟင့်….အင့်…ပလွတ်……ဒုတ်….“ မမဖြူကလည်း သူမ၏ ဖင်ကြီးကို အားကြိုးမာန်တက်နောက်သို့ ပြန်ပြန်ကော့ပေးနေသည်မှာ ဖင်ကြောကြီးများ ထောင်လာသည်အထိပင် ဖြစ်သည်.။ “ဘွတ်….ပလွတ်…..မမ……ဗြစ်….ဒုတ်…လုပ်…လုပ်….အင်း…..ဟင့်….ဟင်း…..“ “အင်း……“ အသံရှည်လေးဆွဲရင်း မမဖြူတစ်ယောက် ခေါင်းထောင်ကာ ဖင်ကြီးရမ်းသွားချိန်မှာတော့ ဖိုးချိုကလည်း သူ့လီးကြီးကို အဆုံးစိုက်သွင်းပြီး အရေများကို ပန်းပြီးထည့်လိုက်ပါတော့သည်..။

“ကိုစံဖေ…..ကိုစံဖေ……..“ အသံကို ခပ်အုပ်အုပ်ခေါ်ကာ မခင်လှက စံဖေကို လှုပ်နှိုးသည်..။ စံဖေ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်ပေ…။ တရှူးရှူးဖြင့် အိပ်မောကျနေသည်..။ “ကျွတ်….ဒီနေ့ လျှော့သောက်ပါလို့ ပြောထားတဲ့ ဥစ္စာ..အိပ်နေလိုက်တာ..သေနေတဲ့ အတိုင်းပဲ…..“ အတော်ပင် ဒေါသထွက်လွန်း၍သာ မခင်လှ ဒီလို မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်..။ အမှန်က ကိုစံဖေက မခင်လှထက် အသက် ဆယ်နှစ်မျှ ကြီးသည်…။ မခင်လှအသက်က ခုမှ ၃၀ ထဲ ရောက်ရုံသာ ရှိသေးသည်..။ သွေးသားအဆူဖြိုးဆုံး အရွယ် ဟု ပြောရမည်ဖြစ်သည်..။

တဖြေးဖြေး အရက်၏ ကျေးကျွန်ဖြစ်လာသော စံဖေက သူ့ထက်အများကြီးငယ်ပြီး ဆူဆူဖြိုးဖြိုး လှပတောင့်တင်းသော မခင်လှကို ပင် ဂရုမပြုနိုင်အားတော့ မူးပြီးရင်းသာ မူးနေခဲ့သည်..။ စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် စောင့်စားခဲ့ပေမယ့် မနေနိုင်တော့သည့်အဆုံး မခင်လှ ဒီနေ့ အရက်ကို လျှော့သောက်လာခဲ့ဖို့ နဲ့ ကျမနဲ့လဲ အေးအေးဆေးဆေး နေပါအုံး ဆိုတဲ့ စကားကို ပြောထွက်ကာ မှာလိုက်ပေးမယ့် စံဖေ ဘယ်လောက်တောင် သောက်လာသည် မသိ ။ ပြန်ရောက်လာကထဲက အိပ်ယာထဲ အလျားထိုးဝင်ကာ အိပ်လေတော့သည်..။ မခင်လှကလည်း ဒီနေ့မှ စံဖေ၏ နောက်သို့ လိုက်၍ မသွားဖြစ်…။

အိမ်မှာ ဖြူဖြူ က မရှိ..။ သူတို့၏ ညီမ ဝမ်းကွဲများ အလည်လာ၍ ပြန်သွားသော ပဲခူးသို့ ဖြူဖြူက လိုက်ပါသွားခဲ့သည်..။ နှစ်ရက်သုံးရက်လောက်နေမှ ပြန်လာမည်ဖြစ်၍ ဖိုးချိုနဲ့ သူမအတွက် ညစာကို ချက်ရပြုတ်ရသေးသည်..။ သက်ပြင်းအခါခါ ချရင်း ခြင်ထောင်ထဲ တွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်လျက် အိပ်ပျော်နေသော စံဖေကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်နေမိသည်..။ မခင်လှ စိတ်ကတော့ မလျှော့ချင်သေးပါ..။ ဘယ်လိုလုပ်ရင်ကောင်းမလဲဟု တွေးနေမိသည်..။ နောက်ဆုံးကြိုးစားသည့်အနေဖြင့် မခင်လှက ပြေလျော့နေသော စံဖေ၏ ပုဆိုးကို ပေါင်လည်လောက်အထိ ဆွဲချလိုက်သည်..။

မဲနက်နေသော ဥကြီးတွေပေါ်တွင် စင်းစင်းကြီးဖြစ်နေသော လီးချောင်းကြီးက ပျော့တွဲတွဲကြီး..။ မခင်လှ လက်ညှိုးလက်မတို့ဖြင့် ညှပ်၍ လီးချောင်းကြီးကို မလိုက်သည်..။ ပြီးတော့ လက်ဖဝါးဖြင့် အောက်မှ ပင့်ကိုင်လိုက်ပြီး ပျော့တွဲတွဲ လီးချောင်းကြီးကို ဆုတ်ကိုင်လိုက်သည်..။ ထို့နောက် အပေါ်က အရေပြားကို ဆွဲတင်ဆွဲချဖြင့် လုပ်ပေးသည်.။ ခဏကြာတော့ လီးက မာသလိုလို ဖြစ်လာသည်..။ အရည်ပြားဆွဲချလိုက်တော့ ပြဲပြဲသွားသော လီးထိပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း မခင်လှ၏ စိတ်တွေက ပို၍ ထလာသည်..။ စံဖေ၏ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ စံဖေက မနိုးသေး..။ အိပ်၍ ကောင်းနေဆဲပင်…။

အရေပြားဆွဲချလိုက်၍ ပေါ်လာသော ဒစ်ကြီးကို လက်မထိပ်လေးဖြင့် ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးသည်..။ လီးခေါင်းကြီးက ပွသလိုဖြစ်လာပေမယ့် လီးတန်ကြီးကတော့ မထူးခြား ပျော့ခွေနေဆဲသာ ဖြစ်သည်..။ လီးကို အသာဆုပ်၍ ရှေ့တိုးနောက်ငင်ဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး ဂွင်းတိုက်ပေးသည်..။ ထိုသို့လုပ်ရင်း စံဖေ၏ မျက်နှာကိုလည်း လှမ်းလှမ်းကြည့်သည်..။ စံဖေက တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်သလို သူ့လီးကလည်း နိုးထလာခြင်း မရှိပေ..။ မနေနိုင် မထိုင်နိုင်ဖြစ်နေသော မခင်လှ၏ ပေါင်ကြား၌သာ အရည်တွေက ရွှဲသထက် စိုရွှဲလာသည်..။ “ကျွတ်…မသာကြီး….သေနေလိုက်တာ…..“ မခင်လှ စိတ်ပျက်၍ လီးကို လက်ထဲမှ လွှတ်ချလိုက်သည်..။

စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စံဖေကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ရင်လျားထားသော ထဘီကို ဆွဲတင်၍ ဝတ်လိုက်သည်..။ ဟုတ်ပါသည်..။ မခင်လှက စောစောက စံဖေကို နှိုးတော့မည်ဟု ကြံကထဲက အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ကာ ထဘီကို ရင်လျားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်..။ ဒါမှ စံဖေနိုးလာ၍ အလုပ်ဖြစ်လျင် လွယ်ကူမည်သည်..။ ပေါင်ကြားမှ ထွက်နေသော အရည်များကို အိမ်သာသို့ဝင်၍ ရေဆေးသည်..။ ပြီးတော့ အဝတ်အစားပြန်ဝတ်ကာ ကျိတ်မှိတ်အိပ်တော့မည်ဟူသော အတွေးဖြင့် မခင်လှ ခြင်ထောင်ကို မ၍ ထွက်ကာ အိပ်ခန်းထဲထွက်ပြီး အိမ်နောက်ဖေးဖက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်…။

ထိုသို့ လျှောက်လာရင်း ခြေရင်းဖက်တွင် ခြင်ထောင်ထောင်၍ အိပ်နေသော ဖိုးချို၏ ထံသို့ မခင်လှ၏ မျက်လုံးက ရောက်သွားသည်..။ “ဟင်း……အတော်အအိပ်ဆိုးတဲ့ ကောင်လေး…..“ ဟုတ်ပါသည်..။ ခြင်ထောင်ထဲတွင် အိပ်နေသော ဖိုးချိုက ခြင်ထောင်ကို ကန့်လန့်ကြီး အိပ်နေကာ ခါးအောက်ပိုင်း ကိုယ်တပိုင်းက ခြင်ထောင်အပြင်ဖက်သို့ ရောက်နေသည်..။ ပြီးတော့ ပုဆိုးက ခါးတွင် မရှိ..။ ဒူးဆစ်အထိ လျှောကျနေသည်..။ မြင်လိုက်သော မခင်လှ သူမဘာသာပင် သတိမထားမိလိုက်ပဲ ဖိုးချိုး၏ အနားသို့ ရောက်သွားကာ အနီးကပ် ငုံ့၍ ကြည့်လိုက်မိသည်..။

“ဟယ်……နည်းတာကြီး မဟုတ်ဘူး…..“ မခင်လှ တစ်ယောက်တည်း တိုးတိုးလေး တုန်တုန်ခိုက်ခိုက် လေး ပြောလိုက်မိသည်..။ မဲနက်လုံးတစ်နေသော ဂွေးဥကြီးက နဲတာကြီး မဟုတ်သလို မာမာတောင့်တောင့်ဖြစ်နေသော လီးကြီးကလည်း အကြီးကြီးပဲ….။ ကိုစံဖေ၏ လီးထက် သိသိသာသာကြီးကို ကြီးကြောင်း မခင်လှ တွေးလိုက်သည်..။ ဗြုန်းဆို မခင်လှ ငုတ်တုတ်ထိုင်ချလိုက်သည်..။ ပြီးတော့ ခြင်ထောင်ထဲသို့ နားစွင့်လိုက်တော့ ဖိုးချိုက တရှူးရှူး အိပ်မောကျနေသည်..။ ရှည်ရှည်ဝေးဝေး မစဉ်းစားချင်တော့ပဲ မခင်လှ၏ လက်တစ်ဖက်က ဖိုးချို၏ လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်..။

ကိုင်လိုက်သော လက်က တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြစ်နေပြီး လက်ထဲက လီးကြီးကတော့ တဒိတ်ဒိတ် သွေးတိုးနေသည်..။ လက်ဖြင့် ဆုပ်ထားဆဲမှာပင် လီးကြီးက တင်းခနဲ တင်းခနဲ ဖြစ်ကာ ကြီး၍လာသည်…။ “ဟယ်….သန်လိုက်တဲ့ ဟာကြီး…..“ ပူနွေးမာကျောလှသော လီးကြီး၏ အတွေ့က မခင်လှအား အရာရာကို မေ့သွားစေသည်..။ လက်တစ်ဖက်က လီးချောင်းကြီးကို ကိုင်ရင်း ကျန်သော လက်တစ်ဖက်က လုံးတစ်နေသော ဂွေးဥကြီးကို အောက်မှနေ၍ ပင့်မကာ ကိုင်လိုက်သည်..။ ပြီးတော့ ဂွေးဥကြီးကို ဖွဖွလေး ဆုတ်ဆုတ်ပြီး ညှစ်ကြည့်နေမိသည်..။

ကျန်လက်တစ်ဖက်အတွင်းမှ လီးချောင်းကြီးကတော့ စံချိန်လွန်အောင်ပင် မာတောင့်လာပြီး ဆုတ်ကိုင်ထားသော မခင်လှ၏ လက်ထဲမှ ရုန်းကန်ထွက်နေသယောင် ..တဆတ်ဆတ်တုန်ခါ၍ လာရသည်…။ ထကြနေသော သွေးသားများနှင့် ထိတွေ့နေရသော အထိအတွေ့များကြောင့် မခင်လှမှာ တစ်လောကလုံးကို မေ့သွားခဲ့ရပြီ..။ လီးပေါ်မှ လက်ကို လွှတ်လိုက်တော့ ဖိုးချို၏ ဧရာမလီးကြီးက မိုးကိုမျှော်ကာ ထောင်မတ်လျက် လီးခေါင်းကြီးက တဆတ်ဆတ်ဖြစ်နေသည်..။ သည်လီးကြီးကို တရှိုက်မက်မက် ကြည့်ရင်း မခင်လှ ဖိုးချို၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ရာမှ ရင်ဘတ်တွင် စည်းနှောင်ထားသော ရင်လျားထားသည့် ထဘီကို ဖြည်၍ ချွတ်ချလိုက်သည်..။

ပြီးတော့ ဒူးကို တစ်ဖက်စီကြွပြီး ထဘီကို ကွင်းလုံးကျွတ်သွားအောင် ချွတ်ပစ်လိုက်သည်..။ ဖွေးနှစ်လုံးတစ်နေသော နို့ကြီးနှစ်လုံးနှင့် မခင်လှတစ်ယောက် အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းနေပြီ…။ ရင်အစုံက နိမ့်ချည်မြင့်ချီ ဖြစ်နေသည်..။ မခင်လှ အလိုလိုနေရင်း မောနေသည်..။ တုန်ရင်နေသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် တဆတ်ဆတ်ဖြစ်နေသော လီးကြီးကို လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ဖိုးချို၏ ခါးဆီသို့ ခွတက်လိုက်သည်…။ သည်အခိုက်မှာပင် ခြင်ထောင်က လှုပ်ခနဲ လန်တက်သွားပြီး ကြုံးထ၍ ထိုင်လိုက်သော ဖိုးချိုက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကုန်းကုန်းကွကွဖြစ်နေသော မခင်လှကို သိမ်း၍ ဖက်ကာ အိပ်ယာပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်..။

“အို….ဟဲ့….ကောင်လေး….ခွေးလေး….နိုးနေရက်သားနဲ့….ဟဲ့…လွှတ်…လွှတ်…..အို……လွှတ် ဆို……“ ရှက်ရမ်းရမ်း၍ ပြောနေသော်လည်း မရုန်းပါ…။ ရုန်း၍လည်း မရပါ…။ ဖိုးချိုက ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြုံး၍ ဖက်ထားတော့ မခင်လှ အသက်ရှူပင် မရချင်တော့…။ ဖိုးချိုက မခင်လှ၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ငုံ့ကြည့်သည်..။ ဖွေးနှစ်နေသော နို့ကြီးတွေက မမဖြူ၏ နို့တွေထက် နှစ်ဆခန့်ကြီးသည်..။ အားရစရာကြီးပင်…။ နို့သီးတွေကလည်း ခပ်ထွားထွား…။ နို့တစ်လုံးကို ငုံ၍ အငမ်းမရ စို့လိုက်သည်..။ “အ…..ကျွတ် ကျွတ်…..“ မခင်လှ ရင်ဘတ်ပင် ကော့တက်သွားရသည်..။

“တော်တော် နို့စို့သန်တဲ့…ကောင်လေး…..“ သန်လိုက်တာမှ ရင်ခေါင်းထဲအထိပင် တစစ်စစ် ဖြစ်သွားရအောင် စို့ပစ်နေသည်..။ တအားစို့လေတော့ ခံရတဲ့သူက ကျင်ခနဲ ကျင်ခနဲ နာနာသွားပြီး နို့ရည်ကြည်တွေက တစိမ့်စိမ့်ထွက်လာတော့သည်..။ ပြီး….

ဘက်စုံတော်တဲ့ မမအိ (အောစာအုပ်)

အမအိရေ အမအိ..အိမ်မှာ ဘသူမှမရှိဘူးထင်တယ် ကျွန်တော့်ကအဲ့လိုပဲ ဝင်ထွက်သွားလာနေကျပါကျွန်တော်ဝယ်လာတဲ့ခွေတေ အစ်မငှါးသွားတယ်ဆိုတာနဲ့လာတောင်းတာ အိမ်ရောက်တော့ဘသူမှမရှိ ထူးသံမကြားရအဲ့တာနဲ့ပဲအိမ်ပေါ်တက်သွားတော့ အိပ်ခန်းထဲအသံကြားတာနဲ့ အခန်းတံခါးကစေ့ရုံစေ့ထားပါတယ်အဲ့တာနဲ့ပဲ အခန်းထဲဝင်သွားတော့ တွေ့လိုက်ရတာက အစ်မက ရေချိုးမလို့ အင်္ကျီလဲနေတာပါအပေါ်က Tshirt လေးကိုအရင်ချွတ်လိုက်ပါတယ် ပီးတော့အောက်က အိမ်နေရင်းဘောင်းဘီလေးကိုချွတ်တယ်ဗျ အမယ် ဒီလိုဆိုတော့လည်း ငါ့အမကလှသားပဲ။

အစ်မကအရပ်က သိပ်တော့အရပ်မရှည်ပါဘူးဒါမယ့် နိုကြီးတေကကြီးတယ်ဗျ သူဝတ်တဲ့ အင်္ကျီလည်ဟိုက်တေကြားထဲက မြင်နေကျနို့ကို ခုလိုဘရာလေးနဲ့မြင်လိုက်ရတော့လီးကတောင်လာပါတယ်အမကမှန်ရှေ့မှာရပ်ပီး သူ့နို့တေကိုကိုင်ကြည့်နေသေးတယ်ပီးတော့လုံချည်လေးဝတ်ပီး အောက်ခံဘောင်းဘီရော ဘရာလေးပါချွတ်လိုက်ပါတယ်ပီးတော့ အခန်းပြင်ထွက်လာတာနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ဧည့်ခန်းထဲကပဲထိုင်စောင့်နေလိုက်ပါတယ်“ဟယ် ငါ့မောင် ဘယ်တုန်းကရောက်နေတာလဲ”“ခုပဲရောက်တာအစ်မ ခွေတေအမငှါးသွားတယ်လို့ ပြောလို့ လာခဲ့တာ”“ဪ ဟုတ်လားအဲ့မှာရှိတယ်လေ နင်ဇာတ်ကားတေကလည်းဟယ်ဘာတေမှန်းလည်းမသိပါဘူး”ပြောပီးအစ်မက သူငှါးသွားတဲ့ခွေတေကုန်ပီးရွေးပေးနေလေရဲ့။

ခုဏက အရှိန်မသေသေးတဲ့လီးက ခုလိုရှေ့က ဖင်ကြီးကုန်းမေတာမြင်ရတော့ ပြန်တောင်လာတယ်ကျွန်တော်ကနွေရာသီဆိုတော့ အောက်ခံဘီဝတ်လေ့မရှိဘူးဗျ ပီးတော့အောက်က ကွာတာဘောင်ဘီအတိုနဲ့ဆို့တော့ လီကြီးက အပေါ်ကိုထောင်ထွက်နေတာပေါ့အခွေတေရှာနေတာ တွေ့ပီထင်ပါရဲ့ ဒီဖက်လှည့်ပီး သူငှါးသွားတဲ့အခွေတေကို ကြည့်လိုက်တော့ မနေ့ကမှကျောင်းကငှါးလာတဲ့ ကိုရီးယားဟတ်ကားတစ်ကားနဲ့ တခြားနိုင်ငံခြားကားတေဖစ်နေတယ်Hollywood ကားတေ ဟိုအခန်းတေပါတယ် ဘယမဖစ်ပေမယ့်ဟိုကိုရီးယားကားက ဆိုးတယ်ဗျ

ဇတ်လမ်းကလည်း သားနဲ့မယာပါသမီးနဲ့ဖစ်ကြတဲ့ကားဗျအစ်မက ရိုးရိုးဇာတ်ကားထင်ပီးငှါးသွယးတယ် ထင်ပါရဲ့ဒီဖက်လှည့်လာတော့ အစ်မ ကျွန်တော့်လီးကိုကြည့်နေတယ်ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော့်လက လည်း အောက်ကနေ မသိမသာဖောင်းနေပါတယ်ကျွန်တော်ကလည်းစချင်တာနဲ့“မအိ မအိ”“… …”အစ်မက ငေးနေတုန်း“အစ်မဘာတေငေးနေတာလဲ”ကျွန်တော်မေးနေတာလည်း မဖြေဘူး”အမှန်က ဘာမမေးရသေးဘူးအဲ့တော့ရှက်ရှက်နဲ့ အနားလာထိုင်ပီး“ဟင်.. နင်ဘာမေးလိုက်တာလဲ”ငါညက ဇာတ်လမ်းကြောင်းခေါင်းထည်းရောက်လာလို့ပါဟ နင်ကလည်းပြောဘာမေးလိုက်တာလဲ”“အဲ့ ဇာတ်လမ်းပဲမေးမလို့ဇာတ်လမ်းတေကောင်းရဲ့လားလို့”

“ကောင်း ကောင်းပါတယ်ကိုရီးယားကကြည်လက်စကြီးဟ တစ်ဝက်ပဲရှိသေးတယ်”“နင်ဇတ်လမ်းကလည်းဟယ်…ဘာတေမှန်းလဲမသိပါဘူး”“ဟဲ ရပီမအိရေချိုးမလို့မလား ချိုးလေကျွန်တော်လည်းပြန်တော့မယ်”“အိမ်တန်းပြန်နော် ”“ဟုတ်အစ်မ..”“ဟဲ့နေအုံးနင်ဘာလုပ်စရာရှိသေးလဲ”“မရှိဘူး အစ်မအိမ်မှာပဲဒီခွေတေသွားကြည့်မလို့”ခွေတေမြှောက်ပြရင်းပြောလိုက်သည်။“ဘာလို့လဲမအိ”“နင်အားရင်လည်း အိမ်စောင့်ပေးပါအုံးဟယ်နင့်ခွေတေကြည့်ချင်ရင်လည်းငါ့ laptop နဲ့ကြည်အိမ်စောင့်ပေးအုံး”“

ဟုတ် အစ်မ မြန်မြန်တော့လုပ်ခဲ့နော်..”“အေးပါဟယ်”ပြောပီး ဖင်ကြီး လိမ့်လိမ့်နဲ့ထွက်သွားရဲ့ကျွန်တော်လည်း ဇာတ်လမ်းကြည့်ဖို့ laptopအခန်းထဲသွားယူတော့အစ်မက ခုဏချွတ်ထားတဲ့ အောက်ခံဘောင်ဘီးလေးက ကုတင်အောက်နားမှာဗျ
ကျွန်တော်လည်း ကောက်ပီးတော့ ခုဏကလုံချည်ရင်ရှားနဲ့ ပုံပီးကြီးမြင်ပီး ကိုယ့်အစ်မကို မှန်းပီးဂွင်းထုနေမိတယ်ကျွန်တော်လည်း တစ်ယောက်တည်းပဲဆိုပီး ထုနေလိုက်တာ အစ်မဝင်လာတာကို မသိလိုက်ဘူး“ဟဲ့ ဟိုကောင်လေး ဘာလုပ်နေတာလဲ”“ဗျာ..”“ဘာ…ဘာမလုပ်ပါဘူး”ကမန်းကတန်းစောင်နဲ့ဆွဲဖုန်းလိုက်ရတယ်“ဟွန်း မသိတာကျလို့ကိုယ်အစ်မကို အတတ်ကောင်းတေတတ်နေတယ်”ပြောပီး အစ်မက စောင်ကိုဆွဲလှန်လိုက်တယ်လီးကြီးက တောင်နေတုန်းစောင်အောက်က laptopကိုဆွဲယူပီး“ငါ passwordဖွင့်ပေးမလို့”“အိမ်ခဏစောင့်ခိုင်းတာ မဟုတ်တာတေလုပ်မနေနဲ့”ကျွန်တော့်လီးကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပီးထွက်သွားတယ်..ခုဏကထုလိုက်စသေးတောင်ပျောက်သွားတယ်

ဘယျရောကျသှားမှနျးမသိဘူး ကြှနျတောျလညျး laptopကိုေ လြှာကျမှှကွေညျ့တော့ အမယျ အမကလညျး အောကားတရှေိပါလား နှစျကားသုံးကားကွညျ့ပီး လီးပွနျတောငျလာတာနဲ့ အစျမကိုမှနျးပီး ထုလိုကျတာ လရတေကေ ကွမျးပေါျအဖှေးသားကသြှားတယျ တှေ့ရာေ ဘာငျးဘီးနဲ့ပဲ လရတေကေို သနျ့ရှငျးရေးလုပျလိုကျတယျ ပီးတော့ အသာလေးဆခါကျပီး အဝတျပုံပေါျ ဟနျမပကြျ ပွနျတငျထားလိုကျပီးကိုရီးယားဟတျကားလေးကိုဖှငျ့ laptopကိုဗိုကျပေါျတငျ ပကျလကျအနအေထားနဲ့ကွညျ့နလေိုကျတာအစျမကရခြေိုးပီး ဝငျလာတာတောငျသတိမထားလိုကျမိဘူး“ငါ့မောငျကလညျး အတောျကိုဖစျနတောနောျ” သူဟာကွီးဖောငျးနတောမွငျပီး ပွောလိုကျမိတဲ့ကြှနျမ“ဟာ.. အစျမကလညျးအသံလေးဘာလေးမပေးဘူးဗြား..”“အသံပေးတေ ဘာတလေုပျမနနေဲ့ သှား!

အပြင်ကစောင့် ငါအင်္ကျီလည်းပီးမှ ထွက်လာမယ်”“ဟုတ် အစ်မ”သူထွက်သွားတာနဲ့အထွင်းခံဝတ်တော့ အတွင်းခံက စိုတိုတိုနဲ့ ခုဏက ခေါင်းလျှော်လာတဲ့ ရေတေကျမှပါလို့ပဲ တွေးပီး ဝတ်ထားလိုက်တယ်ဘရာနဲ့ အောက်ခံဘောင်ဘီကို ပန်းရောင်ဝမ်းဆက်လေးဝတ်ပီး အပေါ်က T-shirtလေးထပ်ဝတ် ပီးတော့ အောက်က ပေါင်လယ်လောက်ဘောင်းဘီတိုလေးပဲဝတ်လိုက်တယ်ပူလို့ဘရာအသေးလေး ရွေးဝတ်လိုက်မိတာက ကြီးမားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ နို့တေကိုမထိန်းနိုင်ပဲ မို့မို့မောက်မောက်နဲ့ဖစ်ပီး နိမ့်မြင့်လှုပ်ရှားနေတယ် မှန်ထဲတစ်ပါတ်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကြီးမာတဲ့ ဖင် ရင်တေက နေရာတကျမို့ဖောင်းလျက်ရှိပီး လမ်းလျှောက်ရင်ကို နိမ့်မြင့်လှုပ်ရှား လျက်ရှိသည်။

မြို့ထဲ ခဏလမ်းလျောက်လျှင် ယောက်ျားသားများ၏ ဝိုင်းကြည့်ခြင်းကို ခံရတတ်ပီး ဒါကိုပင်စိတ်ထဲမှာ ကျေနပ်နေခဲ့သည့်မို့ လ့ကျင့်ခန်းတေလည်း မှန်မှန်လုပ်ခဲ့တော့ ဖင်ရင်တေက တင်းရင်းပီး ကြီးပေမယ့် လျော့တွဲတာမျိုးမရှိ။ မိန်းကလေးသူငယ်ချင်းအချင်းချင်းက ပြန်ငေးရသည်ထိဖစ်ခဲ့သည်။ဒါကို သူတိူ့ကခေါ်တာက “အကိတ်”တဲ့နာမည်ကချစ်းရာလေးသွေးသားတွေပြောင်းလဲလာတဲ့အရွယ်မို့ လိင်ကိစ္စများကို စ်တ်ဝင်စားနေတတ်ပီး တစ်ခါတစ်လေမှာ လက်နဲ့နှိုက်ပီး အာသာဖြေတဲ့အခါမျိုးကျ မျက်တောင်တေကို ကော့စင်းပီး ကောင်းလိုက်သည့်ဖစ်ခြင်း….အလိုမခံရသေးတဲ့ စောက်ဖုတ်အပျိုစင်လေးပေမယ့် ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုလုပ်တာများလို့ နည်းနည်းဟလေးဖစ်နေသည်။

အခုလည်း သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ အောကားတေကြည့်ပီး feelတက်နေတူန်း လက်နဲ့လုပ်မလို့အလုပ်မှာ မောင်လေးရောက်လာလို့ ကပြာကယာ အင်္ကျီကောက်ဝတ်ပီး ရေချိုးမည်ဟုပြောကာ ထွက်ခဲ့ရသည်။ဒါတောင် ဘယ်တည်းကချောင်းနေတာလည်း မသိတဲ့ မောင်ရဲ့ လီးကလည်းခပ်မတ်မတ်နဲ့ အကြည့်ကိုမနည်းထိန်းရင်း ရေချိုးခန်းထဲပြေးပီး လုပ်လိုက်ရတာ ခဏနဲ့တင်ပီးသွားသည်။ရေသေချာဆေးပီးပြန်လာခဲ့လိုက်တယ်။ရေချိုးတူန်းက လုပ်ထားတာတောင် စောက်ဖုတ်က ယွစိယွစိဖစ်နေတုန်း ဘောင်းကစိုနေလို့ဖစ်မှာဟုတွေးရင်း အင်္ကျီဝတ်ပီးတော့ သနပ်ခါးလေး လိမ်းပီး ဆံပင်တေ dryerနဲ့မှုတ်က ခပ်လျော့လျော့လေး စည်းပီး အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။“ငါမောင် ပျင်းနေပီလား”

“ဪ ရပါတယျ မပငြျးပါဘူး”“အေ ငါခဏ ထမငျးအိုးတညျလိုကျအုံးမယျ ပီးမှ နငျ့အခှတေတေူတူကွညျ့မယျလေ ခဏစောငျ့အုံး”အာပါးပါး အစျမက တကယျကိတျတာပဲဝတျထားတဲ့ ဘောငျးဘီတိုလေးအောကျက ပေါငျတံဖွုဖွူလေးတော့ စှငျ့ကားတဲ့တငျ သေးကဉြျတဲ့ခါးလေးဖောငျးမို့တတေဲ့ ရငျသာတေ ကြော့ရှငျးတဲ့ လညျတိုငျလေးဒီနို့တကေိုကိုငျဆှဲ အဲ့အိုးကွီးကို နောကျကနေ စောငျ့လို့းလိုကျရလြှငျတော့ဖွငျ့ထမငျးအိုးတညျပီး ပွနျလာတော့ လကျထဲမှာနေ့ကွာစေ့ထုပျကိုငျပီး ကြှနျတော့ဘေးမှာဝငျလိုကျလိုကျတယျ“ရော့ စားလေ”“အငျး….”လကျကိုအပေါျမွှောကျပီး ဆံပငျလေးတေ ဖီးနလေိုကျတော့ နို့တကေ အပေါျကို ပိုပီးကွှတယျလာတယျကွညျ့ရတာ ဒျိနေ့မှကို နို့တကေ ပိုကွီးနသေလိုပဲနေ့ကွာစေ့ ခှာစားနတေဲ့နှုတျခမျးဖူးလေးတကေလညျး ဆှဲနမျးခငြျစရာကောငျးနတေယျ

အဲ့လိုနဲ့ပဲဘေးက အမကလည်း TVကြည့်နေရင်းနဲ့ ခေါင်းဖီးနေတော့ နို့တေကနှိမ့်မြင်ဖစ်နေတယ်ကြည့်နေတဲ့ သရဲကားကိုတောင် စိတ်မဝင်စားနိုင်တော့ဘူးနို့တေကြည့်လို့ကောင်းနေတုန်းရှိသေးတယ်အစ်မက သရဲကားကြည့်ရင်း လန့်ပီး ကျွန်တော့ရင်ခွင်ထဲရောက်လာတယ်နို့တေက ရင်ဘတ်မှာ လာကပ်နေတယ်အသက်ရှုသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ကိုယ်နံလေးကသင်းနေတယ်ထိုအချိန်မှာပဲ ကံကောင်ချင်တော့ မီးကပျက်သွားလေသည်။ဒီတစ်ခါတော့ EPCကို ကျေးဇူးတင်မိသည်။ခုဏက နို့တကြည့်ပီး ထနေတဲ့ စိတ်က လီးတောင်လာတော့သည်။ တောင်နေတဲ့ လီးက အစ်မဗိုက်ကို ထောက်မိလေသည်။ကျွန်တော်လည်း ဖက်ထားရင်းကကျောပြင်လေးကို ပွတ်ပေးရင်း အောက်တဖြည်းဖြည်းဆင်းပိ်း ဖင်လေးကိုပွတ်နေမိတယ်

“နင့်…နင့် ဟိုဟာ ထောက် ထောက်နေတယ်”“ဗျာ…..”“ထောက် ထောက်နေတယ်လို့”ရင်ခွင်ထဲကနေ ခေါင်းလေးမော့ပီး ပြောနေတဲ့ အစ်မကို ကြည့်ပီး စိတ်တေမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဆွဲနမ်းလိုက်တယ်“အင်း အင်း အွန်း……နင်လာလုပ်တာလဲ ငါနင့်အစ်မလေ…”ဘာမှပြန်မပြောမိဘဲ ဆက်ပီးနမ်းနေမိတယ်လက်နှစ်ဖက်ကလည်း နိူ့တေကို အတင်းပွတ်နေတယ်သူ့ကို ဆက်မဖက်ထားတော့တဲ့ ကျန်တော့ကို တွန်းဖယ်ပီး“ဖယ်စမ်း နင်ဒါဘာလုပ်တာလဲ ဟန်????”“ကျွန် ကျွန်တော်စိတ်တေလွတ်သွားတယ်တောင်းပန်းပါတယ် အစ်မရယ်”

“လူကွီးတနေဲ့ တိုငျခငြျလညျးတိုငျပါတော့”ခေါငျးကို တှငျတှငျငုံ့ပျိး ပွောနမေိတယျနှစျယောကျသား အမှောငျခနျးလေးထဲမှာ တိတျဆိတျစှာ….အတောျကွာတော့မှကြှနျတော့ျနားရှကျလေးကို ဖှဖှလေးနမျးရင“အစျမ မငျ့ကိုစိတျမဆိုးဘူးနောျ”နားနားကို တိုးတိုးလေး ကပျပွောပီးကြှနျတော့လကျတစျဖကျကို ယူကာ သူနို့ပေါျတငျပေးလိုကျတယျနို့တကေို အသာပှတျနမေိတဲ့ထိ စိတျကကွောကျနတေုနျး“ကိုငျလို့ကောငျးရဲ့လား ငါ့မောငျရဲ့ ”“ကောငျး ကောငျးပါတယျ”“ကောငျးရငျလညျး နောကျတစျဖကျလုပျအုံးလကှော”ပွောပီး အပေါျကနမေိုး နှုတျခမျးတကေို တေ့စုပျပစျတော့စိတျတပွေနျကွှလာတယျ

လီးပွနျတောငျလာပီးနို့တကေိုပှတျခြနေရေငျး လြှာကို သူ့ပါစပျထဲထိုးထညျ့လိုက့တော့ သူကပွနျလြှာနဲ့ပွနျကိလိပေးတယျ“အစျမ အပေါျက အငျ်ကြီကွီးခြှတျဗြာ”“ဟငျး ခြှတျလေ မငျးပဲခြှတျပေးတော့”အငျ်ကြီဖွူဖွူဖှေးဖှေးနို့တကေ ဘရာသေးသေးထဲက အတငျရုနျးထှကျနကွေတယျေ ဘျာလီပါဆကျတိုကျခြှတျပီးဟငျးရညျသောကျပနျကနျလောကျရှိတဲ့ နို့တေ ကို အငမျးမရ ပစျစို့ပီး လကျကလညျး ကနြျတဲ့နို့တစျလုံးကို အတငျးပှတျခြပေေးတော့“အား ကောငျးတယျ ငါ့မောငျ့ရယျ…. အား…”နှစျယောကျသား အမှောငျလေးထဲမှာ စခနျးသှားနကွေသညျ။
အစ်မရဲ့တအင်းအင်းညည်းသံလေးတေက နို့တေကလည်း စို့ရင်းနဲ့ကို ပိုကြီးလာသယောင်“မင့်ကလည်း အောက်ကဘောင်ဘီးကြီးချွတ်ပါအုံး”ပါစပ်တေကို နို့တေက မခွာနိုင်တာနဲ့“အင်း အင်း”သူကိုယ်တိုင်ဘောင်းဘီကို ချွတ်ပေးပီးလီးကြီး ဂွင်းတိုက်ပေးနေတယ်

ကျွန်တော်လည်း အားကျမခံ သူကို ပြန်ချွတ် စောက်ဖုတ်ကို လက်နဲ့ပွတ်ပေးလိုက်တယ်လက်ညှိုးကိုထည့်ပီး အထုတ်အသွင်းလေးလုပ်ပေးနေပီး နည်းနည်းအရည်တေလိုက်လာတော့ လက်ခလယ်ပါသွင်းပီး ခပ်မြန်မြန်လေးလုပ်ပေးလိုက်တယ်“နင်စောက်ဖုတ်နှိုက်တာကောင်းလိုက်တာဟာနို့တေလည်းသေချာစုပ်ပေးပါအုံး”ကျွန်ဘာလို့ဒီလောက်ထိရဲတင်ပီး ဒီလိုတေပြောထွက်နေလည်းတော့ မသိဘူး ဒါပေမယ့် ဒီလို့ပြောရတာကိုက စိတ်တေပိုကြွလာစေတယ်

“အမ ဂွင်းတိုက်ပေးတာကလည်း ကောင်းတာပဲဗျ ကိုယ်တိုင်လုပ်ရတာနဲ့တခြားစီးပဲ”ပီးတော့ နို့တေ ဟော့ဒီနို့ကြီးတေ လက်ကိုမလွတ်ချင်တော့ဘူး”နှစ်ယောက်လုံးတော်တော်ထန်နေပါပီ“တော်ပီ စောက်ဖုတ်ကို ဆက်မနှိုက်နဲ့တော့.. ပီးသွားလိမ့်မယ်”“ကျွန်တော်တို့လိုးရအောင်”“အေး ဒီရှေ့ကိုလာခဲ့”သူ့လီးကြီးကို ကိုင်ပီး စောက်ပတ်ရှေ့ရောက်အောင် ဆွဲခေါ်လိုက်တယ်ဆိုဖာခုံမှာ မှီရင်း ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ဖြဲပေးလိုက်တယ်ပါကင်ဖွင့်မှာမို့ နာမှာမှန်းသိတာနဲ့“ငါ့မောင့် တစ်ချုက်ပဲ အားနဲ့စောင့်သွင်းလိုက်နော်”နားမှာမှန်းသိပေမယ့် ဖြေးဖြေးချင်းသွင်းနေတာနဲ့စာရင်တော့ ပိုသက်သာမှာပါပီးတော့ ခုဏ ကိုင်ကြည့်ရသလောက် မောင့်လေးရဲ့လီးကြီးကလည်း မသေးလှပါ..“လို့တော့ ထည့်ထည့်လိုလတော့”“နေအုံး ငါ့နှုတ်ခမ်းတေကို နမ်းပါအုံး”ပါကင်ဖွင်ရင်နာလွန်းပီး အော်မိမှာမို့ ပါစပ်တေကိုနမ်းခိုင်းလိုက်သည်။

ပါစပ်ကသူ့ကိုနမ်းရင်း အောက်ကလီးကို စောက်ပတ်ကို ချိန်နေသည်။ သိပ်တော့မလွယ်အစ်မကပဲကိုင်ပီး တေ့ပေးလိုက်သည်။သူပြောတဲ့တိုင်း တစ်ချက်တည်းနဲ့ စောင့်သွင်းပေးလိုက်သည်။ အရည်တေနဲ့မို့သိပ်အခက်အခဲမရှိပေမယ့် အပျိုအမှေးလေးကို ထိုးခွဲသွားကို လီးကရော ပါးစပ်ကပါ သိလိုက်သည်။ဖြေးချင်းချင်းပဲ ညှောင့်နေရင်းကိုယ်အမကို ပါကင်ဖွင့်ရသည့်အတွေးက ပိူပီး ဖီးတက်စေသည်။“မမ နာလားဟင်”“အင်း ရတယ် ရတယ် ခုလို့လေး ဖြေးဖြေးလေးပဲ လုပ်နေနော်”ဖြေးဖြေးလေးပဲ ဆောင့်ပေးရင်း နို့တေကိုအသာပွတ်နေမိတယ်နှုတ်ခမ်းတေကို စုပ်နမ်းနေတာကြောင့် ဆောင်ချက်ချက်တိုင်းမှာနှုတ်ခမ်းလေးဟဟသွားတာကို ခံစာနေရသည်။

“ကောင်းလိုက်တာအစ်မရယ်အစ်မစောက်ပတ်ကို လိုးလို့ကောင်းတယ် အင်း….”“ဒါဖြင့်ရင် င့ကိုကောင်းအောင်လုပ်ပေးပါအုံးခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်ပါအုံးကွာ”“ခံနိုင်ပီလား..”“အင်း ဆောင့်ငါ့မောင့်ဆောင့်ဒီစောက်ဖုတ်ကြီးက ယွနေ….အား အား အ အအား…..”စကားတောင် မဆုံးလိုက် ရဘူး တရစပ်ဆောင့်ပေးတော့သည်။ဖတ်ဖတ် ဖတ် ဖွတ် ဘွတ်ပတ် အား အင်း ပတ်ပတ် အား“လိုး လိုး မညှာနဲ့ ”“လိုးမှာ ဟောဒီစောက်ပတ်ကြီးက ဆာလို့ကတော့ အသားကုန်ကို ပစ်ဆောင့်ပီးလိုးမှာ”မှောင်ကလည်း မှောင်နေတော့ ဘာကိုမှမရှက်ကြောက့်မိပဲ စွတ်ပြောနေမ်သည်။“အား အင်း ကောင်းတယ်မောင်လေးဆောင့်”ကိုယ်မောင်က ကိုယ့်ကို ပြန်လိုးနေတယ်ဆိုတာက ပိုပီး စိတ်ကြွစေသည်။

သူလည်း ဒီလိုပဲဖစ်မှာပါ“အား.. ကျွတ် ကောင်းတယ်ဗျာလို့လို့သိပ်ကောင်းတယ်”“ကောင်းရင်လည်း စိတ်ကြိုက်သာစော်ကွာ”“အား..အင့် အင့်…ကျွတ်”တော်တော်ကြာကြာဆော့င်ပီးတော့ လီကိုဆတ်ခနဲ့ဆွဲထုတ်ပီး“အစ်မ ဒီဖက်ကို လာခဲ့ဗျာ..”ခုံရဲ့အစွန်ဖက်ကို သွားပီး“လေးဖက်ထောက်လိုက်လေ”ပြောသလိုလိုပဲမြန်မြန်ကုန်းပေးလိုက်တော့ နောက်က စောက်ဖူတ်က ပေါင်ကြားထဲနေ ပြူးထွက်လာသည်ပြုထွက်လာတဲ့စောက်ဖုတ်ကြီး ဒစ်နဲ့ပွတ်ွဲပီး စောက်ခေါင်းထဲကို လီးကို ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။“အား… သေပါပီ”မထင်မှတ်ပဲဝင်လာလို့ လန့်ပီး အောက်လိုက်မိသည်။“နာသွားလားမမ”“နာတာပေါ့ မင့်က မပြောမဆိုနဲ့လုပ်တာကို”

“အာ့ဆိုလည်း ပြောပီး ဆောင့်မယ့်ဗျာ”“ဆောင့် ပီ”၊ “ဆောင့်”“ဆောင့် ပီ”၊ “ဆောင့်”“ဆောင့် ပီ”၊ “ဆောင့်”“ဆောင့် ပီ”၊ “ဆောင့်”နှစ်ယောက်သား အတိုင်အဖောက်တေညီပီး ကိုယ်ကဆောင့် သူကကော့ပေးနဲ့တော်တော်ကောင်းနေကြသည်။ဒါပေမယ့် နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ခါပီးပီးသားတေမို့ တော်တော်နဲ့မပီးနိုင်ဖစ်နေသည်။သူကလည်းရေချိုးရင်လုပ်ထားသလို ကျွန်တော်ကလည်း သူရေချိုးတုန်း ထုထားသေးတယ်။“ခဏရပ်အုံး မောင်လေး မမကုတင်ပေါ်သွားမယ်”“ဒီပုံစံကြီးက အစ်မလည်းညောင်းပီး မင်းလည်းညောင်းပီးမလား”“ဟုတ် အစ်မ”အခန်းထဲကို ကျွန်မကပဲ ဦးဆောင် ဝင်သွားလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပဲ မီးက လင်းလာသည်။တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ရှက်သွားကြပေမယ့်အောက်က စောင်ပတ်ကပိုယွနေသည်မို့“သွားလေး ကုတင်ပေါ်ပက်လက်လှန်လိုက်”အပေါ်က တက်ခွပီး လီးကို ကိုင် စောက်ဖူတ်ဝမှာ တေ့ပီး မျက်စိစုတ်မိုတ်ထိုင်ချလိုက်သည်။ပီးမှဖြေးဖြေးချင်းပြန်ကြွ ထိုင်ထလုပ်ပေးနေလိုက်တယ်မျက်စိဖွင်ကြည့်လိုက်တော့ကျွန်မကို ပြုံပြုံလေးကြည့်နေပီး လက်ကတော့ ထိုင်ထလုပ်နေတဲ့ ဖင်တေကို ပယ်ပယ်နယ်နယ်ပွတ်နေတယ်“ဘာတေဒီလောက်စိုက်ကြည့်နေတာလဲ”“ကိုယ့်အစ်မကို ခုမှမြင်ဖူးတာလား”“ခုလို လုပ်နေတာတော့ ခုမှမြင်ဖူးတာပဲ”ပြောလိုက်တော့ ရှက်ပီး ခေါင်းကို ငုံသွားတယ်ဖင်ကတော့ ဆောင့်နေတုန်း“

တကယ်ပြောတာ အစ်မရဲ့ နို့တေက တကယ်ကြည့်လို့ကောင်း တယ်ကိုင်လို့လည်းကောင်းတယ် ဟီး..”ပြောရင်း နို့တေကို ပြန်ကိုင်နေလိုက်တယ်အစ်မက ဒီဖက်လှည့်လာပီး ပြုံပီး ဆက်ဆောင့်နေတယ်ဆံဆလေးတေက နဖူးပေါက် ကျနေတာတယ်။Aircon ဖွင့်ထားပေမယ့် ချက်ချင်းမအေးသေးတော့ နူးဖူးမှာ ချေးသီးလေးတေ စို့နေတယ်ကျွန်တော်ကချွေးလေးတေကို အောက်နေသုတ်ပေးရင်း သူအဆောင့်ကို ပြန်ကော့သွင်းနေတယ်။“အစ်မလုပ်ပေးတာ ကောင်းရဲ့လား”“အင်း ကောင်းတယ်အမ”“နင် ဒီည ဒီမှာပဲ အိပ်လိုက်တော့”“နင့် ဦးလေးက ဒီညပြန်မအိပ်ဘူး နယ်ခရီးထွက်ရမယ်တဲ့”

“ဟာ တကယ်….”“အင်း…”“ကောင်းလိုက်တာအစ်မရယ် ”“ဘာကိုကောင်းတာလဲ..ပြန်မအိပ်တာလား ခုလိုးနေတာကိုလား”“နှစ်ခုလုံးပဲအစ်မ”“အမလေး လူကို တစ်ညလုံးလိူးတော့မှာမှာလားမသိဘူး”“ဟီး ဟုတ်ပါဘူး, အစ်မရဲ့”“အောင်မာ ငါကလည်း ဒီကလည်း တစ်ညလုံး အလိုးမခံပါဘူးနော်”နှစ်ယောက်သား သဘောကျစွာ ရယ်မောမိကြသည်။ပထဆုံးအကြိမ်မှာပင် ခုလို့အကြာကြီး လုပ်ဖစ်သွားခြင်းကို လိင်ဆက်ဆံရေးကို ပို့ပွင့်လင်းသွားစေသည်။“ကဲ မောင်လေး ဒီတစ်ခါပီးလိုက်တော့နော်…”“ပီးရင် ရေချိုး ပီးမှ ထမင်းစားရမယ် ဟုတ်ပီလား”“ပီးရင်တော့ ကျွန်တော်က ဟော့ဒီစောက်ပတ်လေးကို ထပ်လိုးမှာပေါ့”စောက်ပတ်ကို အပေါ်က နေပွတ်ပေးပီး ပြောလိုက်တယ်အမက ဘာမှမပြောတော့ပဲ ဆကိဆောငိ့ပေးနေတယ်ခါယမ်းနေတဲ့ နိူ့တေကို လက်နဲ့ထိန်းပေးရင်း

“မမ ရှေ့နဲ့နဲကုန်ပေးပါအုံး”“နိူ့တေကို စုပ်ချင်သေးတယ်ဗျ”“ကလေးက နို့ဆာတားလား တိုက်မှာပေါ့” ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ နို့တေကို ပါစပ်ရှေ့ဝဲချပေးလာနဲ့အငမ်းမရကို ဖက်ထားရင်း စို့ပေးလိုက်တယ်ဆောင့်တာ နားထားတဲ့ အဖုတ်က ပွစိပွစိဖစ်ပီး လီး လာညှစ်နေတာနဲ့ အောက်ကနေကော့ပီးဆောင်လလိုးလိုက်တယ်“အား ကောင်းတယ်မောင်းလေးဆောင့် အားရပါးရသာလို့း..”“အစ်မကို လိုးရတာ တကယ်ကောင်းတယ်ဗျာ”ပတ် ပတ် အား အင်းဖတ်ဖတ် ကျွတ် အား ရှီး“မောင်လေး အစ်မပီးတော့မယ်”“ခပ်သွက်သွက်လေးလိုးလိုက်တော့”“ကျွန်တော်လည်း ပီးတော့မယ် အမ၊ တူတူပီးမယ်”အား အား အား အင်း အ အ အအောက်ကနေ အသားကုန်ဆောင့်လိုက်တာနှစ်ယောက်သား ကာမပန်းတိုင် ရောက်ဂှိသွားကြလေတော့သည်။

ဂျူတီပြောင်းချစ်သူ (အောစာအုပ်)

မျိုးကို ဘားအံကိုရောက်တာ တစ်လကျော်ပြီ။ လုပ်ငန်းတို့းချဲ့နိုင်ရန်ကုမ္ပဏီမှ သူ့ကို စေလွှတ် လိုက်သည်။လုပ်ငန်းလုပ်ရန်နှင့် ရုံးခန်းဖွင့် နိုင်ရန်အဆင်ပြေမပြေ သူ့ကို ကွင်းဆင်းရန် စေလွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။မြေနေရာက ရှိပြီးသားမို့ အဲ့နေရာတွင် ရုံးတစ်ခုဆောက်ပြီး လူနေနိုင်ရန် အဆောင်ဆောက်ဖို့အတွက် အဆင်ပြေသည်။လတ်တလောက ဘာမှမ ဆောက်ရသေးတာမို့ သူ ဘားအံတွင်နေဖို့ စုံစမ်းရာ အဆောင်သဘောမျိုးငှါးနေလို့ရတာ နဲ့ အဲ့အိမ်မှာငှါးနေလိုက်သည်။ငှါးနေတဲ့သူ လေးငါးဦးရှိပြီး ငယ်ရွယ်သူတွေချည်းမို့ သူနဲ့အဆင်ပြေသည်။ယောက်ကျားလေးတွေမို့လဲ ခဏနဲ့ ရင်းနှီးသွား ကာ သူလုပ်ချင်သည်များကို စုံစမ်းလွို့ယ် သည်။

သူတို့ကုမ္ပဏီက စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ဆေးတွေနဲ့စက်ပစ္စည်းတွေဖြန့်ဖြူးရောင်းချတဲ့ကုမ္ပဏီအကြီးတစ်ခု။သူကတော့ product အင်ဂျင်နီယာ။လုပ်တာကိုင်တာနဲ့ အရည် အချင်းတွေကြောင့် ရာထူးခဏလေးနဲ့တိုးကာ လူကြီးသဘောကျသည်။ဒီနေရာကို မန်နေဂျာ အနေနဲ့လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အားလုံးအာဏာ ကုန်လွှဲအပ်ထားသည်။ရုံဆောက်ဖို့နဲ့လုပ်ငန်းအဆင်ပြေစေရေးအ တွက် ငွေကိုစိတ်ကြိုက်သုံးခွင့်ပေးထားသည်။ တစ်လကျော်ပဲရှိသေးတာမို့စုံစမ်းလေ့လာဆဲ ပင်။မိန်းမကကိုယ်ဝန်ရနေပြီ သူဒီကို လာတော့အိမ်မှာတယောက်တည်းစိတ်မချတာနဲ့ ပုသိမ်ကသူ့မိဘတွေဆီလိုက်ပို့ပြီးမှ လာရသည်။ဒီမှာဘယ်လောက်ကြာမည်မသိ။ ခုချိန်ထိတော့ အရမ်းအလုပ်မများ။ဖိအားလဲကင်းသည်။စုံစမ်းရသလောက် အခြေအနေကောင်းသည်။

ထိုင်းနဲ့နီးသည်မို့ ထိုင်ကဝင်လာတဲ့ပစ္စည်းတွေနဲ့တော့ ယှဉ်ရ မည်။ကျန်တာတွေကတော့ သိပ်ကိစ္စ မရှိ။ဈေးနှုန်းကွာဟမှုနဲ့ ဝယ်လိုအားရောင်းလိုအား တွေအတွက် သူဆက်စုံစမ်းရသည်။ညဖက်ရောက်လာရင် အဆောင်က ကောင် လေး တွေနဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်လိုက် ဘောလုံးပွဲကြည့်လိုက် လျှောက်လည်လိုက် ပြန်လာ မိန်းမဆီဖုန်း ဆက်။ ပြီးရင် လိုင်းဖွင့် ကာသုံးသည်။အိပ်ချင်လာမှအိပ်လိုက်သည်။မနက်ဘယ်ချိန်ထထရသည်ကိုး။နှစ်လ ခွဲ လောက် ကြာတော့ ရုံးခန်းနဲ့အဆောင် ဆောက်ရန် ဂိုဒေါင်အဖြစ်ဆောက်ရန် ဘတ်ဂျက်ရပြီ။ အဆောက်အဦ ဒီဇိုင်းလဲရပြီမို့ အဆောင်ကိုအရင်ဆောက်ရသည်။ကန်ထရိုက်ကို ရုံးချုပ်က ချပေးတဲ့ ကန်ထရိုက်နဲ့ပဲဆောက်သည်။ပုံမှန်ပဲလည် ပတ်နေသည်။

ညဖက်ဆိုရင်လိုင်းသုံးရင်းနဲ့ ချက်ဖြစ်သည်။သူ့ရုံးက ကောင်မလေး တစ်ယောက်နှင့်။ဖြူကျော့ဝေ။ခင်တာကတော့ တစ်နှစ်ကျော်လောက်တော့ရှိပြီ။သူမအလုပ်ဝင်စက ဖြတ်သွားဖြတ်လာတွေ့ဖူးသည်။သူ့ရဲ့sectionကတော့မဟုတ်။ရုံးပိုင်းဆိုင်ရာ က။facebookမှာတွေ့လို့ addလိုက်ကာ စကားပြောဖြစ်ကြရင်းနောက်ပိုင်းရင်းနှီးသွားတာ။အစက သူမက သူ့ကို မိန်းမရှိမှန်းမသိ နောက်မှသိသွားတာ။ရုံးတွင်းထမင်းစားချိန်တိုင်း ဆုံဖြစ်ကြသည်။ ဒီရောက်လာသည့်နောက်ပိုင်း လိုင်းပေါ်တွင် သူမနဲ့စကားပြောဖြစ်သည်။ လူကအရပ် ကမပုမရှည် သေးသေးပင်။တင်တွေရင်တွေ က ခပ်သေးသေး။အစကသိပ်မပြင်မဆင်။နောက်ပိုင်း ပြင်လာဆင်လာသည်။ရုံးကို ယူနီဖောင်းမဝတ်ရသည့်ရက်တွေဆိုအလန်း။အကြပ်တွေဝတ်သည်။

ရုပ်ရည်ကတော့ ချောတဲ့အထဲတော့မပါပေမယ့် ကြည့်ကောင်း သည်။ရည်းစားရှိသည်လို့ကြားပေမယ့် မေး ဖြစ်တိုင်းမရှိဟုပြောတက်သည်။ရုံးမှာဖြတ်သွားဖြတ်လာတွေ့မိတိုင်းဖုန်းအ ကြာကြီးပြောတက်လို့သူစဖြစ်သည်။ခုသုံးလေးရက်ရှိပြီ။ဘဲနဲ့အဆင်မပြေ သည်ထင့်။အသည်းကွဲအကြောင်းတွေကို လိုင်းပေါ်တင်တက်သည်။သူနဲ့အရမ်းကို ရင်းနှီးလာသည်။viberကနေ ဖုန်းပြောဖြစ်ကြသည်။ သူလဲယောက်ကျားသားမို့ ဘာရယ်မဟုတ် ဖွန်ကြောင်တာမမည်အောင် ကြောင်သည်။သူမကလဲ ပြန်အီသည်။သူမ က ပုံတွေပို့ပေးတက်ပြီးသူကလဲ ပြန်ပို့ ပေးတက်သည်။လာလည်ရင် ဂရုစိုက်မှာလား မေးသည်။လာလည်ရင်အကုန်ဂရုစိုက် မယ်လို့ပြောကာစသည်။ သူဒီရောက်တာခြောက်လကျော်ပြီ။မိန်းမလဲမွေးခါနီးပြီ။မွေးရင်တော့ ခဏခွင့်ပြန်မည်ပြောထားသည်။

အဆောင်ကတော့ပြီးပေမယ့် ဂိုဒေါင်နဲ့ ရုံးခန်းကမပြီးသေး။နှစ်လလောက်လိုသေးသည်။မိန်းမဆီ သုံးခေါက်လောက်ပဲရောက်သည်။မရောက်ဖြစ်နောက်ပိုင်းပစ္စည်းတွေကိုအစမ်းသဘောရောင်းကြည့်ရာ မဆိုးလှတာကြောင့် သူလဲအားစိုက်ကာလုပ်ရသည်။ကုမ္ပဏီကချီးကျူးသည်။လစာတိုးသွားပြီ။ ညရောက်တိုင်းလုပ်နေကြထုံးစံ လိုင်းဖွင့်လိုက်ရာ ဖြူကျော့ဝေက ဒီတပတ်ကျ မော်လမြိုင်လာပီး ဘုရားဖူးမည်။စက်စဲသွားမည်လိုက်ခဲ့လို့ပြောသည်။တစ်ယောက်တည်းလားဆိုတော့ အင်းတဲ့။မော်လမြိုင်မှာ သူသင်တန်းတုန်းကခင်တဲ့အမတစ်ယောက်ရှိပြီးသူနဲ့သွားမည်တဲ့။အဲ့အမက သူ့ဘဲနိုင်ငံခြားက ပြန်လာလို့တွေ့ချင်တာနဲ့ သူကလဲ ဘုရားဖူးနဲ့ ကမ်းခြေသွားချင်နေတာအတော်ဖြစ်သွားလို့ ခေါ်တာမို့ လာမှာဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကအတွဲမို့ သူတစ်ယောက်တည်းပျင်းနေမှာမို့အားရင်လိုက်ခဲ့ဖို့ခေါ်သည်။သူရက်တွက်ကြည့်သည့်သူမလာတဲ့ရက်ကျအားမအား။

သူ့အတွက်ဒီမှာပိတ်ရက်မရှိ။သူနားချင်ရင်နားသည်။အဲ့ရက်ကျအရေးတကြီးအလုပ်မရှိပေမယ့် နည်းနည်းတော့ရှိသည်။ကြိုတင်လုပ်ထားရင်ရသည်။ ဘယ်နှစ်ရက်ကြာမလဲမေးတော့ ကျိုက်ထီးရိုးကိုမနက်တက်မည်ညနေပြန်လာပြီးပြန်အိပ်ကာ စက်စဲကိုနောက်ရက်မနက်သွားပြီး နှစ်ရက်နေမည်ဖြစ်သည်။သူ့အတွက်အဆင်ပြေပြိမို့လိုက်မည်ပြောရာ အကုန်အကျခံရမယ်လို့ပြောတော့ ဘာပြန်ပေးမှာလဲမေးလိုက်သည်။လိုချင်တာယူပေးမှာပေါ့လို့ပြောသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲ တမျိုးဖြစ်သွားရသည်။မိန်းမနဲ့ခွဲနေရတာကတကြောင်း အလုပ်တဖက်နဲ့မို့ အပျော်ဖက်သိပ်မရောက်ဖြစ်။တောင့်တမိပေမယ့် ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပဲ ဖြေရှင်းလိုက်ရသည်မို့ စိတ်ထဲမှာအတွေးတချို့နဲ့စိတ်ထန်သွားရသည်။

ဒါကွောငျ့ အီစကလီရိုကျကာ ဟိုမကဒြီမကစြကားတှပွေောရငျးနဲ့ညနကျသှားရသညျ။နောကျပိုငျးရကျတှသေူအလုပျတှကေို ကွိုလုပျထားကာ သူသှားမညျ့ရကျတှငျ အခကျအခဲမဖွစျစရေနျ အလုပျသမားခေါငျးဆောငျကို ငှသေုံးရကျစာကွိုပေးထားလိုကျသညျ။ဖွူကြော့ဝကေတော့ ဒီနေ့မနကျအစောကွီးမောျလမွိုငျသို့မလာပဲ ကြိုကျထိုနားတှငျ သူ့အဖျာအတှဲက စောငျ့ကာကြိုကျထီးရိုးတကျသှားသညျ။ညနမေောျလမွိုငျသို့လာအိပျရနျပွောပွီးသူတို့ကိုစောငျ့နခေိုငျးသညျ။ဒါကွောငျ့သူလဲမှာစရာရှိတာတှမှောရသညျ။သူသှားမညျ့ရကျတှငျး ပွသနာတစုံတခုမဖွစျစရေနျသခြောမှာရသညျ။ရုံးကိုတော့ ကှငျးဆငျးစညျးရုံးရေးဆငျးမညျလို့သတငျးပိုထားသညျ။ မိနျးမကိုလဲအဲ့လိုသာပွောလိုကျပွီးဖုနျးလိုငျးမိမှဆကျမညျ။

မဆက်ရင်စိတ်မပူဖို့မှာထားသည်။ညနေကျ နောက်ဆုံးလိုင်းကားနဲ့မော်လမြုင်သို့သွားလိုက်သည်။ဟိုရောက်တော့ ကားဝင်းတွင်စောင့်နေလိုက်သည်။တော်တော်ကြာတော့ ဖြူကျော့ဝေကပြန်ရောက်ပြီလို့ဖုန်းဆက်ပြီးသူ့ကို ဘယ်ရောက်နေလဲမေးရာကားဝင်းတွင်စောင့်နေတာလို့ပြောတော့ သူတို့နှစ်ယောက်တော်တော်ကြာတော့ သူ့ကို လာခေါ်ကာ ဖြူကျော့ဝေသူငယ်ချင်းရည်းစားတည်းတဲ့တည်းခိုခန်းတွင်အတူနေခိုင်းပြီးမိတ်ဆက်ပေးသည်။ညနေစာကိုသွားစားကြရာ သူကရှင်းပေးလိုက်သည်။ မနက်အစောကြီးထကာစက်စဲသို့ လိငြ်းကားနဲ့သွားသည်။Mini busမို့ ကိုဇော်ဝင်းတို့အတွဲက ရှေ့ခုံတွင် သူနဲ့ဖြူကျော့ဝေက နောက်ခုံ။ညက ကိုဇော်ဝင်းက သူနဲ့မဖြူမတွေ့ရတာ နှစ်နှစ်ခွဲလောက်ရှိပြီ မဖြူမိဘတွေကသူနဲ့သဘောမတူ သူကဆင်းရဲတာမို့။

ဒါကြောင့်စင်ကာပူသို့ထွက်ကာအလုပ်လုပ်နေပြီးမဖြူနဲ့ကတော့အဆက်အသွယ်မပြတ်။မဖြူကလဲငစ္စာရှိသည်မို့သူနောက်ဆံအေးရသည်။သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပြတ်သွားပြီထင်နေပြီးသူစလုံးကိုသွားတာသိသည်။ပြန်ရောက်လာတာမသိတာမို့ မဖြူဒီလိုစီစဉ်တာဖြစ်ကြောင်း ဟိုမှာမှ လွတ်လွတ်လပ်လပ်တွေ့ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဒါကြောင့်မို့ ဖြူကျော့ဝေကို ထိန်းပေးဖို့အကူအညီတောင်းသည်။သူကလဲစိတ်ချပါလို့ပြောရာ ဖြူကျော့ဝေကို ဖန်ဖို့စသည်။သူက အိမ်ထောင်နဲ့ဖြစ်ကြောင်းမိန်းမကမွေးတော့မည်ဖြစ်ကြောင်းပြောတော့ သူက ရီပြီး ဘာဖြစ်လဲကွာ နောက်မနွယ်ရင်ပြီးတာပဲပြောသည်။မနက်ကျတော့ သူကပင် ဖြူကျော့ဝေကိုသူနဲ့လာထိုင်ချုင်းလိုက်လို့မဖြူနဲ့ကိုဇော်ဝင်းကကျေးဇူးတွေတင်နေသည်။ဖြူကျော့ဝေက မျက်နှာစူပုပ်နေသည်။

လမ်းတွင်အဲ့အကိုနဲ့သဘောမတူပါဘူး ချောလဲမချောအသားလဲမဲသေးတယ်ဟုပြောလို့သူရီရသေးသည်။ သူမအသက်က၂၅ကျော်ပြီမို့သူ့ထက်သုံးနဖျသ်ငယ်သည်။ကိုဇော်ဝင်းနဲ့မဖြူကသုံးဆယ်နီးပါးတွေ။သူမကအတွဲ ကြားဝင်ဝင်ရှုပ်ချင်လို့လမ်းမှာသူ့ကို ချော့ရသည်။ဟိုရောက်ရင် ကြိုက်တာဝယ်ပေးမယ်ဆိုပြီး ပြောမှမရှုပ်တော့ဘူးလို့ကတိပေးသည်။လမ်းမှာကားစီးရင်းငိုက်လာတော့ သူ့ပေါ်မှီပြီးအိပ်သည်။အရှေ့ကအတွဲကတော့ လှည့်ကိုမကြည့်။တချိန်လုံးပူးကပ်နေသည်။သူလဲကြာတော့လက်ကညောင်းလာလို့ နည်းနည်းပြင်တော့ဖြူကျော့ဝေက ရတယ် တင်ချင်တင်လို့ပြောသည်။သူလဲဂွင်ပဲမို့ လက်ကိုဖြူကျော့ဝေပုခုံးပေါ်တင်ထားလိုက်သည်။လမ်းက ခုန်သည်မို့လက်က ဟိုထိဒီထိတော့ထိမိသည်။

ဟိုရောက်တော့ဟိုတယ်တွင် ဟိုအတွဲကနှစ်ယောက်ခန်းတစ်ခန်း သူတို့က တစ်ယောက်ခန်းနှစ်ခန်းယူသည်။သူတို့နှစ်ယောက်က ကပ်လျက်ပင်။ဟိုအတွဲက အပေါ်ထပ်မှာ။ဖြူကျော့ဝေက စိတ်ကောက်နေလို့ လိုက်ချော့ရသေးသည်။မဖြူကိုကောက်တာမို့ မဖြူက မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ချော့သည်။သူက မဖြူကိုမျက်ရိပ်ပြကာ အသာနေ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုပြီး သူပဲစိတ်ကောက်ပြေအောင်လုပ်ပေးလိုက်သည်။သူ့ကိုကပ်ပြီးပြောသည်။ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်ဆိုလို့ သူရီရသေးသည်။တစ်ယောက်ခန်းဆိုပေမယ့်ကျယ်ပါငည်။ရေချိုးခန်းအိမ်သာပါပြီးအခန်းထဲမှာ Tvရေခဲသေတ္တာ အစုံပါသည်မို့မဆိုလှပေ။အခန်းထဲရောက်တော့နားနားနေနေ မေလိုက်သည်။ဖြူကျော့ဝေက သူ့ဆီဖုန်းဆက်ပြီးလျှောက်သွာချင်တယ်ပြောတော့ သူလဲဟိုဒီသွားကာ သူလိုချင်တာလေးတွေဝယ်ပေး စားချင်တာကျွေးပြီးပြန်လာသည်။ဟိုအတွဲကတော့ ထွက်ကိုမလာ။

အချိန်ရှိခိုက်လုံ့လစိုက်နေကြသည်ထင်ပါ့။ ဖုန်းဆက်ရာမကိုင်လို့အခန်းတံခါးသွားခေါက်မယ်လုပ်နေလို့မနည်းတားရသည်။ဝဋ်လည်လိမ့်မယ်ဆိုပြီး။သူ့ကိုမျက်စောင်းထိုးသည်။ပြီးအခန်းထဲမှာ ခဏအိပ်လိုက်သည်။ညနေကျ ကမ်းခြေဆင်းကြသည်။သူတို့နှစ်ယောက်တစ်တွဲ ဟို နှစ်ယောက်က တစ်တွဲ သူတို့သွားချင်တဲ့ဖက်သွားသည်။သူလဲဘောကွင်းငှါးကာ ဖြူကျော့ဝေကို ပေးသည်။ဖြူကျော့ဝေက အသားကပ်ဘောင်းဘီအနက်ရောင်ဒူးနားလောက်ကိုဝတ်ကာ အင်္ကျီလည်ဟိုက်အနက်ရောင် တင်ပါးကျော်ကိုဝတ်ထားသည်။ သူ့ကိုဓာတ်ပုံရိုက်ခိုင်းပြီးပို့စ်မျိုးစုံပေးနေသည်။ပြီးတော့ရေထဲဆင်းဆော့ကြရာ ရေမကူးတက်လို့ကြောက်နေသည်။သူလဲ အတင်းဆွဲခေါ်လာပြီးရေနဲ့ပက်ကာစနေသည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ရဲလာကာသူ့ကိုရေနဲ့ပြန်ပက်လိုက်ဘောကွင်းစွပ်ကာရေကူးလိုက်လုပ်နေသည်။လှိုင်းတစ်လုံးဝင်သောင့်လိုက်ရာ သူမကြောက်လန့်ပြီး သူ့ဆီအတင်းဖက်ထားသည်။

သူလပြန်ဖက်ကာ အားပေးလိုက်သည်။ပြီးတော့သူမရှက်သွားသည်။သူလဲမသိချင်ယောင်ဆောင်ကာဆက်ဆော့နေသည်။တစ်နာရီကျော်ကျော်ရေထဲဆင်းပြီးတော့ပြန်တက်လာကာ အခန်းထဲတွင်ရေချိုပြန်ချိုးလိုက်ကြသည်။အဝတ်အစားလပြီးတော့ ညနေစာထွက်စားကြသည်။ကိုဇော်ဝင်းက သူရှင်းပေးပြီး ညကျတို့လေးယောက်မီးပုံပွဲ လုပ်မယ်မိန်းကလေးတွေသောက်ချင်တာစားချင်တာပြောလိုဆိုတော့ ဖြူကျော့ဝေက ဂမ်းသာအားရလက်ခုပ်ထတီးလို့ ရီလိုက်ကြသည်။ဟိုတယ် စားသောက်ဆိုင်က အကုန်စီစဉ်ပေးသည်ပြောလို့ သူတို့မှာချင်တာမှာပြီး သူက ဂစ်တာရမလားမေးတော့ ရပါသည်တဲ့။

ညဖကျကြ သူတို့ယောကျကြားလေးနှစျယောကျက ဝီစကီ မိနျးကလတှေကေ စပိုငျဝိုငျသောကျကာ အမွညျးစားကွရငျးစကားပွောလိုကျ စလိုကျနဲ့ပြောျစရာ။သူက ဂစျတာတီးပွီးသီခငြျးဆိုပွတော့ အားလုံးလိုကျဆိုကွသညျ။ပွီးတော့ ကကွသညျ။ညကိုးနာရီကြောျဆယျနာရီလောကျကြ မိနျးကလေးတှကေမူးလာပွီ။ဒါကွောငျ့သူတို့လု လတျစသတျကာ အခနျးကိုပွနျကွသညျ။အခနျးထဲရောကျလို့ အဝတျလဲကာ TVကွညျ့နတေုနျး ဖုနျးသံကွာတော့ ဖွူကြော့ဝေ မအိပျခငြျသေးဘူး ပငြျးလို့လို့ပွောပွီး ကမျးေုခလမျးလြှောကျခငြျတယျဟုဂြီကလြို့မှောငျနပွေီနောကျရကျမှပွောတော့ မရဘူး မအိပျခငြျသေးလို့ လိုကျပို့ဟုပွောသညျ။သူလဲထှကျလာရာ သူ့အခနျးဝတှငျရပျကာဖုနျးဆကျနတေဲ့ ဖွူကြော့ဝကေိုတှေ့လိုကျသညျ။

မျက်နှာက ပြုံးစေ့စေ့။ညအိပ်ဝတ်စုံ ပန်းရောင်အင်္ကျီနဲ့ဆင်တူ ဘောင်းဘီဝတ်ထားသည်။သူလဲ ဖြူကျော့ဝေကိုခေါ်ကာ ဟိုနားဒီနားလမ်းလျှောက်ရင်းစကားပြောကြသည်။ပြီးတော့ ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ယှဉ်ထိုင်ပြီးစကားပြောနေကြသည်။ သူ့ရည်းစားအကြောင်းကိုမေးတော့ သူ့ကိုရင်ဖွင့်သည်။သူမကိုဘယ်လိုနိုင်ကြောင်း စကားနားမထောင်ကြောင်း ခုလဲကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့တွဲနေတယ်လို့သူ့သူငယ်ချင်းများကပြောလို့မေးတော့ အလုပ်အတူတူလုပ်နေတာမို့တွဲသွားတွဲလာသွားဖြစ်ပြီး သူ့ကိုမယုံကြည်ရကောင်းလားဆိုပြီးနောက်ပိုင်းဖုန်းမဆက်တော့ကြောင်း လိုင်းပေါ်တွင်ဟိုသွား ဒီသွားပုံတွေကိုတင်နေကြောင်းပြောပြသည်။ညနက်လာတော့ လေကလဲတိုက်သည်မို့ အေးလာလို့ ဖြူကျော့ဝေက လက်ကလေးပိုက်ပြီးချမ်းနေသည်။

သူကလဲအရက်ရှိန်နဲ့ရီဝေဝေဖြစ်နေကာ စိတ်ကလဲ ကြွနေသည်မို့ ဖြူကျော့ဝေပုခုံးကိုဖက်ကာ သူ့ရင်ခွငငထဲထည့်လိုက်သည်။ဖြူကျော့ဝေကလဲအလိုက်သင့်ပါလာပြီးငြိမ်နေသည်။သူမခုနက မဖြူတို့အခန်းသွားတော့ သူတို့တွေသောင်းကျန်းနေတာ အပြင်ကတောင်ကြားရတယ်လို့ပြောသည်။သူလဲ တို့လဲအဲ့လိုသောင်းကျန်းရအောင်လေ လို့ပြောတော့ သူ့ကို ဆိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ဟင်းနော်လို့ပြောရာ သူလဲ ဖြူကျော့ဝေမေးစေ့ကိုမကာ နုတ်ခမ်းကိုနမ်းလိုက်သည်။ဖြူကျော့ဝေမျက်လုံးများမှိတ်သွားပြီး သု့ကို ဖက်လိုက်သည်။လျှာကိုပါးစပ်ထဲထည့်ကာ လျှာချင်းကလိလိုက်တော့ အသက်ရှူသံပြင်းလာသည်။

အနမ်းရှည်တစ်ခုပေးပြီးတော့ အခန်းထဲသွားရအောင်ပြောပြီး ဖြူကျော့ဝေအခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်သည်။ သူလဲအခန်းထဲရောက်တော့ ဖြူကျော့ဝေကိုနမးရင်းဖင်တွေကိုနယ်ကာ ကူတင်ပေါ်သို့ကန့်လန့်ဖြတ်လှဲချလိုက်ပြီးညဝတ်အင်္ကျီကိုချွတ်လိုက်ကာ ဘော်လီကိုချွတ်ပြီးနို့တွေကိုစို့လိုက်သည်။နို့လေးတွေက မထွားပေ။အကြမ်းပန်ကန်လုံးသာသာပင်။သူလဲအားနဲ့နို့တစ်ခုလုံးကိုအားနဲ့စုပ်ပြီးနို့သီးခေါင်းကိုလျှာနဲ့ကစားလိုက်ပြီးပေါက်တွေကိုညှစ်လိုက်ရာ ဖြူကျော့ဝေ ညည်းသံတစ်ခုထွက်လာပြီးခန္ဓာကိုယ့်မော့တက်သွားကာ သူ့ကို တင်းတင်းဖက်ထားသည်။သူလဲ လက်တစ်ဖက်က ညဝတ်ဘောင်းဘီကိုချွတ်လိုက်ရာ ဖြူကျော့ဝေကလဲ ကာချွတ်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးအဝတ်မရှိတော့ပေ။အစေ့တွေကို ကလိလိုက် အဖုတ်ထဲကိုကလိလိုက်လုပ်နေရင်းနဲ့ သူမ တစ်ချီပြီးသွားသည်ထင်သည်။အရမ်းကိုဟော့ပြီးငြိမ်သွားသည်။သူခဏနားပြီးဆက်ကလိပြန်ရာ ပြန်ပြီးစိတ်ထလာသည်။အဖုတ်ထဲကအရည်တွေကလဲ ရွှဲနေသည်။ဒါကြောင့်သူလဲ ညဝတ်အင်္ကျီနဲ့ဘောင်းဘီကိုချွတ်ကာ အနားရှိထမိန်တထည်ယူပြီး ဖြူကျော့ဝေဖင်အောက်ကိုခင်းကာ ခြေထောက်တွေကိုမြှောက်ပြီးပေါင်ကိုကားလိုက်ရာ အဖုတ်ကဟတတလေးဖြစ်သွားသည်။အဖုတ်ဝမှာအရည်တွေနဲ့စိုနေသည်သူလဲလက်မနဲ့အစေ့ကိုချေလိုက်တော့ တွန့်သွားကာ ပေါင်ကိုပိုပြီးကားသွားသည်။

သူလဲလကျမနဲ့လကျညှိုးနဲ့အဖုတျနှုတျခမျးသားကိုဖွဲလိုကျရာအတှငျးသားပနျးရောငျလေးကလုပျခငြျစရာ။ လီးကို အဖုတျဝမှာတေ့ပွီး ဖိထညျ့လိုကျရာ အရညျတှရွှှေနလေို့ တငျးတငျးကပြျကပြျနဲ့ပငျ တစျဝကျလောကျဝငျသှားသညျ။ဖွူကြော့ဝေ သူ့ရငျဘတျကိုတှနျးထားကာ “အာ့ နာတယျ ယောကျခမရယျ ဖွေးဖွေးအရမျးနာတယျ ဟငျ့ဟငျ” သူလဲဖွေးဖွေးခငြျးပွနျထုတျကာ နို့တှကေိုခြပေေးလိုကျ အစေ့ကို ကလိလိုကျလုပျပေးလိုကျပွီးပွနျထညျ့လိုကျသညျ။ဖွေးဖွေးခငြျးလုပျနရေငျးနဲ့အရညျတှထေပျထှကျလာလို့ ထပျထပျထညျ့ရငျး အဆုံးထိဝငျသှားသညျ။သူမလဲ အတှေ့အကွုံရှိသူမို့ထငျသညျ။အောကျကနအေလိုကျသငျ့နပေေးသညျ။

လီးကို သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ထုတ်ကာထည့်လိုက်ထုတ်လိုက်ဆောင့်ရင်းခပ်သွက်သွက်ဆောင့်လိုက်ရာ ခံနိုင်လာသည်မို့ သူလဲတစ်ဝငးက်ကျော်ကျော်ထုတ်ကာ ခပ်သွက်သွက်ဆောင့်ပေးလိုက်သည်။ “အ့အ အ အင့်အင့်” “ဇွပ် ဇွပ် ဖတ်ဖတ် ဗြွတ်ဗြွတ်” “နာသေးလား ဖြူကျော့” “မနာတော့ဘူး ဆောင့်ဆောင့်” သူလဲ အားရပါးရဆောင့်နေလိုက်သည်။ဆောင့်ချက်တွေကြာလာတော့ဖြူကျော့ အဖုတ်ထဲမှ တင်းခနဲ တင်းခနဲ့ဖြစ်ကာ သူ့လီးကို ညှစ်ညှစ်လာသည်။သူလဲ ကျင် ခနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားကာ မီးကုန်ယမ်းကုန်ဆောင့်လိုးလိုက်သည်။ဖြူကျော့ဝေ အားခနဲ့ အားခနဲအော်ဟစ်ပြီး သူ့လီးကိုဆက်တိုက်ညှစ်ကာ သူ့ကို အတင်းဖက်ထားပြီး ပြီးသွားသလို သူလဲ လီးတစ်ခုလုံး ပူခနဖြစ်သွားကာ သုတ်တွေက မထိန်းနိုင်ပဲ ပြီးသွားသည်။

မိန်းမနဲ့ဝေးနေတာနဲ့ သုတ်တွေကမနည်းလှပေ။နှစ်ယောက်သားဆန့်ငင်ဆန့်ငင့နဲ့ ထပ်လျှက်သား အမောဖြေနေကြသည်။တအောင့်ကြာတော့ သူစာပွဲပေါ်က တစ်ရှူးယူကာ ဖြူကျော့ဝေကိုပေးပြီး သူလဲ ယူကာ အဖုတ်ထဲက လီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဗွက်ခနဲ သုတ်ရည်တွေက အဖုတ်ကတဆင့်ဖင်ကြားထဲသိုစီးကျသွားသဖြင့် ဖြူကျော့လဲ ကမန်းကတန်းတစ်ရှူးနဲ့သုတ်ကာ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားသည်။ သူလဲ လီးကိုပြောင်နေအောင်သုတ်ပြီး အမှိုက်ခြင်းထဲထည့်ကာ အဝတ်ကိုဝတ်ပြီးကုတင်ပေါ်လှဲနေလိုက်သည်။ဖြူကျော့ဝေထွက်လာတော့ သူလဲ ဝင်ကာသေးပေါက်ပြီးလီးနဲ့လက်တွေကို ရေဆေးဆပ်ပြာတိုက်ကာသန့်ရှငးပြီးထွက်လာတော့ ဖြူကျော့ဝေအဝတ်တွေ ဝတ်ပြီးပြီ။

သူလဲ အနားသွားကာ ဖြူကျော့ကို ဖက်လိုက်တော့ လူဆိုးကြီး သူ့သားနဲ့ပေးစားမယ်ပြောပြီး သူကအရင်စားတယ်ဟုပြောတော့ သူလဲ ရီနေလိုက်သည်။ရေခဲသေတ္တဖွင့်ကြည့်ရာ ဘီယာဘူးတွေတွေ့တာနဲ့ သောက်မလားမေးတော့ အင်းဆိုနဲ့ နှစ်ယောက်သား ဘီယာသောက်ပြီး ရေခဲသေတ္တထဲက ချိစ်ဗူးယူကာမြည်းကြသည်။သူက ရည်းစားနဲ့ ဘယ်နှစ်ခါဖြစ်ဖူးလဲမေးရာ မူးနေလို့လားမသိ သုံးလေးငါးခါတော့ရှိမယ်လို့ပြောသည်။သူ့ကိုလဲ မိန်းမတွေဘယ်လောက်လုပ်ဖူးလဲမေးတော့ မိန်းမ မရခင်က ရည်းစားတွေနဲ့လုပ်ဖူးကြောင်း မိန်းမရပြီးတော့ မလုပ်တော့ကြောင်းပြောရာ မယုံပါဘူးလို့ပြောလို့ သူကဘာနဲ့သက်သေပြရမလဲမေးရာ ရီနေသည်။ဘီယာတစ်ဗူးကုန်တော့ သူမကတစ်ဝက်လောက်သာသောက်နိုင်သည်။

နည်းနည်းတင်သလိုဖြစ်တာမို့ သူလဲ စိတ်ပြန်ထလာကာ ဖြူကျော့ကို ဖက်ပြီးနမ်းလိုက်သည်။ဖြူကျော့လဲ သူ့လို့ပင်နေမည်။ပြန်ဖက်ကာ နမ်းသည်။သူ့လီးကို ကိုင်ကာ ဂွင်းထုပေးသည်။သူ့စိတ်က ပိုထန်လာပြီး ဖြူကျော့အဝတ်တွေချွတ်ရာ ဖြူကျော့ကလဲ သူ့အဝတ်တွေကိုပြန်ချွတ်ပေးသည်။ သူမကို လီးစုပ်ပေးလို့ပြောတော့ စုပ်ပေးသည်။သူမအဖုတ်က အရည်တွေနဲ့စိုနေပြန်သည်။သူလဲ ထန်ထန်နဲ့ အဖုတ်ကို ကလိုင်းပေးလိုက်သည်။နှစ်ယောက်သား ရမက်တွေတအားထန်လာကာ သူဖြူကျော့ကို ကုတင်စွန်းမှာလက်ထောက်ခိုင်ပြီး ကုန်းခိုင်းကာ နောက်ကနေ ဖင်ကိုဖြဲ အဖုတ်ထဲ ထည့်ကာ ဆောင့်ပေးလိုက်သည်။

မူးကလဲ မူးတော့ ရမက်တွေလဲ ကြူးနေကြသည်။ဆောင့်လိုးသံ တအင်းအင်းအော်ညည်းသံ အဖတ်ဖတ်ရိုက်သံတွေနဲ့အခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေသည်။သူလိုးတာနာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ဆောင့်ချက်တွေက စက်သေနတ်ပစ်သလို မြန်လာပြီးသူပြီးသွားသည်။ဖြူကျော့ကတော့ နှစ်ချီဆက်တိုက်ပြီးရသည်လို့ပြောသည်။နှစ်ယောက်သား ဖလက်ပြကာ ရေပင်မဆေးနိုင်တော့ တစ်ရှူးနဲ့သာသုတ်ပြီး အဝတ်လဲမဝတ်နိုင်တော့ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။မနက်လေးနာရီကျော်တော့ အေးလာတာနဲ့သူနိုးလာပြီးကြည့်တော့ ဖြူကျော့ကသူ့ဘေးနားမှာကွေးကွေးလေးအိပ်ပျော်နေသည်။သူလဲ အဝတ်ဝတ်ကာ ဖြူကျော့ကိုစောင်ခြုံပေးပြီး အခန်းကိုအထဲမှလော့ချခဲ့ကာ သူလဲသူ့အခန်းထပြန်ကာအိပ်လိုက်သည်။မနက် ရှစ်နာရီထိုးတော့ဖုန်းလာမှနိုးသည်။

ကိုဇော်ဝင်း မနက်စာမစားဖူးလားလို့မေးတော့ သူလဲလာမယ်ဟုပြောပြီးရေအမြန်ချိုးကာ အဝတ်လဲပြီးထွက်လာခဲ့သည်။ဖြူကျော့ဝေကတော့မျက်နှာစူပုပ်နေကာ သူ့ကိုစကားမပြော။သူပြုံးပြလိုက်တော့ မျက်စောင်းထိုးသည်။သူလဲပုခုံးတွန့်ကာဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မှာစရာရှိတာမှာကာ ဒီနေ့အစီအစဉ်ကိုမေးတော့ အနားတဝိုက်ကိုလည်မည်လို့ပြောသည်။စားပြီးတော့ ပိုက်ဆံရှင်းကာသွားကျတော့ ဖြူကျော့ဝေက မဖြူနားမှာအတင်းကပ်ကာသွားသည်။ကိုဇော်ဝင်းခမျာမျက်နှာကြီးရှုံတွနေပြီးသူ့ကိုမေးသည်။ “ဟိုကောင်မလေးက မင်းကို စိတ်ကောက်နေတာလား။ဘာဖြစ်လို့လဲ” “သိဘူးလေ။ညကအကောင်းပဲ။ခုမှဘာဖြစ်တာလဲမသိဘူး” “ရှုပ်တယ်ကွာ မင်းဝင်လုံးပလိုက်ကြာလို့။

လိုအပ်နေတာကို ဝစ်စာပေါက်လေးထည့်လိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ် ဟားဟားဟား”သူလဲသဘောကျပြီးရီလိုက်ရာ ရှေ့ကနှစ်ယောက်က လှည့်ကြည့်ပြီး ဖြူကျော့ဝေက မျက်စောင်းထိုး ခြေစောင့်ကာဆက်တောက်ဆက်တောက်နဲ့သွားသည်။ရယ်ဒီမိတ်အကျပ်အဝါရောင်လက်စကနဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီအကြပ်ကိုဝတ်ထားသည်။မရှိမဲ့ရှိမဲ့ဖင်ကို လှုပ်ကာသွားနေသည်။သူကြည့်ရင်း အဲ့ကလေးမကို ဖင်ချချင်စိတ်ဖြစ်သွားရသည်။ကိုဇော်ဝင်းက “မျိုးကို အဲ့ကောင်မလေးအိုးနဲ့ငါ့ဆော်အိုး ယှဉ်ကြည့်စမ်း ။အဲ့ကလေးမ ထည့်လိုက်ရရင် ထုတ်ချင်းတောင်ပေါက်မှာကြောက်ရတယ် ဟိဟိ” “အာ ခင်ဗျား ကြိတ်ကြံနေလားမသိဘူး။မကောင်းပါဘူးဗျာ။မဖြူတယောက်လုံးရှိတာ” “ငါကမင်းအတွက်ပြောတာ။စဉ်းစားမနေနဲ့ကိုယ့်လူ။

အဆင်ပြေရင် ဆွဲသာစား။အရိုးတော့မကျိုးစေနဲ့ဟားဟားဟား” “လုပ်ပြီ။ခင်ဗျားတို့လဲနည်းနည်းတော့လျော့ဦး။တော်ကြာဘေးခန်းက ခဲနဲ့ပေါက်မယ်။ခဲနဲ့ပေါက်တာတော်သေး။ကုတင်ကျိုးကျနေမယ်။မဖြူလဲ အတော်ကျသွားသလိုပဲ ဟိဟိ” “ငါက လျှော့ပါတယ်ကွာ။ကိုယ်စောင့်နတ်က နှိုးဆော်နေလို့ခက်နေတာကွ” နှစ်ယောက်သားပေါက်ကရတွေပြောရင်းသွားနေကြသည်။ ဘုရားရောက်တော့ အဖွဲ့လိုက်ဓာတ်ပုံရိုက်ကျသည်။ဘုရားရှိခိုးတော့ ကိုဇော်ဝင်းက သိသိသာသာပင် မဖြူလက်ကိုကိုင်ကာ ထွက်သွားတော့ သူနဲ့ဖြူကျော့ဝေကျန်ခဲ့သည်။ဖြူကျော့ဝေက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီးထွက်သွားတော့သူလဲနောက်ကလိုက်ပြီး စကားပြောရာ ပြန်မပြောပဲ ကြာသာပတေးထောင့်မှာဘုရားရှိခိုးနေသည်။

သူလဲ ထိုင်ကာ ဘုရားရှိခိုးပြီး မိန်းမနဲ့ မမြင်ရသေးတဲ့ရင်သွေးလေးကိုမှန်းကာ ဆုတောင်းပေးလိုက်သည်။ပြီးတော့ ဖြူကျော့ဝေမရှိတော့ ။လိုက်ရှာတော့ တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေတာတွေ့ရာ သူလဲကပ်ထိုင်လိုက်ပြီး ဘာဖြသ်နေတာလဲ မေးတော့မဖြေ။အတင်းမေးတာမရလို့ လူကြားထဲထဖက်ရမလားမေးကာမှ လန့်ပြီး “ကိုယ့်အပြစ်ကိုယ်မသိဘူးလား” “သိဘူးလေ” “ဘယ်ချိန်ထသွားတာလဲ။လူကို ဒီတိုင်းထားခဲ့တယ်။ဟင်း သွားရင်နိုးသွားပါလား။နိုးတော့လန့်တောင်သွားတယ်။တကယ်ပဲဟွန်း” သူရီလိုက်ပြီး ချော့ရသည်။ အိပ်ရေးပျက်မှာစိုးလို့မနိုးရက်လို့မနိုးတာဖြစ်ကြောင်းဆက်အိပ်နေချင်ပေမယ့် မနက်မဖြူတို့လာရင်သိသွားရင် သူမကို သိက္ခာကျမှာစိုးတဲ့အကြောင်းပြောရင်းချော့ရသည်။ဟန်ဆောင်ကာစိတ်ကောက်တာမို့ပြေသွားသည်။

တော်တော်လေးကြာတော့မဖြူတို့ သူတို့ဆီလာသည်။ကိုဇော်ဝင်းက လက်မဖောင်ပြရာ သူလဲခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။လျှောက်သွားကြပြီး နေ့လည်စာကို နီးစပ်ရာဆိုင်မှာဝင်စားက ဟိုတယ်သို့ပြန်လာပြီး မဖြူတို့က သူတို့အခန်းထဲဝင်သွားသည်။သူလဲ ဖြူကျော့ဝေအခန်းကိုတံခါးခေါက်ရာ လာဖွင့်ပေးတော့ အခန်းထဲဝင်လိုက်ပြီးတံခါးပိတ်လိုက်သည်။ဖြူကျော့ဝေက ဘာလာလုပ်တာလဲ ပြန်ထွက်လေ။မထွက်ရင် အော်လိုက်မှာနော်နဲ့ မူနေတာကြောင့်ဆွဲဖက်လိုက်ပြီးနှုတ်ခမ်းကို နမ်းကာကုတက်ပေါ်လှဲချလိုက်သည်။ပြီးတော့ အင်္ကျီကိုချွတ်ကာ ဘရာကိုပါတခါတည်းချွတ်ပြီးနို့တွေကို ပယ်ပယ်တယ်နယ်ညှသ်ပြီးနယ်ပလိုက်တော့ ကော့တက်သွားပြီး အသကရှူသံပြင်းလာသည်။ သူလဲနို့တွေကိုရေရေလည်စို့လိုက်ပြန်သည်။

ပြီးတော့ သူ့အင်္ကျီတွေ ဘောင်းဘီတွေချွတ်လိုက်ပြီးဖြူကျော့ဝေရဲ့ဘောင်းဘီအကျက်ကိုကြယ်သီးဖြုတ်ကာ ချွတ်လိုက်သည်။ဖြူကျော့ဝေလဲ ကူကာချွတ်လိုက်သည်။ အဖြူပေါ်မှာ အနီစင်းလေးတွေနဲ့အတွင်းခံသာကျန်တော့သည်။သူလဲအတွင်းခံပေါ်ကနေ အမြှောင်းတိုင်းလက်ညှိုးလက်ခလယ်နဲ့ဒေါင်လိုက်ဆွဲချလိုက်ရာ အင်းဟင်းဟင်း ညည်းသံရှည်ထွက်လာပြီး ပေါင်နှစ်ချောင်းစုလိုက်ချဲလိုက်ဖြစ်နေသည်။ပြီးအတွင်းခံကိုချွတ်ကာ အစေ့တွေကို ဇိမ်ဆွကြာကလိပေးလိုက်သည်။ဖြူကျော့လဲ ပါးစပ်ကိုမစေ့နိုင်တော့ ပဲ တဟင်းဟင်းနဲ့။သူလဲ အတွင်းခံချွတ်ပြီးဖြူကျော့ကို လီးကိုင်ခိုင်းရာ ကိုင်ပေးပြီးဂွင်းထုပေးနေသည်။သူလဲအဖုတ်ထဲသို့ လက်ခလယ်ထို့ထည့်လိုက်ပြီးကလိပေးသည်။အရည်တွေတစိမ့်စိမ့်ကျနေသည်။

လူလဲ တဟင်းဟင်းနဲ့ ဆောက်တည်ရာမရ။နောက်လက်ညှိုးပါ ထပ်ပြီးလက်နှစ်ချောင်းပူးကာအဖုတ်ကိုကလိပေးလိုက်သည်။အဖုတ်ထဲတွင်တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လက်ချောင်းတွေကို အတွင်းကြွက်သားတွေက ညှစ်ညှစ်လာပြီး သူ့လီးကိုဆုပ်ထားတဲ့လက်တွေက တင်းကြပ်လာကာ ပါးစပ်ကလဲ “အ ယောက်ခမ ရယ် ဟင်းဟင်းဟင်း အ အအား” အော်သံနဲ့အတူ တကိုယ်လုံးတွန့်လိမ်ကာ ခြေချောင်းတွေကုပ်တက်လာပြီး ဖင်ကကော့တက်လာကာပြန်မကျတော့။တအောင့်နေမှ ဟင်းခနဲသက်ပြင်းချကာ ဖင်ကပြန်ကျသွားသည်။သူမ ပြီးသွားလေပြီ။ဖြူကျော့ သူ့ကိုထကာဖက်လိုက်သည်။ပါးစပ်ကလဲဗလုံးဗထွေးနဲ့သူ့ကိုတင်းတင်းဖက်ထားသည်။သူလဲအထုတ်ထဲကလက်ကိုပြန်မထုတ်ပဲငြိမ်နေလိုက်သည်။

ခနကြာတော့ “ဖြူကျော့””ဟင်” “ကို့ ကို လီးစုပ်ပေးကွာ” “အင်းစုပ်ပေးမယ်”ပြောသည်။သူလဲကုတင်ပေါ်ကဆင်းကာမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အနားကထမိန်ယူကာဖြူကျော့အောက်ကိုခင်းလိုက်ပြီး အဖုတ်ထဲကလက်ကိုထုတိလိုက်ရာ ဗွက်ခနဲ အရည်တွေကျလာသည်။ဖြူကျော့ကသူ့လီးကိုကိုင်ပြီး ကုန်းကာစုပ်ပေးလိုက်သည်။သူလဲအဖုတ်ထဲကအရည်တွေကိုကလော်ကာ ဖင်ဝကိုသုတ်လိုက်ပြီး ဖင်ဝကို ပွတ်ပေးလိုက်ရာဖင်က ရမ်းခါသွားတာကို သဘောကျပြီးဖင်ကိုထိန်းကာ ကလိပေးနေသည်။ဖင်ဝက စူပွပွဖြစ်လာသဖြင့်အဖုတ်ထဲကိုနှိုက်လိုက်သည်။ပြီးတော့ ဖင်ဝကိုကလိပြီးလက်ခလယ်နဲ့ဖင်ဝကိုဖိထောက်လိုက်ရာ လက်ကလဲအရည်တွေကရွှဲ ဖင်ဝကပွင့်နေချိန်ဖြစ် လို့လက်တစ်စစ်ခန့်ဝင်သွားသည်။

တဆက်တည်းလက်တဖက်ကလဲ အဖုတ်ထဲကိုနှိုက်ကာ ကလိလိုက်သည်။ဖြူကျော့ အင်းအင်းနဲ့နေသည်။ပါးစပ်က လီးကိုတော့အစုပ်မပျက်။လီးစုပ်ဖူးပုံရသည်။စုပ်တာကဝါမရင့်သေးပေမယ့်အဆင်တော့ပြေသည်။ဖင်အဖုတ်ကိုကလိရင်း ဖင်ထဲသို့လက်ကို ဖြေးညှင်းစွာ တရစ်ချင်းထည့်နေသည်။ဖင်ကို ကလိတာကို သဘောကျပုံရသည်။ဖင်ကိုပိုပိုကော့ပေးသည်။အဖုတ်ထဲမှအရည်တွေကလဲ ပိုပိုရွှဲလာကာ လက်ထည့်တိုင်းစွပ်ခနဲ စွပ်ခနဲမြည်နေသည်။ဖင်ထဲသို့ လက်ခလယ်တချောင်းလုံးဝင်သွားတော့ သူအသာလေးပြန်ထုတ် ပြန်ထည့်နဲ့ အဖုတ်ကထုတ်ဖင်ထဲထည့် ဖင်ထဲကထုတ်အဖုတ်ကထည့်လုပ်ပေးနေသည်။လီးစုပ်ချက်တွေကလဲ ပြင်းလာသည်။သူလဲ “ကဲ ဖြူကျော့ ကို လိုးချင်ပြီကွာ”ပြောလိုက်ရာ လီးကို ချွတ်ကာ သူ့ကို ရမက်တွေထနေတဲ့မျက်လုံးနဲ့ကြည့်တော့ သူက ကုန်းခိုင်းလိုက်သည်။

ဖြူကျော့ ကုတင်ပေါ်တွင်ကုန်းပေးလိုက်ရာ သူလဲ အဆင်ပြေအောင် ပြင်ပြီး အဖုတ်ဝကိုလီးနဲ့ထောက်ကာ ဖင်တွေကုလက်နဲ့ကိုက်ပြီးလီးကိုဆောင့်ထည့်လိုက်ရာ အားခနဲတချက်အော်ကာ ခါးကော့သွားပြီး ဟင့်ဟင့်နဲ့ဖြစ်သွားသည်။လီးကို ညှစ်လာသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ခါးကိုကိုင်ပြီးသူလဲ ဆောင့်ဆောင့်ပေးရာဖြူကျော့ကလဲနောက်ကိုပြန်ပြီး ကော့ကော့ပေးသည်။ဆောင့်ချက်က ကြာလာတော့ သူ့ရဲ့လီးကိုတင်းကြပ်စွာ ညှစ်လာပြန်သည်။ အစားထိုးချစ်သူ(၂) သူလဲ ပြီးချင်လာပြီမို့ ခါးကို တင်းတင်းကိုင်ကာ တရစပ်ဆောင့်ပစ်လိုက်ရာ “အင့် အင့် အင့် ဆောင့်ဆောင့် ဖြူကျော့ပြီးတော့မယ် ယောက်ခမ ဆောင့်ပါနာနာဆောင့် အင့်အင့်” “ကောင်းလား ဖြူကျော့ ခံလို့ကောင်းလား” “ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ် ယောက်ခမရောကောင်းလား” “ကောင်းတယ်” ပြောရင်းဆက်တိုက်ဆောင့်နေရာအချက်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်တွင်သူ့လီးကိုညှစ်ညှစ်နေတော့သည်။

သူလဲ ပြီးလုပြီးခင်မို့ မညှာတော့ ။အားရပါးရကို ဖင်ကိုတင်းတင်းကိုင်ကာ လီးကိုတဆုံးထုတ်ပြီးတရှိန်ထိုးဆောင့်ဆောင့်ချလိုက်ရင်း ပြီးသွားသည်။နှစ်ယောက်သားတအင်းအင်းနဲ့ထပ်ရက်ကုန်းကုန်းကြီး မှိန်းနေသည်။ပြီးတော့မှ ဖြူကျော့က တအိအိလဲကျသွားရာသူပါဖြူကျော့အပေါ် ထပ်ရက်ကျသွားသည်။ဖြူကျော့ကိုနမ်းလိုက်ပြီးဆံပင်တွေကိုဖွကာ မှိန်းနေလိုက်သည်။တအောင့်နေမှ ဘေးသို့လှိမ့်ချလိုက်ရာ ဖြူကျော့က သူ့အောက်ကထမိန်ကိုယူကာသူ့အဖုတ်ကိုသုတ်လိုက်ပြီးသူ့လီးကိုလဲသုတ်ပေးသည်။ “ဟင့် အကြီးကြီးပဲ လီးကြီးက။သူ့မိန်းမ တော့ ဘယ်လိုနေမယ်မသိဘူး။ဒီမှာတော့ သေတော့မယ်ဟင့်” “ကောင်းတယ်မှတ်လား ကြီး တော့” “ကောင်းဘူး” “ကောင်းပါတယ်” “ကောင်းပါဘူး” ကျီစယ်နေကြသည်။

သူမက သူ့ကို ယောက်ခမ သာ ခေါ်သည်။ခင်စက အကို ဘာညာခေါ်သေးသည်။သူ့မိန်းမကိုယ်ဝန် လွယ်ထားမှန်းစကားစပ်မိလို့ပြောကတည်းက သူ့ကို ယောက်ကျားလေး မွေးရင် ယောက်ခမ တော်မယ်ဆိုပြီး ယောက်ခမပဲခေါ်တော့ရာ နှုတ်ကျိုးနေပြီထင်သည်။သူတို့စနောက်နေပြီး ခနနေတော့ ဖြူကျော့ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားရာ သူပါလိုက်ဝင်သွားတော့ ဖြူကျော့က သူ့ကိုရေနဲ့ပက်ကာစသည်။သူလဲ ပြန်စရင်းတစ်ယောက်နဲ့တယောက်ဖက်ကာနမ်းကြပြီး ပြန်ထလာကာ ရေချိုးခန်းထဲတွင် ဖြူကျော့ကို နံရံကို ကပ်ကာ ကုန်းခိုင်းပြီး နောက်ကနေ လိုးသည်။ဖြူကျော့လဲ လို့းတဲ့အရသာကို ကြိုက်လို့လားဘာလားမသိ၊ သူလုပ်သမျှခံသည်။တစ်ချီပြီးသွားတော့ သူ့လီးကိုကိုင်ကာရေဆေးပေးသည်။သူလဲဖြူကျော့ကိုဆေးပေးလိုက်သည်။

ပြန်ထွက်လာကာအဝတ်ပြန်ဝတ်ပြီး သူ့အခန်းပြန်မယ်လုပ်တော့ မပြန်နဲ့တဲ့ သူနဲ့နေဆိုလို့ သူလဲကုတင်ပေါ်တွင်သူမကိုဖက်ကာ နားလိုက်ရင်းအိပ်ပျော်သွားကြသည်။ညနေကျ ဖြူကျော့က သူ့ကိုနိုးသည်။မဖြူတို့ဖုန်းဆက်တယ် သူတို့ရေသွားကူးကျပြီတဲ့။သူလဲ ထကာ သူ့အခန်းပြန်ပြီး အဝတ်လဲကာထွက်လာတော့ ဖြူကျော့လဲ အဝတ်လဲပြီးထွက်လာလေသည်။သူတို့နှစ်ယောက် အတူရေထဲသို့ဆင်းကြသည်။ တစ်နာရီလောက်ရေဆော့ပြီးပြန်တက်လာအခန်းပြန်ရေချိုး အဝတ်လဲကာ ညနေစာထွက်စားကြရာ ဒီတစ်ခါတော့သူကျွေးသည်။ဒီညအစီအစဉ်မေးတော့ ကိုဇော်ဝင်းက ဘာအစီအစဉ်မှမရှိ မနက်ပြန်ရမှာမို့ လက်ဆောင်လေးတွေလိုက်ဝယ်ရင်း စောစောနားမယ်အချိန်ရှိခိုက်လုံ့လစိုက်မလို့ဟေ့ဟုပြောရာ မဖြူကရှက်ပြီးကိုဇော်ဝင်းကို ထုရိုက်နေရာ သူတို့ရီလိုက်ကြသည်။

စားသောက်ပြီး လက်ဆောင်တွေလိုက်ဝယ်ကြပြီး ဟိုတယ်သို့ပြန်လာကြသည်။သူတို့လဲ မနက်ပြန်မှာမို့ သိမ်းစရာတွေသိမ်းထားလိုက်ကြသည်။ဖြူကျော့က လမ်းလှောက်ချင်တယ်ဖုန်းဆက်တော့ သူတို့တွေလမ်းလျှောက်ဖြစ်ကြသည်။လမ်းလျှောက်ရင်းဖြူကျော့က သူ့ကိုမှီကာလျှောက်သည်။ချစ်သူစုံတွဲတွေလိုပင်။ဖြူကျော့ကို သူကအမှန်တိုင်းပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဖြေဖို့နဲ့ သူလဲဖြေမယ်ဆိုပြီးစကားခံကာ သူနဲ့ဖြစ်ကြတဲ့ကိစ္စကိုဘယ်လိုခံစားရလဲမေးရာ သူမကလဲ တခါမှမရဘူးတဲ့ ခံစားမှုကိုရပြီးအရမ်းကိုကောင်းမွန်သည်။သူအရမ်းကိုကြိုက်တယ်လို့ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဖြေပြီးသူ့ကိုလဲ မေးရာ သူလဲကောင်းတယ် ဖြူကျော့က အပေးကောင်းတယ်။ဘယ်နှစ်ယောက်နဲ့ဖြစ်ဖူးလဲမေးတော့ နှစ်ယောက်ဟုပြောသည်။

သူဆယ်တန်းအောင်ပြီးစမှာသူနဲ့အတန်းတူကောင်လေးနဲ့ဖြစ်ကာ ပထမနှစ်ရန်ကုန်ကိုသူကကျောင်းတက်တော့ သူ့ကောင်လေးက ဗိုလ်သင်တန်းတက်သည်။ပထမနှစ်ပြီးတော့ တောင်ငူကိုပြန်လာကာတွေ့ကျတော့ ဖြစ်ကြသည်။နောက်ပြန်သွားပြီး သူလဲဒုတိယနှစ်ပြန်လာတက်တော့ ခုကောင်လေးနဲ့ထပ်ကြိုက်ကာ နောက်ဆုံးနှစ်မှ တည်းခိုခန်းတွင် ခေါ်သွားကာလုပ်ဖြစ်ကြသည်။နောက်ပိုင်းကျောင်းပြီးတော့ သူလဲတောင်ငူသို့ပြန်လာလို့ထပ်မတွေ့ဖြစ်။အလုပ်ဝင်တော့မှ ရန်ကုန်သို့တစ်ခါတစ်ခါလာကာတွေ့ဖြစ်ကြောင်းပြောသည်။သူ့က သူမကို သူ့ကိုချစ်လားမေးရာ “အမှန်တိုင်းပြောရရင်ယောက်ခမကို တွေ့စက စိတ်ဝင်စားမိတယ်။နောက်ပိုင်းကျတော့ မိန်းမရှိမှန်းသိတော့ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။

စကားပြောရတာစရ နောက်ရတာတွေကိုသဘောကျတယ်။အရမ်းတော့ခင်တယ်။မချစ်ဘူး။ဒါပေမယ့် ခုတော့ကြိုက်တယ် ယောက်ခမကရော” “ကိုလဲ ဖြူကျော့ကို မချစ်ဘူးသဘောမကျဘူး။ဒါပေမယ့် ဖြူကျော့နဲ့ဒီလိုဆက်ဆံရတာကို ကြိုက်တယ်။ပွင့်လင်းတယ် အပေးအယူမျှတယ်။ဒီလိုဆို တို့တွေက ချည်နှောင်မှုမရှိတော့ ဖြူကျော့ စိတ်ဆန္ဒရှိရင်ကို့ကိုပြော ကိုယ်ဖြည့်ဆည်းပေးမာ်။ကို စိတ်ပါရင်လဲ ဖြူကျော့ကဖြည့်ဆည်းပေး။အခက်အခဲရှိရင်နားလည်ပေးကြေး။ဘယ်လိုလဲ” “ok ကြိုက်တယ်။လောလောဆယ်ကျန်တာတွေမေ့ထားပြီး ခုချစ်သူတွေလိုနေကြရအောင်” စကားတွေပြောကြရင်း နှသ်ယောက်သားပြန်လာကြသည်။သူတစ်ခွန်းတော့ပြောလိုက်သည်။ဖြူကျော့ရဲ့ဖင်ကိုတော့ လိုးချင်တယ်ဟု။

ဖြူကျော့က ပုခုံးတွန့်သွားပြီး အမလေးသူ့ဟာကြီးက အကြီးကြီးနဲ့ ကြောက်တယ်လို့ပြောပြီးရီနေသည်။အခန်းထဲရောက်တော့ နှစ်ယောက်သားအရင်ကထက် ပွင့်လင်းလာသည်။နည်းမျိုးစုံလိုးကြသည်။တစ်နာရီကျော်တော့မှအိပ်ကြသည်။မနက်ခြောက်နာရီကျော်တော့ နိုးလာကြပြီးသူလဲအခန်းထပြန်ကာ ရေချိုးအဝတ်လဲ သိမ်းဆည်းပြီးဟိုတယ်ဧည့်ခန်းတွင်ကိုဇော်ဝင်းတို့ကိုစောင့်နေသည်။ခနကြာတော့သူတို့အတွဲဆင်းလာကြသည်။ညကဘယ်လောက်ကဲကြသည်မသိ။ မဖြူမျက်တွင်းတွေညိုကာ နားထင်တွေချိုင့်နေသည်။ဖြူကျော့လဲ ဒီတိုင်းပင်။သူတို့ဟိုတယ်ခရှင်းကာ မနက်စာစားပြီး မော်လမြိုင်သို့ပြန်လာကြသည်။မော်လမြိုင်ရောက်တော့ လျှောက်လည်ကာ ညနေတွင် ဖြူကျော့ကို ကားဂိတ်လိုက်ပို့ကြသည်။ဖြူကျော့က ပြန်သွားသည်။

သူလဲ ကိုဇော်ဝင်းနဲ့တူတူ မဖြူကိုလိုက်ပို့ပြီးဘီယာဆိုင်ဝင်ကာ သောက်ကြသည်။ကိုဇော်ဝင်းက သူလဲမနက်ကျ သူ့ရွာသို့ပြန်ပြီးမိဘတွေဆီခဏပြန်ကာ စလုံ့ပြန်တော့မည် နှစ်နှစ်ခန့်လုပ်ကာ မဖြူကို ယူမယ်ပြောတော့ သူလဲ အားပေးသည်။ချစ်ရသူချင်းမနီးစပ်သေးတော့ သူကိုယ်ချင်းစာသည်။ကိုဇော်ဝင်းမျက်နှာက လွမ်းဆွေးနေသည်။စကားလုံးတွေက ဆွေးနေသည်။သုံးရက်တာ ကာလကိုပြန်တမ်းတနေသလိုပင်။သူတို့တော်တော်မူးခါမှ တည်းခိုခန်းပြန်လာသည်။မနက်ကျ ကိုဇော်ဝင်းကလဲ သူ့ရွာသို့ ပြန်ကာ သူလဲ ဘာအံသို့ပြန်လာသည်။ပြန်ရောက်တော့ အလုပ်တွေကိုပြန်ပြီး ကြပ်မတ်ရပြန်သည်။ရုံးကိုသတင်းပို့ပြီး မိန်းမဆီဖုန်းဆက်ရသည်။ အလုပ်တွေနားတော့မှ ဖြူကျော့ဆီဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

တနေကုန် လုပ်စရာရှိတာတွေလုပ်ကာ ညနေကျ အဆောင်ပြန်လာပြီးရေချိုးအဝတ်လဲကာ အဆောင်က ချာတိတ်တွေနဲ့အပြင်ထွက်ထမင်းစားပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်သည်။ပြီးအဆောင်ပြန်လာကာ စာရင်းတွေလုပ် မိန်းမဆီဖုန်းဆက် အားတော့ လိုင်းသုံးကာ ဖြူကျော့နဲ့ စကားပြောသည်။ တစ်လလောက်ကြာတော့ ဖြူကျော့က ဘာအံလာလည်မယ်ပြောရာသူလဲလာခဲ့စရိတ်အကုန်ခံမယ်။ဒီမှာလဲ ကုန်ကျစရိတ်ခံမယ်လူသာလာခဲ့လိူ့ပြောတော့ သူမက မသိတာမှတ်လို့ ဟင်းဆိုပြီးပြောသည်။နောက်တစ်ပတ်သောကြာညလာမယ်ဟုပြောသည်။သေချာရင် ဟိုတယ်ကိုချိတ်ထားလိုက်မယ်ပြောလိုက်သည်။ သောကြာနေ့ညနေကျဖြူကျော့က သူ့ဆီဖုန်းဆက်သည်။ကားဂိတ်မှာတဲ့။သူလဲခရီးစဉ်ကိုပြောပြကာဘယ်ရောက်ရင်ဖုန်းဆက်ဖို့မှာလိုက်သည်။

သူလဲသူရင်းနှီးတဲ့ဇွဲကပင်ဟိုတယ်ကိုဖုန်းဆက်ကာ အခန်းမှာထားလိုက်သည်။ညဖက်ကျမိန်းမဆီဖုန်းဆက်အကျိုးအကြောင်းမေးကာ နောက်တစ်ပတ်ပြန်လာမယ်လို့ပြောလိုက်သည်။ဖြူကျော့ဆီဖုန်းဆက်ရာလမ်းမှာဘယ်နေရာမှန်းတော့မသိတဲ့။သူလဲစကားအတန်ကြာပြောပြီး ဖုန်းချကာနိုးစက်ပေးပြီးအိပ်လိုက်သည်။မနက် လေးနာရီနိုးစက်မြည်တော့ အိပ်ရာထမျက်နှာသစ်ကာ အဝတ်လဲပြီး အဝတ်နှစ်စုံလောက်ကို အိတ်ထဲထည့်ကာ အားဆေးတစ်လုံးကိုသောက်လိုက်ပြီး ကားသော့ယူကာ ကားနဲ့ထွက်လာလိုက်ပြီးဖြူကျော့ဆီဖုန်းဆက်တော့ တံတားကိုဖြတ်နေပြီဟုပြောသည်။သူလဲ ဇွဲကပင်ဟိုတယ်ရှေ့တွင်ကားရပ်ကာစောင့်နေလိုက်သည်။ခနကြာ တော်ဝင်ကား ရောက်လာပြီးသူ့ကားနားတွင်ရပ်လိုက်သည်။

သူလဲကားနားသို့သွားရာဖြူကျော့ကားပေါ်ကဆင်းလာသည်။သူလဲအိတ်ကိုလှမ်းယူကာဖြူကျော့ကိုကြိုလိုက်သည်။ကားကပြန်ထွက်သွားတော့ ဖြူကျော့ကိုသူ့ကားပေါ်တက်ခိုင်းပြီး ဟိုထဲဝင်လိုက်သည်။အခန်းသော့ယူကာ ဧည့်ကြိုကောင်လေးက သူတို့ကို လုံးချင်းဘန်ကလိုဖက်လိုက်ပို့သည်။အခန်းထဲပစ္စည်းထားကာအခန်းသော့ပေး အခန်းတံခါးပိတ်ပြီး ပြန်ထွက်သွားသည်။သူလဲ ဖြူကျော့ကို ဖက်လိုက်ပြီးနမ်းလိုက်သည်။ပြီးတော့ အပေါ်ကအနွေးထည်အပါးကိုချွတ်ကာ အင်္ကျီကိုချွတ်ရင်းဘော်လီချိတ်ကိုပါဖြုတ်ပြီး ချွတ်ကာ နို့တွေကိုနယ်ပေးလိုက်သည်။ဖြူကျော်ကလဲ အားကျမခံ သူ့အင်္ကျီတွေချွတ်ကာ ပုဆိုကိုချွတ်ပြီးအတွင်းခံထဲနှိုက်ကာ လီးကိုင်ပြီးဂွင်းထုပေးသည်။ပြီးတော့အတွင်းခံကို ချွတ်လိုက်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို လွေတော့သည်။

စုပ်ချက်တွေကမာန်ပါလှသည်။အတွေ့အကြုံများလှတဲ့သူတောင် ကြုံ့ကြုံသွားရသည်အထိကောင်းလှသည်။ဘယ်လိုတွေကျင့်ထားသည်မသိ။သူလဲပြီးသွားမှာစိုးကာ ဖြူကျော့ကိုထူလိုက်ပြီးကုတင်ပေါ်လှဲကာစတိုင်ပန်အကျပ်အနက်ကို ချွတ်လိုက်တော့ ပင်တီပန်းရောင်လေးမှာ ကွက်ကာစိုနေသည်။သူမဘယ်လောက်ထန်နေသည်မသိပေ။သူလဲပင်တီကိုဆက်ကာချွတ်ပြီး ပေါင်ကိုဖြဲကာအစေ့ကို လက်မနဲ့လှိမ့်ကာနို့တွေကိုစို့လိုက်သည်။ “အား ရှီးကောင်းလိုက်တာကွာ။ယောက်ခမရယ် ယောက်ခမကို သတိရနေတာ ဟင့် ရှီး “ သူလဲအစေ့ကိုကလိရင်းလက်ညှိုးနဲ့လက်ခလယ်နှစ်ချောင်းပူးကာ အဖုတ်ထဲသို့ဖိကာထည့်လိုက်သည်။ကျဉ်းကျပ်စွာတိုးဝင်သွားတော့ နာတယ် ဖြေးဖြေးဟုပြောသညိ။သူလဲ ထန်နေသည်။

အဖုတ်ထဲကိုရောက်တော့ ပြန်ထုတ်လိုက်ထည့်လိုက်လုပ်ရာအရည်တွေကထွက်လာလို့အဝင်အထွက်ချောလာသည်။ဖြူကျော့က “ယောက်ခမ မနေနိုင်တော့ဘူးကွာ လုပ်ပေးတော့” သူလဲ ဖြူကျော့ကိုထူကာသူက ပက်လက်လှန်ပြီးအပေါ်ကနေဆောင့်ခိုင်းရာ ဖြူကျော့က အပေါ်ကနေ လီးကိုကိုင်ကာအဖုတ်ဝတွင်တေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းထိုင်ချလိုက်သည်။ “အာ့ ရှီး ကြီးလိုက်တာကွာ ဟင့် သူ့လီးကြီးက အထဲမှာပြည့်ကျပ်နေတာပဲ။ဟင့်” သူလဲနို့တွေကိုကိုင်ကာ နို့သီးခေါင်းကို ချေပေးနေသည်။ဖြေးဖြေးချင်းထိုင်ချလိုက်ပြန်ကြွလိုက်လုပ်နေသည်။တဖြေးဖြေးအဝင်ချောလာတော့ နည်းနည်းသွက်လာသည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆောင့်တာကြမ်းလာသည်။လက်တွေက သူ့နို့သူကိုင်ကာ ချေနေသည်။သူကတော့ ခါးကိုကိုင်ကာ အောက်ကနေအလိုက်သင့်ကော့ပေးနေသည်။

မျက်လုံမှိတ် နို့တွေကိုင်ပြီးဆောင့်နေသည်မှာ ကြည့်ကောင်းလှသည်။ညည်းသံတွေက တချက်တချက် ကျယ်လောင်စွာပေါ်လာသည်။ပုခုံးကျော်လောက်ရှိပြီးရွှေအိုရောင်ဆိုးကာ အောက်ခြေနားတွင် အလိပ်အလိပ်တွေကောက်ထားတဲ့ဆံနွယ်တွေက ဆောင့်ချက်တိုင်းမှာလေထဲလွင့်နေသည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆောင့်ချက်တွေက အရိုင်းဆန်လာကာ မြန်ဆန်လာပြီး အဖုတ်ထဲကကြွက်သားတွေကညှစ်ညှစ်လာကာ ပါးစပ်ကလဲ အူးအူးအားအားနှင့်အော်ရင်းသူ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှောက်ကျလာသည်။သက်ပြင်းမောတွေချရင်း တအင်းအင်းနဲ့ညည်းနေသည်။သူလဲ ကျောပြင်ကိုပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်နေသည်။အသက်ရှူသံ မှန်လာတော့ သူ့ကို ကုန်းခိုင်းလိုက်ပြီးနောက်ကနေ ဆောင့်လိုးလိုက်သည်။ဒီတစ်ခါသူ့အလှည့်။

သူမတချီကောင်းကောင်းပြီးထားသည်မို့ သူလဲအားမနာ။စိတ်ကြိုက်ဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။သူမလဲ သူ့ရဲ့ဆောင်ချက်တွေကြောင့် ပြန်ပြီးစိတ်ပါလာကာ သူနဲ့အပြိုင် ဆောင့်သည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့နှစ်ယောက်သား အကျောတွေတင်းတောင့်လာပြီး ပြီးသွားကြသည်။ပြိုင်တူလိုလိုပြီးသွားရသည်။နှစ်ယောက်သားအမောဖြေကာ ရေချိုးခန်းဝင်ပြီးသန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ရေချိုးခန်းထဲက တပတ်တွေကိုပတ်ပြီးအိပ်လိုက်ကြသည်။မနက်ရှစ်နာရီကျော်တော့ နိုးလာကြကာ ရေချိုးအဝတ်လဲကာ မနက်စာသွားစားကြသည်။ပြီး သူမကို ဘားအံနားရှိ ကော့ကသောင်ဂူသို့လိုက်ပို့သည်။ပြီးတော့ပြန်လာကာ နေ့လည်စာစားပြီးဟိုတယ်ပြန်လာကာ လိုးကြသည်။ပြီး ခနနားကာ ဇွဲကပင်တောင်သို့ လိုက်ပို့ပေးသည်။

ညနေပြန်ရောက်တော့ ရေချိုးအဝတ်လဲကာ ထိုင်းစတိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့သွားကာ ထိုင်းစာလိုက်ကျွေးလိုက်သည်။သူမကိုကောက်တေးအချိုမှာပေးကာတိုက်သည်။သောက်ကြည့်တော့ကြိုက်သွားပြီးထပ်ကာသောက်သည်။သူက မူးနေမယ်တားပေမယ့်မရ။ဖြေးဖြေးချင်းတက်လာရာ စားပြီးချိန်တွင်တော့ မူးနေပြီ။သူကKTVသွားချင်လားမေးရာ သွားမယ်ဆိုလို့KTVသွားကာသီချင်းဆိုကြသည်။ဒစ်စကိုတွေဖွင့်ကာ ဖြူကျော့ကတော့ မူးကလဲမူးနေတော့ မြူးနေသည်။ကနေသည်။ ဂျင်းဘောင်းဘီ အကြပ်ပေါင်လည်သာသာအတိုအောက်က ဖင်တွေကိုယမ်းကာကနေတာကို သူညစ်ညစ်နဲ့ထိုင်ကြည့်နေလိုက်သည်။သူ့ပါဆွဲထူကာ ကခိုင်းနေလို့ ကရသေးသည်။လတ်ပြတ်အင်္ကျီအနီအကြပ်ပေါ်မှာ ဂျင်းကုတ်အတိုဝတ်ထားပြီးဝေါကင်းရှူးအဖြူအတိုဝတ်ကာ ကနေတဲ့ဖြူကျော့ပုံစံက အဆိုတော်မလေးတစ်ယောက်နဲ့တောင်သူသေးသည်။

တစ်နာရီပြီးတော့ဟိုတယ်သို့ပြန်လာရာကချင်သေးတယ်လို့ဂျီတိုက်နေသေးသည်။သူလဲချော့မော့ပြီးခေါ်လာကာ အခန်းရောက်တော့ တံခါပိတ်လိုက်ပြီးဖြူကျော့ကိုပွေ့ချီလိုက်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့တင်လိုက်ပြီးနှုတ်ခမ်းတွေကိုနမ်းလိုက်သည်။လက်တွေကအဝတ်တွေပေါ်ကနေနို့တွေကိုဆုပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။ပြီး အင်္ကျီကိုလှန်ကာဘော်လီကိုမတင်ပြီးနို့တွေကိုအားနဲ့စို့လိုက်တော့ ဖြူကျော့လဲ ငြိမ်သွားသည်။ပေါင်တွေကိုပွတ်သပ်နေရင်းတင်ပါးတွေကိုဖြစ်ညှစ်လိုက် နိုးတွေ့ကိုစို့လိုက်လုပ်နေသည်။ ဖြူကျော့က သူ့အင်္ကျီကိုမကာချွတ်ပေးပြီး ရင်ဘတ်တွေကိုပွတ်သပ်နေသည်။သူလဲအသာထကာဘောင်းဘီကိုချွတ်ချလိုက်သည်။ပြီး ဖြူကျော့အင်္ကျီတွေကိုပါချွတ်ပြီး ဝေါ့ကင်းရှူးကိုမချွတ်တော့ပဲနဲ့ဘောင်းဘီတိုကိုချွတ်လိုက်သည်။ကျပ်နေလို့ခက်ခက်ခဲခဲချွတ်လိုက်ရသည်။

ပင်တီအနီရောင်ပေါ်ကနေလက်တွေနဲ့ကလိလိုက်ကာချွတ်လိုက်သည်။ပြီးဖြူကျော့ကိုပြောင်းပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုကုတင်အစွန်းကိုထားကာသူ့လီးကိုပါးစပ်နားတေ့ပေးရာဖြူကျော့ကလီးကိုကိုင်ပြီးစုပ်ပေးလိုက်သည်။သူလဲအစေ့ကိုချေလိုက်ရာအွန်းခနဲ့ပေါင်ကကားသွားသည်။လက်တစ်ဖက်က နို့ တွေနဲ့ကိုနယ်ရင်း အဖုတ်ကိုရွေ့ကာအဖုတ်ထဲနှိုက်လိုက်သည်။အစေ့ကိုချေအဖုတ်ကိုနှိုက် ပါးစပ်ကိုလိုးနေလိုက်သည်။လူတွေကလဲမူးနေတော့ စိတ်တွေက ပိုကြွနေကြသည်။မျိုးကိုလဲစိတ်ထဲမှာလုပ်ချင်တာတွေကိုမူးမူးနဲ့ လုပ်ပစ်လိုက်သည်။ဖြူကျော့ကလဲ မူးနေတော့ စိတ်တွေကကြွသူလဲလီးကိုအားကြိုးမာန်တက်စုပ်ဖင်ကိုလဲကော့ကော့ပေး။အဖုတ်ကိုကလိနေတဲ့လက်ကိုထုတ်လိုက်တော့ အရည်တွေနဲ့ရွှဲနေပြီးဖင်ဝကိုဆွလိုက်ပြန်သည်။

လက်ခလယ်နဲ့ဖင်ဝကိုကလိနေရင်း ဖင်ထဲကိုထိုးထည့်လိုက်တော့ ဖင်က ရမ်းသွားသည်။လက်ကိုဖင်စအိုကြွက်သွားတွေက ညှစ်ထားရာ သူလဲအစေ့ကိုထပ်ပြီးချေလိုက်တော့ ပေါင်က ကားသွားပြီး သူလဲထပ်ထည့်လိုက်သည်။လက်တစ်ချောင်းလုံးဝင်သွားတော့ ပြန်ထုတ်ပြန်ထည့်လုပ်နေရာတဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဝင်ကအဆက်ပြေလာသည်။သူလဲလက်ညှိုးကိုအဖုတ်ထဲထည့်လိုက်ပြီးပြန်ထုတ်ကာ လက်ညှိုလက်ခလယ်နှစ်ချောင်းပူးပြီးဖင်ထဲကိုထည့်လိုက်ပြန်သည်။ဖြူကျော့ ထွန့်ထွန့်လူးသွားရပေမယ့် လီးကိုအစုပ်မပျက်ပေ။ကလိနေတာတွေရပ်လိုက်ကာ ပါးစပ်ထဲမှလီးကိုထုတ်လိုက်ပြီးဖြူကျော့ကိုထူလိုက်ကာ သူ့အပေါ်ကိုထိုင်ခိုင်းပြီးဆောင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ဖြူကျော့လဲ အပေါ်ကနေ ဆောင့်ဆောင့်ပေးနေသည်။

“အ အ ယောက်ခမရယ် ကောင်းလိုက်တာ နို့တွေကိုကိုင်ပေးပါ အ အ” သူနို့တွေကိုအုပ်ကာညှစ်လိုက်ချေလိုက်ခပ်ပြမ်းကြမ်းလုပ်သည်။ဖြူကျော့ကလဲအပေါ်နေခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်ရင်းနဲ့ တစ်ချီပြီးသွားရသည်။သူလဲဖြူကျော့ပြီးသွားတော့ အပေါ်ကနေ ဖြူကျော့ရဲ့ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ပုခုံးပေါ်တင်ကာ တရစပ်ဆောင့်ဆောင့်ပေးလိုက်ပြန်သည်။တစ်ချီပြီးလို့မှမဆုံးသေး နောက်တစ်ခါထပ်ပြီးစိတ်ကြွလာပြန်ရာ ဖင်တွေကိုကော့ကာခံပေးသည်။သူတို့နှစ်ယောက်က တဏှာကိုသာအခြေခံကျတာမို့ ကျန်တဲ့ချည်နှောင်မှုတွေမပါ ဒါတစ်ခုတည်းသာပင်။အခုလဲ မူးကလဲမူး စိတ်တွေကထန်နေကြတာမို့ အခန်းထဲမှာ လိုးသံ အသားချင်းရိုက်သံ အော်ဟစ်ညည်းသံတွေသာပျံ့လွင့်နေသည်။ဖြူကျော့ဝေက လူကောင်ကသာသေးသော်ငြား မျိုးကိုရဲ့ အကြမ်းပတမ်းဆောင့်ချက်တွေကို ခံနိုင်သည်။

မျိုးကိုကလဲ ညင်သာမှုမရှိတော့ပဲ တရစပ်ဆောင့်နေရာ ဖြူကျော့ဝေတကိုယ်လုံး လှုပ်ရှားနေပြီး မုန်တိုင်းကြားထဲက လွန့်နေတဲ့လှေလိုပင်။ဆောင့်ချက်များကကြာလာသည်နဲ့အမျှ နှစ်ယောက်လုံးပန်းတိုင်ဆီရောက်လုပြီ။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ဖြူကျော့တစ်ယောက် အသံရှည်နဲ့ညည်းညူလိုက်ပြီးငြိမ်သက်သွားသလို မျိုးကိုလဲ ဆောင့်ချက်များက နှေးလာပြီး အား ခနဲတစ်ချက်အော်ကာ ဖြူကျော့ဝေပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားသည်။မောဟိုက်နေကြပေမယ့် မျက်နှာမှာတော့ ကျေနပ်မှုရှိနေတဲ့ပုံ။အရမ်းကောင်းနေသည်။နှစ်ယောက်သားငြိမ်သက်စွာ နားနေပြီးမှ မျိုးကို ကလီးတပ်လျက်သားဖြူကျော့ကိုပွေ့ကာ ရေချိုးခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီးရေချိုးခန်းထဲရောက်မှ အောက်သို့အသာချကာ အဖုတ်ကို ရေဆေးပေးသည်။ဖြူကျော့ကလဲ လီးကိုရေဆေးပေးလိုက်သည်။

ရေဆေးနေကြရင်းနဲ့တစ်ယောက်ကိုတယောက် ကလိနေကြသည်။အမူးရှိန်က ကျလာသည်။ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာပြီးအဝတ်တွေမဝတ်တော့ပဲ ရေခဲသေတ္တထဲက ဘီယာနှစ်ဘူးထုတ်ကာ သောက်လိုက်ကြသည်။နောက်ထပ်တစ်ခါလိုးကြပြန်သည်။ပုံစံမျိုးစုံနဲ့လုပ်ကြသည်။တစ်ချီပြီးသွားသည်မို့ မျိုးကို သုတ်ရည်ထိန်းနိုင်သွားသည်။ဖြူကျော့ကလဲလူသာငယ်ပေမယ့် ဇကမသေး။လုပ်သမျှကိုခံနိုင်သည်။သူလာတာလဲ ဒီရည်ရွယ်ချက်ပင်။မျိုးကိုကလဲသူ့ကိုခေါ်တာ ဒါလုပ်ဖို့ပင်၊နှစ်ယောက်သား တက်ညီလက်ညီအပြိုင်ကြဲနေကြသည်။ဒုတိယအချီတော့ တော်တော်လေးကြာသည်။ပြီးသွားတော့ ဖြူကျော့လဲ ဖလက်ပြသွားသလိုမျိုးကိုလဲဟိုက်သွားသည်။ဖြူကျော့ကအကြိမ်ကြိမ်ပြီးခဲ့ရသည်မို့ ခဏကြာတော့အိပ်ပျော်သွားသည်။

သူလဲ အိပ်လိုက်သည်။မနက်ကျအိပ်ရာကနိုးတာနဲ့မနက်စာစားကာ ဘာအံမြိုအနီးတဝိုက်တွင် လျှောက်လည်ပြီး အပြန်ကားလတ်မှတ်ဝင်ဝယ်ကာ ဟိုတယ်သို့ပြန်လာပြီး ဆွဲကြပြန်သည်။ညနေကျရေချိုးအဝတ်လဲကာ ကားဂိတ်သို့လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။သူလဲကားထွက်သွားမှပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။ နောက်ရက်မနကမှာတော့ဖြူကျော့သူ့ဆီဖုန်းဆက်ကာ ရုံးတက်နေပြီဟု။သူလဲ အဆောက်အဦးလက်စသတ်ဖို့အတွက် လုံးပမ်းနေရပြန်သည်။တခါတလေမိန်းမကိုသတိရလွမ်းဆွတ်မိပေမယ့်အလုပ်တွေပြီးမှသာသွားလို့ရပေမည်။ မျိုးကို ပုသိမ်သို့ သုံးရက်လောက်သွားကာမိန်းမနဲ့တွေ့လိုက်သည်။မွေးတော့မည်မို့ ချစ်ဇနီးက သူ့ကိုအနားမှာရှိစေချင်သည်။သူလဲ မွေးခါနီးရင်လာမည်လို့ကတိပေးရသည်။တော်ပေသေးသည်။

ယောက်ခမတွေက သဘောပြည့်လို့သာ။တစ်လခန့်ကြာတော့အဆောက်အဦးကအားလုံးပြီးသွားပြီ။အခန်းဖွဲ့လို့ပြီးပြီမို့ အတွင်းပိုင်းပြင်ဆင်ရေးနဲ့ နေရာချထားပေးရေးကတော့ ရုံးချုပ်မှ အဖွဲ့ထပ်လွှတ်လိုက်ပြီမို့ သူ့တာဝန်ပေါ့သွားပြီ။သူလဲ ခွင့်တင်တော့ မေးရာ မိန်းမမီးဖွားမှာမို့ဟုပြောသဖြင့် သူ့ကို တစ်လလစာပြည့် နှင့်ခွင့်ပေးသည်။သူလဲမိန်းမဆီပြန်သွားလိုက်သည်။သူရောက်ပြီးသိပ်မကြာ သမီးလေးမွေးပေးသည်။အဖိုးအဖွားကသည်းသည်းလှုပ် သူကလဲတုန်နေအောင်ချစ်သည်။ပြန်တောင်မပြန်ချင်။တစ်လပြည့်တော့ ပြန်ရတော့မည်။မိန်းမက မျက်ရည်ဝဲတဲဝဲတဲနှင့်။သူလဲ သမီးလေးမျက်နှာကြည့်လိုက် မိန်းမကိုချော့လိုက်လုပ်နေပေမယ့်စိတ်ထဲမှာငိုချင်မိသည်။မတက်သာပေမယ့်ခွဲရဦးမည်။

ဘားအံပြန်ရောက်တော့ မိန်းမနဲ့သမီးသတိရနေတာမို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သတိမရ။အလုပ်ထဲပဲ အာရုံနှစ်ထားလိုက်သည်။ရောင်းလိုအားလဲ တက်လာပြီ။လူခန့်ထားရေးနဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ပေးရေးအတွက် ရုံးချုပ်ကသူ့ကိုပင်တာဝန်ပေးတာမို့ လုပ်ရသည်။သူလဲ ရုံးက အခန်းတစ်ခန်းယူကာ နေလိုက်သည်။ရုံးချုပ်မှာ ဝန်ထမ်းတချို့နဲ့ ဒီမှာသူခန့်ထားတဲ့လူတွေအတွက် သူစီစဉ်ပေးရသည်။ကိုယ်စားလှယ်ပေးရေးကို သူစီစဉ်ပြီးသားမို့ ပစ္စည်းတွေရောက်တာနှင့်ပေးရုံသာ။အလုပ်တွေပိနေတာမို့ သူနဲ့ဖြူကျော့လဲမဆက်သွယ်ဖြစ်။လိုင်းလဲမဖွင့်။ အားလုံနေသားတကျစီစဉ်ပြီးတော့ သူအားသွားပြီ။လုပ်ငန်းက လည်ပတ်စပြုနေပြီမို့ အရင်လောက်သူ ပါစရာမလိုပေ။ဒါကြောင့်အားသွားပြီမို့ သူလိုင်းဖွင့်လိုက်ရာ မက်ဆေ့တွေမနည်းပေ။ဖြူကျော့နဲ့အပေါင်းအသင်းတွေဆီက။သူဖတ်ပြီးမှ တစ်ခုချင်းပြန်စာပို့လိုက်သည်။ဖြူကျော့ဆီဖုန်းဆက်တော့ စိတ်ကောက်နေလို့ချောရသေးသည်။

သူလဲတွေ့ချင်မိတာမို့ ချိန်းလိုက်ရာ ဘားအံသို့မလာရဲတော့ပေ။ရုံးချုပ်ကလူတွေရောက်နေုပီမို့ ရန်ကုန်ကိုသာချိန်းလိုက်သည်။တွေ့သည့် ချိန်တွင် ရေကုန်ရေခန်းပဲလုပ်ဖြစ်ကြသည်။တစ်ပတ်တစ်ခါလောက်သူတို့တွေ့ဖြစ်ကြသည်။မတွေ့တာလဲ ကြာပြီမို့။သူ့ဘဲနဲ့ပြန်ပြေလည်နေပြီး ရုံးတွင်လဲ နောက်တယောက်နဲ့ညက်နေသည်လို့ပြောသည်။ သမီးရက်တစ်ရာပြည့်လုပ်တော့ သူခွင့်ခဏပြန်သွားလိုက်သည်။နှစ်ရက်သုံးရက်နေပြီးပြန်လာရပြန်သည်။အလုပ်ကမရှိပေမယ့် သူကနယ်ခံလိုဖြစ်ပြီးတာဝန်ခံနေရသဖြင့် ရှိနေမှရသည်။ရုံးမှာအားသည့်အချိန်တိုင်း လိုင်းပေါ်မှာပင် ဖြူကျော့နဲ့ပြောလိုက် တခြားသူတွေနဲ့ပြောလိုက်။ဒီတပတ်ချိန်းရာ သူ့ဘဲနဲ့တွေ့ဖို့ရှိတာမို့ မအားဘူးလို့ပြောသည်။သူလဲတင်းသွားရသည်။သို့သော် သူနားလည်ပေးရပေမည်။

အဆင်ပြေတဲ့အချိန်ပြောပါလို့ပြောလိုက်သည်။ရုံးက ဘော်ဒါနဲ့စကားစပ်မိတော့ ဖြူကျော့က ရုံကဘဲတယောက်နဲ့ ညက်နေသည်လို့ပြောသည်။ တစ်လနီးပါးကြာတော့ ဖြူကျော့က သုံးရက်ပိတ်တဲ့အပတ်မှာ ရန်ကုန်က သူ့အဘွားအိမ်သွားရမည်။နောက်ရက်တွင်တွေ့လိုရမည်မို့ သူ့ကိုလာခိုင်းရာ သူလဲ အိုကေလာခဲ့မယ်ဆိုပြီးပြောလိုက်သည်။သူဒီတစ်ခါတော့ ဖြူကျော့ရဲ့ဖင်ကိုလုပ်မည်ဟုတေးထားလိုက်သည်။ အစားထိုးချစ်သူ(၃) ဖြူကျော့ သူ့ဆီဖုန်းဆက်လာသည်။ရန်ကုန်ရောက်နေပြီ။မနက်ဖြန်နေ့လည်တွေ့ကြမယ်ဟုပြောလို့ သူလဲ ညဖက် ရန်ကုန်သို့ သူ့ကားနဲ့ထွက်လာလိုက်သည်။ရုံးလဲပိတ်သည်မို့ ပြန်တဲ့သူတွေလဲ ပြန်ကြ ရှိတဲ့သူတွေကို သူခရီးသွားမှာမို့ အရေးမကြောင်းဖုန်းဆက်ရန်မှာခဲ့သည်။

ရန်ကုန်ရောက်တော့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး လုံခြုံစိတ်ချကာ ချောင်ကျတဲ့ဟိုတယ်တစ်ခုကိုရှာလိုက်ပြီးနှစ်ယောက်ခန်းတစ်ခန်းယူထားလိုက်သည်။အွန်လိုင်းပေါ်က pageတစ်ခုမှာတွေ့လို့လာလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။တော်တော်ကောင်းသည်။အခန်းကကျယ်ဝန်းသပ်ရပ်ပီး အခန်းထဲမှာ ပစ္စည်းအကုန်ရှိသည်။စျေးတော့နည်းနည်းကြီးပေမယ့် လူရှင်းပြီးစိတ်ကျေနပ်စရာမို့ တန်သည်။သူလဲရောက်တော့ ဖြူကျော့ကို ဝိုတယ်နာမည်နဲ့နေရာပြောကာ သူရောက်နေပြီအကြောင်းပြောလိုက်သည်။ဖြူကျော့က မနက်ဖြန်မနက်ဆယ်နာရီလောက် ရွှေတိဂုံကိုလာခေါ်ဖို့ပြောသည်။ငူ့အဖွားတွေနဲ့ဘုရားသွားကာ ဘုရားကနေတန်းပြန်မယ်ပြောထားသည်ဟုပြောသည်။သူလဲ ဖုန်းချခါနီး ဖြူကျော့ကို မနက်ဖြန်တွေ့ရင် ဖင်ချချက်တယ်လို့ပြောတော့ ကြောက်တယ်ဟုပြောပြီးဖုန်းချသွားသည်။

သူလဲအခန်းထဲမှာလှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးဘာမှမရှိတာသေချာတာ့မှ လုပ်စရာရှိတာလုပ်လိုက်သည်။ရေချိုးပြီးအိပ်လိုက်သည်။မနက်ရှစ်နာရီထိုးခါနီးမှနိုးကာ မျကနှာငစ်ပြီးမနက်စာစားလိုက်သည်။ကိုးနာရီကျော်တော့ ဖြူကျော့က ဘုရားသို့သွားနေပြီဟုပြောသည်။သူလဲ ရေချိုးအဝတ်လဲကာ သူ့ကားယူပြီးဘုရားသို့မောင်းလာခဲ့သည်။ဘုရားရောက်တော့ ငူ့ဘုရားရှိခိုးလိုက်ပြီး ဖြူကျော်ကိုဖုန်းဆက်လိုက်သည်။တော်တော်လေးကြာတော့ အစိမ်းရောင်အထက်အောက်ဆင်တူအပျော့သားကိုဝတ်ကာ လက်ကအိတ်အသေးတစ်လုံးနဲ့သူ့ဆီလာနေတဲ့ ဖြူကျော့ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။သူလဲအိတ်ကိုယူပေးကာ ဖြူကျော့ကို ကားထားတဲ့ဖက်ဆီခေါ်လာခဲ့သည်။သွားနေရင်းနဲ့ အစိမ်းဝမ်းဆက်နဲ့အိတ်ကိုင်ထားတော့ မမြစိမ်းမှတ်နေတာဟုပြောရာ ဖြူကျော့က ရီနေသည်။

ကားမောင်းနေရင်း သူကဖင်ချမှာနော်လို့ပြောတော့ ဟမ် ဟင် နာမှာကြောက်တယ်လို့ပြောသည်။သူကလဲမရဘူး တကယ်လုပ်မှာပဲပြောတော့ ရီပြီး သူ့လက်မောင်းကိုဖက်ကာမှီပြီးလိုက်လာသည်။ဟိုတယ်ရောက်တော့ သူ့အခန်းကိုခေါ်လာလျုက်သည်။အခန်းတံခါးကိုပိတ်ကာ အဲကွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ဖြူကျော့အိတ်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။ဖြူကျော့က တီဗွီကိုဖွင့်ကာ ခုံပေါ်တွင်ထိုင်ပြီးကြည့်နေသည်။သူလဲ အပေါ်အင်္ကျီကိုချွတ်ကာ ခုံပေါ်တွင်တင်လိုက်ပြီးဖြူကျော့ကိုဆွဲထူလိုက်သည်။ပေကပ်ကပ်နဲ့ “အာ ယောက်ခမကလဲ ဒီမှာကားကောင်းနေတာတာကို” “အဲ့ထက်ကောင်းတာပြမလို့”ပြောပြီး ကုတင်နားခေါ်လာကာ နှုတ်ခမ်းကိုနမ်းလိုက်သည်။လျှာခြင်းကစားကာ ဖင်တွေကို ညှစ်လိုက်သည်။

ဖင်ပေါ်ကနေ ပင်တီအရာကို စမ်းပြီး လက်နဲ့မျှော့ကြိုးတွေကိုဆွဲလိုက်လွှတ်လိုက်လုပ်နေသည်။ထမိန်စကပ်က အကြပ်မို့ တင်ပါးတွေက ထွက်နေပေမယ့် မကြီးလှပေ။တင်ပါးတွေကိုစိတ်ရှိတိုင်းညှစ်လိုက်ကိုင်လိုက်အားရအောင်လုပ်ပြီးမှ သူကုတင်ပေါ်သို့ လှဲကာ အင်္ကျီကိုချွတ်လိုက်သည်။ကြယ်သီးတွေက နောက်ဖက်တွင်အပြည့်တပ်ထားတာမို့စိတ်မရှည်ချင်စရာ။တလုံးချင်းဖြုတ်နေရတာ။ဆွဲဖြဲလိုက်ချင်ပေမယ့်မဖြစ်လို့။တခါတည်းဘရာ ခရမ်းရောင်ကိုပါဖြုတ်လိုက်ပြီးဆွဲလှန်ကာ နို့တွေကိုက်နှစ်ဖက်နဲ့ညှစ်ကာနယ်ပြီးနို့သီးခေါင်းတွေကို ကလိလိုက်သည်။ “ယောက်ခမ ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲလို့။ဒီနေ့အရမ်းကြမ်းနေတယ်။ဟင့် သူများထွက်ပြေးမှာကျနေတာပဲ။”ဘာမှမပြောပဲနဲ့နို့တွေကို စို့လိုက်ပြီးလက်က သူ့ဘောင်းဘီကိုချွတ်ချလိုက်သည်။”

ကြည့်ပါလား စကားလဲမပြောဘူး။ဟင့် ဟင့် “ နွဲ့နေသည်။သူ့စိတ်ထဲမှာတင်းနေသည်မို့လက်တွေပါးသပ်တွေက အအားမထား။ ဇယ်ဆက်သလိုလှုပ်ရှားနေသည်။ထမိန်စကပ်ကိုချွတ်လိုက်တော့ ပင်တီအဖြူရောင်က အရည်တွေနဲ့စိုကာကွက်နေသည်။သူလဲ ပင်တီကိုချွတ်လိုက်ပြီး ပေါင်းကိုကားကာ အစေ့ကိုကလိလိုက်သည်။ဖြူကျော့ ရှီး အာ့ ခနဲ့အော်ကာ ခေါင်းလေးမော့တက်သွားပြီး သူ့လက်ကိုလာကိုင်လိုက်သည်။သူလဲ လက်ကို လီးပေါ်သို့တင်ပေးလိုက်ရာ လီးကိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကာကစားပေးသည်။ သူလဲ အဖုတ်ထဲသို့နှိုက်လိုက်ပြန်သည်။ဝင်ချည်ထွက်ချည်နဲ့မို့ အရည်တွေကျလာသည်။ပေါင်းတစ်ဖက်ကိုလက်မောင်းနဲ့ချိတ်ကာအပေါ်သို့ ဆွဲထောင်လိုက်ပြီး အဖုတ်ထဲက အရည်တွေကိုကော်ကာ ဖင်ဝတွင်သုတ်လိုက်ပြီးဖင်ဝကို ထည့်လိုက်သည်။အလည်သွားနေကျမို အခက်အခဲမရှိဝင်သွားသည်။ဖင်က လက်ကိုညှစ်ထားသေးသည်။ဧည့်သည်လက်မခံချင်သေးသည့်သဘော။

အဖုတ်ထဲကို နှိုက်ပြီးဖင်ကိုကလိနေတာမို့ တဖြည်းဖြည်း ဖင်ရဲ့ညှစ်အားက လျော့လာသည်။မြန်မြန်ပဲထည့်လိုက်ထုတ်လိုက်လုပ်လိုက်ရာ ဖြူကျော့ တအီးအီးနဲ့အော်ကာ လီးကိုတင်းတင်းကြီးကိုင်ကာထုနေသည်။သူလဲ ဖြူကျော့ကို နေရာပြောင်းလိုက်ပြီး ခုတင်းစွန်းတွင်ခေါင်းထားကာ ပါးစပ်ထဲလီးထည့်ပေးပြီး လက်တွေက ဖင်နဲ့အဖုတ်ထဲသို့ ထည့်ကာကလိနေသည်။အဖုတ်ထဲက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ညှစ်အားသန်လာပြီးဖင်ကလဲညှစ်ညှစ်လာကာ ကိုယ်လုံကဆက်ခနဲဆက်ခနဲ ဖြသ်သွားပြီး ခြေတွေလက်တွေက ကုပ်သွားကာ ပါးသပ်က ဆအွန်းအွန်းနဲ့ဖြစ်လာပြီး ပြီးသွားသည်ထင်သည်။အဖုတ်ထဲက လက်ကိုထုတ်လိုက်ရာ အရည်ဖြူဖြူတွေစီးကျလာလို့ လက်ညှိုးနဲ့ကလော်လိုက်သည်။ပြီးဖင်ဂကိုသုတ်ပေးလိုက်သည်။

အဖုတ်ထဲမှအရည်တွေက အောက်သို့သီးကျလာရာ ဖင်ဝရောက်တော့ လက်တွေနဲ့ယူပြီးလက်ညှိုး လက်ခလယ်နှစ်ချောင်းပူးကာထည့်လိုက်သည်။ကြပ်ကြပ်နဲ့ဝင်သွားပေမယ့် လက်သင့်ခံသည့်သလော။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရသာကောင်းလို့ထင်သည်။ဖင်တွေက ကော့ကော့လာသည်။အသေ့ကိုထပ်ကလိပေးလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲကလီးကိုထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ပေါ်ကနေတက်ဆောင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ဖြူကျော့လဲ သိတ်ဆာနေသညိမို့ မြန်မြန်ပင် အပေါ်ကနေလီးကိုကိုင်ကာအဖုတ်ထဲထည့်ပြီးခပ်သွက်သွက်ဆောင့်လိုက်သည်။ဆောင့်ချက်တွေတဖြည့်ဖြည်းမြန်လာပြီးပြီးတော့မည်။သူလဲ ဖက်ထဲသို့ထည့်ထားတဲ့လက်တွေကို ထပ်မံကစားလိုက်ရာ ပါးစပ်မှ “အင်း အင်း အင့် အင့် ကောင်းတယ် အာ့ အာ့ ကောင်းတယ် အာ့ဟ”အော်ဟစ်နေရင်းမနားတမ်းဆောင့်ချလိုက်သည်။ဖြူကျော့ နောက်တစ်ခါပြီးသွားသည်။သူ့ပေါ်မှောက်ကျလာပြီး ပါးစပ်ကိုဟကာ အသက်ကို လုရှူနေသည်။

သူလဲ ဖင်တွေကိုညှစ်ကာ ကိုင်လိုက် ဖြည်းဖြည်းချင်းရိုက်လိုက်လုပ်နေသည်။အဖုတ်ထဲက လီးကိုညှစ်နေသေးသည်။တဖြေးဖြေးအမောပြေလာတော့ သူဖြူကျော့ကို ဖင်ချမယ်ကုန်းပေးလို့ပြောတော့ ဟင့် အရမ်းမလုပ်နဲ့နော် သူ့ဟာကြီးက အကြီးကြီးနဲ့ သူများကြောက်တယ်။နာရင်မခံဘူးနော် ဟင့်။” “အစတော့ နာမှာပေါ့။နောက်တော့မနာတော့ဘူး။နောက်ကျရင်ကောင်းလွန်းလို့ ဖင်ပဲလုပ်ပါဆိုပြီးမပြောနဲ့” “ဟင့် သူကခံဖူးတာကြနေတာပဲ။ကြောက်တယ်နော်တော်ကြာ ညီမ ဖင်ကွဲသွားမှာဖြင့်” “မကွဲစေရပါဘူးစိတ်ချ” ငြင်းနေပေမယ့် ကုန်းပေးလိုက်သည်။သူလဲ ပုဆိုးတထည်ယူကာ သူ့အောက်တွင်ခင်းလိုက်ပြီးကိုယ်ကို ရှေ့ကိုဝပ်ခိုင်းလိုက်ပြီးဖင်ကို အပေါ်သို့ထောင်ခိုင်းကာ ဒူးတွေကိုချဲခိုင်းလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ကြိုက်ပြင်ပေးလိုက်သည်။

ဖင်သားတွေက ပြဲသွားပြီး ခရေညိုညိုလေးပေါ်လာသည်။သူစိတ်ကယားသွားပြီး ဖင်တွေကိုရိုက်လိုက်ရာ”ဖျန်း” “အာ့ ဘာလို့ရိုက်တာလဲလို့ စပ်တယ်သူ့အသားမဟုတ်တိုင်း ယောက်ခမနော် ဟင့်ဟင့်”သူဘာမှမပြောပဲဆက်ရိုက်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးနေတဲ့တင်ပါးတွေက နီရဲလာသည်။ပြီးတော့ စအိုဝကို တံတွေးထွေးကာ အဖုတ်ထဲသို့လက်နဲ့နှိုက်ပြီး ထည့်လိုက်ပြီး “တောက် လှလိုက်တဲ့ဖင်လေးကွာဟင်းဟင်း” “လုပ်မှာဖြင့်လုပ်တော့။ဒီမှာရှက်လာပြီကွာ “ဖင်တွေကိုဖြဲပေးထား ကိုယ် လီးကိုင်ပြီးထည့်မလို့” “ဝင့် သူများကိုသိပ်အနိုင်ကျင့်တာပဲ”ပြောရင်း ဖင်ကိုလက်နှစ်ဖက်နဲ့ဖြဲပေးလိုက်သည်။စအိုဝကစူတူတူလေးဖြစ်သွာလိုက် ချိုင့်သွားလိုက်နဲ့။စအိုဝမှာတံတွေးတွေနှင့် အရည်တွေကြောင့်စိုလက်နေသည်။သူလဲ တံတွေးထပ်ထွေးချကာလီးကိုတံတွေးစွတ်လိုက်ပြီး စအိုဝကိုဖိထောက်လိုက်သည်။စအိုကကျုံသွားလို့ရပ်ထားလိုက်ပြီးကျောကိုပွတ်ပေးလိုက်သည်။

စအိုကစူလာချိန်မှာတော့ ဖိကာထည့်လိုက်ရာ လီးထိက်ကနည်းနည်းဝင်သွားကာ စအျုသားတွေကလီးနဲ့ကပ်ပါသွားသည “အား ကျွတ်ကျွတ် ဖြေးဖြေး နာတယ်လို့ ဟင့် သူများကိုမညှာဘူး” သူလဲ ရပ်လိုက်သည်။တံတွေးကိုထပ်ထွေးချလိုက်ပြီးလက်က အစေ့ကိုပွတ်ပေးလိုက်လို့ တုန်သွားပြီးစအိုက. ညှစ်အားလျော့သွားတော့ ဖိထည့်လိုက်ရာ ဒစ်တစ်ခုလုံဝင်သွားသည်။ဒစ်ကို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားသည်မှာ ကောင်းလှသည်။ “အာ ဟင့်ဟင့် နာတယ်နာတယ် မရဘူးထင်တယ် အရမ်းနာတယ် ညီမ မခံနိုင်တော့ဘူးယောက်ခမ” “ခဏလေး ခဏလေး ပြီးရင်မနာတော့ဘူး” “ဟင့်ဟင့် ငိုချင်လာပြီ” သူလဲ စအိုကိုညှစ်မထားဖို့ပြောရသည်။အစေ့ကို လက်နဲ့ဖိဖိခေိပေးနေရာ အဖုတ်ထဲက အရည်စိမ့်ကာလာပြန်သည်။ဖင်ရဲ့ ညှစ်အားက လျော့သွားပြန်တော့ ဖြေးညှင်းစွာ တစ်ရစ်ချင်းထည့်လိုက်သည်။တတစ်တစ်နဲ့ စအိုဝတွေက လိပ်လိပ်ကာ လီးကလဲတဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝင်နေသည်။

လက်ကအစေ့ကျု ဆက်တိုက်ချေပေးနေသည်။ဖင်ဝက ခုနကလောက်မနာတော့ပေ။သွင်းစက ဖင်ကို မီးစနဲ့ထိုးသလိုပူနေပြီး တစ်စို့စို့နဲ့အရမ်းနာပေမယ့် ခုတော့ သက်သာလာသလို နယတာက ကောင်းလာသည်။လီးအဝင်ကို လက်ခံလာသည်။သူမလဲ ဖင်ဝကို လျော့ကာ အဲ့အရသာကိုခံစားနေသည်။လီးကတစ်ဝက်လောက်ဝင်သွားတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပြန်ထုတ်လိုက်သည်။ဒစ်နားရောက်တော့ တံတွေးထပ်တွေးချကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းပြန်ထည့်လိုက်ပြန်သည်။ဖြူကျော့မှာ လီးထွက်တိုင်းအင်းအင်းနဲ့အော်သလို လီးဝင်တိုင်း အာ့အာ့နဲ့ဖြစ်နေသည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လီးကအဝင်ချောလာတော့ ခံနိုင်လာသည်။ကောင်းလာသည်။ဖင်ရဲ့အရသာက တကိုယ်လုံးကိုပျံ့နှံံ့လာသည်။သူ ကြိုက်လာသည်အဲ့ဒီအရသာကို။အဖုတ်ထဲကနေမတူ။လီးကဖြည်းဖြည်းချင်းဝင်နေထွက်နေရာမှ နည်းနည်းလေးသွက်လာတော့လဲ ခံနိုင်လာသည်။ဒါကြောင့် လီးကို အဆုံးထိထည့်လိုက်တော့သည်။

ဖြူကျော့ရဲ့အော်သံက နာကျင်လို့အော်သံနေရာမှာ ကောင်းလို့အော်သံဖက်ကိုပြောင်းလာသည်။ဒါကြောင့်သူလဲ ပြန်ထုတ်ကာပြန်ထည့်လုပ်နေရင်း”ဖြူကျော့ နာသေးလားဖင်က” “မနာတော့ဘူး။ရတယ် ဆောင့်ဆောင့်ခံနိုင်လာပြီ။အင့် ဟင့်ဟင့်” ခံနိုင်လာပြီမို့ ဆောင့်စေချင်လာသည်။သူလဲ လီးကိုတဆုံးထိထုတိကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းတဆုံးထိထည့်လိုက် လီးတစ်ဝက်လောက်ထုတ်လိုက်ထည့်လိုက်လယခပ်သွက်သွက်ဆောင့်လိုက် လိုးနေသည်။ ဖြူကျော့ ပါးစပ်မှလဲ ကောင်းလို့ အေည်သံက တဏှာသံပါနေသည်။သူလဲ ဆောင့်ချက်များလာတော့ ညောင်းလာလို့ လီးကိုဖင်ထဲမှချွတ်လိုက်သည်။ “ဘာလုပ်တာလဲလို့ ဒီမှာကောင်းလာပြီဟာကို”ရန်တွေ့နေသည်။ “ကြာတော့ ဒူးညောင်းလာလို့ လာ” ကုတင်အစွန်းနားတိုးကာ ကုန်းခိုက်းလိုက်ပြီးသူကနောက်ကနေမတ်တပ်ရပ်ကာ ဖြူကျော့ ဖင်ကိုလက်နဲ့ပြန်ဖြဲခိုင်းလိုက်ပြီး လီးကိုထည့်လိုက်သည်။

ခါးအားနဲ့ တင်ပါးအားကိုသုံးကာ ဆောင်ြဆောင့်ပေးရင်း လက်က အဖုတ်ထဲနှိုက်နေသည်။ဖြူကျော့လဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကောင်းလာပြန်သည်။ “ကောင်းလာဖြူကျော့ ဖင့်ခံရတာ” “ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ် ဆောင့်ပေးပါ။ကိုရယ်” “ကြိုက်လား ဖင်ခံကတာကို “ “ဖြူကျော့ဖင်ကိုအားရပါးရဆောင့်လိုးပေးပါ။ဖင်ခံရတာအရမ်းကြိုက်တယ်။ဖင်ခံကတာကို ကြိုက်တယ်။” သူမ အရမ်းကိုဟော့နေသည်။အဖုတ်ကိုလုပ်တုန်းကကောင်းတာကတမျိူး ဖင်ကိုလုပ်တာကတမျိုး။ဖင်ကိုလုပ်တော့အဖုတ်ကပါယားလာသည်။အရမ်းကိုပြင်းပြင်းထန်ထန်လိုချင်လာသည်မို့ ဆောင့်ခိုင်လိုက်ရာ သူလဲ ဖင်ဖြဲထားတဲ့လက်တွေကို ဖယ်ကာ ဖင်တွေကိုအားရပါးရဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူဒီဖင်သေးသေးကိုင်ကာ ဖြူကျော့ ဖင်ကို အားရပါးရလိုးချင်နေတာကြာပြီမို့ စိတ်ကူးထားသည့်အတိုင်း ဆောင့်လိုက်သည်။လီးဝင်လီးထွက်ကလဲ ချောနေပြီမို့ မညှာတော့ပေ။ဖြူကျော့လဲ အရမ်းကိုဟေ့နေပြီမို့ ဆောင့်ချက်တိုင်းကြိုက်သည်။လက်တွေက ကိုယ့်အစေ့ကိုယ်ကလိနေလိုက်သည်။အရမ်းကိုကောင်းနေပြီ။အဖုတ်က အရမ်းကိုယားနေပြီ။လီးကို စအိုကြွက်သားတွေက အရမ်းကိုဆွဲဆွဲညှစ်နေပြီ။သူမပြီးတော့မည်။သူလဲ ပြီးချင်လာပြီမို့ ဖင်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကိုင်ကာ အားရပါးရဆောင့်လိုက်သည်။ “အာ့ အာ့ အာ့ ကောင်းတယ် ဆောင့်ဆောင့် ဟင့် ဟင့် အရမ်းကောင်းတယ် ပြီးတော့ မယ် ဆောင့်” “ကိုယ်လဲ ပြီးတော့မယ် အာ့ အား “ “အ အ ပြီးပြီ ပြီးပြီအာ့အားး” ဖြူကျော့ ပြီးသွားသည်။

သူလဲဆက်တိုက်ဆောင့်နေရင်းလီးတစ်ခုလုံးတင်းလာကာ အကြောတွေတစ်ခုလုံးဖျက်းခနဲဖြစ်လာပြီမို့ လီးကိုတဆုံးထုတ်တဆုံးထည့်ကာဆောင့်လိုက်ရာ သူလဲ မထိန်းနိုင်တော့ပဲ ပြီးသွားရသည်။ဖင်ထဲသို့ သုတ်ကည်တွေပန်းထည့်လိုက်သည်။ဖြူကျော့ရဲ့ လက်တွေကမွေ့ရာခင်းကို ကျစ်နေအောင်ဆုပ်ကိုင်ဖားရင်း ပါးစပ်ကနေဟင်းဟင်းနဲ့ကယောင်ကတန်းဖြစ်နေသည်။အဖုတ်ထဲမှလဲ ဖြူဖြူအရည်တွေဖွက်လာသည်။သူလဲတကိုယ်လုံးနှုံသွားသလိုပင်။ခဏနားပြီးလီးကို ဖင်ထဲမှဆွဲထုတိလိုက်ရာ ဖင်ဝမှ အရည်တွေထွက်လာသည်။ဖြူကျော့ ခွေကျသွားသည်။သူလဲ အနားက တစ်ရှူးကိုယူကာ လီးကိုသုတ်လိုက်ပြီးအမှိုက်ပုံထဲပစိလိုက်သည်။ဖြူကျော့ သူ့ကို လာဖက်ပြီးအတင်းနမ်းနေသည်။

သူလဲ ဖြူကျော့ကိုပြန်ဖက်ထားလိုက်သည်။ပြီးနှစ်ယောက်သားရေချိုးခန်းသို့သွားကာ သန့်ကှင်းရေးလုပ်တော့ ဖင်ဝကကျိန်းစပ်နေသည်တဲ့ သူလဲချော့ရသည်။ပြီးတော့ ရေချိုးခန်းထဲက တဘတ်တွေပတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင်လှဲပြီးအနားယူလိုက်သည်။သူ့ဒူးတွေထဲက အားမရှိတော့သလို။ဖြူကျော့ဝေမှာလဲ နှုံးသွားသည်။ဖင်ကိုလိုးရတာ အားပိုစိုက်ရသည့်အတွက် ပိုပင်ပန်းတာလဲပါမည်။နှစ်ယောက်သားဖက်ရင်းအိပ်ပျော်သွားကြသည်။အိပ်ရာကနိုးတော့ ရေချိုးအဝတ်လဲကာ အပြင်သို့ကားနဲ့ထွက်ပြီးညနေစာစားပြီးလျှောက်သွားကြသည်။ပြန်လာတော့သူတို့ထပ်ဆွဲ ကြပြန်သည်။တစ်ညလုံးနီးပါးလုပ်ကြသည်။အဖုတ်ကိုရောဖင်ကိုရော ပါးစပ်ကိုပါလိုးသည်။သုံးနာရီထိုးခါနီးမှ ပြိုင်းသွားကြပြီးအိပ်ကြသည်။

မနက်ကျတော့ ဆယ်နာရီကျော်မှနိုးကြသည်။ရေချိုးကာအဝတ်လပြီးအပြင်တွင်မနက်စာနေ့လည်စာပေါင်းစားကာ ဟိုတယ်သို့ပြန်လာကြသည်။ဟိုတယ်ရောက်တော့ ညက ကဲတာများသွားတာမို့ သိပ်စိတ်မပါကြတော့။အနားယူရင်း စကားပြောကာဟိုကလိဒီကလိလုပ်နေကြသည်။ပြီးတော့ အိပ်ပျော်သွားကြပြန်သည်။နှစ်နာရီထိုးတော့ နိုးလာကြပြီး နှစ်ယောက်သား စိတ်ပါလာကာ အပြန်အလှန်ဆွပေးကြသည်။ဖြူကျော့ရဲ့နို့သေးသေးတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့စုခိုင်းကာ လီးနဲ့လိုးလိုက်သည်။သူဖြူကျော့ကို လုပ်လို့ရတဲ့နေရာမှန်သမျှလုပ်ကြည့်သည်။သူယောက်ကျားရရင်တောင် သူ့လောက် လုပ်ဖူးမယ်မထင်။ပြီးတော့ ဖင်ကိုအရင်လိုးလိုက်သည်။သူမ ဖင်ခံရတာကို ကြိုက်နေပြီမို့ ဇိမ့်တွေ့နေသည်။

သူဖင်ကိုပဲအားရအောင်လုပ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သားပြီးသွားသည်။ခဏနားကာ ရေချိုးအဝတ်အစားလဲပြီး အဝတ်တွေအိတ်ထဲထည့်လိုက်သည်။ဟိုတယ်ခရှင်းကာ ကားဂိတ်သို့လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။သူမပြန်ရတော့မည်။ဖြူကျော့က သူ့ကို အရမ်းခိုက်တာပဲလို့ပြောသည်။ကားထွက်တဲ့ထိစောင်ယြ့ပြီး သူလဲ ညတွင်းချင်းဘားအံသို့ပြန်လာလိုက်သည်။ ဒီလိုနဲ့သူဘားအံမှာနောက်ထပ်ခြောက်လလောက်နေရသည့်အချိန်တွင်တလကိုတခေါက်လောက်တော့ဖြူကျော့နဲ့ချိန်းကာ လိုးဖြစ်ကြသည်။တွေ့သည့်အခါတိုင်းတွင် ဖြူကျော့က သူ့ကိုဖင်ကိုအရင်လုပ်ခိုင်းသည်။သူကလဲ ဖင်ချရတာကြိုက်သူမို့မငြင်းပေ။ဖြူကျော့က သူ့ကိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောသည်။သူဖင်ခံရတဲ့အရသာကို အရမ်းစွဲလန်းတယ်ဟု။

ယောက်ကျားရရင်တောင် ဖင်မချမှာစိုးရိမ်မိတယ်လို့ပြောသည်။သူလဲခြောက်လကျော်တော့ ရုံးချုပ်က သူ့ကို ရာထူးတိုးပေးကာ သူ့စိတ်ကြိုက်နယ်ကိုရွေးပြီးပြောင်းနိုင်တယ်ပြောလို့ သူလဲပုသိမ်ဖက်ကိုရွေးလိုက်သည်။ပုသိမ်သို့တိုင်းတာဝန်ခံနဲ့ပြောင်းရသည်။ဘားအံမှာသူဖောက်ခဲ့တဲ့လမ်းက အရမ်းကိုအောင်မြင်နေသည်မို့ ကုမ္ပဏီကလူကြီးတွေက သဘောကျကာ ရာထူးတိုးပေးပြီးသူ့ကို ဘောနပ်စ်လဲပေးသည်။သူ့အတွက်ဘားအံလိုနေရာက အရမ်းအဆင်ပြေခဲ့သည်။ငွေကိုအကြိုက်သုံးခွင့်ရလို့ သူ့အတွက် သိန်းပေါင်းများစွာရခဲ့သလို ဘောနပ်စ်ကလဲ ရောင်းချမှုရဲ ဆယ်ရာခိုင်းနှုန်းပေးသည်။သူဘားအံသို့ပြောင်းလာသည့်တာဝန်ခံကို လွှဲစကာရှိတာတွေလွှဲကာ ညဖက်တွင်သူအရင်ကနေခဲ့တဲ့အဆောင်က ချာတိတ်တွေသု့မိတ်ဆွေတွေကိုတည နှုတ်ဆက်ပွဲလုပ်ကာနောက်ရက်ညတွင် ရုံကလူတွေကိုနှုတ်ဆက်ပွဲလုပ်ပြီး ပုသိမ်သို့ပြောင်းခဲ့လိုက်သည်။

ပုသိမ်တွင် သူ့မိန်းမမိဘအိမ်မှာပင်နေကာ အလုပ်လုပ်သည်။သမီးနဲ့မိန်းမအနားမှာရှိတော့ သူ့အတွက်ဘာမှမလိုအပ်တော့ပေ။ဖြူကျော့နဲ့တော့လိုင်းပေါ်တွင်အမြဲတွေ့ဖြစ်ပေမယ့် သူမလဲ ဘဲအသစ်ရသွားပြီ။ယူတော့မည်ပြောသည်။နောက်ပိုင်းတွင် တောင်ငူဖက်သို့ ပြောင်းသွားကာ အိမ်ထောင်ကျသွာပြီ။ဗိုလ်တစ်ဦးနှင့်တဲ့။သူ့ကိုဖိတ်လို့လက်ဖွဲ့လှမ်းပို့လိုက်သေးသည်။ခုတော့ကိုယ်ဝန်ရနေပြီဟုပြောသည်။သူ့သမီးလဲခုဆိုနှစ်နှစ်တောင်ပြည့်တော့မည်။သူမလဲကလေးရတော့မပေါ့။တခါတလေသူ့ကို သတိရမိကြောင်းစာပို့တက်သည်။သူမလိုချင်တာခုထိမရသေးကြောင်းနဲ့ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ်သူ့ယောက်ကျားကို ချစ်တာမို့ အပြစ်မတင်မိကြောင်းပြောတက်သည်။ တခါတရံသူလဲ ကွန်ပျူတာထဲမှ သူဖွက်ထားတဲ့ ဗွီဒီယို ဖိုင်တစ်ခုကို လူလစ်ရင်ခိုးခိုးကြည့်မိတိုင်းအရင်တုန်းက အကြောင်းအရာကို ပြန်တွေးမိတက်သေးသည်။ သူနဲ့ဖြူကျော့နဲ့ကချစ်ရတဲ့သူတွေကိုယ်စီဝေးနေကြတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လိုအင် တွေပြည့်ဖို့အတွက်အစားထိုးခဲ့ကြတာပါလားဟု…

ပြိုင်တူပြီးလျှင် ကောင်းနိုင်ပါသည်

ထွန်းရီတစ်ယောက် အိပ်ပြန်ချိန်နီးပြီမို့ လှန်ထားသော နွားထီးနှစ်ကောင်နှင့် နွားမသားအမိကို ပြန်ခေါ်ရန်တဲအ တွင်းမှ ထွက်လာခဲ့့သည်။နွားတွေက ယာခင်းနှစ်ကွက်ကျော်မှာရှိနေသည်မို့ အတန်ငယ်လှမ်းသည်။သူ့ယာခင်း တွေကတောင်မြေမှာပင် ကပ်လျှက်ရှိသည်။အထီးတစ်ကောင်က ကြိုးလွတ်ပြီး အတော်ဝေးဝေးရှိ တောင်ခြေလျှိုကြားမှာရောက်နေသဖြင့် ဆွဲခေါ်ရန်သွားစဉ် ဘယ်ဘက်တောင်ခါးပန်းရှိ အလွန်ထူထပ်သောဝါးရုံတောကြားဆီမှ………………. “…..ရှုး…..ရှုး……ကျစ်………ကျစ်……….” ဟူသော အသံကြားရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အေးမူက အသံမထုတ်ဘဲ သူ့ကို လက်ရပ်ခေါ်နေသဖြင့် နွားသို သစ်ငုတ်တစ်ခုတွင် ချည်ထားလိုက်ပြီး အေးမူရှိရာသို့ သမန်းပင် ဝါးရုံပင်များကို ကြွေ့ဖတ်ကျော်ရင်း “…..ဒီကောင်မ တစ်ယောက်ထဲ ဘာလုပ်နေတာပါလိမ့်…” ဟူသောအတွေးဖြင့် အေးမူရှိရာသို့တက်လာခဲ့သည်။မိုးကောင်းသောရာသီမို့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျခတ်ဝါးပင်များကပိန်းပိတ်အောင်စိမ်းစိုထူထပ်လျှက်ရှိနေပါသည်။အကြံအဖန်လုပ်ရန် အလွန်ကောင်းသော ဂျက်တစ်ခုပါလားဟု တွေးရင်းထွန်းရီ ကျားပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ကိုယ့်အလုပ်နှင့်ကိုယ် မအားလပ်သည်မို့ သည်နေရာသို့ ထွန်းရီမရောက်ဖြစ်ပါ။

ယခုမူ သစ်တောဋ္ဌာနမှ ထင်းမခုတ်ရန်အတင်းအကျပ်တားမြစ်ထားသည်မို့ ပို၍ပင် မရောက်ဖြစ်တော့။အေးမူရှိသော နေရာသို့ရောက်သောအခါ ပို၍ပင် အံ့သြရပြန်သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝါးရုံပင်တွေက ထူထပ်စွာပေါက်နေသလောက် အလယ်ရှိ ၁၀ ပေ ပတ်လည်ခန့်ကွက်လပ်မှာမူရှင်းလင်းနေသည်။မျှစ်ချိုးသူ၊မှိုရှာသူတို့၏စခန်းချရာ နေရာမို့လားမသိ အောက်ခြေတွင် မြေဇာမြက်ပင်များမှတစ်ပါး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှိနေ ပါသည်။ဘေးဝဲယာရှိ ဝါးရုံကိုင်းဖျားတို့က အုပ်ဆိုင်းယှက်မိုးထားသဖြင့် အမိုးသဖွယ်လည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။ ထွန်းရီတစ်ယောက် သူဖတ်ဖူးသော တောထဲက ထင်းခွေသမတစ်ယောက်နှင့် ဖိုးသူတော်တစ်ပါးတို့၏ကာမဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို သွားသတိရလိုက်မိသည်။

အင်း နေရာတိုင်းမှာ ကာမရှိသည်ဆိုသလိုပါလား……… အေးမူက ထနွ်းရီကိုတေ့ွေ သာအခါ…… “……လာပါအုံးဟဲ့ ဒီမှာ ငါ့မျှစ်စည်း ပင့်ပေးစမ်းပါ…….များတော့ တစ်ယောက်ထဲ မနိုင်ဘူးဖြစ်နေတယ်…..” ဟုတ်တော့ဟုတ်သည်။မျှစ်စည်းက အတော်ကြီး၏။လက်တပွေ့စာပင်မက။နောက်ပြီး မှိုဥနက်တွေကလည်း ကျန်ကျောင်းကျွတ်ကျွတ်အိတ်ကြီးနှင့် တစ်လုံး။တော်တော် လောဘကြီးတဲ့ အေးမူဟု ထွန်းရီစိတ်ထဲထင်လိုက်သည်။အေးမူက အပေါ်မှထပ်ဝတ်ထားသော ရှပ်အကျီင်္လက်ရှည် ခပ်နွမ်းနွမ်းကို ခေါင်းခုလုပ်ရန် ချွတ်လိုက်သည်။အတွင်းက ဝတ်ထားသော အကျီင်္က နီညိုရောင်ခါးတိုလက်ပြတ် တက်တရွန်အကျီင်္ဝတ်ထားသော ထဘီကလည်း နက်ပြာရောင်လေယာဉ်မောင်စ။ တော်ဝတ်ထဘီ၊ အကျီင်္များဖြစ်၍ အရောင်ကတော့ အတော်လွင့်ပျယ်နေပါပြီ။

သို့သော်………….စိုပြေဖြူဝင်းသော သူမအသားအရေနှင့် အလွန်လိုက်ဖက် လှသည်။သူမ၏မိန်းမပီသသော စွဲမက်စရာအလှများကို အဝတ်အစားနွမ်းတို့က ဖုံးကွယ်ထားနိုင်စွမ်း မရှိပါပေ။ အေးမူ၏အဖုအထစ်၊အမို့အမောက်၊အရှိုက်အဟိုက် အစွင့်အကားတို့က တောဝတ်အနွမ်းတို့ကို ထွင်းဖေါက်၍ ထင်းထင်းကြီးပေါ်လွင်နေပါသည်။ ထို့အပြင် သွေးသားဆူဖြိုးပြီး အလှတွေတိုးနေသည့်အတွက် ထွန်းရီစိတ်တွေ ဗလောင်ဆူ လှုပ်ခတ်လာ၏။အင်းလေ………တစ်ချိန်က ရွာ၏ကွမ်းတောင်ကိုင်ဆိုတော့လည်း သည်လောက်တော့ ရှိပေမပေါ့။ အေးမူအသက်က……ထွန်းရီနှင့် မတိမ်းမယိမ်း…….(၂၆)နှစ် ဝန်းကျင်သာ ရှိသေး၏။

သူမယောက်ျား ခင်မောင်ဝင်းက ကချင်ပြည်နယ်ဘက် ကျောက်တူး ထွက်သွားရာ (၆)လကျော်ရှိပြီ။ ယခုအချိန်ထိ ပြန်မလာပေ။ ငှက်ဖျားမိပြီး သေသလိုလို၊အဖမ်းခံရပြီး ထောင်ကျနေသလိုလို၊အသတ်ခံရ သလိုလို သတင်းတွေထွက်ေ။ဘာမှတော့ သဲသဲကွဲကွဲမသိရ။ရွာသူရွာသားတွေအဖို့ သည်မျှအထိ မျက်စိရေးမပေါက်ကြပါ။ အေးမူမှာ သားတစ်ယောက်သာ ရသေး၏။သူ့သားက အခုမှ(၂)တန်းသာ ရှိသေး၏။ ခင်မောင်ဝင်း မိဘများနှင့်အတူနေရ၏။ခင်မောင်ဝင်း ထွက်သွားပြီး (၃)လ အကြာတွင် ခင်မောင်ဝင်း အမေလည်း သွေးတိုးရောဂါနှင့် ဆုံးသွားသည်။ ခင်မောင်ဝင်းအဖေ အေးမူ ယောက္ခမ နာမည်က ဦးထွန်းဟန်။ အသက်က(၄၈)နှစ်ခန့်ရှိပြီ…။ တောင်သူလယ်လုပ်။ဆေးလည်းကု၊ပယောဂလည်း ကုသည်။

ခင်မောင်ဝင်းက တစ်ဦးတည်းသောသားမို့ အမွေကိစ္စအရှုပ်အရှင်းလည်း မရှိသည့်အတွက် အေးမူအဖို့အတော်လေး အဆင်ပြေလှသည်။ မြေယာအကွက်တွေက ထွန်းရီတို့လောက် မရှိတော့သည့်တိုင် (၁၅)ဧကကျော်လောက်တော့ရှိသည်။ ဦးထွန်းဟန်ကိုယ်တိုင် သန်တုန်း မြန်တုန်း ကျန်းမာတုန်းမို့ လိုအပ်သောအခါ မှသာ လူငှားတစ်ယောက်ခေါ်ပြီး ယောက္ခမနှင့်ချွေးမတို့ ကိုယ်တိုင်လုပ်ကြပါသည်။ သူတို့ယာခင်းများက ရွာအနီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာသာရှိသည်။ ထွန်းရီတစ်ယောက် အိမ်က မိန်းမက ဗိုက်ကြီးနှင့်မို့ မိန်းမနဲ့ ကင်းပြတ်နေသည်မှာ အတော်ကြာပြီ။ဒါက ဒုတိယဗိုက်ဖြစ်၏။ပထမကလေးက အေးမူသားနှင့်အသက်တူ အတန်းတူ မိန်းကလေးဖြစ်၏။ ဘာကြောင့်လဲတော့မသိ။သူ့မိန်းမသာ တစ်ဗိုက်ထွက်လာသည်။

အေးမူ ကတော့ တစျဗိုကျမပေါျသေးပါ တစျယောကျထဲသာမှေးပွီး သှေးသားဆူဖွိုး အလှတှေ တိုးနသေညျ့ အေးမူစောကျဖုတျက သူ့မိနျးမ စောကျဖုတျထကျသာပတေော့မညျ။ ဒီတစျဗိုကျ မှေးရပွနျလြှငျ သူ့မိနျးမစောကျဖုတျက တစျခါပွဲရ ကယြျရအုံးမညျ။ စောကျဖုတျကဉြျးလာအောငျဆိုပွီး ထိကရုံး၊ပဉ်စငါးပါးပွုတျရဖွေငျ့ ဆေးရကြောရ စိမျရတာလညျးအမော။ ကလေးမြားတဲ့ မိနျးမစောကျဖုတျဆိုသညျမှာ ထုံးစံအတိုငျးပွဲမညျ။ စောကျခေါငျးကယြျမညျ။ ဒီတော့ လီးသေးတ့ေဲ ကာငျတအှေ ဖို့ လုပျရတာဘယျကောငျး တော့မညျနညျး။ဒီကွားထဲ ကိုယျ့ထကျလီးကွီးတဲ့ အကောငျန့ ဲ တေ့သှ ှာ းလို့ကတော့ သှားကရောမှတျ။ တောျတော့ တောျပါသေး၏။ထှနျးရီလီးက စံခြိနျလှနျ မဟာစူပါလီးကွီးမို့သာ။

တစ်ခါက မထင်မှတ်ဘဲ ကလေးရှစ်ယောက်အမေ မလှသိုင်း စောက်ဖုတ်ကြီးကို အချောင်လိုးလိုက်ရသည်။ စဉ်းစားကြည့်ပေ့ါ။ကလေးရှစ်ယောက် ထွက်ထားတဲ့ စောက်ဖုတ်ဘယ်လောက် ကျယ်မလဲဆိုတာ။သို့သော် ထွန်းရီလီးနှင့်တော့ အံကျဂွင်ကျပင်။ မလှသိုင်းသည်ပင် ထွန်းရီလီးအရသာကို စွဲသွားသည်။အခွင့်သာရင် သာသလို လာလာလိုးဘို့ လိုလိုလားလားပင် ဖိတ်ခေါ်ထားသည်။မလှသိုင်း ဆိုတာက အခု အေးမူရ့အဲ ဒေါ်အရင်း။တဏှာကလည်း အလွန်ကြီးသည်။ခြေသလုံးတုတ်တုတ် ဖင်ဆုံကြီးကြီး နို့အုံကြီးက တွဲတွဲ လက်ချောင်းတွေက တုတ်တုတ်နှင့်ဟတ္ထနီ အမျိုးအစားကြီးလားတော့မသိ။အခုချိန်ထိ ရုပ်ရေမကျ။ လိုးချင်စရာကောင်းတုန်းပင်။ အခုလို လူသူကင်းဆိတ်တဲ့ တောတွင်းတစ်နေရာမှာ အဖုအထစ် အမို့အမောက်၊

အရှိုက်အဟိုက်၊ အစွင့်အကားတွေနှင့် တစ်လုံးတခဲကြီး ပြည့်စုံလှသော သွေးသားဆူဖြိုးပြီး အလှတွေ တိုးချင်တိုင်းတိုးနေသည့် တပ်မက်ဖွယ်ရာ သက်တူရွယ်တူ အေးမူက ထွန်းရီကို မျှစ်စည်းပင့်ပေးရန် ခေါ်သည်ဆိုသော်လည်း ယခုအချိန်ထိ အေးအေးဆေးဆေးပင်။ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ထားပြီး ညာဘက်ခြေကို ခပ်ကွေးကွေးလေး စဉ်းလျှက် ဘယ်ဘက်ဒူးကိုထောက်ကာ မို့မောက်ဖေါင်းတင်းနေသော ရင်အစုံကို ကော့ပြီး ခပ်ကားကား ခပ်ဟဟကြီးများတောင် ထိုင်နေလိုက်သေးသည်။ထွန်းရီ ကိုလည်း တစ်စုံတရာပြောရန် စိတ်ကူးရှိနေပုံရ၏။

စောစောက ချွတ်ထားသော ရှပ်အကျီလက်ရှည်ဖြင့် သူမမျက်နှာနှင့်လည်ပင်းတဝိုက်က ချွေးများကို ပြောင်စင်အောင် သုတ်လိုက်သည်။ထို့နောက် လက်မောင်းနှင့် ဂျိုင်းတဝိုက်က ချွေးစများပါမကျန် သုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။ပြီးမှ စောစောကအတိုင်းပင် ပြန်ထိုင်လိုက်ရင်း……………………… “……ဟူး…..ဖူး…..မောလိုက်တာဟာ….အခုချိန်မှာတော့ နင့်မိန်းမက ဇိမ်ကျနေတာဘဲ…..ကောင်မက ဗိုက်တစ်လုံးန့ဆဲ ိုတော့ စားလိုက် ဖြကဲ ားအိပ်လိုက်နဲ့ အတော် ဟုတ်နေတာ….” ထွန်းရီက အေးမူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘေးတိုက် အနေအထားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး………………… “…….အင်း…..အဟင်း……..သူကတော့ ဇိမ်ကျမှာပေါ့ဟာ…..ငါ့မှာတော့ ညစာငတ်နေတာ အတော့်ကိုကြာသွားပြီဟ…..အေးမူရ…..” အေးမူက ထနွ်းရီကို စြွေ့ကည့်လိုက်ရင်း……………… “…..ဟင်……နင့်ကောင်မကလဲ လွန်လှပါလားဟဲ့…… ဒီဗိုက်အကြောင်းပြပြီး ထမင်းတောင် နေ့ဘို့ညစာ မချက်ဖူးလား…..” အေးမူစကားကြောင့် ထွန်းရီ တဟားဟား ရယ်လိုက်သည်။

“…..ဟာ…..နင်ကလဲ တုံးလိုက်တာ ထမင်း၊ဟင်းကတော့ သူမချက်လဲ ငါ့အမေက ချက်တာပေါ့ဟ….ငါ ငတ်နေတ့ညဲ စာက….ဒါ ဒါ က ဲ သိပြီလား….” ထွန်းရီက လက်ညှိးနှင့်လက်မကို ရှည်ရှည်မျောမျောလေး ကွင်းပြပြီး စောက်ဖုတ်ပုံသဏ၏သဏ္ဍာန် လုပ်ပြလိုက်သည်။သည်တော့မှ အေးမူက သဘောပေါက်သွားပြီး……. “……သွား….သေချင်းဆိုး…..အယုတ်ကောင်…..ငါက အဟုတ်မှတ်လို့……ဟွန်း… တော်တော်ယုတ်….” မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။အေးမူ မျက်စောင်းထဲတွင် တစ်စုံတရာကို မွတ်သိပ်မျှော်လင့်တောင့်တနေမှုအပြည့်ပါသော အရောင်လက်လက်များကို ထင်းကနဲ တွေ့လိုက်ရသည်။

“….အော်……နင်ကလဲဟာ….မိန်းမဒါဖြစ်နေမှတော့ ဒါ ငတ်တယ်လို့ပြောတာများ ဘယ်ကလာ ယုတ်ရမှာလဲ….ဟဲ…ဟဲ…” ထွန်းရီက လက်နှစ်ဖက်ကို ဗိုက်ကြီးသယ်ပုံစံမျိုး ဗိုက်ပြပြီး စောစောကလို စောက်ဖုတ်ပုံစံလုပ်ပြလိုက်သည်။အေးမူမျက်နှာတွင်လည်း အရှက်နှင့်ရမ္မက်ရောစပ် ထားသော ရာဂသွေးများ ဖြစ်ထွန်းလာပြီး မျက်နှာတပြင်လုံး နီမြန်းသွား၏။ “……ကဲ……တော်စမ်းပါ…..နင့်မိန်းမ မွေးပြီးမှ ငတ်သမျှ အတိုးချစားတော့ပေ့ါ.. ငါ နင့်ကို ပြောစရာရှိလို့တမင်အချိန်ဆွဲပြီး စောင့်နေတာဟဲ့….” “…….ဘာလဲ….နင်က ….ငါ့ကို သနားပြီး ကျွေးချင်လို့လား….” “….ဟွန်း…သေနာကောင် ထွန်းရီနော်…..မယုတ်မာနဲ့…ဒီနေရာက နတ်ကြီးတယ် ဘာမှတ်လဲ ပြောမရရင် ငါထလုပ်ပြစ်လိုက်မှာ….” ပြောမည်သာ ပြောရတာ…..အေးမူတစ်ယောက် ပြုံးဖြီးဖြီးမျက်နှာဖြင့် သူ့ကိုကြည့်နေသော တဏှာဗို့အားပြင်းသည့် ထွန်းရီ၏ ရမ္မက်မျက်လုံးများကြောင့် ကြက်သီးတဖျန်းဖျန်းထမျှ နှလုံးခုံရင်တုံသွားပါတော့၏။

သူမလည်း ယောက်ျားနှင့်ကင်းပြတ်နေသော မိန်းမပဲလေ……သူမအနေဖြင့် ထွန်းရီနည်းတူ ကာမအာသာဆန္ဒများ အမှန်ပင်ရှိနေသော်လည်း မိန်းမသားမို့သာ သိုဝှက်ဟန်ဆောင်ထားရသည်။ ဘယ်လောက်ပင် ဟန်ဆောင်ကောင်းကောင်း သူမကိုယ်နှိုက်က ထွန်းရီကို မသိမသာ မြူဆွယ်မိသောအဖြစ်ကိုကား သူမကိုယ်တိုင် မသိရှာဘဲ ဖြစ်နေတော့သည်။ အေးမူက ဖင်တုံ ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှသောကြောင့် ထွန်းရီရဲ့ အကြည့်များကို ရင်မဆိုင်ဝံ့တော့ဘဲ မျက်နှာအောက်ချကာ…. “……တကယ်ပြောတာပါဟ့ ဲ ထနွ်းရီရ့…ဲ .ငါနင့်ဆီက အကူအညီတောင်းချင်လို့ ငါ့မှာတကယ် အခက်အခဲရှိနေလို့ ငွေ ၃၀၀၀ လောက်ခနချေးစမ်းပါ……

အတိုးတော့ မယူနဲ့ပေါ့ဟာ…..၁၅ ရကျအတှငျး ပွနျပေးမှာပါ ….ငါရစရာရှိတ့ ဲ ငေ ှ ၅၀၀၀၀က မိခငျလှိုငျဆီက အခုထိမရသေးလို့ စိတျခြ ငါ သူ့ဆီက ပွနျရရခွငျး နငျ့ကို ပွနျဆပျမှာပါ “ အေးမူက သူပွောစရာရှိသညျကို တဆကျတညျးပွောခလြိုကျပွီး ထှနျးရီမကြျနှာကို မသိမသာမော့ကွညျ့လိုကျသညျ။ “…….အေးပါ…..ရပါတယျ……ဒါပမေ့ ဲ နငျပွောသလို ၁၅ ရကျပဲနောျ……မိနျးမက မှေးခါနီးပွီ….ညကလြာယူလှညျ့ပေါ့…ဟာ …နအေုံး…နအေုံး….အိမျလာမယူနဲ့… ခငျကွညျတို့အိမျလာခ့…ဲ .ငါအဒဲီက…စောငျ့နမေယျ…..မွဝတီပထမကားအခြိနျလောကျ” အေးမူတစျယောကျ အခုမှ သကျပွငျးခနြိုငျပါတော့သညျ။

စုကြေးငွေ မထည့်နိုင်တာ တပါတ်ကျော်ပြီ။ “…..အေးပါဟယ် နင့်ကျေးဇူးကို မမေ့ပါဘူး….” “…..အံမယ်လေးဟာ…..ကြီးကျယ်လိုက်တာ….ကိုယ့်ရွာသူရွာသားအချင်းချင်းဘဲ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး….လိုအပ်လာရင် ကူညီရမှာပေါ့…..နင်လဲ ခင်မောင်ဝင်း နဲ့သာ မရရင် ငါ့မယားဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာ…….အေး..တခုတော့ရှိတယ်နော်…..နင့်…… လိုအပ်ချက်ကို ငါက…..ကူညီသလို…ငါ့လိုအပ်ချက်ကိုလည်း….နင်…ဖြည့်ဆည်း ပေးရမယ်…….” ထွန်းရီက အေးမူနားတိုးကပ်လိုက်သည်။အေးမူကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး ပါးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်နမ်းပစ်လိုက်သည်။အေးမူကလည်း ငြင်းဆန်ဘို့ စိတ်ကူးမရှိပါ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကြောင်ခံတွင်းပျက်နှင့်ဆက်ရက်တောင်ပံကြိုးတွေလို ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။

တယောက်ကလည်း ယောက်ျားနှင့်ကင်းကွာနေတာ ၆လခန့်ရှိပြီ။တစ်ယောက်ကလည်း မိန်းမဗိုက်ကြီးနေသည့်အတွက် စောက်ဖုတ်နှင့်လီး မတေ့ရွ သည်မှာ ကြာလေပြီ။ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်သည့်အဆုံး ဗိုက်ကြီးနေသော မိန်းမကို ဘေးစောင်းကွေးအိပ်ခိုင်းပြီး နောက်မှ ခပ်ဖွဖွလိုးရသည်။အထဲကကလေးကို ထိခိုက်မည် စိုး၍ လိုးရတာ အားမရ…..ထွန်းရီက အလိုးကြမ်းသည်။ သို့သော် လရည်ထွက်သွားတော့လည်း ခဏတော့ အာသာပြေငြိမ်းသွားသည်ပင်……… ဗိုက်ထဲက ကလေးက အထီးလားအမလားတော့ မသိ အမေနှင့်အဖေ လုပ်သူတို့၏ သောင်းကြမ်းလှသော ကိလေသာကာမတဏှာဓာတ်တွေကတော့ ကလေးကို ကူးစက်မှာသေချာလှသည်။

ထွန်းရီက အေးမူကို ဖက်ထားရာမှ နားနားကပ်ပြီး……. “….အေးမူ….ဒို့လုပ်ကြရအောင်နော်….” အေးမူက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။…….အချိန်ကြာကြာနူးနပ်နှိုက်ဆွမနေတော့ဘဲ အခြေအနေအရ မြန်မြန်လုပ်မှ ဖြစ်မှာမို့……… “…အေးမူရ…..အချိန်သိပ်မရှိဘူးဟ…အဲဒီတော့ နင်က မျှစ်စည်းပေါ်လက်ထောက်ပြီး ဖင်ကုန်းပေး……ဒါမှ တို့နှစ်ယောက်လုံး အားရမှာ…..အောက်ကအခင်းလဲမရှိတော့ ပက်လက်လှန်လိုးရင်လဲ နင်လဲ ကျောနာမယ်….ငါလဲ ဒူးပွန်းမယ်…ဒီမယ်ကြည့်ပါအုံး… ငါ့ကောင်ကြီး…ကော….” ထွန်းရီ အေးမူကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့လီးကြီးပေါ်အုပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ ပုဆိုးတွင်းမှ မာန်ဟုန်ပြင်းပြင်း တောင့်တင်းမာတောင်မတ်နေသော လီးတုတ်ရှည်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိရာ အေးမူတကိုယ်လုံး ဖျဉ်းကနဲ ဖျဉ်းကနဲ ကြက်သီးမွှေးညင်းတွေထသွား၏။ ထွန်းရီလီးကြီးက သူ့ယောက်ျားလီးထက် အဆမတန်ကြီးသည်ကို အလိုလိုသိလိုက်သည်။

စိတ်ထဲမှာလည်း အလွန့်အလွန့် ကျေနပ်သွားတော့၏။ အမှန် အားဖြင့် အေးမူမှာ ထွန်းရီထင်သလို လီးနှင့်ပြတ်နေသူ ကား မဟုတ်ပါ။ သူ့အကြောင်းနှင့်သူ ရှိပြီးဖြစ်၏။ “……ပြစမ်း….နင့်စောက်ဖုတ်ကကော ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး…” ထွန်းရီက ထဘီအောက်မှ လက်ရှိုပြီး အေးမူစောက်ဖုတ်ကို လက်ဝါးနှင့်စမ်းကြည့် လိုက်ရာ ခုံးထဖေါင်းအိနေသော အတေ့ကွ ို ခံစားလိုက်ရသည်။စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား တစ်ဝိုက်တွင် စိမ့်စိုနေသော စောက်ရေစေးစေးပြစ်ပြစ်တို့ကိုပါ စမ်းမိလိုက်၏။ မဆွတော့ဘူးဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးကာမှ မနေနိုင်လွန်းသဖြင့် စောက်စေ့လေးကို လက်ခလယ်ထိပ်ဖြင့် ပွတ်ထိကလိဆွပေးလိုက်ရာ အင့်ကနဲ အသံထွက်ပြီး ဟင်းကနဲ သက်ပြင်းချကာ အေးမူတကိုယ်လုံး ဆတ်ကနဲ တုန်ခါသွား၏။

“….ကဲ..ထဟာ….အဲဒီမျှစ်စည်းပေါ်မှာ လက်ထောက်ပြီး ကုန်းပေးထား…ငါနောက် နေလိုးပေးမယ်….ဒါမှ အားရပါးရရှိတာ….နင့်ကောင်က ဒီလိုလိုးပေးဘူးလား…” “…….အင်း….တခါတလေတော့…လိုးတယ်….” အေးမူက ခေါင်းငြိမ့်ပြောရင်း မတ်တပ်ထကာ ထွန်းရီအလိုကျ မျှစ်စည်းပေါ်တွင် လက်ထောက်လျှက် ကုန်းပေးထားလိုက်သည်။။ထွားကားနေသော ဖင်ဆုံကြီးက ထွန်းရီ၏ရမ္မက်စိတ်တို့ကို ပိုမိုထကြွပြင်းထန်စေသည်။ထွန်းရီက ထဘီကို အောက်မှ ပင့်လှန်လိုက်ပြီး ခါးဆီသို့ ပို့ကာ စုညှပ်ထားလိုက်၏။ အခုမှ အိစက်ဖြူဖွေးထွားကားလှ သော ဖင်သားဆိုင်ကြီးတွေက ထင်းကနဲ လင်းကနဲ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထွန်းရီက ပုဆိုးကို ကွင်းလုံးချွတ်လိုက်ပြီး အောက်တွင် ပုံထားလိုက်သည်။ အေးမူ၏တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်ကို သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် နှစ်ချက်လောက် ဆတ်ကနဲ ပုတ်လိုက်ပြီး ထောင်မတ်နေသော သူ့လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်အဝနှင့်တေ့ကာ လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်၍ လှည့်ပတ်မွှေနှောက်ပေးလိုက်သည်။စောက်ရေတို့က အိုင်ထွန်း မတတ် စိုရွှဲနေပြီမို့ စွိ….စွပ်….ပြွိ…ပြွတ်….စွပ် စွပ် ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကလေးမွေးဖူးသော အအိုစောက်ပတ်ဖြစ်သော်လည်း ထွန်းရီ၏စံချိန်လွန် မဟာစူပါလီးကြီးက ကြီးလွန်းသဖြင့် လျှောလျှောရှုရှု ဝင်ဘို့ ခဲယဉ်းသည်။ထွန်းရီက လီးကို စောက်ဖုတ်အတွင်းသို့ ထိုးမသွင်းသေးဘဲ နှုတ်ခမ်းဝတစ်ဝိုက်တွင်သာ ပွတ်ဆွ ကလိနေသည်မို့ အေးမူတစ်ယောက် မရိုးမရွနှင့် အခံရခက်နေသည်။

စောက်ဖုတ် တခုလုံးလည်း ခံချင်စိတ်ကြောင့် ယားကြွပွထလာ၏။ ထွန်းရီက စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းအလိုက် သူ့လီးကြီးကို ထက်အောက်ဆွဲချ လိုက်ပြီး စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းခြင်း အဆုံးထိဝင်အောင် ဖိကာ ဖိကာ သွင်းလိုက်သည်။ ဒစ်လန်နေသော လီးကြီး၏ အရေပြားနှင့် စောက်ဖုတ်အတွင်းသားအတွန့် များ ပွတ်တိုက်ထိခိုက်သွားသဖြင့် ဗျစ်ကနဲ….အသံပေး၍ လီးကြီးက အဆုံးထိအောင် မြုပ်ဝင်သွားသည်။ အေးမူခမျာလည်း စောက်ဖုတ်နှင့်လီးက တင်းကျပ်နေသည်မို့ ကာမအရသာကို နင့်နေအောင်ခံစားလိုက်ရသည်။လီးကို စောက်ဖုတ်အတွင်းသို့ အဆုံးထိသွင်းကာ ဖိကပ်ထားလိုက်ပြီး အေးမူခါးကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် အကျအန ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီးကြီးကို တဝက်ကျော်ကျော်ခန့်ပြန်နှုတ်လိုက်ပြီး အဆုံးထိ ပြန်ဖိသွင်းသည်။

ဤနည်းအတိုင်း အဝင်အထွက်ချောမောပြေပြစ်ရန် လေးငါးချက်ခန့် စမ်းသပ်ပြီးနောက် ခပ်သွက်သွက်ပင် ဆောင့်ပါတော့သည်။ဆောင့်ချက်အားတွေက တဖြည်းဖြည်းပြင်းထန်မြန်ဆန်လာသည့်အတွက် အေးမူ၏ခါးမှာ ညွတ်၍ညွတ်၍ သွားပြီး ပင့်ထိုးကော့ပေးနေသော ဖင်ဆုံကြီးက မြောက်မြောက်တက်လာသည်။ “……ဘွတ်…ဘွတ်….ဘွတ်….ဖွတ်…..ပလပ်…..ဖွတ်……” “…အင်း….ဟင်း…..အမလေး….အင့်..အ….အား….ရှီး…..ကျွတ်….ကျွတ်….” သူတို့နှစ်ယောက်၏အဆောင့်…..အကော့အပေးအယူများက ပြင်းထန်သွက်လက် လာသည်နှင့် အမျှအသံမျိုးစုံတို့ကလည်း ဆူညံလျှက်ရှိပါတော့သည်။ “….ဘွတ်…..ဖွတ်…..ဘွတ်……ဗြွတ်……..” “……အမလေး….အီး…ဟင့်……အား…..ရှီး……ကျွတ်….ဆောင့်…ဆောင့်….အား.. …ပြီးတော့မှာ….ဆောင့်….ဆောင့်…..အ….အား…” အေးမူက ထိုသို့အသံပြုရင်း မျှစ်စည်းပေါ်တွင် တတောင်နှင့်ထောက်ကာ ခေါင်းစိုက်သွားပါတော့သည်။

တင်ပါးခွက်ကြီးတွေက ရှုံ့တက်သွားပြီး တင်သားဆိုင်ကြီး တွေက တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။ခါးက အနည်းငယ် အောက်သို့ထိုးစိုက်သွားသဖြင့် အနေအထားတစ်မျိုးဖြစ်သွားကာ လီးဝင်လီးထွက်မှုမှာ ပို၍ကျပ်သွား၏။မည်သို့ပင် ဖြစ်ဖြစ် ထွန်းရီက ဆောင့်သည့်အရှိန်ကို လုံးဝမလျော့သည့်အပြင် ပို၍ပင်မြင့်တင်လိုက် သေးသည်။သန်မာလှသော နွားသိုးတစ်ကောင်၏အားမာန်ပါပါ ဆောင့်နေသည်နှင့် အလွန်တူလှပေသည်။ အချက်ငါးဆယ်ခန့် မနားတမ်း အသားကုန်ကြုံး၍ ဆောင့်လိုးလိုက်ရာ သူ့လချောင်းတခုလုံး ယားယံလာပြီး အောင်းထားသမျှလရေပူတွေကို အေးမူစောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ ဒလဟော ပန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

ထွန်းရီ၏အပြီးနှင့် အေးမူ၏ ဒုတိယအကြိမ်အပြီးတို့မှာ တထပ်တည်းကျသွားပြီး အပြီးခြင်းဆုံကာ ကာမ အထွတ်အထိပ်အရသာကို အကောင်းဆုံးခံစားလိုက်ကြရတော့သည်။ (ထို့ကြောင့် “……ပြိုင်တူ ပြီးလျှင်ကောင်းနိုင်ပါသည် “….ဟူသော စကားစုကို အချစ်တက္ကသိုလ်ရဲ့ လိင်မှုရေးရာစာပေများအခန်း၏ဆောင်ပုဒ် Slogan or Motto အဖြစ် အသုံးပြုသင့်လှပေသည်။ ဤကား စကားချပ်… :-)) ပြတ်နေသည်မို့လားမသိ အရသာက အီဆိမ့်ရှိန်းဖိန်းနေအောင် ကောင်းလွန်းလှပါတော့သည်။ ထွန်းရီလီးတုန်ရှည်ကြီးက အရှိန်မသေသေးဘဲ အေးမူ စောက်ခေါင်းထဲတွင် ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ လှုပ်နေပါသေးသည်။ထွန်းရီက အခြေအနေ အချိန်အခါအရ ဆက်ပြီး ဇိမ်မခံသင့်သည့်အတွက် အေးမူစောက်ခေါင်းအတွင်းမှ သူ့လီးကြီးကို ပလွတ်ကနဲ ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။

ခါးလည်တွင် စုံညှပ်ထားသော အေးမူ၏ထဘီကို အသေအချာ ပြန်ဖုံးပေးလိုက်ပြီး အသာအယာ ပင့်မလျှက် အေးမူကို မတ်ထူပေးလိုက်သည်။ ကျေနပ်ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာနွမ်းနွမ်းဖြင့် အေးမူက ထွန်းရီကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မျက်စိမှိတ် ပြလိုက်သည်။သိပ်ကောင်း တအားကောင်း….အရမ်းကောင်း…အလွန်ကောင်းတာဘဲ ဟု နှုတ်က ထုတ်မပြောဘဲ အမူအယာဖြင့် ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထွန်းရီလီးကြီးမှာ ယခုအချိန်ထိ မာန်ဟုန်မပြေသေးဘဲ တလှုပ်လှုပ်တရမ်းရမ်း ရှိနေပါသေးသည်……ထွန်းရီ ပုဆိုးကို ကောက်ဝတ်လိုက်ပြီး.. “…..ကဲ…သွားစို့ဟာ…..အပြန်သိပ်နောက်ကျနေရင် မကောင်းဘူး….” ထွန်းရီ အပြောကြောင့် အေးမူက မျက်စောင်းထိုးကာ……. “…..ဘာလဲ နင်က အခုမှ နင့်မိန်းမ ….ဗိုက်ကြီးသည်ကို ကြောက်နေတာလား… ဟွန်း….မသိရင်ခက်မယ်….”

“……အောငျမာ….အပိုတမှေ ပွောန့…ဲ ..အေးမူ…ငါ့အတှကျမဟုတျဘူး….နငျ့အတှကျ ပိုအရေးကွီးလို့ ပွောနတော…ငါက သိပျတကျှတ့ေဲ ကာငျမဟုတျဘူး….ဒီမယျကွညျ့ ငါ့ကောငျက ကြနေပျသေးတာမှတျလို့….” ထှနျးရီက ပုဆိုးတှငျးမှ တောငျမတျလာပွနျသော သူ့လီးကွီးကို ဆတျကနဲ ဆတျကနဲ လုပျပွလိုကျသညျ။ အေးမူက ထှနျးရီအပွောကို ကြနေပျစှာပွုံးကွညျ့ရငျး ရှပျအကြီငျ်ကို ခေါငျးခုလုပျရနျ စုခှလေုပျနသေညျ။ ပွီးနောကျ သူ့ခေါငျးပေါျသို့ တငျလိုကျရငျး……….. “……လာလေ….ပငျ့ပေးတော့….” “….အဟငျး ဟငျး….မိအေးမူတို့ ဉာဏျကတော့ စံပဲကှာ ထပျပွီးအလိုးခံခငြျတယျလို့ မပွောဘူး….မြှစျစညျးပငျ့ခိုငျးလို့လေး….ဘာလေးနဲ့…..” ထှနျးရီက အေးမူကို မခံခငြျအောငျ စလိုကျ၏။

“…..အံမယ်…သေချင်းဆိုး…..ငါဖေန့ကဲ ိုင်တုတ်လိုက်ရ…သူ့ဖာသာ သူ နန့်နန့်တက် လုပ်ချင်နေပြီးတော့ ဟွန်း ဒီက သနားလို့….” အနိုင်မခံချင်စိတ်ဖြင့် ပြန်ပက်လိုက်ရသော်လည်း ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းက မှန်နေသည်မို့ အေးမူ ရှေ့ဆက်မပြောတော့ဘဲ မျက်စောင်းကြီးထိုးကာ……….. “…..ဟင်း…..ကဲ…..လာ…..လာပင့်ပေးတော့….” ဆောင့်ဆောင့်အောင့်အောင့် ပြောလိုက်သည်။ “…..နင့်ကြည့်ရတာ…..အေးမူရာ……အားကုန်ပင်ပန်းနေသလိုဘဲ….နိုင်ပါ့မလား… တော်ကြာ အဆင်းမှာ ချော်လဲနေပြီး ဒူးကွဲရုံတင်မက စောစောကလိုးထားတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးပါ ကွဲပြဲသွားလို့ ဆက်မလိုးရဘဲ နေအုံးမယ်….အဟင်းဟင်း…. နေနေ အဲဒီမှိုအိတ်သာ ယူပြီးဆင်းနှင့်တော့….ပြီးတော့ နွားတွေလည်း နင်ပဲဆွဲသွား…… ငါ့ဖာသာ မျှစ်စည်းထမ်းခ့မဲ ယ်……” ထွန်းရီက ပြောပြောဆိုဆို မျှစ်စည်းကိုမပြီး ပခုံးပေါ်ထမ်းတင်လိုက်သည်။ မျှစ်စည်းက အတော်လေးနင့်သည်။

ရှေ့လေးငါးလမ်းခန့်ရောက်နေသော အေးမူကို လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး “……ဘာလ့ဟဲ့…ဲ ..ဘာဖြစ်လို့တုံး….” အေးမူက ပြူးတူးပြာတာနှင့် မေးလိုက်သည်။ “…..အော်…..ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…..ယောကျာ်းဆိုတာ ဟောဒီလို သန်မှလို့ပြချင်လို့ပါ…. ဒို့လိုကောင်မျိုးကတော့ ပျားအုံလဲမလိုဘူး…..ကွက်လပ်ဖြည့်ပါလဲ…ခေါင်ထားဘဲ… ဟား…ဟား….ဟား….” “…..အောင်မယ်…..သေနာက….တဏှာရူးတယ်မပြောဘူး….အသားယူနေလိုက်တာ” အေးမူက ပြန်တွယ်သည်။ “….နင်ရော….မရူးဘူးလား….”ထွန်းရီက ပြန်နှက်သည်။ “…သိဘူး…သွား..”အေးမူ ရှေ့ဆက်မပြောတော့ဘဲ ကျေနပ်ပြုံးတွေဖြစ်ကာ ရှေ့ဆက်ဆင်းသွားတော့၏။

ထှနျးရီ တစျယောကျ အဆီတှစေုကာ ထှားအိကားကော့ နသေော အေးမူ၏နိမျ့တုံမွငျ့တုံဖွငျ့ လှုပျရမျးတုံခါနသေော ဖငျဆုံကွီးကို ကွညျ့ကာ လီးကွီးက တောငျသညျထကျ တောငျလာပွနျသညျ။ အေးမူ၏ဖငျဆုံကွီးကို အခုလို အရသာခံကွညျ့ခငြျ၍လညျး နောကျမှ တမငျခြိနျ၍ လိုကျလာသည။အေးမူက ခညြျထားသော နှားလေးကောငျကို ဖွုတျ၍ ရှေ့မှ ဆကျသှားသညျ။ နှားလေးကောငျကလညျး ပွနျခငြျဇောကွောငျ့လား….အလိုကျသိ၍ လား မပွောတတျ အေးမူကဆှဲမခေါျရဘဲ အေးမူရှေ့မှ သှားကွသညျ။အေးမူက နောကျမှ အသာကွိုးကိုထိနျးလိုကျရုံသာ……သညျတော့ အခကြျကစြှာ နျိမျ့တုံမွငျ့တုံနှငျ့ လှုပျရမျးနသေော အေးမူ၏ဖငျဆုံထှားထှားကားကားကော့ကော့ကွီးက ထှနျးရီကို မွူဆှယျဖိတျခေါျသလို ဖွစျနပေါ၏။

တင်အနေအထားကို ကြည့်၍ မိန်းမတွေ၏စောက်ခေါင်းအနက်ကို တိုင်းတာပြသောစာအုပ်ထဲက နည်းအတိုင်း ထွန်းရီတစ်ယောက် စိတ်ကူးဖြင့် တိုင်းထွာ ကြည့်လိုက်၏။ စောက်ဖုတ်နှင့်ပြတ်နေသော သူ့လီးကြီးက တချီလောက်လိုးရရုံနှင့် လုံးဝမကျေနပ်ကြောင်း ဆန္ဒပြသည့်အနေဖြင့် ပို၍ ပို၍ မာန်ထန်တောင်မတ် လာပါတော့သည်။တဲသို့ရောက်သောအခါ အေးမူက နွားများကို မယ်ဇလီပင်တွင် ချည်ထားလိုက်ပြီး မှိုအိပ်ကိုတော့ လှည်းပေါ်တင်ထားလိုက်သည်။ “……ထွန်းရီရေ….သောက်ရေရှိလား…..ငါရေဆာတယ်ဟာ……” “…..အေး……ရှိတယ်…..ရေအိုးထဲမှာ……တဲပေါ်ကကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ….” အေးမူက ရေသောက်ရန် တဲအတွင်းဝင်သွားစဉ် ထွန်းရီကလည်း မျှစ်စည်းကို တန်းပေါ် တင်၍ အေးမူနောက်သို့ ခပ်သွက်သွက်ကြီးလိုက်သွားသည်။

ထွန်းရီပုံစံက ခလုတ်တိုက် လဲချင်စရာကောင်းလှ၏။ တဲတွင်းရောက်သောအခါ အပေါက်ဘက်မျက်နှာမူလျှက် ကွပ်ပြစ်ပေါ်တွင် ခြေတွဲလောင်းချထိုင်ရင်း ရေသောက်နေသော အေးမူဘေးတွင် ပူးကပ်ထိုင်လိုက်ပြီး… “……အချစ်ရေ…..တစ်ချီတော့…..ထပ်ကျွေးပါအုံးလားကွာ…….နော်….မောင် စားရတာ မဝသေးဘူး……” အေးမူက ထွန်းရီအပြောကြောင့် သဘောကျကျေနပ်သွားပြီး………… “……ဟွန်း….လူကိုများ သူ့မိန်းမကျလို့……အချစ်ရေ….မောင်ရေနဲ့….ပိုင်စိုးပိုင်နင်း….. ရော့…..ရေဘဲသောက်……” အေးမူက ရေတခကွ်ငှ့၍ဲ ထနွ်းရီသို့ ပေးလိုက်သည်။ရေသောက်ပြီးသောအခါ ထွန်းရီက အေးမူကို ဆွဲဖက်၍ ကွပ်ပြစ်ပေါ်တွင် နှစ်ယောက်သား လှဲချလိုက်သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားဖြစ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီး အေးမူ၏ဖေါင်းအိနီထွေးသော နှုတ်ခမ်းထူထူလေးကို ဖိစုပ်ပြစ်လိုက်သည်။နှစ်ယောက်သား သူတပြန် ကိုယ်တပြန် တင်းနေအောင် ဖက်ထားရင်းက အေးမူ၏လျှာဖျားလေးက ထွန်းရီ၏လျှာဖျားကို တို့ထိကလိပေးလေသည်။

ဤအထာက တစ်ချီထပ်လိုးပါလို့ နှုတ်ကမပြောသည့်တိုင် အမူအယာနှင့် သက်သေပြလိုက်သည် မဟုတ်ပါလား…..တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နှုတ်ခမ်းစုပ်နေရင်းကပင် ထွန်းရီလက်များက အေးမူ၏တင်သားဆိုင်များကို ဆုတ်ချေ ပွတ်သပ်ပေးနေ၏။ထို့အတူ အေးမူကလည်း ဆန္ဒလည်းရှိ အလိုက်တသိပင် ထွန်းရီ၏ လီးကြီးကို ပုဆိုးအပြင်မှနေ၍ ခပ်တင်းတင်းလေးဆုတ်ကာ ဆုတ်ကာ ဆွပေးနေပါသည်။ အတော်ကြာသောအခါ ထွန်းရီ ထထိုင်လိုက်ပြီး အေးမူကို ပက်လက်အနေအထား ဖြစ်အောင် ပြင်ပေးလိုက်သည်။အပေါ်အကျီင်္နှိပ်သီးများကို တစ်လုံးချင်း ဖြုတ်သည်။အတွင်းခံ ဘော်လီချိတ်ကို ဖြုတ်မနေတော့ဘဲ ဘော်လီကို အထက်သို့ပင့်လှန်၍ ပြည့်တင်းဖေါင်းအိသော နို့အုံဖွေးဖွေးကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဘော်လီအကျီင်္အောက်မှ ဖြူဖွေးဖေါင်းအိသော နို့ကြီးနှစ်လုံးက တင်းတင်းရင်းရင်း ဝင့်ဝင့်ထယ်ထယ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာပါတော့သည်။သူကြည့်ဖူးသည့် ကိုးရီးယား အပြာ ဇာတ်လမ်းထဲက ကောင်မလေးတွေထက်သာ၏။ထွန်းရီက ခါးကုန်း၍ နို့သီးများကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် ခပ်ကြာကြာလေး စို့ပေးလိုက်သည်။ နို့သီးများနှင့် စောက်ဖုတ်မှာ ဘယ်လိုအကြောင်းချင်းဆက်သွယ် နေသည်တော့ မသိ နို့သီးဖျာကို စို့၍ လျှာဖျားထိပ်ဖြင့် တဆတ်ဆတ်ကလိလိုက်တိုင်း အေးမူ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ယားကြွဖေါင်းအာလာသည်။ သူမတခါမျှ မခံစားဘူးသေးသော ထွန်းရီ၏ အယုအယအကြင်နာများကြောင့် ကြည်နူးကျေနပ်စိတ် နှင့်အတူ ရာဂရမ္မက်သွေးတို့ကလည်း တစတစ ဆူပွက်လှုပ်ရှားလာပါတော့သည်။

ထွန်းရီက သူ့မိန်းမအပေါ်မှာ ကြင်နာယုယသည့် အတိုင်းပင် အေးမူကို ကြင်နာယုယပြလိုက်သည်။သူလည်း တစ်ချိန်က အေးမူကို စိတ်ဝင်စားမိ ချစ်ခဲ့မိသည် မဟုတ်ပါလား…………….နို့သီးဖျားလေးတွေကို စို့ထိကလိနေရာမှ ရပ်လိုက်ပြီး နို့အုံကြီးနှစ်ဖက်ကို တရှိုက်မက်မက် နမ်းပစ်လိုက်သည်။ပြီးမှ ပြန်ထိုင်လိုက်ရင်း……. “……ငါလေ…..နင့်ယောက်ျား ခင်မောင်ဝင်းကို မခံချင်စိတ်နဲ့ ရွှေရည်ကို ပြိုင်ပိုးရင်း ရသွားလို့ ယူလိုက်ရတာဟ……ငါ အရင်ဆုံး တိတ်တခိုးချစ်မိတာက နင့်ကိုဘဲ…” အေးမူက အရောင်တဖျတ်ဖျတ်လက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ထွန်းရီကို မော့ကြည့်ရင်း……. “……တော်ပါ…..အခုမှ….အပိုတွေ ချွဲမနေပါနဲ့…..နင်ခံစားခဲ့ရသလို ငါလဲ ခံစားခဲ့ရတာ ပါဘ ဲ ….ဒါပေမ့…ဲ .ဒို့နှစ်ယောက်က ဖူးစာမှ မပါဘဲလေ….” ထွန်းရီက အေးမူ၏ဖြူဖွေးဖေါင်းအိနေသာ နို့အုံကြီးကို တမက်တမော ရှိုက်နမ်းလိုက်ပြန်သည်။

ထွန်းရီ၏အသက်ရှုသံတို့က မြန်ဆန်လျှက်ရှိနေသလို အေးမူ၏ နို့အုံကြီးတွေကလည်း ဖိုထိုးသလို နိမ့်ချီမြင့်ချီဖြစ်နေပါ၏။ “…….ကဲ….အေးမူရေ…အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး….” “……အဒဲ ါက နင်သဘောပေါက်ရမ့ကဲ ိစ္စ…..ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး….” ထွန်းရီအပြောကို အမြင်ကပ်ကပ်ဖြင့် အေးမူက ခပ်ဆတ်ဆတ်ပြောလိုက်သည်။ ဟုတ်ပါသည်…………… ထွန်းရီက စကားပေါလွန်း၏။အခုတော့ ပါးစပ်ကိုပိတ်၍ အလုပ်နှင့်လက်တွေ့ပြရန် ထွန်းရီ ကွပ်ပြစ်ပေါ်က အောက်သို့ ဆင်းလိုက်သည်။ ထွန်းရီတို့တဲက သူများတဲတွေလို ဖြစ်ကတတ်ဆန်းတဲမျိုးမဟုတ်။ နှစ်ခန်းပတ်လည်ကျယ်၍ ထန်းလက်နှင့်အကျအနမိုးထားပြီး ကြခတ်ဝါးတွေကို ညီညီဖြစ်၍ သံနှင့်စီရိုက်ကာ စနစ်တကျ ကာထားသည်။ထို့ကြောင့် လုံခြုံသပ်ရပ်သည်။

ရွှေရည်နှင့် ညားကာစက အိမ်မှာထက်ပိုလွတ်လပ်သော ဤတဲဗိမာန်မှာပင် ကာမအချစ် ဇာတ်လမ်းတွေကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းခင်းခြ့ဲကသည် မဟုတ်ပါလား။ ထွန်းရီက အေးမူထဘီကို အောက်ကချွတ်ယူလိုက်ရာ အေးမူက လွယ်ကူစေရန် ဖင်ကြီးကိုကြွ၍ ပေးလိုက်၏။ထဘီကို ကွပ်ပြစ်ပေါ်တွင် လုံးတင်ထားလိုက်သည်။ အောက်ပိုင်းဗလာကျင်းသွားပြီ ဖြစ်၍ ဖြူဖွေးတုတ်ခိုင်သော ပေါင်တံကြီးတွေနှင့် ဘေးသို့ကား၍ အိထွက်သွားသော တင်ဆုံကားကြီးများ။ထို့နောက် ပေါင်ရင်ကြားမှာ ခုံးခုံး မို့မို့ ဖေါင်းကြွနေသော စောက်ဖုတ်ကွဲဟဟကြီးက ထွန်းရီ၏ ရမ္မက်တဏှာကို ပို၍ ထကြွလာစေပါသည်။

ထွန်းရီလည်း သူ့ပုဆိုးကို ကပျာကယာချွှတ်လိုက်ပြီး ကွပ်ပြစ်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်၏။ထို့နောက် အေးမူ၏ ဒူးနှစ်ချောင်းကို မထောင်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ အနည်းငယ် ဟကားထားလိုက်သည်။သူက ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် နေရာယူကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ မဲမှောင်အုံထနေသော စောက်မွှေးတွေအောက်က မာန်ထနေသော ဖာဂုံညင်းကြီးတစ်ကောင်လို ဖေါင်းကြွစူပွနေသော စောက်ဖုတ်ကြီးက ခပ်ဟဟလေးဖြစ်ကာ မာန်ထနေသော သူ့လီးကြီးကို မထီတထီဖြင့် စိန်ခေါ်နေပါပြီ။ ထွန်းရီက သူ့လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်အဝနှင့်အသေအချာ တေ့ချိန်လိုက်ပြီး တရစ်ချင်း မြှင်း၍ မြှင်း၍ ဖိကာ ဖိကာ သွင်းလိုက်ပါသည်။လီးကြီးက “….ဗြစ်…ဗြစ်… ဗျိ…ဗျစ်….” မြည်သံပေး၍ တရစ်ချင်းဝင်သွား၏။

အေးမူခမျာ မျက်လုံးကို မှေးစင်းလျက် သူ့စောက်ဖုတ်ထဲတိုးဝင်လာသော ထွန်းရီ၏လီးအရသာကို မှိန်းကာ ခံစားနေ၏။ လီးကကြီးနေသဖြင့် အနည်းငယ်နာကျင်သော်လည်း သူ့ထက်ကောင်းသော အရသာက နာကျင်မှုကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်သဖြင့် အံကြိတ်လို့ပင် တောင့်ခံထားသည်. ထွန်းရီ အချိန်မဖြုန်းတော့ပါ။အချိန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို စောင့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် အရှိန်မြင့်၍ ဆောင့်ပါတော့သည်။ဆောင့်လိုက် တိုင်း အိကနဲ အိကနဲ တုံဆင်င်းလှုပ်ခါနေသော နို့အုံကြီးတွေက ထွန်းရီ၏ရမ္မက်စိတ်ကို ပို၍ထကြွစေ၏။ဆောင့်ချက်များကလည်း အံ့မခန်းပင်။

ထွန်းရီလက်နှစ်ဖက်က အေးမူ၏ ဒူးခေါင်းပေါ်တွင် ထိန်းတင်ဖိတွန်းကာ အသားကုန်ကြုံး၍ ဆောင့်ပါတော့သည်။ “…..ဖွပ်…ဖွတ်….ဖွပ်…ဖွတ်….ဖွပ်…ဖွတ်….” ဟူသော လီးနှင့်စောက်ဖုတ် ဝင်ထွက်၊သွင်းနှုတ်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများ “…ဖတ်…ဘတ်…ဖတ်…ဘတ်” ဟူသော လဥနှင့် ဖင်ဆုံတို့ ရိုက်မိရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများမှာ ရွာနှင့် သုံးမိုင် ဝေးသောတောင်ခြေရှိ ယာခင်းတစ်နေရာမှ တဲငယ်လေးထဲတွင် အထီးနှင့်အမတို့၏ ကာမလွန်ကျူးပွဲ သရုပ်ကို ပီပြင်စွာ ဖော်ထုတ်နေပါတော့သည်။ လူမှုကျင့်ဝတ် စည်းကမ်းတွေ ရှိပင်ရှိညားသော်လည်း ကာမအမှောင်ကျပြီ ဆိုလျှင် ထိုလူမှုစည်းကမ်း သည် ချောင်ထဲမြောင်းထဲ ရောက်သွားသည်သာ။ထွန်းရီက ဆေင့်ကေင်းနေတုန်းရှိသေး အေးမူက တချီပြီးသွားပြန်သည်။

“…..ရွှေရည်န့သဲ ာ မညားခ့ရဲ င် ဟော့ဒီလီးကြီးက ငါပိုင်တဲ့ လီးကြီးဖြစ်ရမှာ… ခံစမ်း.. အားရအောင်ခံလိုက်စမ်း…မိအေးမူ….ညည်းမပိုင်ရတဲ့လီးကြီးကို အခွင့်သာတုံး ဝအောင် အားရပါးရ ခံလိုက်စမ်း…” ဤသို့သော အတွေးခံစားချက်ဖြင့် အေးမူတစ်ယောက် ကော့၍ ကော့၍ ခံသည်။ ရာဂရမ္မက်စိတ်အပြင် အချစ်စိတ်တွေပါ တွဲဖက်လာသဖြင့် ထွန်းရီ၏ အသားကုန် ဆောင့်ချက်များနှင့်အညီ အားကျမခံ အစွမ်းကုန် ပင့်၍ ကော့၍ မြှောက်၍ ခံ၏။ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပင်။ အချက်ငါးဆယ်ခန့် အရောက်တွင်မူ အေးမူ တစ်ချီပြီးသွား ပြန်၏။ တကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးပြီး မူးမေ့မတတ် ကောင်းလှ၏။ အကောင်းတွေက ဆက်နေသဖြင့် ရှေ့ဆက်ပြီး ကောင်းရပြန်သည်။

“….ကဲ…အေးမူရေ…ငါ့လက်က နင့်ဒူးတွေကို ထိန်းမထားတော့ဘူး….နင့်ဖာသာ နင် ထိန်းထားပေတော့…ငါ…နင့် နို့ကြီးတွေကို ဆွဲပြီး တအားဆောင့်တော့မယ်…ငါလဲ ပြီးခါနီးပြီ…နင်ရော…” အေးမူက ကျေနပ်နွမ်းလျှသော လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် (၂)ခါရှိပြီ….ဟုပြောသည်။ အေးမူ စကားကြောင့် ထွန်းရီကျေနပ်သွားသည်။သူက အလိုးကြမ်းသော်လည်း တစ်ကိုယ်ကောင်းသမား မဟုတ်ပါ။သူ့အရေးထက် တစ်ဖက်လူအရေးကိုသာ ဦးစားပေးလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ဤသို့သော အရည်အချင်းများကြောင့် သူ့မိန်းမ ရွှေရည်ဆိုလျှင် သူ့လီးကြီးကို ငုံထားမတတ် တုံနေအောင် ချစ်ရှာသည်။ ယခုလည်းကြည့် အာဂထွန်းရီပင်။စကားပြောနေသော်လည်း အဆောင့်က မပျက်။ထွန်းရီက ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်း၍ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို အေးမူ၏ နို့အုံကြီး နှစ်လုံးပေါ်သို့ ပို့လိုက်ပြီး ပွတ်သပ်ဆုတ်ချေဆွဲကိုင်ကာ ပွဲသိမ်းကာနီးမို့ အစွမ်းကုန် ဆောင့်ပါတော့သည်။

စောစောက ဘေးသို့ ကားချထားပြီး ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားသော အေးမူ လက်တွေက ယခုတော့ ထွန်းရီလက်တွေကို အုပ်မိုးဆုပ်ကိုင်လာတော့သည်။အေးမူ၏ ဆုပ်ကိုင်လာသော လက်အား အခြေအနေကိုကြည့်သောအားဖြင့် အေးမူလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ခါနီးပြီဖြစ်ကြောင်း ထွန်းရီက သိလိုကျ၏။ ထို့ကြောင့် ပို၍ ကြိုးစားရသည်။”…..ဖွတ်….ဖွပ်….ဖွတ်…ဖွပ်…ပြွတ်….ပြွလစ်…” လီးက ကြီးကြီးစောက်ရေက စီးစီးနှင့်တေ့ကွ ာ သံစဉ်ကလည်း အမျိုးမျိုးပင်။ ထွန်းရီကလည်း ပြီးကာနီးပြီ။လီးချောင်းတစ်ခုလုံးလည်း ယားကြွလာ၏။ ကြာကြာထိန်းနိုင်တော့မည် မထင်။ဒါတောင် သူ့အဆင်သင့် ဆောင့်ထားလေ့ရှိသော ခွေးလှေးယားမြစ်အစွမ်းကို ငုံဝါးပြီးလုပ်သောကြောင့်သာ သာမာန်ထက် သုတ်ကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မပြီးခင် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဆောင့်ချက် အရှိန်ကို မြင့်လိုက်သည်။ငါးချက်ခန့် အရောက်တွင် ထွန်းရီလရေပူတွေက အေးမူ၏ စောက်ခေါင်းထဲသို့ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပန်းထုတ်လိုက်ပါတော့သည်။ မျက်စိကိုမှိတ်၊အံကိုတင်းတင်းကြိတ်၍ လရေတွေ ညှစ်ထုတ်နေသော ထွန်းရီလက်တွေက အေးမူ၏နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တင်းကျပ်နေအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ တဖန် သူ့လက်တွေကိုလည်း အေးမူလက်တွေက တင်းနေအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြန်သည်။မကြာမှီ ကိုယ်စီကိုယ်ငှ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသော သူတို့နှစ်ယောက်၏လက်များသည် အရှိန်ပျော့ကာ ပြေလျော့သွားပါတော့၏။ အေးမူ၏စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ ဒပ်ကနဲ ဒပ်ကနဲ လှုပ်လှုပ်သွားသော စောက်ဖုတ်အတွင်းသား ကြွက်သားတို့က သူပြီးဆုံးကြောင်းကို သက်သေပြနေပါတော့သည်။

ထွန်းရီတစ်ယောက် အခုမှပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းနှင့်အတူ ကျေနပ်အားရသော ကာမအရသာကို ခံစားလိုက်ရပါတော့သည်။သူ့မျက်နှာကိုလည်း အေးမူ၏ နို့အုံကြီးပေါ်သို့ မှောက်အပ်ထားလိုက်၏။ အေးမူလက်တွေက ထွန်းရီခေါင်းမှ ဆံပင်များကို ယုယစွာ ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးနေ၏။ထို့နောက် မပွင့်တပွင့် လေသံလေးဖြင့်…………………. “…….ကဲ….ကျေနပ်အားရသွားပြီလား…..မတော်ရတဲ့ မောင်…..” ထွန်းရီက အေးမူအပြောကို သဘောကျစွာပြုံးရင်း ဟူးကနဲ သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလျှက် “…..ကျေနပ်ပါပြီ…..တချိန်က မောင့်အချစ်လေးရယ်…..ကဲ….ပြန်ဘို့ပြင်ကြစို့နော်….” အေးမူက အချစ်ရည်လွှမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ထှနျးရီ အေးမူ ကိုယျပေါျမှ ခှာလိုကျပွီး ပေ့ထှ ူပေးလိုကျရာ အေးမူလကျနှစျဖကျက ထှနျးရီလညျပငျးကို ခြိတျလြှကျလိုကျပါလာ၏။ ထှနျးရီလီးကွီးမှာ ယခုမှပငျ အားရကြနေပျသှားသညျ့နှယျ မာနျဟုနျပြော့၍ ပွှလှတျကနဲ အေးမူ၏စောကျဖုတျကွီးထဲမှ ထှကျလာ၏။ထှနျးရီလှမျးပေးသော ထဘီကို အေးမူက ယူဝတျလိုကျသညျ။ သူမဆံပငျမြားကိုလညျး သပျသပျယပျယပျဖွစျအောငျ ပွငျထုံးလိုကျသညျ။ အပွငျထှကျနသေော သူမ၏ပွညျ့တငျးဖေါငျးအိနသေော နို့ကွီးနှစျလုံးကို အတှငျးခံ ဘရာစီယာအတှငျးသို့ ဆှဲသှငျးလိုကျသညျ။ထို့နောကျ အပေါျအကြီငျ် ကွယျသီး တပျရငျး ထှနျးရီလီးကွီးကို မကျမကျမောမော ကွညျ့လိုကျသညျ။လီးကွီးက မာနျပြော့ကာ အောကျသို့ခေါငျးငိုကျလြှကျ တနျးလနျးကွီးဖွစျနပေါသညျ။

ဤအနေအထားမှာပင် အရှည်က(၆)လက်မခန့်ရှိပြီး လုံးပတ်က ထွန်းရွှေဝါ နှလုံးအားတိုးဆေးဗူးလောက်ရှိသည်။ အေးမူ တစ်ယောက် ဤက့သဲ ို့သော လီးပိုင်ရှင်ကို လင်မတော်လိုက်ရသည့်အတွက် နှမြောတသဖြစ်မိသည်။ “…အင်းလေ…..ဒို့နှစ်ယောက်ရ့ ဲ ဘဝက ဖူးစာမှ မပါဘဲ…ဒီတော့ ကံစီမံရာ အတိုင်းပေါ့..” စိတ်ထဲမှာပင် ဖြေသိမ့်လိုက်ပါသည်။ “…..ကဲ….ပြန်ကြစို့ အေးမူ….ဒီနေ့ကို….ငါတသက်မမေ့ပါဘူးဟာ..နင့်ကို ကျေးဇူး အရမ်းတင်ပါတယ်…..” ထွန်းရီစကားကြောင့် အေးမူရင်ထဲ နင့်ကနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။”….အော် နင့်မိန်းမကိုယ်စား နင့်ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရလို့ ကျေးဇူးတင်တာလား ထွန်းရီရယ်… ……ငါလဲ နင့်ကို တကယ်ချစ်တာပါဟယ်……” စိတ်ထဲမှာပင် ပြောလိုက်မိခြင်းပါ။

ဘယ်နည်းနဲ့မှ ပေါင်းစပ်လို့မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ အခြေအနေမှာ သည်ထက်ပို၍ သံယောဇဉ်တွေ အမျှင်မတန်းမိအောင် နှစ်ဦးစလုံး သတိထားရပါတော့မည်။ အချစ်သံယောဇဉ်က ရမ္မက်သွေးသား ဆန္ဒထက် ပိုပြီး ဖြတ်တောက်ရခက်ကြောင်း နှစ်ဦးစလုံး နားလည်သဘောပေါက်ထားကြသည်ပဲ။ သူ့ကြောင့် ရွှေရည်၏အပျော်ဘဝလေး မပျက်စီးစေချင်တာ အေးမူရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်း ပီသတဲ့ စေတနာပါ ရွှေရည်ရယ်……။ နှစ်ယောက်သား အခြေအနေ မပျက် ပုံမှန်အတိုင်း ရွာသို့ ပြန်ခဲ့ကြပါတော့သည်။ တော့ဓလေ့ထုံးစံအတိုင်း ယခင်ကလည်း သည်အတိုင်းပင် မဟုတ်ပါလော။ ရွာထဲဝင်ခါနီးတွင် ထွန်းရီက……… “…..အေးမူရေ…မထူးပါဘူးဟာ….ညကျနင်ကိုယ်တိုင် အိမ်လာပြီး ရွှေရည်ရှေ့မှာဘဲ ငွေကိစ္စလာပြောတော့ သိလား….နင်တို့က အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေဘဲ ပုန်းရှိုးကွယ်ရှိုး လုပ်မနေနဲ့တော့…..အဲဒါက ပိုပြီး ပြဿနာ တက်နိုင်တယ်…ငါပြောတာ သဘောပေါက်လား….”

“….အင်းပါ…..ငါသဘောပေါက်ပါတယ်…..ညကျရင်….ငါလာခဲ့ပါ့မယ်…..” “…..အော်….အေး…အေး…” ထွန်းရီက အေးမူတို့ အိမ်ရှေ့တွင် မျှစ်စည်းကိုချပေးလိုက်သည်။အလွန်လေးသော မျှစ်စည်းကြီးကိုပင် အေးမူကို မသယ်စေဘဲ သူကိုယ်တိုင် ထမ်းပို့လိုက်တော့၏။ ” ပြိုင်တူပြီးလျှင် ကောင်းနိုင်ပါသည်။”

မရပ်လိုက်ပါနဲ့ဆရာရယ် (အောစာအုပ်)

ဆေးရုံကြီးအပြင်ဘက်မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကိုလှမ်းကြည့်မိတော့ ကျေးငှက်သံလေးတွေနဲ့ အစိမ်းရောင်သစ်ပင်ကြီးများကြောင့် ဘဝအမောတွေကို ခဏတာမေ့ပျောက်သွားစေတာပဲလေ။ မနက်၈နာရီကျော်ကျော်လေးပဲရှိသေးတာပါ။ ညကဆိုင်ကယ်အက်ဆီးဒင့်ဖြစ်တဲ့လူနှစ်ယောက်ရောက်လာတော့ ၂ယောက်လုံး နွေး ကိုယ်တိုင်ရရှိလာတဲ့ဒဏ်ရာတွေကိုချုပ်ပေးရတယ်။ တယောက်ကလက်မောင်းနှစ်ဖက် နဂါးပုံတက်တူးတွေနဲ့ အသက်က ၂၀ကျော်လောက်ပဲရှိမှာ မျက်နှာနုနုချောချောလေးကို နားကွင်းတွေရောမျက်ခုံးပေါ်ပါအကွင်းလေးတွေဖေါက်ဆွဲထားတော့ ရုတ်တရက်ဆိုကြည့်ရဆိုးနေတာပေါ့။

အရိုးခေါင်းတွေပါတဲ့တီးရှပ်အနက်ရယ် လည်ပင်းကစတီးဆွဲကြိုးပြောင်ပြောင်လက်လက်ကြီးရယ် လက်ကောက်ဝတ်ကအနက်ရောင် သရေပြားပေါ်မှာကြယ်ပုံစံဖန်စီပုံတွေ အိုမျက်လုံးထဲရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာပဲ။ ပေါင်လယ်မှာ ၄လက်မလောက်ဘာလိုခိုင်းမိတာလဲတော့မသိဘူး ပေါင်လယ်မှာ ၄လက်မလောက်ပြဲသွားတာ ဒဏ်ရာ နက်တော့သွေးတအားထွက်နေတာပေါ့။ ထိုင်ခုံအပုလေးပေါ်ထိုင်ခိုင်းရင်း ဒူးဖုံးဘောင်းဘီအပွလေးကိုပေါင်ရင်းထိလှန်တင်ပြီးချုပ်ပေးတော့ သူတော့မသိဘူးနွေး တော့ရင်တွေခုန်နေရသေးတယ်။ ချုပ်ပေးတဲ့ဘယ်ဘက်ပေါင်ရင်းနားက ပန်းနုရောင်ဒစ်ကြီးက ဘောင်းဘီအဟလေးကနေထွက်နေတာ။

” မမနွေးမအိပ်သေးတာလားနိုးနေတာလား ” ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုနားနေခန်းထဲထိုင်တွေးနေတုန်း တံခါးခေါက်သံနဲ့အတူမအိဝင်လာပါရော။ ” အော်မအိလာလာအိပ်ပါတယ်ခုပဲနိုးတာ ” ” မုန့်ဝယ်ပေးရမလားသမီးသွားဝယ်ပေးမယ် ” ” နေပါစေတော့မအိရယ် အိမ်ရောက်မှစားတော့မယ် ” မအိဆိုတာ နစ်(စ်)မလေးတယောက်ပါ အသားညိုညိုလုံးလုံးလေးနဲ့ မျက်နှာလေးကအမြဲပြုံးနေလို့ ဆေးရုံကဆရာဝန်းတိုင်းကချစ်ကြတယ်။ ” အံမယ်မမနွေးကဦးစိုးခရီး ထွက်နေတာဆိုဒီမှာပဲနေလေ ညကြမှပြန်ပေါ့ဘာလဲဒီမှာဆိုလွမ်းနေတာသိမှာဆိုးတာလား ” မအိကပြံုးစိစိလေးနဲ့နွေးကိုစနေတာပါ။

နွေးထက် ၁၀နှစ်ကျော်လောက် ငယ်ပေမယ့် မမနွေးလို့ခေါပြီး ညီအမတွေလိုဆက်ဆံကြတယ်။ နွေးအသက်က ၃၄ထဲမှာ မအိအသက်က ၂၀ကျော်လေးရယ် နွေးခင်ပွန်းကိုကြီးစိုးမြင့် အသက်က ၄၇နှစ်ဆိုတော့ မအိကဦးတပ်ခေါ်တာပါ။ ကိုကြီးအလုပ်နားရက်တွေ ဆေးရုံလာကြိုရင်းမအိတို့နဲ့ရင်းနှီးနေတာပေါ့။ ” မယ့်လေးတော်ရှင်တို့လင်ယူမှအဲဒီခံစားချက်သိမယ်ခိခိ ” မအိပြောပြီးတာနဲ့ အခန်းထဲကဘေစင်လေးနား လျှောက်သွားပြီး နွေးလည်းညက Operation လုပ်ပေးထားလို့ လက်တွေကိုပိုးသတ်ဆေးနဲ့ဆေးကျောသန့်စင်နေတာ။ နွေးအကျင့်ကအိမ်ပြန်ကာနီး အမြဲတမ်း လက်ဆေးပစ်တာအကျင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

လက်ဆေးနေတုန်းမအိက နောက်ကနေခါးဖက်ပြီးနွေးဖင်သားစိုင်တွေကို သူ့ပေါင်ဂွလေးနဲ့ဖိပွတ်နေတာ။ ” ဟိတ်အချိန်ပြည့်နော်ခ်ခ် ” မအိကဇွတ်ပဲနွေးဖင်ကြီးကိုအနီးကပ်မြင်ရင်အူယားတယ်ဆိုပြီး လူရှင်းပြီဆိုအမြဲပွတ်သပ်နေတတ်တာ။ ဆေးဘီဒိုလေးနောက် နံရံလေးကပ်လိုက်ရတယ် အပြင်ကတယောက်ယောက်ဝင်လာရင် ရုတ်တရက်မမြင်အောင်ကပ်ပေးရတာပေါ့။ မအိကကလေးတယောက်လို နွေးနို့အုံလေးညှစ်လိုက်ဖင်တွေညှစ်လိုက်နဲ့ အားရအောင်ပွတ်သပ်ညှစ်ချေပြီးမှ လူချင်းခွာလိုက်တော့တယ်။ ” မမနွေးအခန်းသော့ သမီးပဲသိမ်းထားလိုက်မယ်နော် ”

” အင်းပါနွေးလည်းညကြစောစောပြန်ထွက်ခဲ့မှာ ” နွေးဆေးရုံကနေအိမ်အပြန် စားနေကြခေါက်ဆွဲဆိုင်ကရှမ်းခေါက်ဆွဲဝင်ဝယ်ခဲ့သေးတာ။ အိမ်ရောက်တာနဲ့နွေးခင်ပွန်းကိုကြီးစိုးမြင့်ဆီဖုန်းဆက်သေးတယ်။ နောက်၃ရက်နေမှရောက်မယ်ပြောနေတာ။ ခင်ပွန်းနဲ့ပြောပြီးရေချိုးဖို့နွေးအဝတ်တွေ ချွတ်ချပြီး ထမိန်ရင်လျားနေတုန်း ဖုန်းသံလေးမြည်လာတော့ ဖွင့်ကြည့်မိတာပေါ့။ ” ဟယ်လိုနွေးအဆင်ပြေရဲ့လား ” ” ဟယ်ဆရာမတွေ့တာကြာပြီ ပြေပါတယ်ဆရာရယ် ” ” အေးအေးဆရာလည်းဒီမြို့လေးခဏပြန်လာတာ ရောက်တာနဲ့ ညည်းသတိရလို့လှမ်းဆက်လိုက်တာ ” ” ဟုတ်ဆရာနွေးလည်းခုမှဆေးရုံကပြန်ရောက်တာရေချိုးမလို့ ”

နွေးရေချိုးမယ်ပြောတော့ ဆရာဦးနိုင်မော်စကားသံ ခဏ ငြိမ်ကြသွားတယ်။ ခုတိုက်နယ်ဆေးရုံလေးက နွေးထက်အရင်တာဝန်ကျတဲ့နွေးဆရာပေါ့။ ဆရာဦးနိုင်မော်ပင်စင်ယူသွားလို့ နွေးကယာယီတာဝန်ထမ်းဆောင်ရင် နောက်ကျခွဲစိတ်ဆရာဝန်အနေနဲ့တာဝန်ကျလာတော့တာ။ ” ဆရာပြောတာပြန်လည်းမပြောဘူး နွေး ” ” ရှင်ဆရာ ” ” ညနေကြဆရာလာခေါ်မယ် မတွေ့တာကြလို့ စားရင်းသောက်ရင်းစကားပြောရအောင် ” ” ဟုတ်ဆရာနွေး စောင့်နေပါ့မယ် ” နွေးလည်းရေချိုးပြီးတာနဲ့ဝယ်လာတဲ့ရှမ်းခေါက်ဆွဲစားရင်း ဆရာဦးနိုင်မော်နဲ့ ဆေးရုံမှာစပြီးဆုံတဲ့အကြောင်းလေး စဉ်းစားနေမိတော့တယ်။

နွေးရောက်ကာစဆေးရုံအထူးကုဆောင်ရဲ့ ဝရန်တာလက်ရမ်းပေါ်မှီရပ်ရင်း တခြားဆရာဝန်တွေစောင့်နေမိတာ။ မိတ်ဆက်ပွဲလုပ်ပေးမလို့ပြောထားလိုလေ။ ” ဟိတ်ကလေးမနွေးနွေးလှိုင်ထင်တယ် ” နွေးလက်ကနာရီလေးငုံ့ကြည့်နေတုန်း ရုတ်တရက်အသံထွက်လာလို့ အသံလာတဲ့ဆီကြည့်လိုက်တော့ ကုတ်အကျင်္နက်ပြာလေးနဲ့ ဘက်ဘီဘောင်းဘီနက်ပြာဝမ်းဆက်ဝတ်ထားတဲ့ လူကြီးတယောက်။ ” ဟုတ်ကဲ့ရှင့် ” ” လာလာအထဲဝင်ရအောင် ဒီလိုဝရိယရှိရင်တော့ ဒီဆေးရုံတွက်အားကိုးရမှာပါ ” ” ဟုတ်ဆရာနွေးကခုမှစရောက်တဲ့အသစ်ဆိုတော့ကြိုရောက်နေတာပါ ”

မျက်နှာခန့်ခန့်ငြားငြားနဲ့ စကားပြောရင်တဖက်သားပေါ်လွမ်းမိုးမှု့ရှိတဲ့သူလို့ နွေး ကောက်ချက်ချနေမိတယ်။ ဆရာဝန်တယောက်မှန်းသိပေမယ့် အဲ့ချိန်ဒီတိုက်နယ်ဆေးရုံရဲ့ အထူးကုဆရာဝန်ကြီးဆိုတာမသိသေးဘူး။ ရိုးရိုးဆရာဝန်မှတ်ပြီး စကားပြောနေခဲ့တာ။ ထူခြားတာကဆရာဦးနိုင်မော်နဲ့နွေးတို့ ခဏလေးနဲ့ရင်းနှီးသွားကြတယ်။ ဒါကလည်းဆရာဦးနိုင်မော်ရဲ့အရည်ချင်းတခုပါ တဖက်လူရဲ့စိတ်ကိုနားလည်ပြီး အလိုက်သင့် ပြန်ပြောပေးနိုင်တဲ့ပါရမီရှင်ပေါ့။ တဖြည်းဖြည်းအခန်းလေးထဲ ဆရာဝန်တွေဆရာဝန်မတွေလူစုံတော့မှ ဆရာဦးနိုင်မော်ကသူ့ကိုယ်သူမိတ်ဆက်ရင်း နွေးနဲ့တခြား ဆရာဝန်တွွေကိုမိတ်ဆက်ပေးတာ။

အဲကျမှနွေးလည်းမျက်လုံးပြူးသွားရတာပေါ့။ ခွဲစိတ်တဲ့ဘက်မှာဒီတိုက်နယ်လေးသာမက နွေးအရင်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ နွေးတို့မြို့လေးထိ ဆရာ့ဂုဏ်သတင်းကမွှေးပျံ့နေတယ်။ နွေးရောက်ပြီး ၆လအကြာမှာပဲ ဆရာကပင်စင်ယူသွားတာပါ။ ပင်စင်သာယူသွားတာ နွေးခင်ပွန်းနဲ့မတိမ်းမယိမ်းလောက်ကိုနုပျိုနေတုန်း။ အဲဒီ ၆လအတွင်း နွေးရင်ခုန်ရတဲ့အချိန်တွေသတိရတိုင်း စိတ်ထဲသိမ့်ကနဲ့အေးကနဲ့ခံစားမိတုန်းပဲ။ ဆေးရုံရောက်ပြီးသိပ်မကြာဘူး အိသူဇာဆိုတဲ့နစ်(စ်)လေးနဲ့ ရင်းနှီးမြန်ခဲ့တယ်။ ဆေးရုံတခုလုံးကချစ်ကြပုံပါ ကလေးမလေးကအသက်ငယ်ပေမယ့် သွက်သွက်လက်လက်နဲ့ခိုင်းတာမှန်သမျှ မငြီးမငြူလုပ်ပေးတော့ အကုန်လုံးကချစ်ခင်နေကြတာပေါ့။ အများခေါ်သလိုမအိလို့ပဲနွေးလည်းခေါ်နေမိတယ်။

မအိကစကားပေါသလောက် နွေးမရောက်ခင်ကဒီဆေးရုံအကြောင်းတွေ ပြောပြတာ ဟုတ်သည်ရှိမဟုတ်သည်ရှိ စိတ်ဝင်စားဖို့တော့အကောင်းသားပဲ။ သရဲဆိုလားနာနာဘာဝဆိုလားပဲ နွေးကသိပ်မယုံပေမယ့်သူပြောပြနေပုံက တကယ့်စိတ်ဝင်စားစရာတွေ။ နောက်ကျမှဆရာဦးနိုင်မော်နဲ့ရင်နှီးသွားရတာ။ မှတ်မှတ်ရရနွေးဆေးရုံမှာ တာဝန်ကျပြီး ၂လအကြာလောက်ပဲ။ အရေးပေါ်လူနာတယောက် အက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ပြီး သတိလစ်ရောက်လာတော့ နွေးတို့အသက်ကယ်ဖို့ကြိုးစားတုန်း သတိတချက်လည်လာပြီးနွေးမျက်နှာစိုက်ကြည့်ရင်းဆုံးသွားရှာတယ်။

တီးရှပျအကငြျ် ီ အဖွူလေးရော အောကျက ဘောငျးဘီတို အနကျလေးရော ပှနျးရာ ပဲ့ရာတှနေဲ့ စုပျပွတျသတျနတော။ ခေါငျးက ဦးခှံနဲနဲ လနျပွီး သှေးထှကျနတော အမြားကွီးပဲ။ နှေးလညျး စိတျမကောငျးပမေယျ့ ဘာမှ မတတျနိုငျခဲ့ဘူး။ ည ၂နာရီ Operation တခု ထပျဝငျရမို့ နာရီကွညျ့တော့ ၁၂မတျတငျးရှိသေး အခြိနျလိုသေးတာနဲ့ မအိနဲ့ စကားပွောရငျး အခြိနျဖွုံးဖို့ စဉျးစားမိတယျ။အရေးပေါျခနျးက ထှကျပွီး လာနကွေအတိုငျး မလြှောကျပဲ မွောကျဘကျကှေ့ပွီး အရှေ့ဘကျ လြှောကျလာတော့ ရုတျတရကျ နှာခေါငျးထဲ တိုးဝငျလာတဲ့ ဆေးနံ့ပွငျးပွငျးကွောငျ့ နှေး အသကျအောငျ့ ထားလိုကျရတာပေါ့။

မအိတို့ နစ်(စ်) တွေ နားနေခန်းထဲ ရောက်ဖို့က ကုသဆောင် ၃ခုလောက် ဖြတ်လျှောက်ရဦးမှာ အနံ့ ထွက်လာတဲ့ဘက် အသာလေး ငှဲ့ကြည့်တော့ လန့်သွားရောပဲ။ ” ဝှီးးးး … ဖလပ် … ဖလပ် … ဖလပ် … ဂစ်ဂစ် ” ” ဟဲ့ … အမလေး ဘုရား ဘုရား ” ရုတ်တရက် အတောင်ခတ်သံနဲ့ ညဉ့်ငှက်တကောင်ရဲ့ အော်သံက ချက်ခြင်း ထွက်ပေါ်လာတော့ နွေး လန့်ပြီး အော်မိတာပေါ့။ ကုသဆောင်တခုရဲ့ ထောင့်ချိုး ရောက်တော့ အပြင် ဆေးဝယ်ထွက်တဲ့ လူနာစောင့် တယောက် တွေ့လို့ စိတ်အေးသွားမိတယ်။ အဲချိန် ဖျတ်ကနဲ့ မီးကလည်း ပျက် ဆေးနံ့စူးစူးကြီးက နွေးနောက် ကပ်ပါနေတုန်းပဲ။

မအိတို့ နစ်(စ်) တွေ နားနေခန်း မြင်နေရပြီ ကြားထဲ ကုသဆောင် တခုပဲ ကျန်တော့တာ။ ” ရှပ် ရှပ် … ရှပ် ရှပ် ရှပ် ” အနံ့ဆိုးက ပိုပြင်းလာပြီး ခြေသံတွေပါ ကြားလိုက်ရတော့ နွေး ကြက်သီးတွေ တဖြန်းဖြန်း ထလာနေပြီ။ ” ရှပ် ရှပ် ရှပ် … ရှပ် ရှပ် ” ခြေသံတွေ အနားကပ်လာလို့ နောက်လှည့်အကြည့် အံအော မှင်သက်ပြီး နောက်ကို ခြေလမ်း သုံးလေး လှမ်း ဆုတ်မိလိုက်တာ။ ” အမလေး … ဆရာရယ် … အသံမပေးပဲနဲ့ရှင် … ဟူးးးး းးးး ” ဖြစ်ချင်တော့ နွေးနောက်ကို အဆုတ် ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ထမိန်အောက်နားစက နွေးဖိနပ်နဲ့ ချိတ်ဖိမိတော့ ထမိန်ကျွတ်ကျသွာတယ်။ လှမ်းဖမ်းတော့ နွေးပေါင်လယ်လောက်မှာ ထမိန်အနားစကို ဆွဲမိတာပဲ။

အမြန်ပြန်ဝတ်လိုက်ပေမယ့် ဆရာဦးနိုင်မော်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နွေးပေါင်ဂွထဲ ရောက်နေတာပေါ့။ ဆရာ ဦးနိုင်မော်လည်း Operation တခုပြီးလို့ ပြန်နားတာနေမယ်။ ” ခိခိ … ဆရာ ထွက်လာတော့ ညည်းက … ညည်းအခန်းပြန်တာ … ပြန်နေကြ အတိုင်း မပြန်ပဲ … အနောက်ထဲ ချိုးကွေ့ပြန်လို့ … ဆရာ လိုက်ကြည့်နေတာပါ ” ” နွေးက … ည ၂နာရီ Operation တခု ထပ်ဝင်ရမှာမို့ … မအိ ဝင်ခေါ်ပြီး စကားပြောရင်း … အချိန် ဖြုံးမလို့ပါ … ဆရာရယ် … အဟင်း ဟင်း ” နွေးလည်း ဆရာရှေ့ ရှက်ရှက်နဲ့ ထမိန် ဖြစ်သလို ဝတ်ရင်း ခေါင်းငုံ့ နေမိတာပေါ့။ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံး လှန်ကြည့်တော့ အံအောနေမိပြန်ရော။

အဲချိန် ဆရာ ဦးနိုင်မော်က နွေး နောက်ကျောဘက် တောင်ဘက်ဒေါင့်က လူနာထိုင်ခုံအရှည်တွေ ဆင့်ထားတဲ့ ဘက် အကြည့်ရွေ့ပြီး စကားလှမ်းပြောနေတာ။ ” ဘယ်သူလဲ … အောက်ဆင်းစမ်း … ဟာ … မင်း မင်း … လူနာ တယောက် မဟုတ်လား ” ဆရာက အော်ပြောနေပေမယ့် အဲဒီလူနာက မကြားလို့နေမှာ ပြန်ဖြေသံ မကြားရဘူး။ နွေးလည်း နောက်လှည့်ပြီး ဆရာကြည့်တဲ့ နေရာ ကြည့်တော့ ခုံတွေပဲ မြင်ရတာမို့ ဆရာ့ မျက်နာကို သေချာ ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဆရာက နွေးကို မေးဆတ်ပြရင်း ခုံတွေဘက် ပြန်ကြည့်နေတော့ နွေးလည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ” ဆရာ … ဘယ်လူနာ ကိုပြောနေတာလည်း ”

” ဟာ … ဟိုမယျလေ … အကငြျ် ီ အဖွူ ဘောငျးဘီ တို အနကျလေးနဲ့ … ခေါငျးမှာလညျး သှေးတှေ အမြားကွီး ” ဆရာ့ စကားကွောငျ့ နှေး တကိုယျလုံး ဖွနျးကနဲ့ ကွကျသီးမှှေးတှေ ထပွီး လနျ့သှားမိတယျ။ ” ဟမျ … နှေးနှေးလှိုငျ … ညညျးက ဘာဖွစျနတောတုနျး … ညညျးပွောနတောနဲ့ … ခုံပေါျက လူနာ ဆငျးပွေးပွီ နမှော ပြောကျသှားပွီ ” ဆရာက ခုံတှဘေကျ ကွညျ့ပွောလိုကျ နှေးဘကျ ကွညျ့ပွောလိုကျပဲ။ ” ဟို ဟို …… ဘာ ဘာမှ … မ ဖွစျ ပါ ဘူး ဆရာ ” နှေးအသံ တှေ သိသိသာသာကို တုနျနတေော့တယျ။ ခုနမှ နှေးကို စိုကျကွညျ့ရငျး အသကျထှကျသှားတဲ့ ကောငျးလေးရဲ့ အဝတျစားတှေ တူနပွေီး ခေါငျးကလညျး သှေးထှကျနတေယျ ဆိုလို့လေ။

အဲဒီညက ဆရာ ဦးနိုင်မော်နဲ့ပဲ ည၂နာရီ မထိုးခင် အထိ အချိန်ဖြံုးမိသွားတယ်။ နွေးကြောက်စိတ်တွေ နဲ့ ဆရာရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကာမစိတ်တွေ မမျှော်လင့်ပဲ ဆုံမိကြတော့တာပဲ။ နွေး လက်ပေါ် ဆုံးသွားတဲ့ လူနာရဲ့ သွေးသံရဲရဲ မျက်နှာလေး ပြန်မြင်ယောင်ပြီး စိတ်ထဲ လန့်သလိုလို ဖြစ်နေချိန်မှာပဲ နွေး ပါးပြင်လေးပေါ် အနမ်းတခု ကျရောက်လာတယ်။ အပြင်မှာ ဆေးရုံဝင်းတခုလုံး မီးလင်းထိန် နေပေမယ့် နွေးအခန်းထဲ မီးချောင်းပိတ်ပြီး မီးလုံးလေးပဲ ထွန်းထားလိုက်တာ။ ပြတင်းပေါက် အပြင်က သစ်ပင်တွေ လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းနေသလို နွေးကိုယ်လုံးလေးလဲ တွန့်လိမ်နေရပြီလေ။

ဆရာဦးနိုင်မော်က အသက်၆၀ ပြည့်ပေမယ့် အရွယ်နဲ့ မလိုက်အောင်ပဲ ကာမစွမ်းအား ရှိနေတုန်းပဲ။ နွေး အိမ်ထောင်သည်မှန်းလည်း သူသိပါတယ်။ သူလည်း အိမ်ထောင်သည် တယောက်ပါ ဆရာ ဦးနိုင်မော် အိမ်ကို နွေးခင်ပွန်းနဲ့ ၂ခါလောက် သွားလည်ဖူးတယ်။ လူချင်း ရင်းနှီးလာတော့လည်း တယောက် အကြောင်း တယောက် ရင်ဖွင့်ကြတာပဲလေ။ နွေးကလည်း အသက်အရွယ်အရ မိဘ သဖွယ် ဆက်ဆံခဲ့တာပါ။ ဆရာက မိန်းမဆုံးတာ ၆နှစ်ရှိပြီး သား၂ယောက်နဲ့ အတူနေတာ။ သူ့သားတွေက နွေးနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပါပဲ။

နွေးကို ဆေးပညာရပ်တွေနဲ့ လက်တွေ့ ကုထုံးတွေ အခွင့်ရေး ရသလောက် သေချာ သင်ပေးနေရင်း တဖြည်းဖြည်းဆရာ့ဘက်က ဆက်ဆံရေးက တမျိုးဖြစ်လာတာ နွေးရိပ်မိတာပေါ့။ တခြား ဆရာဝန်တွေရှေ့ ဆရာ တပြည့် ပုံစံမျိုး ဆက်ဆံတတ်ပြီး နှစ်ယောက်ထဲ ရှိချိန်ဆို နွေးနဲ့ ပွတ်သီး ပွတ်သပ် နေချင်တာမျိုး။ နွေး ခင်ပွန်းက ဒီမြို့လေး ပြောင်းလာကတည်းက ခရီးထွက်တာ များနေတော့ နွေးလည်း ဆရာရဲ့ အထိအတွေ့ လေးတွေမှာ သာယာမိတာ ဝန်ခံပါတယ်။ သားအဖ အရွယ်နဲ့ ဆရာ တပြည့် အနေထားမို့ ဆေးရုံထဲရော ပတ်ဝန်းကျင်ကပါ မရိပ်မိကြတာ။

ခုလည်း ဆေးရုံက နွေးအခန်းလေးထဲ ခွဲစိတ်ခန်း မဝင်ခင်လေး မတ်တပ်ရပ် လျက်အနေထားနဲ့ နွေးက ဘီဒိုကွယ်ပြီး နံရံ ကပ်ပေးထားတယ်။ နွေးပေါင်ကြားထဲ ဆရာက ဒူးထောက်လျက် အနေထားနဲ့ မျက်နှာအပ်ပြီး အတွင်းခံ အပြင်ဘက်ကနေ နွေးဟာလေးကို ယက်ပေးနေတာ။ နွေး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေး ပေါင်ဂွထဲနစ်ဝင် နေတာပေါ့။ ဆရာ့ လျှာအပြားလိုက်ကြီးနဲ့ ဖိယက်ပေးနေတော့ တံတွေးရော အရည်ကြည်လေးတွေရော ဘောင်ဘီးစကို ကပ်ပြီး နွေဟာလေး သိသိသာကို ဖေါင်းကြွလာပြီ။ နွေး အသက်ပြင်းပြင်းရှုပြီး မျက်လုံးလေး မိတ်ထားလိုက်တယ်။

အယက်ခံနေရတာက သွေးသားထဲ တဖျဉ်းဖျဉ်းနဲ့ ခံစားမှု့က ဘာနဲ့မှ မတူအောင် အရသာတွေ့နေမိတာ။ပေါင်ကို မသိမသာ ဖြဲပေးရင်း အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာလို့ ပေါင်ကြားထဲ ဆရာ့ ခေါင်းကို ဆွဲပြီး ကပ်ထားမိတယ်။ တကယ်ပါ နွေး ခင်ပွန်းနဲ့ ဆက်ဆံတာထက်ကို ခံစားမှု့က တအားကောင်းနေတာလေ။ နွေး ခင်ပွန်း ကိုကြီးစိုးမြင့််နဲ့က ဆက်ဆံကာနီး ခဏတဖြုတ် ပါးစပ်ခြင်းနမ်းပြီး ထမိန်ကို ဆီးခုံးထိပဲ လှန်ပေးရင်း ဆက်ဆံလာတာ။ နွေး အိမ်ထောင် သက်တမ်း တလျှောက် ဒီလို အရသာမျိုး တခါမှ မရခဲ့ဖူးဘူး။ နွေးကိုယ်တိုင် ချထားတဲ့ စည်းမို့ ခုချိန် ပြင်ဖို့ကလည်း အခက်တွေ့နေမိပြီ။

ဆရာ့ကို အတွင်းခံ အပြင်ကနေပဲ ယက်ခွင့်ပြုထားတာပါ ဆရာကလည်း နွေးဆန္ဒ အတိုင်း လိုက်နာပြီး ဘောင်းဘီအပြင်ကပဲ ယက်နေရှာတာ။ တခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အရသာလေးကို နွေး ဖင်ကြီးကို ကော့ပေးရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။ အကနဲ့ အံကြိတ် ညည်းရင်း ဘောင်းဘီလေးထဲ နွေးကနဲ့ ခံစားလိုက်ရပြီ ပေါင်ခြံထဲ ဘောင်းဘီကြားက စီးကျနေတဲ့ အရည်တွေက စေးကပ်ကပ်နဲ့ ခံစား သိရှိနေတာပေါ့။ နွေး ပြီးသွားတာနဲ့ ထမိန် အောက်နားစကို မထားပေးရတာ။ နွေးပေါင်ဂွ အတွင်းခံထဲက အရည်ရွှဲပြီး ဖေါင်းကြွနေတဲ့ နေရာလေး ကြည့်ရင်း ဆရာက သူ့ဘောင်းဘီ ဇစ်ဖွင့်ပြီး ဂွင်းထုနေတော့ နွေး မျက်နှာလေး လွဲထားမိတယ်။

၃မိနစ်လောက်ကြာမှ ဆရာ ဆီက တအအ တရှီးရှီး ညည်းသံလေး ထွက်လာပြီး ဆရာလည်း အထွဋ်ထိပ် ရောက်သွားတာပေါ့။ ဆရာ ပင်စင် ယူသွားတဲ့ အထိ နွေးနဲ့ ဆရာတို့ ၅ကြိမ်လောက် ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ အဆုံးထိ မရောက်ခဲ့ကြပါဘူး ဆရာ့ ဟာကိုတောင် နွေး ရဲရဲ မကြည့်ဖူးဘူး နွေးဟာလည်း ဘောင်းဘီ အပြင်ကနေပဲ ဆရာ ကြည့်ခွင့်ရတာပါ။ဆရာ ပင်စင်ယူသွားပြီး ၅လ အကြာမှ ဒီမြို့လေး ပြန်ရောက်လာရင်း ညနေ တွေ့ဖို့ ချိန်းတော့ နွေး ရင်ခုန်နေမိတာပေါ့။ စားလက်စ ရှမ်းခေါက်ဆွဲကို လက်စသတ်ပြီး အခန်းထဲ မှေးနေလိုက်တာ။

အိပ်လို့ မရတော့ပါဘူး အတိတ်က ပုံရိပ်တွေ မြင်ယောင်လာတာနဲ့ နွေး အောက်ပိုင်းက တဆစ်ဆစ်နဲ့ပါပဲ။ ညနေ မြန်မြန် ရောက်ချင်မိတာတော့ နွေး ဝန်ခံပါတယ်ရှင်။ အိပ်ယာထဲ လူးလိမ့်ရင်း ဘယ်ချိန် အိပ်ပျော် သွားလည်း မသိဘူး ညနေ ၄နာရီလောက် နိုးလာခဲ့တာ။ ချက်ချင်းထပြီး ရေချိုး အဝတ်စားလဲ လိုက်တယ်။ ပြောရမယ်ဆို နွေးခင်ပွန်းနဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် စတွေ့တဲ့ ခံစားမှု့မျိုးပဲ။ လူကြီးချင်း သဘောတူပြီး နွေးနဲ့ နွေးခင်ပွန်း စတွေ့တဲချိန် အဝတ်စားရွေးရင်း ခေါင်းတွေ မူးလာသလိုမျိုး ခ်ခ် ခ်ခ်။ ခုလည်း နွေးတို့ လင်မယား အိပ်ခန်းထဲ ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ရှေ့ ဘော်လီ အနက်လေးနဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အနက်လေးပဲ ဝတ်ထားပြီး

အကငြျ် ီကို တထညျခငြျး နှေးခန်ဓာကိုယျမှာ ကပျကွညျ့နတော။ အကငြျ် ီ ကွိုကျတော့လညျး ထမိနျက အဆငျမပွေ ကုတငျပေါျ ပစျတငျလိုကျ ဘီဒို ဖှငျ့ပွီး နောကျတထညျ ယူကွညျ့လိုကျပဲ။ နှေး နို့အုံ ဖှေးဖှေးနှစျဖကျက တခြို အိမျထောငျသညျတှလေို တှဲကမြနဘေူး ဘောျလီ ခပျတငျးတငျးလေးထဲ နို့အုံ အပေါျခွမျးလေးက ရုနျးထှကျနတော။ ပေါကျတနျနှစျဖကျကွားက နှေးအတှငျးခံလေးကလညျး အပြော့သားအပါးလေးမို့ အမှှေးရေးရေးလေးတှေ သခြောကွညျ့ရငျ မွငျနရေတယျ။ နောကျဆုံးကြ ဖကျဖူးစိမျး ကိုယျကပြျ လကျပွတျလေးနဲ့ ထမိနျစကပျ အညိုရောငျ ဗြောငျလေးပဲ ရှေးလိုကျတော့တာ။

ညနေကြ ဆရာ လာခေါ်တော့ ဆရာ့ကားလေးနဲ့ပဲ လိုက်လာခဲ့တယ်။ စကားတပြောပြောနဲ့ မီးပွိုင် ၂ခု ကျော်တော့ အရှေ့ တည့်တည့် ချိုးမောင်းနေရင်း နွေး ကြိုက်တဲ့ဆိုင် ပြောဆိုပြီး မေးတော့ နွေးလည်း ဆရာ ကြိုက်တဲ့ဆိုင် သွားလို့ပဲ ပြောလိုက်တာပါ။ ၁၀မိနစ်လောက် မောင်းလာရင်း အမြန်လမ်းမကြီးပေါ် ကားလေး မေးတင်လိုက်တယ်။ ကားရှင်းအောင် စောင့်ပြီးမှ တောင်ဘက်ထဲ ကွေ့ပြီး ဆက်မောင်းလာတော့ လမ်းအရှေ့ဘက် ဝင်ကာစ နေလုံးကြီးနဲ့ လယ်ကွင်းတွေ မြင်နေရပြီး လမ်းအနောက်ဘက်က လူနေအိမ်တွေပါ။ အလင်းရောင် မပျောက်သေးပေမယ့် တချို့ ဘီယာဆိုင်တွေ အအေးဆိုင်တွေက ရောင်စုံမီးလေးတွေ ထွန်းထားကြတယ်။

စကားတပြောပြောနဲ့ မောင်းလာရင်း ခြံဝင်း အကျယ်ကြီးနဲ့ ဆိုင်ရှေ့ လှည်းဘီးကြီး ၂ခု ထောင်ထားတဲ့ ဆိုင်ရှေ့ ရောက်လာပါပြီ။ အတွင်းထဲ ရောက်တော့ ကားတွေ အများကြီး တန်းစီရပ်ထားပြီး ဂိတ်စောင့် ကောင်လေး တယောက် နွေးတို့ ကားနားလေး ရောက်လာတယ်။ ကားထားဖို့ နေရာ ရှင်းပြပြီး လက်ညိုး ညွန်ပြနေတာ။ ခြံဝင်းကြီးထဲ မြက်ခင်း အတုလေးတွေနဲ့ စိတ်ကြည်နုူးစရာ ပန်းခြံ အသေးလေး လုပ်ထားသေးတယ်။ ကားထားပြီး ဆိုင်တံခါး ဖွင့်ဝင်လိုက်တာနဲ့ နွေး အံအော သွားမိတာပဲ။ အရင် နွေး ခင်ပွန်းနဲ့ ကလပ်တွေ သွားဖူး ပေမယ့် ဒီလောက် ခန်းနား ကြီးကျယ်တဲ့ ဆိုင်မျိုး မရောက်ဖူးဘူး။

အထဲရောက်တာနဲ့ ဧည့်ကြို မိန်းမချောလေးတွေက နွေးတို့ကို ပြုံးပြ နူတ်ဆက်ရင်း ဘဲဥပုံ စားပွဲ အဝိုင်း အလွတ် တခုံမှာ နေရာ ချပေးနေတာ။ ခုံပေါ်မှာ ဖန်ခွက် အရှည် ၅လုံးနဲ့ တစ်ရှူးဗူး ၁ဗူး ပြီးတော့ ရှိနိုင်တဲ့ အစားအစာနဲ့ အရက်အမျိုးစားတွေ ဝိုင်အမျိုးစားတွေ ပါတဲ့ စာအုပ်လေး ချပေးထားတယ်။ ထူးခြားတာက နောက်ဆုံး စာရွတ်မှ သော့ပုံလေးနဲ့ သီးသန့်ခန်း အသုံးပြုချင်သူတွေ အတွက် ထည့်ပေးထားတာ။ ဆရာက တရွတ်ချင်း လှန်ဖတ်ပြီး အနားရပ်နေတဲ့ ဝိတ်တာလေးကို အရက်နဲ့ ဝိုင်တချို့ မှာလိုက်တယ်။ ဝိတ်တာလေး စာရင်း မှတ်နေတုန်း သီးသန့်ခန်း မေးကြည့်တော့ ဒေါင့်ဆုံး တခန်းပဲ ကျန်တာ ရှင်းပြနေတာ။

ရတဲ့ အခန်းယူမယ် ပြောတော့ ဧည့်ကြို မိန်းကလေး ၂ယောက် ရောက်လာပြီး နွေးနဲ့ ဆရာ့ကို သီးသန့်ခန်းထဲ လိုက်ပို့ကြတာပေါ့။ အဲဒီအခန်းရောက်မှ စားစရာတွေ ထပ်မှာရင်း ဧည့်ကြိုးလေးတွေက မှာစရာရှိရင် စားပွဲခုံပေါ်က ခလုပ်လေး နှိပ်ခေါ်ဖို့နဲ့ ဆက်ရှင် ပြည့်လို့ ထပ်ယူချင်ရင် နှိပ်ရမယ့် ခလုပ်လေး ခွဲခြား ရှင်းပြပေးသေးတယ်။ မှာထားတဲ့ အရက်နဲ့ ဝိုင်တွေ စားစရာတွေ ရောက်လာတော့ အခန်းတံခါးက အလိုလို ပြန်ပိတ်သွားပြီး စားရင်း သောက်ရင်း အရင်က အကြောင်းတွေ ပြန်ပြောတော့ နွေးလည်း စိတ်ပျော်ရွှင် လာတာပေါ့။ အစုံပါပဲ နွေးတို့ သရဲ ချောက်ခံရတာတွေရော ဆရာ့ နူတ်ဆက်ပွဲည သီချင်းဆိုရင်း မူးပြီး ကကြတာတွေရောပဲ။

တဖြည်းဖြည်း နွေးလည်း ရီဝေဝေ ဖြစ်လာရတယ် အိမ်ထောင်ရေးကြောင်း ပြောဖြစ်တော့ ဆရာက နောက်အိမ်ထောင် မပြုပဲ သားတွေ ချွေးမတွေနဲ့ပဲ အတူနေကြောင်း ပြန်ပြောပြနေတာ။ နွေး လည်း ခင်ပွန်းနဲ့ ခဏတိုင်း ခွဲနေရပေမယ့် အိမ်ထောင်ရေး အဆင်ပြေကြောင်း ပြန်ပြောပြလိုက် ပါတယ်။ ခုလည်း နွေးခင်ပွန်း ခရီးထွက်သွားကြောင်း ပြောတော့ ဆရာ မျက်လုံးတွေ အရောင် တာက်လာတာ။ဘေးတိုက် ထိုင်နေရင်း နွေးရှေ့ မတ်တပ်ရပ်လျက် အနေထားနဲ့ ငုံ့ပြီး နွေးနူတ်ခမ်း ကို ဆွဲစုပ်နေတယ်။ ရုတ်တရက် နွေးလည်း ကြောင်သွားတာပေါ့။

နှုတျခမျးခငြျး တေ့စုပျရငျး ဆရာ့ လကျတဖကျက နှေး အကငြျ် ီပေါျကနေ နို့အုံကို ညှစျနပွေနျရော။ နို့အုံညှစျခြရေငျး နှေးလြှာကို မလှတျတမျး စုပျနတေော့ အသကျရှုကွပျပွီး မောလာရတယျ။ နှေး နူတျခမျးခငြျး ခှာလိုကျတာနဲ့ နှေး ခြိုငျးနှစျဖကျကနေ ဆှဲမပွီး မကြျနှာခငြျးဆိုငျ အနထေားနဲ့ ခပျတငျးတငျး ဖကျပွီး လညျတိုငျတှေ ဆှဲစုပျပွနျရောပဲ။ ” နှေး … ဆရာကို … အရငျ အခှငျ့အရေးလေး ပေးဦးနောျ … အမှနျတော့ နှေးနဲ့ တှခေငြျလို့ … ဆရာ ဒီကို ရောကျလာတာပါ ” ဆရာ့ စကားက နှေးရငျကို သိမျ့ကနဲ့ ခံစားမိစပေါတယျ။ လညျတိုငျပြောလေး ဆှဲစုပျနရောကနေ နှေးရှေ့ ဒူးထောကျထိုငျခရြငျး စကပျထမိနျ အောကျနားစလေးကို ဆှဲမနတော။

ထမိန်က အတွင်းဘက် ဒူးအထက်နားထိ ခွဲထားတာမို့ အနားစကို ပြန်ချရင်း အကွဲနေရာကနေ ဆွဲဖြဲတော့ နွေးပေါင်တန် ဖွေးဖွေးလေး ပေါ်လာတာပေါ့။ အရင်လိုပါပဲ ပေါင်အတွင်းသားလေးတွေ နမ်းပြီး နွေးဟာလေးကို အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အပြင်ကပဲ ယက်ပေးနေတယ်။ နွေးစိတ်တွေ ဆေးရုံပေါ်က အခန်းထဲ ပြန်ရောက်သွားသလိုပါပဲ။ မကြာပါဘူး နွေး အရည်တွေ ထွက်ကျလာတာ။ ဒီတခါ ပေါင်ခြံထဲ စီးကျလာတဲ့ အရည်တွေ လျှာနဲ့ပင့်ယက်ပြီးမှ ထရပ်လိုက်တယ်။ နွေးလည်း ဆရာ ဘာဆက်လုပ်မလဲ ဆိုတာ သိနေတော့ ပေါင်လယ်ထိ ခွဲထားတဲ့ စကပ်ထမိန်ကို မပြီးဖြဲလိုက်ရင်း နွေးပေါင်ဂွကို ဆရာ မြင်အောင် ပြထားလိုက်တာ။

နွေးနူတ်ခမ်း လာနမ်းလို့ ပြန်နမ်းပေးတော့ ဆရာ့ပါးစပ်က နွေး စောက်ရည် အနံ့လေး ပြန်ရနေတယ်။ နမ်းနေရင်း ဆရာ့ ဘောင်းဘီ ဇစ်ဖွင့်တော့ အတွင်းခံထဲ ဖောင်းကြွနေတဲ့ အရာကြီး မြင်တာနဲ့ နွေး မျက်နှာလွဲပစ်လိုက်တာပေါ့။ ခဏလေးပဲ ဆရာလည်း စိတ်တအား ကြွနေပုံပါ အားကနဲ့ အံကြိတ်သံ ပေါ်လာလို့ နွေး နောက်ဆုတ်လိုက်ပေမယ့် ထမိန်ပေါ် ဖြူဖြူပျစ်ပျစ်တွေ ပန်းခံလိုက်ရတယ်။နွေး ကျောပေးပြီး ခုံပေါ်က တစ်ရှုးတလွှာဆွဲယူပြီး ထမိန်ပေါ်က အရည်တွေ သုတ်ပစ်လိုက်တာပေါ့။ ” ဆောရီး … နွေးရယ် … ဆရာ သတိလွတ်သွားတာပါ … ဟိုး အရင်လို … ဘေးကို ပန်းထုတ်ရမှာ … မေ့သွားတယ် ”

” အငျးပါ … ဆရာရဲ့ … ရပါတယျ ” ဆရာလညျး ဘောငျးဘီ ဇစျပွနျပိတျ နှေးလညျး အကငြျ် ီကို ပွနျဆနျ့ရငျး စကပျထမိနျကို ဆှဲဆနျ့လိုကျတာ။ ခုံပေါျ ပွနျထိုငျပွီး လကျကနြျ အရကျနဲ့ ဝိုငျတှေ ဆကျသောကျကတြာပေါ့ျ။ နှေး အတှကျ ဝိုငျက ကုနျသှားပမေယျ့ ဆရာ့ အရကျတှကေ ကနြျနသေေးတာ။ ဆရာ့ကွညျ့တော့လညျး မူးနတေဲ့ ပုံမို့ အပွနျကားမောငျးရငျ အန်တရယျ မဖွစျအောငျ ဆကျမသောကျဖို့ တားထား လိုကျတယျ။ ရမ်မကျစိတျက မကသြေးပဲ ပွနျထလာတော့ ဆရာ့ လကျက နှေးပေါငျကွားတဲ့ ပွနျရောကျလာရောပဲ။ ဒီတခါတော့ နှေးကစပွီး နူတျခမျးခငြျး တေ့စုပျပစျလိုကျတာပါ။

နူတ်ခမ်းချင်း စုပ်ရင်း ပေါင်နှစ်ဖက် ဖြဲပေးလိုက်တာနဲ့ နွေးဟာလေးက အရည်ကြည်တွေ စိမ့်ကျလာတယ်။ ဘောင်းဘီ အပြင်ကနေပဲ ဆရာ့ ညာလက်က လက်ချောင်းတွေ အထက်အောက် ပွတ်သပ် ပေးနေတုန်း လွတ်နေတဲ့ ဘယ်လက်က နွေး လက်တဖက်ကို ယူပြီး သူ့ပေါင်ကြားထဲ ဆွဲ သွင်းလိုက်တာ။ နွေး လက်ဖဝါးထဲလည်း ဆရာ့ ဟာက အရည်ထွက်ပြီး တာတောင် မပျော့ပဲ မာထင်နေတုန်းပဲ။ဆရာ့ လက်ချောင်းလေး တချောင်းက နွေး ဟာလေးထဲ ဖိထည့်တော့ ဆစ်ကနဲ့ အရည်ကြည်တွေ စိမ့်ထွက်လာပြီ။ လက်ကလေးက မွှေနေပေမယ့် ဘောင်းဘီ ခံနေတော့ အတွင်းထဲ လက်တဆစ်ပဲ ရောက်တယ်။

တဗွိဗွိကနဲ့ အသံလေး ထွက်လာရင်း နွေး အစိလေး မာထင်ပြီး ထောင်နေတော့တာပဲ။ ဆရာ့ လက်ချောင်းလေး အပေါ်နဲနဲရွှေ့လာရင်း ဝိုင်းပြီး ဖိချေပေးတော့ နွေး နေရထိုင်ရ ခက်လာတာပေါ့။ ခါးအောက်ပိုင်း ကျင်တက်လာတယ်။ လက်ချောင်း ထိပ်လေးက ဖိချေရင်း အားပြင်းလာလိုက် ပျော့သွားလိုက်နဲ့ အဆက်မပြတ် လုပ်ပေးနေတော့ ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိဘူး တခုခုကို တောင်းတ လာသလိုပါပဲရှင်။ ” တီတီ တီတီ …… တီတီ တီတီ ” အဲဒီချိန် ဆက်ရှင် ပြည့်သွားလို့ မီးနီလေး လင်းပြီး တတီတီနဲ့ အသံလေး မြည်လာတော့တယ်။ နွေး စိတ်ထဲ အားမလို အားမရ ဖြစ်နေရင်း ဆရာ့ ဟာကြီးကို ဘောင်းဘီ အပြင်က နေပဲ ခပ်တင်းတင်း တချက် ညှစ်ပြီး လွတ်ပေးလိုက်ရတာပေါ့။

ဆရာက ထပ်နေမလား မေးပေမယ့် ဆေးရုံ ဂျူတီ ရှိနေလို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်တာပါ။ နွေး အိမ်ရောက်တဲ့ အထိ ကလပ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အထိအတွေ့တွေက ကပ်ပါလာတုန်းပဲ။ မီးလုံးတွေ ပြန်ပွင့်လာလို့ နွေးနဲ့ ဆရာနဲ့ ဆက်မကြိုးစားတော့ပဲ ရပ်ပြစ်ခဲ့ရတာလေ။ ဆရာ အိမ်ပြန်ပို့ပေးတော့ နွေး သောက်ခဲ့တဲ့ ဝိုင်က အစွမ်းပြတော့တာပေါ့။ကားထဲက ဆင်းကတည်းက ဆရာ့လက်မောင်းကို ဆွဲထားလိုက်ရတာ။ ခေါင်းတွေ တရိပ်ရိပ် ရင်ထဲ တလှပ်လှပ်နဲ့ မူးလာပြီး ဆရာ့ကို အိမ်သော့ပေး ဖွင့်ခိုင်းရင်း ၂ယောက်သား ဝင်လာခဲ့ရတော့တယ်။ အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်ပြီး အမှောင်ထု ကြီးဆိုးချိန်မို့ အိမ်ထဲ မှောင်မှောင်မဲမဲနဲ့ပါ။

နွေးကတော့ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် မျက်စိမိတ်ပြီး လျှောက်လို့ရပေမယ့် ဆရာ့ကတော့ စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ပါ နွေးတို့ လင်မယားခန်းထဲ ဆရာ့ကို ပါးစပ်က ညွှန်ပြပေးလိုက်ရတယ်။ အိပ်ခန်းထဲ ရောက်တော့ ဆရာ့ကိုပဲ မီးခလုပ် ဖွင့်ခိုင်းရင်း သတိအလွတ်မခံပဲ ဆေးရုံကို ဒီနေ့ ဂျူတီ မလာနိုင်ကြောင်း ဖုန်းဆက်ပြီး ရေခဲသေတ္တာ ထဲက ရေတဗူး ယူသောက်လိုက်တာ။ မီးဖွင့် မထားခဲ့တော့ ရေကလည်း မအေးပြန်ဘူး။ အခန်းထဲ ရောက်ကတည်းက နွေးကိုနွေး အနိုင်နိုင် ထိန်းရင်း လုပ်နေတာတွေကို ဆရာက ထိုင်ကြည့်နေတုန်းပဲ။ မူးတဲ့အရှိန်က မြင့်လာတာနဲ့ အိပ်ယာကို မခင်းနိုင်တော့တာ။

ဆရာကို ပြန်ဖို့ နူတ်ဆက်မိလား မဆက်မိလား မသိတော့ပါဘူး ကုတင်ပေါ် ထိုးအိပ်ပစ်လိုက်တာပဲ။ ဘယ်လို အိပ်ပျော်သွားမှန်း မသိဘူး အတော်လေးကြာမှ ရေမွှေးနံ့ရော ချွေးနံ့ရော ရလိုက်လို့ မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ နွေး ဆရာနဲ့ ကလပ်က ပြန်လာတဲ့အတိုင်းပဲ အဝတ်စားက ရောက်တာနဲ့ အိပ်ပစ်တော့ တရေးနိုး အမူးပြေကာစလေးပေါ့။ ချွေးနံ့က နွေးခင်ပွန်း ချွေးနံ့မဟုတ်တာ ချက်ခြင်းသိလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နွေနဲ့ တအိပ်ယာထဲ အတူနေတာက ဘယ်သူလဲ အမြန် စဉ်းစားလိုက်တော့ မျက်လုံး ပြူးသွားရတယ်။ ဟုတ်တယ်လေ နွေးကို ပြန်လိုက်ပို့တာ ဆရာ ဦးနိုင်မော်လေ ဒါဆို သူ မပြန်သေးတာနေမယ်။

နွေး တွေးမိတာနဲ့ မျက်လုံးတွေ အားယူပြီး အကြည့် ရွေ့လိုက်တာပေါ့။ သေချာတယ် နွေးတို့ လင်မယား အိပ်ခန်းလေးထဲပါပဲ မီးရောင်ရောက် ကုတင်ပေါ်မှာ နွေးက ကိုယ်တစောင်း အနေထားနဲ့ နွေး ဗိုက်နားလေး မျက်နှာချင်းဆိုင် တင်ပလွဲ ဝင်ထိုင်နေတာက ဆရာ ဦးနိုင်မော်ပါ။ နွေး စကပ်ထမိန် ပေါင်လယ်ထိ ခွဲထားတဲ့ နေရာလေးက လှန်နေပြီး ပေါင်တန်တုတ်တုတ် ဖွေးဖွေးလေးက ထပ်လျက်လေး ပေါ်နေတာပေါ့။ ဆရာက နွေး ပေါင်ဂွလေး ကြည့်ပြီး ဟိုးအရင်ကလိုပဲ သူ့ပေါင်ကြားက ဟာကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်နေတာ။ ဆရာ့ ပေါင်ကြားက ဟာကြီး အနီးကပ်မြင်တော့ နွေး သွေးသားတွေ ဆူပွက်လာတယ် အာခေါင်တွေ ခြောက်ကပ်လာပြီး ရေငတ်လာသလို ခံစားလာရတာပဲ။

ဆရာကတော့ နွေး နိုးနေတာ မသိပါဘူး နွေးပေါင်ဂွလေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေတာပါ။ နွေး ဆရာ့ ဟာကြီးကို အနီးကပ် မကြည့်ရဲလို့ အိပ်ရင်းနဲ့ ကိုယ်လုံးလိမ့်သလို လုပ်ပြပြီး ကျောပေးထားလိုက် မိတယ်။ မကြာပါဘူး နွေး ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ပေါ် တင်ထားတဲ့ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ဆရာက ဒူးခေါက်ကွေးက ကိုင်ပြီး အပေါ် တွန်းတင်နေတာ။ နွေးဝတ်ထားတဲ့ အညိုရောင်ဗျောင် ထမိန်စကပ်က အပျော့သားမို့ ဆရာ ဆွဲလှန်တော့ ပေါင်လယ် အကွဲနေရာလေးထဲက ပေါင်တန်တွေ ပေါ်လာတယ်။ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်အောက် ထမိန်စက ဖိထားလို့ ကျန်နေပေမယ့် ညာဘက်ဒူးကွေးတင်ခံရတဲ့ ဘက်က ခါးထိ လှန်တက်လာပြီး နွေး ခါးပေါ် ဆရာ့ နှာခေါင်းက ထွက်တဲ့ အငွေ့နွေးနွေးလေး ကျရောက်နေပြန်ရောပဲ။

နွေးဖင်ကြီးက မိန်းမချင်းတောင် ငေးယူရတာမို့ ဘေးတစောင်း လှည့်အိပ်လိုက်တော့ ခွက်နေတဲ့ ခါးလေး အောက် ဖင်သားစိုင်ကြီးက ဆရာ့ဘက် ပစ်ပြထားသလို ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်။ တွေးမိရုံနဲ့ စိတ်ထဲ ရှိန်းကနဲ့ ဖြစ်လာပြီး အောက်က အရည်ကြည်လေး စိမ့်ထွက်လာရတယ်။ဆရာ့လည်း နွေးဖင်ကို အနီးကပ် ကြည့်ရတာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပါ အသက်ရှုသံတွေ ပျင်းလာတာ ကြားနေရတယ်။ နွေးက ကိုယ်တစောင်း အနေထားမို့ ဆန့်ထားတဲ့ဘယ်ဘက်ပေါင်နဲ့ ဒူးကွေးထားတဲ့ ညာဘက်ပေါင်ကြား ဆရာက ဒူးထောက် ဝင်ထိုင်နေပြီ။

ဆရာ မျက်လုံးတွေက နွေး အောက်ပိုင်းပဲ ကြည့်နေတာလေ နွေးခိုးကြည့်နေတာကို သတိထားမိပုံ မပေါ်ပါဘူး။ စိတ်လှုပ်ရှားနေရင်း နွေးခါးပေါ်ထိ လှန်တက်နေတဲ့ စကပ်ထမိန် အောက်နားစကို မပြီး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ မျော့ကြိုးလေးကို ဟကြည့်တော့ လက်တွေ တုန်နေရှာတာ။ ခဏနေတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ဟန်နဲ့ နွေးခါးကို တွန်းပြီး ပက်လက်အနေထား ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ နွေး အလိုက်သင့် ကိုယ်လုံးကို လှန်ပေးနေမိတာပါ ပက်လက်အနေထား ရောက်တော့ စကပ်ချိတ်ကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး အောက်ကို မရမက ဆွဲချွတ်ပစ်တယ်။

ထမိန်ကျွတ်တာနဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ကိုပါ လိပ်ချွတ်ပစ်တာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ နွေး နိုးလာလည်း ရင်ဆိုင်မယ့် ပုံစံ ပြောင်းသွားပါပြီ။ နွေး အဖုတ်လေးကို လက်နဲ့ ဖြဲပြီး ပွတ်သပ်နေတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ အားမလို အားမရဖြစ်နေရတယ်။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရရင် လက်နဲ့ ဆက်မလုပ် စေချင်တော့ဘူး။ ပါးစပ်နဲ့လျက်ပေးတာ နွေး ပိုပြီး နှစ်ချိုက်တာပါ။ တော်ပါသေးရဲ့ နွေး တောင်းတတုန်း အစိလေးကို ဖိချေရင်း ဖင်ဝနဲ့ အခေါင်း ပေါက်လေးကြား လျှာဖျားနဲ့ ထိုးစွနေတယ်။ ပြီးမှ လျှာလေးက အပေါ်တက်လာပြီး အစိနားလေးထိ ယက်ပေးနေတာ။

ဘောင်းဘီ မခံထားတော့ ဆရာ့ လျှာနဲ့ နွေးဟာလေး အသားစိုင်ချင်း ဒါရိုက် ထိတွေ့တော့ အရသာက ပိုကောင်းနေတယ်။ ” အားးးး … အ …… ဆရာ ရယ် ” နွေး အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်ရင်း ထိန်းမရတော့ပါဘူး။ နွေး အိမ်ထောင်သက်တမ်း တလျှောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဆီကတောင် မရဖူးတဲ့ အရသာလေးလေ။ နွေး ညည်းသံလေးကြောင့် မျက်နှာကို တချက် လှမ်းကြည့်ရင်း ပြန်ယက်ပေးတော့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုမြန်လာတယ်။ ” အဟင့် … ဟင့် ” အလိုလိုနေရင်း မျက်ရည်လည်လာပြီး ဝမ်းနည်းလာသလိုပဲ ဆရာ့ကို ကြည့်တော့ မျက်လုံးချင်းဆုံနေကြတာ ဆရာလည်း နွေး ရှိုက်သံကြောင့် ယက်ပေးနေရာက ရပ်ပြီး နွေးမျက်နှာကို လှမ်းကြည့်နေပုံပါ။

နွေးကို စိုက်ကြည့်ပြီး အစိလေးကို ပါးစပ်ထဲ စုပ်ယူရင်း အထဲရောက်မှ လျှာဖျားနဲ့ ထိုးစွပေးနေတာ။ မိန်းမတယောက်ရဲ့ ကာမအရသာ ပေးစွမ်းနိုင်ဆုံး အစိလေးကို ပါးစပ်ထဲထည့် စုပ်နေတော့ နွေး တကိုယ်လုံး ဆရာ့ ပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားသလိုပါပဲ။ အသံထွက် ညည်းချင်ပေမယ့် မထွက်အောင် မနဲ ထိန်းထားရတယ်။ နွေး ကာမစိတ် ပြင်းထန်နေတာ ဆရာ မသိစေ ချင်ဘူး။ ပါးစပ်ထဲ အစိလေးကို ထိတယ် ဆိုရုံလေး လျှာနဲ့ ဝိုက်ပြီးမှ ဆွဲစုပ်ပေးနေတော့ နွေး ပေါင်တန်တွေ တဆက်ဆက် တုန်လာတော့တာ။ ရင်တွေ တဒုတ်ဒုတ် ခုန်ပြီး လှိုင်းစီးနေရသလိုပေါ့။ ကိုယ်လုံးလေး နိမ့်သွားလိုက် မြင့်လာလိုက်နဲ့ မောဟိုက်နေပြီ။

နွေး ပြီးချင်လာပြီ ဒီခံစားမှု့ကို ထိန်းထားရတာလဲ ပင်ပန်းနေပြီ။ ” အ …… အမလေးးးး … ရှီးးးး … မ မ မ ရ တော့ ဘူး … ဆရာရယ် …… ထွက် ကုန် ပြီ ” တွေးနေတုန်း နွေး အရည်တွေ ပန်းထွက်ရင်း လူတကိုယ်လုံး ချောက်ထဲ ထိုးကျသွားသလိုပဲ။သတိထားပြီး ထိန်းလိုက်ပေမဲ့ ခြေဖျားထိပ်တွေ ွကော့တက်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်က ဆရာခေါင်းကို ဆွဲရင်း နွေး အဖုတ်လေးနဲ့ ကပ်ထားမိတာ။ အသက်မျှင်းရှုပြီး အနားယူနေတုန်း ဆရာက သူ့ဘောင်းဘီ ချွတ်ရင်း အတွင်းခံကို တဆက်တည်း ဆွဲချွတ်ပစ်တယ်။ အသားဖြူပေမယ့် ပေါင်ကြားထဲ ဆရာ့လီးက နီညိုရောင် သန်းနေပြီး နွေးခင်ပွန်း ကိုကြီးစိုးမြင့် လီးထက် အတုတ်ရော အရှည်ရော သာနေတာပဲ။

တချက် နှစ်ချက် စွလိုက်တာနဲ့ ဆရာ့ လီးကြီး အကြောတွေ ထင်းလာပြီး ထောင်မတ်လာတယ်။ နွေး ပေါင်ကြားထဲ ဒူးထောက်နေရာ ယူတော့ နွေး အသက်ပြင်းပြင်း ရှုထားလိုက်တာ။ နွေးအဖုတ်လေး တင်းကနဲ့ ဖြစ်သွားပြီး ခြေထောက် အကြောတွေ လှုပ်မရအောင် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ” အဟင့် ဟင့် … အဲတာတော့ မလုပ်ပါနဲ့ ဆရာရယ် … နွေး … ခွင့် မပြုချင်ဘူး … အထိအတွေ့မှာ … သာယာပေမယ် … အဆုံးထိ မသွားချင်ဘူး ဆရာ … ဟင့် ဟင့် ” နွေးကသာ ပြောနေတာ ဆရာက နောက်မဆုတ် တော့ပါဘူး တရစ်ချင်း နွေးဟာထဲ ဖိထည့်နေတာ။ ” ခုမှတော့ မထူးတော့ ပါဘူး နွေးရယ် …. ဆရာ … မထိန်းနိူင်တော့လို့ပါ ”

ဆရာ့လီး အတှငျးထဲ ဖွညျးဖွညျးခငြျး တိုးဝငျလာပွီး ဆီးခုံးခငြျး ကပျတာနဲ့ အထဲက နာကငြျလာလို့ သကျသာလို သကျသာညား ခေါငျးကိုမော့ပွီး ရငျဘတျလေး ကော့လိုကျမိတယျ။ နှေး ရငျကော့လိုကျတာနဲ့ ဖကျဖူးစိမျးရောငျ ကိုယျကပြျအကငြျ် ီလေးရဲ့ အောကျနားစကို လညျပငျးနားထိ ပငျ့တငျပစျတာ။ ဆရာ့ လကျတှကေ အပေါျတကျလာပွီး နှေးရဲ့ ဘောျလီအလယျကို လကျနဲ့ အောကျကို ခြိတျဆှဲ ခလြိုကျတာ။ နို့အုံ နှစျဖကျလုံး ရုနျးထှကျလာတော့ အောကျဆှဲခထြားတဲ့ ဘောျလီက ပငျ့ထိနျးပေးသလိုဖွစျပွီး နို့အုံတှကေ ပွူးထှကျလာတယျ။ နှေးထငျတာ ပါးစပျနဲ့ စို့ပေးမယျ ထငျတာပါ။

ဒါပေမယ့် လက်ညိုးနဲ့ လက်ခလယ် ကြားထဲ နို့သီးခေါင်းကို ညှပ်ပြီး လက်ဖမိုးက နို့အုံကို ဖိပွတ်နေတော့ ခံစားမှု့က တမျိုးလေးပဲ။ အရသာ အသစ်လေး ခံစားနေတုန်း လက်ဖမိုး ပြန်မှောက်ရင်း လက်ညိုးနဲ့ လက်မကိုသုံးပြီး နို့သီးခေါင်းကို ညှစ်ချေပစ်တယ်။ နို့သီးခေါင်းလေး ကျိန်းလာပေမယ့် ခံစားမှု့က ကောင်းလာလို့ အသံထွက် ညည်းပြီးမှ ရှက်မိနေတာ။ နွေး အထဲက ဆရာ့ လီးက မလှုပ်ရှားသေးဘူး အတွင်းထဲ သပ်လျိုထားသလို လှုပ်လို့လဲ မရသေးဘူး။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ယားလာပြီး မသိမသာ ကော့ပေးတော့မှ ဆရာက သူ့ဟာကို ခပ်ဖြည်းဖြည်း အသွင်းအထုတ်စလုပ်လာတယ်။

အထဲဝင်လာတိုင်း နှင့်နေအောင်ခံစားရပြီး ပြန်ထွက်သွားတိုင်း ဟာပြီး ကျန်နေရစ်တာပဲရှင်။ နွေး ခံနိုင်လာတော့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပစ်ဆောင့်လာတယ်။ ဆောင့်ချက်တွေ အတိုင်း နွေး နို့နှစ်လုံးကလည်း အောက်က ဘော်လီထိန်းထားတာတောင် လှုပ်ရမ်းနေတော့တာပဲ။ ရုတ်တရက် ဆရာက ဆောင့်ချက်တွေ ရပ်ပြီး နို့သီးခေါင်း တဖက်ကို ငုံ့ပြီး ဆွဲစုပ်တော့ နွေး ကျောပြင်ပါ ကော့တက်သွားမိတယ်။ ဒါပေမယ့် အထဲက တင်းကြပ်တဲ့ ခံစားမှု့က လျော့မသွားသေးဘူး။ အောင့်ခံနေတဲ့ နွေး မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဆရာက သဘောတွေ့နေပုံပဲ။ ရရှိလာတဲ့ ခံစားချက်ကို နွေး ဘယ်လိုတုန့်ပြန်ရမှန်း မသိပါဘူး နို့စို့ရင်း ဆောင့်လုပ်ပေးတဲ့ အရသာက နွေးအတွက် ကောင်းလွန်းလို့ သေးတောင် ထွက်ချင်လာတာ။

ဘယ်လိုမှ ထိန်းမရတော့လို့ အသံကျယ်ကြီး အော်ပြီး ညည်းပစ်လိုက်တယ်။ ဆရာ အစိကို လျှာနဲ့ ယက်ပေးတဲ့ အရသာနဲ့မတူတဲ့ ခံစားမှု့တွေက နွေး သွေးသားတွေ ဆူပွက်စေတာ။နို့စို့ခံရင်း အတွင်းသားထဲ လီးရဲ့ အရည်ပြားနဲ့ ထိပ်ခေါင်းက ချိတ်ဆွဲ ပွတ်တိုက်မှု့တွေ တစ်ပြိုင်နက်ထဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး လက်နှစ်ဖက်က အိပ်ယာခင်းတွေ ကျစ်နေအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နွေး ဖင်ကြီး လေပေါ် အလိုလို မြှောက်တက် သွားရတာပေါ့။ အရည်တွေ အဆက်မပြတ် ထောင်ပန်းပြီးမှ အရုပ်ကြိုးပျက်သလို ဘုံးကနဲ့ ကုတင်ပေါ် ဖင်သားစိုင်ကြီး ပြန်ကျလာတယ်။ နွေးကိုယ်လုံးလေး တွန့်လိမ်ပြီး ခဏအကြာမှ ငြိမ်ကျသွားတော့တာ။

နွေးငြိမ်သွားတာနဲ့ ဆရာ့က အဖုတ်ထဲ စိမ်ထားထဲ သူ့လီးကို ထုတ်ပြီး ဘယ်လက်လက်ကို နွေး ရင်ဘတ်ဘေး တံတောင်ဆစ်နဲ့ ကွေးထောက်ပြီး နို့သီးခေါင်းတွေ ပြန်စို့နေတာ။ အားရပါးရစို့ရင်း နို့သီးခေါင်းလေးကို မနာအောင်သွားလေးနဲ့ ခဲလိုက်တော့ နွေး တုန်ကနဲ့ ဖြစ်သွားရောပဲ။ ဆရာခေါင်းက ဆံပင်တွေကို ဆွဲဆုပ်ကိုင်ရင်း နို့နဲ့ ပါးစပ် ကပ်ထားပြီး မျက်လုံးလေး မိတ်ထားလိုက်တယ်။ ” နွေး … ဆရာ့ကို လေးဘက်ကုန်းပေးပါလား ” ” အိုရ် … ဆရာကလည်းနော် ” နို့စို့တာရပ်ပြီး ပြောလိုက်တဲ့ ဆရာ့ စကားကြောင့် နွေး ရှက်မိသွားတယ်။

ခင်ပွန်း မဟုတ်တဲ့ သူစိမ်းယောကျင်္ားရှေ့ နွေးဖင်ကြီး ကုန်းထားရမှာ တွေးမိရုံနဲ့ ရှက်လည်းရှက် အဖုတ်လေးထဲကလည်း ဆစ်ကနဲ့ ဆစ်ကနဲ့ ခံစားလိုက်ရတာပေါ့။ ” လုပ်ပါ … နွေးရယ် … အဝေးကြီးက လာရတဲ့ … ဆရာ့ကို မသနားဘူးလား ” ဆရာက ကလေး တယောက်လို ပူဆာနေလို့ နွေး လိုက်လျောပေးလိုက်ပါတယ်။ နွေးပြီးသွား ပေမယ့် ဆရာ မပြီးသေးတာ ရိပ်မိတာပေါ့်။ ဆရာ့ လီးကြီးကို နွေး ကြိုက်သွားတော့ ရှက်လည်းရှက် ခံလည်းခံချင်တာနဲ့ မျက်လုံးကို မိတ်ထားလျက်လေးပဲ ခေါင်းငြိမ့်ရင်း ကုန်းထလိုက်တာ။ နွေး လေးဘက်ကုန်းပေးတော့ ဆရာ့ လီးကြီးက အဖုတ်ထဲ နောက်ကနေ ခပ်စီးစီးလေး ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်ရင်း အရှိန်ရလာတော့ နွေး ခါးလေးကို စုံကိုင်ပြီး နောက်ကနေ မနားတမ်း ဆောင့်လုပ်တော့တာပဲ။ ဆရာ့ လီးကြီး နွေး အဖုတ်လေးထဲ တဘွတ်ဘွတ်နဲ့ ဝင်ထွက်နေပြီ။ ခံလို့ကောင်းပေမယ့် တချက်တချက် တိုးဝင်လာတဲ့ လီးထိပ်က သားအိမ်ဝ လာဆောင့်တော့ ခေါင်းအုံးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ကလည်း တအားအားနဲ့ အံကြိတ်ခံနေရတယ်။ အတော်ကြာကြာလေး အလုပ်ခံပြီးမှ နွေး ဟာလေးထဲ ပူကနဲ ဆရာ့ အရည်တွေ ဝင်လာတော့တာ။ ဆရာလည်း အားကနဲ့ ညည်းရင်း နွေးခါးကို ဆွဲပြီး နွေးဖင်ကို ဆီးခုံးနဲ့ ဖိကပ်ထားရင်း အရည်တွေ အကုန် ညှစ်ထည့် ပြီးမှ သူ့လီးကြီး ဆွဲထုတ်သွားတယ်။

ခဏနားပြီး ဆရာပြန်မယ် ထင်နေတာပေါ့။ ပက်လက်အနားယူရင်း နွေးပေါင်ကြားထဲ လက်နဲ့ပွတ်ပြီး ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် နွေး အံအော သွားခဲ့ ရတယ်။ ” နွေး … ဆရာ ဒီမှာပဲ … ညအိပ်လိုက်မယ် … နွေးခင်ပွန်း … ပြန်မလာသေးဘူး မလား ” ” နောက် … ၃ရက်လောက် ကြာဦးမယ် … ပြောတယ် ဆရာ … အိပ်ချင် အိပ်သွားလေ ” ဆရာက သူ့ကားနောက်ခန်းက အဝတ်အိတ်လေး ယူပြီး အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာတယ်။ နွေးတို့ လင်မယား အိပ်တဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ ဆရာနဲ့ နွေး အတူအိပ်လိုက်ကြတာ။ နွေး တညလုံး ဆရာများ ထပ်စဦးမလားလို့ မျှော်လင့် မိပေမယ့် သူနေတဲ့မြို့ကနေ ဒီထိ ကားမောင်းလာလို့ ပင်ပန်းရှာတာနေမယ်

တခူးခူးနဲ့ ဟောက်ပြီး အိပ်တော့တာပဲ။ နွေးဘဝ ပထမဆုံး အကြိမ် သူစိမ်းယောကျင်္ားနဲ့ အတူအိပ်ဖူးတာပါ။ မနက်လင်းတော့ နွေး ဆရာ့အတွက် မုန့်နဲ့ ကော်ဖီ အဆင်သင့် လုပ်ထားလိုက်တယ်။ ညက သောင်းကျန်းမိလို့ နွေးကိုယ်လုံးက အနံ့ထွက်နေတာနဲ့ ရေချိုးဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာ။နွေး ရေချိုးပြီး ရေချိုးခန်းက ထွက်တော့ ဆရာက ရေချိုးခန်း တံခါးနား ရောက်နေပြီ။ ” ဟော … ဆရာ နိုးလာပြီပေါ့ ” ” အင်း … ရေသံ ကြားတာနဲ့ … ဆရာလည်း … နိုးလာတာပါ ” နွေး ရေစိုထမိန်ကို ဆရာရှေ့ ဖြန့်ဝတ်ပြီး ရင်ပြန်လျားတော့ ထမိန်ကကပ်နေပြီး နိုအုံကြီးက ထင်းနေပြန်ရော။

ချက်ချင်းပဲ ဆရာ့ ပေါင်ကြားက ဟာကြီး ဆက်ကနဲ့ ခုံးထလာတယ် မျက်လုံးတွေက ရေစိုပြီးပါးကပ်နေတဲ့ နွေးထမိန် အောက်က အဖုတ်အရာကြီးဆီ ရောက်နေတာပေါ့။နွေးလည်း ဆရာ့ ပေါင်ကြား ကြည့်မိတော့ အဖုတ်ထဲက ဆစ်ကနဲ့ ခံစားလိုက်ရတာပါ။ ” ဘာကြည့်နေတာလဲ … ဆရာရဲ့ … ခ်ခ် ခ်ခ် ” နွေး မျက်စောင်းလေး ပစ်ပြီး ရေချိုးခန်း နံရံက ဘားတန်းပေါ် တင်ထားတဲ့ တဘက်ကို လှမ်းယူတော့ ကိုယ်လုံးပါ လှည့်လိုက်ရတယ်။ ကိုယ်လုံးလှည့်တာနဲ့ ဆရာ့ မျက်လုံးတွေက နွေး ဖင်ကြီးကို မလွတ်တမ်း လိုက်ကြည့် နေပြန်ရောပဲ။ ” လှလို့ကြည့်မိတာပါ … နွေးရယ် … ကိုယ်လုံးရော … ရုပ်ရည်ရော … နွေးယောကျင်္ား … ကိုစိုးမြင့် တော့ မိန်းမရတာ … အတော်ကံကောင်းတယ် ”

” မြှောက်မနေပါနဲ့ … ဆရာရယ် … နွေး ဆရာ့ဖို့ … မုန့်နဲ့ ကော်ဖီ … အဆင်သင့် လုပ်ထားပါတယ် … ဧည့်ခန်းထဲမယ် ” ” ဆရာ့ … မနက်စာက … ဒီမှာလေ နွေးရဲ့ ” ” အိုးးး … ဆရာ ကလည်း … ဟွန့် ” စကားပြောရင်း ဆရာက နွေးနား တိုးကပ်ပြီး ပေါင်ကြားလေးထဲ လက်နဲ့ ထိုးပြနေတာ။ ” ကဲပါ … လန်းသွားအောင် ရေ အရင်ချိုးလိုက်နော် … ဆရာ … နွေး အဝတ်လဲလိုက်ဦးမယ် ” ပြောပြီး ဆရာ့ဘေးက ကပ်ထွက်ခဲ့ လိုက်တယ်။ အိပ်ခန်းထဲက ရေချိုးခန်းမို့ အပြင်ထွက်ပြီးတာနဲ့ ရေလဲထမိန် လဲပြီး ဆံပင်တွေ ခြောာက်အောင် သုတ်ပစ်နေတာ။ နွေး ဆံပင်တွေ သုတ်တုန်း ရေသံတွေ ကြားနေရတယ် ဆရာလည်း ရေချိုးနေပါပြီ။

နှေး ဆံပငျတှခွေောကျတော့ အဝတျဘီဒိုထဲက အကငြျ် ီနဲ့ စကပျ တှဲလကြျလေး ခေါငျးပေါျက စှပျခလြိုကျတယျ။ အဲခြိနျ ဆရာ နောကျက ရောကျလာပွီး စကပျအောကျနားစထဲ လကျသှငျးပှတျနတော။ စကပျလေးက ပေါငျလညျထိပဲ ဖုံးတော့ လကျသှငျး တာနဲ့ နှေး အဖုတျလေး တနျးထိတော့တာပေါ့။ ” အအေး ပတျနမေယျ … ဆရာရဲ့ … လှတျပါ … နှေး ရသေုတျပေးမယျ … လာ ” စကားပွောရငျး နှေးကိုယျလုံး လှညျ့လိုကျတော့ မကြျလုံးပွူးသှားရတယျ။ ဆရာက ၂ယောကျထဲရှိတယျ ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ရခြေိုးခနျးက ကိုယျတုံးလုံးကွီး ထှကျလာတာ။ နှေး နဲနဲ ရှကျမိပမေယျ့ ဆရာ့ကို ကုတငျပေါျ ထိုငျခိုငျးရငျး တဘကျသုတျပေးနမေိတယျ။

ခေါင်းကနေ စပြီး မျက်နှာ ကျော ရင်ဘတ် ဗိုက်သားတွေ သုတ်ပေးနေတုန်း ဆရာ့ပေါင်ကြားထဲ လီးက ထောင်မတ်လာတာ။ လီးဆီ တဘက်လေး အုပ်တုန်း နွေးပုခုံးကို ဆွဲပြီး ကုတင်ပေါ် လှဲချပစ်တယ်။ နွေး ပါးပြင် ဖောင်းဖောင်းလေးကို လည်တိုင်လေးကို ဆွဲစုပ်နေတော့ ဆရာ့ ဘယ်ဘက်ပုခုံးပေါ်မှေးတင်ပြီး နွေးနို့အုံတွေနဲ့ ရင်ဘတ်ချင်း ပြားနေအောင် ကပ်ပေးမိတယ်။ ဆရာ့လက်တဖက်က ပေါင်လယ်ထိပဲ ဖုံးတဲ့ နွေးစကပ် အောင်နားစလေးထဲ ဝင်လာပြီး ဖင်သားစိုင်တွေ ဆုပ်နယ်ရင်း ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေပြန်ရော။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနဲ့ ဒီလို နေရမှန်း နွေးမသိခဲ့တာ ခု ဆရာနဲ့ကျမှ အယုအယ အပွတ်သပ်တွေက စိတ်ကို နိုးကြွစေကြောင်း သိခဲ့ရတယ်။

” နွေးက … တအားလှတာပဲကွာ ” ပုခုံးပေါ်မေးတင်ထားတဲ့ နွေး မေးဖျားလေးကို နမ်းရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြောနေရင်း နှုတ်ခမ်းလေး ဟပြီး တေ့စုပ်တော့ ရင်ထဲ ငြိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲပဲ။ နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်မိတော့ နွေးလည်း အာကျမခံ ဆရာ့ လျှာဖျားလေး စုပ်ပြီး တုံ့ပြန်ပေးနေမိတယ်။နှစ်ယောက်သား တင်းကြပ်စွာ ဖက်ရင်း ဝင်သက်ထွက်သက် တွေ မြန်လာခဲ့တာပေါ့။ အတွေ့အာရုံမှာပဲ ရစ်မူးနေတုန်း နွေး အဖုတ်နဲ့ ဖိထားတဲ့ ဆရာ့လီးက အက်ကွဲကြောင်းထဲ အမြှောင်းလိုက် မာထင်လာတော့ တစ်ကိုယ်လုံး ဖိန်းရှိန်းသွားရတယ်။ နွေး အစိလေးက ဆရာ့လီး အရည်ပြား ကို ဖိထောက်ရင်း ငေါက်ကနဲ့ ငေါက်ကနဲ့ ဖြစ်ပြီး အထဲက အရည်လေးတွေပါ စိမ့်ထွက်လာတာ။

” နှေး … အကငြျ် ီ ခြှတျလိုကျနောျ ” ဆရာ့ ကိုယျပေါျမှောကျထားရာကနေ ခါးဆနျ့ရငျး ပေါငျလယျက စကပျအောကျနားစလေး မပွီး ဖငျကွီးကွှ အပေါျပငျ့ခြှတျတော့ တှဲလကြျအကငြျ် ီလေးပါ ခြှတျပွီးသားပဲ။ ညက မူးနလေို့ စိတျရဲပမေယျ့ ခုလို မနကျခငျး ပွတငျးပေါကျက ဝငျလာတဲ့ အလငျးရောငျလေးအောကျ ဆရာနဲ့ ကိုယျတုံးလုံး နမေိတော့ ရှကျစိတျလေး ဝငျလာတာပေါ့။ ရုတျတရကျ လီးတဆုံး လိုးခံလိုကျရလို့ နှေး ခေါငျးလေးမော့တကျပွီး အားကနဲ့ အသံထှကျ အောျလိုကျမိတယျ။ တအိမျလုံး နှေးနဲ့ ဆရာ ၂ယောကျထဲမို့ နှေး ခံစားမှု့အတိုငျး ဖှငျ့ခပြစျတာပေါ့။

ဆရာကလည်း စသိကတည်းက တိတ်တခိုး စွဲလမ်းခဲ့တဲ့ နွေးဖင်ကြီးကို နောက်က ကြည့်လိုးချင်တယ် ပူဆာလို့ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ လေးဘက်ကုန်းပေး လိုက်တာလေ။ ” ဗျစ် … အ … ဘွတ် ဖွပ် …… အမလေးးးး ” နွေးဖင်ကြီး အစွမ်းကုန် ကော့ပေးထားတော့ ဆရာ့ ဆောင့်ချက်တွေ ပြင်းထန်နေတယ်။ လီးဝင်လာတိုင်း တောင့်ခံပေးပြီး စောက်ခေါင်းအတွင်းသားတွေနဲ့ လီးကို ပြန်ညှစ်ပေးနေလိုက်တာ။ ” ရှီးးးးးး းးးးးး … ကောင်းလိုက်တာ … နွေး ရယ် … အိမ်ထောင်သည် ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ … အင့် … ဘွတ် ဘွတ် ဘွတ် ” နွေးလည်း အံကြိတ်ခံနေရတာပါ။

တကယ်လည်း နွေး အဖုတ်လေးက ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုကြီးစိုးမြင့် လီးတချောင်းပဲ ဝင်ဘူးတာလေ ဆရာ့ လီးက ခပ်တုတ်တုတ်မို့ စောက်ခေါင်းထဲ စီးကျပ်နေတာပေါ့။ အဖုတ်ထဲ လီးအရည်ပြား ပွတ်တိုက်မှု့ကြောင့် အရည်ကြည်တွေ စိမ့်ထွက်လာမှ လီးအဝင် အထွက် ကောင်းလာခဲ့တာ။ လီးအရသာ ခံစားမိတော့ နို့အုံနှစ်ဖက် တင်းမာလာတယ် ဆရာက နွေး ခါးလေး ကိုင်ပြီး ဆွဲလိုးနေရာက နို့အုံနှစ်ဖက် ပြောင်းကိုင်ပြီး ပစ်ပစ် လိုးတော့တာပဲ။ ” ရှီးးးး းးးးး … ကောင်းတယ် သိပ်ကောင်းတာပဲ … ဆရာရယ် … နွေး ဒီလို မခံစားဖူးဘူး … အ အားးး … ရှိးးးးး းးးး …

ဘွတ် ဘွတ် … ဗျစ် …… အ အားးးး ဖွပ် ဘွတ် … အမလေးးးး ကျွတ်ကျွတ် ” ဖျက်ကနဲ့ ကုတင်ခေါင်းရင်းက နွေးခင်ပွန်း ကိုကြီးစိုးမြင့်နဲ့ နွေးနဲ့ မင်္ဂလာဆောင် အမှတ်တရ ဓတ်ပုံကြီး မြင်တော့ စိတ်ထဲ ဖေါ်မပြနိုင်တဲ့ ဝေဒနာလေး ဝင်ရောက်လာတယ်။ နွေးတို့ လင်မယားအိပ်တဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ဖင်ကြီးထောင်ပြီး သူစိမ်းယောကျင်္ားတဦးကို မက်မက်မောမော အလိုးခံနေတဲ့ နွေးကို ကိုကြီးစိုးမြင့် မြင်ရင် ဘယ်လိုခံစားနေမလဲ ဆိုပြီး တွေးနေမိတာ။ အဲချိန် ဆရာက ဒူးညှောင်းလာလို့့် ပုံစံ ပြောင်းလိုးဖို့ ပြောနေပြန်တယ်။ ” နွေး … နောက်တမျိုး ပြောင်းလိုးရအောင် နော် ”

” ဟင့် … ခံလို့ ကောင်းနေမှ … ဆရာကလည်း ” ပြောလည်းပြော လီးကို ဆွဲထုတ်တော့ နွေးလည်း ဖင်ကြီး ဘေးလွဲချပြီး အဖုတ်ထဲက ကျွတ်ထွက်လာသော လီးကြီးကို ကြည့်နေမိတာ။ အဖုတ်ထဲက အကျိအချွဲတွေ ကပ်နေတဲ့ ဆရာ့လီးကြီးက ခါရမ်းနေတယ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မဖြည့်ဆည်းနိုင်တဲ့ ကာမသုခတွေ ပေးစွမ်းရင်း ကော့ပျံနေအောင် လိုးနိုင်တဲ့ လီးကြီး ကြည့်ရင်း အလိုးခံချင်တဲ့စိတ်က တဖွားဖွား ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ငေးကြည့်နေတုန်း ဆရာက ကုတင်အောက် ဆင်းပြီး မတ်တပ်ရပ်လျက် အနေထားနဲ့ နွေး ကို ပက်လက် လှန်ခိုင်းနေတာ။ နွေးဖင်ကြီးကို ကုတင်စောင်း ဆွဲယူပြီး မေးတင်လိုက်ရင်း

ပေါင်နှစ်ဖက် ဆွဲမြှောက်ဖြဲပြီး ဖေါင်းကြွနေတဲ့ အဖုတ်ထဲ လီးထိပ်တေ့ ဆောင့်လိုးနေတယ်။ ” အားးးး …… အ … ဆရာရယ် …… ရှီးးး းးးး ” ဆီးခုံးချင်း ကပ်တဲ့အထိ ဆောင့်လိုးတော့ လီးထိပ်က နွေး သားအိမ်ဝ ဆောင့်မိနေတာပေါ့။ အချက် ၅၀ခန့် မနားတမ်း ဆောင့်လိုးပြီးမှ နွေး ပေါင်တန်ဖွေးဖွေး တုတ်တုတ်တွေကို ပုခုံးပေါ် ထမ်းတင်လိုက်တယ်။ ကုတင်စောင်း နွေးပေါင်ကြားထဲက အဖုတ်က မော့ပေးထားသလို ဖြစ်သွားရတာ။ ဆရာက စိတ်ကြိုက် အနေထားရောက်တော့ ဖေါင်းကြွနေတဲ့ အဖုတ်ကို ကုတင်အောက် မတ်တပ် ရပ်လျက် အနေထားနဲ့ မီးပွင့်မတတ် လိုးတော့တာပဲ။

ထိထိမိမိ လိုးချက်များအောက် နွေးလည်း ခေါင်းလေး ရမ်းခါပြီး တအားအား အော်ဟစ်နေရတယ်။ ” အားးးး …… ကောင်းလိုက်တာ … ဆရာရယ် … ဆောင့်ဆောင့် … ဟုတ်တယ် … မညှာနဲ့ …… လိုးစမ်း … အမလေးးးး အ အားးးး …… ရှီးးးးး းးးး အ အ ” နွေး စကားအဆုံး ဆရာလည်း အံကြိတ်ပြီး အားရှိသလောက် မနားတမ်း ပစ်လိုးနေတာ။ ” ဘွတ် …… အ …… ဗျစ် …… အားးးး …… အမလေးးး … သေပြီ သေပြီ …… နွေး သေတော့မယ် …… ကောင်းလိုက်တာနော် …… နွေး သေတော့မယ် … ဆရာရဲ့ ” ကာမစိတ် ပြင်းပြင်းထန်ထန်နဲ့ နို့အုံနှစ်ဖက်ကို နွေးလက်နဲ့ ဆွဲညှစ်အော်တော့ နွေး မျက်နှာလေး ကြည့်ပြီး

ဆရာက ပုခုံးပေါ်ထမ်းထားတဲ့ ပေါင်နှစ်ဖက် ဆွဲရင်း တရကြမ်း လိုးနေတယ်။ ” အ အားးးး … ဆရာရယ် … ဆောင့်ပေးဦး … အမလေးးး …… ကျွတ်ကျွတ် … ကောင်းလိုက်တာ …… မရပ်နဲ့နော် ဆောင့်စမ်းပါ … အင်းဟင်း အားးး အားးးးး ” နွေး အထဲက တဆစ်ဆစ်နဲ့ ယားတက်လာလို့ အားမလိုအားမရညည်းရင်း ဆရာ ပစ်ဆောင့်တိုင်း အောက်က ကော့ထိုးပေးနေမိတာပါပဲ။ကော့ပျံ ညည်းတွားရင်း ပယ်ပယ်နယ်နယ် အလိုးခံနေ ရတော့ အားရကျေနပ် မိတယ်။ ဆရာလည်း နွေးမျက်နှာ စိုက်ကြည့်ရင်း အားကုန် ဆယ်ချက်ခန့် ဆောင့်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဆန့်ငင် ဆန့်ငင် နဲ့ အဖုတ်ထဲ လရည်တွေ ပန်းထည့်နေပြီ။

နွေးလည်း ကိုယ်ပေါ်ကျလာတဲ့ ဆရာ့ ကျောပြင်ကို ဖက်ပြီး ဖင်ကြီး ကော့ထိုးရင်း စောက်ရည် ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်တာပေါ့။ ခဏနားရင်း ဆရာ မနက်စာ စားပြီး နွေးတို အတူဖက်အိပ်ကြတယ်။ နေ့လည်ပိုင်း ဆရာ သူမြို့ကို ပြန်ကာနီး နွေးပါးပြင်လေးကို မက်မက်မောမောနဲ့ အကြာကြီး နမ်းပြီးမှ ပြန်သွားရှာတာ။ရက်မှလ လမှနှစ် ရာသီ အလီလီ ပြောင်းခဲ့ပေမယ့် ဆရာနဲ့ နွေးတို့ အဖြစ်ပျက်တွေက မနေ့တနေ့ကလို ပါပဲရှင်…ပြီး။