စားလို့ကောင်းရဲ့လား သမီး

ညဦးက အဖနျရညျသောကျတာ မြားသှားသညျကတစျကွောငျး၊ ကြှနုျပျသိပျကွိုကျတဲ့ ဘာညာကှိကှလဲ မလုပျရတာ ကွာပွီဆိုတော့ စိတျဆာလာတာက တစျကွောငျးကွောငျ့ အိပျယာကနိုးလာတယျ ။ အလိုအပျဆုံးဖွစျတဲ့ မိနျးမကို လှမျးကွညျ့လိုကျတော့ တရှူးရှူးနဲ့အိပျနတောမြား ထမီတောငျလနျပွနျလို့ ။ ဟငျ..အမှှေးတှေ ရိတျထားပါလား ။ အမွငျတစျမိုြးထူးနတေဲ့ မီးလောငျဖုကွီးလို စောကျဖုတျဖေါငျးဖေါငျးကွီးက ကုပြျစိတျကို မွှူဆှယျနသေလိုဘဲ ။ ဘယျလောကျကောငျးတယျဆိုတာ စောကျဖုတျမှာမွှော့ပါတဲ့မိနျးမကို လိုးဖူးတဲ့ သူတိုငျးသိကွလိမျ့မယျ ။ ကုပြျမှာ တနျးတနျးစှဲ ဖွစျနရေတာပေါ့။ပွီးတော့ ထားခငျက အောကျပေးလဲကောငျးတယျ မဟုတျလား။ မနာလိုဖွစျမနပေါနဲ့ဗြာ။ကုပြျတောငျ ကံကောငျးလှနျးလို့ ။ခငျဗြားတို့လညျး သိတဲ့အတိုငျးဘဲ မိနျးမအယောကျတစျရာမှာ တစျယောကျတောငျ စောကျဖုတျမွှော့ပါဖို့ဆိုတာ အရှားသားမဟုတျလား။ အဲတာကွောငျ့ ထားလေးကို ကုပြျစှဲနရေတာပေါ့ဗြာ။ထားခငျဟာ ဖငျသရမျးတယျလို့ နာမညျပကြျရှိပမေယျ့ ကုပြျနဲ့ကတြော့လညျး ငွိမျလို့ ။

ကွငျနာတတျတာလညျး လှနျရောဘဲ။ရှာမှာဆို ကုပြျလညျး ဆရာကွီးတစျဆူလို မိနျးမနဲ့ပတျသကျရငျ နာမညျကွီးဘဲ ။ ပိုပြိုအြိုအို တှေ့မရှောငျ အကုနျစားလို့လေ ။ တကယျတော့ ကုပြျဟာ တကူးတက လိုကျဖနျတီးနတောမဟုတျပါဘူးဗြာ ။သူတို့မိနျးမတှကေ ကုပြျကို လိုကျကပျနကွေတာဗြ ။သူမတို့ယောကြာျးတှဟော တကိုယျကောငျးဆနျတယျ မသာကောငျကွီးတှဟော သူတို့ အာသာပွရေငျပွီးရော တကျခှပွီးဆောျဖို့ဘဲ ။သူမတို့ အလိုကို နားမလညျဘူး ဘာညာဆိုတော့ ကူညီပေးရတာပါဗြာ။ ရိုငျးရိုငျးပွောရယငျ ယောကြာျးဖါလို သဘောထားကွတာပါ။တခုရှိတာက ကုပြျဟာနဲ့ ထိလိုကျပွီးရငျတော့ ကုပြျမှကုပြျဖွစျသှားတာတော့ မတတျနိုငျဘူး။ ကုပြျသား မောငျခိုငျကိုလညျးပွောထားရသေးတယျ ။မငျးမိနျးမယူမယျဆိုရငျရှာက ကလေး မလေးတှကေို မယူနဲ့လို့ တောျကွာမောငျနှမခငြျး ယူမိမှာစိုးလို့လေ။ပွောရရငျ မထားခငျနဲ့တှေ့ပွီးတဲ့နောကျပိုငျး ကုပြျကိုယျတိုငျ ခံရတဲ့အလှညျ့ရောကျသှားတယျ။

ထားလေးက ကုပြျကိုပွုစားလိုကျတယျလို့ လူတှကေ ပွောကွတာဘဲ။ တခါတလေ ကုပြျကိုယျတိုငျတောငျ သံသယဖွစျရတယျ ။နေ့တှေ၊ညတှေ မဟုတျတော့ဘူး။ အခြိနျရှိတိုငျး လိုးနခေငြျတော့တာဘဲ။ မွှော့ပါတဲ့ စောကျဖုတျနဲ့အထိခံရတဲ့ ယောကြာျးတစျယောကျဟာ ဘာညာဖွစျသှားရောဆိုတဲ့ ငယျငယျက ကာလသားကွီးတှပွေောတဲ့စကားကို ယုံတမျး စကားလို့ထငျခဲ့တာ။ ခုတော့ ကုပြျလညျး ဆရာကွီးကနေ တပညျ့ကွီးအဖွစျ ကြကြေနေပျနပျကွီးပေါ့ဗြာ ။ကုပြျလညျး ထားခငျကို ရှတျကနဲ တစျခကြျနမျးလိုကျတယျ ။ လငျမယားတှအေခကြျပေး နညျးအတိုငျးပေါ့။ တနကေုနျ ပငျပနျးထားလှနျးလို့ ထငျပါရဲ့။မနိုး။အိပျပါစတေော့လေ။ဆီးသှားမလို့ အိပျယာပေါျက အသာဆငျးပွီး အောကျထပျကို ဆငျးလာခဲ့တယျ ။ အလိုကျမသိတဲ့ ကုပြျရဲ့ကွီးမားရှညျထှားလှခညြျရဲ့လို့ မိနျးမတှပွေောကွတဲ့ ငပဲကွီးကတော့ ပုဆိုးဖေါငျးနအေောငျကိုငျးကိုငျးကွီး ထောငျနတေုနျးပငျ ။ အိမျသာသှားရငျးနဲ့ သားမောငျခိုငျရဲ့အခနျးကို တစေ့တစောငျးလှမျးကွညျ့တော့ ပွနျမရောကျ သေး။ ညဥ့ျနကျလှပွီ ။

မနကျကြ ခေါျဆုံးမရအုံးမယျ ။သေးပေါကျပွီးပွနျတကျလာတော့ …”အငျး..အငျး. အိုး. အိုး..အ ”တိုးတိုးလေးကွိတျငွီးသံကိုကွားလိုကျရတယျ။ ကုပြျရငျထဲ တမိုြးကွီးဖွစျသှားတော့တာဘဲ။အသာနားစှငျ့ပွီး အသံလာရာကိုကွညျ့လိုကျတော့ ထှေးမွအခနျးထဲက။ ကုတငျလှုပျသံတကွှိကွှိမွညျလို့ ”ပွှတျ..ပလှတျ ဖတျ ဖတျ အငျးးးးးအ…””တောကျ…”ကုပြျ အခုနက ရငျထဲ လှုပျကနဲဖွစျသှားတာတှပြေောကျလို့ ဒေါသတှအေလိပျလိပျ ထှကျလာတယျ။ကုပြျမှာတော့ မစားလောကျသေးလို့ အရိပျတကွညျ့ကွညျ့နဲ့စောငျ့နတော။ ဘယျကောငျ လာဆောျနပွေီလညျး. မသိဘူး..။ခွသေံမကွားအောငျသှားပွီး အခနျးတခါးကို အသာဟကွညျ့တော့မှပဲ …..’ဟငျ..ခှေးသား အဖထေကျတောငျလြှငျနပေါလား’ပွူတငျးပေါကျက ဝငျလာတဲ့ လရောငျနဲ့သသေခြောခြာမွငျရတာပေါ့ဗြာ။ပေါငျနှစျခြောငျးကိုဖွဲထားတော့ အဖုတျကလေးကဖူးဖူးဖေါငျးဖေါငျးနဲ့ ဟိုခှေးသား တအားတှယျနလေိုကျတာမြား လောကကွီး သူတို့နှစျယောကျပဲ ရှိနသေလို။

တပွှတျပွှတျ တဖတျဖတျနဲ့။ကုတငျတောငျ ပွိုကမြှာ စိုးရတယျ။အောကျကဟာမလေးကလညျး သူ့အမေ အလိုးခံတဲ့ပုံစံအတိုငျး မောငျခိုငျ့ တငျပါးနှစျဘကျကို ဆှဲကိုငျပွီး ဖိခရြငျး စကောဝိုငျးသလို ကော့ကော့ပွီးခံနလေိုကျတာမြားဗြာ ”စောငျ့ စောငျ့…အိုး.အငျ့..အငျ့ မညှာနဲ့တော့ တအားလိုး ဘလှကျ..ဗွှတျ..ငါခံနိုငျပွီ..အ..အငျး….”အောကျပေးကောငျးလှခညြျလားကှယျ့ မအတေူသမီးလေးရဲ့ ။ ငါ့သား မငျးကံကောငျးတယျ ။ အေးလေ ငါလညျး တစျနေ့ ကံကောငျးရအုံးမှာပေါ့ကှာ….ဟငျး။သကျပွငျးကွိတျခရြငျး ဘယျလိုကွံရမလဲဆိုတဲ့ အတှေးတှနေဲ့ဘဲ အပေါျပွနျတကျလာခဲ့ရတယျ။တံခါးကိုတော့ သသေခြောခြာပွနျပိတျခဲ့ရတယျ။တောျကွာ ထားခငျကွားသှားမှဖွငျ့ ကုပြျသားငတျနအေုံးမယျ။ကိုယျခငြျးစာပါတယျဗြာ။ကာမ အရသာကို ကုပြျကိုယျတိုငျ မွိနျမွိနျယှကျယှကျကွီး ခံစားနတောဘဲ။မထားခငျဘေးတှငျ အသာဝငျအိပျယငျး နှဖူးပေါျလကျတငျကာ အကွံထုတျ စဉျးစားနရေငျး ပေါငျလုံးတုတျ တုတျလေးခှဆုံက အဖုတျဖေါငျးဖေါငျးလေးကို ပွနျပွီးမွငျလာတော့တယျ ။

အရငျ သညျကောငျမလေးရခေိုြးလို့ လူလစျရငျ ကုပြျခြောငျးခြောငျးကွညျ့ဖူးပါတယျ။မှှေးညှငျးနုလေးတှကေ ဆီးခုံမှာ ပေါကျကာစမို့ ဖိုကနခေကြာစ ပေါငျမုံ့လို တငျးတငျးလေးဗြာ။ မလိုးဘဲနဲ့ လြှာဖြားလေးနဲ့ထိုးထိုးပွီးလြှကျလိုကျရရငျ..တော့လား……”ထားခငျ ””ရှငျ အငျ…ဟငျ အကိုကွီးလီးက တအားတောငျနပေါလား”ဦးခစြျခငျသညျ အတူအိပျနသေော မိနျးမဖွစျသူ မထားခငျကိုဖကျရငျး ခေါျလိုကျသညျ။မထားခငျက သညျလို လငျမယားအတှေ့အကွုံမြားလို့ အထာကြှမျးသညျ။သူ့ယောကြာျး ဘာဖွစျခငြျနပွေီဆိုတာ တနျးသိလိုကျပွီ။ ပကျလကျအိပျနရောမှ လှညျ့စောငျးလိုကျပွီးဘယျလကျဖွငျ့ ပေါငျကွားထဲမှ ငေါငျးစဉျးစဉျးဖွငျ့ထောငျထနသေော လီးကွီးကို ပုဆိုးပေါျမှပငျ လှမျးကိုငျလိုကျလသေညျ ။ ဦးခစြျခငျလညျး သူ့မိနျးမနိုးလာပွီဖွစျလို့ သူ၏ပုဆိုးကိုခြှတျ ကာခွထေောကျဖွငျ့ ကုတငျခွရေငျးသို့ ကနျထုတျလိုကျသညျ ။ ထိုအခါ မထားခငျသညျ လီးထစျကွီးပွဲလနျနသေော လီးကွီးကို ခပျဆတျဆတျလေး လေး၊ငါးခကြျခနျ့ထုပေးလိုကျရာ ထောငျထနသေောလီးတံကွီးထိပျမှ လရညျကွညျမြား စိမျ့ထှကျလာလသေညျ။”အား..ပါး ပါး ” ဦးခစြျခငျအတှကျတော့ သူ့မိနျးမ ဘယျလိုလုပျပေးပေး ကောငျးနတေော့တာဘဲ။ အဲတာတောငျ သမီးဖွစျသူကို ဆောျခငြျနသေေးသညျ ။လောဘ ကွီးပါပေ့ ဦးခစြျခငျ ။မထားခငျ လီးကွီးကို ဆုပျကိုငျထားလြှကျပငျ အိပျနရောမှ ထလိုကျသညျ။ခွောကျသှေ့နသေော သူမနှုတျခမျးထူအမျးအမျးကွီးကို လြှာဖွငျ့ လြှကျလိုကျပွီး ဂှေးလပွှတျကွီးကို ပွှတျကနဲ ပါးစပျထဲ စုပျသှငျးလိုကျသောအခါ အကွောတှေ ဖုဖုဖေါငျးဖေါငျးနှငျ့ အပွိုငျးပွိုငျးထနသေော လီးတံကွီးမှာ ဆတျကနဲ ပိုမိုတငျးတောငျသှားသညျကို တှေ့လိုကျရသညျ။ အကိုကွီး ဘာအကွိုကျဆုံးဆိုတာ သူမသိတာပေါ့။

လက်တဖက်က ကုတင်ခြေရင်းရောက်နေသော ဖက်လုံးကို ယူလိုက်ရာ ဥိးချစ်ခင် အလိုက်သင့်ပင် ဖင်ကို ကြွပေးလိုက်သည်။ခေါင်းအုံးခုလိုက်သောကြောင့် ကြွတက်လာသော ဖင်စအိုဝကို လျှာဖျားလေးနှင့် ထိုးကလိခံလိုက်ရသော် ဦးချစ်ခင် တအင်းအင်း တဟင်းဟင်းဖြစ်ကာ…”အိုကွယ်…ထားလေးရယ် အကိုကြီးကို စွဲွနေအောင် တမင်လုပ်နေတာလား.အ..အိုး….”လက်ကလည်း လီးတံကြီးကို လထစ်ဖျားမှ အရင်းတိုင်အောင် တင်းတင်းကြီး ဆုပ်ကိုင်ပြီး တစ်ချက်ချင်းထုပေးနေရာ လီးကြီးထိပ်မှ တစိမ့်စိမ့်ထွက်ကျလာသော လရည်ကြည်များကြောင့် လီးတံကြီးတစ်ချောင်းလုံး ရွဲရွဲစိုနေရာ လက်ထဲတွင် တကိုင်ကြီးနှင့် စီးပိုင်နေတော့သည် ။လမွှေးလိမ်လိမ်ကောက်ကောက်ကြီးများ ပေါက်နေသော ဆီးခုံကိုမြတ်မြတ်နိုးနိုး ‘ရွှတ်ကနဲ’နမ်းလိုက်ပြီး သူမယောကျာ်း၏ ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးပေါ်သို့ တိုးဝင်တက်လိုက်သည် ။

ထို့နောကျ ခစြျလငျ၏ပါးပွငျကို နမျးလိုကျလသေညျ။”ဟငျ ထားလေးငိုနတေယျ..”မကြျရညျပူမြား သူ့ပါးပေါျစိုစှတျသှားရာ ဦးခစြျခငျလညျးမှိနျးပွီးနသေော မကြျလုံးပွူးကယြျသှားပွီး စိုးရိမျတကွီး မေးလိုကျသညျ။”ကမြ အားငယျလို့ပါ အကိုကွီးရယျ။အကိုကွီး စိတျကြနေပျအောငျ လုပျမပေးနိုငျတော့လို့ –ဟငျ့..အဟငျ့.. ကမြကို ပစျမသှားပါနဲ့နောျ”နညျးနညျးတော့ စိတျတိုရသညျ ။ မတတျနိုငျ ။”မငျး သားအိမျက အောငျ့တုနျးလား။ မဖွစျဘူး..မဖွစျဘူး။ဆေးရုံသှားပွမှ ဖွစျမယျ။ အငျး..နောျကူးသာ ကရော ဘာပွောသေးလဲ”မထားခငျ ရှာက သားဖှါးဆရာမလေး နောျကူးသာနှငျ့ ပွကွညျ့ပွီးပွီ။”ထားခငျကိုမေးတယျ ဘယျလိုပုံစံနဲ့ ဆကျဆံကွလဲတဲ့””ထားလေးက ဘယျလိုပွနျဖွလေိုကျလဲ””အို..အကိုကွီးကလညျး ဘယျလိုဖွရေမလဲ..မဖွတေတျပါဘူး။ အကိုကွီးပဲ သူမြားကိုနညျးမိုြးစုံနဲ့ လုပျခဲ့ပွီးတော့။ပွီးတော့ မထားခငျ အပေါျကနပွေီး ဆကျဆံဘူးလားတဲ့။

ကမြလညျး အကိုကွီးက အဲသညျလိုနညျးကွိုကျလို့ မကွာမကွာ တကျတကျဆောငျ့ပေးတဲ့အကွောငျး ခပျကွှားကွှားပွောလိုကျတာပေါ့””ဟာ ကှာ..””အကိုကွီးဟာမက ဘာပွောတယျမှတျလဲ။ အငျး..လေ ဦးဟာကွီးက အရှညျကွီးဆိုတော့ အမ အဲသလို ဆကျဆံတာ အရမျးထိမှာပေါ့နောျတဲ့.. နှမြောတသတဲ့ အသံနဲ့…သညျကောငျမက သူလငျအပွငျ ကာလသားတှနေဲ့တရုံးရုံးဖွစျနတောတောငျ သူမြားယောကြာျးကို တမျးတမျးတတနဲ့ …စိတျတိုတယျ။””ထားလေးကလဲကှာ မငျးနဲ့ညားပွီးကတညျးက ငါတစျခါမှ မတစျခါတော့တာ မငျးလညျးသိသားနဲ့ ။ကဲပါ..ဘာ ဖွစျတာတဲ့လဲ””ကမြလညျး ကောငျမခိုငျးသလို ထမီခြှတျပွီးပေါငျနှစျခြောငျးထောငျပွီး ကားပေးလိုကျတော့ အမှှေးတှေ ရိတျမယျနောျ ဆိုပွီးရိတျပစျလိုကျတယျရှငျ့.. ပွီးတော့ လကျအိပျစှတျပွီးကလိတော့တာပဲ။စိတျမဆိုးနဲ့နောျ ။ကမြလဲ မိနျးမအခငြျးခငြျး လုပျပေးတာ တခါမှမခံဘူးတော့ တစျမိုြးကွီးနဲ့ ခံလို့ကောငျးလာတော့ အကိုကွီးကို လုပျပေးသလိုမိုြး ညှစျပေးလိုကျမိတယျ ။အမဟာက မွှော့ပါတာကိုး ..အဲတာကွောငျ့ ဦးက စှဲနတောဆိုပွီး ပွောပွောဆိုဆို ကမြအစေ့ကို ကုနျးစုပျတော့တာဘဲ ။ ဦးဟာကွီးနဲ့ ထိုးထိုးလိုးပွီး ဦးလရတှေေ ပနျးပနျးထညျ့ထားတဲ့ အမရဲ့စောကျဖုတျကိုမှုတျရတာ အရမျးအရသာရှိတာပဲတဲ့။ နောကျတော့ အငျ်ကြီကိုလှနျပွီးသူ့နို့ပြော့တှဲတှဲကွီးနှစျလုံးကို စုပျခိုငျးတယျ။ကမြလညျး အကိုကွီးလုပျ လုပျပေးသလိုမိုြး နို့သီးခေါငျးကလေးကို လြှာနဲ့ထိုးထိုးပွီး နို့အုံကွီးတစျခုလုံးကိုပါ စုပျစုပျပေးလိုကျတော့ ကောငျမ ထှနျ့ထှနျ့ကိုလူးနတောပဲ။အဲသညျအခြိနျမှာပဲ ရှာအလယျပိုငျးက ဟိုအရကျသမား ညီအကိုရောကျလာသံကွားရတယျ။

သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးလှန်ရက်တန်းလန်းနဲ့ထွက်သွားပြီး လာ..လာကြ…အတော်ဘဲဆိုပြီး အိပ်ခန်းထဲခေါ်သွားပြီး လိုးကြတော့တာဘဲ အကိုကြီးရယ်။ကျမရှိနေတဲ့ အခန်းနဲ့ ကပ်လျှက်ဆိုတော့ ကျမလည်း ထရံပေါက်က ချောင်းကြည့်လိုက်မိတယ်။အကိုကြီးကောင်မက မတ်တပ်ရပ်လျှက် အလယ်မှာ။ ဟိုညီအကိုနှစ်ယောက် တစ်ယောက်က စောက်ဖုတ်ထဲ ထည့်ပြီး၊တစ်ယောက်က ဖင်ကို လိုးနေလိုက်ကြတာ ပက်ပက်စက်စက်ကြီး။ နှစ်ယောက်သား တစ်ပြိုင်တည်းစောင့် လိုက်ချိန်ဆို ကောင်မ တစ်ကိုယ်လုံးမြောက်မြောက်တက်သွားပြီး ‘အင့်ကနဲ…အင့်ကနဲ’ နဲ့ အလိုးခံနေတော့တာပဲ။ ။ ကျမလည်း ထမီကောက်စွပ်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်လိုက်တော့..ကောင်မယောကျာ်းလေ သူ့မိန်းမ တော်သလင်းဇာတ်ခင်းနေတာကိုချောင်းကြည့်ပြီး လီးငေါက်တောက်ကြီး ထောင်ပြီးဂွင်းထုနေတာ တွေ့လိုက်ရတော့တာဘဲ အကိုကြီးရယ်။ အဲသလို တစ်ပြိုင်နက်ထဲမှာ ယောကျာ်း သုံးယောက်ကို အာသာဖြေပေးနိုင်တာမြင်ရတော့ ကျမလေ အရမ်းအားငယ်မိတယ် ။

ထားခငျ အရမျးခစြျတဲ့ အကိုကွီးကို ထားခငျ ကနြျးမာရေးမကောငျးလို့ ကြနေပျအောငျလုပျမပေး နိုငျတော့ စိုးရိမျမိတာပေါ့”အငျးလေ အကိုကွီး အာသာပွအေောငျ လကျနှငျ့ဘဲလုပျပေးရတော့မညျ။ ဖငျကိုတော့ပေးမခံရဲတော့။ဟိုအရငျ ကဲခဲ့ကွစဉျက လှကွေီးထိုး၊တပေါငျကြောျ၊စညျတောျရှမျး၊ပုဇှနျတုပျကှေး၊ခှေးလိုး….အို အမြားကွီး၊ နညျးမိုြးစုံနှငျ့အားမရနိုငျဘဲ ဖငျကိုပါ ပေးအလိုးခံခဲ့သညျ။ လထစျကွီးက ကွီးလှနျးလို့ ဗယျစလငျ(ခေါငျးလိမျးဆီ) ကိုဖငျဝကော လီးကွီးကိုပါ သုတျပွီး လထစျဖြားနှငျ့ သှေးတိုးစမျးပွီးထိုးထိုးပေးစဉျက ခံလို့အကောငျးသား ။ နောကျလထစျကွီးမွုပျသှားအောငျ ထိုးခခြံလိုကျရသောအခါ….’အမလေး…အမရေဲ့..’ပွနျတှေးမိရငျတောငျ ရငျတုနျတယျ။ဖငျကှဲသှားပွီး ၃ရကျခနျ့ခြီးမပါနိုငျ။”မထားခငျရေ…မငျးဦးကွီးလာဟေ့။ မငျးအမေ နမေကောငျးဖွစျနလေို့တဲ့ကှာ””ရှငျ…လာပွီ လာပွီ”မထားခငျ မီးဖိုခနျးတှငျ ခကြျပွုတျနရောမှ အမနေမေကောငျးဆိုသညျ့ စကားကွောငျ့ စိုးရိမျတကွီးဖွငျ့ အိမျရှေ့သို့ထှကျလာသညျ။”ဟငျ..ဦးကွီး ခြှေးတှသေံတှနေဲ့၊ ဟောသညျမှာ ရအေေးအေးလေးသောကျလိုကျပါအုံး။

အမကေ သာမနျနမေကောငျးဖွစျတာပါနောျ ။ဘယျလိုဖွစျတာလဲဟငျ””အေးကှာ နငျ့မလဲ ရှာကိုတစျခေါကျတစျကငြျးတောငျ ပွနျဖေါျမရဘူး။အခုနငျ့အမေ တောျတောျနမေကောငျး ဖွစျနလေို့ ငါလာပွောတာဘဲ။ကဲကဲ..ငါပွနျတော့မယျ။မွို့ပေါျ နညျးနညျးပါးပါးဝယျစရာရှိတာဝယျအုံးမှာမို့။ နငျ့ဘာသာပဲသှားနှငျ့တော့””ဟုတျကဲ့”မိခငျအတှကျ ပူပနျမှုမြားပိုနရေသညျ။”အေးလေ..ငါတော့ အလုပျတှလေကျစ မပွတျသေးလို့မလိုကျနိုငျဘူးကှာ။မငျ့သမီးသာ အဖေါျခေါျသှားတော့””သမီးရေ..ထှေးမွ ””ရှငျ.လာပွီအမေ ””နငျ့မလဲ ဈေးဝယျသူမရှိတာနဲ့ ဂြာနယျတှေ ကောကျဖတျတော့တာပဲ။သူ့ကိုသူ ယောကြာျးလေးမြားမှတျနသေလားမသိဘူး”ဟီ..ဟိ ဂြာနယျကွားထဲမှာ မောငျခိုငျလူဆိုးလေးပေးထားတဲ့ ပုံတှကွေညျ့နတော သိလဲသိဘဲနဲ့။”နငျ့အဖှါး နမေကောငျးလို့ သှားရမယျ လိုကျခဲ့””မလိုကျခငြျဘူး အမရေယျ။သမီး အဝှါတှေ ဖွစျနလေို့။အဖှါးတို့ရှာက အဝေးကွီး လမျးလြှောကျရမှာ”ဦးခစြျခငျ မီးစကျဘေးတှငျ ခှတစျခြောငျးနှငျ့ အလုပျရှုပျနဟေနျဆောငျရငျး နားစှငျ့နရော’အငျး..ခဲမြထိုးဘဲ ပေါကျတော့မယျထငျရဲ့။စားရကံကွုံ တော့ မုတျဆိပျပြားစှဲတော့တာဘဲ။”’အကိုကွီးရေ သမီးက မလိုကျနိုငျဘူးတဲ့။အကိုကွီးဘဲ လိုကျခဲ့ပါနောျ””ခကျတော့တာပဲ။ဟိုကောငျမောငျခိုငျဘယျသှားလဲ။သမီးရေ..နငျ့မောငျကို သှားလိုကျခေါျစမျး”စိတျညစျလိုကျတာ။တကယျဘဲ။ သူမြားက အလိုးမခံရတော့မှာစိုးလို့ အဝှါဖွစျနတေယျလို့ ညာပွောလိုကျတာ။မောငျခိုငျ့ကိုခေါျသှားတော့ သူမြားကိုဘယျသူက အဝှါလုပျပေးမှာလဲ။ဟငျး…”ကဲ…ကဲထားခငျ အဝတျအစားတှေ ထုပျပိုးတော့လေ။တောျကွာနမွေငျ့နအေုံးမယျ။ အငျး…ပိုကျဆံ လုံလုံလောကျလောကျယူသှား။ပွီးတော့ သိပျလညျးကွာကွာမနနေဲ့ကှာ။မခှဲဘူးတော့ အကိုကွီးက လှမျးနမှောကှယျ့”ကလေးတှေ မရှိတုနျး မထားခငျ ကွှသှေားအောငျ ခပျခှဲခြှဲလြေးပွောလိုကျသညျ။သူ့ပေါျစိတျခြ လကျခနြှငျ့ သံသယကငျးမှ ဟိုမှာကွာကွာနမှော မဟုတျလား။

သမီးလေးရေ..ခုတော့ ဖကွေီးကံကောငျးမယျ့အလှညျ့ ရောကျလာပွီပေါ့။”သမီးရေ ခွံတံခါးပိတျပွီးပွီလား””ဟုတျ…””အေး..အေး အဲတာဆို.. ဖကွေီး ထမငျးစားခငြျပွီ ခူးတော့ကှယျ””ဟား…ပှတာပဲ ..ကွကျသားဟငျးပါလား။မှှေးကွိုငျနတောဘဲ””အေးကှာ ကွကျဖကလေး မှိုငျတိုငျတိုငျဖွစျနလေို့ ကွကျနာ မဖွစျခငျခကြျလိုကျတာ”ဦးခစြျခငျမှာ မိနျးမမြားစှာထဲတှငျ အပိုစြစျစစျကလေးမြားစှာကိုလညျး အမှနျတကယျ စားသုံးခဲ့ဘူးသူဆိုတော့ ဘယျအနအေထားမှာ ဘယျလိုစညျးရုံးရမညျကို အထာကြှမျးသညျ။ခုလညျး…အိမျတှငျ ထှေးမွနှငျ့ နှစျယောကျတညျးရှိပမေယျ့ အလြှငျစလို မလုပျ ။ နရောထိုငျခငျးလုံခွုံမှုရှိကွောငျး သိနအေောငျ ထှေးမွကို ကိုယျတိုငျခွံတံခါး၊အိမျတံခါးမြား ပိတျခိုငျးလိုကျလသေညျ ။ပွီးတော့ သှေးသားဆူဖွိုးစ အရှယျမို့ သားဖွစျသူနှငျ့နေ့တိုငျး အဲ..ညတိုငျးပေါ့ အလိုးခံနသေညျကို သိပမေယျ့ …သူ့လီးကွီးနဲ့ ခံခငြျလာအောငျ စညျးရုံးရဦးမညျ။ပထှေးဆိုပမေယျ့ ငယျစဉျကတညျးက ‘ဖကွေီး’လို့ခေါျခဲ့တော့ လေးစားတာတှေ၊ အရှကျအကွောကျတှေ ဘာမှ မရှိတော့အောငျ ကွကျသားဟငျးထဲတှငျ ဆေးခွောကျကို ပိတျပါးလေးနှငျ့ထုပျပွီး ထညျ့ခကြျထားသညျ။

”စားလို့ကောငျးရဲ့လား သမီး၊ဖကွေီးကိုယျတိုငျ ခကြျထားတာ””ကောငျးလိုကျတာ..မှှေးကွိုငျပွီး၊ ထမငျးမစားဘဲ ဟငျးတှခေညြျးသာ ထိုငျစားခငြျတော့တာဘဲ။ဖကွေီးကအရမျးတောျတာပဲ””စားလကှေယျ့ ဖကွေီးတို့နှစျယောကျပဲရှိတာ။ ကာလသားခကြျလို့ခေါျတယျ ။ ဟငျးရညျမြားမြားသောကျပေး””ဟီး…ဟီး..””ဘာလဲကှယျ့..သမီးလေးရဲ့”ထမငျးစား စားပှဲအောကျမှဦးခစြျခငျခွထေောကျကို လှမျးဆှဲပွီး ။ တဟီဟီနှငျ့ ရီနသေညျ။သိလိုကျပွီ ထှေးမွ ဆေးခွောကျမူးနပွေီဆိုတာ ။ သူလိုခငြျတာ သညျအနအေထားလောကျပဲ။”ဖကွေီး..သမီးလေ ရငျထဲမှာ တလှပျလှပျနဲ့ ရီခငြျသလိုလို၊ပြောျသလို အို..ဘယျလိုကွီးလဲမသိဘူး””ကဲ..ကဲ အဲတာဆိုလညျး တောျလိုကျတော့ ”ဦးခစြျခငျသညျ ထှေးမွကို သူကိုယျတိုငျ ခိုငြျးနှစျဘကျကွားလကျလှိုလြိုကျပွီး နို့အုံလေးကို အမှတျတမဲ့ပုံစံနှငျ့ မသိမသာဆုပျကိုငျပွီး ဆှဲထူလိုကျသညျ။လကျကိုဆပျပွာနှငျ့ သသေခြောခြာဆေးကွောပေးကာ ပခုံးကိုဖကျပွီး အိမျရှေ့ဧညျ့ခနျးသို့ ခေါျလာသညျ။ ထမငျးစား စားပှဲပေါျတှငျမတော့ ထှေးမွ လကျတရမျးရမျးနှငျ့ လြှောကျနှိုကျထား သောကွောငျ့ စားလကျစမြား ပိုးလိုးပကျလကျကနြျခဲ့သညျ ။

နှစျယောကျထိုငျ ကုလားထိုငျတှငျ အတူယှဉျတှဲထိုငျလိုကျရငျး..”သမီးလေး..”ဦးခစြျခငျသညျ ထှေးမွပေါငျတံလေးကို မသိမသာကိုငျပှတျပေးရငျး ခေါျလိုကျလသေညျ ။ခွံတံခါးသာမက အိမျတံခါးပါပိတျထားသောကွောငျ့အပွငျမှ ဘယျသူမှ မမွငျနိုငျ။ လကျတဖကျကလညျး ကုလားထိုငျနောကျမှီှပေါျ တှငျတငျကာ မထိတထိထှေးမွကို ဖကျထားသလို၊မဖကျသလိုနှငျ့။”ဖကွေီး..သမီးလေး””အငျ…””သမီး အသကျဘယျလောကျရှိပွီလဲ ””၁၉ နှစျကြောျပွီလေ ဖကွေီးရဲ့ ””သမီးလေးမှာ ရညျးစားရှိနပွေီလားဟငျ ””အာ…ဖကွေီးကလညျး၊သညျမှာကိုငျကွညျ့ ” ပွောပွောဆိုဆိုနှငျ့ သူမပေါငျပေါျရောကျနသေော ဦးခစြျခငျလကျကို ဆှဲယူကာ သူမနို့ကလေးပေါျ ဖိကပျပေးလိုကျသညျ။ လုံးလုံးတငျးတငျးလေးနှငျ့ ရှိနတေုနျးပငျ။ အပိုဖြွစျစတှငျ ရှိရမညျ့ နို့သီးခေါငျးအရငျးမှ အကွိတျ၊အခဲလေးမြားမှာမူ မရှိတော့။မောငျခိုငျ့လကျစာ မိထားပွီးပွီ မဟုတျလား။ အပိုရြိုငျးလေးမဟုတျတော့သောထှေးမွ သူမဘာဖွစျခငြျနပွေီဆိုတာပှငျ့ပှငျ့လငျးလငျးပငျ။

ဦးခစြျခငျလညျး ရရှိလာသောအခြိနျအခါကို အကိုြးရှိရှိ အခြိနျမဆိုငျးတော့ဘဲ မသိမသာမှ၊သိသိသာသာပငျ ထှေးမွ ပေါငျတံတလြှောကျ စုံခညြျ၊ဆနျခညြျပှတျသပျလို့ ပေးနလေသေညျ။ တခါတခါ အပေါျမှဖုံးထားသော ထမီခေါကျကွားထဲသို့ လကျသှငျးပွီး ပေါငျတှငျးကွောလေးမြားကိုပါ ရှရှကလေးပှတျပေးသောအခါ….ထှေးမွမှာ ဘယျလိုမှတငျးမခံနိုငျတော့ တလူးလူး တလှနျ့လှနျ့ ထှနျ့ထှနျ့လူးကာနလေတေော့သညျ။သီးခြိနျတနျသီး..ပှငျ့ခြိနျတနျပှငျ့ဆိုပမေယျ့ မထှေးလေးတစျယောကျမှာမူ သီးခြိနျမတနျသေးဘဲ၊ သီးလိုကျတဲ့ မောငျခိုငျကွောငျ့ ပှငျ့ခြိနျမတနျသေးဘဲ ပှငျ့လိုကျရလို့လားမသိ နညျးနညျးလေးတောငျ အထိမခံနိုငျ။ ဖကွေီးသော..ဘာသောနားမလညျ၊ ဆနျ့ကငြျဘကျလိငျ၏ အထိအတှေ့ကို တရှိုကျမကျမကျခံစားခငြျသညျ ။ ကာမ၏ကြေးကြှနျဘဝသို့ ကြကြေနေပျနပျကွီး သကျဆငျးရလပွေီ။ဖကွေီးရငျခှငျထဲ မကြျနှာလေးကို ကှယျဝှကျလိုကျရငျး တရှရှနှငျ့ သူမကို ကာမအမှောငျထဲဆှဲခေါျနသေော ဖကွေီးလကျခြောငျးကလေးမြားကို သူမလကျနုထှေးလေးဖွငျ့ ဆုပျကိုငျထားလိုကျသညျ။

”ယားပါတယျ..ဖကွေီးရဲ့ ”နှုတျခမျးဖြားလေးမှ မပှငျ့တပှငျ့ ။ ဘယျသူမှ သငျပေးစရာမလိုတဲ့ မိနျးမတို့ရဲ့ မှေးရာပါအတတျပညာနဲ့ ညုတုတုလေးပွောလိုကျသညျ။ ဆေးခွောကျအစှမျးကွောငျ့ ရီခငြျသလိုလို ၊ပြောျသလိုလို စိတျလေးမှသညျ ရငျထဲ တှငျကတုနျကရီ နှငျ့ လှိုကျမောလို့လာလသေညျ။”သမီးနဲ့မောငျခိုငျ ညတိုငျးလိုးကွတာ ဖကွေီးသိတယျ ”’အို……ရှငျ ၊’ ထှေးမွမှာ ညတိုငျးလိုးကွသညျဆိုသော စကားလုံးရိုငျးရိုငျးကွီးကွောငျ့ စောကျခေါငျးလေးထဲမှ စောကျရညျလေးမြား တစိမျ့စိမျ့ထှကျကလြာအောငျပငျ ရငျထဲလှိုကျခပျသှားလသေညျ။ဦးခစြျခငျ ထှေးမွဖိထားသောလကျကို အတငျးမရုနျးဘဲလကျခြောငျးလေးမြားကို ကာလသားဘဝက မယျဒလငျ လကျကှကျနှိပျသလိုမိုြး ပေါငျတှငျးကွောကလေးမြားကို အနညျးငယျအားထညျ့ပွီး ကုတျပေးလိုကျသညျ။”အို…အဟငျ့..ဟငျ့..”ဖိကိုငျထားသော လကျမြားပွလြှေော့သှားလတေော့သညျ ။

မျက်နှာဝှက်ထားသော ထွေးမြ၏ပါးပြင်နှင့်နားရွက်ပေါ် သူ၏နှာခေါင်းမှ ထွက်သက်လေပူများကို ထိအောင် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး နားသံသီးလေးနှင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းကိုမထိ တထိ ၊ ထိကပ်ကာ…”အလိုးခံရတဲ့..အရသာကိုကြိုက်လားဟင်””အို………..”ဘယ်သူမှ ကြားမသွားနိုင်ဘူးဆိုတာသိပေမယ့် လေသံတိုးညှင်းညှင်းလေးဖြင့် ပြောနေရင်း လက်ချောင်း ကလေးများက ပေါင်တွင်းကြောကို ပွတ်သတ်နှိုးဆွနေရာမှ ပေါင်ခွဆုံမှစောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကလေးကိုထမီပေါ်ကပင် အားမထည့်ဘဲ လက်သဲထိပ်ကလေးများနှင့် ပင့်ကူလေးတစ်ကောင် သားကောင်ကိုတိုက်ခိုက်နေသလို စုံချည်ဆန်ချည်ပြေးလွှားနေသည်။ထွေးမြရင်ထဲတွင်လည်း အာဖရိကလူရိုင်းတွေရဲ့အမဲလိုက် ဗုံသံလို တဒိန်းဒိန်း၊တဒုံးဒုံး ။ကိုယ့်ခြံထဲကကြက် ဘယ်အချိန်ရိုက်ချက်ချက် ရတယ်ဆိုပြီး သမီးလေးကို ကဝေသည်ကြီးလိုပြုစားနေတာလား ဖေကြီးရယ်…တစ်ခုခုလုပ်လိုက်ပါတော့။”အို…..အဟင့် ”မထွေးလေးခမျာ သနားစရာပင်။ တအိုအိုနှင့် တကယ့်မုဆိုးနှင့် တွေ့တော့ အလူးအလဲခံနေရလေပြီ ။ ကာမကို လိုချင်နေသောအသွေးအသားတောင့်တမှုကြောင့် ခုန်နေသောရင်ပွင့်ထွက်မသွားအောင် ဖေကြီးရဲ့ကျောပြင်ကို တင်းတင်းကြီးဖက်လိုက်လေတော့သည်။

ဦးချစ်ခင်တစ်ယောက် မညှာမတာပင် ထွေးမြလည်တိုင်လေးကို နှုတ်ခမ်းဖြင့်ဖွဖွကလေးနမ်းနေရာမှ ပြွတ်ကနဲမြည်အောင်ပင်စုပ်လိုက်သည်။”အို…ဖေကြီးရဲ့…အဟင့်ဟင့်….”ထွေးမြလေးမှာ ငရံ့ပြာလူး တလူးလူးတလွန့်လွန့်ဖြင့် အဖုတ်ထဲမှစောက်ရည်များမှာ တစိမ့်စိမ့်မဟုတ် ပွက်ကနဲပွက်ကနဲထွက်ကုန်တော့သည်။ ဦးချစ်ခင်၏ အောင်မြင်မှုအထိမ်းအမှတ်များကတော့ မထွေးလေးရဲ့လည်တိုင်ပေါ်တွင် စွန်းထင်းလို့ကျန်နေခဲ့လေပြီ သူ၏အတွေ့အကြုံများအရ ရွှေရောင်အချိန်ရောက်ပြီ ။ အချိန်မဆိုင်းတော့….. သေသေသပ်သပ်နှင့် သွက်သွက်လေးပင် ထမီကိုဆွဲချွတ်လိုက်သည် ။ ကျင့်သားရနေသော လက်ကတော့ စောက်ဖုတ် နှစ်ခြမ်းကြား သို့ဝင်ရောက်သွားပြီး ရွဲှကျနေသောစောက်ရည်လေးများနှင့်ပလူးပလဲ စိုစိုရွဲှလို့နေလေပြီ။ စောက်ခေါင်းလေးထဲ ထိုးမထည့်ဘဲ ပြူးထောင်နေသောစောက်စေ့ကလေးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးဖိကာ….’တစ်၊နှစ်၊သုံး၊လေး၊……..ထားခင်သမီး မင်းဘယ်လောက်ခံနိုင်ရည်ရှိမလဲ….’ ”ပလွတ်..ပလွတ်ပြွတ်………… ” ”အားးးးးးးးးအမေ့…အိုး ဖေကြီး..အဟင့်…..ဟင့်”ခပ်ဟဟလေးဖြစ်နေသော ပေါင်နှစ်ချောင်းကို အတင်းပူးကပ်ကာ စောက်ရည်ဖြူပျစ်ပျစ်လေးများ ပူကနဲ၊ပူကနဲ နှင့်တပွက်ပွက်ထွက်ပြီး ထွန့်ထွန့်လူးမျှခံစားပြီးထွေးမြ တစ်ချီပြီးသွားလေတော့သည်။’သြော်..အချက်နှစ်ဆယ်ထိအောင်တောင် ခံနိုင်ရည်မရှိသေးပါလား သမီးလေးရယ် ပြီးပါပြီ။