တကယ်မမြင်ဘူးဖူးလား

ကျနော်ဆယ်တန်းလောက်က အမေကအိမ်မှာထမင်းချက်အဝတ်လျှော်လုပ်ပေးဖို့ ရပ်ကွက်ထဲက အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းလိုက်တယ် ပိုက်ဆံချေးငှါးထားတော့ လာကူလုပ်ပေးတယ် အိမ်ဖော်တော့မဟုတ်ဘူး အမေနဲ့အဖေကဈေးထဲမှာ ကုန်ခြောက်ရောင်းတော့ မနက်သွား ညနေပြန်နဲ့ အိမ်ကိစ္စလှည့်မကြည့်နိုင်ဘူး ကျနော့်အမတွေက တက္ကသိုလ်တက်နေကြပြီ အိမ်မှာကျနော်တစ်ယောက်တည်းပေါ့ စာလုပ်တာနဲ့အချိန်ကုန်နေတာပဲ အဲဒိအဒေါ်ကြီးရောက်လာတော့ …အဒေါ်ကြီးနာမည်က ဒေါ်မြင့်ရီ တစ်ရက်တစ်ရက်နဲ့ရင်းနှီးလာတော့ စကားပြောတာတွေက ပွင့်လင်းလာတယ်

“ကောင်လေးက လူပျိုလေးဆိုပြီး အတော်ညစ်ပတ်တာပဲ အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေကနံဟောင်နေတာပဲ” တဲ့ “ဒေါ်ကြီးနမ်းကြည့်လို့လား” “အေးပေါ့” “ဒေါ်ကြီးဘောင်းဘီကြတော့ရော” “ငါက အတွင်းခံမဝတ်ဘူးဟဲ့” “အတွင်းခံမဝတ်ရင် အောက်စလွတ်တော့ ပေါ်မှာပေါ့” “ပေါ်ပါစေ” အဲ့လို့ ကျနော်တို့အပြောအဆို တခါတလေကျတော့ “ကောင်လေးငါ့လက်မှာဆပ်ပြာတွေနဲ့မို့ ကျောကုန်းထဲဘာဝင်သွားလည်းမသိဘူး “ဆိုပြီးကြည့်ခိုင်းတယ် ဝတယ်ဆိုပေမဲ့ အဆီမရှိ အသားတွေကတင်းရင်းနေတာပဲ

ကျနော်လည်းဟိုပွတ်ဒီပွတ်လုပ်ရင်း တင်ပါးကြီးတွေကိုကိုငိခြင်လာမိတဲ့အထိလစိတ်ပြောင်းလာတယ် တရက်တော့ သူ့ယောကျ်ားအကြောင်းပြောနေတယ် “အိမ်ကမသာ စောက်ပတ်ရေတွေသောက်လာလို့ ငါဒီညအိမ်ပြန်မအိပ်ဘူး”လို့ပြောခဲ့တယ် “ငါ့စောက်ပတ်ရေသာသောက်လို့ ဟုတ်တယ်ဒီမသာကို ပညာပေးရမယ်” သူ့ဘာသူပြောသလိုနဲ့ ကျနော့်ကိုပြောတယ် “ဒေါ်မြင့်ရီ စောက်ပတ်ရေကမူးလို့လား” “မူးတာပေါ့ နံလွန်းလို့ နှာခေါင်းပါပိတ်သွားမယ်” အဲ့လို သူ့အိမ်ပြန်မအိပ်ဖူးဗျာ အဖေနဲ့အမေကညဘက်ဆို အစောကြီးအိပ်တာ အပေါ်ထပ်မှာ ဒေါ်မြင့်ရီက

ကျနော်နဲ့မျက်နှာခြင်းဆိုင်အမတွေနေတဲ့အခန်းမှာ ကျနော်စာကျက်နေတုန်း ကျနော့်အခန်းထဲဝင်လာပြီး “ဘယ်လိုမှန်းမသိဘူး အကြောတက်တာအိပ်မရဘူး” “ဆေးသောက်ပါလား” “ဆေးသောက်လို့မပျောဘူးနှိပ်မှ” ဆိုတော့ ကျနော် နှိပ်ပေးရမလားပေါ့ ကုတင်ပေါ်မှာတက်သလောက်မှတ်သလောက်နှိပ်ပေးတယ် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ကျနော့ထက်ကြီးတော့ မနည်းနှိပ်ရတယ် ကောင်းလိုက်တာ အား ကောင်းတယ်ဆိုတာကြီးပဲ ကုတင်ပေါ်မှာနှိပ်ရတာဆိုတော့ ဖီးကတက်နေတယ် လီးကိုတောင်လို့ပေါ့ တင်ပါးတွေကအစနှိပ်သလိုနဲ့ကိုင်ရတာအရသာ ပေါင်တွေကို ထမိန်ပေါ်ကနေနှိပ်ပေးတော့ အဖုတ်ကြီးကိုကိုငိခြင်တာမနည်းထိန်းထားရတယ် ကျနော့်လည်းပြန်နှိပ်ပေးတယ်

နို့ကြီးတွေနဲ့ထိလိုက် အတွေ့အထိကြောင့် ကျနော့်မှာ ဒုက္ခရောက်နေတယ် ပက်လက်လှန်လိုက်တဲ့ ပြီးမှ ဒုက္ခတွေ့တော့တယ် ငပဲက ပုဆိုးကြားကထောင်ထွက်လာတယ် ဒေါ်မြငိ့ရီကပေါင်တွင်းကြောလျှော့မယ်ဆိုပြီး လက်နဲ့ထိထိသွားတော့ ပိုဆိုးကုန်ရော “အားတော်ပြီ ” “နာလို့လား” “မဟုတ်ဘူး” “မဟုတ်ရင် ဆက်နှိပ်မယ်” ကျနော့်ဟာ ထနေတာ သိသိရက်နဲ့ လုပ်နေတာ ကျနော်လည်းမထူးတော့ဘူးဆိုပြီး ငြိမ်နေလိုက်တယ် တင်ပါးကြီးတွေကို လက်နဲ့ထိထားရတာရယ် ဒေါ်မြင့်ရီလက်က လာလာထိတာရယ်ကြောင့် အစွမ်းကုန်တောင်တက်လာတယ်

ကျနော်ကုန်းထတော့ “ဘာဖြစ်တာလဲ ” “ဆီးအောင့်လို့” ဆိုပြီးအိမ်သာထဲပြေးဝင်ထုပလိုက်တယ် နောက်နေ့ကျတော့ အထုပ်အပိုးနဲ့ အိမ်ရောက်လာတယ် “ဒီမသာကို တလလောက်ပညာပြရမယ် ခလေးတွေတော့ အမေ့အိမ်ပို့လိုက်ပြီ” ညဘက်ဒေါ်မြင့်ရီမလာရင် ကျနော်သူ့အခန်းကူးပြီး သွားအပြန်အလှန်နှိပ်ကြတယ် “ဆီးအောင့်သေးလား” “ဟင့်အင်းမအောင့်ပါဘူး ဒေါ်မြင့်ရီပေါင်ကြားကိုနှိပ်ရင် ကျနော့်ဟာတောင်လာလို့ အားနာတာနဲ့” “ယောကျ်ားပဲ ဒီလိုဖြစ်မှာပေါ့တဲ့” ကျနော်လည်းသွေးတိုးစမ်းကြည့်တယ် “ဒေါ်မြင့်ရီကျတော့ ကျနော့်လိုမဖြစ်ဘူးလား” “ဖြစ်တာပေါ့” တဲ့ တညတော့ ကျနော့်အခန်းမှာ လာလှဲနေရင်း အိပ်ပျော်နေတယ် အဖေနဲ့အမေကလည်း ညဘက်မရှိတဲ့ရက် ကျနော်နှိုးသေးတယ် နောက်တော့ ခြင်ထောင်ချပြီးဝင်အိပ်လိုက်တယ်

အိမ်သာကအိမ်ထဲမှာ မီးထွန်းထားရင်အပြင်ကသစ်ကြားကနေခြောင်းလို့ရတယ် ကျနော်အသာလိုက်ခြောင်းတော့ သူ့စောက်ပတ်ထဲကို လက်ညိုးနဲ့နိုက်လိုက် ကျနော့်လရည်တွေကို ကြည့်လိုက် နမ်းကြည့်လိုက်သေး ပြီးတော့ရေသေသေချာချာဆေးနေတယ် ကျနော်ကုတင်ပေါ်ပြန်လှဲနေရင်း တံခါးကဖွင့်ထားတော့ သူ့အခန်းထဲဝင်သွားတာတွေ့တယိ သူ့အခန်းထဲမှာပြန်အိပ်တာဖြစ်မှာလို့တွေးတော့ရင်ထဲဟာသွားသလိုပဲ ပြီးတော့မှ ထမိန်လဲနေတာတွေ့တယ် အခန်းတံခါးပိတ်သံကြားရပြီး ကုတင်ကသိမ့်ခနဲ လှုပ်သွားပြီး ဒေါ်မြင့်ရီတက်လာတယ် ဒီတခါတော့ ဖင်ပေးမအိပ်တော့ဘူး

မျက်နှာခြင်းဆိုင် ကျနော်လိုးတာအိပ်ခြင်ယောင်ဆောင်ပြီး ငြိမ်ခံနေတာကို တွေးမိတော့ လီးကပြန်မာလာတယ် ဒေါ်မြင့်ရီလက်ကလည်းကျနော့်ပေါင်ကြားနဲ့ကပ်နေတော့ လီးနဲ့သူ့လက်ကိုထိထားလိုက်တယ် လက်ထဲမရောက်ရောက်အောင်ကျနော်ကလည်းကျန်တယ် ဒေါ်မြင့်ရီလည်း မဝံ့မရဲကိုင်ထားတယ် ကျနော်လည်းပုဆိုးကိုလှန်ပြီး လီးကိုဒေါ်မြင့်ရီလက်ထဲကိုင်ထည့်ပေးလိုက်တယ် ပြီးတော့ပါးကို ရွှတ်ခနဲနမ်းရင်း နုတ်ခမ်းကိုပါစုပ်လိုက်တယ် ဒေါ်မြင့်ရီသက်ပြင်းချလိုက်တယ်“ဟင်းအိပ်မပျော်ဘူးလား.”အိပ်ပျော်နေရာကနိုးလာသလိုလိုနဲ့ “ကောင်လေး အတတ်ကောင်းတွေတက်နေတယ် ဒီကခလေးထင်တာ” “အိပ်တော့ ” “မအိပ်ခြင်တာဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ” “အဲတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမလဲ” ကျနော်လည်းဒဲ့ပြောလိုက်တယ် “လုပ်ခြင်သေးတယ်” “စောစောကလည်းလုပ်သေးတယ် လုပ်ခြင်သေးတာပဲလား”

“စောစောက သေသေချာချာမကြည့်လိုက်ရဘဲလုပ်ရလို့” “ဘာကြည့်ခြင်တာလဲ” ဒေါ်မြင့်ရီ စောက်ဖုတ်ကို” “တကတည်း .စောက်ဖုတ်များအထူးအဆန်းလုပ်လို့” “တခါမှမမြင်ဘူးလို့ပါဗျာ” “တကယ်မမြင်ဘူးဖူးလား” “တကယ်မမြင်ဘူးဖူးသာဆိုတယ် ဆရာကြီးကျနေတာပဲနော်ကောင်လေးမလွယ်ဘူး ပေါင်ကြီးကိုဖြဲပေးတယ် ထမိန်တော့မလှန်ပေးဘူး ထမိန်လှန်ပေးလေဆိုတော့ ရှက်စရာကြီးတဲ့ ကျနော်လည်းထမိန်ထဲခေါင်းထိုးဝင်ပြီး စောက်ဖုတ်ကြီးကိုကြည့်နေမိတယ် အမွှေးတွေကထူတော့ မနည်းကြည့်ရတယ် စောက်ဖုတ်နံကလည်းရင်တွေခုန်စေတယ်

ကြည့်ဖူးတဲ့အပြာကားကိုသတိရသွားပြီး လျှာနဲ့ထိုးကြည့်လိုက် စောက်ဖုတ်နုတ်ခမ်းပြာပြာကြီးထဲလျှာကိုထိုးသွားပြီး ယက်တော့ “အမလေး ကောင်လေးဘာလုပ်နေတာလဲထွက် ငရဲတွေကြီးတော့မယ်အတင်းတွန်းတယ် ကျနော်ကလည်း အရှိန်တက်နေတော့ တငိပါးကိုဖက်ပြီး ကပ်ထားလိုက်တယ် ကျနော်ဖိယက်ပလိုက်တယ် အရှူံးပေးလိုက်တာလား ကြိုက်သွားတာလားမသိဘူး ခြေနှစ်လုံးလျှော့ချပြီးငြိမ်သွားတော့မှ အစကပြန်ယက်ပေးတယ် နူးနူးညံညံကလေး အစိကြီးကလည်းပြူးနေတာပဲ ဒေါ်မြင့်ရီထမိန်ကို ဆွဲလှန်လိုက်ပြီး ကျနော့်ခေါင်းကိုကိုင်လာတယ် ပြီးတော့ ပွတ်လာတယ် “ဟင်း ဟင်း ဟင်း .” ငြီးသံတွေထွက်လာတော့ ယက်ရတာပိုကောင်းလာတယ်

“လူကို မြောက်အောင်မလုပ်နဲ့ မောင်ရယ်” “တကယ်ပြောတာ” ညဖက်ရောက်တော့ ဒေါ်မြင့်ရီနဲ့ကျနော်လိုးကြတယ် နေ့ဘက်လူရှင်းရင် အိမ်ပေါ်မှာတက်လိုးတယ် လင်မယားလိုပဲ အမေတို့အဖေတို့ရှေ့မှာအနေအထိုင်ဆင်ခြင်တော့ မရိပ်မိဘူး တလလောက်သူ့အိမ်မပြန်ဘူး အိမ်ပြန်ပြီးတစ်ပတ်လောက်ထိ သူ့ယောကျ်ားကိုမပေးဘူး သူ့ယောကျ်ားအရက်မသောက်ဘဲ သူ့စိတ်တိုင်းကျနေတော့မှ ပေးသတဲ့ ကျနော့်ကိုတော့ နေ့ခင်းဘက်ပေးတယ် မကြာဘူး ကျနော့်ကိုပြောတယ် “ယောကျ်ား ကျမရာသီမလာတော့ဘူး ဗိုက်ကြီးပြီနဲ့တူတယ် ရှင်တာဝန်ယူရမယ်” တဲ့ “အာ့ဆို ခိုးပြေးကြမယ်” ဆိုတော့ ကျနော့်ကိုနမ်းတယ် “နောက်တာပါ ဒီကလင်လေးလို ခလေးချောချောလေးလိုခြင်လို့ ဆေးမသောက်ဘဲနေတာတဲ့” ဗိုက်ကြီးပြီးကိုယ်ဝန်ရင့်လာတော့ အိမ်ကိုမလာတော့ဘူး

ခလေးမွေးတာတောင်ကျနော်မသိရ သူ့အမေရှိရာ ရွာပြောင်းသွားတယ်တဲ့ ကျနော်မိန်းမရပြီး ခလေး၂ယောက်လောက်ရတော့မှ ပြန်တွေ့တယ် ဝပြီးတောင့်လာတာကလွဲလို့ အရင်အတိုင်းပဲ သူ့ယောကျ်ားသေသွားပြီတဲ့ အသားဖြူဖြူနဲ့ကျောင်းကပြန်လာတဲ့ ဆယ်နှစ်အရွယ်ခလေးကို မေးငေါ့ပြတယ် “တော့်ဟာ” “တော့်လက်ချက်”တဲ့ ကျနော်ခလေးအတွက်ငွေထောက်ပံ့ပေးတယ် ကျနော်ခရီးသွားစရာနဲ့ကြုံတဲ့အခိုက်မှာ ဒေါ်မြင့်ရီကို ချိန်းပြီးခေါ်သွားတယ် ဟိုတယ်မှာ ၁ပတ်လောက်တည်းပြီးဆော်ကြတယ်သူ့အိမ်မှာတော့ တစ်ပတ်မှတခါလောက် ဒီတခါတော့ ဗိုက်ကြီးလို့မဖြစ်တော့ ၂ယောက်စလုံးဆင်ခြင်ရတော့တယ်။…ပြီးပါပြီ

Zawgyi
ကျနော်ဆယ်တန်းလောက်က အမေကအိမ်မှာထမင်းချက်အဝတ်လျှော်လုပ်ပေးဖို့ ရပ်ကွက်ထဲက အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းလိုက်တယ် ပိုက်ဆံချေးငှါးထားတော့ လာကူလုပ်ပေးတယ် အိမ်ဖော်တော့မဟုတ်ဘူး အမေနဲ့အဖေကဈေးထဲမှာ ကုန်ခြောက်ရောင်းတော့ မနက်သွား ညနေပြန်နဲ့ အိမ်ကိစ္စလှည့်မကြည့်နိုင်ဘူး ကျနော့်အမတွေက တက္ကသိုလ်တက်နေကြပြီ အိမ်မှာကျနော်တစ်ယောက်တည်းပေါ့ စာလုပ်တာနဲ့အချိန်ကုန်နေတာပဲ အဲဒိအဒေါ်ကြီးရောက်လာတော့ …အဒေါ်ကြီးနာမည်က ဒေါ်မြင့်ရီ တစ်ရက်တစ်ရက်နဲ့ရင်းနှီးလာတော့ စကားပြောတာတွေက ပွင့်လင်းလာတယ်

“ကောင်လေးက လူပျိုလေးဆိုပြီး အတော်ညစ်ပတ်တာပဲ အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေကနံဟောင်နေတာပဲ” တဲ့ “ဒေါ်ကြီးနမ်းကြည့်လို့လား” “အေးပေါ့” “ဒေါ်ကြီးဘောင်းဘီကြတော့ရော” “ငါက အတွင်းခံမဝတ်ဘူးဟဲ့” “အတွင်းခံမဝတ်ရင် အောက်စလွတ်တော့ ပေါ်မှာပေါ့” “ပေါ်ပါစေ” အဲ့လို့ ကျနော်တို့အပြောအဆို တခါတလေကျတော့ “ကောင်လေးငါ့လက်မှာဆပ်ပြာတွေနဲ့မို့ ကျောကုန်းထဲဘာဝင်သွားလည်းမသိဘူး “ဆိုပြီးကြည့်ခိုင်းတယ် ဝတယ်ဆိုပေမဲ့ အဆီမရှိ အသားတွေကတင်းရင်းနေတာပဲ

ကျနော်လည်းဟိုပွတ်ဒီပွတ်လုပ်ရင်း တင်ပါးကြီးတွေကိုကိုငိခြင်လာမိတဲ့အထိလစိတ်ပြောင်းလာတယ် တရက်တော့ သူ့ယောကျ်ားအကြောင်းပြောနေတယ် “အိမ်ကမသာ စောက်ပတ်ရေတွေသောက်လာလို့ ငါဒီညအိမ်ပြန်မအိပ်ဘူး”လို့ပြောခဲ့တယ် “ငါ့စောက်ပတ်ရေသာသောက်လို့ ဟုတ်တယ်ဒီမသာကို ပညာပေးရမယ်” သူ့ဘာသူပြောသလိုနဲ့ ကျနော့်ကိုပြောတယ် “ဒေါ်မြင့်ရီ စောက်ပတ်ရေကမူးလို့လား” “မူးတာပေါ့ နံလွန်းလို့ နှာခေါင်းပါပိတ်သွားမယ်” အဲ့လို သူ့အိမ်ပြန်မအိပ်ဖူးဗျာ အဖေနဲ့အမေကညဘက်ဆို အစောကြီးအိပ်တာ အပေါ်ထပ်မှာ ဒေါ်မြင့်ရီက

ကျနော်နဲ့မျက်နှာခြင်းဆိုင်အမတွေနေတဲ့အခန်းမှာ ကျနော်စာကျက်နေတုန်း ကျနော့်အခန်းထဲဝင်လာပြီး “ဘယ်လိုမှန်းမသိဘူး အကြောတက်တာအိပ်မရဘူး” “ဆေးသောက်ပါလား” “ဆေးသောက်လို့မပျောဘူးနှိပ်မှ” ဆိုတော့ ကျနော် နှိပ်ပေးရမလားပေါ့ ကုတင်ပေါ်မှာတက်သလောက်မှတ်သလောက်နှိပ်ပေးတယ် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ကျနော့ထက်ကြီးတော့ မနည်းနှိပ်ရတယ် ကောင်းလိုက်တာ အား ကောင်းတယ်ဆိုတာကြီးပဲ ကုတင်ပေါ်မှာနှိပ်ရတာဆိုတော့ ဖီးကတက်နေတယ် လီးကိုတောင်လို့ပေါ့ တင်ပါးတွေကအစနှိပ်သလိုနဲ့ကိုင်ရတာအရသာ ပေါင်တွေကို ထမိန်ပေါ်ကနေနှိပ်ပေးတော့ အဖုတ်ကြီးကိုကိုငိခြင်တာမနည်းထိန်းထားရတယ် ကျနော့်လည်းပြန်နှိပ်ပေးတယ်

နို့ကြီးတွေနဲ့ထိလိုက် အတွေ့အထိကြောင့် ကျနော့်မှာ ဒုက္ခရောက်နေတယ် ပက်လက်လှန်လိုက်တဲ့ ပြီးမှ ဒုက္ခတွေ့တော့တယ် ငပဲက ပုဆိုးကြားကထောင်ထွက်လာတယ် ဒေါ်မြငိ့ရီကပေါင်တွင်းကြောလျှော့မယ်ဆိုပြီး လက်နဲ့ထိထိသွားတော့ ပိုဆိုးကုန်ရော “အားတော်ပြီ ” “နာလို့လား” “မဟုတ်ဘူး” “မဟုတ်ရင် ဆက်နှိပ်မယ်” ကျနော့်ဟာ ထနေတာ သိသိရက်နဲ့ လုပ်နေတာ ကျနော်လည်းမထူးတော့ဘူးဆိုပြီး ငြိမ်နေလိုက်တယ် တင်ပါးကြီးတွေကို လက်နဲ့ထိထားရတာရယ် ဒေါ်မြင့်ရီလက်က လာလာထိတာရယ်ကြောင့် အစွမ်းကုန်တောင်တက်လာတယ်

ကျနော်ကုန်းထတော့ “ဘာဖြစ်တာလဲ ” “ဆီးအောင့်လို့” ဆိုပြီးအိမ်သာထဲပြေးဝင်ထုပလိုက်တယ် နောက်နေ့ကျတော့ အထုပ်အပိုးနဲ့ အိမ်ရောက်လာတယ် “ဒီမသာကို တလလောက်ပညာပြရမယ် ခလေးတွေတော့ အမေ့အိမ်ပို့လိုက်ပြီ” ညဘက်ဒေါ်မြင့်ရီမလာရင် ကျနော်သူ့အခန်းကူးပြီး သွားအပြန်အလှန်နှိပ်ကြတယ် “ဆီးအောင့်သေးလား” “ဟင့်အင်းမအောင့်ပါဘူး ဒေါ်မြင့်ရီပေါင်ကြားကိုနှိပ်ရင် ကျနော့်ဟာတောင်လာလို့ အားနာတာနဲ့” “ယောကျ်ားပဲ ဒီလိုဖြစ်မှာပေါ့တဲ့” ကျနော်လည်းသွေးတိုးစမ်းကြည့်တယ် “ဒေါ်မြင့်ရီကျတော့ ကျနော့်လိုမဖြစ်ဘူးလား” “ဖြစ်တာပေါ့” တဲ့ တညတော့ ကျနော့်အခန်းမှာ လာလှဲနေရင်း အိပ်ပျော်နေတယ် အဖေနဲ့အမေကလည်း ညဘက်မရှိတဲ့ရက် ကျနော်နှိုးသေးတယ် နောက်တော့ ခြင်ထောင်ချပြီးဝင်အိပ်လိုက်တယ်

အိမ်သာကအိမ်ထဲမှာ မီးထွန်းထားရင်အပြင်ကသစ်ကြားကနေခြောင်းလို့ရတယ် ကျနော်အသာလိုက်ခြောင်းတော့ သူ့စောက်ပတ်ထဲကို လက်ညိုးနဲ့နိုက်လိုက် ကျနော့်လရည်တွေကို ကြည့်လိုက် နမ်းကြည့်လိုက်သေး ပြီးတော့ရေသေသေချာချာဆေးနေတယ် ကျနော်ကုတင်ပေါ်ပြန်လှဲနေရင်း တံခါးကဖွင့်ထားတော့ သူ့အခန်းထဲဝင်သွားတာတွေ့တယိ သူ့အခန်းထဲမှာပြန်အိပ်တာဖြစ်မှာလို့တွေးတော့ရင်ထဲဟာသွားသလိုပဲ ပြီးတော့မှ ထမိန်လဲနေတာတွေ့တယ် အခန်းတံခါးပိတ်သံကြားရပြီး ကုတင်ကသိမ့်ခနဲ လှုပ်သွားပြီး ဒေါ်မြင့်ရီတက်လာတယ် ဒီတခါတော့ ဖင်ပေးမအိပ်တော့ဘူး

မျက်နှာခြင်းဆိုင် ကျနော်လိုးတာအိပ်ခြင်ယောင်ဆောင်ပြီး ငြိမ်ခံနေတာကို တွေးမိတော့ လီးကပြန်မာလာတယ် ဒေါ်မြင့်ရီလက်ကလည်းကျနော့်ပေါင်ကြားနဲ့ကပ်နေတော့ လီးနဲ့သူ့လက်ကိုထိထားလိုက်တယ် လက်ထဲမရောက်ရောက်အောင်ကျနော်ကလည်းကျန်တယ် ဒေါ်မြင့်ရီလည်း မဝံ့မရဲကိုင်ထားတယ် ကျနော်လည်းပုဆိုးကိုလှန်ပြီး လီးကိုဒေါ်မြင့်ရီလက်ထဲကိုင်ထည့်ပေးလိုက်တယ် ပြီးတော့ပါးကို ရွှတ်ခနဲနမ်းရင်း နုတ်ခမ်းကိုပါစုပ်လိုက်တယ် ဒေါ်မြင့်ရီသက်ပြင်းချလိုက်တယ်“ဟင်းအိပ်မပျော်ဘူးလား.”အိပ်ပျော်နေရာကနိုးလာသလိုလိုနဲ့ “ကောင်လေး အတတ်ကောင်းတွေတက်နေတယ် ဒီကခလေးထင်တာ” “အိပ်တော့ ” “မအိပ်ခြင်တာဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ” “အဲတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမလဲ” ကျနော်လည်းဒဲ့ပြောလိုက်တယ် “လုပ်ခြင်သေးတယ်” “စောစောကလည်းလုပ်သေးတယ် လုပ်ခြင်သေးတာပဲလား”

“စောစောက သေသေချာချာမကြည့်လိုက်ရဘဲလုပ်ရလို့” “ဘာကြည့်ခြင်တာလဲ” ဒေါ်မြင့်ရီ စောက်ဖုတ်ကို” “တကတည်း .စောက်ဖုတ်များအထူးအဆန်းလုပ်လို့” “တခါမှမမြင်ဘူးလို့ပါဗျာ” “တကယ်မမြင်ဘူးဖူးလား” “တကယ်မမြင်ဘူးဖူးသာဆိုတယ် ဆရာကြီးကျနေတာပဲနော်ကောင်လေးမလွယ်ဘူး ပေါင်ကြီးကိုဖြဲပေးတယ် ထမိန်တော့မလှန်ပေးဘူး ထမိန်လှန်ပေးလေဆိုတော့ ရှက်စရာကြီးတဲ့ ကျနော်လည်းထမိန်ထဲခေါင်းထိုးဝင်ပြီး စောက်ဖုတ်ကြီးကိုကြည့်နေမိတယ် အမွှေးတွေကထူတော့ မနည်းကြည့်ရတယ် စောက်ဖုတ်နံကလည်းရင်တွေခုန်စေတယ်

ကြည့်ဖူးတဲ့အပြာကားကိုသတိရသွားပြီး လျှာနဲ့ထိုးကြည့်လိုက် စောက်ဖုတ်နုတ်ခမ်းပြာပြာကြီးထဲလျှာကိုထိုးသွားပြီး ယက်တော့ “အမလေး ကောင်လေးဘာလုပ်နေတာလဲထွက် ငရဲတွေကြီးတော့မယ်အတင်းတွန်းတယ် ကျနော်ကလည်း အရှိန်တက်နေတော့ တငိပါးကိုဖက်ပြီး ကပ်ထားလိုက်တယ် ကျနော်ဖိယက်ပလိုက်တယ် အရှူံးပေးလိုက်တာလား ကြိုက်သွားတာလားမသိဘူး ခြေနှစ်လုံးလျှော့ချပြီးငြိမ်သွားတော့မှ အစကပြန်ယက်ပေးတယ် နူးနူးညံညံကလေး အစိကြီးကလည်းပြူးနေတာပဲ ဒေါ်မြင့်ရီထမိန်ကို ဆွဲလှန်လိုက်ပြီး ကျနော့်ခေါင်းကိုကိုင်လာတယ် ပြီးတော့ ပွတ်လာတယ် “ဟင်း ဟင်း ဟင်း .” ငြီးသံတွေထွက်လာတော့ ယက်ရတာပိုကောင်းလာတယ်

“လူကို မြောက်အောင်မလုပ်နဲ့ မောင်ရယ်” “တကယ်ပြောတာ” ညဖက်ရောက်တော့ ဒေါ်မြင့်ရီနဲ့ကျနော်လိုးကြတယ် နေ့ဘက်လူရှင်းရင် အိမ်ပေါ်မှာတက်လိုးတယ် လင်မယားလိုပဲ အမေတို့အဖေတို့ရှေ့မှာအနေအထိုင်ဆင်ခြင်တော့ မရိပ်မိဘူး တလလောက်သူ့အိမ်မပြန်ဘူး အိမ်ပြန်ပြီးတစ်ပတ်လောက်ထိ သူ့ယောကျ်ားကိုမပေးဘူး သူ့ယောကျ်ားအရက်မသောက်ဘဲ သူ့စိတ်တိုင်းကျနေတော့မှ ပေးသတဲ့ ကျနော့်ကိုတော့ နေ့ခင်းဘက်ပေးတယ် မကြာဘူး ကျနော့်ကိုပြောတယ် “ယောကျ်ား ကျမရာသီမလာတော့ဘူး ဗိုက်ကြီးပြီနဲ့တူတယ် ရှင်တာဝန်ယူရမယ်” တဲ့ “အာ့ဆို ခိုးပြေးကြမယ်” ဆိုတော့ ကျနော့်ကိုနမ်းတယ် “နောက်တာပါ ဒီကလင်လေးလို ခလေးချောချောလေးလိုခြင်လို့ ဆေးမသောက်ဘဲနေတာတဲ့” ဗိုက်ကြီးပြီးကိုယ်ဝန်ရင့်လာတော့ အိမ်ကိုမလာတော့ဘူး

ခလေးမွေးတာတောင်ကျနော်မသိရ သူ့အမေရှိရာ ရွာပြောင်းသွားတယ်တဲ့ ကျနော်မိန်းမရပြီး ခလေး၂ယောက်လောက်ရတော့မှ ပြန်တွေ့တယ် ဝပြီးတောင့်လာတာကလွဲလို့ အရင်အတိုင်းပဲ သူ့ယောကျ်ားသေသွားပြီတဲ့ အသားဖြူဖြူနဲ့ကျောင်းကပြန်လာတဲ့ ဆယ်နှစ်အရွယ်ခလေးကို မေးငေါ့ပြတယ် “တော့်ဟာ” “တော့်လက်ချက်”တဲ့ ကျနော်ခလေးအတွက်ငွေထောက်ပံ့ပေးတယ် ကျနော်ခရီးသွားစရာနဲ့ကြုံတဲ့အခိုက်မှာ ဒေါ်မြင့်ရီကို ချိန်းပြီးခေါ်သွားတယ် ဟိုတယ်မှာ ၁ပတ်လောက်တည်းပြီးဆော်ကြတယ်သူ့အိမ်မှာတော့ တစ်ပတ်မှတခါလောက် ဒီတခါတော့ ဗိုက်ကြီးလို့မဖြစ်တော့ ၂ယောက်စလုံးဆင်ခြင်ရတော့တယ်။…ပြီးပါပြီ