စိမ့်ထွက်လာသော အရည်ကြည်လေးတွေက

မလုပ်ရတာ တစ်ပတ်ရှိသွားပြီလေ…..ရီလေး..ရဲ့…“ “အင်းပါ….နောက် နှစ်ရက် သုံးရက်လောက်နေမှ လုပ်ကွာ..နော်…ကိုကလဲ…..“ ခင်မောင်လွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခင်နွဲ့ရီကို သိုင်းဖက်ထားသော လက်အစုံကိ ဖယ်ရှားရုတ်သိမ်းလိုက်သည်..။ ခင်နွဲ့ရီ နောက်သို့လှည့်၍ ခင်မောင်လွင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်..။ “ကိုယ်ကလဲ…အိမ်ထောင်ကျတာ ၁၂ နှစ်ပဲ ရှိနေပြီ ဥစ္စာ..သားတောင်မှ ၆ တန်း ရောက်နေပြီ…မလျှော့သေးဘူး….“ ခင်မောင်လွင် ဘာမှ စကားပြန်မပြောမိ…။ရီလေး စီတ်ထဲတွင် ခင်မောင်လွင့်ကို ငြီးငွေေ့နသည်။“ကဲပါ…စိတ်ကောက်မနေပါနဲ့…နောက် ၃ ရက်….ဟုတ်လား…ရီလေး ကတိပေးပါတယ်….ကဲ ဈေးသွားအုံးမယ်…ကိုက ဒီနေ့ အလုပ်နားတော့ သားကို ကျူရှင် သွားကြိုပေး.ဟုတ်လား…“ “အင်း…….“ ခင်မောင်လွင် မလှမ်းချင်လှမ်းချင် ခြေလှမ်းများဖြင့် ကျောခိုင်း၍ ထွက်သွားတော့မှ ခင်နွဲ့ရီက မှန်တင်ခုံရှေ့ လှမ်းလာပြီး အလှပြင်တော့သည်..။ ခင်မောင်လွင်က အသက် ၄၀ ထဲ ရောက်နေပြီ..။ ခင်နွဲ့ရီက ၃၅ နှစ်..၊ ကလေးတစ်ယောက်အမေဆိုပေမယ့် မျိုးရိုးကြောင့်လားမသိ..။ ခင်နွဲ့ရီက လုံးဝ ကျမသွား..။ သူမကိုယ်ကို လည်း သူမ ဂရုစိုက်သူမို့ အလှအပတွေက အရာမယွင်း..။ လှမြဲ လှလျက်…။ ရင်းနှီးသူများက အပျိုတုံးကထက်ပင် ပို၍ လှလာသည်ဟု ပြောစမှတ် ပြုရသည်..။ ခင်နွဲ့ရီကို တွေ့သော ယောက်ျားတိုင်းက သူမကို ငေး၍ မဆုံး..။ အနားမှာ ယောက်ျားဖြစ်သူ ပါတာတောင်မှ အရေးမထားကြ..။ ခင်နွဲ့ရီကို ငမ်းကြသည်..။

ခင်နွဲ့ရီတို့နေတာက တောင်ဒဂုံ ရပ်ကွက်တွင် ဖြစ်သည်..။ ဈေးသို့ ထွက်လာတော့ ညနေ ၅ နာရီ လောက်ရှိပြီ..။ ဈေးသို့အသွား လမ်းတလျောက်၌ ယောက်ျားတွေက သူမကို စောင်း၍ တစ်မျိုး ငဲ့၍ တစ်ဖုံ ကြည့်ကြတော့ ခင်နွဲ့ရီ စိတ်ထဲ ပီတိ ဖြစ်မိသည်..။ ပျံကျဈေးလေးထိပ်ဖက်နားတွင် ရှိသော လက်ဘက်ရည်ဆိုင်သို့ ရောက်လျင် လက်ဘက်ရည်ကြိုက်သော ခင်နွဲ့ရီတစ်ယောက် လမ်းမအစပ်တွင် ရှိသော စားပွဲတွင် ထိုင်၍ လက်ဘက်ရည်သောက်သည်..။ ဘေးမှ ခွေးခြေပေါ်သို့ ဈေးခြင်းတောင်းကို တင်လိုက်သည်..။ လက်ဘက်ရည်သောက်ရင်း ခင်နွဲ့ရီ၏ မျက်လုံးက ဘေးဘီသို့ ကစားလိုက်မိသည်..။ “ဟင်“ အသံလေးကတော့ လည်ချောင်းဝတွင် ပျောက်သွားသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ၏ မျက်နှာလေးကတော့ ပန်းနုရောင်သန်းသွားသည်..။ ကြည့်ပါအုံး…အသားဖြူဖြူ အရပ်ရှည်ရှည် ခပ်ချောချော ကောင်လေးတစ်ယောက် လက်ဘက်ရည်ဆိုင်ရှေ့နားက ကွမ်းယာဆိုင်ပေါ်မှနေ သူမကို အငမ်းမရ စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်..။

ကောင်လေးက ရှိလှမှ ၁၈ ၊ ၁၉ ပေါ့..။ ဒီကောင်လေး ဘယ်သူဆိုတာ ခင်နွဲ့ရီ ကောင်းကောင်းသိသည်..။ သူမ သားရဲ့ သူငယ်ချင်း၏ အစ်ကို ဇေယျာ ဆိုသောကောင်လေး ဖြစ်သည်..။ နေ့တိုင်း ဒီကွမ်းယာဆိုင်မှာ လာ၍ ထိုင်နေတာ တွေ့ရသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ ထိုင်နေရာနှင့် ကောင်လေးထိုင်နေရာက ခပ်စောင်းစောင်းလေး..။ ကောင်လေး၏ မျက်လုံးတွေက သူမရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွမ်းခြုံထားသည်..။ “ဟင်…ငါ….ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ…“ ခင်နွဲ့ရီ သူမကိုယ် သူမ အံ့သြမိသည်..။ ကိုယ့်သားလောက်ရှိသော ကောင်လေး၏ အကြည့်ကြောင့် အပျိုဖြန်းလေးလို သူမ ရင်တွေ ခုန်နေသည်..။ ဘေးရှိ ခွေးခြေပေါ်တွင် တင်ထားသော ဈေးခြင်းတောင်းက သူမ၏ အောက်ပိုင်းကို ကွယ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်..။ ဈေုးခြင်းတောင်းကို ယူ၍ မြေကြီးပေါ်သို့ ချလိုက်သည်..။ ပြီးတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ လက်ဘက်ရည်ကို ဇိမ်ခံ၍ အချိန်ဆွဲ သောက်နေသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ ကောင်လေးဖက်သို့ ဖြတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်တော့ သူမကို စူးရဲစွာ ကြည့်နေသော ဇေယျာနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသည်..။ ထိုအခိုက် ခင်နွဲ့ရီ ပြုံးပြလိုက်ပြီး မျက်လွာချကာ ရေနွေးကြမ်းကို ငှဲ့၍ သောက်နေလိုက်သည်..။ ဇေယျာ ထိုင်နေရာမှ ထ၍ သူမဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လာသည်..။

ခင်နွဲ့ရီ ၏ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာသည်..။ ကောင်လေး အနားရောက်လာတော့ ခင်နွဲ့ရီ မော့ကြည့်လိုက်သည်..။ “လာလေ….လက်ဘက်ရည်သောက်အုံး…..လေ…“ “ဟင့်အင်း…မသောက်တော့ဘူး..အန်တီ…“ `.ထိုင်လေ..“ ခင်နွဲ့ရီက သူမဘေးရှိ စောစောက ဈေးခြင်းတောင်း တင်ထားသော ခွေးခြေခုံကို ထိုးပေးသည်..။ ကောင်လေးကလဲ ခပ်ရဲရဲ ပင် ဝင်၍ ထိုင်လိုက်သည်..။ “မင်း အမေရော နေကောင်းရဲ့ လား….၊ မတွေ့တာတောင် ကြာပြီ….“ “နေကောင်းတယ်..အန်တီ..အမေလဲ ညီလေးနဲ့ အလုပ်ရွုပ်နေတယ်….“ “အင်း….လက်ဘက်ရည်သောက်ပါလား…မှာလိုက်မယ်…“ “ဟင့်အင်း..သောက်ပြီးပြီ….အန်တီရဲ့….“ ခင်နွဲ့ရီ၏ အသံတွေက မူမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူမကိုယ် သူမ သိနေသည်..။ ဇေယျာက ခင်နွဲ့ရီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဘေးလူများ မသိအောင် ဖြတ်ခနဲ ကြည့်သည်..။ အထူးသဖြင့် ခင်နွဲ့ရီ၏ ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွား ရင်သားအစုံကို အကြည့်များသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေသော်လည်း ကောင်လေးနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် ထိုင်နေရသည်ဖြစ်၍ မနေတတ်မထိုင်တတ် ဖြစ်လာရသည်..။ “ကဲ…အန်တီ ဈေးဝယ်လိုက်အုံးမယ်….နော်…သား…“ “ဟုတ်ကဲ့…..သားလဲ ဟိုဖက် ခဏလျှောက်လိုက်အုံးမယ်…“ ကောင်လေးက အရင်ထ၍ ဈေးတန်းဘက်သို့ ထွက်သွားသည်..။

ခင်နွဲ့ရီ လက်ဘက်ရည်ဖိုးရှင်းကာ ဈေးတန်းဖက်သို့ လျှောက်လာပြီး ဈေးဝယ်သည်..။ ဝယ်စရာရှိသည်များ ဝယ်ခြမ်းပြီးသောအခါ ခင်နွဲ့ရီ မျက်လုံးကစားကြည့်တော့ ဇေယျာဆိုသော ကောင်လေး ဈေးတစ်ဖက်ထိပ်နားတွင် မယောက်မလည်နှင့် ရပ်၍ သူမကိုပဲ..ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့် လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချပြီး ဈေးမှ ပြန်ခဲ့လေသည်..။ နောက်တစ်နေ့တွင် မနက်ပိုင်း တစ်ကြိမ် ၊ နေ့လည်ပိုင်း တွင် တစ်ကြိမ် ဇေယျာဆိုသော ကောင်လေး အိမ်ရှေ့မှ စက်ဘီးနှင့် ဖြတ်ရင်း အိမ်ဖက်သို့ လှည့် လှည့်ကြည့်သွားသည်ကို ခင်နွဲ့ရီ တွေ့လိုက်ရသည်..။ ညနေဈေးထွက်တော့ ခါတိုင်းထက်ပို၍ ခင်နွဲ့ရီ အလှပြင်မိသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရောက်တော့ ဇေယျာက သူမသောက်နေရာစားပွဲဘေးရှိ စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် မှာသောက်သည်..။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘေးမှ လူတွေအလစ်တွင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မျက်လုံးချင်းဆိုင် ကြည့်မိလိုက် ပြုံး၍ ပြလိုက်ကြနှင့် နှစ်ယောက်စလုံး၏ ရင်ထဲတွင်တော့ တစုံတခုကို သိနေသလို ခံစားနေရလေသည်..။

နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်…။ လေးရက်မြောက်သောနေ့တွင်တော့ ခင်နွဲ့ရီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ရောက်တော့ ဇေယျာ့ကို မတွေ့ရ..။ ခင်နွဲ့ရီ ဘေးဘီသို့ မျက်လုံးကစားရင်း ရှာကြည့်သည်..။ မတွေ့ရ…။ ဈေးတန်းဖက်သို့ လှမ်း၍ ကြည့်သည်…။ ကောင်လေးကို မတွေ့ရ…။ ခင်နွဲ့ရီ နေမထိ ထိုင်မထိ ဖြစ်လာရသည်..။ ဇေယျာများ လာအုံးမလားဟု လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ခါတိုင်းထက် ပို၍ ကြာကြာလေး ထိုင်နေမိသည်…။ မှောင်ရီပျိုးလာတော့မှ ခင်နွဲ့ရီ ဈေးတန်းထဲ လျှောက်လာပြီး ဈေးဝယ်သည်..။ခင်နွဲ့ရီ စိတ်ထဲ အတော်ပင် မနေတတ် မထိုင်တတ် ဖြစ်နေသည်…။ ဝယ်ရင်းခြမ်းရင်း ဈေးတန်းအလယ်လောက်ရောက်တော့မှ…ဟင်….ခနဲဖြစ်ကာ ခင်နွဲ့ရီ ရင်ထဲမှာ ဖိန်းရှိန်းသွားသည်..။ ဇေယျာက ဈေးတစ်ဖက်ထိပ် လမ်းဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်လေးထိုင်၍ သူမရှိရာဖက်သို့ ငေးကြည့်နေသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ သတိလက်လွတ်ဖြစ်ကာ ဇေယျာရှိရာသို့ ဦးတည်၍ လျှောက်လှမ်းသွားမိသည်..။ ပြီးမှ သူမကိုယ် သူမ သတိထားမိတော့ ဇေယျာရှိရာနှင့် မလှမ်းမကမ်း တဖက်ဈေးထိပ်နားပင် ရောက်လို့နေပြီ…..။ ခင်နွဲ့ရီ ကိုယ်ရှိန်သပ်၍ ရပ်လိုက်သည်..။ ပြီးတော့ သူမခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်..။ ဓါတ်မီးတိုင် တစ်တိုင်လောက်အကွာတွင် လမ်းဘေး၌ ပေါက်နေသော ကျူမြက်ရုံတွေ ရှိသည်..။ ဇေယျာဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်သည်..။ သူမကို ကြည့်နေသော ဇေယျာကို ကျူမြက်ရုံတွေ ရှိရာသို့ မေးငေါ့ပြသည်..။ ဇေယျာ သူ့နောက်သို့လှည့်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်ကာ ထပြီး ကျူမြက်ရုံတွေ ရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်..။

ဈေးတန်းထဲတွင် လူလဲ အတော်ရှင်းနေပြီ….။ ခင်နွဲ့ရီနေရာတွင်ပင် ရပ်ပြီး လမ်းဘေးနှစ်ဖက်ရှိ ဈေးဆိုင်များကို တစ်ဆိုင်ချင်းနီးပါး စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်သည်..။ခင်နွဲ့ရီပုံစံက ဘာဝယ်စရာ ကျန်သေးလဲဟု ရပ်ပြီး စဉ်းစားနေတဲ့ ပုံ…။ ဈေးဆိုင်တွေ သိမ်းဖို့ပြင်နေကြပြီ..။ သူမကို ဂရုစိုက်ကြည့်နေသူ တစ်ယောက်မှ မရှိ..။ ခင်နွဲ့ရီ သုတ်ခနဲ လျှောက်ကာ ကျူမြက်ရုံတွေဆီသို့ သွားသည်..။ မြက်ရုံတွေနား ရောက်တော့ ဇေယျာက မြက်ရုံတစ်ရုံအတွင်းနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး သူမကို ကြည့်နေသည်..။ အနားတွင် အိမ်တွေက ကျဲသည်..။ သူတို့ကို မမြင်နိုင်..။ ခင်နွဲ့ရီ ရပ်လိုက်ပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ ရှင်းမရှင်း ခဏကြည့်လိုက်ရာ အသွားအလာ တစ်ယောက်မှ မရှိ..။ ခင်နွဲ့ရီ ဖြတ်ခနဲ ကျူမြက်ရုံထဲ လှမ်းဝင်ကာ ဇေယျာ့ ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်သည်..။ ဇေယျာကလည်း သွက်သည်..။ ခင်နွဲ့ရီ၏ လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်း၍ ဆွဲယူဖက်လိုက်ပြီး ပါးနှစ်ဖက်ကို အငမ်းမရ နမ်းလိုက်သည်..။ ဇေယျာက ခင်နွဲ့ရီကို လှမ်း၍ ဖက်ကာ ဆွဲယူလိုက်ရင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရာမှ ဒူးထောက်လျက်သား ဖြစ်သွားတော့ သူ့ပုဆိုးထဲမှ တောင်ထနေသော လီးကြီးက ခင်နွဲ့ရီ၏ ပေါင်တန်ကို ထိုးထောက်မိနေသည်..။

ခင်နွဲ့ရီ တစ်ကိုယ်လုံး အပျိုမလေးသဖွယ် ဖျန်းခနဲ ကြက်သီးတွေ ထသွားသည်..။ ပါးနှစ်ဖက်ကို နမ်းပြီးသွားတော့ ခင်နွဲ့ရီ၏ မျက်နှာကို သူ့ပခုံးတစ်ဖက် နှင့် မှေးထားလိုက်ရာ ခင်နွဲ့ရီက ဇေယျာ့ ပုခုံးကို သူမနဖူးနှင့် မှေးတင်၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်…။ ဇေယျာက ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခင်နွဲ့ရီ၏ နို့အုံတစ်ဖက်ကို အုပ်ကိုင်၍ ဖျစ်ညှစ်ကာဆွဲသည်..။ နဖူးမေးတင်၍ ငုံ့ကြည့်နေသော ခင်နွဲ့ရီသည် ပုဆိုးထဲမှ တဆတ်ဆတ် တောင်ထနေသော လီးကြီးကို တစိုက်မတ်မတ် ကြည့်နေမိသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ၏ နို့ကြီးတစ်လုံးကို ဇေယျာက ဖျစ်ညှစ်နေရင်း ပါးတစ်ဖက်ကိုလည်း ရှိုက် ရှိုက်နမ်းသည်..။ ခင်နွဲ့ရီတစ်ကိုယ်လုံး ဖိန်းရှိန်း၍ တုန်ခိုက်နေသည်..။ ဇေယျာ အသက်ရွူသံကလည်း တရွူးရွူးပြင်းထန်နေသည်..။ “တော်ပြီ..ကွာ..နော်…..“ တိုးတိုးလေးပြောပြီး…ခင်နွဲ့ရီ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တော့ ဇေယျာက လည်း ဆတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ခင်နွဲ့ရီ ကိုယ်လုံးကို ဆွဲဖက်လိုက်သည်..။ သန်လိုက်တဲ့ ကောင်လေး…။ ခင်နွဲ့ရီ အသက်ရွူမရလောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်..။ ပြီးတော့ သူ့ဟာကြီးက ပေါင်ထိပ်ကို ဟိုထောက်သည်ထောက်နဲ့ အတော်ကြီးကို သန်မာတာပဲ…။ “တော်…..ပြီ ကွယ်…….“ ဇေယျာ ခင်နွဲ့ရီကို လွတ်ပေးလိုက်သည်..။ ခင်နွဲ့ရီ ဇေယျာ၏ မျက်နှာလေးကို ကြည်ကြည်နူးနူးလေး ကြည့်ရင်း ပါးတစ်ဖက်ကို ရွတ်ခနဲ လှမ်းနမ်းလိုက်ပြီး ကျူမြက်ရုံထဲမှ လမ်းပေါ်သို့ လှမ်း၍ တက်လိုက်သည်..။ ဘာမျှ မကြာ..။ သုံးမိနစ်မျှသာ ကြာသည်..။ ဘေးဘီသို့ ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှ မရှိ..။ အကျႌလုံချည်တွေ ဆွဲဆန့်ရင်း လက်တစ်ဖက်က ဈေးခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ ခပ်သွက်သွက် ထွက်ခဲ့သည်..။

ခင်နွဲ့ရီနှင့် ဇေယျာတို့ ညနေတိုင်း လမ်းဘေးကျူမြက်ရုံတွင် တွေ့နေခဲ့သည်မှာ လေးရက်ခန့် ရှိခဲ့ချေပြီ..။ ခင်နွဲ့ရီ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်တိုင်း မနေတတ် မထိုင်တတ်ကြီး ဖြစ်နေရပြီး စဉ်းစားမိတိုင်း စောက်ရည်ကြည်တွေက စိမ့်စိမ့်ထွက်လာတတ်ကြသည်..။ ဒီလိုခံစားနေရတာကိုပဲ ခင်နွဲ့ရီ သာယာနှစ်ခြိုက်နေမိသည်..။ “ရီလေး….ညကျရင်နော်…..“ ခင်မောင်လွင့် အသံကြောင့် ခင်နွဲ့ရီ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်..။ ခင်မောင်လွင်က သူမကို နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်သည်..။ “ဘယ်လိုလဲ…ဟင် ရီလေး….“ အမျိုးမျိုး အကြောင်းပြကာ ရှောင်လွဲနေရတာ ဒီနေ့တော့ ဘယ်လိုမှ ရှောင်လို့မရတော့မှန်း ခင်နွဲ့ရီ သိလိုက်သည်..။ ..“

“ကဲပါ…ကိုရယ်…ဖယ်အုံး ညကျမှ တွေ့တာပေါ့… ရီလေး ဈေးသွားဖို့ ပြင်လိုက်အုံးမယ်…..“ “ရီလေးကလဲကွာ….နှစ်ရက်စာလောက် ဝယ်ပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲ ထည့်ထားလိုက်ပါလား… ရီလေး သွားရလာရတာ ပင်ပန်းတာပေါ့….ကွယ်…“ “ဟွန်း…..သူ့မီးက လာတယ်မို့လား….ကိုယ့်ယောကျ်ားကို လတ်လတ် ဆတ်ဆတ် စားစေချင်လို့ …..ဒါမှ အားရှိမှာ….ဟုတ်ဖူးလား…..“ “ဟဲဟဲ…..ဟုတ်ပါတယ်…ဟုတ်ပါတယ်…“ ဈေးသွားဖို့အတွက် ခင်နွဲ့ရီ စိတ်တိုင်းကျ အလှပြင်နေမိသည်..။ ပြီးတော့ ဘရာစီယာ ဝတ်မည်လုပ်ပြီးမှ မဝတ်တော့ပဲ တီရှပ်တစ်ထည်ကို ခေါင်းမှ စွပ်၍ တစ်ထပ်တည်း ဝတ်လိုက်သည်..။ ဝတ်ရင်း ခင်နွဲ့ရီ၏ မျက်နှာလေး ဘာစဉ်းစားမိသည် မသိ နီရဲသွားသည်..။ ကလေးတစ်ယောက်အမေဖြစ်သော်လည်း ခင်နွဲ့ရီ၏ နို့အုံထွားထွားတွေက ပုံပျက်မသွား ၊ လျော့တိလျော့ရဲ တွဲမနေ…။ တင်းတင်းမာမာဖြင့် အလုံးမပျက် လှနေဆဲ ဖြစ်၍ တစ်ထပ်တည်း ဝတ်၍ ကြည့်ကောင်းသည်..။သူမဈေးသွားတော့ အချိန်က မှောင်ရိပ်သန်းနေပြီ…။ ခင်နွဲ့ရီ ပြင်ဆင်ပြီး ဈေးခြင်းတောင်း ဆွဲ၍ ထွက်သည်..။

အိမ်ပေါက်ဝ ရောက်မှ စိတ်ထဲ မလုံသည်မို့ …. “.ကို.ရီလေး သွားပြီ……“ “အင်း…..အင်း……….“ ဈေးထွက်လာသော ခင်နွဲ့ရီ ရင်ထဲတွင် ခါတိုင်းနေ့တွေလိုပင် ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်..။ ထုံးစံအတိုင်း ဇေယျာက ကျူမြက်ရုံထဲတွင် စောင့်နေသည်..။ ခင်နွဲ့ရီက သူ့ရှေ့သို့အရောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် ဇေယျာက လှမ်းပြီး ဖက်ကာ နမ်းသည်..။ ပြီးတော့ ခင်နွဲ့ရီ၏ နို့တွေကို ကိုင်ဆွဲကာ ဖျစ်ညှစ်တော့ ဘရာစီယာ ခံဝတ်ထားသည်နှင့် မတူပဲ တီရှပ်တစ်ထပ်တည်းသာ ဝတ်ထားသဖြင့် အကိုင်ခံရသော ခင်နွဲ့ရီ နှင့် ကိုင်နေသော ဇေယျာတို့မှာ အသားချင်းထိကာ ကိုင်ရသလို အရသာတွေ့လှသည်..။ ခင်နွဲ့ရီက သူမ၏ နဖူးကို ဇေယျာ၏ ပခုံးပေါ် မှေးတင်၍ အကိုင်ခံနေရင်းက ဇေယျာ၏ ပုဆိုးထဲမှ ထောင်ထနေသော လီးတန်ကြီးကို လက်ကလေးဖြင့် လှမ်း၍ အသာအုပ်ကိုင်လိုက်သည်..။ ဇေယျာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်..။ ပြီးတော့ လီးကို ပုဆိုးပေါ်မှပင် အသာကိုင်၍ ပွတ်ပေးပြန်တော့ ဇေယျာက သူမကို အတင်းတိုး၍ ဖက်ပြီး နို့ကိုင်တာတွေက ကြမ်းလာသည်..။

ခင်နွဲ့ရီ အရသာ တွေ ပိုတွေ့လာသည်..။ ဇေယျာ၏ ပုဆိုးခါးပုံစကို ဆွဲဖြုတ်ချလိုက်တော့ လီးက ထောင်ခနဲ ထွက်လာသည်..။ ရှင်းသန့်လှသော လူပျိုလီး…။ ဒစ်ပင် မပြုတ်သေး…။ အသာလေး လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်ပေးသည်..။ ဇေယျာ့ လီးမှာ သူမယောက်ျား ခင်မောင်လွင်၏ လီးလောက် မကြီး..။ အရှည်ကတော့ အတူတူလောက်ပင်..။ အင်း…ခုမှ ငယ်ငယ်လေး ရှိသေးတာပဲ …ဆက်ပြီးထွားလာမှာပေါ့…ဟု တွေးကာ မေးသိုင်းကြိုးနေရာကို လက်မလေးဖြင့် ဖွဖွလေး ဖိကာ ပွတ်ပေးလိုက်သည်..။ လီးကြီးက ဆတ်ခနဲ ..ဆတ်ခနဲ ရုန်းနေသည်..။ လီးထိပ်အပေါက်လေးမှ အရည်လေးတွေ စို့ထွက်လာသည်..။ “တော်ပြီ…နော်…..မောင်….“ ပြောလဲပြော လီးကြီးကို လက်ဖြင့် တအားဆုပ်ညှစ်လိုက်ပြီး ခင်နွဲ့ရီ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်..။ ပြီးတော့ အဝတ်အစားတွေကို ပြန်၍ စန့်ရင်း အပြန်လမ်းသို့ လှမ်းခဲ့သည်..။

“ကို…ကလဲကွာ…အစောကြီး ရှိသေးတယ်လေ….ခုမှ ရှစ်နာရီလောက်ပဲ ရှိသေးတာ…“ “ရီလေးကလဲ…ကွာ…သားလည်း အိပ်သွားပြီပဲ…..“ အိပ်ယာပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်၍ အိပ်နေသော ခင်နွဲ့ရီကို ကြုံး၍ ဖက်လိုက်သဖြင့် ခင်နွဲ့ရီ လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်..။ ခင်နွဲ့ရီက ညနေက ဇေယျာနှင့် ကိစ္စကို စားမြုံ့ပြန်နေခြင်း ဖြစ်သည်..။သူမ၏ မျက်စိထဲ ဇေယျာ့ လီးကြီးက မထွက်..။ မခံ၍ မဖြစ်တော့…။ သူ့ကို မြန်မြန် ပြီးအောင် လုပ်မှပဲ…။ ငါ သူနဲ့ မပြီးချင်ဘူး..။ မိန်းမတော်တော်များများ၏ အတွေးအခေါ်အတိုင်း ခင်နွဲ့ရီ သုံးပစ်လိုက်သည်..။ “ကဲ…ပါ….ကို…….ပက်လက်လှန်လိုက်….“ ခင်မောင်လွင် ပက်လက်လှန်လိုက်တော့ သူမက ပုဆိုးကို ဆွဲ၍ ချွတ်လိုက်သည်..။ ထောင်းခနဲ ထွက်လာသော လီးကြီးက ထိပ်ကြီး နီရဲနေသည်..။

ခင်နွဲ့ရီ လက်တစ်ဖက်က ခင်မောင်လွင်၏ လီးကြီးကို ကိုင်၍ ဂွင်းတိုက်ပေးပြီး…ခင်မောင်လွင်၏ နွုတ်ခမ်းကို ဖိကပ်၍ စုပ်ပေးသည်..။ ခင်မောင်လွင့် လက်တစ်ဖက်က ခင်နွဲ့ရီကို ဖက်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်ကနို့ကို လှမ်းဆွဲနယ်သည်..။ နွုတ်ခမ်းချင်း ခွာလိုက်တော့ ခင်မောင်လွင် ကြုံး၍ ထသည်..။ “ကိုယ်….ပြီးတောင် ပြီးချင်နေပြီ…ကွာ….“ “ရီလေးလဲ ကိုယ့်လိုပဲ……ကွယ်…“ ပြောရင်း အိပ်ယာပေါ်သို့ ခင်နွဲ့ရီက ပက်လက်လှန်ချလိုက်သည်..။ “ကို…ရာ မချွတ်တော့ဘူးနော်….ဒီတိုင်းပဲ…လုပ်တော့..“ ခင်နွဲ့ရီက ဝတ်ထားသော ထဘီကို ခါးထိလှန်တင်ပေးသည်..။ သူမဝတ်ထားသည်က ရှပ်အကျႌ လက်တိုလေး တစ်ထပ်တည်းမို့ ရင်ဘတ်က အကျႌ ကျယ်သီးတွေ ကို ဖြုတ်ပြီး နို့နှစ်လုံးကို ဖော်ပေးလိုက်သည်..။ ခင်မောင်လွင်က သူမ၏ လင်ဆိုတော့လဲ တာဝန်ကျေရပေမည်..။ အတော့်ကို စိတ်ထနေပုံရသော ခင်မောင်လွင်က ခင်နွဲ့ရီ၏ ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ထောင်၍ ဒူးထောက်ဝင်လိုက်ပြီး လီးကို တေ့ကာ လျှောခနဲ သွင်းလိုက်သည်..။ ခင်နွဲ့ရီက စောက်ခေါင်းထဲ ဝင်လာသော လီးကို စောက်ပတ်အတွင်းမှ ညှပ်၍ ညှစ်ပေးလိုက်သည်..။ ခင်မောင်လွင် လီးကို တဆုံးသွင်းထားရင်း ခင်နွဲ့ရီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ.. “ရီလေးက ခလေးတစ်ယောက်မွေးခဲ့ပေမဲ့ ဗိုက်ကြောတွေ ပြတ်မနေတော့ ငါကံကောင်းတာပဲ…“ ဟုတွေးပြီး ခင်နွဲ့ရီ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ကာ နို့တစ်လုံးကို ဆွဲ၍ စို့ရင်း ဖင်ကြွပြီး ဆောင့်လိုးလိုက်သည်..။

ပထမ တစ်ချက်နှစ်ချက် ခပ်ဖြေးဖြေး ဆောင့်လိုက်ပြီး သည်နှင့် မနားတမ်း ဒရစပ် ဆောင့်လိုးတော့သည်..။ “အ….အ…..ကောင်းလိုက်တာ…ကို ရယ်….အင်း..ချစ်…တယ်…သိပ်ချစ်တာပဲ…ဆောင့်..ဆောင့်…..အမလေး…ကိုရယ်….“ အငမ်းမရပုံဖြင့် ညီးကာ ညွုသံလေး ပေးသည်..။ ပါးစပ်က မ သံလေး ပေးရင်း ခါးက ကော့ကော့တင်ပေးကာ စောက်ပတ်ထဲက လီးကို ညှစ်ညှစ်ပေးသည်..။ ခင်မောင်လွင် အသက်ရွူသံတွေ ပြင်းကာ နှာမွုတ်သံကြီးက တရွူးရွူး ဖြစ်လာသည်..။ အမြဲ ခံနေကျမို့ ခင်မောင်လွင် ပြီးကာနီးပြီကို ခင်နွဲ့ရီ သိလိုက်သည်..။ လီးတစ်ချောင်းလုံးဖြင့် အလိုးခံနေရမှတော့ ခင်နွဲ့ရီမှာလည်း ဖီလင်တွေ နဲ့ ဆိမ့်စပြုလာသည်..။ မျက်လုံးအစုံကို မှိတ်ထားပြီး သူမစောက်ပတ်ထဲလိုးနေသော လီးက ခင်မောင်လွင်၏ လီးဖြစ်သော်လည်း သူမစိတ်ထဲ ညနေကတွေ့ခဲ့သော ဇေယျာ ၏ လီးဟု စိတ်ကူးယဉ်ကာ နေသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ တစ်ကိုယ်လုံး ရွတက်လာသည်..။ ပြီးလို့ မဖြစ်သေး…။ ခင်မောင်လွင်၏ လီးနဲ့ မပြီးချင်တာ စိတ်ထဲ စွဲနေသည်..။ သူ့ကို မြန်မြန် ပြီးခိုင်းလိုက်မှ ဖြစ်မယ် လို့ တွေးလိုက်သည်..။ ခင်မောင်လွင်၏ တရစပ် ဆောင့်ချက်တွေက ခုတင်ကြီး တစ်ခုလုံး တကျွိကျွိ မြည်နေသည်..။ “လုပ်….လုပ်..ကို ……ရီလေး ပြီးတော့မယ်…..မြန်မြန်လေး…ဆောင့်…အား….အ….အင်း…..“ အားသွန်၍ ဆောင့်လိုးလိုက်သော ခင်မောင်လွင်မှာ လီးကို စောက်ခေါင်းထဲ တဆုံးထိုးနှစ် စိုက်သွင်းလိုက်ပြီး သုတ်ရေများကို ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်..။

ခင်မောင်လွင်က ခဏအကြာ ခင်နွဲ့ရီ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဆင်းပြီး ပက်လက်လှန်ချလိုက်တော့ ခင်နွဲ့ရီက ထထိုင်ပြီး ခင်မောင်လွင်ကို ပုဆိုး ပြန်စွပ်ပေးလိုက်သည်..။ ပြီးတော့ သူမ ခါးထိလှန်ထားသော ထဘီလေးကို ပြန်ဆွဲချရင်း အိပ်ယာပေါ် ပြန်၍ လှဲချလိုက်သည်..။ လူတစ်ကိုယ်လုံး နွမ်းနယ်၍ နေသည်..။ ၁၀ မိနစ်လောက် ကြာတော့ ခင်မောင်လွင်ထံမှ ဟောက်သံက ထွက်လာသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ အိပ်ယာပေါ်မှ အသာအယာထ၍ ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်..။ ပြီးတော့ ခုတင် ခြေရင်းဖက်သို့ လာကာ ထဘီဟောင်းတစ်ထည်ဖြင့် သူမ၏ ပေါင်ကြားတွင် ပေကျံနေသည်များကို သုတ်သည်..။ ထိုအခိုက်မှာပင် လမ်းဒေါင့်ဆီမှ ဂစ်တာတီးသံ ထွက်ပေါ်လာ၍ ခင်နွဲ့ရီ နားစွင့်မိလိုက်သည်.. ။ ဒီနေရာတွင် ဂစ်တာတီးသံ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပါ..။ ဂစ်တာသံနောက်မှ သီချင်းသံက ထွက်ပေါ်လာသည်..။“ဟင်…ဒါ..ဒါ..ဇေယျာ့ အသံပဲ…ပတ်ဝန်းကျင်ကများ ….အို….ဒီနားမှာ အပျိုလေးတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ….“ နားစွင့်နေရင်း လက်ထဲမှ ထဘီဖြင့် စောက်ဖုတ်ကို ဆက်၍ မသုတ်သေးပဲ အသာအုပ်ကိုင်ထားသည်..။

နားထောင်ရင်း နားထောင်ရင်းဖြင့် ဇေယျာ့ အသံမှန်းလဲ သိနေတော့ ခင်နွဲ့ရီ၏ စိတ်တွေက ကြွလာသည်..။ စောစောက ခင်မောင်လွင် လိုးသဖြင့် ပြီးချင်ချင် ဖြစ်နေသော စိတ်က နဲနဲ ငြိမ်နေရာမှ ဟုန်းခနဲ ထ၍ လာသည်..။ လက်ထဲမှ ထဘီလေးဖြင့် စောက်ပတ်ကို ဖိဖိပွတ်သည်..။ အရသာတွေ့လာတော့ မျက်လုံးအစုံကို မှိတ်ရင်း ဇေယျာ၏ အသံကို နားစွင့်သည်..။ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ညနေက မြင်ခဲ့ရသော ဇေယျာ့ လီးကြီးကို ပြန်မြင်ယောင်နေသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ သူမစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့…။ မျက်လုံးဖွင့်၍ ခုတင်ပေါ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်.။ ခင်မောင်လွင်က မှန်မှန်ကြီး ဟောက်၍ အိပ်ပျော်နေသည်..။ လက်ထဲမှ ထဘီဟောင်းလေးကို ဘေးသို့ချလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပြန်ထောက်၍ ဖင်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်..။ ပြီးမှ ပေါင်ကို ကားလိုက်ကာ မတရားဖောင်းတင်းလာသော စောက်ပတ်ကြီးကို လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်၍ ပွတ်သည်..။ စောက်စေ့လေးကို လက်ညှိုးထိပ်ဖြင့် ကလိသည်..။ နားက ဇေယျာ ၏ အသံကို အဆက်မပြတ် နားစွင့် ရင်း မှိတ်ထားသော မျက်လုံးထဲမှာ ဇေယျာ့ လီးကြီးကို မြင်ယောင်ကာ လက်ညှိုးလက်ခလယ် ပူး၍ စောက်ခေါင်းထဲ ထိုးသွင်း၍ ထုတ်ချီသွင်းချီဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ထိုးသည်..။

“အင်း…ဟင်း…..ဇေယျာရယ်…..သား….ရယ်…..“ ခဏအတွင်း ခင်နွဲ့ရီတစ်ယောက် ပြီးချင်လာသည်..။ လက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခပ်သွက်သွက်လေး ထိုးထဲ့၍ လိုးသည်..။ “ဇေယျာ….မမ..ပြီး…တော့ မယ်….အ…..အ…အား….“ ခင်နွဲ့ရီတစ်ယောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရွုံ့မဲ့၍ ဖင်ကြီးဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ ဖြစ်ကာ ပြီးသွားရတော့သည်..။ နောက်နေ့တွင် ခင်နွဲ့ရီသည် မနက်ပိုင်း ထဲက ဈေးသို့သွား၍ ညနေပိုင်းကျတော့ ပျံကျဈေးလေးကို မသွားတော့ပေ..။ ထို့ကြောင့် ဇေယျာနှင့် မတွေ့ရ..။ တွေ့ချင်သော စိတ်က အဆမတန် ရင်ထဲတွင် ဖြစ်နေပေမယ့် ဒီစိတ်ကို အတင်းမျိုသိပ် ချုပ်တည်းထားပြီး ခင်နွဲ့ရီသည် ဇေယျာကို ရှောင်နေခဲ့သည်..။ ည ၉ နာရီ ထိုးပြီ..။ သားနှင့် လင်ဖြစ်သူ ခင်မောင်လွင်တို့ အိပ်၍ သွားပြီ..။ ညနေက မသောက်တာကြာပြီဖြစ်သော ခင်မောင်လွင်ကို ခင်နွဲ့ရီကပင် စကားစ၍ အရက်သောက်ဖြစ်အောင် ဆွယ်ကာ အမြည်းကောင်းကောင်း လုပ်ပေးကာ အရက်တိုက်ခဲ့သည်..။ ခင်မောင်လွင် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ တစ်ရေး မနိုးနိုင်တော့…။ ခင်နွဲ့ရီ တွက်ထားသည့်အတိုင်း ည ၉ နာရီ ကျော်လျင် ဂစ်တာသံနှင့် ဇေယျာ့ သီချင်းသံက ထွက်ပေါ်လာသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ အိပ်ယာပေါ်တွင် အသာလှဲ၍ ဇေယျာ၏ အသံကို နားစွင့်ရင်း ဖီးတက်နေမိသည်.။

ထဘီထဲ လက်ထည့်၍ စောက်ဖုတ်ကို ပွတ်သည်..။ စောက်စေ့လေးကို လက်ညှိုးထိပ်လေးနဲ့ ကလိသည်..။ ခဏအတွင်း ခင်နွဲ့ရီ၏ စောက်ဖုတ်ကြီးက မတရားဖောင်း၍ ခုံးထလာပြီး စောက်ရည်ကြည်လေးတွေက စိုရွဲ၍ လာသည်..။ဒီအခိုက်မှာပင် ဂစ်တာတီးပြီးသွားသော ဇေယျာက လှမ်း၍ အကြည့်ဖြင့် ဆုံသဖြင့် လက်ယပ်လှမ်းခေါ်လိုက်သည်…။ ခင်နွဲ့ရီတို့ အိမ်က ဒေါင့်အိမ် ..။ အိမ်ရှေ့တွင် က ပန်းစိုက်ရောင်းသောခြံရှိသည်..။ လူနေသည့်တဲက ဟိုတစ်ဖက်တွင် တော်တော်ဝေးသည်..။ ခြေရင်းဘက်က လမ်း ..။ လမ်းတစ်ဖက်က အိမ်ကလည်း ဝေးသည်..။ တဲသာသာ အိမ်လေး ဖြစ်၍ ခြံစည်းရိုးပင်တွေက တဲကိုပင် မမြင်ရ..။ ခေါင်းရင်းဘက်ကအိမ်က လူမနေ..။ အိမ်က ပျက်စီးနေပြီ..။ ဒီနေ့မီးပျက်သော ရက်..။ ခင်နွဲ့ရီ ညဦးထဲက ခြံစည်ရိုးတံခါးကို စေ့ထားသည်..။ ဇေယျာ ဂစ်တာကိုင်၍ ခြံစည်းရိုးတံခါးကို တွန်းဝင်လာသည်..။

ခင်နွဲ့ရီ အိမ်တံခါးကို ပြန်စေ့၍ အောက်သို့ ဆင်းလိုက်သည်.။ ဇေယျာက ခြံစည်းရိုးအတွင်းဖက်တွင် ဂစ်တာကို ထောင်ခဲ့ပြီး ခင်နွဲ့ရီဆီ လျှောက်လာသည်.။ နှစ်ယောက်သား ထိုင်ချလိုက်ပြီး..ထွေးနေအောင် ဖက်ကာ နမ်းကြသည်..။ ခင်နွဲ့ရီတို့ ခြံစည်းရိုးက လူတစ်ရပ်ကျော်လောက် ရှိသော ဝါးကပ်ခြံစည်းရိုး ဖြစ်သည်.။ ဒီနေ့တော့ ခင်နွဲ့ရီက ဇေယျာကို အတင်းကြုံး၍ ဖက်ထားမိသည်..။ ခင်နွဲ့ရီမှာ ညအိပ်ရန်ဝတ်ထားသော ရှပ်အကျႌလက်တိုကို ရင်ဘတ် ကျယ်သီးတွေဖြုတ်ပေးလိုက်သည်..။ ကောင်လေးက ချက်ချင်းပင် မျက်နှာကို ထိုးအပ်ကာ နို့နှစ်လုံးကို ဆွဲစို့သည်..။ ခင်နွဲ့ရီ ရင်ဘတ်လေး ကော့၍ ကော့၍ ပေးပြီး နို့နှစ်လုံးကို ကလေးနို့တိုက်သလို လက်ဖြင့်မကိုင်ကာ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး အစို့ခံသည်..။ စောက်ရေတွေကလည်း တစိမ့်စိမ့် ယိုစီးကျနေပြီ.။ ခင်နွဲ့ရီ အိမ်ပေါ်သို့ တစ်ချက်နားစွင့်ကြည့်သည်.။ လင်ဖြစ်သူ ခင်မောင်လွင့် ဟောက်သံကသာ အဆက်မပြတ် ထွက်နေသည်..။ ဘေးဘီသို့ မျက်လုံး ကစားကြည့်သည်..။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မှောင်မဲ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဘာလွုပ်ရှားမွုမှ မတွေ့ရ…။ “အန်တီ့ကို သိပ်ချစ်တာပဲ…“ “တို့လဲ ချစ်တယ်… အင်း….မမလို့ခေါ်တော့နော်….ခုပဲ…တို့ကို မယားဖြစ်အောင် လုပ်တော့မှာမို့လား…. မမလဲ. .မောင်လေးလို့ခေါ်မယ်…သိလား….“ “အင်း……“ “ကဲ….လာ….“ ခင်နွဲ့ရီသည် ဇေယျာကို အိမ်ဘေးသို့ ခေါ်လာသည်..။

အိမ်ဘေး မြက်နုနုလေးများ ပေါက်နေသော နေရာရောက်တော့ …. “ဖင်ချပြီး ထိုင်လိုက်….“ “ခြေထောက်ဆင်း….ဟုတ်ပြီ….နောက်ကို တံတောင်ဆစ်ထောက်ပြီး ကိုယ်ကို နဲနဲ လှဲလိုက်…ရပြီ….မောင်လေး…..“ ခင်နွဲ့ရီ ဇေယျာ၏ ပုဆိုးခါးပုံစကို ဆွဲဖြုတ်ချလိုက်သည်..။ ဇေယျာ့ လီးကြီးက မတ်ခနဲ ထွက်၍လာသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်နေရာမှ ငုံ့၍ လီးကို လက်ဖဝါးလေးဖြင့် အသာကိုင်ကာ ငုံ့နမ်းသည်..။ ပြီးတော့ နီရဲရွမ်းစိုနေသော သူမနွုတ်ခမ်းလေးဖြင့် လီးဒစ်ကြီးကို ဖွဖွလေး စုပ်သည်..။ ဇေယျာ တွန့်ခနဲ တွန့်ခနဲ ဖြစ်နေသည်..။ ထို့နောက် လျှာကို တစ်လစ်လေး ထုတ်ကာ ယက်ရုံမျှ မက လုံးတစ်နေသော ဂွေးဥကြီးကိုပါ ငုံ့၍ နမ်းလိုက်ပြီး နွုတ်ခမ်းဖြင့် ငုံစုပ်လိုက် လျှာလေးဖြင့် ယက်ပေးလိုက် လုပ်နေသည်..။ ပြီးတော့ အမွေးလေးတွေ ခပ်ပါးပါး ပေါက်နေသော ဇေယျာ၏ ဆီးခုံကိုပါ လျှာဖြင့် ယက်သည်..။ လီးထိပ်တွင် စိမ့်ထွက်လာသော အရည်ကြည်လေးတွေက လီးတန်ကြီးပေါ်သို့ လိမ့်၍ ဆင်းလာသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ မမှီ မကမ်း ထိုအရည်ကြည်လေးတွေကို လိုက်၍ ယက်သည်..။

ခင်နွဲ့ရီ ပေါင်ခြံတစ်ခုလုံးလည်း စိုရွဲလို့ နေပြီ… “သိပ်ချစ်တာပဲ….မောင်ရယ်….လုပ်ရအောင်နော်….မမ…မနေနိုင်တော့ဘူး…..“ တုန်ခိုက်စွာ ငြီးသံလေးဖြင့် တစ်ချက်ပြောလိုက်ပြီး ဇေယျာ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပါးပြင်တစ်ဖက်ကို ရွတ်ခနဲ နမ်းသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ အံတစ်ချက်ကြိတ်ခါ သူမ၏ ထဘီလေးကို မ၍ ဇေယျာ့ပေါင်ခွဆုံပေါ်သို့ ခွ၍ တက်လိုက်သည်..။ လက်တစ်ဖက်က တဆတ်ဆတ်ဖြစ်နေသော ဇေယျာ၏ လီးကြီးကို အသာထိမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်ကာ စိုရွဲနေသော သူမစောက်ပတ်ဝတွင် တေ့ကာ စောက်စေ့ထိပ်ကို လီးဒစ်ကြီးဖြင့် ပွတ်လိုက်ပြီးမှ အထဲသို့ဝင်အောင် ဖိချသွင်းယူလိုက်သည်..။ အားရကျေနပ်သွားသော ပီတိအဟုန်က ခင်နွဲ့ရီ တစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့နှံ့၍ သွားသည်..။ ဇေယျာ၏ ဆီးခုံနှင့် သူမ၏ စောက်ပတ်ဝတို့ဖိကပ်၍ လီးတစ်ချောင်းလုံးကို စောက်ပတ်ထဲ သွင်းထားပြီး ဖင်ကို နှဲ့ကာ လှည့်ပေးသည်..။ “မမရယ်….ဟင်း…ဟင်း….“ ခင်နွဲ့ရီ ဖင်ကိုကြွပြီး တစ်ချက်ချင်း လိုးသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ၏ စောက်ခေါင်းထဲတွင် အရည်တွေက မတရား ထွက်နေသဖြင့် တဘွတ်ဘွတ် အသံတွေက ထွက်ပေါ်၍ နေသည်..။ ဇေယျာက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခင်နွဲ့ရီ၏ နို့နှစ်လုံးကို တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ကိုင်သည်..။ ဖြစ်ညှစ်သည်..။

ရမ္မက်ထန်သော မျက်လုံးအစုံဖြင့် ဇေယျာ၏ မျက်နှာချောချောလေးကို ကြည့်ကာ အားပါးတရ ဆောင့်၍လိုးသည်..။ “မောင်ရယ်…..မောင်….ဟင်းဟင်း….အင်း…အောက်ကနေ ပင့်ပေး…..ပင့်ပေးပါလား…မောင်….အင်း……ဟင်း…..ကောင်းလိုက်တာ….ကွယ်…..“ ရမ္မက်တွေ ဆူဝေလာတော့ ခင်နွဲ့ရီ အားမရနိုင် ဖြစ်လာရသည်..။ ဇေယျာကလည်း အောက်က ပင့်တင်ကာ ဆောင့်ပေးသည်..။ လူပျိုပေမဲ့ ကြည့်ဖူးသော အခွေတွေက မနည်းတော့..။ စောက်ခေါင်းထဲတွင် လီးကချောင်သလို ဖြစ်နေပေမယ့် ခင်နွဲ့ရီ အတော်ပင် ကျေနပ်အားရဖြစ်နေမိသည်..။ မကြာမီ ခင်နွဲ့ရီ တစ်ကိုယ်လုံး ဆိမ့်တက်လာသည်..။ “ကျောချပြီး လှဲလိုက်….“ ဇေယျာထောက်ထားသော တံတောင်ဆစ်ကိုဖြုတ်၍ ကျောကို ချလိုက်တော့ ခင်နွဲ့ရီက ဆောင့်ကြောင့်အနေအထားမှ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဇေယျာ၏ အပေါ်သို့ မှောက်ချကာ ဖက်လိုက်ပြီး ဖင်ကြွ၍ ဆောင့်သည်..။ ဇေယျာကလည်း မတတ်တတတ်နှင့် အောက်မှ ပင့်ဆောင့်ပေးသည်..။“အား…..မောင်…..မောင်ရယ်….မမ…အား…..ပြီး ပြီ….အား…….` “အ…မမ….အင်း…….“ နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူပြီးကာ အရည်များ အိုင်ထွန်းသွားသည်..။ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လွတ်ထွက်သွားမှာ စိုးသည့်အလား အတင်းဖက်၍ အငမ်းမရ နမ်းလိုက်ကြပါတော့သည်..။

ခင်နွဲ့ရီနှင့် ဇေယျာတို့ ညစဉ် ပုံစံမျိုးစုံ နှင့် တွေ့ခဲ့ လိုးခဲ့ကြသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ…။ အရက်ကို ကြိုက်သော်လည်း မိန်းမက တားသဖြင့် မသောက်ပဲ နေခဲ့ရသော ခင်မောင်လွင်မှာလည်း မိန်းမက လိုလိုလားလား ရှိသဖြင့် နေ့စဉ် သောက်ခဲ့သည်မှာ မျက်နှာပင် အမ်းတမ်းတမ်း ဖြစ်နေချေပြီ..။ ပြူတင်းပေါက် ကို မျက်နှာပေး၍ ရပ်နေသော ခင်နွဲ့ရီ၏ နောက်သို့ ခင်မောင်လွင် က တိုးကပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ တင်သားအစုံကို လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်..။ “ရီလေး တော်တော်လေး ကျသွားတယ်နော်… နေရော ကောင်းရဲ့လား….“ “ကောင်းပါတယ်…ကိုရဲ့…ရီလေး အသက်လဲ ပြန်ကြည့်အုံးလေ…၊ ၃၅ ထဲ ရောက်နေပြီ…ပြီးတော့ အိမ်ထောင်ကျတာလဲ ၁၃ နှစ်ထဲ ရောက်နေပြီဟာ….“ “အင်း……..“ “ပြီးတော့ ရီလေးက ဟိုကိစ္စကို သိပ်ပြီး စိတ်မသန်လို့ ဒီလောက် တင်နေတာ…ဟုတ်ဖူးလား….ကိုရဲ့….“ ဟုတ်ဖူးလား ဟု ပြီတီတီလေး လှည့်ပြောလိုက်သော ခင်နွဲ့ရီ၏ ပါးလေး တစ်ဖက်အား ခင်မောင်လွင်က ရွတ်ခနဲ နေအောင် နမ်းလိုက်ပါတော့သည်..။ ပြီးပါပြီ….။

Zawgyi
မလုပ်ရတာ တစ်ပတ်ရှိသွားပြီလေ…..ရီလေး..ရဲ့…“ “အင်းပါ….နောက် နှစ်ရက် သုံးရက်လောက်နေမှ လုပ်ကွာ..နော်…ကိုကလဲ…..“ ခင်မောင်လွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခင်နွဲ့ရီကို သိုင်းဖက်ထားသော လက်အစုံကိ ဖယ်ရှားရုတ်သိမ်းလိုက်သည်..။ ခင်နွဲ့ရီ နောက်သို့လှည့်၍ ခင်မောင်လွင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်..။ “ကိုယ်ကလဲ…အိမ်ထောင်ကျတာ ၁၂ နှစ်ပဲ ရှိနေပြီ ဥစ္စာ..သားတောင်မှ ၆ တန်း ရောက်နေပြီ…မလျှော့သေးဘူး….“ ခင်မောင်လွင် ဘာမှ စကားပြန်မပြောမိ…။ရီလေး စီတ်ထဲတွင် ခင်မောင်လွင့်ကို ငြီးငွေေ့နသည်။“ကဲပါ…စိတ်ကောက်မနေပါနဲ့…နောက် ၃ ရက်….ဟုတ်လား…ရီလေး ကတိပေးပါတယ်….ကဲ ဈေးသွားအုံးမယ်…ကိုက ဒီနေ့ အလုပ်နားတော့ သားကို ကျူရှင် သွားကြိုပေး.ဟုတ်လား…“ “အင်း…….“ ခင်မောင်လွင် မလှမ်းချင်လှမ်းချင် ခြေလှမ်းများဖြင့် ကျောခိုင်း၍ ထွက်သွားတော့မှ ခင်နွဲ့ရီက မှန်တင်ခုံရှေ့ လှမ်းလာပြီး အလှပြင်တော့သည်..။ ခင်မောင်လွင်က အသက် ၄၀ ထဲ ရောက်နေပြီ..။ ခင်နွဲ့ရီက ၃၅ နှစ်..၊ ကလေးတစ်ယောက်အမေဆိုပေမယ့် မျိုးရိုးကြောင့်လားမသိ..။ ခင်နွဲ့ရီက လုံးဝ ကျမသွား..။ သူမကိုယ်ကို လည်း သူမ ဂရုစိုက်သူမို့ အလှအပတွေက အရာမယွင်း..။ လှမြဲ လှလျက်…။ ရင်းနှီးသူများက အပျိုတုံးကထက်ပင် ပို၍ လှလာသည်ဟု ပြောစမှတ် ပြုရသည်..။ ခင်နွဲ့ရီကို တွေ့သော ယောကျ်ားတိုင်းက သူမကို ငေး၍ မဆုံး..။ အနားမှာ ယောကျ်ားဖြစ်သူ ပါတာတောင်မှ အရေးမထားကြ..။ ခင်နွဲ့ရီကို ငမ်းကြသည်..။

ခင်နွဲ့ရီတို့နေတာက တောင်ဒဂုံ ရပ်ကွက်တွင် ဖြစ်သည်..။ ဈေးသို့ ထွက်လာတော့ ညနေ ၅ နာရီ လောက်ရှိပြီ..။ ဈေးသို့အသွား လမ်းတလျောက်၌ ယောကျ်ားတွေက သူမကို စောင်း၍ တစ်မျိုး ငဲ့၍ တစ်ဖုံ ကြည့်ကြတော့ ခင်နွဲ့ရီ စိတ်ထဲ ပီတိ ဖြစ်မိသည်..။ ပျံကျဈေးလေးထိပ်ဖက်နားတွင် ရှိသော လက်ဘက်ရည်ဆိုင်သို့ ရောက်လျင် လက်ဘက်ရည်ကြိုက်သော ခင်နွဲ့ရီတစ်ယောက် လမ်းမအစပ်တွင် ရှိသော စားပွဲတွင် ထိုင်၍ လက်ဘက်ရည်သောက်သည်..။ ဘေးမှ ခွေးခြေပေါ်သို့ ဈေးခြင်းတောင်းကို တင်လိုက်သည်..။ လက်ဘက်ရည်သောက်ရင်း ခင်နွဲ့ရီ၏ မျက်လုံးက ဘေးဘီသို့ ကစားလိုက်မိသည်..။ “ဟင်“ အသံလေးကတော့ လည်ချောင်းဝတွင် ပျောက်သွားသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ၏ မျက်နှာလေးကတော့ ပန်းနုရောင်သန်းသွားသည်..။ ကြည့်ပါအုံး…အသားဖြူဖြူ အရပ်ရှည်ရှည် ခပ်ချောချော ကောင်လေးတစ်ယောက် လက်ဘက်ရည်ဆိုင်ရှေ့နားက ကွမ်းယာဆိုင်ပေါ်မှနေ သူမကို အငမ်းမရ စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်..။

ကောင်လေးက ရှိလှမှ ၁၈ ၊ ၁၉ ပေါ့..။ ဒီကောင်လေး ဘယ်သူဆိုတာ ခင်နွဲ့ရီ ကောင်းကောင်းသိသည်..။ သူမ သားရဲ့ သူငယ်ချင်း၏ အစ်ကို ဇေယျာ ဆိုသောကောင်လေး ဖြစ်သည်..။ နေ့တိုင်း ဒီကွမ်းယာဆိုင်မှာ လာ၍ ထိုင်နေတာ တွေ့ရသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ ထိုင်နေရာနှင့် ကောင်လေးထိုင်နေရာက ခပ်စောင်းစောင်းလေး..။ ကောင်လေး၏ မျက်လုံးတွေက သူမရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွမ်းခြုံထားသည်..။ “ဟင်…ငါ….ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ…“ ခင်နွဲ့ရီ သူမကိုယ် သူမ အံ့သြမိသည်..။ ကိုယ့်သားလောက်ရှိသော ကောင်လေး၏ အကြည့်ကြောင့် အပျိုဖြန်းလေးလို သူမ ရင်တွေ ခုန်နေသည်..။ ဘေးရှိ ခွေးခြေပေါ်တွင် တင်ထားသော ဈေးခြင်းတောင်းက သူမ၏ အောက်ပိုင်းကို ကွယ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်..။ ဈေုးခြင်းတောင်းကို ယူ၍ မြေကြီးပေါ်သို့ ချလိုက်သည်..။ ပြီးတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ လက်ဘက်ရည်ကို ဇိမ်ခံ၍ အချိန်ဆွဲ သောက်နေသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ ကောင်လေးဖက်သို့ ဖြတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်တော့ သူမကို စူးရဲစွာ ကြည့်နေသော ဇေယျာနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသည်..။ ထိုအခိုက် ခင်နွဲ့ရီ ပြုံးပြလိုက်ပြီး မျက်လွာချကာ ရေနွေးကြမ်းကို ငှဲ့၍ သောက်နေလိုက်သည်..။ ဇေယျာ ထိုင်နေရာမှ ထ၍ သူမဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လာသည်..။

ခင်နွဲ့ရီ ၏ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာသည်..။ ကောင်လေး အနားရောက်လာတော့ ခင်နွဲ့ရီ မော့ကြည့်လိုက်သည်..။ “လာလေ….လက်ဘက်ရည်သောက်အုံး…..လေ…“ “ဟင့်အင်း…မသောက်တော့ဘူး..အန်တီ…“ `.ထိုင်လေ..“ ခင်နွဲ့ရီက သူမဘေးရှိ စောစောက ဈေးခြင်းတောင်း တင်ထားသော ခွေးခြေခုံကို ထိုးပေးသည်..။ ကောင်လေးကလဲ ခပ်ရဲရဲ ပင် ဝင်၍ ထိုင်လိုက်သည်..။ “မင်း အမေရော နေကောင်းရဲ့ လား….၊ မတွေ့တာတောင် ကြာပြီ….“ “နေကောင်းတယ်..အန်တီ..အမေလဲ ညီလေးနဲ့ အလုပ်ရွုပ်နေတယ်….“ “အင်း….လက်ဘက်ရည်သောက်ပါလား…မှာလိုက်မယ်…“ “ဟင့်အင်း..သောက်ပြီးပြီ….အန်တီရဲ့….“ ခင်နွဲ့ရီ၏ အသံတွေက မူမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူမကိုယ် သူမ သိနေသည်..။ ဇေယျာက ခင်နွဲ့ရီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဘေးလူများ မသိအောင် ဖြတ်ခနဲ ကြည့်သည်..။ အထူးသဖြင့် ခင်နွဲ့ရီ၏ ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွား ရင်သားအစုံကို အကြည့်များသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေသော်လည်း ကောင်လေးနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် ထိုင်နေရသည်ဖြစ်၍ မနေတတ်မထိုင်တတ် ဖြစ်လာရသည်..။ “ကဲ…အန်တီ ဈေးဝယ်လိုက်အုံးမယ်….နော်…သား…“ “ဟုတ်ကဲ့…..သားလဲ ဟိုဖက် ခဏလျှောက်လိုက်အုံးမယ်…“ ကောင်လေးက အရင်ထ၍ ဈေးတန်းဘက်သို့ ထွက်သွားသည်..။

ခင်နွဲ့ရီ လက်ဘက်ရည်ဖိုးရှင်းကာ ဈေးတန်းဖက်သို့ လျှောက်လာပြီး ဈေးဝယ်သည်..။ ဝယ်စရာရှိသည်များ ဝယ်ခြမ်းပြီးသောအခါ ခင်နွဲ့ရီ မျက်လုံးကစားကြည့်တော့ ဇေယျာဆိုသော ကောင်လေး ဈေးတစ်ဖက်ထိပ်နားတွင် မယောက်မလည်နှင့် ရပ်၍ သူမကိုပဲ..ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့် လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချပြီး ဈေးမှ ပြန်ခဲ့လေသည်..။ နောက်တစ်နေ့တွင် မနက်ပိုင်း တစ်ကြိမ် ၊ နေ့လည်ပိုင်း တွင် တစ်ကြိမ် ဇေယျာဆိုသော ကောင်လေး အိမ်ရှေ့မှ စက်ဘီးနှင့် ဖြတ်ရင်း အိမ်ဖက်သို့ လှည့် လှည့်ကြည့်သွားသည်ကို ခင်နွဲ့ရီ တွေ့လိုက်ရသည်..။ ညနေဈေးထွက်တော့ ခါတိုင်းထက်ပို၍ ခင်နွဲ့ရီ အလှပြင်မိသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရောက်တော့ ဇေယျာက သူမသောက်နေရာစားပွဲဘေးရှိ စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် မှာသောက်သည်..။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘေးမှ လူတွေအလစ်တွင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မျက်လုံးချင်းဆိုင် ကြည့်မိလိုက် ပြုံး၍ ပြလိုက်ကြနှင့် နှစ်ယောက်စလုံး၏ ရင်ထဲတွင်တော့ တစုံတခုကို သိနေသလို ခံစားနေရလေသည်..။

နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်…။ လေးရက်မြောက်သောနေ့တွင်တော့ ခင်နွဲ့ရီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ရောက်တော့ ဇေယျာ့ကို မတွေ့ရ..။ ခင်နွဲ့ရီ ဘေးဘီသို့ မျက်လုံးကစားရင်း ရှာကြည့်သည်..။ မတွေ့ရ…။ ဈေးတန်းဖက်သို့ လှမ်း၍ ကြည့်သည်…။ ကောင်လေးကို မတွေ့ရ…။ ခင်နွဲ့ရီ နေမထိ ထိုင်မထိ ဖြစ်လာရသည်..။ ဇေယျာများ လာအုံးမလားဟု လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ခါတိုင်းထက် ပို၍ ကြာကြာလေး ထိုင်နေမိသည်…။ မှောင်ရီပျိုးလာတော့မှ ခင်နွဲ့ရီ ဈေးတန်းထဲ လျှောက်လာပြီး ဈေးဝယ်သည်..။ခင်နွဲ့ရီ စိတ်ထဲ အတော်ပင် မနေတတ် မထိုင်တတ် ဖြစ်နေသည်…။ ဝယ်ရင်းခြမ်းရင်း ဈေးတန်းအလယ်လောက်ရောက်တော့မှ…ဟင်….ခနဲဖြစ်ကာ ခင်နွဲ့ရီ ရင်ထဲမှာ ဖိန်းရှိန်းသွားသည်..။ ဇေယျာက ဈေးတစ်ဖက်ထိပ် လမ်းဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်လေးထိုင်၍ သူမရှိရာဖက်သို့ ငေးကြည့်နေသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ သတိလက်လွတ်ဖြစ်ကာ ဇေယျာရှိရာသို့ ဦးတည်၍ လျှောက်လှမ်းသွားမိသည်..။ ပြီးမှ သူမကိုယ် သူမ သတိထားမိတော့ ဇေယျာရှိရာနှင့် မလှမ်းမကမ်း တဖက်ဈေးထိပ်နားပင် ရောက်လို့နေပြီ…..။ ခင်နွဲ့ရီ ကိုယ်ရှိန်သပ်၍ ရပ်လိုက်သည်..။ ပြီးတော့ သူမခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်..။ ဓါတ်မီးတိုင် တစ်တိုင်လောက်အကွာတွင် လမ်းဘေး၌ ပေါက်နေသော ကျူမြက်ရုံတွေ ရှိသည်..။ ဇေယျာဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်သည်..။ သူမကို ကြည့်နေသော ဇေယျာကို ကျူမြက်ရုံတွေ ရှိရာသို့ မေးငေါ့ပြသည်..။ ဇေယျာ သူ့နောက်သို့လှည့်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်ကာ ထပြီး ကျူမြက်ရုံတွေ ရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်..။

ဈေးတန်းထဲတွင် လူလဲ အတော်ရှင်းနေပြီ….။ ခင်နွဲ့ရီနေရာတွင်ပင် ရပ်ပြီး လမ်းဘေးနှစ်ဖက်ရှိ ဈေးဆိုင်များကို တစ်ဆိုင်ချင်းနီးပါး စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်သည်..။ခင်နွဲ့ရီပုံစံက ဘာဝယ်စရာ ကျန်သေးလဲဟု ရပ်ပြီး စဉ်းစားနေတဲ့ ပုံ…။ ဈေးဆိုင်တွေ သိမ်းဖို့ပြင်နေကြပြီ..။ သူမကို ဂရုစိုက်ကြည့်နေသူ တစ်ယောက်မှ မရှိ..။ ခင်နွဲ့ရီ သုတ်ခနဲ လျှောက်ကာ ကျူမြက်ရုံတွေဆီသို့ သွားသည်..။ မြက်ရုံတွေနား ရောက်တော့ ဇေယျာက မြက်ရုံတစ်ရုံအတွင်းနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး သူမကို ကြည့်နေသည်..။ အနားတွင် အိမ်တွေက ကျဲသည်..။ သူတို့ကို မမြင်နိုင်..။ ခင်နွဲ့ရီ ရပ်လိုက်ပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ ရှင်းမရှင်း ခဏကြည့်လိုက်ရာ အသွားအလာ တစ်ယောက်မှ မရှိ..။ ခင်နွဲ့ရီ ဖြတ်ခနဲ ကျူမြက်ရုံထဲ လှမ်းဝင်ကာ ဇေယျာ့ ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်သည်..။ ဇေယျာကလည်း သွက်သည်..။ ခင်နွဲ့ရီ၏ လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်း၍ ဆွဲယူဖက်လိုက်ပြီး ပါးနှစ်ဖက်ကို အငမ်းမရ နမ်းလိုက်သည်..။ ဇေယျာက ခင်နွဲ့ရီကို လှမ်း၍ ဖက်ကာ ဆွဲယူလိုက်ရင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရာမှ ဒူးထောက်လျက်သား ဖြစ်သွားတော့ သူ့ပုဆိုးထဲမှ တောင်ထနေသော လီးကြီးက ခင်နွဲ့ရီ၏ ပေါင်တန်ကို ထိုးထောက်မိနေသည်..။

ခင်နွဲ့ရီ တစ်ကိုယ်လုံး အပျိုမလေးသဖွယ် ဖျန်းခနဲ ကြက်သီးတွေ ထသွားသည်..။ ပါးနှစ်ဖက်ကို နမ်းပြီးသွားတော့ ခင်နွဲ့ရီ၏ မျက်နှာကို သူ့ပခုံးတစ်ဖက် နှင့် မှေးထားလိုက်ရာ ခင်နွဲ့ရီက ဇေယျာ့ ပုခုံးကို သူမနဖူးနှင့် မှေးတင်၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်…။ ဇေယျာက ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခင်နွဲ့ရီ၏ နို့အုံတစ်ဖက်ကို အုပ်ကိုင်၍ ဖျစ်ညှစ်ကာဆွဲသည်..။ နဖူးမေးတင်၍ ငုံ့ကြည့်နေသော ခင်နွဲ့ရီသည် ပုဆိုးထဲမှ တဆတ်ဆတ် တောင်ထနေသော လီးကြီးကို တစိုက်မတ်မတ် ကြည့်နေမိသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ၏ နို့ကြီးတစ်လုံးကို ဇေယျာက ဖျစ်ညှစ်နေရင်း ပါးတစ်ဖက်ကိုလည်း ရှိုက် ရှိုက်နမ်းသည်..။ ခင်နွဲ့ရီတစ်ကိုယ်လုံး ဖိန်းရှိန်း၍ တုန်ခိုက်နေသည်..။ ဇေယျာ အသက်ရွူသံကလည်း တရွူးရွူးပြင်းထန်နေသည်..။ “တော်ပြီ..ကွာ..နော်…..“ တိုးတိုးလေးပြောပြီး…ခင်နွဲ့ရီ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တော့ ဇေယျာက လည်း ဆတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ခင်နွဲ့ရီ ကိုယ်လုံးကို ဆွဲဖက်လိုက်သည်..။ သန်လိုက်တဲ့ ကောင်လေး…။ ခင်နွဲ့ရီ အသက်ရွူမရလောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်..။ ပြီးတော့ သူ့ဟာကြီးက ပေါင်ထိပ်ကို ဟိုထောက်သည်ထောက်နဲ့ အတော်ကြီးကို သန်မာတာပဲ…။ “တော်…..ပြီ ကွယ်…….“ ဇေယျာ ခင်နွဲ့ရီကို လွတ်ပေးလိုက်သည်..။ ခင်နွဲ့ရီ ဇေယျာ၏ မျက်နှာလေးကို ကြည်ကြည်နူးနူးလေး ကြည့်ရင်း ပါးတစ်ဖက်ကို ရွတ်ခနဲ လှမ်းနမ်းလိုက်ပြီး ကျူမြက်ရုံထဲမှ လမ်းပေါ်သို့ လှမ်း၍ တက်လိုက်သည်..။ ဘာမျှ မကြာ..။ သုံးမိနစ်မျှသာ ကြာသည်..။ ဘေးဘီသို့ ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှ မရှိ..။ အကျႌလုံချည်တွေ ဆွဲဆန့်ရင်း လက်တစ်ဖက်က ဈေးခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ ခပ်သွက်သွက် ထွက်ခဲ့သည်..။

ခင်နွဲ့ရီနှင့် ဇေယျာတို့ ညနေတိုင်း လမ်းဘေးကျူမြက်ရုံတွင် တွေ့နေခဲ့သည်မှာ လေးရက်ခန့် ရှိခဲ့ချေပြီ..။ ခင်နွဲ့ရီ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်တိုင်း မနေတတ် မထိုင်တတ်ကြီး ဖြစ်နေရပြီး စဉ်းစားမိတိုင်း စောက်ရည်ကြည်တွေက စိမ့်စိမ့်ထွက်လာတတ်ကြသည်..။ ဒီလိုခံစားနေရတာကိုပဲ ခင်နွဲ့ရီ သာယာနှစ်ခြိုက်နေမိသည်..။ “ရီလေး….ညကျရင်နော်…..“ ခင်မောင်လွင့် အသံကြောင့် ခင်နွဲ့ရီ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်..။ ခင်မောင်လွင်က သူမကို နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်သည်..။ “ဘယ်လိုလဲ…ဟင် ရီလေး….“ အမျိုးမျိုး အကြောင်းပြကာ ရှောင်လွဲနေရတာ ဒီနေ့တော့ ဘယ်လိုမှ ရှောင်လို့မရတော့မှန်း ခင်နွဲ့ရီ သိလိုက်သည်..။ ..“

“ကဲပါ…ကိုရယ်…ဖယ်အုံး ညကျမှ တွေ့တာပေါ့… ရီလေး ဈေးသွားဖို့ ပြင်လိုက်အုံးမယ်…..“ “ရီလေးကလဲကွာ….နှစ်ရက်စာလောက် ဝယ်ပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲ ထည့်ထားလိုက်ပါလား… ရီလေး သွားရလာရတာ ပင်ပန်းတာပေါ့….ကွယ်…“ “ဟွန်း…..သူ့မီးက လာတယ်မို့လား….ကိုယ့်ယောကျ်ားကို လတ်လတ် ဆတ်ဆတ် စားစေချင်လို့ …..ဒါမှ အားရှိမှာ….ဟုတ်ဖူးလား…..“ “ဟဲဟဲ…..ဟုတ်ပါတယ်…ဟုတ်ပါတယ်…“ ဈေးသွားဖို့အတွက် ခင်နွဲ့ရီ စိတ်တိုင်းကျ အလှပြင်နေမိသည်..။ ပြီးတော့ ဘရာစီယာ ဝတ်မည်လုပ်ပြီးမှ မဝတ်တော့ပဲ တီရှပ်တစ်ထည်ကို ခေါင်းမှ စွပ်၍ တစ်ထပ်တည်း ဝတ်လိုက်သည်..။ ဝတ်ရင်း ခင်နွဲ့ရီ၏ မျက်နှာလေး ဘာစဉ်းစားမိသည် မသိ နီရဲသွားသည်..။ ကလေးတစ်ယောက်အမေဖြစ်သော်လည်း ခင်နွဲ့ရီ၏ နို့အုံထွားထွားတွေက ပုံပျက်မသွား ၊ လျော့တိလျော့ရဲ တွဲမနေ…။ တင်းတင်းမာမာဖြင့် အလုံးမပျက် လှနေဆဲ ဖြစ်၍ တစ်ထပ်တည်း ဝတ်၍ ကြည့်ကောင်းသည်..။သူမဈေးသွားတော့ အချိန်က မှောင်ရိပ်သန်းနေပြီ…။ ခင်နွဲ့ရီ ပြင်ဆင်ပြီး ဈေးခြင်းတောင်း ဆွဲ၍ ထွက်သည်..။

အိမ်ပေါက်ဝ ရောက်မှ စိတ်ထဲ မလုံသည်မို့ …. “.ကို.ရီလေး သွားပြီ……“ “အင်း…..အင်း……….“ ဈေးထွက်လာသော ခင်နွဲ့ရီ ရင်ထဲတွင် ခါတိုင်းနေ့တွေလိုပင် ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်..။ ထုံးစံအတိုင်း ဇေယျာက ကျူမြက်ရုံထဲတွင် စောင့်နေသည်..။ ခင်နွဲ့ရီက သူ့ရှေ့သို့အရောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် ဇေယျာက လှမ်းပြီး ဖက်ကာ နမ်းသည်..။ ပြီးတော့ ခင်နွဲ့ရီ၏ နို့တွေကို ကိုင်ဆွဲကာ ဖျစ်ညှစ်တော့ ဘရာစီယာ ခံဝတ်ထားသည်နှင့် မတူပဲ တီရှပ်တစ်ထပ်တည်းသာ ဝတ်ထားသဖြင့် အကိုင်ခံရသော ခင်နွဲ့ရီ နှင့် ကိုင်နေသော ဇေယျာတို့မှာ အသားချင်းထိကာ ကိုင်ရသလို အရသာတွေ့လှသည်..။ ခင်နွဲ့ရီက သူမ၏ နဖူးကို ဇေယျာ၏ ပခုံးပေါ် မှေးတင်၍ အကိုင်ခံနေရင်းက ဇေယျာ၏ ပုဆိုးထဲမှ ထောင်ထနေသော လီးတန်ကြီးကို လက်ကလေးဖြင့် လှမ်း၍ အသာအုပ်ကိုင်လိုက်သည်..။ ဇေယျာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်..။ ပြီးတော့ လီးကို ပုဆိုးပေါ်မှပင် အသာကိုင်၍ ပွတ်ပေးပြန်တော့ ဇေယျာက သူမကို အတင်းတိုး၍ ဖက်ပြီး နို့ကိုင်တာတွေက ကြမ်းလာသည်..။

ခင်နွဲ့ရီ အရသာ တွေ ပိုတွေ့လာသည်..။ ဇေယျာ၏ ပုဆိုးခါးပုံစကို ဆွဲဖြုတ်ချလိုက်တော့ လီးက ထောင်ခနဲ ထွက်လာသည်..။ ရှင်းသန့်လှသော လူပျိုလီး…။ ဒစ်ပင် မပြုတ်သေး…။ အသာလေး လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်ပေးသည်..။ ဇေယျာ့ လီးမှာ သူမယောကျ်ား ခင်မောင်လွင်၏ လီးလောက် မကြီး..။ အရှည်ကတော့ အတူတူလောက်ပင်..။ အင်း…ခုမှ ငယ်ငယ်လေး ရှိသေးတာပဲ …ဆက်ပြီးထွားလာမှာပေါ့…ဟု တွေးကာ မေးသိုင်းကြိုးနေရာကို လက်မလေးဖြင့် ဖွဖွလေး ဖိကာ ပွတ်ပေးလိုက်သည်..။ လီးကြီးက ဆတ်ခနဲ ..ဆတ်ခနဲ ရုန်းနေသည်..။ လီးထိပ်အပေါက်လေးမှ အရည်လေးတွေ စို့ထွက်လာသည်..။ “တော်ပြီ…နော်…..မောင်….“ ပြောလဲပြော လီးကြီးကို လက်ဖြင့် တအားဆုပ်ညှစ်လိုက်ပြီး ခင်နွဲ့ရီ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်..။ ပြီးတော့ အဝတ်အစားတွေကို ပြန်၍ စန့်ရင်း အပြန်လမ်းသို့ လှမ်းခဲ့သည်..။

“ကို…ကလဲကွာ…အစောကြီး ရှိသေးတယ်လေ….ခုမှ ရှစ်နာရီလောက်ပဲ ရှိသေးတာ…“ “ရီလေးကလဲ…ကွာ…သားလည်း အိပ်သွားပြီပဲ…..“ အိပ်ယာပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်၍ အိပ်နေသော ခင်နွဲ့ရီကို ကြုံး၍ ဖက်လိုက်သဖြင့် ခင်နွဲ့ရီ လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်..။ ခင်နွဲ့ရီက ညနေက ဇေယျာနှင့် ကိစ္စကို စားမြုံ့ပြန်နေခြင်း ဖြစ်သည်..။သူမ၏ မျက်စိထဲ ဇေယျာ့ လီးကြီးက မထွက်..။ မခံ၍ မဖြစ်တော့…။ သူ့ကို မြန်မြန် ပြီးအောင် လုပ်မှပဲ…။ ငါ သူနဲ့ မပြီးချင်ဘူး..။ မိန်းမတော်တော်များများ၏ အတွေးအခေါ်အတိုင်း ခင်နွဲ့ရီ သုံးပစ်လိုက်သည်..။ “ကဲ…ပါ….ကို…….ပက်လက်လှန်လိုက်….“ ခင်မောင်လွင် ပက်လက်လှန်လိုက်တော့ သူမက ပုဆိုးကို ဆွဲ၍ ချွတ်လိုက်သည်..။ ထောင်းခနဲ ထွက်လာသော လီးကြီးက ထိပ်ကြီး နီရဲနေသည်..။

ခင်နွဲ့ရီ လက်တစ်ဖက်က ခင်မောင်လွင်၏ လီးကြီးကို ကိုင်၍ ဂွင်းတိုက်ပေးပြီး…ခင်မောင်လွင်၏ နွုတ်ခမ်းကို ဖိကပ်၍ စုပ်ပေးသည်..။ ခင်မောင်လွင့် လက်တစ်ဖက်က ခင်နွဲ့ရီကို ဖက်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်ကနို့ကို လှမ်းဆွဲနယ်သည်..။ နွုတ်ခမ်းချင်း ခွာလိုက်တော့ ခင်မောင်လွင် ကြုံး၍ ထသည်..။ “ကိုယ်….ပြီးတောင် ပြီးချင်နေပြီ…ကွာ….“ “ရီလေးလဲ ကိုယ့်လိုပဲ……ကွယ်…“ ပြောရင်း အိပ်ယာပေါ်သို့ ခင်နွဲ့ရီက ပက်လက်လှန်ချလိုက်သည်..။ “ကို…ရာ မချွတ်တော့ဘူးနော်….ဒီတိုင်းပဲ…လုပ်တော့..“ ခင်နွဲ့ရီက ဝတ်ထားသော ထဘီကို ခါးထိလှန်တင်ပေးသည်..။ သူမဝတ်ထားသည်က ရှပ်အကျႌ လက်တိုလေး တစ်ထပ်တည်းမို့ ရင်ဘတ်က အကျႌ ကျယ်သီးတွေ ကို ဖြုတ်ပြီး နို့နှစ်လုံးကို ဖော်ပေးလိုက်သည်..။ ခင်မောင်လွင်က သူမ၏ လင်ဆိုတော့လဲ တာဝန်ကျေရပေမည်..။ အတော့်ကို စိတ်ထနေပုံရသော ခင်မောင်လွင်က ခင်နွဲ့ရီ၏ ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ထောင်၍ ဒူးထောက်ဝင်လိုက်ပြီး လီးကို တေ့ကာ လျှောခနဲ သွင်းလိုက်သည်..။ ခင်နွဲ့ရီက စောက်ခေါင်းထဲ ဝင်လာသော လီးကို စောက်ပတ်အတွင်းမှ ညှပ်၍ ညှစ်ပေးလိုက်သည်..။ ခင်မောင်လွင် လီးကို တဆုံးသွင်းထားရင်း ခင်နွဲ့ရီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ.. “ရီလေးက ခလေးတစ်ယောက်မွေးခဲ့ပေမဲ့ ဗိုက်ကြောတွေ ပြတ်မနေတော့ ငါကံကောင်းတာပဲ…“ ဟုတွေးပြီး ခင်နွဲ့ရီ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ကာ နို့တစ်လုံးကို ဆွဲ၍ စို့ရင်း ဖင်ကြွပြီး ဆောင့်လိုးလိုက်သည်..။

ပထမ တစ်ချက်နှစ်ချက် ခပ်ဖြေးဖြေး ဆောင့်လိုက်ပြီး သည်နှင့် မနားတမ်း ဒရစပ် ဆောင့်လိုးတော့သည်..။ “အ….အ…..ကောင်းလိုက်တာ…ကို ရယ်….အင်း..ချစ်…တယ်…သိပ်ချစ်တာပဲ…ဆောင့်..ဆောင့်…..အမလေး…ကိုရယ်….“ အငမ်းမရပုံဖြင့် ညီးကာ ညွုသံလေး ပေးသည်..။ ပါးစပ်က မ သံလေး ပေးရင်း ခါးက ကော့ကော့တင်ပေးကာ စောက်ပတ်ထဲက လီးကို ညှစ်ညှစ်ပေးသည်..။ ခင်မောင်လွင် အသက်ရွူသံတွေ ပြင်းကာ နှာမွုတ်သံကြီးက တရွူးရွူး ဖြစ်လာသည်..။ အမြဲ ခံနေကျမို့ ခင်မောင်လွင် ပြီးကာနီးပြီကို ခင်နွဲ့ရီ သိလိုက်သည်..။ လီးတစ်ချောင်းလုံးဖြင့် အလိုးခံနေရမှတော့ ခင်နွဲ့ရီမှာလည်း ဖီလင်တွေ နဲ့ ဆိမ့်စပြုလာသည်..။ မျက်လုံးအစုံကို မှိတ်ထားပြီး သူမစောက်ပတ်ထဲလိုးနေသော လီးက ခင်မောင်လွင်၏ လီးဖြစ်သော်လည်း သူမစိတ်ထဲ ညနေကတွေ့ခဲ့သော ဇေယျာ ၏ လီးဟု စိတ်ကူးယဉ်ကာ နေသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ တစ်ကိုယ်လုံး ရွတက်လာသည်..။ ပြီးလို့ မဖြစ်သေး…။ ခင်မောင်လွင်၏ လီးနဲ့ မပြီးချင်တာ စိတ်ထဲ စွဲနေသည်..။ သူ့ကို မြန်မြန် ပြီးခိုင်းလိုက်မှ ဖြစ်မယ် လို့ တွေးလိုက်သည်..။ ခင်မောင်လွင်၏ တရစပ် ဆောင့်ချက်တွေက ခုတင်ကြီး တစ်ခုလုံး တကျွိကျွိ မြည်နေသည်..။ “လုပ်….လုပ်..ကို ……ရီလေး ပြီးတော့မယ်…..မြန်မြန်လေး…ဆောင့်…အား….အ….အင်း…..“ အားသွန်၍ ဆောင့်လိုးလိုက်သော ခင်မောင်လွင်မှာ လီးကို စောက်ခေါင်းထဲ တဆုံးထိုးနှစ် စိုက်သွင်းလိုက်ပြီး သုတ်ရေများကို ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်..။

ခင်မောင်လွင်က ခဏအကြာ ခင်နွဲ့ရီ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဆင်းပြီး ပက်လက်လှန်ချလိုက်တော့ ခင်နွဲ့ရီက ထထိုင်ပြီး ခင်မောင်လွင်ကို ပုဆိုး ပြန်စွပ်ပေးလိုက်သည်..။ ပြီးတော့ သူမ ခါးထိလှန်ထားသော ထဘီလေးကို ပြန်ဆွဲချရင်း အိပ်ယာပေါ် ပြန်၍ လှဲချလိုက်သည်..။ လူတစ်ကိုယ်လုံး နွမ်းနယ်၍ နေသည်..။ ၁၀ မိနစ်လောက် ကြာတော့ ခင်မောင်လွင်ထံမှ ဟောက်သံက ထွက်လာသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ အိပ်ယာပေါ်မှ အသာအယာထ၍ ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်..။ ပြီးတော့ ခုတင် ခြေရင်းဖက်သို့ လာကာ ထဘီဟောင်းတစ်ထည်ဖြင့် သူမ၏ ပေါင်ကြားတွင် ပေကျံနေသည်များကို သုတ်သည်..။ ထိုအခိုက်မှာပင် လမ်းဒေါင့်ဆီမှ ဂစ်တာတီးသံ ထွက်ပေါ်လာ၍ ခင်နွဲ့ရီ နားစွင့်မိလိုက်သည်.. ။ ဒီနေရာတွင် ဂစ်တာတီးသံ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပါ..။ ဂစ်တာသံနောက်မှ သီချင်းသံက ထွက်ပေါ်လာသည်..။“ဟင်…ဒါ..ဒါ..ဇေယျာ့ အသံပဲ…ပတ်ဝန်းကျင်ကများ ….အို….ဒီနားမှာ အပျိုလေးတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ….“ နားစွင့်နေရင်း လက်ထဲမှ ထဘီဖြင့် စောက်ဖုတ်ကို ဆက်၍ မသုတ်သေးပဲ အသာအုပ်ကိုင်ထားသည်..။

နားထောင်ရင်း နားထောင်ရင်းဖြင့် ဇေယျာ့ အသံမှန်းလဲ သိနေတော့ ခင်နွဲ့ရီ၏ စိတ်တွေက ကြွလာသည်..။ စောစောက ခင်မောင်လွင် လိုးသဖြင့် ပြီးချင်ချင် ဖြစ်နေသော စိတ်က နဲနဲ ငြိမ်နေရာမှ ဟုန်းခနဲ ထ၍ လာသည်..။ လက်ထဲမှ ထဘီလေးဖြင့် စောက်ပတ်ကို ဖိဖိပွတ်သည်..။ အရသာတွေ့လာတော့ မျက်လုံးအစုံကို မှိတ်ရင်း ဇေယျာ၏ အသံကို နားစွင့်သည်..။ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ညနေက မြင်ခဲ့ရသော ဇေယျာ့ လီးကြီးကို ပြန်မြင်ယောင်နေသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ သူမစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့…။ မျက်လုံးဖွင့်၍ ခုတင်ပေါ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်.။ ခင်မောင်လွင်က မှန်မှန်ကြီး ဟောက်၍ အိပ်ပျော်နေသည်..။ လက်ထဲမှ ထဘီဟောင်းလေးကို ဘေးသို့ချလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပြန်ထောက်၍ ဖင်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်..။ ပြီးမှ ပေါင်ကို ကားလိုက်ကာ မတရားဖောင်းတင်းလာသော စောက်ပတ်ကြီးကို လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်၍ ပွတ်သည်..။ စောက်စေ့လေးကို လက်ညှိုးထိပ်ဖြင့် ကလိသည်..။ နားက ဇေယျာ ၏ အသံကို အဆက်မပြတ် နားစွင့် ရင်း မှိတ်ထားသော မျက်လုံးထဲမှာ ဇေယျာ့ လီးကြီးကို မြင်ယောင်ကာ လက်ညှိုးလက်ခလယ် ပူး၍ စောက်ခေါင်းထဲ ထိုးသွင်း၍ ထုတ်ချီသွင်းချီဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ထိုးသည်..။

“အင်း…ဟင်း…..ဇေယျာရယ်…..သား….ရယ်…..“ ခဏအတွင်း ခင်နွဲ့ရီတစ်ယောက် ပြီးချင်လာသည်..။ လက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခပ်သွက်သွက်လေး ထိုးထဲ့၍ လိုးသည်..။ “ဇေယျာ….မမ..ပြီး…တော့ မယ်….အ…..အ…အား….“ ခင်နွဲ့ရီတစ်ယောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရွုံ့မဲ့၍ ဖင်ကြီးဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ ဖြစ်ကာ ပြီးသွားရတော့သည်..။ နောက်နေ့တွင် ခင်နွဲ့ရီသည် မနက်ပိုင်း ထဲက ဈေးသို့သွား၍ ညနေပိုင်းကျတော့ ပျံကျဈေးလေးကို မသွားတော့ပေ..။ ထို့ကြောင့် ဇေယျာနှင့် မတွေ့ရ..။ တွေ့ချင်သော စိတ်က အဆမတန် ရင်ထဲတွင် ဖြစ်နေပေမယ့် ဒီစိတ်ကို အတင်းမျိုသိပ် ချုပ်တည်းထားပြီး ခင်နွဲ့ရီသည် ဇေယျာကို ရှောင်နေခဲ့သည်..။ ည ၉ နာရီ ထိုးပြီ..။ သားနှင့် လင်ဖြစ်သူ ခင်မောင်လွင်တို့ အိပ်၍ သွားပြီ..။ ညနေက မသောက်တာကြာပြီဖြစ်သော ခင်မောင်လွင်ကို ခင်နွဲ့ရီကပင် စကားစ၍ အရက်သောက်ဖြစ်အောင် ဆွယ်ကာ အမြည်းကောင်းကောင်း လုပ်ပေးကာ အရက်တိုက်ခဲ့သည်..။ ခင်မောင်လွင် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ တစ်ရေး မနိုးနိုင်တော့…။ ခင်နွဲ့ရီ တွက်ထားသည့်အတိုင်း ည ၉ နာရီ ကျော်လျင် ဂစ်တာသံနှင့် ဇေယျာ့ သီချင်းသံက ထွက်ပေါ်လာသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ အိပ်ယာပေါ်တွင် အသာလှဲ၍ ဇေယျာ၏ အသံကို နားစွင့်ရင်း ဖီးတက်နေမိသည်.။

ထဘီထဲ လက်ထည့်၍ စောက်ဖုတ်ကို ပွတ်သည်..။ စောက်စေ့လေးကို လက်ညှိုးထိပ်လေးနဲ့ ကလိသည်..။ ခဏအတွင်း ခင်နွဲ့ရီ၏ စောက်ဖုတ်ကြီးက မတရားဖောင်း၍ ခုံးထလာပြီး စောက်ရည်ကြည်လေးတွေက စိုရွဲ၍ လာသည်..။ဒီအခိုက်မှာပင် ဂစ်တာတီးပြီးသွားသော ဇေယျာက လှမ်း၍ အကြည့်ဖြင့် ဆုံသဖြင့် လက်ယပ်လှမ်းခေါ်လိုက်သည်…။ ခင်နွဲ့ရီတို့ အိမ်က ဒေါင့်အိမ် ..။ အိမ်ရှေ့တွင် က ပန်းစိုက်ရောင်းသောခြံရှိသည်..။ လူနေသည့်တဲက ဟိုတစ်ဖက်တွင် တော်တော်ဝေးသည်..။ ခြေရင်းဘက်က လမ်း ..။ လမ်းတစ်ဖက်က အိမ်ကလည်း ဝေးသည်..။ တဲသာသာ အိမ်လေး ဖြစ်၍ ခြံစည်းရိုးပင်တွေက တဲကိုပင် မမြင်ရ..။ ခေါင်းရင်းဘက်ကအိမ်က လူမနေ..။ အိမ်က ပျက်စီးနေပြီ..။ ဒီနေ့မီးပျက်သော ရက်..။ ခင်နွဲ့ရီ ညဦးထဲက ခြံစည်ရိုးတံခါးကို စေ့ထားသည်..။ ဇေယျာ ဂစ်တာကိုင်၍ ခြံစည်းရိုးတံခါးကို တွန်းဝင်လာသည်..။

ခင်နွဲ့ရီ အိမ်တံခါးကို ပြန်စေ့၍ အောက်သို့ ဆင်းလိုက်သည်.။ ဇေယျာက ခြံစည်းရိုးအတွင်းဖက်တွင် ဂစ်တာကို ထောင်ခဲ့ပြီး ခင်နွဲ့ရီဆီ လျှောက်လာသည်.။ နှစ်ယောက်သား ထိုင်ချလိုက်ပြီး..ထွေးနေအောင် ဖက်ကာ နမ်းကြသည်..။ ခင်နွဲ့ရီတို့ ခြံစည်းရိုးက လူတစ်ရပ်ကျော်လောက် ရှိသော ဝါးကပ်ခြံစည်းရိုး ဖြစ်သည်.။ ဒီနေ့တော့ ခင်နွဲ့ရီက ဇေယျာကို အတင်းကြုံး၍ ဖက်ထားမိသည်..။ ခင်နွဲ့ရီမှာ ညအိပ်ရန်ဝတ်ထားသော ရှပ်အကျႌလက်တိုကို ရင်ဘတ် ကျယ်သီးတွေဖြုတ်ပေးလိုက်သည်..။ ကောင်လေးက ချက်ချင်းပင် မျက်နှာကို ထိုးအပ်ကာ နို့နှစ်လုံးကို ဆွဲစို့သည်..။ ခင်နွဲ့ရီ ရင်ဘတ်လေး ကော့၍ ကော့၍ ပေးပြီး နို့နှစ်လုံးကို ကလေးနို့တိုက်သလို လက်ဖြင့်မကိုင်ကာ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး အစို့ခံသည်..။ စောက်ရေတွေကလည်း တစိမ့်စိမ့် ယိုစီးကျနေပြီ.။ ခင်နွဲ့ရီ အိမ်ပေါ်သို့ တစ်ချက်နားစွင့်ကြည့်သည်.။ လင်ဖြစ်သူ ခင်မောင်လွင့် ဟောက်သံကသာ အဆက်မပြတ် ထွက်နေသည်..။ ဘေးဘီသို့ မျက်လုံး ကစားကြည့်သည်..။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မှောင်မဲ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဘာလွုပ်ရှားမွုမှ မတွေ့ရ…။ “အန်တီ့ကို သိပ်ချစ်တာပဲ…“ “တို့လဲ ချစ်တယ်… အင်း….မမလို့ခေါ်တော့နော်….ခုပဲ…တို့ကို မယားဖြစ်အောင် လုပ်တော့မှာမို့လား…. မမလဲ. .မောင်လေးလို့ခေါ်မယ်…သိလား….“ “အင်း……“ “ကဲ….လာ….“ ခင်နွဲ့ရီသည် ဇေယျာကို အိမ်ဘေးသို့ ခေါ်လာသည်..။

အိမ်ဘေး မြက်နုနုလေးများ ပေါက်နေသော နေရာရောက်တော့ …. “ဖင်ချပြီး ထိုင်လိုက်….“ “ခြေထောက်ဆင်း….ဟုတ်ပြီ….နောက်ကို တံတောင်ဆစ်ထောက်ပြီး ကိုယ်ကို နဲနဲ လှဲလိုက်…ရပြီ….မောင်လေး…..“ ခင်နွဲ့ရီ ဇေယျာ၏ ပုဆိုးခါးပုံစကို ဆွဲဖြုတ်ချလိုက်သည်..။ ဇေယျာ့ လီးကြီးက မတ်ခနဲ ထွက်၍လာသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်နေရာမှ ငုံ့၍ လီးကို လက်ဖဝါးလေးဖြင့် အသာကိုင်ကာ ငုံ့နမ်းသည်..။ ပြီးတော့ နီရဲရွမ်းစိုနေသော သူမနွုတ်ခမ်းလေးဖြင့် လီးဒစ်ကြီးကို ဖွဖွလေး စုပ်သည်..။ ဇေယျာ တွန့်ခနဲ တွန့်ခနဲ ဖြစ်နေသည်..။ ထို့နောက် လျှာကို တစ်လစ်လေး ထုတ်ကာ ယက်ရုံမျှ မက လုံးတစ်နေသော ဂွေးဥကြီးကိုပါ ငုံ့၍ နမ်းလိုက်ပြီး နွုတ်ခမ်းဖြင့် ငုံစုပ်လိုက် လျှာလေးဖြင့် ယက်ပေးလိုက် လုပ်နေသည်..။ ပြီးတော့ အမွေးလေးတွေ ခပ်ပါးပါး ပေါက်နေသော ဇေယျာ၏ ဆီးခုံကိုပါ လျှာဖြင့် ယက်သည်..။ လီးထိပ်တွင် စိမ့်ထွက်လာသော အရည်ကြည်လေးတွေက လီးတန်ကြီးပေါ်သို့ လိမ့်၍ ဆင်းလာသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ မမှီ မကမ်း ထိုအရည်ကြည်လေးတွေကို လိုက်၍ ယက်သည်..။

ခင်နွဲ့ရီ ပေါင်ခြံတစ်ခုလုံးလည်း စိုရွဲလို့ နေပြီ… “သိပ်ချစ်တာပဲ….မောင်ရယ်….လုပ်ရအောင်နော်….မမ…မနေနိုင်တော့ဘူး…..“ တုန်ခိုက်စွာ ငြီးသံလေးဖြင့် တစ်ချက်ပြောလိုက်ပြီး ဇေယျာ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပါးပြင်တစ်ဖက်ကို ရွတ်ခနဲ နမ်းသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ အံတစ်ချက်ကြိတ်ခါ သူမ၏ ထဘီလေးကို မ၍ ဇေယျာ့ပေါင်ခွဆုံပေါ်သို့ ခွ၍ တက်လိုက်သည်..။ လက်တစ်ဖက်က တဆတ်ဆတ်ဖြစ်နေသော ဇေယျာ၏ လီးကြီးကို အသာထိမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်ကာ စိုရွဲနေသော သူမစောက်ပတ်ဝတွင် တေ့ကာ စောက်စေ့ထိပ်ကို လီးဒစ်ကြီးဖြင့် ပွတ်လိုက်ပြီးမှ အထဲသို့ဝင်အောင် ဖိချသွင်းယူလိုက်သည်..။ အားရကျေနပ်သွားသော ပီတိအဟုန်က ခင်နွဲ့ရီ တစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့နှံ့၍ သွားသည်..။ ဇေယျာ၏ ဆီးခုံနှင့် သူမ၏ စောက်ပတ်ဝတို့ဖိကပ်၍ လီးတစ်ချောင်းလုံးကို စောက်ပတ်ထဲ သွင်းထားပြီး ဖင်ကို နှဲ့ကာ လှည့်ပေးသည်..။ “မမရယ်….ဟင်း…ဟင်း….“ ခင်နွဲ့ရီ ဖင်ကိုကြွပြီး တစ်ချက်ချင်း လိုးသည်..။ ခင်နွဲ့ရီ၏ စောက်ခေါင်းထဲတွင် အရည်တွေက မတရား ထွက်နေသဖြင့် တဘွတ်ဘွတ် အသံတွေက ထွက်ပေါ်၍ နေသည်..။ ဇေယျာက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခင်နွဲ့ရီ၏ နို့နှစ်လုံးကို တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ကိုင်သည်..။ ဖြစ်ညှစ်သည်..။

ရမ္မက်ထန်သော မျက်လုံးအစုံဖြင့် ဇေယျာ၏ မျက်နှာချောချောလေးကို ကြည့်ကာ အားပါးတရ ဆောင့်၍လိုးသည်..။ “မောင်ရယ်…..မောင်….ဟင်းဟင်း….အင်း…အောက်ကနေ ပင့်ပေး…..ပင့်ပေးပါလား…မောင်….အင်း……ဟင်း…..ကောင်းလိုက်တာ….ကွယ်…..“ ရမ္မက်တွေ ဆူဝေလာတော့ ခင်နွဲ့ရီ အားမရနိုင် ဖြစ်လာရသည်..။ ဇေယျာကလည်း အောက်က ပင့်တင်ကာ ဆောင့်ပေးသည်..။ လူပျိုပေမဲ့ ကြည့်ဖူးသော အခွေတွေက မနည်းတော့..။ စောက်ခေါင်းထဲတွင် လီးကချောင်သလို ဖြစ်နေပေမယ့် ခင်နွဲ့ရီ အတော်ပင် ကျေနပ်အားရဖြစ်နေမိသည်..။ မကြာမီ ခင်နွဲ့ရီ တစ်ကိုယ်လုံး ဆိမ့်တက်လာသည်..။ “ကျောချပြီး လှဲလိုက်….“ ဇေယျာထောက်ထားသော တံတောင်ဆစ်ကိုဖြုတ်၍ ကျောကို ချလိုက်တော့ ခင်နွဲ့ရီက ဆောင့်ကြောင့်အနေအထားမှ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဇေယျာ၏ အပေါ်သို့ မှောက်ချကာ ဖက်လိုက်ပြီး ဖင်ကြွ၍ ဆောင့်သည်..။ ဇေယျာကလည်း မတတ်တတတ်နှင့် အောက်မှ ပင့်ဆောင့်ပေးသည်..။“အား…..မောင်…..မောင်ရယ်….မမ…အား…..ပြီး ပြီ….အား…….` “အ…မမ….အင်း…….“ နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူပြီးကာ အရည်များ အိုင်ထွန်းသွားသည်..။ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လွတ်ထွက်သွားမှာ စိုးသည့်အလား အတင်းဖက်၍ အငမ်းမရ နမ်းလိုက်ကြပါတော့သည်..။

ခင်နွဲ့ရီနှင့် ဇေယျာတို့ ညစဉ် ပုံစံမျိုးစုံ နှင့် တွေ့ခဲ့ လိုးခဲ့ကြသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ…။ အရက်ကို ကြိုက်သော်လည်း မိန်းမက တားသဖြင့် မသောက်ပဲ နေခဲ့ရသော ခင်မောင်လွင်မှာလည်း မိန်းမက လိုလိုလားလား ရှိသဖြင့် နေ့စဉ် သောက်ခဲ့သည်မှာ မျက်နှာပင် အမ်းတမ်းတမ်း ဖြစ်နေချေပြီ..။ ပြူတင်းပေါက် ကို မျက်နှာပေး၍ ရပ်နေသော ခင်နွဲ့ရီ၏ နောက်သို့ ခင်မောင်လွင် က တိုးကပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ တင်သားအစုံကို လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်..။ “ရီလေး တော်တော်လေး ကျသွားတယ်နော်… နေရော ကောင်းရဲ့လား….“ “ကောင်းပါတယ်…ကိုရဲ့…ရီလေး အသက်လဲ ပြန်ကြည့်အုံးလေ…၊ ၃၅ ထဲ ရောက်နေပြီ…ပြီးတော့ အိမ်ထောင်ကျတာလဲ ၁၃ နှစ်ထဲ ရောက်နေပြီဟာ….“ “အင်း……..“ “ပြီးတော့ ရီလေးက ဟိုကိစ္စကို သိပ်ပြီး စိတ်မသန်လို့ ဒီလောက် တင်နေတာ…ဟုတ်ဖူးလား….ကိုရဲ့….“ ဟုတ်ဖူးလား ဟု ပြီတီတီလေး လှည့်ပြောလိုက်သော ခင်နွဲ့ရီ၏ ပါးလေး တစ်ဖက်အား ခင်မောင်လွင်က ရွတ်ခနဲ နေအောင် နမ်းလိုက်ပါတော့သည်..။ ပြီးပါပြီ….။

အထက်သို့ ကြွပြီးဆောင့်တိုင်းဆောင့်တိုင်း

လွန်ခဲ့သော ၂ နှစ်ခန့်က ဦးသာလှမိန်းမ မအုံးရှင် သားအိမ်ကင်ဆာရောဂါ နှင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။မအုံးရှင် မကွယ်လွန်ခင်ကပင် ဦးသာလှတို့နှင့်တဆက်တည်း ရှိနေသော မြေကွက်ကိုဝယ်ယူ၍ ၂ ခန်း ၃ ခန်း မြေစိုက်အိမ်တစ်လုံးဆောက်ပေးကာ မရင်မေ ကိုနေထိုင်စေသည်။ခြံက ပေတစ်ရာပတ်လည်ကျယ်ဝန်းသဖြင့် ထိုခြံထဲတွင် သနပ်ခါးပင်များ စိုက်ပျိုးထား၏။မရင်မေက စိုက်ပျိုးရေးဝါသနာပါသည်။ဆယ်တန်း အောင်ပြီးလည်းဖြစ်၏။မေထုန်နို့စားနွားမ သုံးကောင်လည်းရှိသည်။ထို့ကြောင့် သူတို့ တူဝရီးမှာ ဤရွာတွင် စီးပွားရေးချောင်လည်သူများဖြစ်ကြ၏။အမျှော်အမြင် ရှိသူများ ဖြစ်ကြ၍ အဝီစိတွင်းတူးကာ စိုက်ပျိုးရေးကို တိုးချဲ့ကာလုပ်ကိုင်ကြသည်။ အနှစ် ၂၀ ကျော်ကြာပြီဖြစ်၍ မရင်မေသည် ဤရွာသူလုံးလုံးဖြစ်နေပါပြီ…. ရွာ၏သာရေး နာရေးလှုမှုရေးကိစ္စရပ်များတွင် ရှေ့တန်းမှပါဝင်၍ တက်တက်ကြွကြွ လုပ်ဆောင်သည်။မရင်မေက ဦးဆောင်၍ အမျိုးသမီးဝတ်အသင်းဖွဲ့ကာ အဖိတ် ဥပုသ်ထွက်နေ့တိုင်း ရွာလည်ဓမ္မာရုံတွင် ဝတ်တက်ကြ၏။စုစုပေါင်း အမျိုးသမီးကြီးငယ် ၅၀ ကျော်ခန့်ရှိ၏။

“အမ….ပြန်ရောက်ပြီလား…” “.အေး…..ရောက်နေတာကြာပလား…” “….ဟုတ်ကဲ့….” ဘကြည်က ရေနွေးကြမ်းသောက်ရင်း ခရမ်းချဉ်သီးများအပြည့်အမောက်ထည့်ထား သော ထန်းခေါက်တောင်းတစ်လုံးကို ခေါင်းပေါ်ရွက်၍ ဝင်လာသော မရင်မေကိုနှုတ် ဆက်လိုက်ရာ မရင်မေကလည်း အလိုက်သင့် ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ မရင်မေက လှေကားတက်ခုံပေါ်တွင် ခရမ်းချဉ်သီးတောင်းကို ချမည့်ဟန်ဖြင့် ဒူးနှင့်ခါးကိုညွတ်၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ပင့်မပြီး အောက်သို့ချလိုက် သည်။ထမီတိုတိုဝတ်ထားသဖြင့် တင်းရင်းစိုပြေသော ခြေသလုံးသားများ၏ သန်စွမ်းမှု မို့မောက်သောရင်သားအစုံ ဝိုက်ကားသောပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် ကားကား စွင့်စွင့် ငွါးငွါးဖွင့်ဖွင့်ရှိလွန်းလှသည့် ပြည့်ဖြိုးတင်းအိသော တင်သားဆိုင်ထွားထွားများ ထိုသို့ ထိုသို့သော အလွန်အချိုးစားကျနသည့် ဣတ္ထိယအင်္ဂါရပ်များကို အရောင်လက်သောမျက်လုံးတို့ဖြင့် ဖျတ်ကနဲကြည့်လိုက်မိ၏။

မရင်မေက ဆံထုံးကို ဖြည်ချရင်း ခေါင်းခုပုဆိုးဖြင့် ယပ်ခတ်သလိုလုပ်ကာ အမောဖြေနေသည်။ ပြည့်ဖြိုးတုတ်ခိုင်သော ပေါင်တံကြီးတွေက ထမီကို ထွင်းဖေါက်၍ အလှပြနေသည့်နှယ် ပေါ်ပေါ်လွင်လွင်ရှိလှသည်။ ဘကြည်မိန်းမ တင်အိလည်းလှပါသည်။အဖုအထစ်အမို့အမောက် အင်္ဂါရပ်များနှင့်ပြည့်စုံပြီး စွဲမက်စရာကောင်းလှပါသည်။တင်အိ က မရင်မေလောက် တော့ ဒေါင်မကောင်း…. သည်တော့ ရွှေဘိုမင်းကြိုက်လုံးကြီးပေါက်လှစတိုင်တော့ မဟုတ်။ အဲ တင်အိက မရင်မေထက်သာတာက အရွယ်ဂုဏ်…ငယ်ဂုဏ်… တင်အိ အသက်က အခုမှ ၃၀ ထဲ ဝင်ရုံရှိသေး၏။ ခက်သည်က ကျားဆိုသောသတ္တဝါသည် ကိုယ့်မိန်းမမည်မျှ ချောမောလှပပြီး စွဲမက်စရာ အင်္ဂါရပ်တွေနှင့်ပြည့်စုံပါစေ နေ့ရှိသရွေ့ ညရှိသရွေ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလာသည့်အခါ ရိုးအီသွားတတ်ပါသည်။

အတွင်းသိ အစင်းသိ ကြာကြာပေါင်းလာသောအခါ တစ်ချိန်ကချစ်ခင်နှစ်သက်စွဲမက် စရာဟု ထင်ခဲ့သောအရာတွေက အပြစ်အသွင်ဆောင်လာပြီး အင်တင်တင် ညီးတီးတီးဖြစ်လာတတ်၏။ ထို့ကြောင့် အာရုံကိုအပြောင်းအလဲဖြစ်စေရန် ယခုလို တောင့်တောင့် ဖြောင့်ဖြောင့် လုံးကြီးပေါက်လှ မိန်းမများကို ကိလေသာရမ္မက်လွှမ်းသော အကြည့်တို့ဖြင့် ငမ်းငမ်းတက်ကြည့်မိခြင်းဖြစ်ပါသည်။ စောစောက အဘဦးသာလှပြောခဲ့သော ကာမရောဂါဝမ်းတွင်းနာက ဘကြည်ကို စွဲကပ်လိုက်တော့၏။လီးရိပ်လီးငွေ့မသမ်းသော အဖုတ်ကြီးကို စိတ်ဖြင့် မှန်းဆကာ ရာဂစိတ်နယ်ပယ်ကို ကျယ်သလောက်ကျယ်အောင် ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။လျှပ်တပြက် အကဲခတ်ရုံဖြင့် ဦးသာလှက ဘကြည်၏မနောနှင့် သဘောကိုရိပ်မိလိုက်သည်။

ဘကြည်လိုလူစားသည် ကိလေသာအာရုံနှင့် ဖမ်းစားခြင်းခံရလျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေ့တတ်ပြီး အသိတရားဖြင့် ပြန်လည်ထိန်းချုပ် နိုင်စွမ်းမရှိခြင်းဟု ဦးသာလှစိတ်ထဲက မှတ်သားလိုက်၏။ မရင်မေက အမောဖြေပြီး ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုခန်းပေါ် တက်သွား၏။လှုပ်လီ လှုပ်လဲ့ နိမ့်ချီမြင့်ချီ အဆီခဲတွေစုခဲထားသည့် တင်ဆုံထွားထွား ကြီးက သူ့စိတ်ကို မြူဆွယ်ကလိသွားသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်မိ၏။ သည်တော့မှ သူ့လာရင်းကိစ္စကို သတိရတော့၏။ဦးသာလှက ပြုံးတုံ့တုံ့ မျက်နှာထားနှင့်….. “…အေး….. ငါ့တူမ အပျိုကြီးကလည်း ကာမရောဂါကို ထကြွတိုးပွားစေတဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးကြီးနော်…. အဟဲ…. ဟဲ….ဟဲ…” ဦးသာလှ စကားကြောင့် ဘကြည်မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်ရှက်ရိပ်သမ်းသွားပြီး တဟီးဟီးနှင့် ရယ်ပြလိုက်သည်။

“အဘ….ကျုပ်….ဟို…ဟို…” ဘကြည်စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ဦးသာလှ လက်ကာပြလိုက်ရင်း .. “…နေနေ….မောင်ဘကြည်… အဘ…သိတယ်…” “မင်းငွေ…..လိုချင်လို့မဟုတ်လား…” “…..ဟုတ်ကဲ့……..အဘ…” ဘကြည်စိတ်ထဲ အံ့သြသွားတာအမှန်။သူ့အကြံကို ဦးသာလှဘယ်လိုသိနေသလဲ.. ဘကြည်၏စိတ်အခြေအနေကို ဦးသာလှက ရိပ်မိလိုက်သဖြင့်………. “…..မအံ့သြနဲ့မောင်…..မင်းရောက်လာတဲ့အချိန်ကို ငါက အင်္ဂဝိဇ္ဇာနည်းနဲ့တွက်ကြည့် လို့သိပြီးသား…..မင်းမှာငွေလိုနေတယ်…ဒီတစ်ခေါက် အရောင်းအဝယ်ကိစ္စမှာ မင်း အရှုံးကြီးရှုံးခဲ့တယ်……တခြားနေရာမှာ ရစရာမမြင်တော့ င့ါဆီရောက်လာတယ်… ကဲ… ဟုတ်တယ်…မဟုတ်လား….” ဘကြည်တစ်ယောက် ဟုတ်ကဲ့ ဟုပင်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်း ကြီးဖြင့် ဦးသာလှကိုပြူးပြူးကြီးကြည့်လျှက် ကြောင်အမ်းအမ်းကြီးဖြစ်သွားသည်။

ပြီးတော့မှ ခေါင်းကို ခပ်သွက်သွက်ငြိမ့်ကာ “ဟုတ်….ဟုတ်ကဲ့…အဘ….” ဘကြည် ဦးသာလှကို ယခင်ကထက်ပို၍ အထင်ကြီးလေးစားသွား၏။ ဓာတ်တွေ ပရမတ်တွေကိုလည်း လူပြိန်းလူနတွေနားလည်အောင် ရှင်းပြတတ်…. လောကီဂမ္ဘီရပညာရပ်တွေကလည်းတတ်…..အလွန် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဦးသာလှ ပါတကား……… ဦးသာလှကို အထင်ကြီးလေးစားစိတ်ဖြင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဦးသာလှ တစ်ယောက် သူ့တစ်ထပ်တိုက်ပုလေးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားပါ တော့သည်။မရင်မေတယောက် ထွက်များလာလေမလားဟု မီးဖိုခန်းဘက်ဆီ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ “….ရော့…မောင်ရင် လိုချင်တာ ၂ သိန်းခွဲမဟုတ်လား…” မီးဖိုခန်းဘက်ဆီငေးနေစဉ် နောက်ကြောဘက်ဆီက ပေါ်လာသော ဦးသာလှ စကားသံနှင့်အတူနှစ်သိန်းခွဲထောင်တန်အထုပ်က သူ့ပေါင်ပေါ်ဖုတ်ကနဲကျလာ၏။

“…အော…ငွေပမာဏပါသိနေတဲ့ ဦးသာလှပါလား…” ဘကြည် ကွပ်ပျစ်ပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး ဦးသာလှခြေရင်းတွင်ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဦးသုံးကြိမ်ကန်တော့လိုက်တော့၏။ “…အေး…အေး….ဒီတခေါက်အဆင်ပြေပါစေကွာ…” ဘကြည် ငွေထုပ်ကိုကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဦးသာလှကိုနှုတ်ဆက်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ ဘကြည်တစ်ယောက် ဤကိစ္စရပ်တွေကို အင်္ဂဝိဇ္ဇာ ဗေဒင်နည်းဖြင့် သိရသည်မဟုတ်ဘဲ သူ့မိန်းမ တင်အိကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပြောထား၍ သိနေသည် ဆိုလျှင်………. အဖိတ်နေ့ည ဝတ်တက်စဉ်က တင်အိတစ်ယောက်ဝတ်အဖွဲ့ထဲ မပါဘဲ ဦးသာလှထံရောက်နေခဲ့သည်ဆိုလျှင်…… ထိုနေ့ည သွေးသားဆန္ဒနှီးနှောဖလှယ်ပွဲကြီးအဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဦးသာလှရင်ခွင်ထဲမှာ ဦးသာလှ၏အပွေ့အဖက်ကို ခံယူထားစဉ် ငွေကြေးကိစ္စပြောခဲ့သည်ဆိုလျှင်…. ထိုနေ့ည ပြန်ခါနီးတွင် ဦးသာလှက…… “…၂ သိန်းခွဲဟုတ်လား…. အေး..အေး….သန်ဘက်ခါ ညီးယောကျာ်းကို ငါ့ဆီ လွှတ်လိုက်….” ဟု မှာကြားလိုက်သည်ဆိုလျှင်……ဘကြည်တစ်ယောက် ဦးသာလှထံမှ အလွယ်တကူ ငွေ ၂ သိန်းခွဲချေးယူရရှိခဲ့သည့်အတွက် အခုလို ပျော်ရွှင်နိုင်မည်လော………. ဦးသာလှကိုလည်း အထင်ကြီးလေးစားနိုင်ပါအုံးမည်လော…. သို့သော် နှစ်ယောက်လုံးပြုံးနေကြ၏။ သို့သော်….အဓိပ္ပါယ်ခြင်းကာ မတူပါလေ…….။

အဖိတ်နေ့ည……။ ထိုအဖိတ်နေ့ညကို ဦးသာလှမမေ့ပါ……ဒီနေ့ည တင်အိလာမည်…. ရင်မေက အကျိုးအကြောင်းအစုံအလင်ကို ဦးသာလှအား ပြောပြထားပြီးဖြစ်၏။မရင်မေနှင့် တင်အိတို့ ညှိနှိုင်းကြသောစကားထဲတွင် ငွေ ၂ သိန်းခွဲရမည်… ဦးသာလှ၏သွေးသား ဆန္ဒကို လိုက်လျောဖြည့်ဆည်းပေးရမည်။အများသူငါမရိပ်မိစေရန် ယောကျာ်းကို ငွေယူလွှတ်ရမည်။မည်သူမှမရိပ်မိနိုင်သည့် အဖိတ်နေ့ညကို ရွေးရမည်။အတိုးငွေ ၁၅ ကျပ်ဆိုလျှင် ၁၀ ကျပ်နှုန်းခံစားခွင့်ပေးမည်။ သို့သော် ယောကျာ်းကို ငွေပို့ခိုင်းစဉ် ၁၅ ကျပ်နှုန်းနှင့်ပေးအပ်ခိုင်းရမည်။ ၁၀ ကျပ်နှုန်းခံစားခွင့်ကို ဝတ်တက်သည့်ညမှ ကိုယ်တိုင်သွားယူရမည်။မရင်မေ ဘက်က တင်ပြသော အချက်အလက်များကို တင်အိကိုယ်တိုင်က ကျေနပ်ပြီးဖြစ်၍ ထိုအဖိတ်နေ့ညက တင်အိတစ်ယောက် ဝတ်တက်ဓမ္မာရုံတွင်ရောက်ရှိကြောင်း လက်မှတ်ထိုး၍ အသာလစ်ထွက်ခဲ့သည်။

ဝတ်တက်ခေါင်းဆောင်က မရင်မေမို့ ပွဲပြီးမီးသေအငြိမ်ဖြစ်၏။ ဝတ်တက်ချိန် တစ်နာရီ အသစ်သင်ကြားပို့ချသည်က ၂ နာရီခွဲ…. ဤအချိန်အတွင်း (၁၀)မိနစ်စော၍ပြန်ရောက်စေရမည်ဟု မရင်မေက အသေအချာ မှာ လိုက်ပြီးဖြစ်၏။တပါတ်ရစ်….. ယောဂီထမီအကျၤီလေးနှင့် တင်အိတယောက် တသွေးတမွေးလှလို့နေပါသည်။ အခုတပါတ် ကုန်ရှုံးလာသည့်အတွက် ယောကျ်ားကစိတ်ညစ်သည်ဟု ဆိုကာ အရက်ချည့်တွန်းသောက်နေ၏။မရင်မေဆီကရအောင် ပြောကြည့်ပါမည်ဟု ချွေးသိပ်ရင်း အရက်ကိုလျော့သောက်ခိုင်းထားရ၏။ဒါတောင် ဝတ်တက်လာခါနီး ရမ်အကြီးတစ်လုံးဝယ်ပေးခဲ့ရသေးသည်။တင်အိကလည်း သူ့အကြံနှင့်သူမို့ ကျေနပ်စွာပင် အကြွေးဝယ်ပေးခဲ့ပါသည်။ မရင်မေ အစီအစဉ်အတိုင်း တိုက်နောက်ဖေးပေါက်က ဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။ “….ဒေါက်…ဒေါက်….ဒေါက်..ဒေါက်….” မရင်မေသင်ပြထားသည့်အတိုင်း တံခါးခေါက်အချက်ပေးလိုက်သည်။ မကြာခင်တံခါးပွင့်လာ၏။တံခါးဝတွင် ဦးသာလှက ဘောင်းဘီပွပွ…စွပ်ကျယ်အကျီၤ လက်ပြတ်နှင့် မားမားကြီးရပ်နေလေသည်။

ဦးသာလှ၏တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်နေဟန်ထားကိုကြည့်၍ တင်အိ ရင်တွေလှိုက်ဖိုလှုပ်ခတ်သွား၏။ လူကြီးက အသက် ၅၀ ကျော် ၆၀ အတွင်းဆိုသော်လည်း ကျန်းမာ သန်စွမ်းလှသည်။ရင်အုပ်ကားကား လက်မောင်းကြွက်သားကြီးတွေက ထစ်ဖုတုတ် ခိုင်လှသည်။ထို့အတူ ပေါင်တံ ခြေသလုံးကြွက်သားကြီးတွေက တင်းရင်းဖုထစ် သန်မာလှသည်။ ဦးသာလှက တင်အိ ဝင်သာအောင် ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး….. “….ဝင်…ဝင်…..တူမကြီး….အထဲကို…” တင်အိက ကိုယ်ကိုရို့၍ အတွင်းသို့ဝင်လိုက်၏။ဦးသာလှက တံခါးမင်းတုန်း ချက်ကို ထိုးပိတ်လိုက်သည်။အခုသူတို့ရောက်နေသောအခန်းမှာ ထမင်းစားခန်း ဖြစ်၏။ ၂ ခန်း ပတ်လည်ကျယ်ဝန်းပြီး မတ်တပ်ရပ်ချက်ပြုတ်ရသော မီးဖို စားစရာ များကို သိုလှောင်ထားသည့် ကြောင်အိမ် ၃ လုံးရှိ၏။ ထမင်းစားစရာနေရာမှာ ၂ ပေခွဲကျော်ကျော်ခန့်မြင့်ပြီး သစ်မာရှာထိုးသား များခင်းထားသည်။

ထိုအပေါ်တွင် စားပွဲခုံဝိုင်းတစ်လုံးချထားပြီး ဝီစကီအကြီးတစ်လုံး …ကြက်ကြော်….ဝက်အူချောင်းကြော်…ငှက်ပျော်သီးဖီးကြမ်းတစ်ဖီး… ဝီစကီပုလင်း ကအပြည့်မဟုတ်တော့….ထိုအထဲတွင် ကာမစွမ်းအားကို တိုးပွားစေသော ဖျံသိုစိမ်ထား၏။ “….ကဲ…အပေါ်တက်လေ…တူမကြီးရဲ့….အေးအေးဆေးဆေးပေါ့နော်..သွား…. ဟိုမှာ စားစရာတွေရှိတယ်…..စားနှင့်…” တင်အိက မတ်တပ်ကြီးရပ်နေ၍ ဦးသာလှက ပြောလိုက်သည်။ လာကထဲက ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်ကိုယ်မို့ အရှက်တွေသိက္ခာတွေ ကျင့်ဝတ်တွေ အကုန်ခဝါ ချထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကိုယ့်မေဓာရှိလျှင်….သူ့မေဓာလည်းရှိရမည်ပင်…. ပြီးတော့ ကိုယ်ရချင်တဲ့ငွေက နည်းနည်းနောနော မဟုတ်…. ဖာထွက်ခံလျင်တောင် ရမည်မဟုတ်……ပြီးတော့ ကိုယ်ကအပျိုမှမဟုတ်ဘဲ….ကလေးနှစ်ယောက်အမေ …အအို….ပြီးတော့ စောက်ဖုတ်ကလဲ ဖွတ်ဖွတ်ကျေအောင် လီးအလိုးခံထားရတဲ့ စောက်ဖုတ်… ဒီတော့ ဘာဆန်းတာမှတ်လို့…ပြီးတော့ တင်အိက ချောသည်… လှသည်….တောသူဆိုပေမင့် ရှေးအတိတ်ကုသိုလ်ကောင်းပုံရ၏။…. ဒီတော့ ခပ်ရဲရဲ ခပ်ဟော့ဟော့ပင် ဆက်ဆံလိုက်သည်။အပေးကောင်း အပြုအစုကောင်းခဲ့ရင် ၂ သိန်းခွဲငွေ အလကားတောင် ရချင်ရနေအုံးမည်……။

“အဟစ်…အစ်…ခစ်…အဟင့်…ဟင့်….ယား…ယား…တယ်လို့…” အနေရအထိုင်ရခက်လောက်အောင်ယားသည့်အတွက် တင်အိတစ်ကိုယ်လုံး ကော့တက်သွားရှာသည်။သည်တော့ နို့အုံကြီးက ပိုမို၍စူတင်းထွက်လာသည်။ ဦးသာလှက နို့တစ်လုံးကို တပြွတ်ပြွတ်စုပ်ပေးလျှက်ကပင် တင်အိ ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်သည်။ပေါင်တံကြီးတွေက…ထွား…တင်ဆုံကြီးတွေက ဖွံ့ထွား စွင့်ကားလွန်းနေသည့်အတွက် ဘောင်းဘီက တော်တော်နှင့် မကျွတ်ဘဲဖြစ်နေသည်။ “….ဟွန်း…..ခိုးချင်တာလဲပျာလို့…လက်နှေးတာလဲ ချာလို့…” ဦးသာလှတစ်ယောက် အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် တဏှာရမ္မက်တွေ မွှန်ထူနေပုံကို အမြင်ကပ်ကပ်ရှိလှစွာ ဆူဆူဆောင့်ဆောင့်လေးမြည်တွန်ရင်း…. ကူချွတ်ပေးလိုက် ၏။တင်အိ အပြုအမူလေးက ဦးသာလှကို ကြည်နူးစွဲမက်သွားစေ၏။ ဘောင်းဘီတိုကျွတ်သွားသောအခါ ဖြူဝင်းထွားအိနေတဲ့ ပေါင်တံနှစ်သွယ် ကြားက တင်အိ စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို ဘွားကနဲမြင်လိုက်ရ၏။

တင်အိက ပိုမြင်ရအောင် ပေါင်နှစ်ခြမ်းကို မသိမသာဖြဲပေးလိုက်သည်။စောက်ဖုတ်ကြီးက ပေါင်အဟတွင် သိသိသာသာပြဲဟသွားပြီး အတွင်းသားနီနီနုနုတွေကိုပါ မြင်လိုက်ရ၏။ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေက အညိုရောင်သမ်းနေပြီး ထူထူပွပွဖြစ် နေ၏။သူ့အရောင်နှင့်သူ ပိုင်းခြားထားသော စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ အလွန့်အလွန်ကြည့် ကောင်းနေ၏။ဝင်းဝါမို့မောက်နေသော ဆီးခုံ။နက်ပြောင်မဲမှောင်နေသည့် စောက်မွှေး အညိုရောင်သမ်းနေသည့် စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား… ပြဲဟနေသော အတွင်းသား နီနီ…ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းက……ဦးသာလှလီးကြီးမှာ ထွားသထက်ထွား… တောင်သထက်တောင်….မာသထက်မာ…. ထန်သထက်ထန်လာပါ၏။ဘောင်းဘီတိုကြားမှ တိုးတိုးထွက်နေသော လီးကြီးကို တင်အိက လက်ဖဝါးလေးနှင့် ခပ်ဖွဖွပုတ်ရင်း… “….ဟွန့်….ကဲ…..ကဲ….လွန်းတယ်…” နှာခေါင်းလှလှလေးတွန့်ရှုံ့ရင်း ပြော၏။တင်အိက ဦးသာလှနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး…… “….ကဲ….အသေအချာ….ထိုင်စမ်းပါ….တကထဲ….” ဦးသာလှတစ်ယောက် လက်ရှိအသက်ထက် ၅ ပုံ ၁ ပုံခန့်ငယ်သွားသလားထင်ရ အောင် နုပျိုသွား၏။စိတ်ထဲမှာလဲ ပျော်ရွှင်မြူးကြွသွားသည်။တင်အိ မလာခင်ကပင် သောက်ထားနှင့်သော အရက်အရှိန်ကလည်း တက်နေပြီဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကြမ်းပေါ် ဖင်ချထိုင်ပြီး ခြေဆင်းလျှက် ပေါင်ကို နဲနဲကားထား လိုက်သည်။ “…….ကဲ…..ဘောင်းဘီချွတ်……” တင်အိက ဘောင်းဘီတိုကို ကိုယ်တိုင်ချွတ်ပေး၏။ဆောင့်ကြောင့်ထိုင် အနေအထားမို့ ခန္ဓာကိုယ်အလှည့်အပြောင်းလှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း စောက်ဖုတ်ကြီးက ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ဦးသာလှကို မြူဆွယ်လျှက်ရှိနေပါသည်။

ဦးသာလှက ဘောင်းဘီအချွတ်ရလွယ်အောင် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ကြမ်းပေါ်ထောက်ပြီး ကိုယ်ကိုကြွမြှောက်ပေးလိုက်သည်။ဖုထစ်မို့မောက်သော ရင်အုပ်လက်မောင်းကြွက်သားကြီးတွေက တင်းအစ်ကြွတက်လာသည်။ ဘောင်းဘီကျွတ်ထွက်သွားသည်နှင့် ဦးသာလှလီးတန်ကြီးမှာ မတ်ကနဲ ထောင်တက်သွား၏။အညိုရောင်သမ်းနေသော လီးကြီးကို ဘွားကနဲ မြင်လိုက်ရသောအခါ တင်အိ အံ့သြမှင်သက်သွား၏။မအံ့သြလို့လည်းမဖြစ်…. သူ့လီးတန်ကြီးက မြင်းလီးတန်ကြီးလောက်နီးနီးရှိသည်။သူ့စောက်ဖုတ်ကိုပင်… လက်နှင့်ယောင်ရမ်း၍ အုပ်မိလိုက်သည်။အရှည်ရှစ်လက်မ ကျော်ကျော်ခန့်ရှိသော လီးတုတ်ကြီးမှာ အကြောတွေပြိုင်းပြိုင်းထလျှက် အရေပြားတွေက ကြက်ပေါင်ကွင်း တုတ်တုတ်တွေ အထပ်ထပ်စွပ်ထားသလို အရစ်အရစ်ထနေသည်။ တစ်သက်နှင့်တကိုယ် မတွေ့ဖူးမမြင်ဖူးသေးသော လီးကြီးဖြစ်သည်။

တင်အိလည်းခေသူတော့ မဟုတ်ပါ။ဘကြည်နှင့်မညားခင်ကပင် ယခင်ရည်းစား ဟောင်း နှစ်ယောက်၏အလိုးကိုခံခဲ့ဖူးသည်။ထိုလီးမျိုးသည် ယောကျာ်းလူစဉ်မှီရုံသာ ရှိသည်။ခံလို့လည်း ကောင်းခဲ့ပါသည်။အခု ဦးသာလှလီးကြီးက သူမတခါမှ မမြင်ဖူးသေးသော ကြောက်ခမန်းလိလိ လီးကြီးဖြစ်နေပါတော့သည်။ ဒစ်ဖူးကြီးက တင်းပြောင်နေသော ခရမ်းချဉ်သီးကြီးပမာ နီညိုရောင် သမ်းနေသည်။ဦးသာလှက သူ့လီးကြီးကိုကြည့်၍ ကြောင်တက်တက်ဖြစ်နေသော တင်အိလက်ကိုဆွဲယူ၍ သူ့လီးကြီးကို ကိုင်စေလိုက်သည်။ တင်အိက မြွေတကောင်ကိုကိုင်ရသလို မဝံ့မရဲလေးကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။ သံမဏိချောင်းကဲ့သို့ မာတင်းသောအတွေ့ကို နွေးနွေးရှိန်းရှိန်းကြီး ခံစားလိုက်ရ၏။ တင်အိအနေဖြင့် ယခုသွေးသားဆန္ဒဖလှယ်ပွဲတွင် လုံးဝအညံ့ခံ၍ မဖြစ်ပါ။ဦးသာလှကျေနပ်လျှင် ကျေနပ်သလောက် သူ့အဖို့အခွင့်အရေးတွေ ရလာနိုင်၏။ဦးသာလှသဘောကျနှစ်ခြိုက်စေမည့် အလုပ်မျိုးကို ကြားဖူးသလောက် လုပ်နိုင်သလောက် အစွမ်းကုန်လုပ်ပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်၏။

သူမချေးရမည့် ငွေတွေက နည်းနည်းနောနောမဟုတ်။ကုန်က အကြီးအကျယ်ရှုံးခဲ့သည့်အတါက် ရှင်းရမည့်ငွေတွေက မရှင်းနိုင်လျှင် သူ့ယောကျာ်းထောင်ကျပြီး ဘဝပါပျက်မည်။ ဘဝပျက်မည့်အရေးနှင့်ယှဉ်လိုက်လျှင် သူ့စောက်ဖုတ်ကို ဦးသာလှထံ ထိုးအပ်ရသည့်အလုပ်က ဘာမှမပြာပလောက်သည့် အလုပ်မဟုတ်။ သည်ကြားထဲ အပြုအစုကောင်းလျှင် ဦးသာလှ၏ပေးကမ်းရက်ရောမည့် အခွင့်အရေးတွေက တသီကြီး။မရင်မေက ပြောပြထား၍ အတွင်းရေးကို သိထားနှင့် ပြီးဖြစ်၏။ တကယ်အားဖြင့် မရင်မေသည်ပင် တူမ၊မွေးစားသမီးဆိုသော်လည်း ဦးသာလှ၏လူမသိသူမသိမယားသာဖြစ်နေ၏။သို့သော်…. အဖိုးကြီးက ပီမှ… ပိုင်မှ သူသဘောကျမှ သားကောင်ကို ကိုင်လေ့ရှိသည်။ပြဿနာကြီးငယ် မပေါ်ပေါက်စေ ရန် လုံခြုံစိတ်ချရအောင် အကွက်ချစီစဉ်ပြီးမှ သူ့ဆန္ဒကို အကောင်အထည်ဖေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးတက်ကွက်အဖြစ် တင်အိက ဦးသာလှ၏ပေါင်ကြားအတွင်းသို့ ဒူးတုတ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လေးဖက်ထောက်ကုန်းကာ လီးကြီးကို ခပ်တင်းတင်းဆုတ် ကိုင်လျှက် ပါးစပ်ဖြင့် ငုံခဲစုပ်ယူလိုက်သည်။လီးကြီးက တုတ်လွန်းသဖြင့် အကုန်လုံး သိမ်းကြုံးမငုံနိုင်ဘဲ တဝက်တပျက်သာ ငုံခဲထားနိုင်သည်။

ပူနွေးစိုစွတ်သော အာငွေ့နှင့်ကြမ်းရှသောလျှာအတွေ့က အရေးပါသောကာမအကြောအစုံကို စုပ်ယူမိ လိုက်သောအခါ ဦးသာလှတစ်ယောက် ကော့တက်သွားပြီး အီးကနဲ ကောင်းကောင်း ညီးညီးလိုက်သည်။ ဦးသာလှတစ်ယောက် တင်အိအပေါ်အမှတ်တွေ ပေးလိုက်သည်။ တင်အိအပြုအမူက သူသဘောကျနှစ်ခြိုက်သော အပြုအမူတွေဖြစ်နေ၏။ ကလေးနှစ်ယောက်ထွက်ပြီးသား စောက်ဖုတ်မို့ သူ့လီးဒဏ်ကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံနိုင်မည်ဟုလည်း ယုံကြည်လိုက်သည်။ “….ကဲ….ကဲ….တူမကြီး ခဏရပ်လိုက်အုံး….လေးလေး….မင်းကို သဘောကျသွားပြီး…အေး..အေး….ဆေး..ဆေးပေါ့နော်….” ဦးသာလှစကားကြောင့် တင်အိတစ်ယောက် ဦးသာလှလီးကြီးကို လျှာဖြင့်ဝိုက်ပတ် ၍ လျှက်ပေးနေရာမှ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဒူးတုတ်လျှက် ကနွဲ့ကလျ ထိုင်နေသည်။ ဦးသာလှက တင်အိကိုယ်ကာယအလှများကို တဝကြီးကြည့်ရှုခံစားရင်း ဝီစကီတပန်းကန်ငှဲ့သောက်လိုက်သည်။ပုဂံပြန်အချ တင်အိက အဆင်သင့်ပင် ဝက်အူချောင်းနှစ်ချောင်းပါးစပ်ထဲခွံ့ပေးလိုက်၏။ဦးသာလှ တစ်ယောက် အကျေနပ်ကြီးကျေနပ်နေစဉ် ငှက်ပျောသီးတစ်လုံးကို အခွံနွာ၍ ပါးစပ်နားထိုးပေး လာသည်။ဦးသာလှက တဝက်ကျော်ကျော်ကို ကိုက်ယူစားလိုက်သည်။ ဤမျှဆိုလျှင် တင်အိသဘောထားကို အတော်အတန်ရိပ်မိသွားပြီ။တင်အိနှင့် လက်တွဲလို့ ကောင်းကောင်းကြီးရနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

“ကဲ…တူမကြီး…ဦးလေးရဲ့ ပစ္စည်းကြီးကို ကျေနပ်ရဲ့လား…” “…အဟင်း..ဟင်း…ကြက်သီးတောင်ထတယ်…” “…ကဲ..ထ….အပေါ်က ခွထိုင်ပြီး…ကိုယ့်ဖာသာကို အဆုံးထိဝင်အောင်သွင်းကြည့် … ဦးက မဆင်မခြင် လုပ်မိရင် နာသွားမှာစိုးလို့….” တင်အိ စိတ်ထဲ ဦးသာလှကို လေးစားသွားသည်။အမှန်အားဖြင့် တင်အိသည် ယခုအချိန်တွင် သူ့လက်ခုပ်ထဲကရေသာဖြစ်၏။ကြိုက်သလိုလုပ်ခွင့်ရှိ၏။ သို့သော် ဦးသာလှက မလုပ်ပါ……..သူ့ကောင်းကိုယ်ကောင်း ကာမကိစ္စတွင် အပေးအယူမျှ တစွာ ပြုမူလိုက်ပါ၏။ တင်အိက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဦးသာလှပုခုံးကိုကိုင်ကာ တဖြည်းဖြည်း ထိုင်လိုက်သည်။လီးကြီးနှင့်စောက်ဖုတ်အဝ တေ့ထောက်မိသောအခါ ဦးသာလှက တင်အိ ဖင်ဆုံထွားထွားကြီးကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်မပေးထားလိုက်၏။တင်အိက ခွထိုင်လျှက်ကပင် ဦးသာလှလီးတံတုတ်တုတ်ကြီးကို သူ့လက်နှင့်အကျအန ဆုတ်ကိုင် သူ့အဖုတ်ဝနှင့် အသေအချာ ချိန်လိုက်သည်။ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်း ဖိသွင်းလိုက်၏။

“.ဖွိ…ဖွစ်…ပြွတ်….ဗြစ်….ဖွတ်…ဖွစ်….ပြွတ်…” လီးတံကြီးက တဖြည်းဖြည်းချင်းစောက်ခေါင်းလမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ နစ်နစ် ဝင်လာသည်။ကလေးမွေးဖူးသောမိန်းမမို့ ထိန်းချုပ်ချိန်ဆရမည့်အထာကို မှန်းဆ တတ်သူပီပီ ထိန်းလိုက်သွင်းလိုက် ဖိလိုက်နှင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုလုပ်နေသည်။ သူ့သဘောနှင့်သူ စိတ်တိုင်းကျပြုလုပ်နေသည်မို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မနာကျင်ဘဲ တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့်ကာမအရသာထူးကြီးကို လီးကြီးကတဆင့် ခံစားနေရသည်။ ပါးစပ်ကလေးဟလိုက်……….မျက်နှာလေးရှုံ့မဲ့လိုက်နှင့်အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံဖြစ်နေရှာသော တင်အိကိုကြည့်၍ ဦးသာလှသဘောကျနေပါတော့သည်။ ငါးမိနစ်ခန့်ကြာသောအခါ လီးကြီးက အဆုံးထိနစ်ဝင်ရန် လက်နှစ်လုံးလောက်သာ လိုတော့သည်။နာကျင်မှာစိုး၍ ထိန်းသွင်းနေသည့်ကြားက ခံချင်စိတ်နှင့်အားမလို အားမရစိတ်ရောထွေးသွားကာ တင်အိ ကဆတ်ကနဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ဖရစ်…ဗြစ်….ဖျစ်….ဒုတ်…..ပြွတ်….” “….အမေ့…အင့်….အ….အီး…အား…” လီးထိပ်ကြီးနှင့် သားအိမ်ဝမှာ တင်းကနဲ ဒုတ်ကနဲပြစ်ဆောင့်သွားရာ နာကောင်းအီဆိမ့်သော ကာမအရသာကြီးကို ပြိုင်တူခံစားလိုက်ရသည်။ ခေတ္တမျှ ငြိမ်နေပြီးနောက် တင်အိက ဦးသာလှပုခုံးကို အားယူဖိထားရင်း ကိုယ်ကိုမြှောက်ကြွ လိုက်ပြန်သည်။ဖိသွင်းစဉ်ကနှင့်မတူဘဲ အကြွတွင် အနည်းငယ်မြန်ဆန်၏။တဖန် စောစောကလို တဖြည်းဖြည်းပြန်ဖိသွင်းသည်။စောက်ရည်ကြည်တွေက စိုရွှဲအိုင်ထွန်း နေပြီမို့ ပို၍ ပို၍ အဆင်ပြေချောမွေ့လာတော့သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် အချက် ၂၀ ကျော်ခန့်ပြုလုပ်ပြီးသောအခါ တင်အိ ရမ္မက်စိတ်တွေက အပြင်းအထန်ထကြွလာပါတော့သည်။ မြှောက်ကြွ ပြန်ဖိချဆောင့်ချက်တွေက စိပ်စိပ်လာသည်။မြန်မြန်လာ သည်။ထန်ထန်လာသည်။သန်သန်လာသည်။.ပြွတ်….ဖွတ်….ဖွတ်….ဘွပ်….” “…..ပြွတ်….ဖွတ်….ဖွတ်….ဘွပ်…” “….ပြွတ်….ဖွတ်….ဖွတ်….ဘွပ်…” “….အမေ့…အား…အင့်….အင့်….အမေ့…..အီး…အင့်…ကျွတ်…ကျွတ်… အင့်… အ…အီး…ရှီး…ကျွတ်…ကျွတ်…အမေ့…အား…” တင်အိတစ်ယောက် ကာမဇောတွေအထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် တက်ကြွ ပြင်းထန်လာသည်။အထက်သို့ ကြွပြီးဆောင့်တိုင်းဆောင့်တိုင်း နို့အုံအိအိကြီးတွေက ထက်အောက် လှုပ်ရှားနေတော့သည်။ ဦးသာလှကမူ အထွေအထူးအားအင်မစိုက်ရဘဲ တင်အိ ပြုမူသမျှကိုသာ ဇိမ်ကျစွာ ခံယူနေပါသည်။သူ့ကိုယ်ကို အနည်းငယ်မတ်လိုက်ပြီး ရမ်းခါနေသော တင်အိနို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို သူ့လက်အစုံဖြင့် တင်းတင်းဆုတ်ချေပွတ်ဆွ ပေးလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်သော ကာမဓာတ်သတ္တိက နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုတ်ချေ ပွတ်ဆွပေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်…… “…..ဟီး…အီး…အမေ့….အမယ်လေး…” ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အသံနက်ကြီးကို မြည်တမ်းရင်း တင်အိတကိုယ်လုံးလျှပ်စစ် လိုက်သလို တွန့်လိမ်ကော့တက်သွားသည်။တဆက်တည်းပင် ကာမပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိကြောင်း သင်္ကေတအဖြစ် စောက်ရေပူတွေကို ဗျင်းကနဲ ဗျင်းကနဲ ပန်းထုတ် လိုက်တော့ တင်အိတကိုယ်လုံး ပျော့ခွေညွှတ်ကြသွားပြီး ဦးသာလှ ဘယ်ဘက်ပုခုံး ပေါ် မျက်နှာမှောက်ကျသွားတော့သည်။ဦးသာလှက တင်အိခါးသွယ်လေးကို လှမ်းဖက်လိုက်ရင်း ကျေနပ်အားရစွာ မှေးနေလိုက်သည်။ တင်အိအမောအပန်းပြေသည်အထိ ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဦးသာလှ လက်အစုံက ချောမွတ်ပြည့်တင်းသော တင်သားဆိုင်ထွားထွားအိအိကြီးကို စုံချီဆန်ချီပွတ်လျှက် ရှိပါတော့သည်။ အမောပြေ၍ထင်သည် တင်အိက ဦးသာလှပုခုံးပေါ်တွင်မှောက်အပ် ထားသော မျက်နှာကို ခွာလိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်၏။သူမမျက်နှာလေးက နွမ်းနယ်နေဟန်ရှိသော်လည်း ကျေနပ်သော ပီတိရိပ်တွေက ထင်ဟပ်နေသည်။ကိုယ်အလှုပ်တွင် စောက်ဖုတ်အတွင်း နင့်ကနဲ လှိုက်ကနဲ ထူပူသွား၏။ “……အမလေးတော့…..ဘုရား…..ဘုရား….” တင်အိစိတ်ထဲ တကယ်ပင် အမလေးတမိလိုက်သည်။

မတလို့ဖြစ်ရိုးလား….. ကိုယ်တော်ဘုရား၏လီးတံကြီးက သံမဏိတိုင်ကြီးစိုက်ထားသလို ခိုင်ခိုင်မတ်မတ် ကြီး ရှိနေသေး၏။တင်အိသဘောထားကို ဦးသာလှကရိပ်မိလိုက်၍….. “…..ဘာလဲ….အိလေးက…သဘောကျနေတာလား…” “….ဟင့်….အင်း….ဝေးသေး…” ဦးသာလှနှုတ်ဖျားက အလိုလိုအခေါ်အဝေါ်တွေ ပြောင်းလဲသွား၏။တင်အိကို အိလေးတဲ့…… “….ဒါဆို…တော်ပြီပေါ့…” “…..ဟင့်အင်း…” “….ဒါဆို….သဘောကျတယ်ပေါ့….” “….ဟင့်….အင်း…” ဦးသာလှက တင်အိအမူအယာကြောင့် အူယားပြီး စိတ်မရှည်ဖြစ်ကာ တင်အိခါးလေးကို ကြုံး၍ဆွဲဖက်ပစ်လိုက်သည်။ “….အမေ့…..ရှီး….ကျွတ်…ကျွတ်….” တင်းကျပ်တောင်မတ်စွာ မြုပ်ဝင်နေသောလီးတန်တုတ်တုတ်ကြီးက ဦးသာလှခါးကို ဆွဲဖက်လိုက်သည့်အတွက် စောက်ဖုတ်ကြီးကို ကန့်လန့်ဖြတ် ဆွဲနှဲ့လိုက်သလို ဖြစ်ကာ ပူကနဲ ဖျင်းကနဲ ဖြစ်သွားသောကြောင့် တင်အိနှုတ်က လွှတ်ကနဲ အော်လိုက်မိသည်။

“…..အဟင့်…ဟင့်…ဟင့်….ဟောဒီအကိုကြီးကို……သိပ်ကြမ်းတာပဲ…..ကဲ…. ကြမ်းအုံး………..ကြမ်းအုံး….” တင်အိက ငိုသံနွဲ့နွ့ဲလေးဖြင့် ဦးသာလှပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွလေးထုပစ်လိုက်သည်။ အချစ်ဓာတ်၏ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့မူကြောင့် တင်အိနှုတ်ကလည်း အလိုလို အခေါ်အဝေါ်ပြောင်းသွား၏။ကိုယ့်အဖေအရွယ်လောက် အသက်ကြီးသူကို အကိုကြီးတဲ့…..အော်…ကာမ….ကာမ….လူကိုရူးသွပ်စေပါလား……. “…….အိလေး….ကိုကြီးပုခုံးကို မြဲမြဲဖက်ထားနော်…” “…..အင်းပါ….” အင်းပါဟုသာပြောလိုက်ရသည်။ဦးသာလှဘာလုပ်မည်မသိ၍ ရင်တဖိုဖိုနှင့် မျှော်လင့် နေရ၏။အတော်ထူးဆန်းလှသည့် လူဆန်းကြီး ဦးသာလှပင်….. ဦးသာလှက ခြေဆင်းထိုင်နေရာမှ ဒူးနှစ်ချောင်းကို ကွေးပြီး သူ့ဖက်ဆွဲယူ လိုက်သည်။တင်အိကလည်း အနေအထားကျနရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ပေး၏။ ဦးသာလှဘယ်လက်က ကြမ်းကိုအားနှင့် ဖိထောက်ရင်း ညာလက်က တင်အိခါးသွယ်လေးကို ခပ်တင်းတင်းဖက်ကာ… “…..အသေအချာ…ဖက်ထားနော်…” “….ဟုတ်ကဲ့ရှင့်….ကျမလင်…” တင်အိနှုတ်က ထွက်သွားသော စကားလုံးမှာ များများစားစားမဟုတ်…. ရေတွက်ကြည့်လျှင် ၆ လုံးမျှသာဖြစ်၏။

သို့သော် ထို စိတ္တဇသဒ္ဒ ခေါ် ကာမရာဂ အားကောင်းလှစွာသော ထိုအသံ ၆ လုံးက ဦးသာလှကို အပိုင်ချီတုတ်ထားလိုက်ပါပြီ ဦးသာလှကျောရိုးတလျှောက် စိမ့်သွားသည်အထိ ထိုအပြော ထိုအသံ ထိုဟန်ပန်လေးက တင်အိမှ တင်အိဟု စွဲစွဲလန်းလန်းဖြစ်သွားစေပါသည်။ နုပျိုသန်စွမ်းသော အင်အားသစ်တွေ ဝင်ရောက်လာ၏။ထို့ကြောင့် ရွှင်လန်းတက်ကြွစွာ အားမာန်သွင်းလျှက် “…ဟိတ်…” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဖျပ်ကနဲ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ အားမာန်ပါသော ထိုရင်ခေါင်းသံကြီးက တင်အိကိုပါ လန့်ဖျန့်သွားစေ ပါသည်။ပြီးမှ ပြုံးမိ၏။ တင်အိတစ်ယောက် စောက်ဖုတ်ကြီးပါပြုံးဖြီးလာသည့်အလား တသိမ့်သိမ့်တငြိမ့်ငြိမ့်ဝေဒနာလှိုင်းတွေရိုက်ခတ်သွားသည်။ ဦးသာလှက မတ်တပ်ရပ်ပြီးသည်နှင့် တင်အိဒူးကောက်ကွေးအတွင်းသို့ လက်နှစ်ဖက်လျှိုသွင်းကာ ဖင်ဆုံကြီးအောက်မှ ပင့်မထားလိုက်သည်။

အလားတူ တင်အိလက်နှစ်ဖက်ကလည်း ဦးသာလှ၏လည်ပင်ကြီးကို ချိတ်ဖက်ထားလိုက်၏။ သူ့ယောကျာ်း ဘကြည်သည်ပင် ဦးသာလှလို လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်။ ဤအချက်က ဦးသာလှ၏အားအင်ဗလသတ္တိမှာ အရွယ်နှင့်မမျှအောင် ကြီးမားသန်စွမ်းကြောင်း ပြသနေ၏။ တချီတမောင်း ကောင်းကောင်းကြီးပြီးဆုံးသွားသော်လည်း သွေးသား ဆူဖြိုး ကာမဓာတ်အားတွေ အဆက်မပြတ်တိုးပွားလျှက်ရှိနေသော တင်အိမှာ ကိလေသာ ရာဂစိတ်တွေ တဖန်နိုးကြွလာပြန်၏။ စောက်ဖုတ်ကြီးတစ်ခုလုံး စူဖေါင်းကြွတက်လာပြီး ရွစိထိုးကာ တလှုပ်လှုပ် တရွရွနှင့်ဖြစ်လာ၏။ခံချင်စိတ်တွေက ဒီရေအလား တိုးပွားလာပြန်သည်။ သူ၏သန်စွမ်းမှုကို ပြသချင်၍ စောက်ဖုတ်အတွင်းကြွက်သားတွေဖြင့် ဦးသာလှလီးတန်ကြီးကို ညှစ်၍ ညှစ်၍ပြလိုက်သည်။ထိုအတွေ့က ဦးသာလှလီးထိပ် ကြီးတခုလုံး ကျင်ထုံအီဆိမ့်တက်သွားစေသည်။ဤကဲ့သို့ လေးငါးခြောက်ခါမှ အားထဲ့၍ညှစ်ပေးရာ လီးချောင်းတံကြီးတခုလုံး ယားကြွလာသည်။လလေရတွေ ထွက်လုနီးနီးထိ ကောင်းလာသည်။ သည်အတိုင်းငြိမ်ခံနေလျှင် သေချာပေါက်သုတ်တွေထွက်ကုန်တော့မည်။ ထို့ကြောင့် ဦးသာလှက တန်ပြန်စစ်ထိုးသည့်အနေဖြင့် သူ့လီးကြီးကို အားထဲ့၍ တင်းခံလိုက်သည်။

ညှစ်အားနှင့် ကန်အားအရှိန်ကြီးမားစွာ တိုက်ဆိုင်သွားသဖြင့် နှစ်ယောက်လုံး တုန်ခါသွားကြသည်။ ဦးသာလှက တင်အိကို ပွေ့မလျှက်ကပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဆင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် တိုက်အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်သည်။ထို့နောက် သူ့အိပ်ခန်းတွင်းသို့ ဝင်သည်။ထမင်းစားခန်းထဲမှ အိပ်ခန်းဆီထိလာရာ ခရီးတလျှောက်တွင် တင်အိ တစ်ယောက် ရင်တွေတသိမ့်သိမ့်ခုံကာ တငြိမ့်ငြိမ့်နှင့် လိုက်ပါလာရင်း လီးအရသာ ကို ခံစားလာ၏။ တခါတခါ ဖင်ဆုံကြီးကို ကျုံ့၍ကျုံ့၍ ပွတ်ပွတ်ဆောင့်လိုက်သည်။ တသက်နှင့်တကိုယ် ဤမျှထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသော ဖြစ်ရပ်မျိုးကို အိပ်မက်ထဲမှာပင် မကြုံဖူးခဲ့ပါ။ ထိုခရီးစဉ်အတွင်း တင်အိတချီတမောင်း ကောင်းကောင်းကြီးပြီးခဲ့ပြန်၏။တင်အိ နှစ်ချီတိုင်တိုင်ကာမဆန္ဒပြီးဆုံးခဲ့သည့်တိုင်အောင် လူထူးလူဆန်း လူ့အံ့မခန်းကြီး ဖြစ်သော ဦးသာလှမှာ တချီမှ မပြီးသေးပါ။ အိပ်ခန်းထဲရောက်သောအခါ အလွန်သားနားလှပသော မွေ့ယာကြီး အထက်သို့ တင်အိခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ပက်လက်ချလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတဖက်ဆီသို့ပြစ်ချလျှက် မျက်လုံးစုံမှိတ်ရင်း တင်အိ တစ်ယောက် မှန်းနေရှာသည်။

သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကမူ ဦးသာလှခါးကို ချိတ်ထားလျှက်ရှိသည်။ အတော်အတန်အမောပြေသွားသောအခါ တင်အိခြေထောက်နှစ်ချောင်း ကိုဆွဲမလိုက်ပြီး ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ရင်ဘတ်ဆီဖိတွန်းထားလိုက်သည်။ သေချာအောင် ထပ်ဖိကြည့်လိုက်သေး၏။ထို့နောက် သူ့လီးကြီးကို ဒစ်အရင်းလောက် ရောက်သည်အထိ ဆွဲနှုတ်သည်။ပြီးတော့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြန်သွင်းသည်။ “…..ဖွစ်….ဖွစ်….ဗျစ်….ဗျစ်….ဖွစ်….ဘွတ်…..ဖွတ်….” အဆုံးထိဝင်ရန် လက်နှစ်လုံးအလို စောစောက အတိုင်းပြန်နှုတ်သည်။ စောက်ရေတွေကလည်း အိုင်ရွှဲဗွက်ထနေသလို စောက်ဖုတ်ကြီးကလည်း လီးတံကြီး ၏ဒဏ်ကို ကောင်းကောင်းကြီးခံနိုင်နေပြီမို့ စီးစီးပိုင်ပိုင်တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကြီး အသွင်းအနှုတ်လုပ်လို့ရနေ၏။ ဦးသာလှက တင်အိရဲ့ ပေါင်တံဖွေးဖွေးတုတ်တုတ်ကြီးအပေါ် အသေအချာဖိထောက်၍ ခပ်ပြင်းပြင်းခပ်သွက်သွက် ဆောင့်ဆောင့်လိုးပါတော့သည်“……ဖွစ်…ဖွတ်…ဖွပ်….အမေ့….အင့်….” “…..ဖွစ်….ဖွတ်….အား….အီး….အင့်….” “….ပြွတ်..ဒုတ်…ဗြစ်….ဖွတ်…ပြွတ်….ဖွစ်..” “….ရှီး….ကျွတ်….ကျွတ်….အ…အီး…အင့်….အမေ့….ကျွတ်…ကျွတ်…အမယ်လေး… အီး….အား…..အင့်….” တင်အိတယောက် ညီးညူလူးလွန့်ရင်း ဖင်ကြီးကို ကော့ကောခံသည်။ ဦးသာလှ၏ ဆောင့်ချက်တွေက ဂျက်အင်ဂျင်လို အရှိန်မပြတ်ဒလစပ်မြန်ဆန်လာ၏။ တင်အိ စောက်ဖုတ်အတွင်းသားတွေက ဦးသာလှ၏လီးတန်ကြီးကို ညှစ်ညှစ်ဆွဲသည်။

သူတို့သခင် ဘုရင်မကို အပြင်းအထန်တိုက်ခိုက်နေသော ရန်သူကို ပြန်လှန်ရန်တုံ့သကဲ့သို့ အင်နှင့်အားနှင့် ဆွဲဆွဲညှစ်ကြ၏။ ညှစ်အားဒဏ်ကြောင့် ဦးသာလှဒစ်ထိပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ထူပူကျင်ထုံလာ၏။ အထူးသဖြင့် ဒစ်အညှာရင်းရှိ အကြောမြှင်ကြီးမှာ ပြတ်လုမတတ် တင်းတောင့် လာသည်။ကျဉ်သော…….ယားသော….ဆိမ့်သော…. အီသော ဝေဒနာအပူလှိုင်းတွေ က လချောင်းတံကြီးတလျှောက် လှည့်ပတ်မွှေနှောက်နေ၏။ အချက်ပေါင်းတစ်ရာအရောက်တွင် တင်အိနှုတ်ဖျားက “အီးကနဲ” အသံနက်ကြီးမြည်ဟီးလျှက် ကော့ထိုးတက်သွား၏။ဦးသာလှလည်း အလားတူ ဝေဒနာမျိုးကြီးခံစားကာ သုတ်ရေပူတွေကို ပြိုင်တူပန်းထုတ်လိုက်ကြသတည်း။ တင်အိက ဘကြည်ကို အသေအချာ မှာလိုက်၏။ “….တော်….ဦးသာလှကို ……လေးလေးစားစား…ဆက်ဆံနော်…” “…..အေးပါ..ဟ…” ကြီးသူကို ရိုသေသောကြောင့်လားမသိ ငွေ ၂ သိန်းခွဲကို ဦးသာလှထံမှ ရှောရှော ရှူရှူရလာခဲ့သည်။ဘကြည်မျက်နှာပြုံးလျှက်………အလားတူ ဦးသာလှ မျက်နှာမှာလည်း……..။ ပြီးပါပြီ

Zawgyi
လွန်ခဲ့သော ၂ နှစ်ခန့်က ဦးသာလှမိန်းမ မအုံးရှင် သားအိမ်ကင်ဆာရောဂါ နှင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။မအုံးရှင် မကွယ်လွန်ခင်ကပင် ဦးသာလှတို့နှင့်တဆက်တည်း ရှိနေသော မြေကွက်ကိုဝယ်ယူ၍ ၂ ခန်း ၃ ခန်း မြေစိုက်အိမ်တစ်လုံးဆောက်ပေးကာ မရင်မေ ကိုနေထိုင်စေသည်။ခြံက ပေတစ်ရာပတ်လည်ကျယ်ဝန်းသဖြင့် ထိုခြံထဲတွင် သနပ်ခါးပင်များ စိုက်ပျိုးထား၏။မရင်မေက စိုက်ပျိုးရေးဝါသနာပါသည်။ဆယ်တန်း အောင်ပြီးလည်းဖြစ်၏။မေထုန်နို့စားနွားမ သုံးကောင်လည်းရှိသည်။ထို့ကြောင့် သူတို့ တူဝရီးမှာ ဤရွာတွင် စီးပွားရေးချောင်လည်သူများဖြစ်ကြ၏။အမျှော်အမြင် ရှိသူများ ဖြစ်ကြ၍ အဝီစိတွင်းတူးကာ စိုက်ပျိုးရေးကို တိုးချဲ့ကာလုပ်ကိုင်ကြသည်။ အနှစ် ၂၀ ကျော်ကြာပြီဖြစ်၍ မရင်မေသည် ဤရွာသူလုံးလုံးဖြစ်နေပါပြီ…. ရွာ၏သာရေး နာရေးလှုမှုရေးကိစ္စရပ်များတွင် ရှေ့တန်းမှပါဝင်၍ တက်တက်ကြွကြွ လုပ်ဆောင်သည်။မရင်မေက ဦးဆောင်၍ အမျိုးသမီးဝတ်အသင်းဖွဲ့ကာ အဖိတ် ဥပုသ်ထွက်နေ့တိုင်း ရွာလည်ဓမ္မာရုံတွင် ဝတ်တက်ကြ၏။စုစုပေါင်း အမျိုးသမီးကြီးငယ် ၅၀ ကျော်ခန့်ရှိ၏။

“အမ….ပြန်ရောက်ပြီလား…” “.အေး…..ရောက်နေတာကြာပလား…” “….ဟုတ်ကဲ့….” ဘကြည်က ရေနွေးကြမ်းသောက်ရင်း ခရမ်းချဉ်သီးများအပြည့်အမောက်ထည့်ထား သော ထန်းခေါက်တောင်းတစ်လုံးကို ခေါင်းပေါ်ရွက်၍ ဝင်လာသော မရင်မေကိုနှုတ် ဆက်လိုက်ရာ မရင်မေကလည်း အလိုက်သင့် ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ မရင်မေက လှေကားတက်ခုံပေါ်တွင် ခရမ်းချဉ်သီးတောင်းကို ချမည့်ဟန်ဖြင့် ဒူးနှင့်ခါးကိုညွတ်၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ပင့်မပြီး အောက်သို့ချလိုက် သည်။ထမီတိုတိုဝတ်ထားသဖြင့် တင်းရင်းစိုပြေသော ခြေသလုံးသားများ၏ သန်စွမ်းမှု မို့မောက်သောရင်သားအစုံ ဝိုက်ကားသောပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် ကားကား စွင့်စွင့် ငွါးငွါးဖွင့်ဖွင့်ရှိလွန်းလှသည့် ပြည့်ဖြိုးတင်းအိသော တင်သားဆိုင်ထွားထွားများ ထိုသို့ ထိုသို့သော အလွန်အချိုးစားကျနသည့် ဣတ္ထိယအင်္ဂါရပ်များကို အရောင်လက်သောမျက်လုံးတို့ဖြင့် ဖျတ်ကနဲကြည့်လိုက်မိ၏။

မရင်မေက ဆံထုံးကို ဖြည်ချရင်း ခေါင်းခုပုဆိုးဖြင့် ယပ်ခတ်သလိုလုပ်ကာ အမောဖြေနေသည်။ ပြည့်ဖြိုးတုတ်ခိုင်သော ပေါင်တံကြီးတွေက ထမီကို ထွင်းဖေါက်၍ အလှပြနေသည့်နှယ် ပေါ်ပေါ်လွင်လွင်ရှိလှသည်။ ဘကြည်မိန်းမ တင်အိလည်းလှပါသည်။အဖုအထစ်အမို့အမောက် အင်္ဂါရပ်များနှင့်ပြည့်စုံပြီး စွဲမက်စရာကောင်းလှပါသည်။တင်အိ က မရင်မေလောက် တော့ ဒေါင်မကောင်း…. သည်တော့ ရွှေဘိုမင်းကြိုက်လုံးကြီးပေါက်လှစတိုင်တော့ မဟုတ်။ အဲ တင်အိက မရင်မေထက်သာတာက အရွယ်ဂုဏ်…ငယ်ဂုဏ်… တင်အိ အသက်က အခုမှ ၃၀ ထဲ ဝင်ရုံရှိသေး၏။ ခက်သည်က ကျားဆိုသောသတ္တဝါသည် ကိုယ့်မိန်းမမည်မျှ ချောမောလှပပြီး စွဲမက်စရာ အင်္ဂါရပ်တွေနှင့်ပြည့်စုံပါစေ နေ့ရှိသရွေ့ ညရှိသရွေ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလာသည့်အခါ ရိုးအီသွားတတ်ပါသည်။

အတွင်းသိ အစင်းသိ ကြာကြာပေါင်းလာသောအခါ တစ်ချိန်ကချစ်ခင်နှစ်သက်စွဲမက် စရာဟု ထင်ခဲ့သောအရာတွေက အပြစ်အသွင်ဆောင်လာပြီး အင်တင်တင် ညီးတီးတီးဖြစ်လာတတ်၏။ ထို့ကြောင့် အာရုံကိုအပြောင်းအလဲဖြစ်စေရန် ယခုလို တောင့်တောင့် ဖြောင့်ဖြောင့် လုံးကြီးပေါက်လှ မိန်းမများကို ကိလေသာရမ္မက်လွှမ်းသော အကြည့်တို့ဖြင့် ငမ်းငမ်းတက်ကြည့်မိခြင်းဖြစ်ပါသည်။ စောစောက အဘဦးသာလှပြောခဲ့သော ကာမရောဂါဝမ်းတွင်းနာက ဘကြည်ကို စွဲကပ်လိုက်တော့၏။လီးရိပ်လီးငွေ့မသမ်းသော အဖုတ်ကြီးကို စိတ်ဖြင့် မှန်းဆကာ ရာဂစိတ်နယ်ပယ်ကို ကျယ်သလောက်ကျယ်အောင် ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။လျှပ်တပြက် အကဲခတ်ရုံဖြင့် ဦးသာလှက ဘကြည်၏မနောနှင့် သဘောကိုရိပ်မိလိုက်သည်။

ဘကြည်လိုလူစားသည် ကိလေသာအာရုံနှင့် ဖမ်းစားခြင်းခံရလျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေ့တတ်ပြီး အသိတရားဖြင့် ပြန်လည်ထိန်းချုပ် နိုင်စွမ်းမရှိခြင်းဟု ဦးသာလှစိတ်ထဲက မှတ်သားလိုက်၏။ မရင်မေက အမောဖြေပြီး ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုခန်းပေါ် တက်သွား၏။လှုပ်လီ လှုပ်လဲ့ နိမ့်ချီမြင့်ချီ အဆီခဲတွေစုခဲထားသည့် တင်ဆုံထွားထွား ကြီးက သူ့စိတ်ကို မြူဆွယ်ကလိသွားသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်မိ၏။ သည်တော့မှ သူ့လာရင်းကိစ္စကို သတိရတော့၏။ဦးသာလှက ပြုံးတုံ့တုံ့ မျက်နှာထားနှင့်….. “…အေး….. ငါ့တူမ အပျိုကြီးကလည်း ကာမရောဂါကို ထကြွတိုးပွားစေတဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးကြီးနော်…. အဟဲ…. ဟဲ….ဟဲ…” ဦးသာလှ စကားကြောင့် ဘကြည်မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်ရှက်ရိပ်သမ်းသွားပြီး တဟီးဟီးနှင့် ရယ်ပြလိုက်သည်။

“အဘ….ကျုပ်….ဟို…ဟို…” ဘကြည်စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ဦးသာလှ လက်ကာပြလိုက်ရင်း .. “…နေနေ….မောင်ဘကြည်… အဘ…သိတယ်…” “မင်းငွေ…..လိုချင်လို့မဟုတ်လား…” “…..ဟုတ်ကဲ့……..အဘ…” ဘကြည်စိတ်ထဲ အံ့သြသွားတာအမှန်။သူ့အကြံကို ဦးသာလှဘယ်လိုသိနေသလဲ.. ဘကြည်၏စိတ်အခြေအနေကို ဦးသာလှက ရိပ်မိလိုက်သဖြင့်………. “…..မအံ့သြနဲ့မောင်…..မင်းရောက်လာတဲ့အချိန်ကို ငါက အင်္ဂဝိဇ္ဇာနည်းနဲ့တွက်ကြည့် လို့သိပြီးသား…..မင်းမှာငွေလိုနေတယ်…ဒီတစ်ခေါက် အရောင်းအဝယ်ကိစ္စမှာ မင်း အရှုံးကြီးရှုံးခဲ့တယ်……တခြားနေရာမှာ ရစရာမမြင်တော့ င့ါဆီရောက်လာတယ်… ကဲ… ဟုတ်တယ်…မဟုတ်လား….” ဘကြည်တစ်ယောက် ဟုတ်ကဲ့ ဟုပင်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်း ကြီးဖြင့် ဦးသာလှကိုပြူးပြူးကြီးကြည့်လျှက် ကြောင်အမ်းအမ်းကြီးဖြစ်သွားသည်။

ပြီးတော့မှ ခေါင်းကို ခပ်သွက်သွက်ငြိမ့်ကာ “ဟုတ်….ဟုတ်ကဲ့…အဘ….” ဘကြည် ဦးသာလှကို ယခင်ကထက်ပို၍ အထင်ကြီးလေးစားသွား၏။ ဓာတ်တွေ ပရမတ်တွေကိုလည်း လူပြိန်းလူနတွေနားလည်အောင် ရှင်းပြတတ်…. လောကီဂမ႓ီရပညာရပ်တွေကလည်းတတ်…..အလွန် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဦးသာလှ ပါတကား……… ဦးသာလှကို အထင်ကြီးလေးစားစိတ်ဖြင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဦးသာလှ တစ်ယောက် သူ့တစ်ထပ်တိုက်ပုလေးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားပါ တော့သည်။မရင်မေတယောက် ထွက်များလာလေမလားဟု မီးဖိုခန်းဘက်ဆီ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ “….ရော့…မောင်ရင် လိုချင်တာ ၂ သိန်းခွဲမဟုတ်လား…” မီးဖိုခန်းဘက်ဆီငေးနေစဉ် နောက်ကြောဘက်ဆီက ပေါ်လာသော ဦးသာလှ စကားသံနှင့်အတူနှစ်သိန်းခွဲထောင်တန်အထုပ်က သူ့ပေါင်ပေါ်ဖုတ်ကနဲကျလာ၏။

“…အော…ငွေပမာဏပါသိနေတဲ့ ဦးသာလှပါလား…” ဘကြည် ကွပ်ပျစ်ပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး ဦးသာလှခြေရင်းတွင်ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဦးသုံးကြိမ်ကန်တော့လိုက်တော့၏။ “…အေး…အေး….ဒီတခေါက်အဆင်ပြေပါစေကွာ…” ဘကြည် ငွေထုပ်ကိုကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဦးသာလှကိုနှုတ်ဆက်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ ဘကြည်တစ်ယောက် ဤကိစ္စရပ်တွေကို အင်္ဂဝိဇ္ဇာ ဗေဒင်နည်းဖြင့် သိရသည်မဟုတ်ဘဲ သူ့မိန်းမ တင်အိကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပြောထား၍ သိနေသည် ဆိုလျှင်………. အဖိတ်နေ့ည ဝတ်တက်စဉ်က တင်အိတစ်ယောက်ဝတ်အဖွဲ့ထဲ မပါဘဲ ဦးသာလှထံရောက်နေခဲ့သည်ဆိုလျှင်…… ထိုနေ့ည သွေးသားဆန္ဒနှီးနှောဖလှယ်ပွဲကြီးအဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဦးသာလှရင်ခွင်ထဲမှာ ဦးသာလှ၏အပွေ့အဖက်ကို ခံယူထားစဉ် ငွေကြေးကိစ္စပြောခဲ့သည်ဆိုလျှင်…. ထိုနေ့ည ပြန်ခါနီးတွင် ဦးသာလှက…… “…၂ သိန်းခွဲဟုတ်လား…. အေး..အေး….သန်ဘက်ခါ ညီးယောကျာ်းကို ငါ့ဆီ လွှတ်လိုက်….” ဟု မှာကြားလိုက်သည်ဆိုလျှင်……ဘကြည်တစ်ယောက် ဦးသာလှထံမှ အလွယ်တကူ ငွေ ၂ သိန်းခွဲချေးယူရရှိခဲ့သည့်အတွက် အခုလို ပျော်ရွှင်နိုင်မည်လော………. ဦးသာလှကိုလည်း အထင်ကြီးလေးစားနိုင်ပါအုံးမည်လော…. သို့သော် နှစ်ယောက်လုံးပြုံးနေကြ၏။ သို့သော်….အဓိပ္ပါယ်ခြင်းကာ မတူပါလေ…….။

အဖိတ်နေ့ည……။ ထိုအဖိတ်နေ့ညကို ဦးသာလှမမေ့ပါ……ဒီနေ့ည တင်အိလာမည်…. ရင်မေက အကျိုးအကြောင်းအစုံအလင်ကို ဦးသာလှအား ပြောပြထားပြီးဖြစ်၏။မရင်မေနှင့် တင်အိတို့ ညှိနှိုင်းကြသောစကားထဲတွင် ငွေ ၂ သိန်းခွဲရမည်… ဦးသာလှ၏သွေးသား ဆန္ဒကို လိုက်လျောဖြည့်ဆည်းပေးရမည်။အများသူငါမရိပ်မိစေရန် ယောကျာ်းကို ငွေယူလွှတ်ရမည်။မည်သူမှမရိပ်မိနိုင်သည့် အဖိတ်နေ့ညကို ရွေးရမည်။အတိုးငွေ ၁၅ ကျပ်ဆိုလျှင် ၁၀ ကျပ်နှုန်းခံစားခွင့်ပေးမည်။ သို့သော် ယောကျာ်းကို ငွေပို့ခိုင်းစဉ် ၁၅ ကျပ်နှုန်းနှင့်ပေးအပ်ခိုင်းရမည်။ ၁၀ ကျပ်နှုန်းခံစားခွင့်ကို ဝတ်တက်သည့်ညမှ ကိုယ်တိုင်သွားယူရမည်။မရင်မေ ဘက်က တင်ပြသော အချက်အလက်များကို တင်အိကိုယ်တိုင်က ကျေနပ်ပြီးဖြစ်၍ ထိုအဖိတ်နေ့ညက တင်အိတစ်ယောက် ဝတ်တက်ဓမ္မာရုံတွင်ရောက်ရှိကြောင်း လက်မှတ်ထိုး၍ အသာလစ်ထွက်ခဲ့သည်။

ဝတ်တက်ခေါင်းဆောင်က မရင်မေမို့ ပွဲပြီးမီးသေအငြိမ်ဖြစ်၏။ ဝတ်တက်ချိန် တစ်နာရီ အသစ်သင်ကြားပို့ချသည်က ၂ နာရီခွဲ…. ဤအချိန်အတွင်း (၁၀)မိနစ်စော၍ပြန်ရောက်စေရမည်ဟု မရင်မေက အသေအချာ မှာ လိုက်ပြီးဖြစ်၏။တပါတ်ရစ်….. ယောဂီထမီအကျင်္ီလေးနှင့် တင်အိတယောက် တသွေးတမွေးလှလို့နေပါသည်။ အခုတပါတ် ကုန်ရှုံးလာသည့်အတွက် ယောကျ်ားကစိတ်ညစ်သည်ဟု ဆိုကာ အရက်ချည့်တွန်းသောက်နေ၏။မရင်မေဆီကရအောင် ပြောကြည့်ပါမည်ဟု ချွေးသိပ်ရင်း အရက်ကိုလျော့သောက်ခိုင်းထားရ၏။ဒါတောင် ဝတ်တက်လာခါနီး ရမ်အကြီးတစ်လုံးဝယ်ပေးခဲ့ရသေးသည်။တင်အိကလည်း သူ့အကြံနှင့်သူမို့ ကျေနပ်စွာပင် အကြွေးဝယ်ပေးခဲ့ပါသည်။ မရင်မေ အစီအစဉ်အတိုင်း တိုက်နောက်ဖေးပေါက်က ဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။ “….ဒေါက်…ဒေါက်….ဒေါက်..ဒေါက်….” မရင်မေသင်ပြထားသည့်အတိုင်း တံခါးခေါက်အချက်ပေးလိုက်သည်။ မကြာခင်တံခါးပွင့်လာ၏။တံခါးဝတွင် ဦးသာလှက ဘောင်းဘီပွပွ…စွပ်ကျယ်အကျီင်္ လက်ပြတ်နှင့် မားမားကြီးရပ်နေလေသည်။

ဦးသာလှ၏တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်နေဟန်ထားကိုကြည့်၍ တင်အိ ရင်တွေလှိုက်ဖိုလှုပ်ခတ်သွား၏။ လူကြီးက အသက် ၅၀ ကျော် ၆၀ အတွင်းဆိုသော်လည်း ကျန်းမာ သန်စွမ်းလှသည်။ရင်အုပ်ကားကား လက်မောင်းကြွက်သားကြီးတွေက ထစ်ဖုတုတ် ခိုင်လှသည်။ထို့အတူ ပေါင်တံ ခြေသလုံးကြွက်သားကြီးတွေက တင်းရင်းဖုထစ် သန်မာလှသည်။ ဦးသာလှက တင်အိ ဝင်သာအောင် ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး….. “….ဝင်…ဝင်…..တူမကြီး….အထဲကို…” တင်အိက ကိုယ်ကိုရို့၍ အတွင်းသို့ဝင်လိုက်၏။ဦးသာလှက တံခါးမင်းတုန်း ချက်ကို ထိုးပိတ်လိုက်သည်။အခုသူတို့ရောက်နေသောအခန်းမှာ ထမင်းစားခန်း ဖြစ်၏။ ၂ ခန်း ပတ်လည်ကျယ်ဝန်းပြီး မတ်တပ်ရပ်ချက်ပြုတ်ရသော မီးဖို စားစရာ များကို သိုလှောင်ထားသည့် ကြောင်အိမ် ၃ လုံးရှိ၏။ ထမင်းစားစရာနေရာမှာ ၂ ပေခွဲကျော်ကျော်ခန့်မြင့်ပြီး သစ်မာရှာထိုးသား များခင်းထားသည်။

ထိုအပေါ်တွင် စားပွဲခုံဝိုင်းတစ်လုံးချထားပြီး ဝီစကီအကြီးတစ်လုံး …ကြက်ကြော်….ဝက်အူချောင်းကြော်…ငှက်ပျော်သီးဖီးကြမ်းတစ်ဖီး… ဝီစကီပုလင်း ကအပြည့်မဟုတ်တော့….ထိုအထဲတွင် ကာမစွမ်းအားကို တိုးပွားစေသော ဖျံသိုစိမ်ထား၏။ “….ကဲ…အပေါ်တက်လေ…တူမကြီးရဲ့….အေးအေးဆေးဆေးပေါ့နော်..သွား…. ဟိုမှာ စားစရာတွေရှိတယ်…..စားနှင့်…” တင်အိက မတ်တပ်ကြီးရပ်နေ၍ ဦးသာလှက ပြောလိုက်သည်။ လာကထဲက ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်ကိုယ်မို့ အရှက်တွေသိက္ခာတွေ ကျင့်ဝတ်တွေ အကုန်ခဝါ ချထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကိုယ့်မေဓာရှိလျှင်….သူ့မေဓာလည်းရှိရမည်ပင်…. ပြီးတော့ ကိုယ်ရချင်တဲ့ငွေက နည်းနည်းနောနော မဟုတ်…. ဖာထွက်ခံလျင်တောင် ရမည်မဟုတ်……ပြီးတော့ ကိုယ်ကအပျိုမှမဟုတ်ဘဲ….ကလေးနှစ်ယောက်အမေ …အအို….ပြီးတော့ စောက်ဖုတ်ကလဲ ဖွတ်ဖွတ်ကျေအောင် လီးအလိုးခံထားရတဲ့ စောက်ဖုတ်… ဒီတော့ ဘာဆန်းတာမှတ်လို့…ပြီးတော့ တင်အိက ချောသည်… လှသည်….တောသူဆိုပေမင့် ရှေးအတိတ်ကုသိုလ်ကောင်းပုံရ၏။…. ဒီတော့ ခပ်ရဲရဲ ခပ်ဟော့ဟော့ပင် ဆက်ဆံလိုက်သည်။အပေးကောင်း အပြုအစုကောင်းခဲ့ရင် ၂ သိန်းခွဲငွေ အလကားတောင် ရချင်ရနေအုံးမည်……။

“အဟစ်…အစ်…ခစ်…အဟင့်…ဟင့်….ယား…ယား…တယ်လို့…” အနေရအထိုင်ရခက်လောက်အောင်ယားသည့်အတွက် တင်အိတစ်ကိုယ်လုံး ကော့တက်သွားရှာသည်။သည်တော့ နို့အုံကြီးက ပိုမို၍စူတင်းထွက်လာသည်။ ဦးသာလှက နို့တစ်လုံးကို တပြွတ်ပြွတ်စုပ်ပေးလျှက်ကပင် တင်အိ ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်သည်။ပေါင်တံကြီးတွေက…ထွား…တင်ဆုံကြီးတွေက ဖွံ့ထွား စွင့်ကားလွန်းနေသည့်အတွက် ဘောင်းဘီက တော်တော်နှင့် မကျွတ်ဘဲဖြစ်နေသည်။ “….ဟွန်း…..ခိုးချင်တာလဲပျာလို့…လက်နှေးတာလဲ ချာလို့…” ဦးသာလှတစ်ယောက် အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် တဏှာရမ္မက်တွေ မွှန်ထူနေပုံကို အမြင်ကပ်ကပ်ရှိလှစွာ ဆူဆူဆောင့်ဆောင့်လေးမြည်တွန်ရင်း…. ကူချွတ်ပေးလိုက် ၏။တင်အိ အပြုအမူလေးက ဦးသာလှကို ကြည်နူးစွဲမက်သွားစေ၏။ ဘောင်းဘီတိုကျွတ်သွားသောအခါ ဖြူဝင်းထွားအိနေတဲ့ ပေါင်တံနှစ်သွယ် ကြားက တင်အိ စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို ဘွားကနဲမြင်လိုက်ရ၏။

တင်အိက ပိုမြင်ရအောင် ပေါင်နှစ်ခြမ်းကို မသိမသာဖြဲပေးလိုက်သည်။စောက်ဖုတ်ကြီးက ပေါင်အဟတွင် သိသိသာသာပြဲဟသွားပြီး အတွင်းသားနီနီနုနုတွေကိုပါ မြင်လိုက်ရ၏။ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေက အညိုရောင်သမ်းနေပြီး ထူထူပွပွဖြစ် နေ၏။သူ့အရောင်နှင့်သူ ပိုင်းခြားထားသော စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ အလွန့်အလွန်ကြည့် ကောင်းနေ၏။ဝင်းဝါမို့မောက်နေသော ဆီးခုံ။နက်ပြောင်မဲမှောင်နေသည့် စောက်မွှေး အညိုရောင်သမ်းနေသည့် စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား… ပြဲဟနေသော အတွင်းသား နီနီ…ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းက……ဦးသာလှလီးကြီးမှာ ထွားသထက်ထွား… တောင်သထက်တောင်….မာသထက်မာ…. ထန်သထက်ထန်လာပါ၏။ဘောင်းဘီတိုကြားမှ တိုးတိုးထွက်နေသော လီးကြီးကို တင်အိက လက်ဖဝါးလေးနှင့် ခပ်ဖွဖွပုတ်ရင်း… “….ဟွန့်….ကဲ…..ကဲ….လွန်းတယ်…” နှာခေါင်းလှလှလေးတွန့်ရှုံ့ရင်း ပြော၏။တင်အိက ဦးသာလှနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး…… “….ကဲ….အသေအချာ….ထိုင်စမ်းပါ….တကထဲ….” ဦးသာလှတစ်ယောက် လက်ရှိအသက်ထက် ၅ ပုံ ၁ ပုံခန့်ငယ်သွားသလားထင်ရ အောင် နုပျိုသွား၏။စိတ်ထဲမှာလဲ ပျော်ရွှင်မြူးကြွသွားသည်။တင်အိ မလာခင်ကပင် သောက်ထားနှင့်သော အရက်အရှိန်ကလည်း တက်နေပြီဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကြမ်းပေါ် ဖင်ချထိုင်ပြီး ခြေဆင်းလျှက် ပေါင်ကို နဲနဲကားထား လိုက်သည်။ “…….ကဲ…..ဘောင်းဘီချွတ်……” တင်အိက ဘောင်းဘီတိုကို ကိုယ်တိုင်ချွတ်ပေး၏။ဆောင့်ကြောင့်ထိုင် အနေအထားမို့ ခန္ဓာကိုယ်အလှည့်အပြောင်းလှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း စောက်ဖုတ်ကြီးက ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ဦးသာလှကို မြူဆွယ်လျှက်ရှိနေပါသည်။

ဦးသာလှက ဘောင်းဘီအချွတ်ရလွယ်အောင် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ကြမ်းပေါ်ထောက်ပြီး ကိုယ်ကိုကြွမြှောက်ပေးလိုက်သည်။ဖုထစ်မို့မောက်သော ရင်အုပ်လက်မောင်းကြွက်သားကြီးတွေက တင်းအစ်ကြွတက်လာသည်။ ဘောင်းဘီကျွတ်ထွက်သွားသည်နှင့် ဦးသာလှလီးတန်ကြီးမှာ မတ်ကနဲ ထောင်တက်သွား၏။အညိုရောင်သမ်းနေသော လီးကြီးကို ဘွားကနဲ မြင်လိုက်ရသောအခါ တင်အိ အံ့သြမှင်သက်သွား၏။မအံ့သြလို့လည်းမဖြစ်…. သူ့လီးတန်ကြီးက မြင်းလီးတန်ကြီးလောက်နီးနီးရှိသည်။သူ့စောက်ဖုတ်ကိုပင်… လက်နှင့်ယောင်ရမ်း၍ အုပ်မိလိုက်သည်။အရှည်ရှစ်လက်မ ကျော်ကျော်ခန့်ရှိသော လီးတုတ်ကြီးမှာ အကြောတွေပြိုင်းပြိုင်းထလျှက် အရေပြားတွေက ကြက်ပေါင်ကွင်း တုတ်တုတ်တွေ အထပ်ထပ်စွပ်ထားသလို အရစ်အရစ်ထနေသည်။ တစ်သက်နှင့်တကိုယ် မတွေ့ဖူးမမြင်ဖူးသေးသော လီးကြီးဖြစ်သည်။

တင်အိလည်းခေသူတော့ မဟုတ်ပါ။ဘကြည်နှင့်မညားခင်ကပင် ယခင်ရည်းစား ဟောင်း နှစ်ယောက်၏အလိုးကိုခံခဲ့ဖူးသည်။ထိုလီးမျိုးသည် ယောကျာ်းလူစဉ်မှီရုံသာ ရှိသည်။ခံလို့လည်း ကောင်းခဲ့ပါသည်။အခု ဦးသာလှလီးကြီးက သူမတခါမှ မမြင်ဖူးသေးသော ကြောက်ခမန်းလိလိ လီးကြီးဖြစ်နေပါတော့သည်။ ဒစ်ဖူးကြီးက တင်းပြောင်နေသော ခရမ်းချဉ်သီးကြီးပမာ နီညိုရောင် သမ်းနေသည်။ဦးသာလှက သူ့လီးကြီးကိုကြည့်၍ ကြောင်တက်တက်ဖြစ်နေသော တင်အိလက်ကိုဆွဲယူ၍ သူ့လီးကြီးကို ကိုင်စေလိုက်သည်။ တင်အိက မြွေတကောင်ကိုကိုင်ရသလို မဝံ့မရဲလေးကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။ သံမဏိချောင်းကဲ့သို့ မာတင်းသောအတွေ့ကို နွေးနွေးရှိန်းရှိန်းကြီး ခံစားလိုက်ရ၏။ တင်အိအနေဖြင့် ယခုသွေးသားဆန္ဒဖလှယ်ပွဲတွင် လုံးဝအညံ့ခံ၍ မဖြစ်ပါ။ဦးသာလှကျေနပ်လျှင် ကျေနပ်သလောက် သူ့အဖို့အခွင့်အရေးတွေ ရလာနိုင်၏။ဦးသာလှသဘောကျနှစ်ခြိုက်စေမည့် အလုပ်မျိုးကို ကြားဖူးသလောက် လုပ်နိုင်သလောက် အစွမ်းကုန်လုပ်ပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်၏။

သူမချေးရမည့် ငွေတွေက နည်းနည်းနောနောမဟုတ်။ကုန်က အကြီးအကျယ်ရှုံးခဲ့သည့်အတါက် ရှင်းရမည့်ငွေတွေက မရှင်းနိုင်လျှင် သူ့ယောကျာ်းထောင်ကျပြီး ဘဝပါပျက်မည်။ ဘဝပျက်မည့်အရေးနှင့်ယှဉ်လိုက်လျှင် သူ့စောက်ဖုတ်ကို ဦးသာလှထံ ထိုးအပ်ရသည့်အလုပ်က ဘာမှမပြာပလောက်သည့် အလုပ်မဟုတ်။ သည်ကြားထဲ အပြုအစုကောင်းလျှင် ဦးသာလှ၏ပေးကမ်းရက်ရောမည့် အခွင့်အရေးတွေက တသီကြီး။မရင်မေက ပြောပြထား၍ အတွင်းရေးကို သိထားနှင့် ပြီးဖြစ်၏။ တကယ်အားဖြင့် မရင်မေသည်ပင် တူမ၊မွေးစားသမီးဆိုသော်လည်း ဦးသာလှ၏လူမသိသူမသိမယားသာဖြစ်နေ၏။သို့သော်…. အဖိုးကြီးက ပီမှ… ပိုင်မှ သူသဘောကျမှ သားကောင်ကို ကိုင်လေ့ရှိသည်။ပြဿနာကြီးငယ် မပေါ်ပေါက်စေ ရန် လုံခြုံစိတ်ချရအောင် အကွက်ချစီစဉ်ပြီးမှ သူ့ဆန္ဒကို အကောင်အထည်ဖေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးတက်ကွက်အဖြစ် တင်အိက ဦးသာလှ၏ပေါင်ကြားအတွင်းသို့ ဒူးတုတ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လေးဖက်ထောက်ကုန်းကာ လီးကြီးကို ခပ်တင်းတင်းဆုတ် ကိုင်လျှက် ပါးစပ်ဖြင့် ငုံခဲစုပ်ယူလိုက်သည်။လီးကြီးက တုတ်လွန်းသဖြင့် အကုန်လုံး သိမ်းကြုံးမငုံနိုင်ဘဲ တဝက်တပျက်သာ ငုံခဲထားနိုင်သည်။

ပူနွေးစိုစွတ်သော အာငွေ့နှင့်ကြမ်းရှသောလျှာအတွေ့က အရေးပါသောကာမအကြောအစုံကို စုပ်ယူမိ လိုက်သောအခါ ဦးသာလှတစ်ယောက် ကော့တက်သွားပြီး အီးကနဲ ကောင်းကောင်း ညီးညီးလိုက်သည်။ ဦးသာလှတစ်ယောက် တင်အိအပေါ်အမှတ်တွေ ပေးလိုက်သည်။ တင်အိအပြုအမူက သူသဘောကျနှစ်ခြိုက်သော အပြုအမူတွေဖြစ်နေ၏။ ကလေးနှစ်ယောက်ထွက်ပြီးသား စောက်ဖုတ်မို့ သူ့လီးဒဏ်ကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံနိုင်မည်ဟုလည်း ယုံကြည်လိုက်သည်။ “….ကဲ….ကဲ….တူမကြီး ခဏရပ်လိုက်အုံး….လေးလေး….မင်းကို သဘောကျသွားပြီး…အေး..အေး….ဆေး..ဆေးပေါ့နော်….” ဦးသာလှစကားကြောင့် တင်အိတစ်ယောက် ဦးသာလှလီးကြီးကို လျှာဖြင့်ဝိုက်ပတ် ၍ လျှက်ပေးနေရာမှ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဒူးတုတ်လျှက် ကနွဲ့ကလျ ထိုင်နေသည်။ ဦးသာလှက တင်အိကိုယ်ကာယအလှများကို တဝကြီးကြည့်ရှုခံစားရင်း ဝီစကီတပန်းကန်ငှဲ့သောက်လိုက်သည်။ပုဂံပြန်အချ တင်အိက အဆင်သင့်ပင် ဝက်အူချောင်းနှစ်ချောင်းပါးစပ်ထဲခွံ့ပေးလိုက်၏။ဦးသာလှ တစ်ယောက် အကျေနပ်ကြီးကျေနပ်နေစဉ် ငှက်ပျောသီးတစ်လုံးကို အခွံနွာ၍ ပါးစပ်နားထိုးပေး လာသည်။ဦးသာလှက တဝက်ကျော်ကျော်ကို ကိုက်ယူစားလိုက်သည်။ ဤမျှဆိုလျှင် တင်အိသဘောထားကို အတော်အတန်ရိပ်မိသွားပြီ။တင်အိနှင့် လက်တွဲလို့ ကောင်းကောင်းကြီးရနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

“ကဲ…တူမကြီး…ဦးလေးရဲ့ ပစ္စည်းကြီးကို ကျေနပ်ရဲ့လား…” “…အဟင်း..ဟင်း…ကြက်သီးတောင်ထတယ်…” “…ကဲ..ထ….အပေါ်က ခွထိုင်ပြီး…ကိုယ့်ဖာသာကို အဆုံးထိဝင်အောင်သွင်းကြည့် … ဦးက မဆင်မခြင် လုပ်မိရင် နာသွားမှာစိုးလို့….” တင်အိ စိတ်ထဲ ဦးသာလှကို လေးစားသွားသည်။အမှန်အားဖြင့် တင်အိသည် ယခုအချိန်တွင် သူ့လက်ခုပ်ထဲကရေသာဖြစ်၏။ကြိုက်သလိုလုပ်ခွင့်ရှိ၏။ သို့သော် ဦးသာလှက မလုပ်ပါ……..သူ့ကောင်းကိုယ်ကောင်း ကာမကိစ္စတွင် အပေးအယူမျှ တစွာ ပြုမူလိုက်ပါ၏။ တင်အိက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဦးသာလှပုခုံးကိုကိုင်ကာ တဖြည်းဖြည်း ထိုင်လိုက်သည်။လီးကြီးနှင့်စောက်ဖုတ်အဝ တေ့ထောက်မိသောအခါ ဦးသာလှက တင်အိ ဖင်ဆုံထွားထွားကြီးကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်မပေးထားလိုက်၏။တင်အိက ခွထိုင်လျှက်ကပင် ဦးသာလှလီးတံတုတ်တုတ်ကြီးကို သူ့လက်နှင့်အကျအန ဆုတ်ကိုင် သူ့အဖုတ်ဝနှင့် အသေအချာ ချိန်လိုက်သည်။ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်း ဖိသွင်းလိုက်၏။

“.ဖွိ…ဖွစ်…ပြွတ်….ဗြစ်….ဖွတ်…ဖွစ်….ပြွတ်…” လီးတံကြီးက တဖြည်းဖြည်းချင်းစောက်ခေါင်းလမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ နစ်နစ် ဝင်လာသည်။ကလေးမွေးဖူးသောမိန်းမမို့ ထိန်းချုပ်ချိန်ဆရမည့်အထာကို မှန်းဆ တတ်သူပီပီ ထိန်းလိုက်သွင်းလိုက် ဖိလိုက်နှင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုလုပ်နေသည်။ သူ့သဘောနှင့်သူ စိတ်တိုင်းကျပြုလုပ်နေသည်မို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မနာကျင်ဘဲ တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့်ကာမအရသာထူးကြီးကို လီးကြီးကတဆင့် ခံစားနေရသည်။ ပါးစပ်ကလေးဟလိုက်……….မျက်နှာလေးရှုံ့မဲ့လိုက်နှင့်အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံဖြစ်နေရှာသော တင်အိကိုကြည့်၍ ဦးသာလှသဘောကျနေပါတော့သည်။ ငါးမိနစ်ခန့်ကြာသောအခါ လီးကြီးက အဆုံးထိနစ်ဝင်ရန် လက်နှစ်လုံးလောက်သာ လိုတော့သည်။နာကျင်မှာစိုး၍ ထိန်းသွင်းနေသည့်ကြားက ခံချင်စိတ်နှင့်အားမလို အားမရစိတ်ရောထွေးသွားကာ တင်အိ ကဆတ်ကနဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ဖရစ်…ဗြစ်….ဖျစ်….ဒုတ်…..ပြွတ်….” “….အမေ့…အင့်….အ….အီး…အား…” လီးထိပ်ကြီးနှင့် သားအိမ်ဝမှာ တင်းကနဲ ဒုတ်ကနဲပြစ်ဆောင့်သွားရာ နာကောင်းအီဆိမ့်သော ကာမအရသာကြီးကို ပြိုင်တူခံစားလိုက်ရသည်။ ခေတ္တမျှ ငြိမ်နေပြီးနောက် တင်အိက ဦးသာလှပုခုံးကို အားယူဖိထားရင်း ကိုယ်ကိုမြှောက်ကြွ လိုက်ပြန်သည်။ဖိသွင်းစဉ်ကနှင့်မတူဘဲ အကြွတွင် အနည်းငယ်မြန်ဆန်၏။တဖန် စောစောကလို တဖြည်းဖြည်းပြန်ဖိသွင်းသည်။စောက်ရည်ကြည်တွေက စိုရွှဲအိုင်ထွန်း နေပြီမို့ ပို၍ ပို၍ အဆင်ပြေချောမွေ့လာတော့သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် အချက် ၂၀ ကျော်ခန့်ပြုလုပ်ပြီးသောအခါ တင်အိ ရမ္မက်စိတ်တွေက အပြင်းအထန်ထကြွလာပါတော့သည်။ မြှောက်ကြွ ပြန်ဖိချဆောင့်ချက်တွေက စိပ်စိပ်လာသည်။မြန်မြန်လာ သည်။ထန်ထန်လာသည်။သန်သန်လာသည်။.ပြွတ်….ဖွတ်….ဖွတ်….ဘွပ်….” “…..ပြွတ်….ဖွတ်….ဖွတ်….ဘွပ်…” “….ပြွတ်….ဖွတ်….ဖွတ်….ဘွပ်…” “….အမေ့…အား…အင့်….အင့်….အမေ့…..အီး…အင့်…ကျွတ်…ကျွတ်… အင့်… အ…အီး…ရှီး…ကျွတ်…ကျွတ်…အမေ့…အား…” တင်အိတစ်ယောက် ကာမဇောတွေအထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် တက်ကြွ ပြင်းထန်လာသည်။အထက်သို့ ကြွပြီးဆောင့်တိုင်းဆောင့်တိုင်း နို့အုံအိအိကြီးတွေက ထက်အောက် လှုပ်ရှားနေတော့သည်။ ဦးသာလှကမူ အထွေအထူးအားအင်မစိုက်ရဘဲ တင်အိ ပြုမူသမျှကိုသာ ဇိမ်ကျစွာ ခံယူနေပါသည်။သူ့ကိုယ်ကို အနည်းငယ်မတ်လိုက်ပြီး ရမ်းခါနေသော တင်အိနို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို သူ့လက်အစုံဖြင့် တင်းတင်းဆုတ်ချေပွတ်ဆွ ပေးလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်သော ကာမဓာတ်သတ္တိက နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုတ်ချေ ပွတ်ဆွပေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်…… “…..ဟီး…အီး…အမေ့….အမယ်လေး…” ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အသံနက်ကြီးကို မြည်တမ်းရင်း တင်အိတကိုယ်လုံးလျှပ်စစ် လိုက်သလို တွန့်လိမ်ကော့တက်သွားသည်။တဆက်တည်းပင် ကာမပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိကြောင်း သင်္ကေတအဖြစ် စောက်ရေပူတွေကို ဗျင်းကနဲ ဗျင်းကနဲ ပန်းထုတ် လိုက်တော့ တင်အိတကိုယ်လုံး ပျော့ခွေညွှတ်ကြသွားပြီး ဦးသာလှ ဘယ်ဘက်ပုခုံး ပေါ် မျက်နှာမှောက်ကျသွားတော့သည်။ဦးသာလှက တင်အိခါးသွယ်လေးကို လှမ်းဖက်လိုက်ရင်း ကျေနပ်အားရစွာ မှေးနေလိုက်သည်။ တင်အိအမောအပန်းပြေသည်အထိ ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဦးသာလှ လက်အစုံက ချောမွတ်ပြည့်တင်းသော တင်သားဆိုင်ထွားထွားအိအိကြီးကို စုံချီဆန်ချီပွတ်လျှက် ရှိပါတော့သည်။ အမောပြေ၍ထင်သည် တင်အိက ဦးသာလှပုခုံးပေါ်တွင်မှောက်အပ် ထားသော မျက်နှာကို ခွာလိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်၏။သူမမျက်နှာလေးက နွမ်းနယ်နေဟန်ရှိသော်လည်း ကျေနပ်သော ပီတိရိပ်တွေက ထင်ဟပ်နေသည်။ကိုယ်အလှုပ်တွင် စောက်ဖုတ်အတွင်း နင့်ကနဲ လှိုက်ကနဲ ထူပူသွား၏။ “……အမလေးတော့…..ဘုရား…..ဘုရား….” တင်အိစိတ်ထဲ တကယ်ပင် အမလေးတမိလိုက်သည်။

မတလို့ဖြစ်ရိုးလား….. ကိုယ်တော်ဘုရား၏လီးတံကြီးက သံမဏိတိုင်ကြီးစိုက်ထားသလို ခိုင်ခိုင်မတ်မတ် ကြီး ရှိနေသေး၏။တင်အိသဘောထားကို ဦးသာလှကရိပ်မိလိုက်၍….. “…..ဘာလဲ….အိလေးက…သဘောကျနေတာလား…” “….ဟင့်….အင်း….ဝေးသေး…” ဦးသာလှနှုတ်ဖျားက အလိုလိုအခေါ်အဝေါ်တွေ ပြောင်းလဲသွား၏။တင်အိကို အိလေးတဲ့…… “….ဒါဆို…တော်ပြီပေါ့…” “…..ဟင့်အင်း…” “….ဒါဆို….သဘောကျတယ်ပေါ့….” “….ဟင့်….အင်း…” ဦးသာလှက တင်အိအမူအယာကြောင့် အူယားပြီး စိတ်မရှည်ဖြစ်ကာ တင်အိခါးလေးကို ကြုံး၍ဆွဲဖက်ပစ်လိုက်သည်။ “….အမေ့…..ရှီး….ကျွတ်…ကျွတ်….” တင်းကျပ်တောင်မတ်စွာ မြုပ်ဝင်နေသောလီးတန်တုတ်တုတ်ကြီးက ဦးသာလှခါးကို ဆွဲဖက်လိုက်သည့်အတွက် စောက်ဖုတ်ကြီးကို ကန့်လန့်ဖြတ် ဆွဲနှဲ့လိုက်သလို ဖြစ်ကာ ပူကနဲ ဖျင်းကနဲ ဖြစ်သွားသောကြောင့် တင်အိနှုတ်က လွှတ်ကနဲ အော်လိုက်မိသည်။

“…..အဟင့်…ဟင့်…ဟင့်….ဟောဒီအကိုကြီးကို……သိပ်ကြမ်းတာပဲ…..ကဲ…. ကြမ်းအုံး………..ကြမ်းအုံး….” တင်အိက ငိုသံနွဲ့နွဲ့လေးဖြင့် ဦးသာလှပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွလေးထုပစ်လိုက်သည်။ အချစ်ဓာတ်၏ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့မူကြောင့် တင်အိနှုတ်ကလည်း အလိုလို အခေါ်အဝေါ်ပြောင်းသွား၏။ကိုယ့်အဖေအရွယ်လောက် အသက်ကြီးသူကို အကိုကြီးတဲ့…..အော်…ကာမ….ကာမ….လူကိုရူးသွပ်စေပါလား……. “…….အိလေး….ကိုကြီးပုခုံးကို မြဲမြဲဖက်ထားနော်…” “…..အင်းပါ….” အင်းပါဟုသာပြောလိုက်ရသည်။ဦးသာလှဘာလုပ်မည်မသိ၍ ရင်တဖိုဖိုနှင့် မျှော်လင့် နေရ၏။အတော်ထူးဆန်းလှသည့် လူဆန်းကြီး ဦးသာလှပင်….. ဦးသာလှက ခြေဆင်းထိုင်နေရာမှ ဒူးနှစ်ချောင်းကို ကွေးပြီး သူ့ဖက်ဆွဲယူ လိုက်သည်။တင်အိကလည်း အနေအထားကျနရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ပေး၏။ ဦးသာလှဘယ်လက်က ကြမ်းကိုအားနှင့် ဖိထောက်ရင်း ညာလက်က တင်အိခါးသွယ်လေးကို ခပ်တင်းတင်းဖက်ကာ… “…..အသေအချာ…ဖက်ထားနော်…” “….ဟုတ်ကဲ့ရှင့်….ကျမလင်…” တင်အိနှုတ်က ထွက်သွားသော စကားလုံးမှာ များများစားစားမဟုတ်…. ရေတွက်ကြည့်လျှင် ၆ လုံးမျှသာဖြစ်၏။

သို့သော် ထို စိတ္တဇသဒ္ဒ ခေါ် ကာမရာဂ အားကောင်းလှစွာသော ထိုအသံ ၆ လုံးက ဦးသာလှကို အပိုင်ချီတုတ်ထားလိုက်ပါပြီ ဦးသာလှကျောရိုးတလျှောက် စိမ့်သွားသည်အထိ ထိုအပြော ထိုအသံ ထိုဟန်ပန်လေးက တင်အိမှ တင်အိဟု စွဲစွဲလန်းလန်းဖြစ်သွားစေပါသည်။ နုပျိုသန်စွမ်းသော အင်အားသစ်တွေ ဝင်ရောက်လာ၏။ထို့ကြောင့် ရွှင်လန်းတက်ကြွစွာ အားမာန်သွင်းလျှက် “…ဟိတ်…” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဖျပ်ကနဲ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ အားမာန်ပါသော ထိုရင်ခေါင်းသံကြီးက တင်အိကိုပါ လန့်ဖျန့်သွားစေ ပါသည်။ပြီးမှ ပြုံးမိ၏။ တင်အိတစ်ယောက် စောက်ဖုတ်ကြီးပါပြုံးဖြီးလာသည့်အလား တသိမ့်သိမ့်တငြိမ့်ငြိမ့်ဝေဒနာလှိုင်းတွေရိုက်ခတ်သွားသည်။ ဦးသာလှက မတ်တပ်ရပ်ပြီးသည်နှင့် တင်အိဒူးကောက်ကွေးအတွင်းသို့ လက်နှစ်ဖက်လျှိုသွင်းကာ ဖင်ဆုံကြီးအောက်မှ ပင့်မထားလိုက်သည်။

အလားတူ တင်အိလက်နှစ်ဖက်ကလည်း ဦးသာလှ၏လည်ပင်ကြီးကို ချိတ်ဖက်ထားလိုက်၏။ သူ့ယောကျာ်း ဘကြည်သည်ပင် ဦးသာလှလို လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်။ ဤအချက်က ဦးသာလှ၏အားအင်ဗလသတ္တိမှာ အရွယ်နှင့်မမျှအောင် ကြီးမားသန်စွမ်းကြောင်း ပြသနေ၏။ တချီတမောင်း ကောင်းကောင်းကြီးပြီးဆုံးသွားသော်လည်း သွေးသား ဆူဖြိုး ကာမဓာတ်အားတွေ အဆက်မပြတ်တိုးပွားလျှက်ရှိနေသော တင်အိမှာ ကိလေသာ ရာဂစိတ်တွေ တဖန်နိုးကြွလာပြန်၏။ စောက်ဖုတ်ကြီးတစ်ခုလုံး စူဖေါင်းကြွတက်လာပြီး ရွစိထိုးကာ တလှုပ်လှုပ် တရွရွနှင့်ဖြစ်လာ၏။ခံချင်စိတ်တွေက ဒီရေအလား တိုးပွားလာပြန်သည်။ သူ၏သန်စွမ်းမှုကို ပြသချင်၍ စောက်ဖုတ်အတွင်းကြွက်သားတွေဖြင့် ဦးသာလှလီးတန်ကြီးကို ညှစ်၍ ညှစ်၍ပြလိုက်သည်။ထိုအတွေ့က ဦးသာလှလီးထိပ် ကြီးတခုလုံး ကျင်ထုံအီဆိမ့်တက်သွားစေသည်။ဤကဲ့သို့ လေးငါးခြောက်ခါမှ အားထဲ့၍ညှစ်ပေးရာ လီးချောင်းတံကြီးတခုလုံး ယားကြွလာသည်။လလေရတွေ ထွက်လုနီးနီးထိ ကောင်းလာသည်။ သည်အတိုင်းငြိမ်ခံနေလျှင် သေချာပေါက်သုတ်တွေထွက်ကုန်တော့မည်။ ထို့ကြောင့် ဦးသာလှက တန်ပြန်စစ်ထိုးသည့်အနေဖြင့် သူ့လီးကြီးကို အားထဲ့၍ တင်းခံလိုက်သည်။

ညှစ်အားနှင့် ကန်အားအရှိန်ကြီးမားစွာ တိုက်ဆိုင်သွားသဖြင့် နှစ်ယောက်လုံး တုန်ခါသွားကြသည်။ ဦးသာလှက တင်အိကို ပွေ့မလျှက်ကပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဆင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် တိုက်အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်သည်။ထို့နောက် သူ့အိပ်ခန်းတွင်းသို့ ဝင်သည်။ထမင်းစားခန်းထဲမှ အိပ်ခန်းဆီထိလာရာ ခရီးတလျှောက်တွင် တင်အိ တစ်ယောက် ရင်တွေတသိမ့်သိမ့်ခုံကာ တငြိမ့်ငြိမ့်နှင့် လိုက်ပါလာရင်း လီးအရသာ ကို ခံစားလာ၏။ တခါတခါ ဖင်ဆုံကြီးကို ကျုံ့၍ကျံု့၍ ပွတ်ပွတ်ဆောင့်လိုက်သည်။ တသက်နှင့်တကိုယ် ဤမျှထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသော ဖြစ်ရပ်မျိုးကို အိပ်မက်ထဲမှာပင် မကြုံဖူးခဲ့ပါ။ ထိုခရီးစဉ်အတွင်း တင်အိတချီတမောင်း ကောင်းကောင်းကြီးပြီးခဲ့ပြန်၏။တင်အိ နှစ်ချီတိုင်တိုင်ကာမဆန္ဒပြီးဆုံးခဲ့သည့်တိုင်အောင် လူထူးလူဆန်း လူ့အံ့မခန်းကြီး ဖြစ်သော ဦးသာလှမှာ တချီမှ မပြီးသေးပါ။ အိပ်ခန်းထဲရောက်သောအခါ အလွန်သားနားလှပသော မွေ့ယာကြီး အထက်သို့ တင်အိခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ပက်လက်ချလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတဖက်ဆီသို့ပြစ်ချလျှက် မျက်လုံးစုံမှိတ်ရင်း တင်အိ တစ်ယောက် မှန်းနေရှာသည်။

သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကမူ ဦးသာလှခါးကို ချိတ်ထားလျှက်ရှိသည်။ အတော်အတန်အမောပြေသွားသောအခါ တင်အိခြေထောက်နှစ်ချောင်း ကိုဆွဲမလိုက်ပြီး ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ရင်ဘတ်ဆီဖိတွန်းထားလိုက်သည်။ သေချာအောင် ထပ်ဖိကြည့်လိုက်သေး၏။ထို့နောက် သူ့လီးကြီးကို ဒစ်အရင်းလောက် ရောက်သည်အထိ ဆွဲနှုတ်သည်။ပြီးတော့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြန်သွင်းသည်။ “…..ဖွစ်….ဖွစ်….ဗျစ်….ဗျစ်….ဖွစ်….ဘွတ်…..ဖွတ်….” အဆုံးထိဝင်ရန် လက်နှစ်လုံးအလို စောစောက အတိုင်းပြန်နှုတ်သည်။ စောက်ရေတွေကလည်း အိုင်ရွှဲဗွက်ထနေသလို စောက်ဖုတ်ကြီးကလည်း လီးတံကြီး ၏ဒဏ်ကို ကောင်းကောင်းကြီးခံနိုင်နေပြီမို့ စီးစီးပိုင်ပိုင်တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကြီး အသွင်းအနှုတ်လုပ်လို့ရနေ၏။ ဦးသာလှက တင်အိရဲ့ ပေါင်တံဖွေးဖွေးတုတ်တုတ်ကြီးအပေါ် အသေအချာဖိထောက်၍ ခပ်ပြင်းပြင်းခပ်သွက်သွက် ဆောင့်ဆောင့်လိုးပါတော့သည်“……ဖွစ်…ဖွတ်…ဖွပ်….အမေ့….အင့်….” “…..ဖွစ်….ဖွတ်….အား….အီး….အင့်….” “….ပြွတ်..ဒုတ်…ဗြစ်….ဖွတ်…ပြွတ်….ဖွစ်..” “….ရှီး….ကျွတ်….ကျွတ်….အ…အီး…အင့်….အမေ့….ကျွတ်…ကျွတ်…အမယ်လေး… အီး….အား…..အင့်….” တင်အိတယောက် ညီးညူလူးလွန့်ရင်း ဖင်ကြီးကို ကော့ကောခံသည်။ ဦးသာလှ၏ ဆောင့်ချက်တွေက ဂျက်အင်ဂျင်လို အရှိန်မပြတ်ဒလစပ်မြန်ဆန်လာ၏။ တင်အိ စောက်ဖုတ်အတွင်းသားတွေက ဦးသာလှ၏လီးတန်ကြီးကို ညှစ်ညှစ်ဆွဲသည်။

သူတို့သခင် ဘုရင်မကို အပြင်းအထန်တိုက်ခိုက်နေသော ရန်သူကို ပြန်လှန်ရန်တုံ့သကဲ့သို့ အင်နှင့်အားနှင့် ဆွဲဆွဲညှစ်ကြ၏။ ညှစ်အားဒဏ်ကြောင့် ဦးသာလှဒစ်ထိပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ထူပူကျင်ထုံလာ၏။ အထူးသဖြင့် ဒစ်အညှာရင်းရှိ အကြောမြှင်ကြီးမှာ ပြတ်လုမတတ် တင်းတောင့် လာသည်။ကျဉ်သော…….ယားသော….ဆိမ့်သော…. အီသော ဝေဒနာအပူလှိုင်းတွေ က လချောင်းတံကြီးတလျှောက် လှည့်ပတ်မွှေနှောက်နေ၏။ အချက်ပေါင်းတစ်ရာအရောက်တွင် တင်အိနှုတ်ဖျားက “အီးကနဲ” အသံနက်ကြီးမြည်ဟီးလျှက် ကော့ထိုးတက်သွား၏။ဦးသာလှလည်း အလားတူ ဝေဒနာမျိုးကြီးခံစားကာ သုတ်ရေပူတွေကို ပြိုင်တူပန်းထုတ်လိုက်ကြသတည်း။ တင်အိက ဘကြည်ကို အသေအချာ မှာလိုက်၏။ “….တော်….ဦးသာလှကို ……လေးလေးစားစား…ဆက်ဆံနော်…” “…..အေးပါ..ဟ…” ကြီးသူကို ရိုသေသောကြောင့်လားမသိ ငွေ ၂ သိန်းခွဲကို ဦးသာလှထံမှ ရှောရှော ရှူရှူရလာခဲ့သည်။ဘကြည်မျက်နှာပြုံးလျှက်………အလားတူ ဦးသာလှ မျက်နှာမှာလည်း……..။ ပြီးပါပြီ

ကိုကြီးရင်ခွင်မှာ မျက်နှာအပ်ပြီး

လေးပင်နေသောစိတ်နှင့်အတူ နောင်နောင်တစ်ယောက် ခုံတန်းလေးမှာထိုင်နေသည်။ မန္တလေးသို့ ပြန်ရမည့်အချိန်က စောနေသေးသည်။ ကားထွက်ချိန်က မတိုင်သေး။ တစ်နာရီခန့် လိုနေသေးသည်။ တောင်စဉ်ရေမရ တွေးနေသောအတွေးများထဲတွင် စောနန်းငယ် အကြောင်းက ထိပ်ဆုံးက ပါသည်။ သူမှားများမှားသွားပြီလားလို့ စဉ်းစားနေသည်။ တကယ်တော့ စောနန်းငယ်က မြေစာပင်ဖြစ်ရခြင်းသာ။ စောနန်းငယ်ကို သနားမိသော်လည်း စောနန်းငယ်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ တိုးဝေအောင်အကြောင်းကို စဉ်းစားမိလိုက်လျှင် စောနန်းငယ်ကို သနားသောစိတ်တွေက ဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိ။ ” ဟုတ်တယ်…ငါဒီလိုလုပ်တာမှန်တယ်…..။ ” ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဖြေတွေးနေမိပါတယ်။တိုးဝေအောင်အကြောင်းကို တွေးမိလျင် သူ့သွေးတွေဆူပွတ်လာသလို ခံစားရသည်။

ဒီလူယုတ်မာကြောင့် သူ့ညီမလေး မေမြတ်ဘ၀ ရေတိမ်မှာနစ်ခဲ့ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်အသိုင်းအဝိုင်းမှာ အရှက်တကွဲအကျိုးနည်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဒီအတွက် တိုးဝေအောင်သည်လည်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်သူ့အသိုင်းအဝိုင်းမှာ အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းဖြစ်ကိုဖြစ်စေရမည်။ သူ့စိတ်တွေပျော့ညံ့လို့မဖြစ်။ ပျော့ညံ့နေလျှင် သူရှုံးသွားလိမ့်မည်။ ဒီပွဲမှာငါနိုင်တယ်…ငါနိုင်တယ်လို့.သူတိုးတိုးလေးရေရွက်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်အားပေးနေခြင်းသာ။ အဖြစ်ချင်ဆုံးဆန္ဒတစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်လိုက်ရသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲမှာ မပျော်နိုင်ပါ။ စိတ်ထဲမှာမွန်းကျပ်လာသလိုလို ခံစားရသဖြင့် ခရီးဆောင်အိတ်ဇစ်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး အထဲမှ စီးကရက်ဗူးကို ထုတ်လိုက်ကာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ဆွဲထုတ်မီးညှိလိုက်သည်။ မှုတ်ထုတ်လိုက်သော စီးကရက်မီးခိုးငွေ့လေးတွေကို ငေးကြည့်ရင်း သူ့စိတ်တွေက လွန်ခဲ့သော (၅)နှစ်ခန့်က အချိန်တွေကို လွင့်မျောသွားလေတော့သည်။

(၂) ” ဟင်းနော်…ကိုကိုအရမ်းဆိုးတာဘဲကွာ.။” မေမြတ် ကိုတိုးဝေရဲ့ရင်ဘတ်ကြီးကို တွန်းရင်းရှက်ရှက်နဲ့ပြောလိုက်သည်။ ” ချစ်လို့ပါ မြတ်ရယ်…ကိုကိုက။” ” သွားပါ…အပိုတွေ….” “ဟော့ဗျာ…မယုံဘူးလား..” ” ကဲမယုံဦး…” ကိုတိုးဝေက ပြောမှပိုဆိုးလာသည်။သူမရဲ့ကိုယ်လုံးလေးကို အတင်းဖက်ထားပြီး ပါးတွေကို တရွတ်ရွတ်နမ်းတော့သည်။ နေရာကတော့ မေမြတ်တို့မြို့လေးရဲ့ အတွဲတွေကျင်လည်ကျက်စားရာ ရှုခင်းသာခေါ်သော တောင်ကုန်းလေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ တိုးဝေက ကုန်သည်ပေါက်စတစ်ယောက်။ ဒီမြို့လေးကို အရောင်းအဝယ်ကိစ္စဖြင့် မကြာခဏလာသည်။ မေမြတ်က တိုးဝေလာတိုင်း တည်းနေကျ သူ့သူငယ်ချင်းအိမ်နှင့် တစ်လမ်းထဲမှာ။ မေမြတ်ကို မြင်မြင်ချင်းစိတ်ဝင်စားသွားသော တိုးဝေသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူထံမှ တစ်ဆင့်မေမြတ်နှင့် မိတ်ဆက်သိကျွမ်းခဲ့သည်။

မေမြတ်က ပုဂ္ဂလိကဘဏ်တစ်ခုမှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး။ ဒီမြို့လေးမှာတော့ အချောအလှစာရင်းဝင်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားသည်။ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိသည်ဟု တိုးဝေသိထားသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူက အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် နိုင်ငံခြားမှာ သွားအလုပ်လုပ်နေတယ်လို့မေမြတ်ကတော့ပြောတယ်။ မေမြတ်ကတော့ သူမအဒေါ်အပျိုကြီးနဲ့ အတူတူနေတယ်လေ။ ယခုဆို ရပ်ကွက်က လူတွေကလည်း သူမတို့အကြောင်းကိုတော်တော်သိနေပြီ။ မေမြတ်ကလည်း နိုင်ငံခြားမှာရောက်နေသော သူမအစ်ကိုဖြစ်သူကို ပြောထားပြီးပြီ။ တိုးဝေလည်း ဒီတစ်ခေါက်ပြန်လျှင် မိဘတွေကို မေမြတ်နှင့်သူ့အကြောင်းကို ဖွင့်ပြောမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ မေမြတ်နှင့်သူ အတူတူ နေချင်လှပြီလေ။ ပြီးတော့ မေမြတ်နှင့်သူကလည်း လူငယ်တို့သဘာ၀ မှားယွင်းခဲ့ကြပြီး၊ အလွန်အကျှံတွေဖြစ်ခဲ့ကြတာက တော်တော်ကြာပေါ့။

(၃) တိုးဝေသီချင်းကို တိုးတိုးဖွင့်ရင်း ကားကိုဖြေးဖြေး မောင်းလာခဲ့သည်။ သူရောက်နေသော နေရာက ရန်ကုန်-မန္တလေးအမြန်လမ်းမကြီးမှာ.။ သီချင်းလေးဖွင့်ရင်း သူစဉ်းစားမိနေတာက မေမြတ်အကြောင်း။မနေ့ညက မေမြတ်နှင့် အစွမ်းကုန်ကဲခဲ့သောအကြောင်း။ မေမြတ်က သူအရင်ကတွေ့ခဲ့သော မိန်းကလေးတစ်ယောက် တော်တော်ရိုးသားသည်ဟုပြောရမည်။ ဒီကောင်မလေးကို သူအတည်ယူမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ မိဘများကလဲ သူ့သဘောအတိုင်းသာ။ ချွေးမလိုချင်နေကြသည်။ သူ့အသက်ကလည်း ၂၈ နှစ်ထဲမှာရောက်နေပြီလေ။ မေမြတ် သည် မိန်းမကောင်းလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုချစ်လွန်းသဖြင့်သာ သူ့ဆန္ဒကိုလိုက်လျောဖြစ်တယ် ဆိုတာလဲ သဘောပေါက်သည်။ မနေ့ညကအကြောင်းကို စဉ်းစားမိလျင် အခုထက်ထိတိုင် သူရင်ခုန်သည်။ မေမြတ်ကို သူ့သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ ချိန်းတွေ့ပြီး အသားကုန်ဗျင်းခဲ့သည့်အကြောင်း။ “အို..ကိုကို သိပ်ဆိုးတာဘဲ..” “နေပါဦး မြတ်ရယ်…ရွတ်..” မေမြတ်ကိုဖက်ရင်း တိုးဝေက ပါးကို ပြန်နမ်းလိုက်သည်။ မေမြတ်တစ်ယောက်ကတော့ တိုးဝေရဲ့ အနမ်းများမှာ ပြန်လည်မှိန်းမောသွားသည်။

ကိုကိုဘာလိုချင်နေသည် ဆိုတာကို သူမကလည်း သဘောပေါက်နေပြီ။ သူမထမိန်လေးကျွတ်ထွက်သွားပြီး ကွင်းလုံးပုံကျသွားသည်။ သူမသားမြတ်အစုံကို ကိုကိုက အတင်းကိုစို့နေသည်။ ခါးတွေအလိုလို ကော့တက်လာသည်။ နောက်ဆုံး မျက်လုံးကိုအသာမှိတ် ထားလိုက်သည်။ အောက်မှ ကိုကိုလက်ဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်နေသော သူမရွှေကြုပ်မှ အရည်ကြည်တွေ စိမ့်ထွက်လာသည်။ “အမေ့..” သူမနှုတ်မှ အာမေဋိတ်သံလေးထွက်သွားပြီး ကိုက်ထားသော နှုတ်ခမ်းအစုံက ပွင့်ဟသွားပြီး မျက်လုံးအဖွင့်မှာ ကိုကိုဒုတ်ကြီးက သူမရွှေကြုပ်အမြောင်းကိုထိုးခွဲကာ တစ်ဆုံးထိ ဝင်ရောက်သွားချေပြီ။ ကိုကိုက သူမပေါင်နှစ်ချောင်းကိုဖြဲကားပြီး ရှေ့တိုးနှောက်ငင်လှုပ်ရှားနေချိန်မှာ သူမတစ်ကိုယ်လုံး တိမ်စိုင်တွေထဲ မျှောလွင့်နေသလိုခံစားရသည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ သူမရင်ထဲ လှိုက်ဖိုလာသလိုခံစားရပြီး ဆီးသွားချင်သလိုလို ငိုချင်သလိုလို ခံစားလာရသည်။ သူမလက်နှစ်ဖက်က အောက်ကမွေ့ယာမှ အစများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခါးကို ကော့ကာ ကိုကိုဆောင့်တာကို ပြန်ပင့်ပေးမိသည်။ နောက်ဆုံး သူမတစ်ကိုယ်လုံး လေဟာနယ်ထဲရောက်သွားသလို ခံစားရပြီး လည်ပင်းကြောများထောင်ထလာကာ မွေ့ယာကိုဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမလက်များ ပြေလျော့သွားမိသည်။ ကိုကို့ ခန္ဓာကိုယ်က သူမအပေါ်ထပ်ရက်ကြီးကျလာပြီး သူမကိုဖက်ကာပါးတွေကို တရွတ်ရွတ်နမ်းရှုပ်နေသည်။ သူမလည်း ကိုကို့ကိုပြန်ဖက်လိုက်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ သူမမျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်လေးများ စို့တက်လာပါတယ်။

(၄) ” ကဲ..စောနန်းရေ ပြန်ကြရအောင်။” ခိုင်ချိုမာ ရဲ့ အသံစာစာက ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ စောနန်းငယ် ရုပ်ရှင်ကြည့်ထွက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ မနေ့က(၁၀)တန်းအောင်စာရင်းမှာ သူမဂုဏ်ထူး(၂)ဘာသာဖြင့် အောင်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် အိမ်က အားလပ်ရက်တစ်ရက် ပေးလိုက်တဲ့အတွက် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ရုပ်ရှင်ကြည့်ထွက်လာခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ သူမပါလာသော အိတ်များအထုပ်များကိုယူရင်း…” ဟင်….” သူမအိတ်ဘေးမှာ အိတ်တစ်အိတ်.။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘဏ်စာအုပ်တွေရော စာရွက်စာတမ်းတွေရော.။ နားတော့ မလည်သော်လည်း ဒီစာရွက်စာတမ်းတွေဟာ အရေးကြီးတတ်တယ်ဆိုတာ အိမ်က ဖေဖေကြီးပြောပြ သဖြင့် သိထားသည်။ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေစဉ်က သူမဘေးခုံမှာကျနေသော အစ်ကိုကြီး ကျန်ထားခဲ့တာဖြစ်မည်။ ထိုအစ်ကိုကြီးကြည့်ရတာ ဒီကဟုတ်ဟန်မတူ။ ဒါပေမဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ကြည့်ကောင်းတာကို သတိထားမိသည်။ ကြည့်ကောင်းတာမှ တော်တော်ကိုကြည့်ကောင်းတာ။ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေစဉ် ထိုအစ်ကိုကြီးကား အရေးကြီးကိစ္စ ရှိဟန်တူသည်။ ထသွားကတည်းက ပေါ်မလာတော့။ ” နန်းငယ်ရေ…ဘာလုပ်နေတာလဲ…မိန်းမ..ပြန်မယ်..။” ခိုင်ချိုမာက စိတ်မရှည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သံကိုကြားရသည်…။

” မဟုတ်ဘူး..ချိုရဲ့…ဒီမှာကြည့်စမ်း..ငါ့ဘေးနားက အကိုကြီးကျန်ထားခဲ့တာ.။” ” ဟင်…ဟုတ်လား….။” ” လိုက်ပေးရအောင်လဲလူကမရှိတော့ဘူး….။” “အေးဟဲ့…နန်းငယ်…သူ့လိပ်စာလေးဘာလေးပါမလား…ရှာကြည့်ဦးလေ။” အိတ်ထဲကို စောနန်းငယ်ရှာကြည့်လိုက်တော့ ကံကောင်းထောက်မစွာ လိပ်စာကဒ်တစ်ခုကို သူမတွေ့လိုက်သည်။ တော်ပါသေးရဲ့လို့ စောနန်းငယ် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူများပစ္စည်း အလကား မလိုချင်သော အမျိုးသမီးအနည်းငယ်ထဲမှာ စောနန်းငယ်လဲပါသည်။ မနက်ဖြန်တော့ စောနန်းငယ် ထိုပစ္စည်းများကို ပိုင်ရှင်အမှန်ဖြစ်သူ အဆိုပါ အစ်ကိုကြီးရဲ့ လိပ်စာအတိုင်း လိုက်ပို့ခိုင်းမည်ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။ လိပ်စာကဒ်တွင်ပါသော ဖုန်းနံပါတ်ကို ဆက်တော့လဲ ဖုန်းကစက်ပိတ်ထားသည်။ တော်တော်နမော်နမဲ့ နိုင်တဲ့သူဟု တွေးထင်လိုက်သေးသည်။ (၅) ” သမီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားရတာပျော်ရဲ့လား။” ” ဟုတ်ကဲ့ ဖေကြီး။” သမီး အပေါ်ထပ် တက်သွားတာကိုကြည့်ရင်း ဦးအောင်မြတ် စဉ်းစားနေသည်။

မိခင်ဖြစ်သူကလဲဆုံး။ သားဖြစ်သူကလဲ လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုဖြင့် နိုင်ငံခြားသွားရာမှ ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်ပြီးဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ သားကြီးတွင် ကောင်မလေးရှိသည်။ နိုင်ငံခြားကပြန်လာလျှင် သူ့ကောင်မလေးကို နယ်မှာ လိုက်တောင်းပေးရန် ပြောထားပြီးကာမှ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့တော့။ သူ့ကောင်မလေးကို ဓါတ်ပုံထဲမှာသာ မြင်ဖူးလိုက်သည်။ သူ့ချွေးမလောင်းလေးကို အပြင်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလိုက်ပါ။ ထိုသို့ စဉ်းစားမိတိုင်း ရင်နာသည်။ ဇနီးဖြစ်သူမှာလဲ သားသတင်းကြား လိုက်သည်နှင့် နှလုံးရောဂါအခံဖြင့် ဆုံးပါးသွားသည်။ သမီးလေးသာ သူ့ဘဝပင်။ သူ့မှာချစ်ရမည့်သူဆိုလို့ သမီးလေးသာ ရှိတော့သဖြင့် အစွမ်းကုန်အလိုလိုက်ခဲ့သည်။ သမီးလေးအတွက်ဆို ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ။ အရင်နေအိမ်မှာနေလျှင် အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့်အမေဖြစ်သူကို သတိရပြီး ခဏခဏငိုသဖြင့် အဆိုပါ အိမ်ကို ရောင်းချပြီး၊ တစ်ခြားနေရာမှာ အိမ်ဝယ်ပြီးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သမီးလေးက ဒီနေ့(၁၀)တန်းစာမေးပွဲအောင်လို့ ကျောင်းကသူငယ်ချင်းဖြစ်သူများနဲ့ ရုပ်ရှင်သွားကြတယ်တဲ့။ တော်တော်ပျော်ရွှင်ခဲ့ဟန်တူသည်။ သမီးလေး ပျော်ရင်သူပျော်ပါတယ်လေ။ သမီးလေးက သူ့အမေနှင့်တူသဖြင့် ရုပ်က တော်တော်ချောသည်။

သမီးလေးကိုမြင်လျှင်ဆုံးပါးသွားသော ဇနီးဖြစ်သူမြမြကို သတိရမိပါတယ်။ ဦးအောင်မြင့် စားပွဲပေါ်တင်ထားသော စီးကရက်ဗူးထဲမှ စီးကရက်တစ်လိပ်ကိုထုန်သောက်လိုက်သည်။ မြနဲ့သားကြီးရေ မင်းတို့ ဘယ်ဘုံဘဝရောက်နေကြသလဲ သိချင်စမ်းပါတယ်ကွယ်။ သူ့စိတ်တွေက မိသားစုစုံညီစွာရှိခဲ့တဲ့ဆီသို့ လွမ်းရင်းတမ်းတမိနေပါတော့တယ်။ (၆) အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ရင်း စောနန်းငယ် မွေ့ယာပေါ် ပက်လက်လှန်လိုက်သည်။ အို ငါ့ရင်တွေအခု အချိန်ထိ တဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေဆဲပါလား။ဘယ်လိုလူကြီးမှန်းကို မသိဘူး ခစ်ခစ်။ ငါတော့ရူးပြီထင်တယ်။ နေ့လည်က စာရွက်စာတမ်းတွေကျန်ခဲ့သော လူကြီး။ သူမ ထိုလူကြီးနေသော အိမ်ကို ရောက်သွားသည်။ ခြံကတော့ အကျယ်ကြီးပင်။ သူမတို့ မိသားစုလို အဆင့်အတန်းထဲက ဖြစ်မည်။ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာတော့ ဇာတ်လမ်းထဲအာရုံရနေသဖြင့်ရော မှောင်လဲမှောင်နေတာရောကြောင့် သတိမထားမိ။ အပြင်မှာ တော်တော်ချောသည်။ အပြောကလဲရဲလိုက်တာ။ ကျေးဇူးတင်စကားတွေ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောရင်း သူမကိုလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တော့ သူမရင်ထဲ ရှိန်းတိန်းဖိန်းတိန်း ဖြစ်သွားသည်။ သူမကိုလဲ စိုက်ကြည့်လိုက်တာအရမ်းဘဲ။ ခိုင်ချိုမာတောင် သတိထားမိတယ်။

မုန့်ဖိုးတွေပေးနေသေးတာ။ ၁၀၀၀၀ တန်တွေတော်တော်များများ။ မယူပါဘူး။ ငြင်းခဲ့တာ။ လူကြီးကပြောသေးတယ် ညီမလေးကရုပ်ကလဲလှ စိတ်လေးကလဲလှတယ်နော်တဲ့။ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ သူမဘာတွေပြောမိတယ်မသိ။ လူကြီးက သူမုန့်ဖိုးပေးတာမယူတော့ နောက်တစ်ပတ်မုန့်လိုက်ကျွေးမယ်တဲ့။ သူစိမ်းယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှမပေးဖူးသော ဖုန်းနံပါတ်ကို သူမဘာလို့ပေးလိုက်သည်ကို အခုအချိန်ထိသူမစဉ်းစားမရ။ မသိစိတ်ရဲ့လှုံ့ဆော်မှုကြောင့်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ “သမီးရေ ထမင်းစားတော့မလားတဲ့ သမီးဖေဖေမေးနေတယ်။” ထမင်းချက်ကြီးကြီးမော်ရဲ့ အသံ။ ” မစားချင်သေးဘူးကြီးကြီး သမီးအပြင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့မုန့်စားလာလို့။” တကယ်တော့ သူမရင်တွေခုန်နေလို့ ဗိုက်မဆာနိုင်အောင် ဖြစ်နေတာပါလေ။ တစ်ခါမှ ဒီလောက်ရင်မခုန်ဖူးဘူး။ အရပ်အမောင်း ကောင်းကောင်း အသားလတ်လတ်နဲ့ မျက်လုံးမျက်ဖန်ကောင်းကောင်း ထိုလူကြီးကို သူမမျက်လုံးထဲကမထွက်နိုင်အောင်ဖြစ်နေမိသည်။

(၇) အချိန်တို့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အကုန်မြန်သော သဘောရှိသည်မသိ။ ရုပ်ရှင်သာပြီးသွားတယ် ဇာတ်ကားကဘာမှန်းမသိလိုက်။ မင်းသမီးသက်မွန်မြင့်နှင့် မင်းသားနေတိုးဟုသာ သိလိုက်ရသည်။ စောနန်းငယ် မျက်နှာလေးရဲတွတ်ပြီး ရှက်နေတုန်းပင်။ ကိုကြီးနောင်နောင်ရဲ့လက်တွေက မှော်ဆရာကျနေတာဘဲ။ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ သူမဖက်ရင်း သူမဘော်လီချိတ်ကိုဖြုတ်လိုက်တာ မြန်လွန်းလို့လန့်တောင်လန့်သည်။ တော်သေးတယ် ဘေးနားက အတွဲတွေကလဲ ကိုယ့်အတွဲနဲ့ကိုယ် ဘေးကိုအာရုံမစိုက်နိုင်ကြလို့။ ရုပ်ရှင်လဲပြီးပြီ။ သူမလဲတွန့်ကျေနေသော အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြုပြင်လိုက်သည်။

ရွတ်… အို… ပါးကို နမ်းခံလိုက်ရပြန်သေး။ ” ဟင်းနော် ကိုကြီးအရမ်းဆိုးတာဘဲ။” ” ချစ်လို့ပါ ခလေးကလဲ။” ” အလကားပါ နောက်ဆို ကိုကြီးက ခလေးကို ပြစ်ပြေးသွားမဲ့ပုံကြီးပါ။” နောင်နောင် စောနန်းငယ် ပြောစကားကြောင့် ရင်ထဲဒိန်းခနဲဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း စောနန်းငယ်က ခေါင်းငုံ့နေ၍မမြင်လိုက်။ ” ဟာ ခလေးရာ မပြောကောင်းတာတွေ။ ကိုကြီး ခလေးကို ဘယ်တော့မှပြစ်မပြေးသွားဘူးသိလား။ နောက်တစ်ခါဘယ်တော့မှမပြောနဲ့သိလား။” ” ခလေးက စတာပါ ကိုကြီးရဲ့။ ကိုကြီးကိုယုံပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်ကြီးက စနိုက်ကျော်မတွေ ပေါတယ်လေ။” ” ဘယ်တော့မှဒါမျိုးမဖြစ်ဖူးသိလား။ ဟဲဟဲ ဂွင်ထဲဝင်လာရင်နော့မပြောတတ်ဖူး သိလား။” ” ပြောရင်းဆိုရင်းဖောက်လာပြီ နန်းငယ်အော်ငိုလိုက်မှာနော်။” တကယ်ပင် ငိုမဲ့မဲ့လေး ဖြစ်သွားသော နန်းငယ်ကို သူဖက်လိုက်ပြီး။ ” မငိုပါနဲ့ခလေးရယ် ကိုကြီးကစတာပါ။” ဒီကောင်မလေးကို ဒီလောက်စိတ်ထိခိုက်လွယ်မည်မထင်ခဲ့။ သူ ထိုစောနန်းငယ်ဆိုသောကောင်မလေးကို မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချဉ်းကပ်ခဲ့ပြီး ချစ်သူများဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ချစ်သူသက်တမ်း တစ်လကျော်ခဲ့ပြီ။ ဒီနေ့လဲသူနှင့်လျှောက်လည်ရန် အိမ်ကို သူငယ်ချင်းများနှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်မည်ဟု လိမ်ခဲ့ခြင်းဟု သိရသည်။ အိမ်ကကားကိုပင် မယူခဲ့။ သူမသူငယ်ချင်းခိုင်ချိုမာနှင့် ထွက်လာပြီး လမ်းကျမှ လူခွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်ဟန်တူသည်။

(၈) ” ဟင် ဖေဖေ။” စောနန်းငယ်နှုတ်မှ အာမေဋိတ်သံလေး ထွက်သွားသည်။ ရုပ်ရှင်ရုံမှ အထွက် ကိုကြီးနဲ့လက်တွဲပြီး လမ်းလျှောက်လာချိန်မှ တစ်ဖက်ယာဉ်ကြောမှ ဖေဖေ့ကားကို လှမ်းတွေ့လိုက်သည်။ ဖေဖေကလဲ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် တစ်ဖက်လမ်းကို လှမ်းအကြည့်နှင့် သူမတို့ကိုမြင်သွားသည်။ အံ့သြနေသောမျက်နှာဖြင့်။ ” ကိုကြီး မြန်မြန် ဟိုမှာနန်းငယ်ဖေဖေ။” စောနန်းငယ်ကိုကြီးလက်ကိုအတင်းဆွဲပြီး လမ်းကြားထဲ အမြန် ဝင်ခဲ့သည်။ ကိုကြီးက နားမလည်နိုင်စွာ ပါလာသည်။ “ဘာ ဘာဖြစ်လို့လဲ ခလေးရဲ့ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နဲ့။” ” ခလေးဖေဖေ ခလေးတို့ကို လှမ်းမြင်သွားတယ်။” ” ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ကိုကြီး စောနန်း ငိုချင်တယ်။” တကယ်ကို မျက်ရည်လေးများပင်ဝိုင်းနေသော စောနန်းငယ်ကို ကြည့်ရင်းနောင်နောင် သူ့ဂွင်ထဲရောက်ပြီဆိုပြီး ဝမ်းသာသွားသည်။ ” ဘာမှလုပ်မနေတော့ ခလေး ကိုကြီးနောက် လိုက်ခဲ့တော့။” ” ဟင် ဖြစ်ပါ့မလားကိုကြီးရဲ့။” သူ့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော စောနန်းငယ်ရဲ့ လက်ကလေးတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်နေတာ သတိထားမိသည်။ ” ဖြစ်ပါတယ် ခလေးရဲ့။ ခလေး ကိုကိုကြီး တစ်ခါတည်းခိုးသွားတော့မယ်။ ခုချိန်မှတော့ ဘာမှမထူးတော့ဘူးလေ။ ခလေးလဲ အိမ်ပြန်လို့မရတော့ဘူး။ ကိုကြီးနောက် တစ်ခါတည်းလိုက်ခဲ့တော့။” စောနန်းငယ် ကိုကြီးလက်မောင်းကို အတင်းဆွဲထားမိသည်။ ဖေဖေကတော့ ဘယ်လောက်စိတ်ဆိုးနေမည်မသိ။ ငိုချင်လာသည်။ ကိုကြီးရင်ခွင်ကိုမှီပြီး အားရပါးရငိုလိုက်သည်။ သူမကိုကိုကြီးကဖက်ထားပြီး။ ” တိတ်ပါခလေးရယ် ဘာမှအားမငယ်ပါနဲ့ ကိုကြီး တစ်ယောက်လုံးရှိတယ်။ ” ကိုကြီးစကားတွေကြောင့် သူမအားတွေရှိလာသလို။ ဟုတ်ပါတယ်လေ အချစ်အတွက်ဘဲ။ ကိုကြီးနဲ့ဆိုဘာမဆိုရင်ဆိုင်ရဲပါတယ်လေ။ စောနန်းငယ်ရဲ့မျက်ရည်တွေက နောင်နောင့် အကျီမှာ စိုကုန်ပြီလေ။ နောင်နောင် စောနန်းငယ်ကို ဖက်ရင်း စိတ်ထဲမှာ ပျော်နေသည်။ သူ့ရဲ့လက်စားချေမည့် အစီအစဉ် သူ့ညီမလေးအတွက် တိုးဝေတို့ မိသားစုပေးဆပ်ရန် အချိန်ကျရောက်ခဲ့ပြီလေ။ စောနန်းငယ်ကတော့ သူ့ရင်ခွင်ကို မျက်နှာအပ်ပြီးငိုနေသဖြင့် သူပြုံးလိုက်တာကို မမြင်လိုက်နိုင်ပါ။

(၉) မနက်(၉)နာရီလောက်မှာ နောင်နောင်အိပ်ယာမှနိုးလာသည်။ ဘေးနားမှာ အိပ်မောကျနေသော စောနန်းငယ်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ဘာဆိုဘာမှ မသိရှာပါလား။ မနေ့ညက အိပ်ခါနီး သူမသောက်လိုက်သည့်နွားနို့ထဲမှာထည့်လိုက်သော အိပ်ဆေးအရှိန်ကြောင့် သူမတော်တော်နှင့်နိုးဦးမည်မဟုတ်။ဒီနေ့ဆို စောနန်းငယ်သူ့နောက်ခိုးရာလိုက်ခဲ့ တာနှစ်လတင်းတင်းပြည့်သောနေ့။ ဒီနေ့ သူနယ်ပြန်တော့မည်။ လွန်ခဲ့သော(၂)ရက်ကဆေးစစ်ချက်အရ စောနန်းငယ်မှာကိုယ်ဝန်ရှိနေတာသူသိလိုက်ရသည်။ သူထလိုက်သည်။ အဝတ်အစားများကို ထုတ်ပိုးလိုက်သည်။ စာတစ်စောင်ကိုစားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။ စောနန်းငယ်အတွက် ရေးထားသောစာ။ သူ့အနေနဲ့ လက်စားချေချင်လို့သာ သူမကိုချဉ်းကပ်ခဲ့တာဖြစ်ကြောင်းနှင့်သူ့ကိုမေ့လိုက်ရန်အကြောင်းပေါ့။ အထုပ်ကိုဆွဲပြီးမှ အခန်းအပြင်ဘက်သို့ထွက်မည်ပြုပြီးမှ သူ့စိတ်ကအမှန်မထင်မရည်ရွယ်ပဲ စောနန်းငယ်အိပ်နေတဲ့ဆီသွားပြီး နဖူးပြင်ကိုဖွဖွလေးနမ်းပြီး ခဏငေးကြည့်မိနေမိသည်။

ကိုကြီးကိုခွင့်မလွတ်ပါနဲ့ညီမလေး။ ညီမလေးက ကြားထဲကမြေစာပင်ဖြစ်ရတာပါ။ တိုးတိုးလေးပြောရင်း စောနန်းငယ် ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ စောင်လေးကိုလွမ်းခြုံပေးလိုက်ကာ အထုပ်ကိုဆွဲပြီး အခန်းပြင်ထွက်လိုက်သည်။ လေးကန်သောခြေလှမ်းများဖြင့် ခြံပြင်သို့ ထွက်ခဲ့တော့သည်။ အခန်းတံခါးကို ကိုကြီးအသာအယာပိတ်သွားတာ စောနန်းငယ်သိသည်။ ကုတင်ပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး ပြူတင်းတံခါးမှန်ကိုကာထားသည့် လိုက်ကာစလေးကိုဟကာ ခြံပြင်သို့ထွက်သွားသည့် ကိုကြီးရဲ့နောက်ကျောကိုပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိသူမကြည့်နေသည်။ ကိုကြီး သူမမြင်ကွင်းကလုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတော့ ထိန်းချုပ်ထားသည့်သူမစိတ်တို့ကိုလွတ်ပေးလိုက်သည်။ ပါးပြင်ပေါ်သို့မျက်ရည်ဥ များကလိမ့်ဆင်းကျလာပြီး အခန်းထောင့်မှာ ကျုံ့ကျုံ့လေးထိုင်ရင်း အားရပါးရ သူမငိုချလိုက်တော့သည်။

(၁၀) မျက်ရည်များကြားမှစောနန်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။ ကျေနပ်သောအပြုံး။ တစ်နေ့ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာကြိုတွေးထားပြီးသားပဲလေ။ ကိုကြီးအတွက် သူမပေးဆပ်လိုက်ခြင်းသာ။ သူမသိနေတာကြာပါပြီ မင်္ဂလာဦးညကတည်းကပေါ့။ ပြောရလျှင်တော့။ဟာ ကိုကြီး ထမီရင်လျားဖြင့်ရေချိုးနေသော စောနန်းငယ်မျက်နှာလေးရဲတွတ်သွားသည်။ ကိုကြီးနေသောအိမ်ကို စောနန်းငယ်ခိုးရာလိုက်ခဲ့ပြီး ကိုကြီးကသူမအတွက်အဝတ်အစားတွေဝယ်ဖို့အပြင်ထွက်သွားသည်။ ကိုကြီးပြန်လာလျှင်စားဖို့ ထမင်းဟင်းတွေချက်ပြီး အိုက်လာသဖြင့်ရေချိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။ စိတ်အေးလက်အေးရေချိုးနေသော စောနန်းငယ် အခန်းတံခါးချက်မထိုးထားမိ။ ကိုကြီးအကြည့်တွေကိုသူမရှက်လှသည်။ ရေစိုနေသောသူမကိုယ်လုံး လေးက သူမကိုယ်လုံးအလှကို ပေါ်လွင်နေစေသည်မဟုတ်ပ့ါလား။ ကိုကြီးကဘောင်းဘီတိုလေးနှင့်အပေါ်ပိုင်းကဗလာ။ မရဲတရဲကြည့်ရင်းရင်တွေဖိုလာသည်။ ကိုကြီးကအားကစားလိုက်စား ဟန်တူသည်။ကြွက်သားတွေအဖုအဖုနှင့်အဆီပိုပင်မရှိ။ သူမရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် အပြင်ထွက်မည်ပြုစဉ် ကိုကြီးကသူမခါးကိုဖက်ပြီး ပါးကိုနမ်းလိုက်သည်။ အို ကိုကြီး နန်းငယ်ရှက်တယ်။ ဟား မိန်းမကလဲရှက်နေရသေးတယ်။ ညကျရင် ဟင်း ဟင်း စောနန်းငယ်ပိုရှက်သွားသည်။

ညကျရင်တဲ့ ။ မျက်နှာပင်ဘယ်နားသွားထားရမှန်းမသိ။ ညကျရင်ကိုကြီး ဟွာပြုတော့မယ် ဆိုတဲ့သဘောပေါ့။ အတွေ့အကြုံကလဲမရှိ။ ဒုက္ခပါပဲ။ ကိုကြီးရေချိုးမလို့မဟုတ်လား။ နန်းငယ်ချိုးပြီးပြီ။ ထမင်းစားဖို့ပြင်ထား လိမ့်မယ် နော်နော်။ ရှက်ရှက်နဲ့ထွက်သွားသော ကောင်မလေးကို ကြည့်ပြီး နောင်နောင်ရင်တွေပင်ခုန်လာသည်။ အရိုင်းလေးမှ အးတကယ့်အရိုင်းဘေးပင်။ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ဟုစိတ်ထဲကကြုံးဝါးလိုက်သည်။ ရေပန်းကိုဖွင့်လိုက်သည်။ အေးစက်သော ရေရဲ့အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

(၁၁) အချိန်က ည(၉)နာရီခန့်ရှိနေပြီ။ ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်မှာထိုင်ပြီး ကိုရီးယားဇာတ်လမ်းတွဲကိုကြည့်နေသော်လည်း စောနန်းငယ် အာရုံကမရ။ ခါတိုင်း ဖေဖေ့အိမ်မှာဆိုလျှင် သူမဒီအချိန်အိပ်နေပြီ။ဘေးနားမှာထိုင်နေသောကိုကြီးကိုခိုးခိုးကြည့်ပြီး တံတွေးတွေကိုမြုချနေရသည်။ မျက်လုံးက အိပ်ခန်းဘက်သို့မရောက်အောင်မနည်းသတိထားနေရသည်။ သူမစိတ်ထဲရေငတ်သလို ဆီးသွားချင်သလိုဖြစ်နေသည်။ ရင်ဘတ်မှ နှလုံးခုန်သံကို တဒုတ်ဒုတ်နှင့်ပြန်ကြားနေရသည်။ ဒီညကိုကြီးနဲ့အတူအိပ်ရတော့မှာပါလား။ ဒုက္ခပါဘဲနော်။ နန်းငယ် အိပ်ချင်နေပြီလား။ ဟင့်အင်းကိုကြီး။ အချိန်တွေကလဲမြန်လိုက်တာနော်။ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့။ ဖျက်ခနဲမီးကမှိတ်သွားသည်။

အရေးထဲမီးကပျက်သွားသည်။ ကိုကြီးလက်က သူမခါးဆီရောက်လာသည်။ အသက်ကိုအောင့်ထားရသည်။ မိန်းမ အိပ်ရအောင်လေ။ ရှင်။ နန်းငယ်ဒါပဲပြောနိုင်သည်။ ကိုကြီးလက်တစ်ဖက်က သူမဒဂေါက်ကွေးကနေလှမ်းမပြီး တစ်ဖက်က ကိုယ်လုံးကို သိုင်းသာပွေ့ချီလိုက်သည်။ ရင်တွေမရပ်မနားခုန်လာသည်။ အိပ်ခန်းဆီသူမကိုခေါ်သွားသည်။ကိုကြီးက တံခါးကိုကိုယ်လုံးစောင်းနှင့် တွန်းပြီး ခြေဖြင့်နောက်ပြန် ကန်ပိုက်လိုက်သည်။ ကုတင်ကိုမြင်နေရသည်။ သူမကိုမွေ့ယာပေါ်တင်လိုက်သည်။ နန်းငယ်မောလာသည်။ ချွေးစေးလေးများပင်မြန်လာသည်။ ရင်တွေက ဘာကြောင့်ဒီလောက်ခုန်နေရပါလိမ့်။ သူမအကျီကြယ်သီးတွေကို ကိုကြီးက တဗြုတ်ဗြုတ်နှင့်ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး။ လက်ကလဲမြန်လိုက်တာ။ သူမဘော်လီချိတ်ကို ဘယ်အချိန်ဖြုတ်လိုက်လို့ဖြုတ်လိုက်မှန်းမသိ။ တော်သေးသည်။မီးပျက်နေတာကို သူမကျေးဇူးတင်ရမည် နို့မို့ဆို သူမမျက်နှာဘယ်မှာ သွားထားလို့ထားရမှန်းမသိအောင်ရှက်မိနေမှာသေချာသည်။ သူမရဲ့ ယင်ဖိုတောင်မသမ်းဖူးသော သားမြတ်အစုံကို ကိုကြီးက လကိနှစ်ဖက်ဖြင့်ဆုပ်လိုက်ချေပြီ။ နန်းငယ်စိတ်ထဲ အလိုလိုသာယာလာသလိုလို။

(၁၂) ပြွတ် ကိုကြီးရဲ့ပါးစပ်ထဲ ညာဖက်ကသားမြတ်ကိုငုံစို့လိုက်တာ တစ်ကိုယ်လုံးလေထဲရောက်ရှိသွားသလိုပါပဲ။ဘယ်ဘက်သားမြတ်ကိုစို့လိုက်ညာဖက်သားမြတ်ကိုဆုပ်နယ်လိုက် ညာဖက်သားမြတ်ကိုစို့လိုက် ဘယ်ဖက်သားမြတ်ကိုဆပ်နယ်လိုက်နဲ့ ကိုကြီးအလုပ်တွေရှုပ်နေသည်။ရှက်လို့မျက်လုံးကိုမှိတ်ထားမိသည်။ကိုကြီးလျှာကြမ်းကြီးကလဲကလိနေတော့ရင်ဖိုနေမိသည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ကိုကြီးခေါင်းကအောက်လျှောသွားပါတယ်။ ဗိုက်သားဝင်းဝင်းလေးတွေကိုကိုကြီးကတောက်လျှောက် ယက်ပေးရင်း ထမိန်ကို ဖြေလျှော့လိုက်တာကိုသိလိုက်တော့ မျက်လုံးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အို ကိုကြီး မလုပ်ပါနဲ့ ငရဲကြီးလိုက်မယ်။ အထိတ်တလန့်ပြောရင်း ပေါင်တံနှစ်ချောင်းကိုစိလိုက်ပေမဲ့ အချိန်မမီတော့ပါဘူး။ ပေါင်တံနှစ်ချောင်းကိုလက်နဲ့ဖိပြီး နန်းငယ်ရဲ့ရွှကြုပ်လေးကို ကိုကြီးလျှာကြမ်းကြီးနဲ့ ပင့်ယက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးအကြောတွေဖျဉ်းကနဲဖြစ်သံားပြီး ရွှေကြုပ်ထဲက ဆီးတွေပန်းထွက်ချင်သလိုကိုဖြစ်သွားပြီး ကော့တက်သွားပါတယ်။ ပေါင်တံတွေကိုတုန်သွားတာပါပဲ။ ကိုကြီးရေ တော်ပါတော့ ဟင့်ဟင့်။ အဆက်မပြတ်အတွင်းသားနုနုလေးတွေကိုမက အစိလေးကိုပါ လျှာနဲ့ခပ်ကြမ်းကြမ်းကစားခံရတဲ့အခါမှာ နန်းငယ် တွန့်လိန်သွားပြီး ကိုကြီးခေါင်းက ဆံပင်တွေကို ကယောင်ကတမ်းဆွဲဆပ်မိသွားပါတယ်။ ကိုကြီးကတော့ နန်းငယ်စကားကိုမျကိကွယ်ပြုပြီး တောက်လျှောက်ယက်တော့တာပါပဲ။ အိုး အိုး အင်း အင်း တော် တော် ပါတော့ အအ လည်ပင်းက အကြောလေးတွေထောင်ထပြီး လေထဲမှာရောက်နေသလိုခံစားရပါတယ်။ အသံကမပီတော့ပဲ ငိုချငသလိုလိုဖြစ်လာပြီး သူမရွှေကြုပ်ထဲက အရည်တွေစီးဆင်း ကုန်တာ မွေ့ယာပေါ်တောင် ပေကုန်ပါတော့တယ်။နန်းငယ်လဲ အခုမှပဲ အသက်ကိုဝဝရှုနိုင်ပါတော့တယ်။ ကိုကြီးမကောင်းဘူးကွာ အရမ်းဆိုးတာပဲ။ ဒါမျိုးတွေကိုကြားသာကြားဖူးတာ။ လက်တွေ့မခံစားခဲ့ဖူးသော နန်းငယ် ကိုကြီးကိုအသည်းခိုက်သွားပါတယ်။

(၁၃) ကိုကြီးက နန်းငယ်ပေါ်ကခွာပြီး ပုဆိုးကိုချွတ်ကာ ကုတင်အောက်ကိုပစ်ချလိုက်ပါတယ်။ အို နန်းငယ် အသက်ရှုပင်မှားသွားမိသွားတယ်။ ကိုကြီးဒုတ်ကြီး ကနည်းလှတ်မဟုတ်ပါလား။ ၆ လက်မလောက်ရှည်ပြီး ဓါတ်ခဲလုံးလောက်တုတ်မည်။ ငါ့ရွှေကြုပ်အပေါက်လေးထဲဒီဒုတ်ကြီးနဲ့ဆံ့ပါ့ဆံ့ပါ့မလား။ ရင်ဖိုနေသော နန်းငယ်လက်ကိုဆွဲပြီး ကိုကြီးကသူ့ဒုတ်ကြီးကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်တော့ နန်းငယ် သူ့လက်ထဲရောက်လာသောဒုတ်ကြီးကို ကြည့်ပြီးလည်တနင်နင်ဖြစ်သွားသည်။ ကြားဖူးနားဝရှိနေသောနန်းငယ် ကိုကြီးဟာကြီးကိုစုပ်ပေးရင်ကောင်း မလားစဉ်းစားမိပြီး နှုတ်ခမ်းနားတေ့လိုက်သည်။ ပြွတ် စမ်းပြီးငုံလိုက်တာ့ မတ်တပ်ရပ်နေသော ကိုကြီး မျက်လုံးတွေ မှိတ်သွားသည်။ ကိုကြီးဒုတ်ကသူမ ပါးစပ်နှင့်အပြည့်ပင်။ တစ်ချောင်းလုံးကိုငုံလိုက်တော့အာခေါင်ထောက်သည်။

ကိုကြီးကသူမဆံပင်များကိုပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ မတ်တပ်ရပ်နေသော ကိုကြီးရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး မစုတ်တတ်စုပ်တတ်ဖြင့် ကြိုးစားပန်းစားစုပ်ပေးတော့သည်။ အင်း အင်း ကိုကြီးပါးစပ်ကညဉ်းညူသံတွေထွက်လာတော့ သူမကြိုးစားရကြိုးနပ်မှန်းသိသွားသည်။ ပါးတွေချိုင့်သွားအောင်ကို ကိုကြီးဒုတ်ကိုကိုင်ပြီးစုပ်ပေးသည်။ အိုးအိုး ကလေးရေ အ အ။ ကိုကြီးဆတ်ဆတ်ကိုခါသွားအောင်သူမပညာစွမ်းပြပေးလိုက်သည်။ သူမတုန်းကလည်းကော့နေ တုန်နေအောင်ကိုကြီးက မညှာမတာယက်ထားတာလေ။ မှတ်ပလား ။ ကိုကြီးကို ၁၀ မိနစ်လောက်မရပ်မနားပလွေကျွေးလိုက်တော့ ကိုကြီး တဟင်းဟင်းတဟဲဟဲဖြင့်မခံနိုင်ဘဲ အရည်တွေသူမပါးစပ်ထဲထွကိကျကုန်တော့တာပါဘဲ။ နန်းငယ်ကိုကြီးရဲ့ အရည်တွေကိုမြိုချမိသွားတယ်။

(၁၄) အခုတော့ နန်းငယ်မရှက်တော့ပါ။ ပျော့သွားသောကိုကြီးရဲ့ဒုတ်ကို လက်နဲ့ဆွပေးလိုက်တော့ ချက်ချင်းပြန်မာလာပါတယ်။ကိုကြီးကသူမပေါင်ခွကြားမှာနေရာယူနေပါပြီ။ ကုတင်ဘောင်မှာ ခေါင်းအုံးကိုခံလို့မှီပြီး ဒူးထောင်ပေါင်ကားပေးလိူက်ပါတယ်။ကိုကြီးဟာကိုကိုင်ပြီး သူမရွှေကြုပ်လေးနဲ့တေ့ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကိုကြီးလည်ပင်းကို သူမလက်နှစ်ဖက်နဲ့သိုင်းလိုက်ပါတယ်။ အို့ အရည်တွေရွှဲနေတဲ့ရွှေကြုပ်လေးကို ကိုကြီးဒုတ်ကြီးကတေ့နေပါပြီ။တဖြညိးဖြည်းချင်းတိုးဝင်လာပါတယ်။ စစချင်းမှာတော့နာငလိုလိုရှိတယ်။ ကိုကြီးကအားစိုက်ပြီး တဆုံးသွင်းလိုက်တော့။ အမေ့ သူမပါးစပ်က အော်သံလေးထွက်သွားပါတယ်။ သူမအပျိုစင်အမြေးပါးလေးကို ကိုကြီးဒုတ်ကထိုးဖောက်သွားလို့ပါ။ သူမရွှေကြုပ်အတွင်းသားနံရံတွေကကိုကြီးဒုတ်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပါတယ်။

ကိုကြီကဖြည်းဖြည်းချင်းသွင်းထုတ်လုပ်နေပါတယ်။ စွပ်စွပ် အင်းအင်း ကိုကြီး ရပါတယ် နန်းငယ်ခံနိုင်ပါတယ်။ အားမလိုအားမရဖြစ်လာတဲ့နန်းငယ် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ပါတယ်။ ကိုကြီးက အဲ့လိုလဲပြောရောနန်းငယ် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုပုခုံးပေါ်ထမ်းတင်ပြီး တရစပ်ကိုဆောင့်တော့တာပါဘဲ။ ဖောက်ဖောက် စွပ်စွပ် ဘတ်ဘတ် အိုးအိုး ကိုကြီး အအ စွပ်စွပ် ကုတင်ကိုယိမ်းအောင်ကို အမုန်းကြုံးတာပါ။ နန်းငယ်လဲအောက်ကနေအလိုလိုပြန်ပြန်ပင့်ပင့်ပြီး ခါးကိုကော့ကော့ပေးနေမိပါတယ်။ လက်ကမွေ့ယာစတွေကိုကုတ်ဆွဲထားမိပါတယ်။ စွပ်စွပ် အအ ဘတ်ဘတ် ဒုတ်ဒုတ် ဘွတ်ဘွတ် ရှီး အ အ ကိုကြီး အချက် ၁၀၀ လောက်ဆောင့်လိုက်တော့နန်းငယ်ရဲ့ ရွှေကြုပ်အတွင်းသားနံရံတွေ ပူခနဲဖြစ်သွားပြီးအရေတွေထွက်ကျသွားသလို ကိုကြီးရဲ့အချစ်ရည်တွေကလဲနန်းငယ် ရွှေကြုပ်ကို ဖျန်းပက်လိုက်ပါတယ်။ ကိုကြီးကနန်းငယ်အပေါ်ကိုမှောက်ကျလာပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ မျက်နှာအပ်ပြီးအမောဖြေနေပါတယ်။ မောနေပြီလား ကိုကြီး။ ဟင်းဟင်း ခနနားနေတာနော်။ တစ်ညလုံးဆော်မှာ။ နောက်မှ မခံနိုင်ဘူးမလုပ်နဲ့။ ခစ်ခစ် အခုတောင်မောနေတာကိုကြီးက ပြီးမှထွက်မပြေးနဲ့ ခစ်ခစ်။ နန်းကငယ် စလိုက်ပါတယ်။ တစ်ညလုံးဆော်မှာတဲ့ အပြောကတော့ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ကိုကြီးရယ် နန်းငယ်အကြောင်းပြရသေးတာပေါ့။

(၁၅) ၁၀ မိနစ်လောက်နားပြီးတော့ နန်းငယ်ကိုကြီးဒုတ်ကိုဆွလိုက်တော့ ပြန်ထောင်လာသည်။ကိုကြီးက အပေါ်မှခွမည်လုပ်တော့နန်းငယ်ကိုကြီး ကိုတွန်းလှဲလိုက်သည်။ ကိုကြီးကိုအပေါ်မှတက်ခွလိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါနန်းငယ် အလှည့်နော်ကိုကြီး။ ကိုကြီးသဘောပေါက်သွားသည်။ နန်းငယ်ကိုကြီးကိုခွလိုက်ပြီး ဒုတ်ကိုသူမရွှေကြုပ်နှင့်တေ့ကာ ဖိသွင်းလိုက်သည်။ ကိုကြီးရင်ဘတ်ကိုသူမလက်နဲ့ခပ်ဖွဖွထောက်လိုက်သည်။ ကိုကြီးက သူမသားမြတ်အစုံကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ဆုပ်ညှစ်ပေးလိုက်တော့ နန်းငယ်လဲအပေါ်ကနေ စိတ်ကြိုက်ဆောင့်ပေးလိုက်တာ ကိုကြီးပင်လက်ဖျားခါသွားသည်။ ကိုကြီးကလဲခေသူတော့မဟုတ်။ထိုသို့သူမကပြန်ဆောင့်ပေးတာ တစ်ချီပြီးသွားတော့ သူမကိုလေးဘက်ကုန်းခိုင်းပြီး ဖင်ထောင်ပြီး တစ်ချီထပ်ဆော်တော့သည်။ သူမခါးကိုလက်တစ်ဖက်ကကိုင် သူမနောက်မှာ စုစည်းထားတဲ့ဆံပင်တွေကိုဆွဲဆုပ်ပြီး အသားကုန်တွယ်တယ်။ သူမတင်ပါးဖြူဖြူလေးတွေပင် ဆောင့်ချလိုက်တိုင်းတုန်တုန်ပြီးကိုတက်သွားသည်။ထိုနေ့ညကတော့ သူမအတွက်မမေ့နိုင်သောညပင်။ ဖွတ်ဖွတ်ညက်ညက်ကြေမတတ်ပင်။ ကိုကြီးက နားလိုက် လိုးလိုက်နှင့် တစ်ညလုံးပင်။ နောက်ဆုံးသူမရွှေကြုပ်လေးပင်ကျိန်းသွားပြီး ကိုကြီးလဲ အားကုန်သွားမှပဲရပ်တော့သည်။ည ၉ နာရီလောက်ကစလိုက်သော ဇာတ်လမ်း မနက် ၄ နာရီလောက်မှရပ်သွားပြီး ကိုကြီးနဲ့သူမဖက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ နောက်နေ့ မနက် (၁၁)နာရီလောက်မှာ သူမနိုးလာတော့ကိုကြီးက အခန်းထဲမှာမရှိ ရေချိုးခန်းထဲသို့မျက်နှာသစ်ရန်သွားတော့ ကိုကြီးဖုန်းပြောနေဟန်တူသည်။ အသံတွေကိုကြားရသည်။ ထိုမှစ၍အမှတ်မထင် သူမမသိသောအကြောင်းအရာများကို သိခဲ့ရသည်။

(၁၆) ကားထွက်ဖို့နာရီဝက်ခန့်သာလိုပါတော့တယ်။ နောင်နောင် အတွေးစများကိုဖြတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲကစီးကရက်တိုကိုလွင့်ပစ်လိုက်သည်။ သွားပြီရန်ကုန်ရေ။ သူပိုင်ဆိုင်သမျှကိုစောနန်းငယ်နာမည်နဲ့လွှဲထားခဲ့ပြီ။ တမလွန်ဘဝကနေကျေနပ်ပါတော့ညီမလေးရေ။ ကိုနောင်နောင် ကိုနောင်နောင် နောက်မှခေါ်သံကြားလိုက်လို့လှည့်ကြည့်လိုက်တော့။ ဟင် စောနန်းငယ်သူငယ်ချင်းခိုင်ချိုမာ။ အကို အတော်ရက်စက်တာပဲနော်။ ညီမလေး ဘာကိုဆိုလိုတာလဲမသိ။ ကျွန်မ မသိဘူးမှတ်နေလား အကိုစောနန်းငယ်ကိုထားပြီးသွားမယ်ဆိုတာ့။ မထင်မှတ်သောစကားကြောင့် သူအံ့သြသွားသည်။ အံ့သြမနေပါနဲ့ ကျွန်မကအစောကြီးကတည်းကသိပြီးသား စောနန်းငယ်ပြောပြလို့ သူ့မှာရှင်မသိအောင်လကျွန်မဆီလာရင်ဖွင့်ပြီးငိုငိုနေရတာ။ ရှင် သူ့ကိုခိုးသွားပြီး နောက်နေ့မှာ ရှင်ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရှင့်သူငယ်ချင်းကိုဖုန်းပြောနေတာသူကြားတယ်တဲ့။ ရှင့်ညီမအတွက် လက်စားချေချင်လို့ ရှင်သူ့ကို ချစ်ဟန်ဆောင်ခဲ့တာဆိုတာသူသိသွားတယ်။

တကယ်တော့သူကရှင့်ကိုအရမ်းချစ်တာပါ။ သူ့အကိုကလဲ ရှင့်ညီမကို အဲ့လိုဖြစ်စေချင်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး။ သူနိုင်ငံခြားသွားရင်း ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ပြီးဆုံးသွားတာရှင့်။ ဒါကြောင့်မို့မလာနိုင်တော့တာ။ နင် နင် တကယ်ပြောနေတာလား။ နောင်နောင် အံ့သြသွားသည်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးချာချာလည်သွားသလိုပင်။ ပြီးတော့ နန်းငယ်က အကို့ကိုချစ်လွန်းလို့ သူ့အဖေခနခနပြန်ခေါ် နေတာတောင်ပြန်သွားခဲ့တာမဟုတ်ဖူး။ ကျွန်မကို သူကမပြောပါနဲ့ဆိုလို့ နေနေတာ။ အကို လက်စားချေချင်နေတာ သူကသိပြီးသား။ အကို့ကလေးကိုလဲ သူမဖြစ်ဖြစ်အောင်မွေးမယ်တဲ့။ အကို့ကိုယ်စားချစ်လို့ရအောင်ဆိုပြီးတော့တဲ့။ ခိုင်ချိုမာပြောနေသောစကားများကို နောင်နောင်ကြားတစ်ချက်မကြားတစ်ချက်။ သူ့စိတ်ထဲမှာဘာမှမရှိတော့။ သူဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ တကယ်ဆိုစောနန်းငယ်မှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိသည့်အပြင် သူရက်စက်မှာကိုသိသိကြီးနဲ့ ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရတာပေါ့။ မှားပြီ မှားပြီ လို့လဲ သူ့စိတ်ထဲကအထပ်ထပ်ရေရွက်နေမိသည်။ နန်းငယ်ရေ နန်းငယ် အခန်းထောင့်မှာ ကျုံ့ကျုံ့လေးထိုင်ကာငိုနေသော စောနန်းငယ် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ခိုင်ချိုမာကိုမြင်တော့ပြေးပြီး ဖက်ကာ ရင်ဘတ်ပေါ်မျက်နှာအပ်ပြီး အားရပါးရငိုပါတော့တယ်။

တိတ်ပါနန်းငယ်ရယ် နင့်မျက်ရည်တွေကသူ့အတွက်မတန်ပါဘူးဟာ။ ကလေးကိုလဲဖျက်ချလိုက်။ ခိုင်ချိုမာအပြောကြောင့် စောနန်းငယ်ပိုငိုပါတော့တယ်။ ကိုကြီးသွားပြီလား သူငယ်ချင်း။ သွားပြီဟဲ့သွားပြီ။ သူကားပေါ်တက်သွားတာကိုကြည့်ပြီးမှ ငါထွက်လာတာဟဲ့။ နင့်ကိုအဲ့ဒါကြောင့်ပြောတာ ကလေးမယူပါနဲ့လို့။ မဟုတ်ပါဘူး သူငယ်ချင်းရယ်။ ငါကိုကြီးကိုချစ်တယ်။ သူငါ့ကို မချစ်မှန်းသိပေမဲ့ သူ့ကိုယ်စားငါချစ်ရမဲ့ ကလေးလေးကိုငါလိုချင်တယ်ဟာ။ ဒါ့ဒါကြောင့်ပါဟာ။သူ့ညီမအတွက် လက်စားချေလိုက်ရလို့ ကိုကြီးဝမ်းသာရငိငါကျေနပ်ပါတယ်ဟာ။ ဒါတော့ သမီးဘက်ကပေးဆပ်ရတာများလွန်းပါတယ်။ ဖေဖေ ဖေဖေလိုက်လာတယ်။ လိုက်လာရတာပေါ့သမီးရယ်။ ဖခင်ဦးအောင်မြတ်ပင်။ သူမဖေဖေ့ကိုမြင်တော့ပိုငိုမိသည်။ သူအရမ်းရက်စက်တယ်ဖေဖေ သမီးအချစ်တွေကိုသူနားမလည်ဘူး။ တိတ်ပါသမီးရယ် သူ့လိုလူအတွက်သမီးမျက်ရေတွေမတန်ပါဘူး။ အဖေသူ့ကိုလိုက်ရှာပြီး သတ်မယ်သမီး။ မလုပ်ပါနဲ့ဖေဖေ သမီးတောင်းပန်ပါတယ်။ သမီးတို့မိသားစုကို လက်စားချေရလို့သူပျော်ပါစေ ဖေဖေရယ်။ သူစိတ်ချမ်းသာရင် သမီး သမီးကျေနပ်ပါတယ်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံးပျော့ခွေသွားပြီး တစ်လောကလုံးအမှောင်ကျသွားသည် ။

အင်း အင်း သူမသတိရလာတော့ ခေါင်းအနည်းငယ်မူးနေသည်။ သူမရင်ခွင်တစ်ခုထဲရောက်နေသည်။ ထိုကိုယ်ရနံ့ကား သူမအလွန်ရင်းနှီးနေသောရနံ့။ သူမရင်တွေလှုပ်ရှားလာသည်။ အိမ်မက်များမက်နေတာလား။ သူမမျက်လုံးကို မရဲတရဲဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟင့် ဖြစ်ရောဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ကို့ကိုကြီး။ ကိုကြီးကိုခွင့်လွှတ်ပါညီမလေးရယ်။ ကိုကြီး အားလုံးကိုသိသွားပါပြီ ညီမလေးရယ်။ ညီမလေးအနားကနေ သေသည်အထိမသွားတော့ဘူး။ သားနဲ့သမီးရေ ဖေဖေတို့သွားပြီနော်။ သူငယ်ချင်းရေငါလစ်ပြီ သိလား။ အခန်းပြင်မှ ဖေဖေနဲ့သူငယ်ချင်းခိုင်ချိုမာအသံကြားရတော့ အို နန်းငယ်ရှက်လိုက်တာလေ။ ဘယ်လိုကနေဘယ်လိုဖြစိကုန်မှနိးမသိပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ကိုကြီးရင်ခွင်မှာ မျက်နှာအပိပြီးနန်းငယ်ငိုရတာ ဝမ်းနည်းလို့မဟုတ်ပါဘူး။ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုရတဲ့ မျက်ရည်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်ဟူ၍သာ။ ပြီးပါပြီ

Zawgyi
လေးပင်နေသောစိတ်နှင့်အတူ နောင်နောင်တစ်ယောက် ခုံတန်းလေးမှာထိုင်နေသည်။ မန္တလေးသို့ ပြန်ရမည့်အချိန်က စောနေသေးသည်။ ကားထွက်ချိန်က မတိုင်သေး။ တစ်နာရီခန့် လိုနေသေးသည်။ တောင်စဉ်ရေမရ တွေးနေသောအတွေးများထဲတွင် စောနန်းငယ် အကြောင်းက ထိပ်ဆုံးက ပါသည်။ သူမှားများမှားသွားပြီလားလို့ စဉ်းစားနေသည်။ တကယ်တော့ စောနန်းငယ်က မြေစာပင်ဖြစ်ရခြင်းသာ။ စောနန်းငယ်ကို သနားမိသော်လည်း စောနန်းငယ်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ တိုးဝေအောင်အကြောင်းကို စဉ်းစားမိလိုက်လျှင် စောနန်းငယ်ကို သနားသောစိတ်တွေက ဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိ။ ” ဟုတ်တယ်…ငါဒီလိုလုပ်တာမှန်တယ်…..။ ” ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဖြေတွေးနေမိပါတယ်။တိုးဝေအောင်အကြောင်းကို တွေးမိလျင် သူ့သွေးတွေဆူပွတ်လာသလို ခံစားရသည်။

ဒီလူယုတ်မာကြောင့် သူ့ညီမလေး မေမြတ်ဘဝ ရေတိမ်မှာနစ်ခဲ့ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်အသိုင်းအဝိုင်းမှာ အရှက်တကွဲအကျိုးနည်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဒီအတွက် တိုးဝေအောင်သည်လည်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်သူ့အသိုင်းအဝိုင်းမှာ အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းဖြစ်ကိုဖြစ်စေရမည်။ သူ့စိတ်တွေပျော့ညံ့လို့မဖြစ်။ ပျော့ညံ့နေလျှင် သူရှုံးသွားလိမ့်မည်။ ဒီပွဲမှာငါနိုင်တယ်…ငါနိုင်တယ်လို့.သူတိုးတိုးလေးရေရွက်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်အားပေးနေခြင်းသာ။ အဖြစ်ချင်ဆုံးဆန္ဒတစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်လိုက်ရသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲမှာ မပျော်နိုင်ပါ။ စိတ်ထဲမှာမွန်းကျပ်လာသလိုလို ခံစားရသဖြင့် ခရီးဆောင်အိတ်ဇစ်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး အထဲမှ စီးကရက်ဗူးကို ထုတ်လိုက်ကာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ဆွဲထုတ်မီးညှိလိုက်သည်။ မှုတ်ထုတ်လိုက်သော စီးကရက်မီးခိုးငွေ့လေးတွေကို ငေးကြည့်ရင်း သူ့စိတ်တွေက လွန်ခဲ့သော (၅)နှစ်ခန့်က အချိန်တွေကို လွင့်မျောသွားလေတော့သည်။

(၂) ” ဟင်းနော်…ကိုကိုအရမ်းဆိုးတာဘဲကွာ.။” မေမြတ် ကိုတိုးဝေရဲ့ရင်ဘတ်ကြီးကို တွန်းရင်းရှက်ရှက်နဲ့ပြောလိုက်သည်။ ” ချစ်လို့ပါ မြတ်ရယ်…ကိုကိုက။” ” သွားပါ…အပိုတွေ….” “ဟော့ဗျာ…မယုံဘူးလား..” ” ကဲမယုံဦး…” ကိုတိုးဝေက ပြောမှပိုဆိုးလာသည်။သူမရဲ့ကိုယ်လုံးလေးကို အတင်းဖက်ထားပြီး ပါးတွေကို တရွတ်ရွတ်နမ်းတော့သည်။ နေရာကတော့ မေမြတ်တို့မြို့လေးရဲ့ အတွဲတွေကျင်လည်ကျက်စားရာ ရှုခင်းသာခေါ်သော တောင်ကုန်းလေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ တိုးဝေက ကုန်သည်ပေါက်စတစ်ယောက်။ ဒီမြို့လေးကို အရောင်းအဝယ်ကိစ္စဖြင့် မကြာခဏလာသည်။ မေမြတ်က တိုးဝေလာတိုင်း တည်းနေကျ သူ့သူငယ်ချင်းအိမ်နှင့် တစ်လမ်းထဲမှာ။ မေမြတ်ကို မြင်မြင်ချင်းစိတ်ဝင်စားသွားသော တိုးဝေသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူထံမှ တစ်ဆင့်မေမြတ်နှင့် မိတ်ဆက်သိကျွမ်းခဲ့သည်။

မေမြတ်က ပုဂ္ဂလိကဘဏ်တစ်ခုမှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး။ ဒီမြို့လေးမှာတော့ အချောအလှစာရင်းဝင်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားသည်။ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိသည်ဟု တိုးဝေသိထားသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူက အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် နိုင်ငံခြားမှာ သွားအလုပ်လုပ်နေတယ်လို့မေမြတ်ကတော့ပြောတယ်။ မေမြတ်ကတော့ သူမအဒေါ်အပျိုကြီးနဲ့ အတူတူနေတယ်လေ။ ယခုဆို ရပ်ကွက်က လူတွေကလည်း သူမတို့အကြောင်းကိုတော်တော်သိနေပြီ။ မေမြတ်ကလည်း နိုင်ငံခြားမှာရောက်နေသော သူမအစ်ကိုဖြစ်သူကို ပြောထားပြီးပြီ။ တိုးဝေလည်း ဒီတစ်ခေါက်ပြန်လျှင် မိဘတွေကို မေမြတ်နှင့်သူ့အကြောင်းကို ဖွင့်ပြောမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ မေမြတ်နှင့်သူ အတူတူ နေချင်လှပြီလေ။ ပြီးတော့ မေမြတ်နှင့်သူကလည်း လူငယ်တို့သဘာဝ မှားယွင်းခဲ့ကြပြီး၊ အလွန်အကျှံတွေဖြစ်ခဲ့ကြတာက တော်တော်ကြာပေါ့။

(၃) တိုးဝေသီချင်းကို တိုးတိုးဖွင့်ရင်း ကားကိုဖြေးဖြေး မောင်းလာခဲ့သည်။ သူရောက်နေသော နေရာက ရန်ကုန်-မန္တလေးအမြန်လမ်းမကြီးမှာ.။ သီချင်းလေးဖွင့်ရင်း သူစဉ်းစားမိနေတာက မေမြတ်အကြောင်း။မနေ့ညက မေမြတ်နှင့် အစွမ်းကုန်ကဲခဲ့သောအကြောင်း။ မေမြတ်က သူအရင်ကတွေ့ခဲ့သော မိန်းကလေးတစ်ယောက် တော်တော်ရိုးသားသည်ဟုပြောရမည်။ ဒီကောင်မလေးကို သူအတည်ယူမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ မိဘများကလဲ သူ့သဘောအတိုင်းသာ။ ချွေးမလိုချင်နေကြသည်။ သူ့အသက်ကလည်း ၂၈ နှစ်ထဲမှာရောက်နေပြီလေ။ မေမြတ် သည် မိန်းမကောင်းလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုချစ်လွန်းသဖြင့်သာ သူ့ဆန္ဒကိုလိုက်လျောဖြစ်တယ် ဆိုတာလဲ သဘောပေါက်သည်။ မနေ့ညကအကြောင်းကို စဉ်းစားမိလျင် အခုထက်ထိတိုင် သူရင်ခုန်သည်။ မေမြတ်ကို သူ့သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ ချိန်းတွေ့ပြီး အသားကုန်ဗျင်းခဲ့သည့်အကြောင်း။ “အို..ကိုကို သိပ်ဆိုးတာဘဲ..” “နေပါဦး မြတ်ရယ်…ရွတ်..” မေမြတ်ကိုဖက်ရင်း တိုးဝေက ပါးကို ပြန်နမ်းလိုက်သည်။ မေမြတ်တစ်ယောက်ကတော့ တိုးဝေရဲ့ အနမ်းများမှာ ပြန်လည်မှိန်းမောသွားသည်။

ကိုကိုဘာလိုချင်နေသည် ဆိုတာကို သူမကလည်း သဘောပေါက်နေပြီ။ သူမထမိန်လေးကျွတ်ထွက်သွားပြီး ကွင်းလုံးပုံကျသွားသည်။ သူမသားမြတ်အစုံကို ကိုကိုက အတင်းကိုစို့နေသည်။ ခါးတွေအလိုလို ကော့တက်လာသည်။ နောက်ဆုံး မျက်လုံးကိုအသာမှိတ် ထားလိုက်သည်။ အောက်မှ ကိုကိုလက်ဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်နေသော သူမရွှေကြုပ်မှ အရည်ကြည်တွေ စိမ့်ထွက်လာသည်။ “အမေ့..” သူမနှုတ်မှ အာမေဋိတ်သံလေးထွက်သွားပြီး ကိုက်ထားသော နှုတ်ခမ်းအစုံက ပွင့်ဟသွားပြီး မျက်လုံးအဖွင့်မှာ ကိုကိုဒုတ်ကြီးက သူမရွှေကြုပ်အမြောင်းကိုထိုးခွဲကာ တစ်ဆုံးထိ ဝင်ရောက်သွားချေပြီ။ ကိုကိုက သူမပေါင်နှစ်ချောင်းကိုဖြဲကားပြီး ရှေ့တိုးနှောက်ငင်လှုပ်ရှားနေချိန်မှာ သူမတစ်ကိုယ်လုံး တိမ်စိုင်တွေထဲ မျှောလွင့်နေသလိုခံစားရသည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ သူမရင်ထဲ လှိုက်ဖိုလာသလိုခံစားရပြီး ဆီးသွားချင်သလိုလို ငိုချင်သလိုလို ခံစားလာရသည်။ သူမလက်နှစ်ဖက်က အောက်ကမွေ့ယာမှ အစများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခါးကို ကော့ကာ ကိုကိုဆောင့်တာကို ပြန်ပင့်ပေးမိသည်။ နောက်ဆုံး သူမတစ်ကိုယ်လုံး လေဟာနယ်ထဲရောက်သွားသလို ခံစားရပြီး လည်ပင်းကြောများထောင်ထလာကာ မွေ့ယာကိုဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမလက်များ ပြေလျော့သွားမိသည်။ ကိုကို့ ခန္ဓာကိုယ်က သူမအပေါ်ထပ်ရက်ကြီးကျလာပြီး သူမကိုဖက်ကာပါးတွေကို တရွတ်ရွတ်နမ်းရှုပ်နေသည်။ သူမလည်း ကိုကို့ကိုပြန်ဖက်လိုက်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ သူမမျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်လေးများ စို့တက်လာပါတယ်။

(၄) ” ကဲ..စောနန်းရေ ပြန်ကြရအောင်။” ခိုင်ချိုမာ ရဲ့ အသံစာစာက ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ စောနန်းငယ် ရုပ်ရှင်ကြည့်ထွက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ မနေ့က(၁၀)တန်းအောင်စာရင်းမှာ သူမဂုဏ်ထူး(၂)ဘာသာဖြင့် အောင်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် အိမ်က အားလပ်ရက်တစ်ရက် ပေးလိုက်တဲ့အတွက် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ရုပ်ရှင်ကြည့်ထွက်လာခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ သူမပါလာသော အိတ်များအထုပ်များကိုယူရင်း…” ဟင်….” သူမအိတ်ဘေးမှာ အိတ်တစ်အိတ်.။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘဏ်စာအုပ်တွေရော စာရွက်စာတမ်းတွေရော.။ နားတော့ မလည်သော်လည်း ဒီစာရွက်စာတမ်းတွေဟာ အရေးကြီးတတ်တယ်ဆိုတာ အိမ်က ဖေဖေကြီးပြောပြ သဖြင့် သိထားသည်။ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေစဉ်က သူမဘေးခုံမှာကျနေသော အစ်ကိုကြီး ကျန်ထားခဲ့တာဖြစ်မည်။ ထိုအစ်ကိုကြီးကြည့်ရတာ ဒီကဟုတ်ဟန်မတူ။ ဒါပေမဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ကြည့်ကောင်းတာကို သတိထားမိသည်။ ကြည့်ကောင်းတာမှ တော်တော်ကိုကြည့်ကောင်းတာ။ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေစဉ် ထိုအစ်ကိုကြီးကား အရေးကြီးကိစ္စ ရှိဟန်တူသည်။ ထသွားကတည်းက ပေါ်မလာတော့။ ” နန်းငယ်ရေ…ဘာလုပ်နေတာလဲ…မိန်းမ..ပြန်မယ်..။” ခိုင်ချိုမာက စိတ်မရှည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သံကိုကြားရသည်…။

” မဟုတ်ဘူး..ချိုရဲ့…ဒီမှာကြည့်စမ်း..ငါ့ဘေးနားက အကိုကြီးကျန်ထားခဲ့တာ.။” ” ဟင်…ဟုတ်လား….။” ” လိုက်ပေးရအောင်လဲလူကမရှိတော့ဘူး….။” “အေးဟဲ့…နန်းငယ်…သူ့လိပ်စာလေးဘာလေးပါမလား…ရှာကြည့်ဦးလေ။” အိတ်ထဲကို စောနန်းငယ်ရှာကြည့်လိုက်တော့ ကံကောင်းထောက်မစွာ လိပ်စာကဒ်တစ်ခုကို သူမတွေ့လိုက်သည်။ တော်ပါသေးရဲ့လို့ စောနန်းငယ် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူများပစ္စည်း အလကား မလိုချင်သော အမျိုးသမီးအနည်းငယ်ထဲမှာ စောနန်းငယ်လဲပါသည်။ မနက်ဖြန်တော့ စောနန်းငယ် ထိုပစ္စည်းများကို ပိုင်ရှင်အမှန်ဖြစ်သူ အဆိုပါ အစ်ကိုကြီးရဲ့ လိပ်စာအတိုင်း လိုက်ပို့ခိုင်းမည်ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။ လိပ်စာကဒ်တွင်ပါသော ဖုန်းနံပါတ်ကို ဆက်တော့လဲ ဖုန်းကစက်ပိတ်ထားသည်။ တော်တော်နမော်နမဲ့ နိုင်တဲ့သူဟု တွေးထင်လိုက်သေးသည်။ (၅) ” သမီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားရတာပျော်ရဲ့လား။” ” ဟုတ်ကဲ့ ဖေကြီး။” သမီး အပေါ်ထပ် တက်သွားတာကိုကြည့်ရင်း ဦးအောင်မြတ် စဉ်းစားနေသည်။

မိခင်ဖြစ်သူကလဲဆုံး။ သားဖြစ်သူကလဲ လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုဖြင့် နိုင်ငံခြားသွားရာမှ ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်ပြီးဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ သားကြီးတွင် ကောင်မလေးရှိသည်။ နိုင်ငံခြားကပြန်လာလျှင် သူ့ကောင်မလေးကို နယ်မှာ လိုက်တောင်းပေးရန် ပြောထားပြီးကာမှ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့တော့။ သူ့ကောင်မလေးကို ဓါတ်ပုံထဲမှာသာ မြင်ဖူးလိုက်သည်။ သူ့ချွေးမလောင်းလေးကို အပြင်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလိုက်ပါ။ ထိုသို့ စဉ်းစားမိတိုင်း ရင်နာသည်။ ဇနီးဖြစ်သူမှာလဲ သားသတင်းကြား လိုက်သည်နှင့် နှလုံးရောဂါအခံဖြင့် ဆုံးပါးသွားသည်။ သမီးလေးသာ သူ့ဘဝပင်။ သူ့မှာချစ်ရမည့်သူဆိုလို့ သမီးလေးသာ ရှိတော့သဖြင့် အစွမ်းကုန်အလိုလိုက်ခဲ့သည်။ သမီးလေးအတွက်ဆို ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ။ အရင်နေအိမ်မှာနေလျှင် အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့်အမေဖြစ်သူကို သတိရပြီး ခဏခဏငိုသဖြင့် အဆိုပါ အိမ်ကို ရောင်းချပြီး၊ တစ်ခြားနေရာမှာ အိမ်ဝယ်ပြီးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သမီးလေးက ဒီနေ့(၁၀)တန်းစာမေးပွဲအောင်လို့ ကျောင်းကသူငယ်ချင်းဖြစ်သူများနဲ့ ရုပ်ရှင်သွားကြတယ်တဲ့။ တော်တော်ပျော်ရွှင်ခဲ့ဟန်တူသည်။ သမီးလေး ပျော်ရင်သူပျော်ပါတယ်လေ။ သမီးလေးက သူ့အမေနှင့်တူသဖြင့် ရုပ်က တော်တော်ချောသည်။

သမီးလေးကိုမြင်လျှင်ဆုံးပါးသွားသော ဇနီးဖြစ်သူမြမြကို သတိရမိပါတယ်။ ဦးအောင်မြင့် စားပွဲပေါ်တင်ထားသော စီးကရက်ဗူးထဲမှ စီးကရက်တစ်လိပ်ကိုထုန်သောက်လိုက်သည်။ မြနဲ့သားကြီးရေ မင်းတို့ ဘယ်ဘုံဘဝရောက်နေကြသလဲ သိချင်စမ်းပါတယ်ကွယ်။ သူ့စိတ်တွေက မိသားစုစုံညီစွာရှိခဲ့တဲ့ဆီသို့ လွမ်းရင်းတမ်းတမိနေပါတော့တယ်။ (၆) အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ရင်း စောနန်းငယ် မွေ့ယာပေါ် ပက်လက်လှန်လိုက်သည်။ အို ငါ့ရင်တွေအခု အချိန်ထိ တဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေဆဲပါလား။ဘယ်လိုလူကြီးမှန်းကို မသိဘူး ခစ်ခစ်။ ငါတော့ရူးပြီထင်တယ်။ နေ့လည်က စာရွက်စာတမ်းတွေကျန်ခဲ့သော လူကြီး။ သူမ ထိုလူကြီးနေသော အိမ်ကို ရောက်သွားသည်။ ခြံကတော့ အကျယ်ကြီးပင်။ သူမတို့ မိသားစုလို အဆင့်အတန်းထဲက ဖြစ်မည်။ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာတော့ ဇာတ်လမ်းထဲအာရုံရနေသဖြင့်ရော မှောင်လဲမှောင်နေတာရောကြောင့် သတိမထားမိ။ အပြင်မှာ တော်တော်ချောသည်။ အပြောကလဲရဲလိုက်တာ။ ကျေးဇူးတင်စကားတွေ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောရင်း သူမကိုလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တော့ သူမရင်ထဲ ရှိန်းတိန်းဖိန်းတိန်း ဖြစ်သွားသည်။ သူမကိုလဲ စိုက်ကြည့်လိုက်တာအရမ်းဘဲ။ ခိုင်ချိုမာတောင် သတိထားမိတယ်။

မုန့်ဖိုးတွေပေးနေသေးတာ။ ၁၀၀၀၀ တန်တွေတော်တော်များများ။ မယူပါဘူး။ ငြင်းခဲ့တာ။ လူကြီးကပြောသေးတယ် ညီမလေးကရုပ်ကလဲလှ စိတ်လေးကလဲလှတယ်နော်တဲ့။ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ သူမဘာတွေပြောမိတယ်မသိ။ လူကြီးက သူမုန့်ဖိုးပေးတာမယူတော့ နောက်တစ်ပတ်မုန့်လိုက်ကျွေးမယ်တဲ့။ သူစိမ်းယောကျင်္ားလေးတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှမပေးဖူးသော ဖုန်းနံပါတ်ကို သူမဘာလို့ပေးလိုက်သည်ကို အခုအချိန်ထိသူမစဉ်းစားမရ။ မသိစိတ်ရဲ့လှုံ့ဆော်မှုကြောင့်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ “သမီးရေ ထမင်းစားတော့မလားတဲ့ သမီးဖေဖေမေးနေတယ်။” ထမင်းချက်ကြီးကြီးမော်ရဲ့ အသံ။ ” မစားချင်သေးဘူးကြီးကြီး သမီးအပြင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့မုန့်စားလာလို့။” တကယ်တော့ သူမရင်တွေခုန်နေလို့ ဗိုက်မဆာနိုင်အောင် ဖြစ်နေတာပါလေ။ တစ်ခါမှ ဒီလောက်ရင်မခုန်ဖူးဘူး။ အရပ်အမောင်း ကောင်းကောင်း အသားလတ်လတ်နဲ့ မျက်လုံးမျက်ဖန်ကောင်းကောင်း ထိုလူကြီးကို သူမမျက်လုံးထဲကမထွက်နိုင်အောင်ဖြစ်နေမိသည်။

(၇) အချိန်တို့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အကုန်မြန်သော သဘောရှိသည်မသိ။ ရုပ်ရှင်သာပြီးသွားတယ် ဇာတ်ကားကဘာမှန်းမသိလိုက်။ မင်းသမီးသက်မွန်မြင့်နှင့် မင်းသားနေတိုးဟုသာ သိလိုက်ရသည်။ စောနန်းငယ် မျက်နှာလေးရဲတွတ်ပြီး ရှက်နေတုန်းပင်။ ကိုကြီးနောင်နောင်ရဲ့လက်တွေက မှော်ဆရာကျနေတာဘဲ။ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ သူမဖက်ရင်း သူမဘော်လီချိတ်ကိုဖြုတ်လိုက်တာ မြန်လွန်းလို့လန့်တောင်လန့်သည်။ တော်သေးတယ် ဘေးနားက အတွဲတွေကလဲ ကိုယ့်အတွဲနဲ့ကိုယ် ဘေးကိုအာရုံမစိုက်နိုင်ကြလို့။ ရုပ်ရှင်လဲပြီးပြီ။ သူမလဲတွန့်ကျေနေသော အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြုပြင်လိုက်သည်။

ရွတ်… အို… ပါးကို နမ်းခံလိုက်ရပြန်သေး။ ” ဟင်းနော် ကိုကြီးအရမ်းဆိုးတာဘဲ။” ” ချစ်လို့ပါ ခလေးကလဲ။” ” အလကားပါ နောက်ဆို ကိုကြီးက ခလေးကို ပြစ်ပြေးသွားမဲ့ပုံကြီးပါ။” နောင်နောင် စောနန်းငယ် ပြောစကားကြောင့် ရင်ထဲဒိန်းခနဲဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း စောနန်းငယ်က ခေါင်းငုံ့နေ၍မမြင်လိုက်။ ” ဟာ ခလေးရာ မပြောကောင်းတာတွေ။ ကိုကြီး ခလေးကို ဘယ်တော့မှပြစ်မပြေးသွားဘူးသိလား။ နောက်တစ်ခါဘယ်တော့မှမပြောနဲ့သိလား။” ” ခလေးက စတာပါ ကိုကြီးရဲ့။ ကိုကြီးကိုယုံပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်ကြီးက စနိုက်ကျော်မတွေ ပေါတယ်လေ။” ” ဘယ်တော့မှဒါမျိုးမဖြစ်ဖူးသိလား။ ဟဲဟဲ ဂွင်ထဲဝင်လာရင်နော့မပြောတတ်ဖူး သိလား။” ” ပြောရင်းဆိုရင်းဖောက်လာပြီ နန်းငယ်အော်ငိုလိုက်မှာနော်။” တကယ်ပင် ငိုမဲ့မဲ့လေး ဖြစ်သွားသော နန်းငယ်ကို သူဖက်လိုက်ပြီး။ ” မငိုပါနဲ့ခလေးရယ် ကိုကြီးကစတာပါ။” ဒီကောင်မလေးကို ဒီလောက်စိတ်ထိခိုက်လွယ်မည်မထင်ခဲ့။ သူ ထိုစောနန်းငယ်ဆိုသောကောင်မလေးကို မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချဉ်းကပ်ခဲ့ပြီး ချစ်သူများဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ချစ်သူသက်တမ်း တစ်လကျော်ခဲ့ပြီ။ ဒီနေ့လဲသူနှင့်လျှောက်လည်ရန် အိမ်ကို သူငယ်ချင်းများနှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်မည်ဟု လိမ်ခဲ့ခြင်းဟု သိရသည်။ အိမ်ကကားကိုပင် မယူခဲ့။ သူမသူငယ်ချင်းခိုင်ချိုမာနှင့် ထွက်လာပြီး လမ်းကျမှ လူခွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်ဟန်တူသည်။

(၈) ” ဟင် ဖေဖေ။” စောနန်းငယ်နှုတ်မှ အာမေဋိတ်သံလေး ထွက်သွားသည်။ ရုပ်ရှင်ရုံမှ အထွက် ကိုကြီးနဲ့လက်တွဲပြီး လမ်းလျှောက်လာချိန်မှ တစ်ဖက်ယာဉ်ကြောမှ ဖေဖေ့ကားကို လှမ်းတွေ့လိုက်သည်။ ဖေဖေကလဲ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် တစ်ဖက်လမ်းကို လှမ်းအကြည့်နှင့် သူမတို့ကိုမြင်သွားသည်။ အံ့သြနေသောမျက်နှာဖြင့်။ ” ကိုကြီး မြန်မြန် ဟိုမှာနန်းငယ်ဖေဖေ။” စောနန်းငယ်ကိုကြီးလက်ကိုအတင်းဆွဲပြီး လမ်းကြားထဲ အမြန် ဝင်ခဲ့သည်။ ကိုကြီးက နားမလည်နိုင်စွာ ပါလာသည်။ “ဘာ ဘာဖြစ်လို့လဲ ခလေးရဲ့ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နဲ့။” ” ခလေးဖေဖေ ခလေးတို့ကို လှမ်းမြင်သွားတယ်။” ” ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ကိုကြီး စောနန်း ငိုချင်တယ်။” တကယ်ကို မျက်ရည်လေးများပင်ဝိုင်းနေသော စောနန်းငယ်ကို ကြည့်ရင်းနောင်နောင် သူ့ဂွင်ထဲရောက်ပြီဆိုပြီး ဝမ်းသာသွားသည်။ ” ဘာမှလုပ်မနေတော့ ခလေး ကိုကြီးနောက် လိုက်ခဲ့တော့။” ” ဟင် ဖြစ်ပါ့မလားကိုကြီးရဲ့။” သူ့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော စောနန်းငယ်ရဲ့ လက်ကလေးတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်နေတာ သတိထားမိသည်။ ” ဖြစ်ပါတယ် ခလေးရဲ့။ ခလေး ကိုကိုကြီး တစ်ခါတည်းခိုးသွားတော့မယ်။ ခုချိန်မှတော့ ဘာမှမထူးတော့ဘူးလေ။ ခလေးလဲ အိမ်ပြန်လို့မရတော့ဘူး။ ကိုကြီးနောက် တစ်ခါတည်းလိုက်ခဲ့တော့။” စောနန်းငယ် ကိုကြီးလက်မောင်းကို အတင်းဆွဲထားမိသည်။ ဖေဖေကတော့ ဘယ်လောက်စိတ်ဆိုးနေမည်မသိ။ ငိုချင်လာသည်။ ကိုကြီးရင်ခွင်ကိုမှီပြီး အားရပါးရငိုလိုက်သည်။ သူမကိုကိုကြီးကဖက်ထားပြီး။ ” တိတ်ပါခလေးရယ် ဘာမှအားမငယ်ပါနဲ့ ကိုကြီး တစ်ယောက်လုံးရှိတယ်။ ” ကိုကြီးစကားတွေကြောင့် သူမအားတွေရှိလာသလို။ ဟုတ်ပါတယ်လေ အချစ်အတွက်ဘဲ။ ကိုကြီးနဲ့ဆိုဘာမဆိုရင်ဆိုင်ရဲပါတယ်လေ။ စောနန်းငယ်ရဲ့မျက်ရည်တွေက နောင်နောင့် အကျီမှာ စိုကုန်ပြီလေ။ နောင်နောင် စောနန်းငယ်ကို ဖက်ရင်း စိတ်ထဲမှာ ပျော်နေသည်။ သူ့ရဲ့လက်စားချေမည့် အစီအစဉ် သူ့ညီမလေးအတွက် တိုးဝေတို့ မိသားစုပေးဆပ်ရန် အချိန်ကျရောက်ခဲ့ပြီလေ။ စောနန်းငယ်ကတော့ သူ့ရင်ခွင်ကို မျက်နှာအပ်ပြီးငိုနေသဖြင့် သူပြုံးလိုက်တာကို မမြင်လိုက်နိုင်ပါ။

(၉) မနက်(၉)နာရီလောက်မှာ နောင်နောင်အိပ်ယာမှနိုးလာသည်။ ဘေးနားမှာ အိပ်မောကျနေသော စောနန်းငယ်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ဘာဆိုဘာမှ မသိရှာပါလား။ မနေ့ညက အိပ်ခါနီး သူမသောက်လိုက်သည့်နွားနို့ထဲမှာထည့်လိုက်သော အိပ်ဆေးအရှိန်ကြောင့် သူမတော်တော်နှင့်နိုးဦးမည်မဟုတ်။ဒီနေ့ဆို စောနန်းငယ်သူ့နောက်ခိုးရာလိုက်ခဲ့ တာနှစ်လတင်းတင်းပြည့်သောနေ့။ ဒီနေ့ သူနယ်ပြန်တော့မည်။ လွန်ခဲ့သော(၂)ရက်ကဆေးစစ်ချက်အရ စောနန်းငယ်မှာကိုယ်ဝန်ရှိနေတာသူသိလိုက်ရသည်။ သူထလိုက်သည်။ အဝတ်အစားများကို ထုတ်ပိုးလိုက်သည်။ စာတစ်စောင်ကိုစားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။ စောနန်းငယ်အတွက် ရေးထားသောစာ။ သူ့အနေနဲ့ လက်စားချေချင်လို့သာ သူမကိုချဉ်းကပ်ခဲ့တာဖြစ်ကြောင်းနှင့်သူ့ကိုမေ့လိုက်ရန်အကြောင်းပေါ့။ အထုပ်ကိုဆွဲပြီးမှ အခန်းအပြင်ဘက်သို့ထွက်မည်ပြုပြီးမှ သူ့စိတ်ကအမှန်မထင်မရည်ရွယ်ပဲ စောနန်းငယ်အိပ်နေတဲ့ဆီသွားပြီး နဖူးပြင်ကိုဖွဖွလေးနမ်းပြီး ခဏငေးကြည့်မိနေမိသည်။

ကိုကြီးကိုခွင့်မလွတ်ပါနဲ့ညီမလေး။ ညီမလေးက ကြားထဲကမြေစာပင်ဖြစ်ရတာပါ။ တိုးတိုးလေးပြောရင်း စောနန်းငယ် ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ စောင်လေးကိုလွမ်းခြုံပေးလိုက်ကာ အထုပ်ကိုဆွဲပြီး အခန်းပြင်ထွက်လိုက်သည်။ လေးကန်သောခြေလှမ်းများဖြင့် ခြံပြင်သို့ ထွက်ခဲ့တော့သည်။ အခန်းတံခါးကို ကိုကြီးအသာအယာပိတ်သွားတာ စောနန်းငယ်သိသည်။ ကုတင်ပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး ပြူတင်းတံခါးမှန်ကိုကာထားသည့် လိုက်ကာစလေးကိုဟကာ ခြံပြင်သို့ထွက်သွားသည့် ကိုကြီးရဲ့နောက်ကျောကိုပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိသူမကြည့်နေသည်။ ကိုကြီး သူမမြင်ကွင်းကလုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတော့ ထိန်းချုပ်ထားသည့်သူမစိတ်တို့ကိုလွတ်ပေးလိုက်သည်။ ပါးပြင်ပေါ်သို့မျက်ရည်ဥ များကလိမ့်ဆင်းကျလာပြီး အခန်းထောင့်မှာ ကျုံ့ကျံု့လေးထိုင်ရင်း အားရပါးရ သူမငိုချလိုက်တော့သည်။

(၁၀) မျက်ရည်များကြားမှစောနန်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။ ကျေနပ်သောအပြုံး။ တစ်နေ့ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာကြိုတွေးထားပြီးသားပဲလေ။ ကိုကြီးအတွက် သူမပေးဆပ်လိုက်ခြင်းသာ။ သူမသိနေတာကြာပါပြီ မင်္ဂလာဦးညကတည်းကပေါ့။ ပြောရလျှင်တော့။ဟာ ကိုကြီး ထမီရင်လျားဖြင့်ရေချိုးနေသော စောနန်းငယ်မျက်နှာလေးရဲတွတ်သွားသည်။ ကိုကြီးနေသောအိမ်ကို စောနန်းငယ်ခိုးရာလိုက်ခဲ့ပြီး ကိုကြီးကသူမအတွက်အဝတ်အစားတွေဝယ်ဖို့အပြင်ထွက်သွားသည်။ ကိုကြီးပြန်လာလျှင်စားဖို့ ထမင်းဟင်းတွေချက်ပြီး အိုက်လာသဖြင့်ရေချိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။ စိတ်အေးလက်အေးရေချိုးနေသော စောနန်းငယ် အခန်းတံခါးချက်မထိုးထားမိ။ ကိုကြီးအကြည့်တွေကိုသူမရှက်လှသည်။ ရေစိုနေသောသူမကိုယ်လုံး လေးက သူမကိုယ်လုံးအလှကို ပေါ်လွင်နေစေသည်မဟုတ်ပ့ါလား။ ကိုကြီးကဘောင်းဘီတိုလေးနှင့်အပေါ်ပိုင်းကဗလာ။ မရဲတရဲကြည့်ရင်းရင်တွေဖိုလာသည်။ ကိုကြီးကအားကစားလိုက်စား ဟန်တူသည်။ကြွက်သားတွေအဖုအဖုနှင့်အဆီပိုပင်မရှိ။ သူမရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် အပြင်ထွက်မည်ပြုစဉ် ကိုကြီးကသူမခါးကိုဖက်ပြီး ပါးကိုနမ်းလိုက်သည်။ အို ကိုကြီး နန်းငယ်ရှက်တယ်။ ဟား မိန်းမကလဲရှက်နေရသေးတယ်။ ညကျရင် ဟင်း ဟင်း စောနန်းငယ်ပိုရှက်သွားသည်။

ညကျရင်တဲ့ ။ မျက်နှာပင်ဘယ်နားသွားထားရမှန်းမသိ။ ညကျရင်ကိုကြီး ဟွာပြုတော့မယ် ဆိုတဲ့သဘောပေါ့။ အတွေ့အကြုံကလဲမရှိ။ ဒုက္ခပါပဲ။ ကိုကြီးရေချိုးမလို့မဟုတ်လား။ နန်းငယ်ချိုးပြီးပြီ။ ထမင်းစားဖို့ပြင်ထား လိမ့်မယ် နော်နော်။ ရှက်ရှက်နဲ့ထွက်သွားသော ကောင်မလေးကို ကြည့်ပြီး နောင်နောင်ရင်တွေပင်ခုန်လာသည်။ အရိုင်းလေးမှ အးတကယ့်အရိုင်းဘေးပင်။ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ဟုစိတ်ထဲကကြုံးဝါးလိုက်သည်။ ရေပန်းကိုဖွင့်လိုက်သည်။ အေးစက်သော ရေရဲ့အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

(၁၁) အချိန်က ည(၉)နာရီခန့်ရှိနေပြီ။ ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်မှာထိုင်ပြီး ကိုရီးယားဇာတ်လမ်းတွဲကိုကြည့်နေသော်လည်း စောနန်းငယ် အာရုံကမရ။ ခါတိုင်း ဖေဖေ့အိမ်မှာဆိုလျှင် သူမဒီအချိန်အိပ်နေပြီ။ဘေးနားမှာထိုင်နေသောကိုကြီးကိုခိုးခိုးကြည့်ပြီး တံတွေးတွေကိုမြုချနေရသည်။ မျက်လုံးက အိပ်ခန်းဘက်သို့မရောက်အောင်မနည်းသတိထားနေရသည်။ သူမစိတ်ထဲရေငတ်သလို ဆီးသွားချင်သလိုဖြစ်နေသည်။ ရင်ဘတ်မှ နှလုံးခုန်သံကို တဒုတ်ဒုတ်နှင့်ပြန်ကြားနေရသည်။ ဒီညကိုကြီးနဲ့အတူအိပ်ရတော့မှာပါလား။ ဒုက္ခပါဘဲနော်။ နန်းငယ် အိပ်ချင်နေပြီလား။ ဟင့်အင်းကိုကြီး။ အချိန်တွေကလဲမြန်လိုက်တာနော်။ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့။ ဖျက်ခနဲမီးကမှိတ်သွားသည်။

အရေးထဲမီးကပျက်သွားသည်။ ကိုကြီးလက်က သူမခါးဆီရောက်လာသည်။ အသက်ကိုအောင့်ထားရသည်။ မိန်းမ အိပ်ရအောင်လေ။ ရှင်။ နန်းငယ်ဒါပဲပြောနိုင်သည်။ ကိုကြီးလက်တစ်ဖက်က သူမဒဂေါက်ကွေးကနေလှမ်းမပြီး တစ်ဖက်က ကိုယ်လုံးကို သိုင်းသာပွေ့ချီလိုက်သည်။ ရင်တွေမရပ်မနားခုန်လာသည်။ အိပ်ခန်းဆီသူမကိုခေါ်သွားသည်။ကိုကြီးက တံခါးကိုကိုယ်လုံးစောင်းနှင့် တွန်းပြီး ခြေဖြင့်နောက်ပြန် ကန်ပိုက်လိုက်သည်။ ကုတင်ကိုမြင်နေရသည်။ သူမကိုမွေ့ယာပေါ်တင်လိုက်သည်။ နန်းငယ်မောလာသည်။ ချွေးစေးလေးများပင်မြန်လာသည်။ ရင်တွေက ဘာကြောင့်ဒီလောက်ခုန်နေရပါလိမ့်။ သူမအကျီကြယ်သီးတွေကို ကိုကြီးက တဗြုတ်ဗြုတ်နှင့်ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး။ လက်ကလဲမြန်လိုက်တာ။ သူမဘော်လီချိတ်ကို ဘယ်အချိန်ဖြုတ်လိုက်လို့ဖြုတ်လိုက်မှန်းမသိ။ တော်သေးသည်။မီးပျက်နေတာကို သူမကျေးဇူးတင်ရမည် နို့မို့ဆို သူမမျက်နှာဘယ်မှာ သွားထားလို့ထားရမှန်းမသိအောင်ရှက်မိနေမှာသေချာသည်။ သူမရဲ့ ယင်ဖိုတောင်မသမ်းဖူးသော သားမြတ်အစုံကို ကိုကြီးက လကိနှစ်ဖက်ဖြင့်ဆုပ်လိုက်ချေပြီ။ နန်းငယ်စိတ်ထဲ အလိုလိုသာယာလာသလိုလို။

(၁၂) ပြွတ် ကိုကြီးရဲ့ပါးစပ်ထဲ ညာဖက်ကသားမြတ်ကိုငုံစို့လိုက်တာ တစ်ကိုယ်လုံးလေထဲရောက်ရှိသွားသလိုပါပဲ။ဘယ်ဘက်သားမြတ်ကိုစို့လိုက်ညာဖက်သားမြတ်ကိုဆုပ်နယ်လိုက် ညာဖက်သားမြတ်ကိုစို့လိုက် ဘယ်ဖက်သားမြတ်ကိုဆပ်နယ်လိုက်နဲ့ ကိုကြီးအလုပ်တွေရှုပ်နေသည်။ရှက်လို့မျက်လုံးကိုမှိတ်ထားမိသည်။ကိုကြီးလျှာကြမ်းကြီးကလဲကလိနေတော့ရင်ဖိုနေမိသည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ကိုကြီးခေါင်းကအောက်လျှောသွားပါတယ်။ ဗိုက်သားဝင်းဝင်းလေးတွေကိုကိုကြီးကတောက်လျှောက် ယက်ပေးရင်း ထမိန်ကို ဖြေလျှော့လိုက်တာကိုသိလိုက်တော့ မျက်လုံးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အို ကိုကြီး မလုပ်ပါနဲ့ ငရဲကြီးလိုက်မယ်။ အထိတ်တလန့်ပြောရင်း ပေါင်တံနှစ်ချောင်းကိုစိလိုက်ပေမဲ့ အချိန်မမီတော့ပါဘူး။ ပေါင်တံနှစ်ချောင်းကိုလက်နဲ့ဖိပြီး နန်းငယ်ရဲ့ရွှကြုပ်လေးကို ကိုကြီးလျှာကြမ်းကြီးနဲ့ ပင့်ယက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးအကြောတွေဖျဉ်းကနဲဖြစ်သံားပြီး ရွှေကြုပ်ထဲက ဆီးတွေပန်းထွက်ချင်သလိုကိုဖြစ်သွားပြီး ကော့တက်သွားပါတယ်။ ပေါင်တံတွေကိုတုန်သွားတာပါပဲ။ ကိုကြီးရေ တော်ပါတော့ ဟင့်ဟင့်။ အဆက်မပြတ်အတွင်းသားနုနုလေးတွေကိုမက အစိလေးကိုပါ လျှာနဲ့ခပ်ကြမ်းကြမ်းကစားခံရတဲ့အခါမှာ နန်းငယ် တွန့်လိန်သွားပြီး ကိုကြီးခေါင်းက ဆံပင်တွေကို ကယောင်ကတမ်းဆွဲဆပ်မိသွားပါတယ်။ ကိုကြီးကတော့ နန်းငယ်စကားကိုမျကိကွယ်ပြုပြီး တောက်လျှောက်ယက်တော့တာပါပဲ။ အိုး အိုး အင်း အင်း တော် တော် ပါတော့ အအ လည်ပင်းက အကြောလေးတွေထောင်ထပြီး လေထဲမှာရောက်နေသလိုခံစားရပါတယ်။ အသံကမပီတော့ပဲ ငိုချငသလိုလိုဖြစ်လာပြီး သူမရွှေကြုပ်ထဲက အရည်တွေစီးဆင်း ကုန်တာ မွေ့ယာပေါ်တောင် ပေကုန်ပါတော့တယ်။နန်းငယ်လဲ အခုမှပဲ အသက်ကိုဝဝရှုနိုင်ပါတော့တယ်။ ကိုကြီးမကောင်းဘူးကွာ အရမ်းဆိုးတာပဲ။ ဒါမျိုးတွေကိုကြားသာကြားဖူးတာ။ လက်တွေ့မခံစားခဲ့ဖူးသော နန်းငယ် ကိုကြီးကိုအသည်းခိုက်သွားပါတယ်။

(၁၃) ကိုကြီးက နန်းငယ်ပေါ်ကခွာပြီး ပုဆိုးကိုချွတ်ကာ ကုတင်အောက်ကိုပစ်ချလိုက်ပါတယ်။ အို နန်းငယ် အသက်ရှုပင်မှားသွားမိသွားတယ်။ ကိုကြီးဒုတ်ကြီး ကနည်းလှတ်မဟုတ်ပါလား။ ၆ လက်မလောက်ရှည်ပြီး ဓါတ်ခဲလုံးလောက်တုတ်မည်။ ငါ့ရွှေကြုပ်အပေါက်လေးထဲဒီဒုတ်ကြီးနဲ့ဆံ့ပါ့ဆံ့ပါ့မလား။ ရင်ဖိုနေသော နန်းငယ်လက်ကိုဆွဲပြီး ကိုကြီးကသူ့ဒုတ်ကြီးကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်တော့ နန်းငယ် သူ့လက်ထဲရောက်လာသောဒုတ်ကြီးကို ကြည့်ပြီးလည်တနင်နင်ဖြစ်သွားသည်။ ကြားဖူးနားဝရှိနေသောနန်းငယ် ကိုကြီးဟာကြီးကိုစုပ်ပေးရင်ကောင်း မလားစဉ်းစားမိပြီး နှုတ်ခမ်းနားတေ့လိုက်သည်။ ပြွတ် စမ်းပြီးငုံလိုက်တာ့ မတ်တပ်ရပ်နေသော ကိုကြီး မျက်လုံးတွေ မှိတ်သွားသည်။ ကိုကြီးဒုတ်ကသူမ ပါးစပ်နှင့်အပြည့်ပင်။ တစ်ချောင်းလုံးကိုငုံလိုက်တော့အာခေါင်ထောက်သည်။

ကိုကြီးကသူမဆံပင်များကိုပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ မတ်တပ်ရပ်နေသော ကိုကြီးရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး မစုတ်တတ်စုပ်တတ်ဖြင့် ကြိုးစားပန်းစားစုပ်ပေးတော့သည်။ အင်း အင်း ကိုကြီးပါးစပ်ကညဉ်းညူသံတွေထွက်လာတော့ သူမကြိုးစားရကြိုးနပ်မှန်းသိသွားသည်။ ပါးတွေချိုင့်သွားအောင်ကို ကိုကြီးဒုတ်ကိုကိုင်ပြီးစုပ်ပေးသည်။ အိုးအိုး ကလေးရေ အ အ။ ကိုကြီးဆတ်ဆတ်ကိုခါသွားအောင်သူမပညာစွမ်းပြပေးလိုက်သည်။ သူမတုန်းကလည်းကော့နေ တုန်နေအောင်ကိုကြီးက မညှာမတာယက်ထားတာလေ။ မှတ်ပလား ။ ကိုကြီးကို ၁၀ မိနစ်လောက်မရပ်မနားပလွေကျွေးလိုက်တော့ ကိုကြီး တဟင်းဟင်းတဟဲဟဲဖြင့်မခံနိုင်ဘဲ အရည်တွေသူမပါးစပ်ထဲထွကိကျကုန်တော့တာပါဘဲ။ နန်းငယ်ကိုကြီးရဲ့ အရည်တွေကိုမြိုချမိသွားတယ်။

(၁၄) အခုတော့ နန်းငယ်မရှက်တော့ပါ။ ပျော့သွားသောကိုကြီးရဲ့ဒုတ်ကို လက်နဲ့ဆွပေးလိုက်တော့ ချက်ချင်းပြန်မာလာပါတယ်။ကိုကြီးကသူမပေါင်ခွကြားမှာနေရာယူနေပါပြီ။ ကုတင်ဘောင်မှာ ခေါင်းအုံးကိုခံလို့မှီပြီး ဒူးထောင်ပေါင်ကားပေးလိူက်ပါတယ်။ကိုကြီးဟာကိုကိုင်ပြီး သူမရွှေကြုပ်လေးနဲ့တေ့ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကိုကြီးလည်ပင်းကို သူမလက်နှစ်ဖက်နဲ့သိုင်းလိုက်ပါတယ်။ အို့ အရည်တွေရွှဲနေတဲ့ရွှေကြုပ်လေးကို ကိုကြီးဒုတ်ကြီးကတေ့နေပါပြီ။တဖြညိးဖြည်းချင်းတိုးဝင်လာပါတယ်။ စစချင်းမှာတော့နာငလိုလိုရှိတယ်။ ကိုကြီးကအားစိုက်ပြီး တဆုံးသွင်းလိုက်တော့။ အမေ့ သူမပါးစပ်က အော်သံလေးထွက်သွားပါတယ်။ သူမအပျိုစင်အမြေးပါးလေးကို ကိုကြီးဒုတ်ကထိုးဖောက်သွားလို့ပါ။ သူမရွှေကြုပ်အတွင်းသားနံရံတွေကကိုကြီးဒုတ်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပါတယ်။

ကိုကြီကဖြည်းဖြည်းချင်းသွင်းထုတ်လုပ်နေပါတယ်။ စွပ်စွပ် အင်းအင်း ကိုကြီး ရပါတယ် နန်းငယ်ခံနိုင်ပါတယ်။ အားမလိုအားမရဖြစ်လာတဲ့နန်းငယ် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ပါတယ်။ ကိုကြီးက အဲ့လိုလဲပြောရောနန်းငယ် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုပုခုံးပေါ်ထမ်းတင်ပြီး တရစပ်ကိုဆောင့်တော့တာပါဘဲ။ ဖောက်ဖောက် စွပ်စွပ် ဘတ်ဘတ် အိုးအိုး ကိုကြီး အအ စွပ်စွပ် ကုတင်ကိုယိမ်းအောင်ကို အမုန်းကြုံးတာပါ။ နန်းငယ်လဲအောက်ကနေအလိုလိုပြန်ပြန်ပင့်ပင့်ပြီး ခါးကိုကော့ကော့ပေးနေမိပါတယ်။ လက်ကမွေ့ယာစတွေကိုကုတ်ဆွဲထားမိပါတယ်။ စွပ်စွပ် အအ ဘတ်ဘတ် ဒုတ်ဒုတ် ဘွတ်ဘွတ် ရှီး အ အ ကိုကြီး အချက် ၁၀၀ လောက်ဆောင့်လိုက်တော့နန်းငယ်ရဲ့ ရွှေကြုပ်အတွင်းသားနံရံတွေ ပူခနဲဖြစ်သွားပြီးအရေတွေထွက်ကျသွားသလို ကိုကြီးရဲ့အချစ်ရည်တွေကလဲနန်းငယ် ရွှေကြုပ်ကို ဖျန်းပက်လိုက်ပါတယ်။ ကိုကြီးကနန်းငယ်အပေါ်ကိုမှောက်ကျလာပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ မျက်နှာအပ်ပြီးအမောဖြေနေပါတယ်။ မောနေပြီလား ကိုကြီး။ ဟင်းဟင်း ခနနားနေတာနော်။ တစ်ညလုံးဆော်မှာ။ နောက်မှ မခံနိုင်ဘူးမလုပ်နဲ့။ ခစ်ခစ် အခုတောင်မောနေတာကိုကြီးက ပြီးမှထွက်မပြေးနဲ့ ခစ်ခစ်။ နန်းကငယ် စလိုက်ပါတယ်။ တစ်ညလုံးဆော်မှာတဲ့ အပြောကတော့ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ကိုကြီးရယ် နန်းငယ်အကြောင်းပြရသေးတာပေါ့။

(၁၅) ၁၀ မိနစ်လောက်နားပြီးတော့ နန်းငယ်ကိုကြီးဒုတ်ကိုဆွလိုက်တော့ ပြန်ထောင်လာသည်။ကိုကြီးက အပေါ်မှခွမည်လုပ်တော့နန်းငယ်ကိုကြီး ကိုတွန်းလှဲလိုက်သည်။ ကိုကြီးကိုအပေါ်မှတက်ခွလိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါနန်းငယ် အလှည့်နော်ကိုကြီး။ ကိုကြီးသဘောပေါက်သွားသည်။ နန်းငယ်ကိုကြီးကိုခွလိုက်ပြီး ဒုတ်ကိုသူမရွှေကြုပ်နှင့်တေ့ကာ ဖိသွင်းလိုက်သည်။ ကိုကြီးရင်ဘတ်ကိုသူမလက်နဲ့ခပ်ဖွဖွထောက်လိုက်သည်။ ကိုကြီးက သူမသားမြတ်အစုံကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ဆုပ်ညှစ်ပေးလိုက်တော့ နန်းငယ်လဲအပေါ်ကနေ စိတ်ကြိုက်ဆောင့်ပေးလိုက်တာ ကိုကြီးပင်လက်ဖျားခါသွားသည်။ ကိုကြီးကလဲခေသူတော့မဟုတ်။ထိုသို့သူမကပြန်ဆောင့်ပေးတာ တစ်ချီပြီးသွားတော့ သူမကိုလေးဘက်ကုန်းခိုင်းပြီး ဖင်ထောင်ပြီး တစ်ချီထပ်ဆော်တော့သည်။ သူမခါးကိုလက်တစ်ဖက်ကကိုင် သူမနောက်မှာ စုစည်းထားတဲ့ဆံပင်တွေကိုဆွဲဆုပ်ပြီး အသားကုန်တွယ်တယ်။ သူမတင်ပါးဖြူဖြူလေးတွေပင် ဆောင့်ချလိုက်တိုင်းတုန်တုန်ပြီးကိုတက်သွားသည်။ထိုနေ့ညကတော့ သူမအတွက်မမေ့နိုင်သောညပင်။ ဖွတ်ဖွတ်ညက်ညက်ကြေမတတ်ပင်။ ကိုကြီးက နားလိုက် လိုးလိုက်နှင့် တစ်ညလုံးပင်။ နောက်ဆုံးသူမရွှေကြုပ်လေးပင်ကျိန်းသွားပြီး ကိုကြီးလဲ အားကုန်သွားမှပဲရပ်တော့သည်။ည ၉ နာရီလောက်ကစလိုက်သော ဇာတ်လမ်း မနက် ၄ နာရီလောက်မှရပ်သွားပြီး ကိုကြီးနဲ့သူမဖက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ နောက်နေ့ မနက် (၁၁)နာရီလောက်မှာ သူမနိုးလာတော့ကိုကြီးက အခန်းထဲမှာမရှိ ရေချိုးခန်းထဲသို့မျက်နှာသစ်ရန်သွားတော့ ကိုကြီးဖုန်းပြောနေဟန်တူသည်။ အသံတွေကိုကြားရသည်။ ထိုမှစ၍အမှတ်မထင် သူမမသိသောအကြောင်းအရာများကို သိခဲ့ရသည်။

(၁၆) ကားထွက်ဖို့နာရီဝက်ခန့်သာလိုပါတော့တယ်။ နောင်နောင် အတွေးစများကိုဖြတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲကစီးကရက်တိုကိုလွင့်ပစ်လိုက်သည်။ သွားပြီရန်ကုန်ရေ။ သူပိုင်ဆိုင်သမျှကိုစောနန်းငယ်နာမည်နဲ့လွှဲထားခဲ့ပြီ။ တမလွန်ဘဝကနေကျေနပ်ပါတော့ညီမလေးရေ။ ကိုနောင်နောင် ကိုနောင်နောင် နောက်မှခေါ်သံကြားလိုက်လို့လှည့်ကြည့်လိုက်တော့။ ဟင် စောနန်းငယ်သူငယ်ချင်းခိုင်ချိုမာ။ အကို အတော်ရက်စက်တာပဲနော်။ ညီမလေး ဘာကိုဆိုလိုတာလဲမသိ။ ကျွန်မ မသိဘူးမှတ်နေလား အကိုစောနန်းငယ်ကိုထားပြီးသွားမယ်ဆိုတာ့။ မထင်မှတ်သောစကားကြောင့် သူအံ့သြသွားသည်။ အံ့သြမနေပါနဲ့ ကျွန်မကအစောကြီးကတည်းကသိပြီးသား စောနန်းငယ်ပြောပြလို့ သူ့မှာရှင်မသိအောင်လကျွန်မဆီလာရင်ဖွင့်ပြီးငိုငိုနေရတာ။ ရှင် သူ့ကိုခိုးသွားပြီး နောက်နေ့မှာ ရှင်ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရှင့်သူငယ်ချင်းကိုဖုန်းပြောနေတာသူကြားတယ်တဲ့။ ရှင့်ညီမအတွက် လက်စားချေချင်လို့ ရှင်သူ့ကို ချစ်ဟန်ဆောင်ခဲ့တာဆိုတာသူသိသွားတယ်။

တကယ်တော့သူကရှင့်ကိုအရမ်းချစ်တာပါ။ သူ့အကိုကလဲ ရှင့်ညီမကို အဲ့လိုဖြစ်စေချင်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး။ သူနိုင်ငံခြားသွားရင်း ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ပြီးဆုံးသွားတာရှင့်။ ဒါကြောင့်မို့မလာနိုင်တော့တာ။ နင် နင် တကယ်ပြောနေတာလား။ နောင်နောင် အံ့သြသွားသည်။ ကမ႓ာကြီးတစ်ခုလုံးချာချာလည်သွားသလိုပင်။ ပြီးတော့ နန်းငယ်က အကို့ကိုချစ်လွန်းလို့ သူ့အဖေခနခနပြန်ခေါ် နေတာတောင်ပြန်သွားခဲ့တာမဟုတ်ဖူး။ ကျွန်မကို သူကမပြောပါနဲ့ဆိုလို့ နေနေတာ။ အကို လက်စားချေချင်နေတာ သူကသိပြီးသား။ အကို့ကလေးကိုလဲ သူမဖြစ်ဖြစ်အောင်မွေးမယ်တဲ့။ အကို့ကိုယ်စားချစ်လို့ရအောင်ဆိုပြီးတော့တဲ့။ ခိုင်ချိုမာပြောနေသောစကားများကို နောင်နောင်ကြားတစ်ချက်မကြားတစ်ချက်။ သူ့စိတ်ထဲမှာဘာမှမရှိတော့။ သူဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ တကယ်ဆိုစောနန်းငယ်မှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိသည့်အပြင် သူရက်စက်မှာကိုသိသိကြီးနဲ့ ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရတာပေါ့။ မှားပြီ မှားပြီ လို့လဲ သူ့စိတ်ထဲကအထပ်ထပ်ရေရွက်နေမိသည်။ နန်းငယ်ရေ နန်းငယ် အခန်းထောင့်မှာ ကျုံ့ကျံု့လေးထိုင်ကာငိုနေသော စောနန်းငယ် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ခိုင်ချိုမာကိုမြင်တော့ပြေးပြီး ဖက်ကာ ရင်ဘတ်ပေါ်မျက်နှာအပ်ပြီး အားရပါးရငိုပါတော့တယ်။

တိတ်ပါနန်းငယ်ရယ် နင့်မျက်ရည်တွေကသူ့အတွက်မတန်ပါဘူးဟာ။ ကလေးကိုလဲဖျက်ချလိုက်။ ခိုင်ချိုမာအပြောကြောင့် စောနန်းငယ်ပိုငိုပါတော့တယ်။ ကိုကြီးသွားပြီလား သူငယ်ချင်း။ သွားပြီဟဲ့သွားပြီ။ သူကားပေါ်တက်သွားတာကိုကြည့်ပြီးမှ ငါထွက်လာတာဟဲ့။ နင့်ကိုအဲ့ဒါကြောင့်ပြောတာ ကလေးမယူပါနဲ့လို့။ မဟုတ်ပါဘူး သူငယ်ချင်းရယ်။ ငါကိုကြီးကိုချစ်တယ်။ သူငါ့ကို မချစ်မှန်းသိပေမဲ့ သူ့ကိုယ်စားငါချစ်ရမဲ့ ကလေးလေးကိုငါလိုချင်တယ်ဟာ။ ဒါ့ဒါကြောင့်ပါဟာ။သူ့ညီမအတွက် လက်စားချေလိုက်ရလို့ ကိုကြီးဝမ်းသာရငိငါကျေနပ်ပါတယ်ဟာ။ ဒါတော့ သမီးဘက်ကပေးဆပ်ရတာများလွန်းပါတယ်။ ဖေဖေ ဖေဖေလိုက်လာတယ်။ လိုက်လာရတာပေါ့သမီးရယ်။ ဖခင်ဦးအောင်မြတ်ပင်။ သူမဖေဖေ့ကိုမြင်တော့ပိုငိုမိသည်။ သူအရမ်းရက်စက်တယ်ဖေဖေ သမီးအချစ်တွေကိုသူနားမလည်ဘူး။ တိတ်ပါသမီးရယ် သူ့လိုလူအတွက်သမီးမျက်ရေတွေမတန်ပါဘူး။ အဖေသူ့ကိုလိုက်ရှာပြီး သတ်မယ်သမီး။ မလုပ်ပါနဲ့ဖေဖေ သမီးတောင်းပန်ပါတယ်။ သမီးတို့မိသားစုကို လက်စားချေရလို့သူပျော်ပါစေ ဖေဖေရယ်။ သူစိတ်ချမ်းသာရင် သမီး သမီးကျေနပ်ပါတယ်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံးပျော့ခွေသွားပြီး တစ်လောကလုံးအမှောင်ကျသွားသည် ။

အင်း အင်း သူမသတိရလာတော့ ခေါင်းအနည်းငယ်မူးနေသည်။ သူမရင်ခွင်တစ်ခုထဲရောက်နေသည်။ ထိုကိုယ်ရနံ့ကား သူမအလွန်ရင်းနှီးနေသောရနံ့။ သူမရင်တွေလှုပ်ရှားလာသည်။ အိမ်မက်များမက်နေတာလား။ သူမမျက်လုံးကို မရဲတရဲဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟင့် ဖြစ်ရောဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ကို့ကိုကြီး။ ကိုကြီးကိုခွင့်လွှတ်ပါညီမလေးရယ်။ ကိုကြီး အားလုံးကိုသိသွားပါပြီ ညီမလေးရယ်။ ညီမလေးအနားကနေ သေသည်အထိမသွားတော့ဘူး။ သားနဲ့သမီးရေ ဖေဖေတို့သွားပြီနော်။ သူငယ်ချင်းရေငါလစ်ပြီ သိလား။ အခန်းပြင်မှ ဖေဖေနဲ့သူငယ်ချင်းခိုင်ချိုမာအသံကြားရတော့ အို နန်းငယ်ရှက်လိုက်တာလေ။ ဘယ်လိုကနေဘယ်လိုဖြစိကုန်မှနိးမသိပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ကိုကြီးရင်ခွင်မှာ မျက်နှာအပိပြီးနန်းငယ်ငိုရတာ ဝမ်းနည်းလို့မဟုတ်ပါဘူး။ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုရတဲ့ မျက်ရည်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်ဟူ၍သာ။ ပြီးပါပြီ

ဝင်းမှည့်နေသည့် တယ်သီးပမာရှိနေသော

မေ့အဘို့ သည်လောကဝယ် လိုလေသေးမရှိ အောင်ဖြစ်နေရခြင်းမှာ မေ၏ ဘဝကုသိုလ်အကျိုးပေး ကောင်း၍ဆိုရပေမည်။ မေသည်နှစ်ထပ်တိုက်တလုံးအ ပေါ်ထပ်ဝယ် အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိအောင်နေရသည်။ မေ့ကိုပတ်ဝန်းကျင်နှင့်အပေါင်းအသင်းများက မင်းကတော်ဟူ၍ တင်စားခေါ်ကြသည်။ မေသည် အရာရှိကတော်ဖြစ်သည်။မေသည်အရာရှိကတော် မင်းကတော်ဟူ၍ နံမည် တွင်ကာ သတင်းကြီးလှသည်။ မေ၏သတင်းကြီးမှှုမှာ လည်း အိနြေ္ဒနှင့်မေ၏အလှအပကြောင့်သာလျှင် ဖြစ် လေသည်။ မေသည် တကယ်ပင်လှသူ ချောသူ ဖြစ်သည် မင်းကတော်ချင်းပြိုင်ရင် မေ့ကိုအရှုံးပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။မနိမ့်မမြင့်သော အရပ်အမောင်း၊ လဝန်းကြီးလိုရွှန်းရွှန်းဝေနေသည့် မေ့ချစ်စရာမျက်နှာ၊ တစ်ဖြိုးအိစက် နေသော မေ၏ရွှေရင်အုံအစုံ၊ လမ်းရှောက်လိုက်လျှင်နိမ့်ချီမြင့်ချီဖြစ်နေေသော မေ၏စိတ်ကြစရာ တင်ပါးဆုံ ပွေ့ဖက်လိုက်ရင် အားရစရာကောင်းလှသော မေ၏ သေးသွယ်နွဲ့နှောင်းသော ခါး စသည် စသည်တို့မှာ မေ၏ အလှများသာဖြစ်လေ၏။

တနည်းဆိုရသော် မေသည်စိတ်ချမ်းသာကိုယ်ချမ်း သာနှင့်စိတ်သဘောကျနေထိုင်ရ၍ လှချင်တိုင်းလှနေ သည်။ စည်းစိမ်တိုးနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်ဖြစ်၏။ မေ၏နေထိုင်ရသော အဆောင်အယောင်မှာ မေ့အ တွက်ဆိုလျှင်ပို၍နေချေသေးသည်။ မေ့ဝယ် ထိုကဲ့သို့ သောဘဝတွင်ရှိ၏။သို့သော် မေသည်စိတ်ထဲတွင် အလိုမကျဖြစ်နေ သောအရာတခုစွန်းထင်၍နေလေသည်။ ထိုအကြောင်း ကမေ့အတွက် အလွန့်အလွန်ခက်၍နေသည်။ မေသည် လေသာပြူတင်းမှအဝေးဆီသို့ မျှော်၍စိတ်ကိုလွင့်ကာ ကစားလိုက်ချေသည်။မိုးကောင်းကင်ဝယ် တိမ်ခြေတိမ်သားတို့ လွင့်ပါး ပြေးလွှားနေကြလေသည်။ မေ့စိတ်တွေမှာလည်း ထိုတိမ် သားများနှင့်အတူ လွင့်ပါး၍နေလေသည်။ ““မေမေ”” ““ဟင်.. ခင်မောင် မင်းပြန်လာပြီလား”” ““ဟုတ်ကဲ့ မေမေ ဒက်ဒီမလာသေးဘူးလားဟင်”” ““အေး မင်းဒက်ဒီကတော့ ပြန်လာအုံးမှာမဟုတ်ဖူး ကဲ..ထမင်းတော့အဆင်သင့်ဖြစ်နေပီ သွားစားကြတော့””““ဟုတ်ကဲ့..မေမေ””ခင်မောင်က ရိုသေလေးစားစွာနှင့်ပင် ထမင်းစား အခန်းတွင်းသို့ဝင်သွားလေသည်။

မေသည် ခင်မောင်ကို ကြည့်၍သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မိမိဝမ်းတွင်းမှ မမွေး ထုတ်ရသော်လည်း မွေးထုတ်လိုက်ရသည့်သားနှင့် မိခင် ပမာပင် ခင်မောင်က မိမိကိုလေးစားခြင်းကိုပင် မေဝမ်း သာ၍မဆုံးခဲ့။ပတ်ဝန်းကျင်က မင်းကတော်ကြီး ..မင်းကတော် ကြီးဟူ၍၎င်း၊ မိမိနှင့်အသက်ရွယ်တူမျှရှိသော ခင်မောင် က မေမေဟူ၍ နှုတ်ဖျားလေးတိုင်း သီး၍နေခြင်းသည်၄်ငး၊ မေ့အတွက်ပို၍ရင်ဖိုမောခဲ့ရသည်။တကယ်ဆို မေ့အသက်မှာ နှစ်ဆယ်နှစ်မျှသာရှိသေးသော မေဖြစ် လေသည်။အရာရှိကြီး ဦးဝင်းသော်သည် ငယ်ပေါင်းကြင်ယာဟောင်းမှာ ဆုံးပါးခဲ့၍ မေ့ကိုလက်ထပ်ယူခဲ့လေသည်။ မေသည် ဦးဝင်းသော်နှင့်အသက်ချင်းကွာသည်ဆို သော်လည်း ဦးဝင်းသော်၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့်အရှိန်အဝါကမူ မေသည်မည်သို့မျှ မငြင်းပယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်မေသည်မိမိထက် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်မျှကြီးသော ဦးဝင်းသော်ကို လက်ထပ်ခဲ့ရသည်။ဦးဝင်းသော်ကို လက်ထပ်ခြင်းအားဖြင့် မေ့မှာ အစစအရာရာပင် လိုလေသေးမရှိဖြစ်ရလေသည်။ မေက ဘာလိုသည်ဟုသာပြောလိုက် ဦးဝင်းသော်က မေ့အ တွက်ဘာမဆိုရအောင် ရှာကြံခဲ့သည်သာဖြစ်သည်။ တ ကယ်တော့မေ့ကို ဦးဝင်းသော်သည် ပို၍စွဲလေသည်။ မေလိုလှသူတယောက်အား ဦးဝင်းသော်အဖို့ ရထားခြင်း မှာ အလွန်ကောင်းလေသော ကံကြီးတပါးပင် မဟုတ် ပါလော။

““မေမေ.. ကျွန်တော်အပြင်ခဏသွားအုံးမယ်”” ““ထမင်းစားပြီးရဲ့လား”” ““ဟုတ်ကဲ့..မေမေ”” ““အေး..ဒါဖြင့် စောစောလဲပြန် သိတ်လဲအလည် မကျူးနဲ့ မင်းဒက်ဒီက ဘယ်အချိန်ပြန်လာမလဲမသိဘူး”” ““ဟုတ်ကဲ့ မေမေ”” မေသည် ခင်မောင်ထွက်သွားသည်ကို မျက်စိတ ဆုံးကြည့်၍ သက်ပြင်းကိုချကာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ တ ကယ်တော့ မေသည် စိတ်အတွင်းဝယ် ညှိုးနွမ်းနေခဲ့ လေပြီ ဘာရယ်ဟူ၍မသိပေ။တခုခုလိုချင်သော ဆန္ဒ များသည် မေ့စိတ်အတွင်းဝယ် လှုပ်ရှားနေခဲ့လေသည်။ မေ့ဝယ်အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိအောင် ပြည့်စုံကြွယ်ဝသည်ကားမှန်၏ မေသည် ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ကြီးရှေ့ဝယ် စိတ်ကြိုက်အလှပြင်ရသည်။ မေသဘော ကျသော အဝတ်အစားကိုဝတ်ရကာ မေစားချင်သော အစားကိုစားရ၏ မေစီးလိုသောကားကိုလည်း မေ့မှာ စီးနေရသူသာတည်း။သို့သော် မေသည် ဘာကိုအလို မကျဖြစ်နေသနည်း။မေသည် သက်ပြင်းကို ခတ်ပြင်းပြင်းမှုတ်ထုတ် လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ပြူတင်းတံခါးဆီမှ အပြင်ပဆီသို့ လှမ်းမျှော်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ အမှောင်ရိပ်များသို့ တလောကလုံးကိုစိုးမိုးလာလေသည်။ ထို့ကြောင့်မီး ရောင်များမှာလည်း နေရာတိုင်းဝယ် ပြန့်နှံ့နေလေ၏။

မေသည် အပြင်ပဆီမှ အရာတခုကို စူးစိုက်၍ ကြည့်နေမိလေ၏။ ဤအရာကား အခြားမဟုတ် တဖက် အိမ်မှအိပ်ခန်းတခုကို မေသည် ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရ ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအိပ်ခန်းအထဲတွင် လျှပ်စစ်မီးက ထိန်ထိန်လင်းနေလေသည်။မီးထိန်ထိန်လင်းနေသော အခန်း၏ တခုသော ဒေါင့်၏ခြင်ထောင်ရိပ်ဝယ်ကား ရုပ်ရှင်ကားဆန်ဆန် အရာတခုကပေါ်လွင်၍နေသည်။သည်အရာကား ရွှေရင်အစုံ ချွန်းမြ၍ဆံကေသာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့် မိန်းခလေး တဦးပုံနှင့် ကိုယ်ကာယတောင့်တင်းသော ယောက်ျား တယောက်၏ပုံပင်ဖြစ်လေသည်။ယောက်ျားလေးက မိန်းကလေးအား ပခုံးကိုဆွဲ၍ မိန်းခလေး၏ နှုတ်ခမ်းကိုစုတ်ယူလိုက်သည့်အရိပ် သဏ္ဍာန်က မေ၏စိတ်ကိုပို၍လှုပ်ရှားစေလေသည်။ ပြီး နောက်နှစ်ဦးသား တယောက်မျက်နှာ တယောက်ကြည့် ၍ ပြုံးနေဟန်ရှိသည်။မိန်းမပျိုသည် တခုခုကို အမှီပြု ထားဟန်ရှိလေသည်။ ယောက်ျားကမိန်းမပျို၏ ချွန်းမြအိ စက်နေသော နို့နှစ်လုံးကို နှယ်နေသည်ကိုတွေ့ရတော့ လည်း မေ့စိတ်ထဲဝယ် ပို၍မချင့်မရဲဖြစ်လာသည်။ အရိပ်မှာ ပူးကပ်လိုက် ခွာလိုက်နှင့် အလုပ်များလျက်ရှိ လေသည်။ မေသည် အာရုံစိုက်ယင်းပင် ငေးနေမိသည်။

နောက်အရိပ်သဏ္ဍာန်နှစ်ခုသည် တဦးကို တဦးဖက် ၍အောက်ဆီသို့လျှောကျပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ မေသည်အရိပ်သဏ္ဍာန်ကို မတွေ့ရတော့ ရင်မှာမောသွား ပြန်၏။ စိတ်တို့မှာလည်း ချောက်ခြား၏။““အင်း..ငါလဲသူတို့လို ဘယ်ပျော်ရမလဲ ငါယူ ထားတာက အဖိုးကြီးကို””မေသည် ဒါပင်ငြီးတွားလိုက်လေသည်။ တကယ်တော့ မေ့ဝယ်အလွန်အပြင်းအထန် အလိုရှိနေသည်မှာ ဤကိစ္စပင်မဟုတ်ပေလော။မေသည် အခြားအရာများဝယ် စိတ်တိုင်းကျသယောင် ဤကိစ္စဝယ် စိတ်တိုင်းမကျ ဖြစ်ခဲ့ရသည်က အမှန်ပင်ဖြစ်လေသည်။တကယ်တော့ဦဝင်းသော်သည် မေ့ကိုချစ်သည် ခင်သည် ကြင်နာသည်ကားမှန်၏။ သို့သော် မေ့အတွက် အလွန့်အလွန်လိုလားနေသည့် ဤကိစ္စကိုကား ဦးဝင်း သော်သည် မဖြည့်စွမ်းနိုင်ဘဲ ပျက်ကွက်ခဲ့သည်ကသာ များနေလေသည် မဟုတ်ပါလား ဘယ်ပါတီ ဘယ်ဧည့် ခံပွဲစသည်များနှင့်သာ အချိန်ကုန်နေသော ဦးဝင်းသော် အဘို့ကား အဘယ်အိမ်မှ ကြင်ယာဇနီး၏ အလိုကို ဖြည့်နိုင်အံ့နည်း။

တခါတရံ အလွန်ညဥ့်နက်မှ ပြန်လာ၍ အိပ်ပျော် သွားတတ်ရှာသည်။ တခါတရံမူး၍ပြန်လာကာ လိင်ကိစ္စ ကိုမပြုနိုင် မိမိကိုယ်ကိုပင် အနိုင်နိုင် .. မေကားစိတ် ပျက်စွာနှင့် သက်ပြင်းကိုသာ တဟီးဟီးနှင့် ချလိုက် လေသည်။ ပြီးနောက် ပြူတင်းတံခါးဆီသို့ မျှော်လိုက် သေး၏ အရိပ်နှစ်ခုကားပျော်ကွယ်နေတုံးပင် ဟုတ်ပါ သည်။ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် သဉ္စာဆောင်ခန်း၏ ဖဲမွေ့ ယာပေါ်ဝယ် ဆန္ဒတူညီစွာနှင့် စခန်းသွားနေကြပေမည်။ မေသည် စိတ်ပျက်စွာနှင့် အိပ်ခန်းတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာလေသည်။ ပြီးနောက် အကျႌချွတ်၍လဲလိုက် လေသည်။ မေသည်ညဘက်များတွင် အတွင်းဘော်ဒီ မခံဘဲဖြင့် အပြင်အကျႌထူထူနှင့်နေတတ်လေသည်။ အကျႌလဲပြီးသော် ထမီကိုကား မလဲမိပေ။ ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ရှေ့ဝယ် မိမိကိုယ်ကို အမျိုးမျိုးကြည့်သည်..။အတန်းတက်ခွင့်ရဖို့အတွက် ပိုစ့်တွေကို ကြိုးစားတင်နေပါတယ်။ သနားသောအားဖြင့် ဗုတ်ပေးကြပါဗျို့။ထယ်ဝါလှသော ရွှေရင်တို့မှာ မို့မောက်၏ ပိုးတွန့် ထမီကြောင့် တင်းတင်းရင်းရင်းနှင့် ပေါ်လွင်နေသော တင်ပါးဆုံမှာ ယောက်ျားတကာတို့တပ်မက်ဘွယ်ရာ မဟုတ်ပါလား..။ မေသည် အမျိုးမျိုးကိုယ်ဟန်ပြပြီးမှ စိတ်မချမ်းမသာနှင့် စားသောက်ခန်းဆီသို့ လှမ်းထွက် လာ၏။

စားသောက်ခန်းဝယ် ဖွယ်ဖွယ်ရာရာများပြည့် နှက်လျက် ရှိလေသည်။ မေသည် ဘာမျှစားချင်စိတ်မရှိခဲ့ ပေ။ မေသည်စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နှင့် ခေါင်းကို တဂျစ်ဂျစ်မြည် အောင်ကုတ်လိုက်လေသည်။ ပြီးနောက် မှန်ဘီရိုကို ဖွင့်လိုက်၏။ ဦးဝင်းသော်သောက်နေကျ ဝီစကီပုလင်းကို ထုတ်၍မေသည် ကြည့်လိုက်၏။ တကယ်တော့ မေ သည် ဤအရာများကို တခါတရံမျှသောက်ဘူးခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ မေသည် ဝီစကီကို ဖန်ခွက်ငယ်အတွင်းသို့ တဝက် နီးပါးမျှထည့်လိုက်ကာ မော့ချလိုက်မိလေသည်။တဝမ်း လုံးပူရှိန်းသွားသည်။ ပြီးလျှင် စပြစ်သီးခြောက် တဆုပ်ကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ယူ၍ စားကာ အပြင်သို့ထွက်ခဲ့ လေသည်။ ဧည့်ခန်းတွင်ထိုင်၍ မေသည် တသုတ်သုတ် နှင့် တိုက်ခတ်လာသော လေညှင်း၏ အအေးဓါတ်ကို ခံယူနေမိလေသည်။ အတန်ကြာသော်မေသည် ရီတီတီ ဖြစ်သော ဝေဒနာကိုခံစားလာရလေသည်။ ထို့ကြောင့် မေက သတိကြီးစွာပင် သံတံခါးမကြီးကို ဆွဲပိတ်၍ သော့ ကိုစေ့ရုံသာစေ့ထားလိုက်သည်။ဦးဝင်းသော်သည်၎င်း၊ ခင်မောင်သော်သည်၎င်း လာလျှင် အလွယ်တကူ အိမ် တွင်းသို့ ဝင်နိုင်ရန်ဖြစ်၏။ပြီးမှမေသည် အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ယိုင်လဲ ယိုင်တိုင် နှင့်ဝင်လာချေသည်။ မေသည်တခါတရံမျှ မသောက်ဘူး သော ဝီစကီကို သောက်လိုက်သဖြင့် အူရိုင်းပီပီပင် ကြာ လေမူးလေဖြစ်လာမိသည်။

မေက ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့ဝယ် ကိုယ်ကိုကြည့်၍ ပြုံး၏။ ပြီးနောက် နှုတ်မှ .. အကိုကြီးဒီည ပြန်မှပြန်ပါ့မလား ဟူ၍ တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်မိလေသည်။ ပြီးနောက်ကား ကုတင်ဆီသို့ရှောက်သွား၍ ပစ်လဲချလိုက်လေသည်။ ကုတင်အစွန်းဝယ် လက်တဖက်ကို အောက်သို့ချကာ လှဲနေသည်။ မေသည် ကြာလေမူးလေဖြင့် တကိုယ်လုံးသည် ပူအိုက် သောဝေဒနာကိုခံစားနေရသည်။ ရင်ထဲဝယ်လည်း ပူလောင်လောင်နှင့်ခံစားရသည်မှာ တမျိုးပင်ဖြစ်၏။ထို့ကြောင့်မေက အကျႌကို ရင်မှ လက်နှစ်ဘက် ဖြင့်ဆွဲခွဲလိုက်ရာ အကျႌမှာ ကျယ်သီများပြုတ်ထွက်သွား ကာ ရင်သားနှစ်ခုမှာ ပြူး၍ထွက်လာလေသည်။ ထိုအခါ မှ မေသည် စိတ်သဘောကျဖြစ်သွားသလိုရှိသော်လည်း ပြီးနောက် ကိုယ်ကားယားနှင့် ပိုးလိုးပက်လက်ပင် မေက အိပ်လိုက်မိသည်..။အစားအစာလည်း မစားထားသဖြင့် မေသည် ပို၍မူးနေမိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၏အဖြစ်ကို သတိမရတ ချက်ရတချက်ရှိသည်။ တခါတရံဦးဝင်းသော်အား တမ်းတ သည့်ငြီးညူသံမှာ မေ့အပါးမှထွက်ပေါ်လာ တတ်သည်။ သို့သော် မေသည် ..တခါတရံသာမျှ သတိမရပေ။““မေမေ ..မေမေ ..””အပြင်မှခင်မောင်က တစာစာခေါ်လေသည်။

မေ သည်မကြား အတန်ကြာမှ ခင်မောင်က တံခါးကို ဖွင့်၍ ပြန်ပိတ်ကာ ဝင်လာသည်။ ပထမသော် ခင်မောင်က မိမိအခန်းဆီသို့ တန်းဝင်ခဲ့၍ အဝတ်အစားလဲလိုက် သည်။ ပြီးမှ စွတ်ကျယ်လက်ပြတ်လေးဖြင့် ဧည့်ခန်းဆီသို့ ပြန်ထွက်လာ၏။““အင်း..ဖေဖေတို့လဲ မအိပ်သေးဘူးထင်တယ် မီးလင်းနေတုံးဘဲ””ခင်မောင်က သိလိုသဖြင့် အိပ်ခန်းဆီသို့ ရှောက် သွားကာ လိုက်ကာကို အသာလှစ်၍ကြည့်လိုက်၏။အတွင်းမှမြင်ကွင်းကို ခင်မောင်သည် မြင်လိုက်ရသည် တွင် လူတကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်ဓါတ်လိုက်သလိုပင် ခံစား လိုက်ရကာ စိတ်တို့မှာလည်း ခြောက်ချားသွားလေ တောသည်။ ခင်မောင်သည် ငါးမိနစ်မျှ အသက်ပင် မရှူနိုင်ဘဲ ငေးမောနေမိလေသည်။ ခင်မောင်၏စိတ် တို့မှာကား ချုပ် ထိန်း၍မရအောင်ပင် ခြောက်ခြားနေ လေပြီဖြစ်၏။ခင်မောင်သည် အဘယ်သို့ဖြစ်နေသည်မသိ မိမိ မျက်စိအောက်ဝယ် သေချာစွာတွေ့ရမှပင် မိမိသည် မေ၏ အနီးသို့ ရောက်နေသည်ကို သတိပြုမိပေတော့ သည်။ မေသည် ပိုးလိုးပက်လက်နှင့်အိပ်နေသည်။ အကျႌ အကွဲမှ ပြူ၍ထွက်နေသော ဖြူဝင်းဝင်း ရွှေရင်အစုံမှာ အကြီးစားပေါက်စီကဲ့သို့ပင် တင်းမာ၍နေလေသည်။ ထို ရွှေရင်၏ နိမ့်ချီမြင့်ချီဖြစ်နေသော ပုံအတိုင်းပင် ခင်မောင်၏စိတ်များလည်း နိမ့်ချီခုံချည်ဖြစ်နေလေသည်။

ဖြူဖွေးသော ရွှေရင်အစုံ၏ ထိပ်ဝယ် မဲမဲသဏ္ဍာန် လောင်းထားသည့် နို့သီးလေးမှာ ခင်မောင်အား ချောက်လှန့်ပြနေသလိုပင်ရှိလေသည်။ ခင်မောင်သည်စိတ်ကို ထိန်းယင်းနှင့်ပင် လက်မှ ထိုတင်းမာသောရွှေရင်အပေါ် သို့ မသိမသာနှင့် ကျရောက်၍ ဆုပ်နယ်နေမိလေသည်။ ထိုအခါ တကိုယ်လုံး ကြင်စက်ထိသလိုပင် ခင် မောင်သည် ခံစားလိုက်ရပေသည်။ ခင်မောင်သည် အသိဉာဏ်တချက်ဝင်လာသည်နှင့် လက်ကိုကဗျာကသီ ပင်ရုတ်လိုက်လေသည်။ ပါးစပ်မှလည်း ..““ဘုရား.. ဘုရား .. ငါမှားတော့မလို့ သူဟာ ငါ့အမေပါလား ဘုရား .. ဘုရား .. ခင်မောင်က ဤသို့ပင်ရေရွတ်ကာ မေ့အားကြင်နာစွာ လှမ်းကြည့် လိုက်သည်။ မေသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလူးလွန့်၍ ခြေကိုဆန့်လိုက်ရာ ဝတ်ထားသော ပိုးတွန့်ထမီမှာ ဆီး စပ်ဆီသို့လျှောကျသွားသဖြင့် ခင်မောင်အဘို့ စိတ်ကို ပို၍လှုပ်ရှားစေလေသည်။ထို့ကြောင့်ပင် စိတ်ကို ဘယ် လိုချုပ်သော်လည်း ခင်မောင်၏ လက်တို့မှာ ဝင်းမှည့်နေ သည့် တယ်သီးပမာရှိနေသော မေ၏ရွှေရင်အစုံပေါ်သို့ ပြန်ရောက်ကာ ဆုပ်နယ်နေမိရက်သား ဖြစ်နေပြန်သည်။ မေသည် အိမ်မက်လိုလို ဘာလိုလိုဝေဒနာမျိုး ခံ စားရကာ အဖြစ်ကိုသတိမမူနိုင်ခဲ့ အသက်ပြင်းစွာရှူ၍ လူးလွန့်နေရှာသည်။ အသက်ရှူတိုင်းလည်း တင်းမာသော နို့နှစ်လုံးမှာ ခင်မောင်၏ လက်အတွင်းဝယ် လှုပ်ရှားနေပေတော့သည်။

ထိုတင်မကဘဲ ပိုးတွန့်ထမီမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လျှောကျလာသဖြင့် နီကြန့်ကြန့်အမွှေး လေးများပေါ်လွင်ကာ တင်းမို့မို့ အကွဲကြောင်းကလေး ဆီသို့ ခင်မောင်သည် မျက်စိရောက်သွားလေမှ ပို၍ စိတ် ကိုချုပ်၍မရတော့ချေ။တင်ပဆုံပေါ်ဝယ် မို့မို့ဖေါင်းဖေါင်းလေးနှင့် ဖိချ လိုက်လျှင် အိကျ၍ လောကအရသာကို နက်နက်နဲနဲ ခံစားရမည့်အဖြစ်က ဖန်တည်းနေသည်မို့လည်း ခင်မောင် အဖို့ ဘယ်လိုမှ စိတ်ကို တင်းထား၍မရ။““အို.. သူက ငါ့အမေအရင်းမှ မဟုတ်ဘဲ မိဒွေး ဘဲ အဖေနဲ့တော်လို့သာနေရတာ ငါ့အဖေမှာလဲ အပြင် မှာပြည့်လို့ သူ့ကိုအရေဂးမစိုက်နိုင်ပါဘူး ..””ခင်မောင်၏အတွေးများက ခင်မောင်၏ စိတ်ကို ပို၍လှုပ်ရှားစေသည်မဟုတ်ပါလား ခင်မောင်သည် စိတ် ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အမေရိကန် ရုပ်ရှင်ကားထဲမှအတိုင်း ပင် မေ၏ မဟတဟနှင့် တရွရွဖြစ်နေသော နှုတ်ခမ်းအစုံ ကို ငုံ၍စုတ်ယူနေမိတော့သည်။

ပြီးနောက် မေနှင့်ယှဉ်အိပ်လိုက်မိသည်။ အိပ်မိသည်နှင့် လက်နှစ်ဘက်က မေ၏ရွှေရင်အုံအစုံကို ဆုပ်နယ်နေမိပြန်သည်သာမက နှုတ်ခမ်းကိုလည်း ဒုတိယအ ကြိမ်စုတ်ယူနေမိပေသည်။ သည်တခါတော့ မေ့မှာ တကယ့်လက်တွေ့အိပ်မက်လိုဖြစ်နေသဖြင့် မေသည် ထို အတွေ့ဝယ် မိန်းမောနေရှာလေသည်။ ခင်မောင်သည် မေ၏နို့နှစ်လုံကိုဆုပ်နယ်သည်ကို အားမရ၍ ငုံ၍စုတ်ယူပြန်သည်။ ထိုအခါမေ့မှာပို၍ ပို၍ ကြွလာလေသည်။ခင်မောင်သည် လူငယ်ဖြစ်သော် လည်း ခေသူကားမဟုတ်။ ဤကိစ္စမျိုးတွင် အတော်အ တန်လေ့လာထားဘူးသူဖြစ်လေသည်။ မေမှာလည်း မိမိ နှင့်ဆိုလျှင် အသက်အရွယ်တန်းတူမျှသာရှိနေသေးသ ဖြင့် ခင်မောင်အဘို့ ပို၍ပင် သဘောတွေ့နေမိသည်။ခင်မောင်သည် နို့နှစ်လုံးကို တဖက်တပြန်စီစို့၍ လက်ကိုမူ မသိမသာပင် မို့မို့ဖေါင်းဖေါင်းနှင့်ရှိသော နေရာဆီသို့ ပွတ်လိုက်လေသည်။

လက်တအုပ်နှင့်မို့ ဖေါင်းဖေါင်းရှိသော မေ၏ ကာမ အိမ်သို့ တဖြည်းဖြည်း နှင့် ဖေါင်းလာလေသည်။ ထိုအခါ ခင်မောင်သည် မေ၏ တင်ပါးပေါ်ဝယ် တပိုင်းတစနှင့် တင်နေသော ပိုးတွန့် ထမီကို မိမိခြေထောက်ဖြင့် အောက် သို့ထိုးချလိုက်ရာ မေ့တကိုယ်လုံးမှာ လက်မောင်းဘေးမှ အပ အခြားနေရာတို့သည် ဗလာကျင်းသွားလေသည်။ထိုအခါခင်မောင်သည် တကိုယ်လုံးကို ဝါးစား တော့မတတ်ပင်ကြည့်၍ မိမိလုံချည်ကို ကဗျာကသီပင် ချွတ်လိုက်မိလေသည်။ လုံချည်ချွတ်လိုက်သည်နှင့် ငေါက်ကနဲပေါ်လာသော လိင်တန်ကြီးမှာ ဧရာမကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ခင်မောင်သည် လူအနည်းငယ်ပိန်သည်။ သူ့တံစာမှာ စံချိန်မီပင်ဖြစ်သည်။အရှည် ငါးလက်မခွဲကျော်ကျော်ရှိသည်။ လုံးပတ် မှာ ငါးမူးတန်စီကရက်ဘူးခွံကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်သော အလုံးလောက်ရှိပေမည်။ ခင်မောင်သည် ကျင်လည်စွာ ပင် နီကြန့်ကြန့်အမွှေးများအောက်မှာ အဖြူအကွဲကြောင်း လေးကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် ထိုးပွတ်ကာ အနီအဆံ လေးကို တို့လိုက်ရာ မေသည် ဘယ်သို့သော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်မသိ တကိုယ်လုံးတွန့်လိမ်သွား လေ တော့သည်။

သို့သော် မေကားအိမ်မက်ရှည်တခုကို မက်နေ သလိုပင် အဖြစ်အပျက်ကို မသိရှာ၊ သို့သော် ကလိနေ သည်ကတော့ မေ့အကြိုက်ပင်ဖြစ်ပေမည်။ခင်မောင်သည် မို့မို့ဖေါင်းဖေါင်းလေးကို ပွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖြေးညှင်းစွာပင် မေ၏ ပေါင်ကိုဆွဲကားလိုက်၏။ မေ၏ပေါင်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထွက်လာလေ သည်။ထိုအခါ ခင်မောင်သည် မေ၏ ပေါင်နှစ်ခုကြား အတွင်းသို့ဝင်ကာ မိမိလိင်ထိပ်ကို မေ၏ အစေ့အောက် နားမှ အပေါက်ဝသို့တေ့လိုက်လေသည်။ တေ့ပြီးနောက် မထိုးသွင်းသေးဘဲ မေ၏ နှုတ်ခမ်း ကို စုတ်ရန်လှမ်း၏။ သို့သော်မေ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက ခင်မောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာထက် ရှည်သဖြင့် မမှီမကမ်းဖြစ်နေ လေသည်။သို့သော်ခင်မောင်က အရပင်စုတ်ယူပြီးနောက် တ ဖြည်းဖြည်းနှင့်မေ၏ အခေါင်းအတွင်းသို့ မိမိ၏ တင်းမာ သောလိင်တန်ကို ထိုးချီနှုတ်ချီလုပ်၏ ပထမသော် ထိပ် လောက်သာဝင်သွားလေသည်။

ထိပ်၀၀ယ် အရည်များ ကရွှဲနေသဖြင့် ခင်မောင်သည် ထူးကဲသောအရာလေး ကို စတင်ခံစားရလေသည်။မကြာမှီပင် ခင်မောင်၏စိတ်မှာ ပြင်းထန်လာချေ သည်။ထို့ကြောင့်ခင်မောင်သည် အောင့်အီး၍မရတော့ ဘဲ မေ၏ ရွှေရင်မို့မို့နှစ်လုံးကို စိတ်ပါလက်ပါဆွဲ၍မိမိ တင်ပါးဆုံရှေ့ ဆီးစပ်လိင်တန်နှင့် မေ၏ဆီစပ်မို့မို့ဖေါင်း ဖေါင်းလေးတို့ ဖိထပ်သွားအောင်ပင် ဆေင့်ထိုး၍ ဖိထိုင် လိုက်ရာမေသည် တချက်မျှတွန့်သွားလေသည်။ခင်မောင်ကား မိမိ၏လိင်တန်သည် မေ၏ ကျဉ်း မြောင်းသောအပေါက်အတွင်းသို့ အဆုံးဝင်သွားသည် နှင့် အနားမပေးတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းမာသော နို့ကိုဆွဲလျက် ဆယ်ချက်မျှ တဖုတဖုတ်နှင့် ဆောင့်လိုက် လေသည်။ ခင်မောင်သည် ဤကိစ္စတွင်နားလည်မှုရှိ သော်လဲ လူပျိုပီပီ အပီးမြန်၏။ ထိန်း၍မရကာ လွှတ် ထုတ်လိုက် ချလိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ခေတ္တမျှမော ဟိုက်သွားလေသည်။

မေကမူ မိုးတိမ်ဖျားတက်၍ ကစားကာ လေထဲဝယ်လွင့်ပျံပြေးလွှားနေးရသကဲ့သို့ စိတ်မှာလည်း ကိုယ် ဆန္ဒပြည့်ဝသကဲ့သို့ပင် တောင်းတသောအရသာကို ခံစားနေရချေတော့သည်။ မေသည် ဤအိမ်မက်မျိုးကို များများမက်စေရန် ဆုတောင်းပေမည်။ တကယ်တေ့ မေသည် သတိမရတချက်ရတချက်မို့ အဖြစ်မှန်ကိုကား လုံးဝမရိပ်စားမိသေးချေ။ ခင်မောင်ကမူ သဲသဲမဲမဲပင် ..။ဤတကြိမ်၌ ခင်မောင်သည် မေ၏ပါးပြင်လေးကို တယုတယနမ်း၏။ ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို စုတ်လိုက်၏။ မေ၏ တင်းအယ်နေသော နို့နှစ်လုံးကို မိမိ၏ပါးနှင့် ပွတ် နေမိသည်။ ခင်မောင်သည် သတိဝင်လာကာ ကဗျာက သီနှင့် အိမ်ရှေ့မီးကို ပြေး၍ထပိတ်ကာ အိမ်ရှေ့တံခါး မကြီးကိုလည်း လုံခြုံစွာပိတ်လိုက်လေတော့သည်။ ပြီးမှပြန်ဝင်လာ၏။ မိမွေးတိုင်းလှချင်တိုင်းလှနေသည့်မေအား ခင်မောင်ကကြည့်၍ ပြုံးလိုက်၏။ဤတညအဘို့ မေသည် ခင်မောင်အတွက် အကောင်းဆုံးအဟာရပင်မဟုတ်ပါလား။ ခင်မောင်သည် မိမိကိုယ်ဝယ် ကပ်နေသော စွပ်ကျယ်ချွတ်လိုက်ရာ ကိုယ်တုံးလုံးပင်ဖြစ်သွားလေသည်။ခင်မောင်သည် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကာ မေ၏ဒူးနှစ်ဘက်ကို ထောင်လိုက်၏။ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ထောင်လိုက်မှပင် ပြူး၍ထွက်လာသော မေ၏ ပေါင်နှစ် ပေါင်ကြားမှ အကွဲကြောင်းနှင့်တံဆာသည် ခင်မောင်၏ စိတ်ကို ပို၍ ပြင်းပြစေလေသည်။

ခင်မောင်သည် ဤတချီတော့ နေရာပြင်လိုက် သည်။ ခင်မောင်အဖို့ နုနုထွတ်ထွတ်လူပျိုဟုဆိုရလင့် ကစား အတွေ့အကြုံဗဟုသုတရှိသော သူတယောက်ဖြစ် ၍ ဤနေရာတွင် အထူးသဖြင့် ကျင်လည်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ခင်မေင်သည် မေ၏ မျက်နှာကို တချက်မ ျှကြည့် လိုက်သည်။ မေ၏ချစ်စရာမျက်နှာကလေးသည် ထိန် လင်းသော မီးရောင်အောက်ဝယ် ပြုံးတော့မလိုရီတော့မလိုနှင့် ဖြစ်နေလေသည်။မေ၏ နှုတ်ခမ်းမှ သန္တာရည်လို ရွှဲနေသည်။ မေ၏ လည်တိုင်မှာ ဖရောင်း ကလေးလိုပင် နူးညံ့လှသည်။ ပြီးနောက် မေ၏ ရွှေရင်အစုံမှာ နိမ့်ချီ မြင့်ချီနှင့် ခင်မောင်၏ စိတ်ကို အမြင့်ဆုံးသို့ပို့နေချေ သည် မဟုတ်ပါလား။ ခင်မောင်သည်မေ၏ ဒူးနှစ်ဖက်ကို အသာလေး ဆွဲ၍ကွေးကာမြှောက် လိုက်လေသည်။

ပြီးနောက် ခြေ ထောက်ကိုအပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး မိမိပခုံးပေါ်ဝယ် တင်လိုက်ရာ မေ၏တင် ပါးမှာ အပေါ်သို့ ကြွလိုက်လာ ပြီး စိမ်းညို့ညို့နှင့် ဟပြဲနေ သော မေ၏ အဖုတ်မှာ ခင် မာင်၏ ဖြောင့်တန်းတင်း မာနေသော လိင်ချောင်း၏ အရှေ့ဝယ် တည့်တည့်မတ် မတ် အဆင်သင့်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ခင်မောင်သည် မေ၏ ကြွရွနေသော အဖုတ်ကို ပြန်၍စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် မိမိ၏ ဖြောင့်တန်းတင်းမာ သော လိင်တန်ကိုကိုင်၍ မေ၏အပေါက်နှခမ်းကို တေ့ လိုက်လေသည်။ ပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို အရှေ့နားဆီ သို့အနီးငယ်တိုးလိုက်ရာ ပြတ်ကနဲဟူသော မြည်သံ လေး ဖြစ်သွား၏။ခင်မောင်သည် မိမိတံဆာကို ကြည့်လိုက် သော် တဝက်ဝင်သွားသည်ကိုတွေ့ရ၏။ခင်မောင်၏ လို ချင်သောဆန္ဒများကား အပေါက်ဝကို တွေ့၍ ရွှေရင်သား နှစ်လုံးကို အားပါးတရဆွဲကာ ဆောင့်သွင်ရန်ဖြစ်လေ သည်။ သို့ရွှေရင်နှစ်လုံးကို မဆွဲမှီပင် အောက်မှ တပိုင်း ကားမေ၏လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားလေပြီ။သို့သော်လည်း ခင်မောင်သည် မိမိလိုချင်သောဆန္ဒကိုမရှော့သေးဘဲ မေ၏တင်းမာဝင်းမှည့်နေသော နို့ နှစ်လုံးကို မိမိလက်ဖြင့်ဆုပ်နယ်ကာ ဆွဲပြီးနောက် မိမိ လိင်တံကို အသာလေးဆွဲနှုတ်ပြီနောက် တအားပင် ဆောင့်ထဲ့လိုက်၏။

ပြီးနောက် အားမရ၍ ခင်မောင်က တအားပင် ဆောင့်သွင်းနေမိလေသည်။မေသည်အတန်ကြာမှလူးလွန့်လာလေသည်။ မေ၏ အိမ်မက်ကမ္ဘာကကြာလေဆန်းကျယ်လာရလေလေ ဖြစ်သည်။ မေသည် တခါမျှမခံစားရဘူးသော အရသာ မျိုးကို အိမ်မက်အတွင်းဝယ် ခံစားနေရသည်ဖြစ်၍ မေ၏ စိတ်များသည် ခြောက်ခြားနေတော့သည်။ခင်မောင်သည် အားမရဖြစ်နေကာ ““ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်”” ဟူ၍မြည်အောင်ပင် မနားတမ်းဆောင့်ပေးလိုက်ရာ မေ၏အခေါင်းတွင်းမှ စိုရွှဲ၍ထွက်လာလေရာ ခင်မောင်အတွက်ပို၍ ကောင်းသွားလေသည်။ မိမိ၏ လိင်တန်ကြီးမှာလည်း ထိုးလိုက်တိုင်းပင် အရင်းအထိ မြုပ်၍ မြုပ်၍ဝင်သွားသဖြင့် ခင်မောင်သည် ဤအရသာ မျိုးကိုတခါမျှ မခံစားဘူးဟူ၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိဝန်ခံ နေမိသည်။

ခင်မောင်၏ အဆောင့်ကောင်းသဖြင့် မေသည် လူးလွန့်၍လာပြီးနောက်““ကျွတ်..ကျွတ်..ကျွတ် ဟူ၍ဖြစ်လာလေသည် မေ၏ခံစားနေရသော အရသာသည် ထိပ်ဆုံးသို့ပင် ရောက်နေလေပြီ မဟုတ်ပါလော .. ခင်မောင်သည် မေလူးလွန့်လာသောအခါ မျက်လုံးဖွင့်၍ြ့ကည့်မည်ကို စိုးရိမ်မိလေသည်။ သို့သော် ဆောင့်သည့်လုပ်ငန်းကိုကား မရပ်မနားချေ။မေက ..တအင့်အင့်နဲ့ ဖြစ်နေရှာသည်။ ခင်မောင်သည် ဆယ့်ငါးချက်မျှ ဆောင့်လိုက်ပြီး နောက် မေ၏ခြေထောက်ကိုပြန်ချကာ မေ၏ကိုယ်ပေါ် သို့ တကိုယ်လုံးဖိချလို၍ မိမိလက်ဖြင့် ခါးကိုသိမ်းဖက် ကာ ညာလက်ကမူ ရွှေရင်မို့မို့ကို နှယ်၍ နည်းတနည်း ဖြင့် ဆောင့်လေသည်။ မေသည် မျက်လုံးကိုမဖွင့်နိုင်ဘဲတမျှင်းမျှင်းနှင့် ခံစားနေရသော အရသာကိုမှိန်း၍ ခံစားနေမိသည်။ပြီး နောက်မိမိ၏နူးညံ့သော လက်နှစ် ဘက်ဖြင့် ခင်မောင်၏ ကိုယ်ကိုတင်းကြပ်စွာဖက်ထား မိကာ ခင်မောင်၏ ဆောင့်လိုက်တိုင်းပင် မေက ကော့ ကော့ပေးလာသဖြင့် ခင်မောင်အဘို့ကားပို၍ အရသာ တွေ့နေတော့သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက သဲသဲမဲမဲပင်ဖြစ် နေမိသည်။ ခင်မောင်အဘို့ မေ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကြောက်စိတ်များမှာ လွင့်ပြယ်ကုန်ကာ မီးကုန်ယမ်းကုန်ပင် ချလိုက်တော့သည်။ပြီးပါပြီ။

Zawgyi
မေ့အဘို့ သည်လောကဝယ် လိုလေသေးမရှိ အောင်ဖြစ်နေရခြင်းမှာ မေ၏ ဘဝကုသိုလ်အကျိုးပေး ကောင်း၍ဆိုရပေမည်။ မေသည်နှစ်ထပ်တိုက်တလုံးအ ပေါ်ထပ်ဝယ် အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိအောင်နေရသည်။ မေ့ကိုပတ်ဝန်းကျင်နှင့်အပေါင်းအသင်းများက မင်းကတော်ဟူ၍ တင်စားခေါ်ကြသည်။ မေသည် အရာရှိကတော်ဖြစ်သည်။မေသည်အရာရှိကတော် မင်းကတော်ဟူ၍ နံမည် တွင်ကာ သတင်းကြီးလှသည်။ မေ၏သတင်းကြီးမှှုမှာ လည်း အိန္ဒြေနှင့်မေ၏အလှအပကြောင့်သာလျှင် ဖြစ် လေသည်။ မေသည် တကယ်ပင်လှသူ ချောသူ ဖြစ်သည် မင်းကတော်ချင်းပြိုင်ရင် မေ့ကိုအရှုံးပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။မနိမ့်မမြင့်သော အရပ်အမောင်း၊ လဝန်းကြီးလိုရွှန်းရွှန်းဝေနေသည့် မေ့ချစ်စရာမျက်နှာ၊ တစ်ဖြိုးအိစက် နေသော မေ၏ရွှေရင်အုံအစုံ၊ လမ်းရှောက်လိုက်လျှင်နိမ့်ချီမြင့်ချီဖြစ်နေေသော မေ၏စိတ်ကြစရာ တင်ပါးဆုံ ပွေ့ဖက်လိုက်ရင် အားရစရာကောင်းလှသော မေ၏ သေးသွယ်နွဲ့နှောင်းသော ခါး စသည် စသည်တို့မှာ မေ၏ အလှများသာဖြစ်လေ၏။

တနည်းဆိုရသော် မေသည်စိတ်ချမ်းသာကိုယ်ချမ်း သာနှင့်စိတ်သဘောကျနေထိုင်ရ၍ လှချင်တိုင်းလှနေ သည်။ စည်းစိမ်တိုးနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်ဖြစ်၏။ မေ၏နေထိုင်ရသော အဆောင်အယောင်မှာ မေ့အ တွက်ဆိုလျှင်ပို၍နေချေသေးသည်။ မေ့ဝယ် ထိုကဲ့သို့ သောဘဝတွင်ရှိ၏။သို့သော် မေသည်စိတ်ထဲတွင် အလိုမကျဖြစ်နေ သောအရာတခုစွန်းထင်၍နေလေသည်။ ထိုအကြောင်း ကမေ့အတွက် အလွန့်အလွန်ခက်၍နေသည်။ မေသည် လေသာပြူတင်းမှအဝေးဆီသို့ မျှော်၍စိတ်ကိုလွင့်ကာ ကစားလိုက်ချေသည်။မိုးကောင်းကင်ဝယ် တိမ်ခြေတိမ်သားတို့ လွင့်ပါး ပြေးလွှားနေကြလေသည်။ မေ့စိတ်တွေမှာလည်း ထိုတိမ် သားများနှင့်အတူ လွင့်ပါး၍နေလေသည်။ ““မေမေ”” ““ဟင်.. ခင်မောင် မင်းပြန်လာပြီလား”” ““ဟုတ်ကဲ့ မေမေ ဒက်ဒီမလာသေးဘူးလားဟင်”” ““အေး မင်းဒက်ဒီကတော့ ပြန်လာအုံးမှာမဟုတ်ဖူး ကဲ..ထမင်းတော့အဆင်သင့်ဖြစ်နေပီ သွားစားကြတော့””““ဟုတ်ကဲ့..မေမေ””ခင်မောင်က ရိုသေလေးစားစွာနှင့်ပင် ထမင်းစား အခန်းတွင်းသို့ဝင်သွားလေသည်။

မေသည် ခင်မောင်ကို ကြည့်၍သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မိမိဝမ်းတွင်းမှ မမွေး ထုတ်ရသော်လည်း မွေးထုတ်လိုက်ရသည့်သားနှင့် မိခင် ပမာပင် ခင်မောင်က မိမိကိုလေးစားခြင်းကိုပင် မေဝမ်း သာ၍မဆုံးခဲ့။ပတ်ဝန်းကျင်က မင်းကတော်ကြီး ..မင်းကတော် ကြီးဟူ၍၎င်း၊ မိမိနှင့်အသက်ရွယ်တူမျှရှိသော ခင်မောင် က မေမေဟူ၍ နှုတ်ဖျားလေးတိုင်း သီး၍နေခြင်းသည်၄်ငး၊ မေ့အတွက်ပို၍ရင်ဖိုမောခဲ့ရသည်။တကယ်ဆို မေ့အသက်မှာ နှစ်ဆယ်နှစ်မျှသာရှိသေးသော မေဖြစ် လေသည်။အရာရှိကြီး ဦးဝင်းသော်သည် ငယ်ပေါင်းကြင်ယာဟောင်းမှာ ဆုံးပါးခဲ့၍ မေ့ကိုလက်ထပ်ယူခဲ့လေသည်။ မေသည် ဦးဝင်းသော်နှင့်အသက်ချင်းကွာသည်ဆို သော်လည်း ဦးဝင်းသော်၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့်အရှိန်အဝါကမူ မေသည်မည်သို့မျှ မငြင်းပယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်မေသည်မိမိထက် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်မျှကြီးသော ဦးဝင်းသော်ကို လက်ထပ်ခဲ့ရသည်။ဦးဝင်းသော်ကို လက်ထပ်ခြင်းအားဖြင့် မေ့မှာ အစစအရာရာပင် လိုလေသေးမရှိဖြစ်ရလေသည်။ မေက ဘာလိုသည်ဟုသာပြောလိုက် ဦးဝင်းသော်က မေ့အ တွက်ဘာမဆိုရအောင် ရှာကြံခဲ့သည်သာဖြစ်သည်။ တ ကယ်တော့မေ့ကို ဦးဝင်းသော်သည် ပို၍စွဲလေသည်။ မေလိုလှသူတယောက်အား ဦးဝင်းသော်အဖို့ ရထားခြင်း မှာ အလွန်ကောင်းလေသော ကံကြီးတပါးပင် မဟုတ် ပါလော။

““မေမေ.. ကျွန်တော်အပြင်ခဏသွားအုံးမယ်”” ““ထမင်းစားပြီးရဲ့လား”” ““ဟုတ်ကဲ့..မေမေ”” ““အေး..ဒါဖြင့် စောစောလဲပြန် သိတ်လဲအလည် မကျူးနဲ့ မင်းဒက်ဒီက ဘယ်အချိန်ပြန်လာမလဲမသိဘူး”” ““ဟုတ်ကဲ့ မေမေ”” မေသည် ခင်မောင်ထွက်သွားသည်ကို မျက်စိတ ဆုံးကြည့်၍ သက်ပြင်းကိုချကာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ တ ကယ်တော့ မေသည် စိတ်အတွင်းဝယ် ညှိုးနွမ်းနေခဲ့ လေပြီ ဘာရယ်ဟူ၍မသိပေ။တခုခုလိုချင်သော ဆန္ဒ များသည် မေ့စိတ်အတွင်းဝယ် လှုပ်ရှားနေခဲ့လေသည်။ မေ့ဝယ်အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိအောင် ပြည့်စုံကြွယ်ဝသည်ကားမှန်၏ မေသည် ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ကြီးရှေ့ဝယ် စိတ်ကြိုက်အလှပြင်ရသည်။ မေသဘော ကျသော အဝတ်အစားကိုဝတ်ရကာ မေစားချင်သော အစားကိုစားရ၏ မေစီးလိုသောကားကိုလည်း မေ့မှာ စီးနေရသူသာတည်း။သို့သော် မေသည် ဘာကိုအလို မကျဖြစ်နေသနည်း။မေသည် သက်ပြင်းကို ခတ်ပြင်းပြင်းမှုတ်ထုတ် လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ပြူတင်းတံခါးဆီမှ အပြင်ပဆီသို့ လှမ်းမျှော်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ အမှောင်ရိပ်များသို့ တလောကလုံးကိုစိုးမိုးလာလေသည်။ ထို့ကြောင့်မီး ရောင်များမှာလည်း နေရာတိုင်းဝယ် ပြန့်နှံ့နေလေ၏။

မေသည် အပြင်ပဆီမှ အရာတခုကို စူးစိုက်၍ ကြည့်နေမိလေ၏။ ဤအရာကား အခြားမဟုတ် တဖက် အိမ်မှအိပ်ခန်းတခုကို မေသည် ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရ ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအိပ်ခန်းအထဲတွင် လျှပ်စစ်မီးက ထိန်ထိန်လင်းနေလေသည်။မီးထိန်ထိန်လင်းနေသော အခန်း၏ တခုသော ဒေါင့်၏ခြင်ထောင်ရိပ်ဝယ်ကား ရုပ်ရှင်ကားဆန်ဆန် အရာတခုကပေါ်လွင်၍နေသည်။သည်အရာကား ရွှေရင်အစုံ ချွန်းမြ၍ဆံကေသာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့် မိန်းခလေး တဦးပုံနှင့် ကိုယ်ကာယတောင့်တင်းသော ယောကျ်ား တယောက်၏ပုံပင်ဖြစ်လေသည်။ယောကျ်ားလေးက မိန်းကလေးအား ပခုံးကိုဆွဲ၍ မိန်းခလေး၏ နှုတ်ခမ်းကိုစုတ်ယူလိုက်သည့်အရိပ် သဏ္ဍာန်က မေ၏စိတ်ကိုပို၍လှုပ်ရှားစေလေသည်။ ပြီး နောက်နှစ်ဦးသား တယောက်မျက်နှာ တယောက်ကြည့် ၍ ပြုံးနေဟန်ရှိသည်။မိန်းမပျိုသည် တခုခုကို အမှီပြု ထားဟန်ရှိလေသည်။ ယောကျ်ားကမိန်းမပျို၏ ချွန်းမြအိ စက်နေသော နို့နှစ်လုံးကို နှယ်နေသည်ကိုတွေ့ရတော့ လည်း မေ့စိတ်ထဲဝယ် ပို၍မချင့်မရဲဖြစ်လာသည်။ အရိပ်မှာ ပူးကပ်လိုက် ခွာလိုက်နှင့် အလုပ်များလျက်ရှိ လေသည်။ မေသည် အာရုံစိုက်ယင်းပင် ငေးနေမိသည်။

နောက်အရိပ်သဏ္ဍာန်နှစ်ခုသည် တဦးကို တဦးဖက် ၍အောက်ဆီသို့လျှောကျပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ မေသည်အရိပ်သဏ္ဍာန်ကို မတွေ့ရတော့ ရင်မှာမောသွား ပြန်၏။ စိတ်တို့မှာလည်း ချောက်ခြား၏။““အင်း..ငါလဲသူတို့လို ဘယ်ပျော်ရမလဲ ငါယူ ထားတာက အဖိုးကြီးကို””မေသည် ဒါပင်ငြီးတွားလိုက်လေသည်။ တကယ်တော့ မေ့ဝယ်အလွန်အပြင်းအထန် အလိုရှိနေသည်မှာ ဤကိစ္စပင်မဟုတ်ပေလော။မေသည် အခြားအရာများဝယ် စိတ်တိုင်းကျသယောင် ဤကိစ္စဝယ် စိတ်တိုင်းမကျ ဖြစ်ခဲ့ရသည်က အမှန်ပင်ဖြစ်လေသည်။တကယ်တော့ဦဝင်းသော်သည် မေ့ကိုချစ်သည် ခင်သည် ကြင်နာသည်ကားမှန်၏။ သို့သော် မေ့အတွက် အလွန့်အလွန်လိုလားနေသည့် ဤကိစ္စကိုကား ဦးဝင်း သော်သည် မဖြည့်စွမ်းနိုင်ဘဲ ပျက်ကွက်ခဲ့သည်ကသာ များနေလေသည် မဟုတ်ပါလား ဘယ်ပါတီ ဘယ်ဧည့် ခံပွဲစသည်များနှင့်သာ အချိန်ကုန်နေသော ဦးဝင်းသော် အဘို့ကား အဘယ်အိမ်မှ ကြင်ယာဇနီး၏ အလိုကို ဖြည့်နိုင်အံ့နည်း။

တခါတရံ အလွန်ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာ၍ အိပ်ပျော် သွားတတ်ရှာသည်။ တခါတရံမူး၍ပြန်လာကာ လိင်ကိစ္စ ကိုမပြုနိုင် မိမိကိုယ်ကိုပင် အနိုင်နိုင် .. မေကားစိတ် ပျက်စွာနှင့် သက်ပြင်းကိုသာ တဟီးဟီးနှင့် ချလိုက် လေသည်။ ပြီးနောက် ပြူတင်းတံခါးဆီသို့ မျှော်လိုက် သေး၏ အရိပ်နှစ်ခုကားပျော်ကွယ်နေတုံးပင် ဟုတ်ပါ သည်။ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် သ ဉ္စာဆောင်ခန်း၏ ဖဲမွေ့ ယာပေါ်ဝယ် ဆန္ဒတူညီစွာနှင့် စခန်းသွားနေကြပေမည်။ မေသည် စိတ်ပျက်စွာနှင့် အိပ်ခန်းတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာလေသည်။ ပြီးနောက် အကျႌချွတ်၍လဲလိုက် လေသည်။ မေသည်ညဘက်များတွင် အတွင်းဘော်ဒီ မခံဘဲဖြင့် အပြင်အကျႌထူထူနှင့်နေတတ်လေသည်။ အကျႌလဲပြီးသော် ထမီကိုကား မလဲမိပေ။ ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ရှေ့ဝယ် မိမိကိုယ်ကို အမျိုးမျိုးကြည့်သည်..။အတန်းတက်ခွင့်ရဖို့အတွက် ပိုစ့်တွေကို ကြိုးစားတင်နေပါတယ်။ သနားသောအားဖြင့် ဗုတ်ပေးကြပါဗျို့။ထယ်ဝါလှသော ရွှေရင်တို့မှာ မို့မောက်၏ ပိုးတွန့် ထမီကြောင့် တင်းတင်းရင်းရင်းနှင့် ပေါ်လွင်နေသော တင်ပါးဆုံမှာ ယောကျ်ားတကာတို့တပ်မက်ဘွယ်ရာ မဟုတ်ပါလား..။ မေသည် အမျိုးမျိုးကိုယ်ဟန်ပြပြီးမှ စိတ်မချမ်းမသာနှင့် စားသောက်ခန်းဆီသို့ လှမ်းထွက် လာ၏။

စားသောက်ခန်းဝယ် ဖွယ်ဖွယ်ရာရာများပြည့် နှက်လျက် ရှိလေသည်။ မေသည် ဘာမျှစားချင်စိတ်မရှိခဲ့ ပေ။ မေသည်စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နှင့် ခေါင်းကို တဂျစ်ဂျစ်မြည် အောင်ကုတ်လိုက်လေသည်။ ပြီးနောက် မှန်ဘီရိုကို ဖွင့်လိုက်၏။ ဦးဝင်းသော်သောက်နေကျ ဝီစကီပုလင်းကို ထုတ်၍မေသည် ကြည့်လိုက်၏။ တကယ်တော့ မေ သည် ဤအရာများကို တခါတရံမျှသောက်ဘူးခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ မေသည် ဝီစကီကို ဖန်ခွက်ငယ်အတွင်းသို့ တဝက် နီးပါးမျှထည့်လိုက်ကာ မော့ချလိုက်မိလေသည်။တဝမ်း လုံးပူရှိန်းသွားသည်။ ပြီးလျှင် စပြစ်သီးခြောက် တဆုပ်ကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ယူ၍ စားကာ အပြင်သို့ထွက်ခဲ့ လေသည်။ ဧည့်ခန်းတွင်ထိုင်၍ မေသည် တသုတ်သုတ် နှင့် တိုက်ခတ်လာသော လေညှင်း၏ အအေးဓါတ်ကို ခံယူနေမိလေသည်။ အတန်ကြာသော်မေသည် ရီတီတီ ဖြစ်သော ဝေဒနာကိုခံစားလာရလေသည်။ ထို့ကြောင့် မေက သတိကြီးစွာပင် သံတံခါးမကြီးကို ဆွဲပိတ်၍ သော့ ကိုစေ့ရုံသာစေ့ထားလိုက်သည်။ဦးဝင်းသော်သည်၎င်း၊ ခင်မောင်သော်သည်၎င်း လာလျှင် အလွယ်တကူ အိမ် တွင်းသို့ ဝင်နိုင်ရန်ဖြစ်၏။ပြီးမှမေသည် အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ယိုင်လဲ ယိုင်တိုင် နှင့်ဝင်လာချေသည်။ မေသည်တခါတရံမျှ မသောက်ဘူး သော ဝီစကီကို သောက်လိုက်သဖြင့် အူရိုင်းပီပီပင် ကြာ လေမူးလေဖြစ်လာမိသည်။

မေက ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့ဝယ် ကိုယ်ကိုကြည့်၍ ပြုံး၏။ ပြီးနောက် နှုတ်မှ .. အကိုကြီးဒီည ပြန်မှပြန်ပါ့မလား ဟူ၍ တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်မိလေသည်။ ပြီးနောက်ကား ကုတင်ဆီသို့ရှောက်သွား၍ ပစ်လဲချလိုက်လေသည်။ ကုတင်အစွန်းဝယ် လက်တဖက်ကို အောက်သို့ချကာ လှဲနေသည်။ မေသည် ကြာလေမူးလေဖြင့် တကိုယ်လုံးသည် ပူအိုက် သောဝေဒနာကိုခံစားနေရသည်။ ရင်ထဲဝယ်လည်း ပူလောင်လောင်နှင့်ခံစားရသည်မှာ တမျိုးပင်ဖြစ်၏။ထို့ကြောင့်မေက အကျႌကို ရင်မှ လက်နှစ်ဘက် ဖြင့်ဆွဲခွဲလိုက်ရာ အကျႌမှာ ကျယ်သီများပြုတ်ထွက်သွား ကာ ရင်သားနှစ်ခုမှာ ပြူး၍ထွက်လာလေသည်။ ထိုအခါ မှ မေသည် စိတ်သဘောကျဖြစ်သွားသလိုရှိသော်လည်း ပြီးနောက် ကိုယ်ကားယားနှင့် ပိုးလိုးပက်လက်ပင် မေက အိပ်လိုက်မိသည်..။အစားအစာလည်း မစားထားသဖြင့် မေသည် ပို၍မူးနေမိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၏အဖြစ်ကို သတိမရတ ချက်ရတချက်ရှိသည်။ တခါတရံဦးဝင်းသော်အား တမ်းတ သည့်ငြီးညူသံမှာ မေ့အပါးမှထွက်ပေါ်လာ တတ်သည်။ သို့သော် မေသည် ..တခါတရံသာမျှ သတိမရပေ။““မေမေ ..မေမေ ..””အပြင်မှခင်မောင်က တစာစာခေါ်လေသည်။

မေ သည်မကြား အတန်ကြာမှ ခင်မောင်က တံခါးကို ဖွင့်၍ ပြန်ပိတ်ကာ ဝင်လာသည်။ ပထမသော် ခင်မောင်က မိမိအခန်းဆီသို့ တန်းဝင်ခဲ့၍ အဝတ်အစားလဲလိုက် သည်။ ပြီးမှ စွတ်ကျယ်လက်ပြတ်လေးဖြင့် ဧည့်ခန်းဆီသို့ ပြန်ထွက်လာ၏။““အင်း..ဖေဖေတို့လဲ မအိပ်သေးဘူးထင်တယ် မီးလင်းနေတုံးဘဲ””ခင်မောင်က သိလိုသဖြင့် အိပ်ခန်းဆီသို့ ရှောက် သွားကာ လိုက်ကာကို အသာလှစ်၍ကြည့်လိုက်၏။အတွင်းမှမြင်ကွင်းကို ခင်မောင်သည် မြင်လိုက်ရသည် တွင် လူတကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်ဓါတ်လိုက်သလိုပင် ခံစား လိုက်ရကာ စိတ်တို့မှာလည်း ခြောက်ချားသွားလေ တောသည်။ ခင်မောင်သည် ငါးမိနစ်မျှ အသက်ပင် မရှူနိုင်ဘဲ ငေးမောနေမိလေသည်။ ခင်မောင်၏စိတ် တို့မှာကား ချုပ် ထိန်း၍မရအောင်ပင် ခြောက်ခြားနေ လေပြီဖြစ်၏။ခင်မောင်သည် အဘယ်သို့ဖြစ်နေသည်မသိ မိမိ မျက်စိအောက်ဝယ် သေချာစွာတွေ့ရမှပင် မိမိသည် မေ၏ အနီးသို့ ရောက်နေသည်ကို သတိပြုမိပေတော့ သည်။ မေသည် ပိုးလိုးပက်လက်နှင့်အိပ်နေသည်။ အကျႌ အကွဲမှ ပြူ၍ထွက်နေသော ဖြူဝင်းဝင်း ရွှေရင်အစုံမှာ အကြီးစားပေါက်စီကဲ့သို့ပင် တင်းမာ၍နေလေသည်။ ထို ရွှေရင်၏ နိမ့်ချီမြင့်ချီဖြစ်နေသော ပုံအတိုင်းပင် ခင်မောင်၏စိတ်များလည်း နိမ့်ချီခုံချည်ဖြစ်နေလေသည်။

ဖြူဖွေးသော ရွှေရင်အစုံ၏ ထိပ်ဝယ် မဲမဲသဏ္ဍာန် လောင်းထားသည့် နို့သီးလေးမှာ ခင်မောင်အား ချောက်လှန့်ပြနေသလိုပင်ရှိလေသည်။ ခင်မောင်သည်စိတ်ကို ထိန်းယင်းနှင့်ပင် လက်မှ ထိုတင်းမာသောရွှေရင်အပေါ် သို့ မသိမသာနှင့် ကျရောက်၍ ဆုပ်နယ်နေမိလေသည်။ ထိုအခါ တကိုယ်လုံး ကြင်စက်ထိသလိုပင် ခင် မောင်သည် ခံစားလိုက်ရပေသည်။ ခင်မောင်သည် အသိဉာဏ်တချက်ဝင်လာသည်နှင့် လက်ကိုကဗျာကသီ ပင်ရုတ်လိုက်လေသည်။ ပါးစပ်မှလည်း ..““ဘုရား.. ဘုရား .. ငါမှားတော့မလို့ သူဟာ ငါ့အမေပါလား ဘုရား .. ဘုရား .. ခင်မောင်က ဤသို့ပင်ရေရွတ်ကာ မေ့အားကြင်နာစွာ လှမ်းကြည့် လိုက်သည်။ မေသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလူးလွန့်၍ ခြေကိုဆန့်လိုက်ရာ ဝတ်ထားသော ပိုးတွန့်ထမီမှာ ဆီး စပ်ဆီသို့လျှောကျသွားသဖြင့် ခင်မောင်အဘို့ စိတ်ကို ပို၍လှုပ်ရှားစေလေသည်။ထို့ကြောင့်ပင် စိတ်ကို ဘယ် လိုချုပ်သော်လည်း ခင်မောင်၏ လက်တို့မှာ ဝင်းမှည့်နေ သည့် တယ်သီးပမာရှိနေသော မေ၏ရွှေရင်အစုံပေါ်သို့ ပြန်ရောက်ကာ ဆုပ်နယ်နေမိရက်သား ဖြစ်နေပြန်သည်။ မေသည် အိမ်မက်လိုလို ဘာလိုလိုဝေဒနာမျိုး ခံ စားရကာ အဖြစ်ကိုသတိမမူနိုင်ခဲ့ အသက်ပြင်းစွာရှူ၍ လူးလွန့်နေရှာသည်။ အသက်ရှူတိုင်းလည်း တင်းမာသော နို့နှစ်လုံးမှာ ခင်မောင်၏ လက်အတွင်းဝယ် လှုပ်ရှားနေပေတော့သည်။

ထိုတင်မကဘဲ ပိုးတွန့်ထမီမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လျှောကျလာသဖြင့် နီကြန့်ကြန့်အမွှေး လေးများပေါ်လွင်ကာ တင်းမို့မို့ အကွဲကြောင်းကလေး ဆီသို့ ခင်မောင်သည် မျက်စိရောက်သွားလေမှ ပို၍ စိတ် ကိုချုပ်၍မရတော့ချေ။တင်ပဆုံပေါ်ဝယ် မို့မို့ဖေါင်းဖေါင်းလေးနှင့် ဖိချ လိုက်လျှင် အိကျ၍ လောကအရသာကို နက်နက်နဲနဲ ခံစားရမည့်အဖြစ်က ဖန်တည်းနေသည်မို့လည်း ခင်မောင် အဖို့ ဘယ်လိုမှ စိတ်ကို တင်းထား၍မရ။““အို.. သူက ငါ့အမေအရင်းမှ မဟုတ်ဘဲ မိဒွေး ဘဲ အဖေနဲ့တော်လို့သာနေရတာ ငါ့အဖေမှာလဲ အပြင် မှာပြည့်လို့ သူ့ကိုအရေဂးမစိုက်နိုင်ပါဘူး ..””ခင်မောင်၏အတွေးများက ခင်မောင်၏ စိတ်ကို ပို၍လှုပ်ရှားစေသည်မဟုတ်ပါလား ခင်မောင်သည် စိတ် ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အမေရိကန် ရုပ်ရှင်ကားထဲမှအတိုင်း ပင် မေ၏ မဟတဟနှင့် တရွရွဖြစ်နေသော နှုတ်ခမ်းအစုံ ကို ငုံ၍စုတ်ယူနေမိတော့သည်။

ပြီးနောက် မေနှင့်ယှဉ်အိပ်လိုက်မိသည်။ အိပ်မိသည်နှင့် လက်နှစ်ဘက်က မေ၏ရွှေရင်အုံအစုံကို ဆုပ်နယ်နေမိပြန်သည်သာမက နှုတ်ခမ်းကိုလည်း ဒုတိယအ ကြိမ်စုတ်ယူနေမိပေသည်။ သည်တခါတော့ မေ့မှာ တကယ့်လက်တွေ့အိပ်မက်လိုဖြစ်နေသဖြင့် မေသည် ထို အတွေ့ဝယ် မိန်းမောနေရှာလေသည်။ ခင်မောင်သည် မေ၏နို့နှစ်လုံကိုဆုပ်နယ်သည်ကို အားမရ၍ ငုံ၍စုတ်ယူပြန်သည်။ ထိုအခါမေ့မှာပို၍ ပို၍ ကြွလာလေသည်။ခင်မောင်သည် လူငယ်ဖြစ်သော် လည်း ခေသူကားမဟုတ်။ ဤကိစ္စမျိုးတွင် အတော်အ တန်လေ့လာထားဘူးသူဖြစ်လေသည်။ မေမှာလည်း မိမိ နှင့်ဆိုလျှင် အသက်အရွယ်တန်းတူမျှသာရှိနေသေးသ ဖြင့် ခင်မောင်အဘို့ ပို၍ပင် သဘောတွေ့နေမိသည်။ခင်မောင်သည် နို့နှစ်လုံးကို တဖက်တပြန်စီစို့၍ လက်ကိုမူ မသိမသာပင် မို့မို့ဖေါင်းဖေါင်းနှင့်ရှိသော နေရာဆီသို့ ပွတ်လိုက်လေသည်။

လက်တအုပ်နှင့်မို့ ဖေါင်းဖေါင်းရှိသော မေ၏ ကာမ အိမ်သို့ တဖြည်းဖြည်း နှင့် ဖေါင်းလာလေသည်။ ထိုအခါ ခင်မောင်သည် မေ၏ တင်ပါးပေါ်ဝယ် တပိုင်းတစနှင့် တင်နေသော ပိုးတွန့် ထမီကို မိမိခြေထောက်ဖြင့် အောက် သို့ထိုးချလိုက်ရာ မေ့တကိုယ်လုံးမှာ လက်မောင်းဘေးမှ အပ အခြားနေရာတို့သည် ဗလာကျင်းသွားလေသည်။ထိုအခါခင်မောင်သည် တကိုယ်လုံးကို ဝါးစား တော့မတတ်ပင်ကြည့်၍ မိမိလုံချည်ကို ကဗျာကသီပင် ချွတ်လိုက်မိလေသည်။ လုံချည်ချွတ်လိုက်သည်နှင့် ငေါက်ကနဲပေါ်လာသော လိင်တန်ကြီးမှာ ဧရာမကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ခင်မောင်သည် လူအနည်းငယ်ပိန်သည်။ သူ့တံစာမှာ စံချိန်မီပင်ဖြစ်သည်။အရှည် ငါးလက်မခွဲကျော်ကျော်ရှိသည်။ လုံးပတ် မှာ ငါးမူးတန်စီကရက်ဘူးခွံကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်သော အလုံးလောက်ရှိပေမည်။ ခင်မောင်သည် ကျင်လည်စွာ ပင် နီကြန့်ကြန့်အမွှေးများအောက်မှာ အဖြူအကွဲကြောင်း လေးကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် ထိုးပွတ်ကာ အနီအဆံ လေးကို တို့လိုက်ရာ မေသည် ဘယ်သို့သော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်မသိ တကိုယ်လုံးတွန့်လိမ်သွား လေ တော့သည်။

သို့သော် မေကားအိမ်မက်ရှည်တခုကို မက်နေ သလိုပင် အဖြစ်အပျက်ကို မသိရှာ၊ သို့သော် ကလိနေ သည်ကတော့ မေ့အကြိုက်ပင်ဖြစ်ပေမည်။ခင်မောင်သည် မို့မို့ဖေါင်းဖေါင်းလေးကို ပွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖြေးညှင်းစွာပင် မေ၏ ပေါင်ကိုဆွဲကားလိုက်၏။ မေ၏ပေါင်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထွက်လာလေ သည်။ထိုအခါ ခင်မောင်သည် မေ၏ ပေါင်နှစ်ခုကြား အတွင်းသို့ဝင်ကာ မိမိလိင်ထိပ်ကို မေ၏ အစေ့အောက် နားမှ အပေါက်ဝသို့တေ့လိုက်လေသည်။ တေ့ပြီးနောက် မထိုးသွင်းသေးဘဲ မေ၏ နှုတ်ခမ်း ကို စုတ်ရန်လှမ်း၏။ သို့သော်မေ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက ခင်မောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာထက် ရှည်သဖြင့် မမှီမကမ်းဖြစ်နေ လေသည်။သို့သော်ခင်မောင်က အရပင်စုတ်ယူပြီးနောက် တ ဖြည်းဖြည်းနှင့်မေ၏ အခေါင်းအတွင်းသို့ မိမိ၏ တင်းမာ သောလိင်တန်ကို ထိုးချီနှုတ်ချီလုပ်၏ ပထမသော် ထိပ် လောက်သာဝင်သွားလေသည်။

ထိပ်ဝဝယ် အရည်များ ကရွှဲနေသဖြင့် ခင်မောင်သည် ထူးကဲသောအရာလေး ကို စတင်ခံစားရလေသည်။မကြာမှီပင် ခင်မောင်၏စိတ်မှာ ပြင်းထန်လာချေ သည်။ထို့ကြောင့်ခင်မောင်သည် အောင့်အီး၍မရတော့ ဘဲ မေ၏ ရွှေရင်မို့မို့နှစ်လုံးကို စိတ်ပါလက်ပါဆွဲ၍မိမိ တင်ပါးဆုံရှေ့ ဆီးစပ်လိင်တန်နှင့် မေ၏ဆီစပ်မို့မို့ဖေါင်း ဖေါင်းလေးတို့ ဖိထပ်သွားအောင်ပင် ဆေင့်ထိုး၍ ဖိထိုင် လိုက်ရာမေသည် တချက်မျှတွန့်သွားလေသည်။ခင်မောင်ကား မိမိ၏လိင်တန်သည် မေ၏ ကျဉ်း မြောင်းသောအပေါက်အတွင်းသို့ အဆုံးဝင်သွားသည် နှင့် အနားမပေးတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းမာသော နို့ကိုဆွဲလျက် ဆယ်ချက်မျှ တဖုတဖုတ်နှင့် ဆောင့်လိုက် လေသည်။ ခင်မောင်သည် ဤကိစ္စတွင်နားလည်မှုရှိ သော်လဲ လူပျိုပီပီ အပီးမြန်၏။ ထိန်း၍မရကာ လွှတ် ထုတ်လိုက် ချလိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ခေတ္တမျှမော ဟိုက်သွားလေသည်။

မေကမူ မိုးတိမ်ဖျားတက်၍ ကစားကာ လေထဲဝယ်လွင့်ပျံပြေးလွှားနေးရသကဲ့သို့ စိတ်မှာလည်း ကိုယ် ဆန္ဒပြည့်ဝသကဲ့သို့ပင် တောင်းတသောအရသာကို ခံစားနေရချေတော့သည်။ မေသည် ဤအိမ်မက်မျိုးကို များများမက်စေရန် ဆုတောင်းပေမည်။ တကယ်တေ့ မေသည် သတိမရတချက်ရတချက်မို့ အဖြစ်မှန်ကိုကား လုံးဝမရိပ်စားမိသေးချေ။ ခင်မောင်ကမူ သဲသဲမဲမဲပင် ..။ဤတကြိမ်၌ ခင်မောင်သည် မေ၏ပါးပြင်လေးကို တယုတယနမ်း၏။ ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို စုတ်လိုက်၏။ မေ၏ တင်းအယ်နေသော နို့နှစ်လုံးကို မိမိ၏ပါးနှင့် ပွတ် နေမိသည်။ ခင်မောင်သည် သတိဝင်လာကာ ကဗျာက သီနှင့် အိမ်ရှေ့မီးကို ပြေး၍ထပိတ်ကာ အိမ်ရှေ့တံခါး မကြီးကိုလည်း လုံခြုံစွာပိတ်လိုက်လေတော့သည်။ ပြီးမှပြန်ဝင်လာ၏။ မိမွေးတိုင်းလှချင်တိုင်းလှနေသည့်မေအား ခင်မောင်ကကြည့်၍ ပြုံးလိုက်၏။ဤတညအဘို့ မေသည် ခင်မောင်အတွက် အကောင်းဆုံးအဟာရပင်မဟုတ်ပါလား။ ခင်မောင်သည် မိမိကိုယ်ဝယ် ကပ်နေသော စွပ်ကျယ်ချွတ်လိုက်ရာ ကိုယ်တုံးလုံးပင်ဖြစ်သွားလေသည်။ခင်မောင်သည် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကာ မေ၏ဒူးနှစ်ဘက်ကို ထောင်လိုက်၏။ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ထောင်လိုက်မှပင် ပြူး၍ထွက်လာသော မေ၏ ပေါင်နှစ် ပေါင်ကြားမှ အကွဲကြောင်းနှင့်တံဆာသည် ခင်မောင်၏ စိတ်ကို ပို၍ ပြင်းပြစေလေသည်။

ခင်မောင်သည် ဤတချီတော့ နေရာပြင်လိုက် သည်။ ခင်မောင်အဖို့ နုနုထွတ်ထွတ်လူပျိုဟုဆိုရလင့် ကစား အတွေ့အကြုံဗဟုသုတရှိသော သူတယောက်ဖြစ် ၍ ဤနေရာတွင် အထူးသဖြင့် ကျင်လည်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ခင်မေင်သည် မေ၏ မျက်နှာကို တချက်မ ျှကြည့် လိုက်သည်။ မေ၏ချစ်စရာမျက်နှာကလေးသည် ထိန် လင်းသော မီးရောင်အောက်ဝယ် ပြုံးတော့မလိုရီတော့မလိုနှင့် ဖြစ်နေလေသည်။မေ၏ နှုတ်ခမ်းမှ သန္တာရည်လို ရွှဲနေသည်။ မေ၏ လည်တိုင်မှာ ဖရောင်း ကလေးလိုပင် နူးညံ့လှသည်။ ပြီးနောက် မေ၏ ရွှေရင်အစုံမှာ နိမ့်ချီ မြင့်ချီနှင့် ခင်မောင်၏ စိတ်ကို အမြင့်ဆုံးသို့ပို့နေချေ သည် မဟုတ်ပါလား။ ခင်မောင်သည်မေ၏ ဒူးနှစ်ဖက်ကို အသာလေး ဆွဲ၍ကွေးကာမြှောက် လိုက်လေသည်။

ပြီးနောက် ခြေ ထောက်ကိုအပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး မိမိပခုံးပေါ်ဝယ် တင်လိုက်ရာ မေ၏တင် ပါးမှာ အပေါ်သို့ ကြွလိုက်လာ ပြီး စိမ်းညို့ညို့နှင့် ဟပြဲနေ သော မေ၏ အဖုတ်မှာ ခင် မာင်၏ ဖြောင့်တန်းတင်း မာနေသော လိင်ချောင်း၏ အရှေ့ဝယ် တည့်တည့်မတ် မတ် အဆင်သင့်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ခင်မောင်သည် မေ၏ ကြွရွနေသော အဖုတ်ကို ပြန်၍စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် မိမိ၏ ဖြောင့်တန်းတင်းမာ သော လိင်တန်ကိုကိုင်၍ မေ၏အပေါက်နှခမ်းကို တေ့ လိုက်လေသည်။ ပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို အရှေ့နားဆီ သို့အနီးငယ်တိုးလိုက်ရာ ပြတ်ကနဲဟူသော မြည်သံ လေး ဖြစ်သွား၏။ခင်မောင်သည် မိမိတံဆာကို ကြည့်လိုက် သော် တဝက်ဝင်သွားသည်ကိုတွေ့ရ၏။ခင်မောင်၏ လို ချင်သောဆန္ဒများကား အပေါက်ဝကို တွေ့၍ ရွှေရင်သား နှစ်လုံးကို အားပါးတရဆွဲကာ ဆောင့်သွင်ရန်ဖြစ်လေ သည်။ သို့ရွှေရင်နှစ်လုံးကို မဆွဲမှီပင် အောက်မှ တပိုင်း ကားမေ၏လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားလေပြီ။သို့သော်လည်း ခင်မောင်သည် မိမိလိုချင်သောဆန္ဒကိုမရှော့သေးဘဲ မေ၏တင်းမာဝင်းမှည့်နေသော နို့ နှစ်လုံးကို မိမိလက်ဖြင့်ဆုပ်နယ်ကာ ဆွဲပြီးနောက် မိမိ လိင်တံကို အသာလေးဆွဲနှုတ်ပြီနောက် တအားပင် ဆောင့်ထဲ့လိုက်၏။

ပြီးနောက် အားမရ၍ ခင်မောင်က တအားပင် ဆောင့်သွင်းနေမိလေသည်။မေသည်အတန်ကြာမှလူးလွန့်လာလေသည်။ မေ၏ အိမ်မက်ကမ႓ာကကြာလေဆန်းကျယ်လာရလေလေ ဖြစ်သည်။ မေသည် တခါမျှမခံစားရဘူးသော အရသာ မျိုးကို အိမ်မက်အတွင်းဝယ် ခံစားနေရသည်ဖြစ်၍ မေ၏ စိတ်များသည် ခြောက်ခြားနေတော့သည်။ခင်မောင်သည် အားမရဖြစ်နေကာ ““ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်”” ဟူ၍မြည်အောင်ပင် မနားတမ်းဆောင့်ပေးလိုက်ရာ မေ၏အခေါင်းတွင်းမှ စိုရွှဲ၍ထွက်လာလေရာ ခင်မောင်အတွက်ပို၍ ကောင်းသွားလေသည်။ မိမိ၏ လိင်တန်ကြီးမှာလည်း ထိုးလိုက်တိုင်းပင် အရင်းအထိ မြုပ်၍ မြုပ်၍ဝင်သွားသဖြင့် ခင်မောင်သည် ဤအရသာ မျိုးကိုတခါမျှ မခံစားဘူးဟူ၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိဝန်ခံ နေမိသည်။

ခင်မောင်၏ အဆောင့်ကောင်းသဖြင့် မေသည် လူးလွန့်၍လာပြီးနောက်““ကျွတ်..ကျွတ်..ကျွတ် ဟူ၍ဖြစ်လာလေသည် မေ၏ခံစားနေရသော အရသာသည် ထိပ်ဆုံးသို့ပင် ရောက်နေလေပြီ မဟုတ်ပါလော .. ခင်မောင်သည် မေလူးလွန့်လာသောအခါ မျက်လုံးဖွင့်၍ြ့ကည့်မည်ကို စိုးရိမ်မိလေသည်။ သို့သော် ဆောင့်သည့်လုပ်ငန်းကိုကား မရပ်မနားချေ။မေက ..တအင့်အင့်နဲ့ ဖြစ်နေရှာသည်။ ခင်မောင်သည် ဆယ့်ငါးချက်မျှ ဆောင့်လိုက်ပြီး နောက် မေ၏ခြေထောက်ကိုပြန်ချကာ မေ၏ကိုယ်ပေါ် သို့ တကိုယ်လုံးဖိချလို၍ မိမိလက်ဖြင့် ခါးကိုသိမ်းဖက် ကာ ညာလက်ကမူ ရွှေရင်မို့မို့ကို နှယ်၍ နည်းတနည်း ဖြင့် ဆောင့်လေသည်။ မေသည် မျက်လုံးကိုမဖွင့်နိုင်ဘဲတမျှင်းမျှင်းနှင့် ခံစားနေရသော အရသာကိုမှိန်း၍ ခံစားနေမိသည်။ပြီး နောက်မိမိ၏နူးညံ့သော လက်နှစ် ဘက်ဖြင့် ခင်မောင်၏ ကိုယ်ကိုတင်းကြပ်စွာဖက်ထား မိကာ ခင်မောင်၏ ဆောင့်လိုက်တိုင်းပင် မေက ကော့ ကော့ပေးလာသဖြင့် ခင်မောင်အဘို့ကားပို၍ အရသာ တွေ့နေတော့သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက သဲသဲမဲမဲပင်ဖြစ် နေမိသည်။ ခင်မောင်အဘို့ မေ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကြောက်စိတ်များမှာ လွင့်ပြယ်ကုန်ကာ မီးကုန်ယမ်းကုန်ပင် ချလိုက်တော့သည်။ပြီးပါပြီ။

အတွေ့ကြုံ ရှိပြီးသားမို့ အထူးပြောနေစရာမလိုတော့

ဘုန်းကြီးဘဝ နဲ့ ကျုပ် စိတ်တော်တော် ပြန်ငြိမ်သွားတယ်။ ခု ဘုန်းကြီး လူထွက်ပြီး သန်းမြ နဲ့ ပြန်နေတော့ အရင် အတိုင်းပါဘဲ၊ သန်းမြလဲ ကျုပ်နား ကပ်ကို မကပ်တော့၊ ည အိပ်ချိန်တောင် တယောက်နဲ့ တယောက် ခပ်ခွာခွာ။ ကြည့်ရတာ သန်းမြ ဒီကိစ္စ အရင်လို စိတ်ဝင်စားပုံ မရတော့သလိုဘဲ၊ ကျုပ်ကလဲ နေသားနဲနဲကျနေပြီဆိုတော့ အရင်ကလိုတောင်းမနေတော့၊ ဒီတော့ သန်းမြနဲ့ ကျုပ်လဲ လင်မယား ဆိုပေမဲ့ လင်မယား အရာမမြောက်တောင် အတော်ကြာပေါ့။ ကျုပ် ဘုန်းကြီး လူထွက်ရတာလဲ လယ်လုပ်ငန်း ပြန်စချိန်ရောက်လို့ ဆိုရမယ်။ ဒီတော့ ကျုပ်လဲ လယ်ထဲ နေ့တိုင်းသွား၊ ထုံးစံအတိုင်း လုပ်စရာ ရှိတာ ကြိုလုပ်ပေါ့။ ကောက်စိုက်ချိန်တော့ မကျသေးပါဘူး။ ခုမှ လယ်ကွင်း ရေတင်ခါစ၊ တချို့ကွင်းတွေဆို ရေတောင် မတင်သေးဘူး။ ဒီတော့ ကျုပ်လဲ တနွေလုံးပြစ်ထားတဲ့ ကျုပ်တဲလေး ပြင်သင့်တာပြင် ကန်သင်းရိုးလေး ဖို့တန်ဖို့ ပေါ့၊ လယ်ထဲဘဲ တနေ့နေ့ အချိန်သွားဖြုန်းနေလိုက်တယ်။

အိမ်မှာနေလဲ ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ။ ဒီနေ့လဲ လုပ်စရာလေး နဲနဲပါးပါး လုပ်ပြီး လယ်တဲထဲ ဆေးလိပ်တိုလေးနဲ့ မှိန်းနေတုန်း ဗြုံးဆို ခင်လှ ပေါက်ချလာတယ်။ မျက်စိတဆုံး မြင်နေရတဲ့ လယ်ကွင်းပြင်ကို ငေးပြီး ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနေတာမို့ ဒီကောင်မ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ရောက်လာမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘူး။ ဦးမောင်လှကြီး ဆိုပြီး ကျုပ်နာမည်ခေါ်လို့ လယ်တဲထဲ ဝင်လာမှ တွေ့လိုက်တာ။ ခင်လှ ဆိုတာ ကျုပ်တို့ ရွာထဲက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မုဆိုးမ ဖြစ်နေတာ။ ပြောရရင် ကျုပ်နဲ့ ဖြစ်ဖူးတဲ့ မတူး တို့နဲ့ အရွယ်တူပေါ့။ သူ့လင်က မနှစ်က ကျုပ်လို ပိုးထိတာ။ ကျုပ်က ကံကောင်းလို့ မသေပေမဲ့ သူ့လင် ကိုထွန်းသောင် ကတော့ ကုလို့ မမှီလို့ အသက်ပါ ပါသွားတာ။ အိမ်ထောင်ကျတာဖြစ် တနှစ်ကျော် နှစ် နှစ် အများဆုံး ရှိအုံးမယ် ထင်တယ်။

ခုတော့ မုဆိုးမ ဖြစ်ပြီး သူ့တယောက်ထဲ ဖြစ်သလို ရုန်းကန်နေလေရဲ့။ “ဟဲ့ ဘာတုန်းဟ” သူခေါ်တော့ ကျုပ်ကလဲ ပြန်ထူးပြီး ဝင်လာတဲ့ ခင်လှ ကိုကြည့်မိတယ်။ ဒီကောင်မ မတွေ့တာတောင် အတော်ကြာပြီ၊ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး နဲ့ ကြည့်လို့ကောင်းသား၊ ရွာသူဆိုတော့ ထမီက တိုတို၊ ပုဝါစုတ်လေး ခေါင်းပေါင်းလို့၊ ဝလာလို့ ထင်ပါရဲ့ ရင်ဖုံးအကျီက ခပ်ကြပ်ကြပ် ဖြစ်နေတော့ သူ့ရင်ကို မနဲတင်းအောင် ဆွဲထားသလိုဖြစ်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်လေးနဲ့ဖေါင်းနေတာ ကြည့်လို့တောင် ကောင်းသေး။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဦးမောင်လှကြီးရေ၊ အားနေတာနဲ့ လျှောက်လာတာ၊ ပြီးတော့ ဦးမောင်လှကြီးကိုလဲ မေးစရာ ရှိလို့” “ဘာမျာလဲဟ” “တခြားမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီနှစ် ဦးမောင်လှကြီး လယ်မှာ ကောက်စိုက်ဘို့ လူပြည့်သွားပြီလားလို့” “ဘာလဲ နင် ငါ့လယ်မှာ လာစိုက်မလို့လား” “အင်း၊ အဲဒါလဲ လာမေးတာ” “ဒါဆိုရပါတယ်၊

အချင်းချင်းတွေဘဲ၊ လာစိုက်” “ဒါဆိုလဲ ကျေးဇူးပါဘဲတော်” ပြောရင်း ဆိုရင်း ခင်လှက ကျုပ်ဘေး ဝင်ထိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ခေါင်းမှာ ပေါင်းထားတဲ့ ပုဝါကို ဖြုတ်ပြီး မျက်နှာကို ဟိုတို့ ဒီတို့ လုပ်ရင်း “မိုးဦးကျသာ ဆိုတယ် ခုထိ ပူတုန်း” “အေးဟ ပူလွန်းလို့ ငါတောင် အဝတ်မကပ်နိုင်ဘူး၊ ဒီလို အပူမျိုးနဲ့ ဒီနှစ် ရေတောင် တင်ပါ့မလားဘဲ၊ မိုးကလဲ နည်းလိုက်တာ” ကျုပ်ကလဲ ထုံးစံအတိုင်း တယောက်ထဲလဲ ဖြစ်ပြန်ဆိုတော့ အပေါ်ပိုင်းက တုံးလုံး၊ လုံချည်တိုကိုတော့ ပေါင်ကြားစုထည့်လို့ တင်ပလင်ခွေ ဒူးပေါ်ပေါင်ပေါ် ထိုင်နေတာ။ “ဟုတ်တယ်နော် ဦးမောင်လှကြီး၊ ခါတိုင်း ဒီအချိန်ဆို မိုးကကောင်းကောင်းရွာနေပြီ၊ ဒီနှစ်မှ မိုးကလဲ နောက်ကျလိုက်တာ” ပြောရင်း ခါးလောက်ဘဲ အဝတ်ရှိတဲ့ ကျုပ်ခန္တာကို မျက်လုံးဝေ့ကြည့်တာ သတိထားမိတယ်။

ဒီကောင်မ ဒီကိစ္စ တခုထဲနဲ့တော့ ငါ့ဆီရောက်တာ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီကိစ္စက ရွာထဲတွေ့ လှမ်းမေးလိုက်လဲ ရတဲ့ဟာကို ဘာကြောင့် ခြေရှည်ပြီး ငါ့လယ်ထဲထိ ရောက်လာလဲ မသိဘူး၊ တွေးမိပြီး စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်တယ်။ “တွေ့တုန်းစပ်စုအုံးမယ်၊ နင်ကိုကြည့်ရတာ ချောလို့လှလို့ အရွယ်ကလဲ ငယ်၊ ရုပ်ရည်လေးကလဲရှိ၊ တယောက်ထဲ ရုန်းကန်နေရတာ၊ မပင်ပန်းဘူးလား၊ တပင်လဲ တပင်ထူ ဘို့ မစဉ်းစားတော့ဘူးလား” “အမလေး ပြောမှ ပြောတတ်တယ် ဦးမောင်လှကြီးရယ်၊ ကျမလို မုဆိုးမ ဘယ်သူ ယူမတုန်း” “ဟ မုဆိုးမ ဆိုပေမဲ့ နင်က လှတုန်း ပတုန်း ဆိုတော့ ကြိုက်တဲ့သူပေါ်ပြီး ယူမဲ့သူ ရှိမှာပေါ့ဟ” “မရှိပါဘူးတော်၊ မုဆိုးမ ဆိုမှ ဘယ်သူကယူမလဲတော့၊ ပြီးတော့ ခင်လှက ဘာလှလို့လဲ၊ ရွာထဲက အပျိုတွေက ခင်လှထက် အများကြီး သာပါ့တော်၊

ယူချင်းယူ သူတို့ သွားယူမှာပေါ့” “အေးလေ ဒါလဲဟုတ်တာဘဲ၊ မုဆိုးမ ဆိုတော့လဲ ခက်သား၊ နင်ကလဲ ကံဆိုးပါတယ်၊ နင့်ယောက်ကျားက ပိုးထိတာ အသိနောက်ကျလို့ ဖြစ်သွားတာ၊ ငါ့လိုသာ အသိစောရင် ကုရင် မှီတယ်” “ကုသိုလ်ကံပေါ့ ဦးမောင်လှရယ်၊ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ” ကျုပ် အဖြစ်နဲ့ယှဉ်ပြောရင်းနဲ့ ကျုပ် မအေး ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။ ခင်လှ သူလဲ မအေးလို ဖြစ်နေလို့ များလား၊ ဒါကြောင့် သူ မုဆိုးမ ဖြစ်တာထင်တယ်။ စဉ်းစားမိတာနဲ့ လွှတ်ကနဲ ပါးစပ်က ထွက်သွားတယ်။ ကျုပ်ဝသီ ကိုက ဒီလိုဘဲ၊ “ငါ အခုမှ စဉ်းစားမိတယ်၊ နင် မုဆိုးမ ဖြစ်တဲ့ အကြောင်း . . .” ပြောရင်းတမ်းလမ်း ကျုပ် တိကရဲ ရပ်သွားတယ်။ ဟိုက် သူက မိန်းခလေး ပြောလို့ မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်လို့ စဉ်းစားမိပြီး စကားကို လျှောချလိုက်တယ်။

“အာ . . နင့်ကို ပြောလို့ မဖြစ်ပါဘူး၊ နင်လဲ သိချင်သိမှာပေါ့” “ဘာများလဲ ဦးမောင်လှကြီးရဲ့၊ ကျမကဘာသိရမှာလဲ” “အေး အေး မသိလဲ ပြီးရော၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ကျုပ်ဖာသာကျုပ် အတွေးပေါက်ပြီး ပြုံးစိစိ နဲ့ သူ့ကိုပြောတော့ သူူက ပိုသိချင်တယ်နဲ့ တူတယ်။ အတင်း မရမက မေးတော့တာဘဲ။ “ဘာလဲ ဦးမောင်လှကြီး၊ ပြော ပြော” “အာ နင်ကလဲ ပြောလို့ မကောင်းပါဘူးဆိုမှ အတင်းမေးတော့တာဘဲ” “ဘာလို့ပြောလို့ မကောင်းရမှာလဲ၊ ဘာအကြောင်းမို့လဲ ပြော ပြော” “ဟ နင်သိပြီးသားလဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့” ဒီလိုနဲ့ သူကလဲ အတင်းမေး၊ ကျုပ်ကလဲ ဒါဘဲ အပ်ကြောင်းထပ်ပြောရင်း ဂျာအေး သူ့ အမေရိုက်တဲ့ ဇတ်ခင်းနေတာ အတော်ကြာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ “ကဲ နင်ဒီလောက် သိချင်နေတာ ရှေ့မျက်နှာ နောက်ထားပြီး ပြောရတာပေါ့။

နောက်မှ ငါ့ကို အဆိုးမဆိုနဲ့” “မဆိုပါဘူး၊ တခါထဲ ပြောဆိုမပြောဘူး ဈေးက ကိုင်နေသေးတယ်” “အော် နင်ကလဲ ပြောသင့်လား မသင့်လားလဲ ရှိသေးတယ်လေဟာ” “အမလေး ဒီလူနဲ့ ဒီလူ၊ ပြောပါဆိုမှ ရှည်နေသေးတယ် တခါတည်း” “ကဲ ဒီလောက် သိချင်တာ ပြောမယ်” ဆိုပြီး အော်ပြောရင်တောင် ဘယ်သူမှ မကြားတဲ့ နေရာမှာ သူ့ အနားနဲနဲတိုးလို့ လေသံကို နဲနဲနှိပ်ပြီး “နင် မုဆိုးမ ဖြစ်တာ နင့် ဟိုဟာ မှာ မှဲ့ပါလို့မဟုတ်လား” “ဘယ်လို ဘယ်လို ဦးမောင်လှကြီး ဘယ်ဟိုဟာလဲ” “အာ နင်ကလဲ၊ နင့် ဟိုဟာ ပါဆို။ နင့် မိန်းမ ဟဝှာလေဟာ၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား၊ ကဲ ပြော” ကျုပ်အပြောကို ခင်လှ ဘာသဘောကျတယ်မသိ၊ တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း ပြန်ပြောတယ်။ “ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်၊ ဦးမောင်လှကြီးကလဲ၊ ကြံကြံဖန်ဖန် လာပြောပြန်ပြီ”

“ဟဲ့ ကြံကြံဖန်ဖန် ပြောတာမဟုတ်ဘူးဟ၊ ငါ့ကို မှဲ့ကျမ်းကြေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သေချာပြောပြသွားတာ၊ အဲ့နေရာ မှဲ့ပါတဲ့ မိန်းမတွေက ယောက်ကျားယူရင် မုဆိုးမ ဖြစ်တတ်တယ်တဲ့၊ နင့်မှာ ပါတယ်မို့လား၊ ငါ့ကို မရှက်နဲ့ မှန်မှန်ပြော” “ဘယ်ကလာ ဦးမောင်လှကြီးများ ဘာရှက်ရမှာလဲ၊ အဲဒီနေရာမှာတော့ မပါ ပါဘူးတော်၊ ကျုပ်တကိုယ်လုံးမှာ မှဲ့က ရင်သားမှာသာရှိတာ၊ ရှိတာမှ သေးသေးလေးတောင် မဟုတ်ဘူး ထင်းနေတာ၊ ဟောဒီနေရာမှာ” ခင်လှက သူ့မှဲ့ရှိတဲ့ ညာဘက်ရင်သားနေရာကို အကျႌပေါ်က လက်ညိုးနဲ့ ထောက်ပြရင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဘဲပြောတယ်။ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းမရှိ။ မုဆိုးမ မို့လားတော့ မသိ၊ ကျုပ်ကလဲ အဲ့လို ပွင့်လင်းမှ သဘောကျတာနဲ့တော့ အံကိုက်။ “ဒါဆို နင်မုဆိုးမ ဖြစ်တာ အဲဒါနဲ့ မဆိုင်ဘူး ထင်တယ်၊ ကံတရားကြောင့်ဘဲလို့ ပြောရတော့မယ်ထင်တယ်၊

နင့်ယောက်ကျား ထွန်းသောင် ဆုံးတော့ နင်တို့ ညားတာ တနှစ်ကျော်ကျော်ဘဲ ရှိအုံးမယ် ထင်တယ်၊ “အင်း တနှစ်နဲ့သုံးလ ဘဲရှိသေးတာ၊ ခင်လှ ကံကို ဆိုးပါတယ်” “အေးပေါ့ဟာ။ သတ္တဝါ တခု ကံတခုပေါ့၊ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ၊ ဒါနဲ့ တခါတလေ နင့်ယောက်ကျားကို သတိမရဘူးလား” “ရတာပေါ့ ဦးမောင်လှကြီးကလဲ၊ မေးမှ မေးတတ်တယ်” “ဟဲ့ ငါပြောတာ ဟို ရိုးရိုးသားသား သတိရတာ မေးတာမဟုတ်ဘူးဟ” ကျုပ်က ရယ်ကျဲကျဲ နဲ့ သွေးတိုးစမ်းလိုက်တယ်။ ခင်လှက ကျုပ်ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့ လှမ်းမေးတာကို သဘောပေါက်ပုံနဲ့ ကျုပ်ပေါင်ကို လှမ်းရိုက်ရင်း “ဦးမောင်လှကြီး” လို့ သဘောပေါက်ပုံနဲ့ ကျုပ်ကို ခပ်ဆတ်ဆတ် လေသံနဲ့ ကျုပ်ကိုလှမ်းအော်တယ်။

အော်တယ်သာပြောသာ လေသံက မကြိုက်တဲ့ အသံမဟုတ်မှန်း ကျုပ်ချက်ခြင်းသိလိုက်တာကြောင့် အလျှော့မပေးဘဲ “ဘာလဲဟ၊ ငါက သိချင်လို့” “ဘာလို့ သိချင်ရတာလဲ” “အော် ငါတို့ အဖြစ်နဲ တိုက်ဆိုက်သလားလို့” “ဘာအဖြစ်လဲ” “နင်သိတဲ့ အတိုင်း သန်းမြလဲ ယောက်ကျားနဲ့ ကွဲပြီး ပြန်ရောက်လာတာ မို့လား၊ အဲဒီမှာ သူလဲ ခန ခန သတိရပြီး ငါနဲ့ ညားတာလေ၊ ဟား ဟား ဟား ဟား” “ဦးမောင်လှကြီးကတော့ ပြောပြီ၊ သန်းမြတော့ ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျုပ်မှာတော့ သတိရလဲ ညားမဲ့သူ မရှိပါဘူးတော်” “ပြောပါ နင်တကယ်သတိရလား” ခင်လှ ချက်ခြင်း မဖြေ၊ ကျုပ်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။ ကျုပ်ကလဲ ခင်လှကို ကြည့်တယ်။ ကြည့်ရင်း ကျုပ်ရင်ထဲ တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ သွေးပူလာသလိုဘဲ၊ ပြောင်ကြီးတောင် နဲနဲတင်းလာတယ်။

ကျုပ်တို့ အချင်းချင်း မျက်စိချင်း ခနဆုံပြီး ခင်လှ ပြုံးတုန်းတုန်း လုပ်ရင်း ဟိုဘက်လှည့်သွာားတယ်။ ပြီးတော့ “ရတာပေါ့ ဦးမောင်လှကြီးကလဲ၊ မရဘဲ နေမလား၊ ဟွန်း ဘာတွေ လျှောက်မေးနေမှန်း မသိဘူး၊ မပြောလိုက်ချင်ဘူး” တဲ့ကျုပ်နဲနဲ သဘောပေါက်သွားတယ်၊ လူသူမနီးတဲ့ ဒီလိုနေရာမှာ ကျုပ်နဲ့ ခင်လှ နှစ်ယောက်ထဲ။ သူ့စိတ်ထဲလဲ တခုခု ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ကျုပ်သိလိုက်ပြီ၊ “ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ၊ ငါသိတယ် ငါသိတယ်” ကျုပ်က ရယ်ကျဲကျဲ နဲ့ လှမ်းပြောလိုက်တော့ သူက “ဘာသိတာလဲ၊ ဦးမောင်လှကြီးနော်” “နင်သတိရတာ ကိုပြောတာလေ၊ ငါသိတာပေါ့၊ ထွန်းသောင်ကြီး အကြောင်း၊ ဒီကောင်လား အရင်က ငါတို့ သူ့ကို ထွန်းတောင်လို့ ခေါ်တာ၊ တောင်လွန်းလို့ မိန်းမ မြန်မြန်ရတာလေ ဟား ဟား ဟား ဟား” “ဦးမောင်လှကြီးကတော့ ပြောပြီ ခစ် ခစ်” “အမယ် ငါပြောတာ မဟုတ်တာကျနေတာဘဲ၊

ကဲပြော တနေ့ဘယ်နှစ်ခါလဲ ဟား ဟား ဟား” “သွား . . ဦးမောင်လှကြီးရော မတောင်တာကျနေတာဘဲ၊ တောင်လွန်းလို့ သန်းမြနဲ့ ညားတာမဟုတ်ဘူးလား” “ဟား ဟား ဟား ဟား အေးပေါ့ဟ” “ခစ် ခစ် ခစ် ဦးမောင်လှကြီး ပုံကြည့်တာနဲ့ ဘယ်လောက်တောင်မှန်း လူတိုင်းသိတယ်။ ဒါကြောင့် ရွာထဲက ကောင်မတွေ ပြောနေကြတာ ဒီလောက် ထတဲ့ သန်းမြ မောင်လှ နဲ့ တွေ့မှ ငြိမ်ကျသွားတာ တဲ့ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်” ရွာထဲကကောင်မတွေ တကယ်ပြောတာလား၊ ခင်လှဘဲလုပ်ဇတ်ထွင်တာလားမသိ။ ဒီအပြောနဲ့ဆို အခြေနေက ကောင်းမှန်း ကျုပ်သိလိုက်ပြီ။ “ဟား ဟား ဟား ဟား နင်ပြောတာမှန်တယ်၊ အခုတောင် နင့်နဲ့ တွေ့ပြီး တောင်နေပြီနော်” တဟားဟားနဲ့ စသလိုနောက်သလို ပြောရင်း သူ့လက် လမ်းဆွဲလိုက်တယ်၊

“အဲ့ ဦးမောင်လှကြီးကလဲ . . . .” သူ့လေသံ မဆုံးခင်မှာ ကိုယ်ပါ လှမ်းဖက်လိုက်တော့ ခင်လှက လေသံခပ်ပျော့ပျော့နဲ့ “ဦးမောင်လှကြီးရယ် ခင်လှကို အထင်တော့ မသေးပါနဲ့နော်” ညင်းတာတော့ မဟုတ်၊ သူ့ပုံက ခံလဲခံချင်တယ်။ အထင်သေးမှာလဲ စိုးတဲ့သဘောလို ဖြစ်နေတာမို့ “မသေးပါဘူးဟာ၊ ငါ နင့်ကို နားလည်ပါတယ်။ ငါလဲ နင့်လိုပါဘဲဟာ” “ဦမောင်လှကြီးကလဲ ပြောပြီ၊ ဦးမောင်လှကြီးက မိန်းမနဲ့ဟာ” “မိန်းမနဲ့ ဆိုပေမဲ့ ခု သန်းမြက ငါကို အနားမကပ်မခံတော့ဘူးဟ” “ဒီလောက်တောင်တဲ့သူ အနား အကပ်မခံဘဲ နေမလား၊ လျှောက်ပြောနေ” “နင်မသိပါဘူးဟာ၊ ငါတို့အကြောင်း။ သန်းမြက အခုတလော ဘာဖြစ်တယ် မသိဘူး၊ ငါ့ကို အကပ်ကိုမခံတော့တာ၊ သူရိုးသွားလို့နေမှာပေါ့”

“ဒါကြောင့် ခု ခင်လှကို လာကပ်တာပေါ့လေ ဟုတ်လား” “ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဒါကတော့ နင်နဲ့ငါက လိုအပ်တာချင်းတူနေတာကိုး၊ လူဆိုတာ လိုအပ်တာ တူမှ ပေါင်းလို့ရတာဟ” “ခစ် ခစ် ဦးမောင်လှကြီးက ပြောတတ်တယ်” “ဟဲ့ ငါပြောတာ မဟုတ်လို့လား၊ လာ လာ ငါ့ပေါင်ပေါ် အိပ်ချလိုက် တော်ကြာ အဝေးကတယောက်ယောက်ဖြတ်သွားရင် နှစ်ယောက်ပူးနေတာ မြင်သွားလို့ လာစပ်စုနေအုံးမယ်” “ဟွန်း ဦးမောင်လှကြီးက ရိုးမလိုလိုနဲ့ ဉာဏ်ချည်းဘဲ” ပါးစပ်ကသာ ပြောပေမဲ့ ခင်လှက ဘေးဘီ လှမ်းကြည့်ပြီး ကျုပ်ပေါင်ပေါ် လှဲချလိုက်တယ်။ ပေါင်ကြားက ပြောင်ကြီးကတော့ စားရတော့မယ်မှန်း သိလို့လား မသိ တော်တော်လေးကို တင်းနေပြီ၊ ကျုပ်က ခင်လှ ခေါင်းကို သေသေချာချာ ကျုပ်ပေါင်ကြားထဲ ဆွဲထည့်လိုက်တော့ တင်းနေတဲ့ ပြောင်ကြီးက ခင်လှ ခေါင်းနဲ့ ထိရော။

“အမလေး ဘာကြီးလဲဟ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်” “သိချင်ရင် ကိုယ့်ဖာသာကြည့်၊ ငါက ခု နင့် နို့က မှဲ့ကို ကြည့်မလို့” “ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်” ပြောရင်း ကျုပ်ပေါင်ပေါ် ခေါင်းတင်ပြီး ပက်လက်လဲနေတဲ့ ခင်လှ အကျီကို တလုံးချင်း ဖြုတ်လိုက်တယ်။ ခင်လှက ကျုပ်ကြယ်သီးဖြုတ်နေတာကို မညင်း။ “ဦးမောင်လှကြီးနော်၊ ခင်လှက ကိုထွန်းသောင်ဆုံုးကတည်းက ဘယ်သူနဲ့မှ ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ အထင်တော့ မသေးနဲ့၊ ခု ဦးမောင်လှကြီး မို့လို့” “ဒါတွေ ငါနားလည်ပါတယ် ခင်လှရာ၊ နင်ပြောမနေနဲ့၊ ခု ငါ့ကို ထွန်းသောင်လို့ဘဲ သဘောထားလိုက်” “ဦးမောင်လှကြီကရော ခင်လှကို သန်းမြ လိုသဘောထားမှာမို့လို့လား” “ငါက နင့်ကို သန်းမြ လို့တော့ သဘောမထားပါဘူး။

နင်က ပိုလှနေတဲ့ဟာ၊ နင့်ကို နင်လို့ဘဲ သဘောထားမယ်” “ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဦးမောင်လှကြီး ကတော့လေ ပြောတတ်တယ်” ပြောရင် အကျႌကြယ်သီးတွေ ပြုတ်တော့ ဘော်လီကို ဆွဲလှန်ရင်း ထင်းနေအောင် ပေါ်နေတဲ့ မှဲ့ကို လက်နဲ့ အသာပွတ်ကြည့်ရင်း “မှဲ့က နင့်ရင်သားမှာ ထင်းကနဲဘဲဟ၊ ဒါကြောင့်ထင်တယ် နင့်နို့တွေ ထွားတာ၊ ငါက အဲလိုမှ ကြိုက်တာ” ပြောလဲပြော လက်က နို့အုံကြီးကို ဆုတ်လို့၊ အိကနဲ အိကနဲ ခင်လှနို့ ကိုင်လို့ကေင်းချက်၊ ကိုင်နေရင်း အားမရတော့ ကုန်းစို့လိုက်တယ်။ “အိ” ခင်လှဆီက အိ ကနဲ အချက်အသံထွက်ပြီး တိတ်သွားတယ်။ ခနလေးကြာတော့ တဟင်းဟင်း နဲ့ အသက်ရှုသံ ခပ်ပြင်းပြင်းထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့ သူ့လက်က ကျုပ် ခန္တာကိုယ် ကိုဟိုပွတ်ဒီပွတ်နဲ့၊ နောက် အလိုလို ကျုပ်ပေါင်ကြားထဲ ဝင်လာပြီး ပြောင်ကြီးကို ဖမ်းဆုတ်လိုက်တယ်။

အဲဒါမှ ကျုပ်ကြိုက်တာ၊ ခင်လှနို့က ထွားကလဲထွား၊ ကိုင်လို့လဲကောင်း၊ စို့လို့လဲ ကောင်းတာမို့ အတော်ကြာတယ်၊ တမောစို့ပြီးမှ “ခင်လှ” “အင်” “နင် ရွာထဲက ရေခဲချောင်းစားဖူးလား” “အင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ” “အော် ငါ့ ရေခဲချောင်း စားမလားလို့” “ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဦးမောင်လှကြီးဟာက ရေခဲချောင်းလဲ မဟုတ်ဘူး၊” ပါးစပ်က ပြောပေမဲ့ ခင်လှ ပက်လက်လှဲနေရာက ကျုပ်ဘဲ စောင်းလို့ ကျုပ်ကောင်ပြောင်ကြီးကို မျက်နှာချင်း ဆိုင်လိုက်တယ်။ သေချာကိုင်ကြည့်ရင်း သူ့ နှုတ်ခမ်းကို ဝက်လိုစူလို့ ပြောင်ကြီးနဲ့ တေ့လိုက် ခွာလိုက် လုပ်ကစားနေရင်း “ဦးမောင်လှကြီးရော ဘိန်းမုံ့ စားဖူးလား ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်” သူ့အပြောကို ကျုပ် ချက်ခြင်း သဘောပေါက်တာမို့ “ဘာလဲ နင့်ယေက်ကျား ထွန်းသောင်ကြီးက ဘိန်းမုံ့ ကြိုက်လို့လား”

“အင်း အရမ်းကြိုက်တာ” “သူကြိုက်တာလား နင်ကြိုက်တာလား” “ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်” ကျုပ်ဘာမှမပြောတော့၊ ကျုပ် ခင်လှ ဘေးပြောင်းပြန်အိပ်ချလိုက်တယ်၊ ကျုပ်ခေါင်းက ခင်လှတင်ပါးနား၊ သူ့ ထမီကို ဆွဲဖြေချလို့ ကျုပ်မျက်နှာပေါ် ဆွဲတင်လိုုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ပြောင်ကြီး ခင်လှပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားမှန်း ကျုပ်သိလိုက်တယ်။ ခင်လှခြေထောက်တွေကို ကွေးလို့ ကျုပ်ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်သလို ပုံစံပြောင်းလိုက်တော့ သူ့ရဲ့ ဘိန်းမုံ့ကြီးက ကျုပ်မျက်စိရှေ့ ထင်းကနဲ။ ဆုံးသွားတဲ့ သူ့လင် ကြိုက်လဲကြိုက်စရာဘဲ၊ အမွေးတွေထူလပြစ်နဲ့ မဲတူးနေတဲ့ မုံ့မျိုးမဟုတ်၊ အမွေးကခပ်ပါးပါးနဲ့ နှုတ်ခမ်းသားက ညိုတိုတို ဖြစ်နေပေမဲ့ အကွဲကြောင်းအထဲက နီရဲလို့ အရည်ကြည် တစို့စို့နဲ့ အစေ့ကို ပြူလို့၊ ကြည့်တာနဲ့ ဖိစုတ်ချင်စရာကောင်းနေတာ။

ကျုပ်လဲ သေသေချာချာကြည့်ရင်း သူ့တင်ပါးကို သေချာကိုင်ပြီး ကျုပ်ပါးစပ်ဝ တေ့ချလိုက်တယ်၊ “အီး . . .” ခင်လှဆီက ရုတ်တရက် အသံကြားရပြီး ပြန်ပျောက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ပြောင်ကြီးဆီက နွေးကနဲ နွေးကနဲ နဲ့။ နှစ်ယောက်သား အပေးအယူ မျှနေတာ ဘယ်ညာလူးလို့၊ ခင်လှက အပေါ်ရောက်လိုက်၊ ကျုပ်က အပေါ်ရောက်လိုက်၊ နောက်ဆုံး ကျုပ်မရတော့၊ ခင်လှရေ ငါထွက်ပဟ ဆိုပြီး တဗြစ်ဗြစ် နဲ့ အားရပါးရ ပန်းထွက်တော့တာဘဲ။ အဲဒီမှာ နှစ်ယောက်သား ညိမ်ကျသွားတာ။ခနလောက် ညိမ်နေပြီး “အမလေး ခင်လှရယ် ဘယ်လိုများ စုတ်ထည့်လိုက်တာလဲဟ၊ ငါတောင် မအောင့်နိုင်ဘူးဖြစ်သွားတယ်” ကျုပ်က ငုတ်တုတ်ထထိုင်လို့ မောဟိုက်သံနဲ့ ပြောတော့ ခင်လှက တခစ်ခစ်ရယ်တယ်။

သူ့ပုံကြည့်ရတာ ဘာမှမဖြစ်သလိုနဲ့ ကျုပ် သူ့ကို လုပ်ပေးတာ ထိမှထိရဲ့လားလို့ သံသယဝင်လာတာမို့ လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ “ဟဲ့ နင့်ကိုငါ လုပ်ပေးတာရော ကောင်းရဲ့လား” “ဦးမောင်လှကြီးကလဲ . . ဘာတွေ လာမေးနေတာလဲ” “ဟဲ့ ငါလုပ်တာ ကောင်းမကောင်း သိချင်တာပေါ့ဟ၊ ပြောစမ်းပါ” “မသိဘူးလား ဒီမှာ ဒီလောက် လူးနေတာ၊ တခါတည်း လူကို မနားတမ်း လုပ်နေတဲ့ဟာ၊ ဒီမှာ အသက်တောင်ရှုလို့ မရတော့ဘူး ဟွန်း” ခင်လှက ညုတုတု နဲ့ ပြန်ပြောတဲ့ လေသံကြောင့် ကျုပ်မှာအမောပြေရုံက စိတ်ကပြန်လည်လာသလိုတောင် ဖြစ်လာတယ်။ “ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ နင့်ဘိန်းမုံ့က တကယ်စားကောင်းတယ်ဟ၊ ငါလုပ်တာ နင်ရော ပြီးလား” “ပြီးလိုက်တာမှ ဦးမောင်လှကြီးရယ်၊ တရှုးရှုးနဲ့ ပန်းနေတာ ဦးမောင်လှကြီးကို အားတောင်နာတယ်” “ဟဲ ဟဲ ဒါမျိုးက အားမနာရဘူးဟ၊ ပန်းသာပန်း၊ များများပန်းလေ ငါကြိုက်လေဘဲဟ”

စကားသာပြောနေပေမဲ့ ခင်လှက ပက်လက်လဲနေရာက မထ၊ ကျုပ်လဲ ပြီးသာပြီးသွားတယ် အာသာကမပြေ သလိုလို၊ သူ့အပြော နဲ့ အမူအယာကို ကြည့်ပြီး စိတ်က ပြန်ထလာတာမို့ သူ့ပေါင်ကြားထဲ ဝင်ထိုင်ရင်း သူ့ခြေထောက်ကို ဆွဲမလို့ ကျုပ်ကောင်ပြောင်ကြီကို သူ့ ဘိန်းမုံ့နဲ့ ကပ်ပေးလိုက်တယ်။ ခင်လှက ကျုပ်အဖြစ်ကို ပြုံးကြည့်ရင်း ကျုပ်အလိုုကျ ခြေမြှောက်ပေးတယ်။ သူလဲ မဝသေးတဲ့ပုံ။ ဘိန်းမုံ့နံ့ ရတာနဲ့ အန်ထားလို့ ခေါင်းစိုုက်သယေယာင်ယောင် ဖြစ်နေတဲ့ ပြောင်ကြီးက ချက်ခြင်း ခေါင်းပြန်ထောင်လာတော့တာဘဲ။ ဒါမျိုးဆို ကျုပ်ကောင်ပြောင်ကြီးက စိတ်ချရတယ်။ ၃ ချီလောက်တော့ မနားတမ်းခေါင်းထောင်နိုင်တဲ့ကောင်။ သူ့ဘိန်းမုံ့ကို ပြောင်ကြီးလာထောက်တာနဲ့ ခင်လှဆီက “ဖြေးဖြေးအရင်လုပ်နော် ဦးမောင်လှကြီး၊ ခင်လှ မလုပ်တာအရမ်းကြာပြီ”

“အေးပါ ငါသိပါတယ်ဟ” ကျုပ်လဲ အချိန်မဆိုင်းဘဲ ခေါင်းထောင်နေတဲ့ ပြောင်ကြီးကို စိုရွှဲ ချွဲအိ နူးညံ့နေတဲ့ ခင်လှဘိန်းမုံ့ထဲ အသာဘဲ ဖိထိုးလိုက်တော့ ခပ်လွယ်လွယ်ဘဲ တထစ်ချင်းတိုးဝင်သွားတော့တာပါဘဲ။ ဒီကောင်မ မလုပ်တာ အရမ်းကြာပြီ ပြောပေမဲ့ အပေါက်ကတော့ ပိတ်မနေ၊ ဧကန္တ သူ့လင် ထွန်းသောင်ကို သတိရတိုင်း ခရမ်းသီးနဲ့ စခန်းသွားနေလား မသိ။ သူ့အိမ်နောက်ဖေးမှာလဲ တနိုင်စာ ခရမ်းစိုက်ခင်းနဲ့။ အဆုံထိ ပြောင်ကြီးကို ထိုးသွင်းပြီး ခင်လှ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မျက်စိလေးမှေးလို့ ပြုံးတုံးတုံး မျက်နှာပေးနဲ့ ပါးစပ်မပွင့်တပွင့်ဟလို့၊ ကြည့်စမ်း အပြည့်အဝ ကို အရသာ ခံနေတာ။ သူ့ပုံကြည့်ပြီး ကျုပ်တော်တော် အားတက်လာတယ်။

စောစောက မောတာတွေတောင် ဘယ်ပျောက်သွားမှန်း မသိ။ ဒါနဲ့ဘဲ ပြောင်ကြီးကို အသာဆွဲထုတ်လို့ ခပ်ဖိဖိလေး ထပ်သွင်းကြည့်တယ်။ ဒါလဲ ရှောရှောရှူရှူ ပလွပ်ကနဲ ဝင်သွားတာပါဘဲ။ လေး ငါး ချက်လောက် အသာစမ်းပြီး ကျုပ်အားပါတဲ့ ဆောင့်ချက်တွေ တန်းသွင်းတိုက်တာ ခင်လှ ပါးစပ် မပွင့်တပွင့်ကနေ ခပ်ကျယ်ကျယ်လေး ဟ သွားတာဘဲ ရှိတယ်။ မျက်နှာပေးကမပြောင်း၊ မထီမဲ့မြင် မျက်နှာပေးနဲ့ ကျုပ်လုပ်နေတာ မမှု့တဲ့ ပုံမို့ ကျုပ် အသားကုန်ဘဲ မနားတမ်းဆောင့်ပေးလိုက်တာ ခင်လှ နို့အုံကြီးဆို ပင်လယ်လှိုင်းထနေသလို ယန်းလို့။ အဲဒီတော့မှ ခင်လှ ဆီက တအအ နဲ့ အသံထွက်လာပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွကိုက်လို့ မျက်စိပွင့်လာပြီး ကျုပ်ကို ကြည့်တယ်။ ကျုပ်ကလဲ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး လုပ်နေမို့ ချက်ခြင်းဘဲ အကြည့်ချင်းဆုံတာပေါ့။

ကျုပ်လဲ မောနေတာမို့ ဆောင့်ချက်ကိုရပ်ပြီး အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလို့ သူ့ကို လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ “ပြီးသွားလို့လား” “အင်း၊ ဦးမောင်လှကြီး အရမ်းကြမ်းတာဘဲ” မျက်နှာပေးက ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်တဲ့ လေသံက မခံနိုင်တဲ့ လေသံမဟုတ်။ သဘောကျတဲ့လေသံ။ “မကြမ်းပါဘူးဟ၊ ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့၊ ဒါတောင် ငါကလျှော့ထားတာဟ” ကျုပ်ကလဲ ပြောရင်း ဖြဲကားထားတဲ့ သူ့ပေါင်နှစ်ချောင်းကို စုလို့ ဘိုက်ပေါ်တွန်းတင်လိုက်တယ်။ ကြွတက်လာတဲ့ သူ့ဘိန်းမုံ့ကို တချက် နှစ်ချက်လောက် ဖိအဆောင့်မှာ “နားပါအုံးလား ဦးမောင်လှကြီးရယ်တဲ့” ကြည့်ရတာ သူလဲ နားချင်ပုံဘဲ၊ ကျုပ်ကလဲ ခန နားချင်တာနဲ့ အတော်ဘဲ။ ခန နားပြီး နင်အပေါ်က စိတ်ကြိုက်လုပ် ဟုတ်လား လို့ပြောရင်း မနားခင် အဆစ်ယူတဲ့ သဘောနဲ့ လေးငါးချက်လောက် ဆက်တိုက်လေး ဆောင့်ပြီး သူ့ဘေးလှဲချလိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်လုံးက အတွေ့ကြုံ ရှိပြီးသားမို့ အထူးပြောနေစရာ မလိုတော့။ အခြေအနေက အားနာစရာလဲ မလိုတော့။ နှေးနှေးတလှည့် မြန်မြန်တလှည့်၊ နားလိုက် လုပ်လိုက်နဲ့ ခင်လှနဲ့ ကျုပ် ပုံစံမျိုးစုံ သုံးပြီး စခန်းသွားလိုက်တာ ညနေစောင်း အိမ်ပြန်တော့ ကျုပ်မှာ ဒူးတောင် ချောင်လို့။ ကျုပ်လဲ ခုမှဘဲ အဆင်ပြေသွားတယ်။ မအေးကိုလဲမေ့၊ သန်းမြ အကပ်မခံလဲ ဂရုမစိုက်တော့။ ခင်လှလောက် ကျုပ်အပေါ် ဘယ်သူမှ မကောင်းမှန်း ကျုပ်ကောင်းကောင်းသိသွားတယ်။……ပြီးပါပြီ။

Zawgyi
ဘုန်းကြီးဘဝ နဲ့ ကျုပ် စိတ်တော်တော် ပြန်ငြိမ်သွားတယ်။ ခု ဘုန်းကြီး လူထွက်ပြီး သန်းမြ နဲ့ ပြန်နေတော့ အရင် အတိုင်းပါဘဲ၊ သန်းမြလဲ ကျုပ်နား ကပ်ကို မကပ်တော့၊ ည အိပ်ချိန်တောင် တယောက်နဲ့ တယောက် ခပ်ခွာခွာ။ ကြည့်ရတာ သန်းမြ ဒီကိစ္စ အရင်လို စိတ်ဝင်စားပုံ မရတော့သလိုဘဲ၊ ကျုပ်ကလဲ နေသားနဲနဲကျနေပြီဆိုတော့ အရင်ကလိုတောင်းမနေတော့၊ ဒီတော့ သန်းမြနဲ့ ကျုပ်လဲ လင်မယား ဆိုပေမဲ့ လင်မယား အရာမမြောက်တောင် အတော်ကြာပေါ့။ ကျုပ် ဘုန်းကြီး လူထွက်ရတာလဲ လယ်လုပ်ငန်း ပြန်စချိန်ရောက်လို့ ဆိုရမယ်။ ဒီတော့ ကျုပ်လဲ လယ်ထဲ နေ့တိုင်းသွား၊ ထုံးစံအတိုင်း လုပ်စရာ ရှိတာ ကြိုလုပ်ပေါ့။ ကောက်စိုက်ချိန်တော့ မကျသေးပါဘူး။ ခုမှ လယ်ကွင်း ရေတင်ခါစ၊ တချို့ကွင်းတွေဆို ရေတောင် မတင်သေးဘူး။ ဒီတော့ ကျုပ်လဲ တနွေလုံးပြစ်ထားတဲ့ ကျုပ်တဲလေး ပြင်သင့်တာပြင် ကန်သင်းရိုးလေး ဖို့တန်ဖို့ ပေါ့၊ လယ်ထဲဘဲ တနေ့နေ့ အချိန်သွားဖြုန်းနေလိုက်တယ်။

အိမ်မှာနေလဲ ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ။ ဒီနေ့လဲ လုပ်စရာလေး နဲနဲပါးပါး လုပ်ပြီး လယ်တဲထဲ ဆေးလိပ်တိုလေးနဲ့ မှိန်းနေတုန်း ဗြုံးဆို ခင်လှ ပေါက်ချလာတယ်။ မျက်စိတဆုံး မြင်နေရတဲ့ လယ်ကွင်းပြင်ကို ငေးပြီး ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနေတာမို့ ဒီကောင်မ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ရောက်လာမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘူး။ ဦးမောင်လှကြီး ဆိုပြီး ကျုပ်နာမည်ခေါ်လို့ လယ်တဲထဲ ဝင်လာမှ တွေ့လိုက်တာ။ ခင်လှ ဆိုတာ ကျုပ်တို့ ရွာထဲက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မုဆိုးမ ဖြစ်နေတာ။ ပြောရရင် ကျုပ်နဲ့ ဖြစ်ဖူးတဲ့ မတူး တို့နဲ့ အရွယ်တူပေါ့။ သူ့လင်က မနှစ်က ကျုပ်လို ပိုးထိတာ။ ကျုပ်က ကံကောင်းလို့ မသေပေမဲ့ သူ့လင် ကိုထွန်းသောင် ကတော့ ကုလို့ မမှီလို့ အသက်ပါ ပါသွားတာ။ အိမ်ထောင်ကျတာဖြစ် တနှစ်ကျော် နှစ် နှစ် အများဆုံး ရှိအုံးမယ် ထင်တယ်။

ခုတော့ မုဆိုးမ ဖြစ်ပြီး သူ့တယောက်ထဲ ဖြစ်သလို ရုန်းကန်နေလေရဲ့။ “ဟဲ့ ဘာတုန်းဟ” သူခေါ်တော့ ကျုပ်ကလဲ ပြန်ထူးပြီး ဝင်လာတဲ့ ခင်လှ ကိုကြည့်မိတယ်။ ဒီကောင်မ မတွေ့တာတောင် အတော်ကြာပြီ၊ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး နဲ့ ကြည့်လို့ကောင်းသား၊ ရွာသူဆိုတော့ ထမီက တိုတို၊ ပုဝါစုတ်လေး ခေါင်းပေါင်းလို့၊ ဝလာလို့ ထင်ပါရဲ့ ရင်ဖုံးအကျီက ခပ်ကြပ်ကြပ် ဖြစ်နေတော့ သူ့ရင်ကို မနဲတင်းအောင် ဆွဲထားသလိုဖြစ်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်လေးနဲ့ဖေါင်းနေတာ ကြည့်လို့တောင် ကောင်းသေး။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဦးမောင်လှကြီးရေ၊ အားနေတာနဲ့ လျှောက်လာတာ၊ ပြီးတော့ ဦးမောင်လှကြီးကိုလဲ မေးစရာ ရှိလို့” “ဘာမျာလဲဟ” “တခြားမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီနှစ် ဦးမောင်လှကြီး လယ်မှာ ကောက်စိုက်ဘို့ လူပြည့်သွားပြီလားလို့” “ဘာလဲ နင် ငါ့လယ်မှာ လာစိုက်မလို့လား” “အင်း၊ အဲဒါလဲ လာမေးတာ” “ဒါဆိုရပါတယ်၊

အချင်းချင်းတွေဘဲ၊ လာစိုက်” “ဒါဆိုလဲ ကျေးဇူးပါဘဲတော်” ပြောရင်း ဆိုရင်း ခင်လှက ကျုပ်ဘေး ဝင်ထိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ခေါင်းမှာ ပေါင်းထားတဲ့ ပုဝါကို ဖြုတ်ပြီး မျက်နှာကို ဟိုတို့ ဒီတို့ လုပ်ရင်း “မိုးဦးကျသာ ဆိုတယ် ခုထိ ပူတုန်း” “အေးဟ ပူလွန်းလို့ ငါတောင် အဝတ်မကပ်နိုင်ဘူး၊ ဒီလို အပူမျိုးနဲ့ ဒီနှစ် ရေတောင် တင်ပါ့မလားဘဲ၊ မိုးကလဲ နည်းလိုက်တာ” ကျုပ်ကလဲ ထုံးစံအတိုင်း တယောက်ထဲလဲ ဖြစ်ပြန်ဆိုတော့ အပေါ်ပိုင်းက တုံးလုံး၊ လုံချည်တိုကိုတော့ ပေါင်ကြားစုထည့်လို့ တင်ပလင်ခွေ ဒူးပေါ်ပေါင်ပေါ် ထိုင်နေတာ။ “ဟုတ်တယ်နော် ဦးမောင်လှကြီး၊ ခါတိုင်း ဒီအချိန်ဆို မိုးကကောင်းကောင်းရွာနေပြီ၊ ဒီနှစ်မှ မိုးကလဲ နောက်ကျလိုက်တာ” ပြောရင်း ခါးလောက်ဘဲ အဝတ်ရှိတဲ့ ကျုပ်ခန္တာကို မျက်လုံးဝေ့ကြည့်တာ သတိထားမိတယ်။

ဒီကောင်မ ဒီကိစ္စ တခုထဲနဲ့တော့ ငါ့ဆီရောက်တာ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီကိစ္စက ရွာထဲတွေ့ လှမ်းမေးလိုက်လဲ ရတဲ့ဟာကို ဘာကြောင့် ခြေရှည်ပြီး ငါ့လယ်ထဲထိ ရောက်လာလဲ မသိဘူး၊ တွေးမိပြီး စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်တယ်။ “တွေ့တုန်းစပ်စုအုံးမယ်၊ နင်ကိုကြည့်ရတာ ချောလို့လှလို့ အရွယ်ကလဲ ငယ်၊ ရုပ်ရည်လေးကလဲရှိ၊ တယောက်ထဲ ရုန်းကန်နေရတာ၊ မပင်ပန်းဘူးလား၊ တပင်လဲ တပင်ထူ ဘို့ မစဉ်းစားတော့ဘူးလား” “အမလေး ပြောမှ ပြောတတ်တယ် ဦးမောင်လှကြီးရယ်၊ ကျမလို မုဆိုးမ ဘယ်သူ ယူမတုန်း” “ဟ မုဆိုးမ ဆိုပေမဲ့ နင်က လှတုန်း ပတုန်း ဆိုတော့ ကြိုက်တဲ့သူပေါ်ပြီး ယူမဲ့သူ ရှိမှာပေါ့ဟ” “မရှိပါဘူးတော်၊ မုဆိုးမ ဆိုမှ ဘယ်သူကယူမလဲတော့၊ ပြီးတော့ ခင်လှက ဘာလှလို့လဲ၊ ရွာထဲက အပျိုတွေက ခင်လှထက် အများကြီး သာပါ့တော်၊

ယူချင်းယူ သူတို့ သွားယူမှာပေါ့” “အေးလေ ဒါလဲဟုတ်တာဘဲ၊ မုဆိုးမ ဆိုတော့လဲ ခက်သား၊ နင်ကလဲ ကံဆိုးပါတယ်၊ နင့်ယောက်ကျားက ပိုးထိတာ အသိနောက်ကျလို့ ဖြစ်သွားတာ၊ ငါ့လိုသာ အသိစောရင် ကုရင် မှီတယ်” “ကုသိုလ်ကံပေါ့ ဦးမောင်လှရယ်၊ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ” ကျုပ် အဖြစ်နဲ့ယှဉ်ပြောရင်းနဲ့ ကျုပ် မအေး ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။ ခင်လှ သူလဲ မအေးလို ဖြစ်နေလို့ များလား၊ ဒါကြောင့် သူ မုဆိုးမ ဖြစ်တာထင်တယ်။ စဉ်းစားမိတာနဲ့ လွှတ်ကနဲ ပါးစပ်က ထွက်သွားတယ်။ ကျုပ်ဝသီ ကိုက ဒီလိုဘဲ၊ “ငါ အခုမှ စဉ်းစားမိတယ်၊ နင် မုဆိုးမ ဖြစ်တဲ့ အကြောင်း . . .” ပြောရင်းတမ်းလမ်း ကျုပ် တိကရဲ ရပ်သွားတယ်။ ဟိုက် သူက မိန်းခလေး ပြောလို့ မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်လို့ စဉ်းစားမိပြီး စကားကို လျှောချလိုက်တယ်။

“အာ . . နင့်ကို ပြောလို့ မဖြစ်ပါဘူး၊ နင်လဲ သိချင်သိမှာပေါ့” “ဘာများလဲ ဦးမောင်လှကြီးရဲ့၊ ကျမကဘာသိရမှာလဲ” “အေး အေး မသိလဲ ပြီးရော၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ကျုပ်ဖာသာကျုပ် အတွေးပေါက်ပြီး ပြုံးစိစိ နဲ့ သူ့ကိုပြောတော့ သူူက ပိုသိချင်တယ်နဲ့ တူတယ်။ အတင်း မရမက မေးတော့တာဘဲ။ “ဘာလဲ ဦးမောင်လှကြီး၊ ပြော ပြော” “အာ နင်ကလဲ ပြောလို့ မကောင်းပါဘူးဆိုမှ အတင်းမေးတော့တာဘဲ” “ဘာလို့ပြောလို့ မကောင်းရမှာလဲ၊ ဘာအကြောင်းမို့လဲ ပြော ပြော” “ဟ နင်သိပြီးသားလဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့” ဒီလိုနဲ့ သူကလဲ အတင်းမေး၊ ကျုပ်ကလဲ ဒါဘဲ အပ်ကြောင်းထပ်ပြောရင်း ဂျာအေး သူ့ အမေရိုက်တဲ့ ဇတ်ခင်းနေတာ အတော်ကြာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ “ကဲ နင်ဒီလောက် သိချင်နေတာ ရှေ့မျက်နှာ နောက်ထားပြီး ပြောရတာပေါ့။

နောက်မှ ငါ့ကို အဆိုးမဆိုနဲ့” “မဆိုပါဘူး၊ တခါထဲ ပြောဆိုမပြောဘူး ဈေးက ကိုင်နေသေးတယ်” “အော် နင်ကလဲ ပြောသင့်လား မသင့်လားလဲ ရှိသေးတယ်လေဟာ” “အမလေး ဒီလူနဲ့ ဒီလူ၊ ပြောပါဆိုမှ ရှည်နေသေးတယ် တခါတည်း” “ကဲ ဒီလောက် သိချင်တာ ပြောမယ်” ဆိုပြီး အော်ပြောရင်တောင် ဘယ်သူမှ မကြားတဲ့ နေရာမှာ သူ့ အနားနဲနဲတိုးလို့ လေသံကို နဲနဲနှိပ်ပြီး “နင် မုဆိုးမ ဖြစ်တာ နင့် ဟိုဟာ မှာ မှဲ့ပါလို့မဟုတ်လား” “ဘယ်လို ဘယ်လို ဦးမောင်လှကြီး ဘယ်ဟိုဟာလဲ” “အာ နင်ကလဲ၊ နင့် ဟိုဟာ ပါဆို။ နင့် မိန်းမ ဟဝှာလေဟာ၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား၊ ကဲ ပြော” ကျုပ်အပြောကို ခင်လှ ဘာသဘောကျတယ်မသိ၊ တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း ပြန်ပြောတယ်။ “ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်၊ ဦးမောင်လှကြီးကလဲ၊ ကြံကြံဖန်ဖန် လာပြောပြန်ပြီ”

“ဟဲ့ ကြံကြံဖန်ဖန် ပြောတာမဟုတ်ဘူးဟ၊ ငါ့ကို မှဲ့ကျမ်းကြေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သေချာပြောပြသွားတာ၊ အဲ့နေရာ မှဲ့ပါတဲ့ မိန်းမတွေက ယောက်ကျားယူရင် မုဆိုးမ ဖြစ်တတ်တယ်တဲ့၊ နင့်မှာ ပါတယ်မို့လား၊ ငါ့ကို မရှက်နဲ့ မှန်မှန်ပြော” “ဘယ်ကလာ ဦးမောင်လှကြီးများ ဘာရှက်ရမှာလဲ၊ အဲဒီနေရာမှာတော့ မပါ ပါဘူးတော်၊ ကျုပ်တကိုယ်လုံးမှာ မှဲ့က ရင်သားမှာသာရှိတာ၊ ရှိတာမှ သေးသေးလေးတောင် မဟုတ်ဘူး ထင်းနေတာ၊ ဟောဒီနေရာမှာ” ခင်လှက သူ့မှဲ့ရှိတဲ့ ညာဘက်ရင်သားနေရာကို အကျႌပေါ်က လက်ညိုးနဲ့ ထောက်ပြရင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဘဲပြောတယ်။ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းမရှိ။ မုဆိုးမ မို့လားတော့ မသိ၊ ကျုပ်ကလဲ အဲ့လို ပွင့်လင်းမှ သဘောကျတာနဲ့တော့ အံကိုက်။ “ဒါဆို နင်မုဆိုးမ ဖြစ်တာ အဲဒါနဲ့ မဆိုင်ဘူး ထင်တယ်၊ ကံတရားကြောင့်ဘဲလို့ ပြောရတော့မယ်ထင်တယ်၊

နင့်ယောက်ကျား ထွန်းသောင် ဆုံးတော့ နင်တို့ ညားတာ တနှစ်ကျော်ကျော်ဘဲ ရှိအုံးမယ် ထင်တယ်၊ “အင်း တနှစ်နဲ့သုံးလ ဘဲရှိသေးတာ၊ ခင်လှ ကံကို ဆိုးပါတယ်” “အေးပေါ့ဟာ။ သတ္တဝါ တခု ကံတခုပေါ့၊ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ၊ ဒါနဲ့ တခါတလေ နင့်ယောက်ကျားကို သတိမရဘူးလား” “ရတာပေါ့ ဦးမောင်လှကြီးကလဲ၊ မေးမှ မေးတတ်တယ်” “ဟဲ့ ငါပြောတာ ဟို ရိုးရိုးသားသား သတိရတာ မေးတာမဟုတ်ဘူးဟ” ကျုပ်က ရယ်ကျဲကျဲ နဲ့ သွေးတိုးစမ်းလိုက်တယ်။ ခင်လှက ကျုပ်ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့ လှမ်းမေးတာကို သဘောပေါက်ပုံနဲ့ ကျုပ်ပေါင်ကို လှမ်းရိုက်ရင်း “ဦးမောင်လှကြီး” လို့ သဘောပေါက်ပုံနဲ့ ကျုပ်ကို ခပ်ဆတ်ဆတ် လေသံနဲ့ ကျုပ်ကိုလှမ်းအော်တယ်။

အော်တယ်သာပြောသာ လေသံက မကြိုက်တဲ့ အသံမဟုတ်မှန်း ကျုပ်ချက်ခြင်းသိလိုက်တာကြောင့် အလျှော့မပေးဘဲ “ဘာလဲဟ၊ ငါက သိချင်လို့” “ဘာလို့ သိချင်ရတာလဲ” “အော် ငါတို့ အဖြစ်နဲ တိုက်ဆိုက်သလားလို့” “ဘာအဖြစ်လဲ” “နင်သိတဲ့ အတိုင်း သန်းမြလဲ ယောက်ကျားနဲ့ ကွဲပြီး ပြန်ရောက်လာတာ မို့လား၊ အဲဒီမှာ သူလဲ ခန ခန သတိရပြီး ငါနဲ့ ညားတာလေ၊ ဟား ဟား ဟား ဟား” “ဦးမောင်လှကြီးကတော့ ပြောပြီ၊ သန်းမြတော့ ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျုပ်မှာတော့ သတိရလဲ ညားမဲ့သူ မရှိပါဘူးတော်” “ပြောပါ နင်တကယ်သတိရလား” ခင်လှ ချက်ခြင်း မဖြေ၊ ကျုပ်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။ ကျုပ်ကလဲ ခင်လှကို ကြည့်တယ်။ ကြည့်ရင်း ကျုပ်ရင်ထဲ တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ သွေးပူလာသလိုဘဲ၊ ပြောင်ကြီးတောင် နဲနဲတင်းလာတယ်။

ကျုပ်တို့ အချင်းချင်း မျက်စိချင်း ခနဆုံပြီး ခင်လှ ပြုံးတုန်းတုန်း လုပ်ရင်း ဟိုဘက်လှည့်သွာားတယ်။ ပြီးတော့ “ရတာပေါ့ ဦးမောင်လှကြီးကလဲ၊ မရဘဲ နေမလား၊ ဟွန်း ဘာတွေ လျှောက်မေးနေမှန်း မသိဘူး၊ မပြောလိုက်ချင်ဘူး” တဲ့ကျုပ်နဲနဲ သဘောပေါက်သွားတယ်၊ လူသူမနီးတဲ့ ဒီလိုနေရာမှာ ကျုပ်နဲ့ ခင်လှ နှစ်ယောက်ထဲ။ သူ့စိတ်ထဲလဲ တခုခု ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ကျုပ်သိလိုက်ပြီ၊ “ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ၊ ငါသိတယ် ငါသိတယ်” ကျုပ်က ရယ်ကျဲကျဲ နဲ့ လှမ်းပြောလိုက်တော့ သူက “ဘာသိတာလဲ၊ ဦးမောင်လှကြီးနော်” “နင်သတိရတာ ကိုပြောတာလေ၊ ငါသိတာပေါ့၊ ထွန်းသောင်ကြီး အကြောင်း၊ ဒီကောင်လား အရင်က ငါတို့ သူ့ကို ထွန်းတောင်လို့ ခေါ်တာ၊ တောင်လွန်းလို့ မိန်းမ မြန်မြန်ရတာလေ ဟား ဟား ဟား ဟား” “ဦးမောင်လှကြီးကတော့ ပြောပြီ ခစ် ခစ်” “အမယ် ငါပြောတာ မဟုတ်တာကျနေတာဘဲ၊

ကဲပြော တနေ့ဘယ်နှစ်ခါလဲ ဟား ဟား ဟား” “သွား . . ဦးမောင်လှကြီးရော မတောင်တာကျနေတာဘဲ၊ တောင်လွန်းလို့ သန်းမြနဲ့ ညားတာမဟုတ်ဘူးလား” “ဟား ဟား ဟား ဟား အေးပေါ့ဟ” “ခစ် ခစ် ခစ် ဦးမောင်လှကြီး ပုံကြည့်တာနဲ့ ဘယ်လောက်တောင်မှန်း လူတိုင်းသိတယ်။ ဒါကြောင့် ရွာထဲက ကောင်မတွေ ပြောနေကြတာ ဒီလောက် ထတဲ့ သန်းမြ မောင်လှ နဲ့ တွေ့မှ ငြိမ်ကျသွားတာ တဲ့ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်” ရွာထဲကကောင်မတွေ တကယ်ပြောတာလား၊ ခင်လှဘဲလုပ်ဇတ်ထွင်တာလားမသိ။ ဒီအပြောနဲ့ဆို အခြေနေက ကောင်းမှန်း ကျုပ်သိလိုက်ပြီ။ “ဟား ဟား ဟား ဟား နင်ပြောတာမှန်တယ်၊ အခုတောင် နင့်နဲ့ တွေ့ပြီး တောင်နေပြီနော်” တဟားဟားနဲ့ စသလိုနောက်သလို ပြောရင်း သူ့လက် လမ်းဆွဲလိုက်တယ်၊

“အဲ့ ဦးမောင်လှကြီးကလဲ . . . .” သူ့လေသံ မဆုံးခင်မှာ ကိုယ်ပါ လှမ်းဖက်လိုက်တော့ ခင်လှက လေသံခပ်ပျော့ပျော့နဲ့ “ဦးမောင်လှကြီးရယ် ခင်လှကို အထင်တော့ မသေးပါနဲ့နော်” ညင်းတာတော့ မဟုတ်၊ သူ့ပုံက ခံလဲခံချင်တယ်။ အထင်သေးမှာလဲ စိုးတဲ့သဘောလို ဖြစ်နေတာမို့ “မသေးပါဘူးဟာ၊ ငါ နင့်ကို နားလည်ပါတယ်။ ငါလဲ နင့်လိုပါဘဲဟာ” “ဦမောင်လှကြီးကလဲ ပြောပြီ၊ ဦးမောင်လှကြီးက မိန်းမနဲ့ဟာ” “မိန်းမနဲ့ ဆိုပေမဲ့ ခု သန်းမြက ငါကို အနားမကပ်မခံတော့ဘူးဟ” “ဒီလောက်တောင်တဲ့သူ အနား အကပ်မခံဘဲ နေမလား၊ လျှောက်ပြောနေ” “နင်မသိပါဘူးဟာ၊ ငါတို့အကြောင်း။ သန်းမြက အခုတလော ဘာဖြစ်တယ် မသိဘူး၊ ငါ့ကို အကပ်ကိုမခံတော့တာ၊ သူရိုးသွားလို့နေမှာပေါ့”

“ဒါကြောင့် ခု ခင်လှကို လာကပ်တာပေါ့လေ ဟုတ်လား” “ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဒါကတော့ နင်နဲ့ငါက လိုအပ်တာချင်းတူနေတာကိုး၊ လူဆိုတာ လိုအပ်တာ တူမှ ပေါင်းလို့ရတာဟ” “ခစ် ခစ် ဦးမောင်လှကြီးက ပြောတတ်တယ်” “ဟဲ့ ငါပြောတာ မဟုတ်လို့လား၊ လာ လာ ငါ့ပေါင်ပေါ် အိပ်ချလိုက် တော်ကြာ အဝေးကတယောက်ယောက်ဖြတ်သွားရင် နှစ်ယောက်ပူးနေတာ မြင်သွားလို့ လာစပ်စုနေအုံးမယ်” “ဟွန်း ဦးမောင်လှကြီးက ရိုးမလိုလိုနဲ့ ဉာဏ်ချည်းဘဲ” ပါးစပ်ကသာ ပြောပေမဲ့ ခင်လှက ဘေးဘီ လှမ်းကြည့်ပြီး ကျုပ်ပေါင်ပေါ် လှဲချလိုက်တယ်။ ပေါင်ကြားက ပြောင်ကြီးကတော့ စားရတော့မယ်မှန်း သိလို့လား မသိ တော်တော်လေးကို တင်းနေပြီ၊ ကျုပ်က ခင်လှ ခေါင်းကို သေသေချာချာ ကျုပ်ပေါင်ကြားထဲ ဆွဲထည့်လိုက်တော့ တင်းနေတဲ့ ပြောင်ကြီးက ခင်လှ ခေါင်းနဲ့ ထိရော။

“အမလေး ဘာကြီးလဲဟ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်” “သိချင်ရင် ကိုယ့်ဖာသာကြည့်၊ ငါက ခု နင့် နို့က မှဲ့ကို ကြည့်မလို့” “ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်” ပြောရင်း ကျုပ်ပေါင်ပေါ် ခေါင်းတင်ပြီး ပက်လက်လဲနေတဲ့ ခင်လှ အကျီကို တလုံးချင်း ဖြုတ်လိုက်တယ်။ ခင်လှက ကျုပ်ကြယ်သီးဖြုတ်နေတာကို မညင်း။ “ဦးမောင်လှကြီးနော်၊ ခင်လှက ကိုထွန်းသောင်ဆုံးကတည်းက ဘယ်သူနဲ့မှ ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ အထင်တော့ မသေးနဲ့၊ ခု ဦးမောင်လှကြီး မို့လို့” “ဒါတွေ ငါနားလည်ပါတယ် ခင်လှရာ၊ နင်ပြောမနေနဲ့၊ ခု ငါ့ကို ထွန်းသောင်လို့ဘဲ သဘောထားလိုက်” “ဦးမောင်လှကြီကရော ခင်လှကို သန်းမြ လိုသဘောထားမှာမို့လို့လား” “ငါက နင့်ကို သန်းမြ လို့တော့ သဘောမထားပါဘူး။

နင်က ပိုလှနေတဲ့ဟာ၊ နင့်ကို နင်လို့ဘဲ သဘောထားမယ်” “ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဦးမောင်လှကြီး ကတော့လေ ပြောတတ်တယ်” ပြောရင် အကျႌကြယ်သီးတွေ ပြုတ်တော့ ဘော်လီကို ဆွဲလှန်ရင်း ထင်းနေအောင် ပေါ်နေတဲ့ မှဲ့ကို လက်နဲ့ အသာပွတ်ကြည့်ရင်း “မှဲ့က နင့်ရင်သားမှာ ထင်းကနဲဘဲဟ၊ ဒါကြောင့်ထင်တယ် နင့်နို့တွေ ထွားတာ၊ ငါက အဲလိုမှ ကြိုက်တာ” ပြောလဲပြော လက်က နို့အုံကြီးကို ဆုတ်လို့၊ အိကနဲ အိကနဲ ခင်လှနို့ ကိုင်လို့ကေင်းချက်၊ ကိုင်နေရင်း အားမရတော့ ကုန်းစို့လိုက်တယ်။ “အိ” ခင်လှဆီက အိ ကနဲ အချက်အသံထွက်ပြီး တိတ်သွားတယ်။ ခနလေးကြာတော့ တဟင်းဟင်း နဲ့ အသက်ရှုသံ ခပ်ပြင်းပြင်းထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့ သူ့လက်က ကျုပ် ခန္တာကိုယ် ကိုဟိုပွတ်ဒီပွတ်နဲ့၊ နောက် အလိုလို ကျုပ်ပေါင်ကြားထဲ ဝင်လာပြီး ပြောင်ကြီးကို ဖမ်းဆုတ်လိုက်တယ်။

အဲဒါမှ ကျုပ်ကြိုက်တာ၊ ခင်လှနို့က ထွားကလဲထွား၊ ကိုင်လို့လဲကောင်း၊ စို့လို့လဲ ကောင်းတာမို့ အတော်ကြာတယ်၊ တမောစို့ပြီးမှ “ခင်လှ” “အင်” “နင် ရွာထဲက ရေခဲချောင်းစားဖူးလား” “အင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ” “အော် ငါ့ ရေခဲချောင်း စားမလားလို့” “ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဦးမောင်လှကြီးဟာက ရေခဲချောင်းလဲ မဟုတ်ဘူး၊” ပါးစပ်က ပြောပေမဲ့ ခင်လှ ပက်လက်လှဲနေရာက ကျုပ်ဘဲ စောင်းလို့ ကျုပ်ကောင်ပြောင်ကြီးကို မျက်နှာချင်း ဆိုင်လိုက်တယ်။ သေချာကိုင်ကြည့်ရင်း သူ့ နှုတ်ခမ်းကို ဝက်လိုစူလို့ ပြောင်ကြီးနဲ့ တေ့လိုက် ခွာလိုက် လုပ်ကစားနေရင်း “ဦးမောင်လှကြီးရော ဘိန်းမုံ့ စားဖူးလား ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်” သူ့အပြောကို ကျုပ် ချက်ခြင်း သဘောပေါက်တာမို့ “ဘာလဲ နင့်ယေက်ကျား ထွန်းသောင်ကြီးက ဘိန်းမုံ့ ကြိုက်လို့လား”

“အင်း အရမ်းကြိုက်တာ” “သူကြိုက်တာလား နင်ကြိုက်တာလား” “ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်” ကျုပ်ဘာမှမပြောတော့၊ ကျုပ် ခင်လှ ဘေးပြောင်းပြန်အိပ်ချလိုက်တယ်၊ ကျုပ်ခေါင်းက ခင်လှတင်ပါးနား၊ သူ့ ထမီကို ဆွဲဖြေချလို့ ကျုပ်မျက်နှာပေါ် ဆွဲတင်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ပြောင်ကြီး ခင်လှပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားမှန်း ကျုပ်သိလိုက်တယ်။ ခင်လှခြေထောက်တွေကို ကွေးလို့ ကျုပ်ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်သလို ပုံစံပြောင်းလိုက်တော့ သူ့ရဲ့ ဘိန်းမုံ့ကြီးက ကျုပ်မျက်စိရှေ့ ထင်းကနဲ။ ဆုံးသွားတဲ့ သူ့လင် ကြိုက်လဲကြိုက်စရာဘဲ၊ အမွေးတွေထူလပြစ်နဲ့ မဲတူးနေတဲ့ မုံ့မျိုးမဟုတ်၊ အမွေးကခပ်ပါးပါးနဲ့ နှုတ်ခမ်းသားက ညိုတိုတို ဖြစ်နေပေမဲ့ အကွဲကြောင်းအထဲက နီရဲလို့ အရည်ကြည် တစို့စို့နဲ့ အစေ့ကို ပြူလို့၊ ကြည့်တာနဲ့ ဖိစုတ်ချင်စရာကောင်းနေတာ။

ကျုပ်လဲ သေသေချာချာကြည့်ရင်း သူ့တင်ပါးကို သေချာကိုင်ပြီး ကျုပ်ပါးစပ်ဝ တေ့ချလိုက်တယ်၊ “အီး . . .” ခင်လှဆီက ရုတ်တရက် အသံကြားရပြီး ပြန်ပျောက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ပြောင်ကြီးဆီက နွေးကနဲ နွေးကနဲ နဲ့။ နှစ်ယောက်သား အပေးအယူ မျှနေတာ ဘယ်ညာလူးလို့၊ ခင်လှက အပေါ်ရောက်လိုက်၊ ကျုပ်က အပေါ်ရောက်လိုက်၊ နောက်ဆုံး ကျုပ်မရတော့၊ ခင်လှရေ ငါထွက်ပဟ ဆိုပြီး တဗြစ်ဗြစ် နဲ့ အားရပါးရ ပန်းထွက်တော့တာဘဲ။ အဲဒီမှာ နှစ်ယောက်သား ညိမ်ကျသွားတာ။ခနလောက် ညိမ်နေပြီး “အမလေး ခင်လှရယ် ဘယ်လိုများ စုတ်ထည့်လိုက်တာလဲဟ၊ ငါတောင် မအောင့်နိုင်ဘူးဖြစ်သွားတယ်” ကျုပ်က ငုတ်တုတ်ထထိုင်လို့ မောဟိုက်သံနဲ့ ပြောတော့ ခင်လှက တခစ်ခစ်ရယ်တယ်။

သူ့ပုံကြည့်ရတာ ဘာမှမဖြစ်သလိုနဲ့ ကျုပ် သူ့ကို လုပ်ပေးတာ ထိမှထိရဲ့လားလို့ သံသယဝင်လာတာမို့ လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ “ဟဲ့ နင့်ကိုငါ လုပ်ပေးတာရော ကောင်းရဲ့လား” “ဦးမောင်လှကြီးကလဲ . . ဘာတွေ လာမေးနေတာလဲ” “ဟဲ့ ငါလုပ်တာ ကောင်းမကောင်း သိချင်တာပေါ့ဟ၊ ပြောစမ်းပါ” “မသိဘူးလား ဒီမှာ ဒီလောက် လူးနေတာ၊ တခါတည်း လူကို မနားတမ်း လုပ်နေတဲ့ဟာ၊ ဒီမှာ အသက်တောင်ရှုလို့ မရတော့ဘူး ဟွန်း” ခင်လှက ညုတုတု နဲ့ ပြန်ပြောတဲ့ လေသံကြောင့် ကျုပ်မှာအမောပြေရုံက စိတ်ကပြန်လည်လာသလိုတောင် ဖြစ်လာတယ်။ “ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ နင့်ဘိန်းမုံ့က တကယ်စားကောင်းတယ်ဟ၊ ငါလုပ်တာ နင်ရော ပြီးလား” “ပြီးလိုက်တာမှ ဦးမောင်လှကြီးရယ်၊ တရှုးရှုးနဲ့ ပန်းနေတာ ဦးမောင်လှကြီးကို အားတောင်နာတယ်” “ဟဲ ဟဲ ဒါမျိုးက အားမနာရဘူးဟ၊ ပန်းသာပန်း၊ များများပန်းလေ ငါကြိုက်လေဘဲဟ”

စကားသာပြောနေပေမဲ့ ခင်လှက ပက်လက်လဲနေရာက မထ၊ ကျုပ်လဲ ပြီးသာပြီးသွားတယ် အာသာကမပြေ သလိုလို၊ သူ့အပြော နဲ့ အမူအယာကို ကြည့်ပြီး စိတ်က ပြန်ထလာတာမို့ သူ့ပေါင်ကြားထဲ ဝင်ထိုင်ရင်း သူ့ခြေထောက်ကို ဆွဲမလို့ ကျုပ်ကောင်ပြောင်ကြီကို သူ့ ဘိန်းမုံ့နဲ့ ကပ်ပေးလိုက်တယ်။ ခင်လှက ကျုပ်အဖြစ်ကို ပြုံးကြည့်ရင်း ကျုပ်အလိုကျ ခြေမြှောက်ပေးတယ်။ သူလဲ မဝသေးတဲ့ပုံ။ ဘိန်းမုံ့နံ့ ရတာနဲ့ အန်ထားလို့ ခေါင်းစိုက်သယေယာင်ယောင် ဖြစ်နေတဲ့ ပြောင်ကြီးက ချက်ခြင်း ခေါင်းပြန်ထောင်လာတော့တာဘဲ။ ဒါမျိုးဆို ကျုပ်ကောင်ပြောင်ကြီးက စိတ်ချရတယ်။ ၃ ချီလောက်တော့ မနားတမ်းခေါင်းထောင်နိုင်တဲ့ကောင်။ သူ့ဘိန်းမုံ့ကို ပြောင်ကြီးလာထောက်တာနဲ့ ခင်လှဆီက “ဖြေးဖြေးအရင်လုပ်နော် ဦးမောင်လှကြီး၊ ခင်လှ မလုပ်တာအရမ်းကြာပြီ”

“အေးပါ ငါသိပါတယ်ဟ” ကျုပ်လဲ အချိန်မဆိုင်းဘဲ ခေါင်းထောင်နေတဲ့ ပြောင်ကြီးကို စိုရွှဲ ချွဲအိ နူးညံ့နေတဲ့ ခင်လှဘိန်းမုံ့ထဲ အသာဘဲ ဖိထိုးလိုက်တော့ ခပ်လွယ်လွယ်ဘဲ တထစ်ချင်းတိုးဝင်သွားတော့တာပါဘဲ။ ဒီကောင်မ မလုပ်တာ အရမ်းကြာပြီ ပြောပေမဲ့ အပေါက်ကတော့ ပိတ်မနေ၊ ဧကန္တ သူ့လင် ထွန်းသောင်ကို သတိရတိုင်း ခရမ်းသီးနဲ့ စခန်းသွားနေလား မသိ။ သူ့အိမ်နောက်ဖေးမှာလဲ တနိုင်စာ ခရမ်းစိုက်ခင်းနဲ့။ အဆုံထိ ပြောင်ကြီးကို ထိုးသွင်းပြီး ခင်လှ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မျက်စိလေးမှေးလို့ ပြုံးတုံးတုံး မျက်နှာပေးနဲ့ ပါးစပ်မပွင့်တပွင့်ဟလို့၊ ကြည့်စမ်း အပြည့်အဝ ကို အရသာ ခံနေတာ။ သူ့ပုံကြည့်ပြီး ကျုပ်တော်တော် အားတက်လာတယ်။

စောစောက မောတာတွေတောင် ဘယ်ပျောက်သွားမှန်း မသိ။ ဒါနဲ့ဘဲ ပြောင်ကြီးကို အသာဆွဲထုတ်လို့ ခပ်ဖိဖိလေး ထပ်သွင်းကြည့်တယ်။ ဒါလဲ ရှောရှောရှူရှူ ပလွပ်ကနဲ ဝင်သွားတာပါဘဲ။ လေး ငါး ချက်လောက် အသာစမ်းပြီး ကျုပ်အားပါတဲ့ ဆောင့်ချက်တွေ တန်းသွင်းတိုက်တာ ခင်လှ ပါးစပ် မပွင့်တပွင့်ကနေ ခပ်ကျယ်ကျယ်လေး ဟ သွားတာဘဲ ရှိတယ်။ မျက်နှာပေးကမပြောင်း၊ မထီမဲ့မြင် မျက်နှာပေးနဲ့ ကျုပ်လုပ်နေတာ မမှု့တဲ့ ပုံမို့ ကျုပ် အသားကုန်ဘဲ မနားတမ်းဆောင့်ပေးလိုက်တာ ခင်လှ နို့အုံကြီးဆို ပင်လယ်လှိုင်းထနေသလို ယန်းလို့။ အဲဒီတော့မှ ခင်လှ ဆီက တအအ နဲ့ အသံထွက်လာပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွကိုက်လို့ မျက်စိပွင့်လာပြီး ကျုပ်ကို ကြည့်တယ်။ ကျုပ်ကလဲ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး လုပ်နေမို့ ချက်ခြင်းဘဲ အကြည့်ချင်းဆုံတာပေါ့။

ကျုပ်လဲ မောနေတာမို့ ဆောင့်ချက်ကိုရပ်ပြီး အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလို့ သူ့ကို လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ “ပြီးသွားလို့လား” “အင်း၊ ဦးမောင်လှကြီး အရမ်းကြမ်းတာဘဲ” မျက်နှာပေးက ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်တဲ့ လေသံက မခံနိုင်တဲ့ လေသံမဟုတ်။ သဘောကျတဲ့လေသံ။ “မကြမ်းပါဘူးဟ၊ ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့၊ ဒါတောင် ငါကလျှော့ထားတာဟ” ကျုပ်ကလဲ ပြောရင်း ဖြဲကားထားတဲ့ သူ့ပေါင်နှစ်ချောင်းကို စုလို့ ဘိုက်ပေါ်တွန်းတင်လိုက်တယ်။ ကြွတက်လာတဲ့ သူ့ဘိန်းမုံ့ကို တချက် နှစ်ချက်လောက် ဖိအဆောင့်မှာ “နားပါအုံးလား ဦးမောင်လှကြီးရယ်တဲ့” ကြည့်ရတာ သူလဲ နားချင်ပုံဘဲ၊ ကျုပ်ကလဲ ခန နားချင်တာနဲ့ အတော်ဘဲ။ ခန နားပြီး နင်အပေါ်က စိတ်ကြိုက်လုပ် ဟုတ်လား လို့ပြောရင်း မနားခင် အဆစ်ယူတဲ့ သဘောနဲ့ လေးငါးချက်လောက် ဆက်တိုက်လေး ဆောင့်ပြီး သူ့ဘေးလှဲချလိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်လုံးက အတွေ့ကြုံ ရှိပြီးသားမို့ အထူးပြောနေစရာ မလိုတော့။ အခြေအနေက အားနာစရာလဲ မလိုတော့။ နှေးနှေးတလှည့် မြန်မြန်တလှည့်၊ နားလိုက် လုပ်လိုက်နဲ့ ခင်လှနဲ့ ကျုပ် ပုံစံမျိုးစုံ သုံးပြီး စခန်းသွားလိုက်တာ ညနေစောင်း အိမ်ပြန်တော့ ကျုပ်မှာ ဒူးတောင် ချောင်လို့။ ကျုပ်လဲ ခုမှဘဲ အဆင်ပြေသွားတယ်။ မအေးကိုလဲမေ့၊ သန်းမြ အကပ်မခံလဲ ဂရုမစိုက်တော့။ ခင်လှလောက် ကျုပ်အပေါ် ဘယ်သူမှ မကောင်းမှန်း ကျုပ်ကောင်းကောင်းသိသွားတယ်။……ပြီးပါပြီ။

နာရင်မအော်ရဘူးနော်

ခင်လေးနှင့်ဇင်ဇင် အိမ်ပြန်ရောက်ပီးနောက်လွန်စွာပျော်ရွှင်နေကြသည်… ..ခင်လေးမှာ အမေဖြစ်သူကို သူရရှိခဲ့သောအောင်လက်မှတ်နှင့်ရိုက်ထားခဲ့သောပုံများပြသလေသည်.. ဒေါ်ခင်မမ..မျက်ရည်များကျရင်.သူမသမီးကို ဖက်လိုက်ကာ… “သမီးလေးတော်လိုက်တာ အမေမွေးရကြိုးနပ်တယ် ဟင့်”. . ထို့နောက် ခင်လေးရဲ့ဖုန်းမှ ပုံများကိုယူကြည့်ရာတွင်…. “ဟင်….”ဒေါ်ခင်မမ..လက်များပင်တုန်နေသည်… “အမေ ဘာဖစ်တာလဲ..”. . “ဒါ ဘယ်သူလဲသမီး”. .. ခင်လေးနှင့်ဇင်ဇင်နှစ်ယောက်ကြား ဆရာမြင့်ကိုမေးလေသည်.. “သမီးတို့ဆရာပါ အမေသိလို့လာ”. . “သိပါဘူး..ငယ်ငယ်လေးမိုအံသြတာပါ”. …သားမိနှစ်ယောက်အိပ်ယာဝင်ကြသည်. သမီးဖြစ်သူ၏ဖွံထွားကာစ ကိုယ်လုံးလေးနှင့်ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးက ခင်မမငယ်စဉ်ကလို.. ချောမောလှပလှလေသည်….. ….. အခန်း၃… …ခင်လေးနှင့်ဇင်ဇင်တို့စင်ကာပူမှာကျောင်းတတ်ရမည်ဖြစ်သည်…

ဆရာမြက အားလုံးအကုန်ကျခံပီး… မအိက အားလုံးစီစဉ်ပေးရလေသည်… ဆရာမြကိုယ်တိုင်စင်ကာပူထိလိုက်ပို့မည်ဖြစ်၍..ခင်လေးတို့ပျော်နေကြပါသည်.. ..ဇင်ဇင်၏မိဘများက လေဆိပ်လိုက်ပို့သော်လည်း..ခင်လေးအမေလိုက်မလာပါ.. ..နှစ်နာရီလောက်ကြာခရီးစဉ်ဖြစ်၍. ဆရာမြအတွက်မထူးဆန်းပေမဲ့… ခင်လေးနှင့်ဇင်ဇင် ရင်ခုန်နေရသည်… သုံးယောက်တွဲခုံဖြစ်သည်… ခင်လေးက ပြတင်းမှန်ဘက်ထိုင်၍ဇင်ဇင်ကအလည်မှာ..ဆရာမြက ဘေးမှာ… လေယာဉ် စပျံသန်းချိန် ငြိမ့်ခနဲလှုပ်သွားသဖြင့်..ဇင်ဇင်ကလန့်ပီး ဆရာမြရဲ့လက်လာကိုင်လေသည်… ကိုမြ သူမလက်ကလေးကိုပြန်အုပ်ကိုင်လိုက်ပီး “မကြောက်နဲ့နော်သမီး..အစမို့လို့ပါ..ဟုဆိုကာ လက်ဖမိုးလေးကိုပွတ်ပေးနေသည်..

ခင်လေး အပြင်ကို ကြည့်နေရာမှ.. ဇင်ဇင့်ဘက်လှည့်လာရာ…ထိုမြင်ကွင်းကိုတွေ့၍.. စိတ်ထဲမနာလိုဖြစ်နေသည်… ညီအမလိုချစ်ပေမဲ့ ဒါမျိုးတော့သူလဲမမြင်ချင်ပါ.. “ဇင်လေး..ဒီဘက်လာထိုင်ဟာ..ငါခေါင်းမူးလို့”. ..သူတို့နှစ်ယောက်နေရာလဲလိုက်သည်.. ခင်လေးတကယ်လေယာဉ်မူးနေပါသည်. အန်ချင်သလိုဖြစ်၍ ပလက်စတစ်အိပ်ကိုယူပီးအန်လေသည်. ကိုမြ သူမရဲ့ကြောလေးနှင့် ခေါင်းလေးကိုပွတ်သပ်ပေးပီး.. “အဆင်ပြေလားသမီး ဆရာ့ပုခုံးမှာမှီနေလိုက်”. .. သူမ အလိုက်သင့်လေးမှီလာသည်…. ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ ခင်လေးရယ်.. သူမနှဖူးလေးကို မှုတ်ပေးလိုက်သည်… သူမမျက်စိတချက်ဖွင့်ပီးပြန်ပိတ်ကာမှိန်းနေလေသည်… ဇင်ဇင်..မူးလာပါပီ ထို့ကြောင့်ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကိုမှီ၍.. မျက်စိပိတ်ထားလေသည်…

ကိုမြစိတ်တွေ ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည်.. ပခုံးအထက်မှေးနေသောခင်လေးရဲ့ပါးကို နမ်းလိုက်လေသည်…. သူမ ငြိမ်ခံသည်…နှုတ်ခမ်းလေးကို တချက် ကစ်ပေးလိုက်သည်… မျက်နှာမှာပန်းရောင်သန်းလာပီး… ညာဘက်လက်က ကိုမြပေါင်ကို ညစ်လာလေသည်… ခင်လေး စိတ်ပါလာပီဆိုတာသိလိုက်သည်… ဘေးလူများရှိ၍..ဘာမှလုပ်လို့မရပေ… ပြန်ငြိမ်နေလိုက်သည်… ထိုစဉ် ဇင်လေး ထလာပီး… “ကျမ အိမ်သာသွားချင်တယ်ဆရာ”. . “အေး သွားလေ ဒီဘက်မှာ”. .. သူမ မျက်နှာမကောင်းပါ အန်ချင်နေပုံရသည်…. ဇင်ဇင်..ခုဏကအဖြစ်ကိုမြင်ပါသည်… စိတ်ထဲမကောင်းပေ..ခင်လေးက..ဆရာ့ကို ကြိုက်နေတာသိသည်… သူမလည်းကြိုက်သည်… ဆရာက ခင်လေးနဲ့ကြိုက်ရင် သူမရင်ကွဲပေမည်..ထို့ကြောင့်အိမ်သာမှာသွားငိုမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လေသည်.. …..

ဇင်လေးထွက်သွားသောအခါ… ဆရာမြ မှာ ဂွင်တဲ့လေသည်..ခင်လေးရဲ့မျက်နှာလေးကို ကိုင်လိုက်ပီး..နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးကိုကစ်ပေးပြန်သည်… “ခင်လေး..ဆရာ့ကို ကြိုက်နေတယ်မဟုတ်လား”. .. “ဟို..မသိဘူးလေ.သမီး..မပြောတတ်ဘူး” ..သူမ မျက်လုံးပိတ်၍ပြန်မှေးလေသည်. ဇင်လေး..အိမ်သာသွားတာ ၁၅ မိနစ်လောက်ရှပီ..ပြန်မလာပေ.. ဆရာမြစိတ်ပူသွားသည်… “ဆရာ အိမ်သာခဏသွားမယ် ခင်လေး” ဟုဆိုကာထသွားလေသည်… “ဇင်လေး..အဆင်ပြေလား..ဘာဖြစ်လို့လဲ” ..ဆရာမြ အသံကြောင့် ဇင်လေးအငိုရပ်ပီး.. “ပြေတယ်ဆရာ ပီးပီဟုဆိုကာထွက်လာလေသည်.”. . လေယာဉ်မယ် တဦးက မမြင်သလိုဟန်ဆောင်ပီး..ထွက်သွားလေသည်… “ဇင်လေး ငိုနေတာလား.မျက်လုံးရဲနေတယ်”. . အိမ်သာအဝလမ်းကျဉ်းကျဉ်းလေးမှာ ဆိုတော့ လူခြင်းကပ်နေသည်…

“ဆရာ ခင်လေးနဲ့ကြိုက်နေတာလားဟင်” ကိုမြ သိလိုက်ပီ..သူမလည်း င့ကိုကြိုက်နေတာပဲ ဟုတွေးမိလေသည်. ဂျပန်မလေးလို ချစ်ဖို့ကောင်းသောသူမကိုဖက်လိုက်ပီး.. ပါးကိုလျက်တပျက်နမ်းလိုက်၏… “ဆရာ အပေါ့သွားအုံးမယ်..ပြန်သွားထိုင်တော့”. ..အနမ်းခံရသောသူမ.ရင်တွေခုန်သွားသည်… “ဟုတ်”. ……. သုံးယောက်သားအတွေးများနှင့်စင်ကာပူရောက်ခဲ့လေသည်….. လေဆိပ်တွင် တရုတ်မခပ်လန်းလန်းတယောက်လာကြိုလေသည်..

နာမည်မှာ မစ်လီ ဖြစ်သည်… “သမီးတို့ သူကမစ်လီ..ဆရာ့သငယ်ချင်းပေါ့.. သူနဲ့အတူနေရမှာ..”. . မစ်လီသည်တရုတ်သိုင်းကားသိန်းငှက်သူရဲကောင်းကားမှ ဂူဂူးနှင့်တူလေသည်.. စကာပူသူဖြစ်၍.လွတ်လပ်ပုံရသည်… ဘောင်းဘီပေါင်တိုလေးဝတ်ထား၍.. ဖွေးဥနေသော..ပေါင်သားကိုမြင်ရသည်… အင်းကျီးဂျိုင်းပြတ်ကြောင့် ဂျိုင်းသားဖွေးဖွေးနှင့်ရင်သားအကစ်လေးပါတွေ့ရသည်… မျက်နှာချိုချိုချစ်စရာလေးနှင့်သူမက.. ခင်လေးနှင့်ဇင်လေးကိုနှုတ်ဆက်သည်.. ထို့နောက် ဆရာမြလက်မောင်းကိုကိုင်ပီး “မြ..မလာတာကြာပီနော်ဒီကမစ်နေတာ ခုမှတွေ့ရတော့တယ်.”ဟုဆိုလေသည်. …. သူတို့အားလုံး မစ်လီခေါ်ဆောင်ရာတိုက်ခန်းသို့ ရောက်လာကြသည်.. မစ်လီမှာတယောက်ထည်းနေလေသည်. “ဟေး ဘေဘီတို့ ဟိုအခန်းမှာနေကြ.. လိုတာရှိရင်ပြော”ဟုဆိုကာ.. နှစ်ယောက်နေအခန်းကျယ်ကိုပေးလေသည်… ခင်လေးတို့သင်တန်းမှာသတင်းကြားဖူးသည်..ဆရာမြ စလုံးမှာ တိုက်ခန်းပိုင်ရှိသည် ဟူ၍ဖြစ်သည်… သူ့တိုက်ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးမိကြသည်… သူမတို့နေထိုင်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ်.. မစ်လီနှင့်ဆရာမြ စကားများပြောကြပီအခန်းတခုထဲဝင်သွားကြသည်..

တရုတ်လိုပြောနေကြ၍ သူမတို့နားမလည်ပါ… …… တဖက်အခန်းထဲမှာတော့… “လီ..တကယ်သတိရတာလား”. . “အင်းပေါ့ကိုရဲ့..ကို့ဟာကြီးကိုပိုသတိရတယ်..ခိခိ.”. . မစ်လီ အဝတ်များချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တက်လေသည်.. ဆရာမြ အဝတ်ချွတ်၍.. “လီ စုပ်ပေးကွာ”. .. သူမပြုံးလိုက်ပီး လီးရှိရာသို့ ပါးစပ်အပ်လေသည်… ပလွတ်..ပလွတ်…အွင်း… တရုတ်မပါးစပ်သေးသေးလေးထဲလီးက ထွန့်ထွန့်လူးနေသည်.. “လရည်ကြည်များကို အရသာရှိရှိမျိုချလေသည်… “လိုးမီဘေဘီ”. .မစ်လီ ပက်လပ်ပေါင်ကားပေးသည်.. ခရုသားလို နားရွက်ရှိသောစပလေးမှာ တရုတ်မဖြစ်ပေမဲ့မဖြူပါ..အညိုလေးဖြစ်သည်..လီးကြီးနှင့်မမျှအောင်းသေးလွန်းသည်…သို့သော်လည်း လီးမဆံ့သောစပမရှိပါ… ဆရာမြ တဆတ်ဆတ်ခါနေသောလီးကိုတေ့ကိုင်ပီးအပေါ်မှတက်ကြုံးလေသည်…

ဗြိ..ဗြိ..ဗြိ…အား…အ့..အ့….အွင်း…ဖာ့.. ဖာ့…ဆရာမြ ခြေဆင်းထိုင်လေသည်.. မစ်လီ တိုင်ပင်စရာမလိုပဲ… လီးပေါ်တက်ထိုင်ကာ..ဆရာမြဂုတ်ကိုဖက်၍..စောင့်ပါတော့သည်… ဖတ်..ဖတ်..အိ…အွင်း…ရှီး…. သူမရဲ့နို့များကို ဆရာမြက ထပ်မံစုပ်ပေးလေသည်… ရေနွေးတအိုးဆူခံ့အကြာမှာ… နှစ်ယောက်အတူပီးကြလေသည်… တရုတ်မဖြစ်၍..အရေများ.ရွှဲလွန်းသည်. ဆရာမြသုတ်ရေကသိပ်မများပါ… “ဒါလင် အကြာကြီးနေမှာလား”. “တပါတ်ပဲနေမှာ သင်တန်းပြန်စရမယ်လေ”. … …….. ………လိုးပွဲပြီ၍..ရေချိုးကြသည်… မာစတာအခန်းဖြစ်၍..ရေချိုးခန်းပါရှိသည်..ထို့ကြောင့် ရေချိုးပီးအဝတ်သစ်နှင့်အပြင်ထွက်လာသောဆရာမြကို လိုးပီးသားလို့မထင်ရပါ. နုပျိုလန်းဆန်းနေလေသည်… ဧည့်ခန်းဆိုဖာတွင် ခင်လေးတို့ထိုင်နေကြသည်… ချောမောနေသောဆရာမြကိုငေးကြည့်နေကြသည်…

“ကဲ..သမီးတို့ရေ..ကျောင်းအပ်ဖို့ကိစ္စတွေ မစ်လီက အားလုံးစီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်.”. . “ဟုတ် ဆရာကဒီမှာနေမှာလားဟင်.”. . “တပါတ်ပဲနေမှာလေ..မင်းတို့သုံးဖို့လည်း ယူထားကြရော့”. .ဟုဆိုကာ… ဘောင်းဘီတွင်းမှ ဒေါ်လာများထုတ်ပေးလေသည်… ……… …ခင်လေးနှင့်ဇင်လေး ဆရာမြကိုချစ်မိနေကြသည်..သူတို့ထားသွားမှာအရမ်းအားငယ်နေကြသည်.. ..”ကဲ ဒီညတော့ နားကြတော့မနက်ဖြန်လျှောက်လည်ပီးဓ့ပုံရိုက်ကြတာပေါ့..” မင်းတို့ မိဘတွေဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ကြလေ..ရောက်ပီလို့”. . …မစ်လီနှင့်ဆရာမြ အပြင်သွားကြပြန်သည်… “ခင်လေး နင်.. လေယာဉ်ပေါ်မှာဘာဖစ်တာလဲ”. . “မူးတာလေဟာ..”. “နင်မညာနဲ့ ငါမေးတာ အဲ့တာမဟုတ်ဘူး ဆရာမြနဲ့နမ်းနေတာလေ”. .. ခင်လေးရှက်သွားလေသည်… “ဟာ.မတော်တဆပါဟ.နင်ရော အိမ်သာမှာ အကြာကြီးလေ ဆရာမြနဲ့ဘာလုပ်နေတာလဲ”. . “ဟ..ဘာလုပ်ရမှာလဲ.လေယာဉ်ပေါ်မှာ”. . “အော်..လေယာဉ်ပေါ်မို့လို့မလုပ်ဘူးပေါ့ အောက်မှာဆိုရင်ကော…”. .. “ငါတို့က ညီအမလိုနေခဲ့တာလေ.တယောက်နဲ့တယောက်မလိမ်ကြေးဟာ..” သူမတို့ခံစားချက်များရင်ဖွင့်ကြလေသည်….

“ဆရာက ဘာသဘောလဲ..ငါတို့ကိုကြိုက်နေတာလား”. .. “ဖြစ်နိုင်တယ်လေ.ငါတို့စမ်းကြည့်မလား”. “အင်း…ညမှ..စမ်းမယ်”. .. အစီအစဉ်များစွဲကြလေသည်….. စင်ကာပူညသည်ပူလွန်းသည်.. အဲယားကွန်းမှာဧည့်ခန်းကိုအဓိကထားဖွင့်သဖြင့် အိပ်ခန်းမှာသိပ်မအေးပေ.. နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်မှာ သေးနေ၍အဆင်မပြေထို့ကြောင့်အောက်မှာအိပ်ရန်စီစဉ်ကြလေသည်.. ဧည့်ခန်းမှာ ဆရာမြနှင့်မစ်လီတို့ဘီယာသောက်ရင်း စကားများပြောနေကြသည်.. “ဆရာကျမတို့ ကုတင်နဲ့အိပ်ရတာအဆင်မပြေလို့ အောက်မှာအိပ်မယ်နော်”. . “အေး..ကြိုက်သလိုအိပ်ကျ..မနက်ဖြန်လိုတာအကုန်ဝယ်ပေးမယ်နော်..ဒါနဲ့လာကြပါအူးဟ”. .. “ဟုတ်ကဲ..ဆရာ..”. . “သမီးတို့ဒီမှာနေတာ ဘာမှအားမနာပါနဲ့. ဆရာကမစ်လီကိုပိုက်ဆံအများကြီးပေးထားတယ်..ပီးတော့ ဒီတိုက်ခန်းက ဆရာ့အခန်းပဲ”. . တကယ့်သထေးတိုက်ခန်းမျိုးပါ.. ကွန်ဒိုအမြင့်ဖြစ်ပီး..အတွင်းပိုင်းတွင်အလွန်လှလေသည်..

သူမတို့ဒါမျိုးမနေဖူးပေ.. ထိုအခါ မစ်လီက.. “ဟေး..ဘေဘီတို့..ဒီတိုက်ခန်းမလိုချင်ဘူးလား..ခ်ခ်..”. . သူမတို့လိုချင်ပါသည်… ဆရာကပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့… “ဆရာဘယ်မှာအိပ်မှာလည်း”. . ဆရာမြ မစ်လီနှင့်အိပ်ရန် မသင့်တော်ပေ. တိုက်ခန်းမှာသုံးခန်းရှိသော်လည်း.. အိပ်ယာခင်း က မပြည့်စုံပေ.. ထို့ကြောင့်.. “အပြင်မှာအိပ်မယ်လေ..ဟိုတယ်လည်း မအိပ်ချင်ဘူး..သောက်ပီးရင်ဘယ်မှမသွားချင်ဘူး” မနက်ဖြန်မှ အိပ်ယာထပ်ဝယ်ရမှာ… ထိုအခါ ဇင်ဇင်က.. “သမီးတို့အခန်းက ကုတင်မှာအိပ်လေ.. သမီးတို့အောက်မှာအိပ်မယ်”. . “အေးပါ ဒီတညတော့ အဆင်ပြေသလိုပေါ့…”. ….. စကားတပြောပြောသောက်ကြရာ.. အားလုံး ဘီယာ မူးလာကြသည်… မစ်လီ အခန်းထဲဝင်အိပ်လေသည်.. ခင်လေးနဲ့ဇင်ဇင်က မအိပ်နိုင်ပါ.. သူတို့လည်းအခန်းဝင်ကြလေသည်.. “ဆရာရီးစားရှိလားဟင်..” “မရှိပါဘူးဟာ..ဒါပေမဲ့ချစ်မိတာတော့ရှိတယ်”. . “ပြောပြ..”. . “မပြောဘူး”. .. ကြမ်းပြင်တွင်အိပ်ယာအထူခင်းလှဲအိပ်ကြခြင်းဖြစ်သည်..ကုတင်ထက်က ဆရာမြကို ဇင်ဇင် လှမ်းရစ်နေသည်.. ခင်လေးကတဖက်လှည့်၍.အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသည်…

ဆရာမြ နမ်းတာ ခံထားရသောသူမတို့. ဘဝင်မကျဖြစ်နေသည်.. ဇင်ဇင်စိတ်မရှည်တော့ပါ.. ကုတင်ပေါ်တက်ပီး..ဆရာမြဘေးတွင်ထိုင်မေးလေသည်… သူမ ကိုဆွဲလှဲလိုက်ပီး… “သိချင်ရင် ပြောပြမယ်..လာခဲ့”ဟုဆိုကာ ဖက်၍လှဲချပီး ကစ်ဆင်ရိုက်လေတော့သည်… သူမ မျော့သွားလေသည်..အင်းကျီအပါးလေးကိုဆွဲလှန်လိုက်ပီး… “ရှူး…..”. ဆရာမြ တိတ်နေရန်လုပ်ပြသည်.. ခင်လေးအိပ်နေသည်ထင်မိလို့ဖြစ်သည်. ဇင်ဇင် ရင်ခုန်သံဆူနေပီး… “ဆရာသမီးကိုချစ်တာလားဟင်”. . “အင်းပေါ့ကွယ်.”. . လက်တအုပ်စာနို့သားလေးများကို… ဖွဖွလေးပွတ်ပီး နို့သီးပန်းရောင်လေးကို ခလေးနို့စို့သလိုစို့လေသည်… မျက်လုံးမှေးမှေးလေးနှင့်နှာတံချွန်လေးကအစ လျှာနဲ့လိုက်ယက်ပေးလိုက်သည်.

ဆရာမြလီးကြီးမှာ ထွက်ရန်တာဆူနေ၍ အဝတ်များချွတ်ရလေသည်… အပျိုလေးမို့ချက်ချင်းလိုးလို့မပါ.. နှူးနှပ်ရပေမည်… နှုတ်ခမ်းပါလေးကိုကစ်ဆင်ရိုက်လျှာနှင့်ထိုးမွှေရလေသည်..သူမလက်တခုကိုယူပီး လီးပေါ်တင်ပေးလိုက်သည်… ဇင်ဇင်မညံ့ပါ သူမငယ်စဉ်ကမိဘများလိုးကြတာမြင်ဖူးသည်..မိခင်က ဖခင်လီးကို ကိုင်ပီး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်ရင်း ငုံတာမြင်ဖူး၍ မှတ်မိနေခဲ့သည်… ယခုဆရာလီးကို ကိုင်ပီး လုပ်ပေးနေမိသည်… သူမကြိတ်ကြွေနေသောသူ၏ လီးကို ကိုင်ခွင့်ရတာ ကံကောင်းလှပေသည်… ဆရာမြလက်များသူမဘောင်းဘီကိုချွတ်နေတာသိ၍ ဖင့်ကြွပေးလိုက်သည်… လစ်ဟာသွားသောသူမ ပိပိလေးကို.. ပွတ်သပ်ပေးပြီး အတွင်းသို့ လက်ချောင်းလေးတိုးဝင်လာ၍.. အရသာရှိလှသည်… သူမအသံမထွက်နိုင်ပါ.ခင်လေးသိမှာစိုးသလိုဆရာကနှုတ်ခမ်းခြင်းတေ့ထားလို့ဖြစ်သည်… အပျိုမလေးမို့ဘာဂျာပေးသင့်သည်ဟု ဆရာမြတွေးမိသည်..

နို့နှင့်ဗိုက်သား ချက် အထိ လျှာကြမ်းကြီးနှင့်ဆက်တိုက်ပွတ်လာခဲ့သည်… ဆီးခုံအမွှေးနုလေးများကိုပါ မကျန်အောင်နမ်းပြစ်လိုက်သည်… တွေ့ပါပီ ပေါင်လေးနှစ်ခုကြားဝပ်နေသောပိပိလေးမှာ အရေလေးများပင်စိုနေသည်… အစိလေးကို စုပ်လိုက်ပီး… စိနေသောစပလေးကို လျှာနဲ့ထိုးကာ ဝက်နံရိုးအတွင်းကချင်ဆီစုပ်သလိုပြွစ်ခနဲ စုပ်လိုက်သည်… အဖုတ်အတွင်းသားလေးမှာရဲနေပီး… လိုးဖို့အပေါက်မှာ လက်ညှိုးလောက်သာရှိသည်… ဇင်ဇင်ခါးကော့ပေးရုံမှတပါးဘာမှမလုပ်တတ်ပါ… ထူးခြားသောကာမအရသာက အထွတ်အထိပ်ရောက်နေလေပီ… ဆရာမြ လီးကို တမ်းတမိနေသည်… ဆရာက ၆၉ ပုံစံမှောက်ပေးလိုက်သည်.. ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံမို့သူမ နားမလည်ပေ..ထို့ကြောင့်ဆရာက.. လီးကိုပါးစပ်ဝတေ့လေသည်..

သူမ ဟပေးလိုက်သည်…မျက်စိအရှေ့မှာကြီးမားသောလီးနှင့်လဥက ခါယမ်းနေသည်. သူမ စုပ်ချင်လာအောင် ဆရာက စပ ကိုမျက်နှာအပ်ကာ စလျက်ပေးလေသည်.. အ့…အီး….အွင်း… ကြာရှည်မခံပါသူမ အရည်များ စီးထွက်လာသည်… ခင်လေးမအိပ်သေးပါ… ဇင်လေး ကုတင်ပေါ်တက်သွားတာကြာလေပီ… ငြီးသံလေးကြားမိ၍ အသာလှည့်ကြည့်လိုက်သည်.. သူမရဲ့ ဆန်ကျင်ဘက် ကုတင်စွန်းနားမှာ အပြန်အလှန်ယက်စုပ်နေကြတာမြင်ရ၍ ရင်တွေတုန်လာသည်… ဇင်ဇင်တယောက်ထဲဆရာကိုသိမ်းပိုက်နေတာ မနာလိုတော့ပေ… ထိုစဉ်ဆရာမြက ခင်လေးဘက် ခြေဆင်းကာပက်လက်လှန်လိုက်ပီး ဇင်လေးကို မျက်နှာပေါ်မတင်ကာ စပကို ယက်နေပြန်သည်… အဝတ်အစားမဲ့ကာ ခေါင်းမော့ ခံနေသော ဇင်လေးကြောကို မြင်နေရသည်… အဆင်းလှသော ဇင်လေးကိုဆရာကြိုက်သွားမှာမလိုလားပေ…. ခင်လေးအရှေ့မှာ လီးကြီးကထောင်မတ်နေသည်.. ၇လက်မလောက်ရှိမည် ဓာတ်ခဲအကြီးလို လုံးဝင်းပြောင်လက်နေသည်… ဘီယာတခိုးက မပြေသေးပါ..ရဲဆေးကျန်သေးသည်.. ထို့ကြောင့် လီးကိုလှမ်းကိုင်ကြည့်ပီး… အထက်အောက်ဆွဲကြည့်လေသည်…

ဆရာမြ တွန့်သွားရသည်..လီးကိုဘသူကိုင်လဲလှမ်းကြည့်သည်..ခင်လေးဖြစ်နေ၍မသိသလို နေလိုက်သည်… လီးနွေးနွေးကြီးနားကပ်ကြည့်ပီး..ရှူကြည့်လေသည်… လီးနံ့သင်းသင်းက ကာမစိတ်ထလာစေသည်… သူမ နို့ကိုပွတ်ကြည့်သလို စပကိုလဲနှိုက်သည်…အရမ်းကောင်းလှ၍ မထူးတော့ပါ.. လီးကိုကြည့်ပီးစပကိုပွတ်လေတော့သည်…ဆရာမြ လိုးမှရတော့မည်..ထို့ကြောင့် ထထိုင်လိုက်ပီး..ဇင်လေးကိုပက်လပ်ပေါင်းကားလုပ်ကာလီးမှာတံတွေးစွပ်၍..အဖုတ်ဝဖိချလိုက်သည်… ဒစ်ကြီးမဝင်၍ ထပ်ဖိရလေသည်… ဗြိ ဒုတ် အွင်း အ့….တဝက်ဝင်သွား၍ သွေးထွက်လာသည်..အမှေးကွဲသွားသည် ..ဇင်လေးနာလွန်း၍မျက်ရည်ပါကျသည် ..ဆက်တိုက်လိုးအားကြောင့်ဖင်လေးမှာ အိခနဲအိခနဲ..ပြားသွားရသည်… ဆရာမြ ဒိုက်ထိုးသည့်ပုံစံပြောင်းကာ.. အလွတ်ဝုန်းပါတော့သည်.. ဇင်လေးပေါင်ထောင်ပီး..ခေါင်းရင်းကုတင်ဘောင်ကို လက်ထောက်ကာ ကော့ခံလေတော့သည်….

အား..အား…မရပ်ပါနဲ့…အား… နာသေးလား ဇင်… မနာဘူး.. မရပ်နဲ့.. အ့အ့…အား…. သူမ လက်များဆရာမြလက်မောင်းကို ဆွဲညစ်ကာ…ကော့ကော့ပီး ထပ်ပီးလေသည်… ဆရာကတော့မရပ်မနား လိုးကောင်းဆဲပါ တအိအိကျွံဝင်နေသော စပ ဘေးသားများကို ကြည့်ရသည်မှာအရသာရှိလှသည်… ထို့နောက်လီးကိုဆွဲထုတ်ပီး…သူမ ဗိုက်ပေါ်မှာတင်ကာ ဂွင်းထုရင်း သုတ်များထုတ်လိုက်လေတော့သည်.. ….ထို့နောက်တစ်ရှူးထုတ်ယူကာသုတ်ပေးပီး..ကောင်းလား ဇင်လေး… “အင်း..ဆရာ ကျမကို ပစ်မသွားနဲ့နော်” “ပစ်စရာလား ကလေးရယ်..အိပ်တော့”. ….နှစ်ဦးသားအဝတ်များပြန်ဝတ်၍ ဇင်လေး က ခင်လေးနားမှာပြန်အိပ်ကာ ဆရာက အခန်းပြင်ထွက်သွားလေသည်. …

ခင်လေး..ပေါင်ကြားမှာလက်ထဲ့ထားရသည်..အရေများထွက်နေ၍ဖြစ်သည်.. သူတို့အခန်းတွင် ရေချိုးခန်းမရှိပါ.. ထို့ကြောင့် ယခုမှနိုးသလိုဟန်ဆောင်ကာ. “အင်း…သေးပေါက်ချင်လိုက်တာ”. .. “ခင်လေး နင် အိပ်နေတာလား..” “ဟုတ်တယ်..ခြေသံကြားလို့နိုးတာ.. နင်မအိပ်ဘူးလား..”. . “အင်း ပူနေလို့ ခုအိပ်တော့မယ်”. .. ကမရယ် ညာစရာလားငါနားလည်ပါတယ် ဆရာကငါ့ကိုလည်းချစ်မှာပါ.. ခင်လေးစိတိထဲပြောနေမိသည်… .ထမင်းစားပွဲဘေးတွင် ဆရာမြဘီယာသောက်နေသည်… ခင်လေး ဆရာ့နားသို့သွားပီး… “ဆရာ ကျမကို နဲနဲလေးတောင်လှည့်မကြည့်ဘူးနော်” “ဇင်လေးရှိနေလို့ပါ..သမီးရယ်”. . “ခုကျမ အိပ်လို့မရဘူး”. .သူမခေါင်းလေးငုံ့ပြောလေသည်.. ဆရာမြ စားပွဲခုံကထလိုက်ပီး… ခင်လေးကိုတင်းတင်းလေးဖက်ကာ.. “ဆရာ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သင်တန်းမှာစတွေ့ကတည်းကချစ်ခဲ့တာ. ပီးတော့မင်းတို့ဆရာ့ကိုစိတ်ဝင်စားနေတာသိလိုက်တယ်”. … “ဆရာတယောက်ထဲကိုချစ်လို့မရဘူးလား”. . “မရဘူး..ဆရာ့အချစ်က မျဉ်းပြိုင်လိုပဲ.. အတူယှဉ်သွားနေတာ..ဒါကြောင့်နှစ်ယောက်လုံးချစ်တယ်”. .ဟုဆိုကာနမ်းလေသည်..

“ခုနကဘာလို့လာကိုင်တာလဲပြော”. . “ဇင်ဇင် ယူသွားမှာကြောက်လို့”. .. “ဟား..ဟား..မင်းလဲပိုင်ပါတယ်ကွာ”. .. ထမင်းစားပွဲပေါ်သူမကိုမတင်လိုက်ပီး.. အနမ်းမိုးရွာလေတော့သည်… ခင်လေးနှင့်ဇင်လေးမှာ ဆိုက်တူဂိုက်တူများဖြစ်သလို..စိတ်ဓာတ်လဲတူကြပီးအသက်လဲတူကြလေသည်… မတူတာရှိသည်..ခင်လေးက..စပညိုသည် ဇင်ဇင်က စပ နီလေသည်… ခင်လေး အချစ်က ဇင်ဇင်ထက်မလျှော့ပါ ဆရာ ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကိုပြန်စုပ်ပေးလိုက်သည်.. “ဆရာ့ဟာ ထဲ့တော့လေ..ကျမ..လည်း ကောင်းချင်တယ်..”. . “နာရင်မအော်ရဘူးနော်”. . “အင်း..ထဲ့..ဆရာ့မိန်းမ လုပ်ချင်တယ်” “အိုကေ. .ထဲ့ပီ..”. . စားပွဲဇောင်းမှာပင် သူမကို လိုးရပေမည်. ဆရာမြမျက်နှာကိုခင်လေးစိုက်ကြည့်နေပါသည်..

ဘလိုလိုးမလဲဆိုတဲ့သဘော.. အောက်ပိုင်းအဝတ်များချွတ်ပီးနောက်. ခင်လေးမှအရင်စ၍. ဆရာမြမျက်နှာကိုဆွဲပီး နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်လေသည်.. ဆရာ့ လီးကြီး က ခင်လေးစပစီထိကပ်လာသည်..သွင်းလို့မရပေ.ခုံပေါ်မှာထိုင်နေ၍.ခုံနှင့်စပက ကပ်နေလို့ဖြစ်သည်..ဆရာမြ…စိတ်မရှည်တော့.. “ဒီမှာအဆင်မပြေဘူး ခင်လေး.အိမ်ရှေ့သွားမယ်” ဆရာမြသူမကိုပွေ့ချီလိုက်ပီးအိမ်ရှေ့ဆိုဖာအကြီးရှိရာ သွားလေသည်… ခလေးတယောက်လို ငြိမ်နေသောသူမမျက်နှာလေး အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းနေသည်.. ဆိုဖာအထက် ချလိုက်ပီးနောက်…. “ကုန်းလိုက်သမီး..အနောက်ကလိုးမယ်”. . ဖင်ဘူးတောင်းလေးထောင်ပေးသော သူမ တင်သားဖြူလေးနှစ်ခုကြားထဲ့ခေါင်းထိုးထဲ့၍စအိုနှင့်စပကို ယပ်ပေးလိုက်သည်..

အွင်း…..ဆရာ.. အ့…ယားတယ်… စပ အဝကိုဖြဲပီး လျှာနှင့်အရင်လိုးပေးလိုက်သည်… မန်ကျည်းစိလောက်တောင်နေသောသူမစောက်စိကအရေလေးပင်တွဲလဲခိုနေသည်.. တစ်နေရာယူ နှစ်အဆင့်သင့် သုံးလိုး.. ဆိုသလို လီးကိုအဝတွေ့ပီး စောင့်သွင်းလိုက်သည်… အား…နာ..တယ်…ဆိုဖာခုံကိုတင်းတင်းကြပ်ဆုတ်ကိုင်ပီအော်လေသည်… “မအော်နဲ့လေ..ခုနကပြောတော့မအော်ဘူးဆို..”. . “အွင်း အော်ဘူး…အ့… ကြပ်ထုပ်နေသော စပသေးသေးလေးထဲ တုတ်ရိုက်ထဲ့သလိုဖြစ်နေသည်.. လီးကြော ဖုထစ်များက တဒစ်ဒစ် တိုးဝင်ပီး အမှေးပါကို ထောက်မိသည်.. ဇင်ဇင့်ကိုပါကင်ဖောက်စဉ်က.သိပ်မနာပေ အထူအပါးကွာလို့ဖြစ်သည်.. ခင်လေးမှာစပအညိုဖြစ်၍..အမှေးထူဖြစ်ပုံရသည်…မစ်လီစပကို ပါကင်ဖောက်စဉ်က အရမ်းလွယ်သည်.. တရုတ်မ စပ က ပါးလို့ဖြစ်သည်..

ခင်လေး အမှေးကို ဖောက်ရန်သူမခါးကို ညစ်ကိုင်ပီး..သံရိုက်သလိုခပ်ဆတ်ဆတ် စောင့်လိုးရလေသည်… ဖောက်…ဒုတ်..အား…ဟီး…အမေရေ…. အား…နာတယ်… ရပ်ထားရင်ပိုနာလေမည်..ထို့ကြောင့် သူမခါးကိုဖိလိုက်ပီး တင်သားနှစ်လုံးကို ပေါင်နှင့်ညှက်ကာ ဆက်တိုက်ဝုန်းရလေသည်… ဗြိ..ဗြိ…ဖွတ်..ဖွတ်…အ့….ရှီး…. “ကောင်းလာပီလား..ခင်လေး..အ့”. . အင်မတန်ကောင်းသော အရသာကို ဆရာမြ ခံစားရသည်… “ကောင်းလာပီ…အင်း..အင်း… ပျော့အိနေသော ဆိုဖာကြောင့်သူမဗိုက်သားများမနာပါ. သားအိမ်ကို ထိမိမှ နာ၍ ထအော်လေသည်…

ထို့ကြောင့်လီးတဆုံးမလိုးပဲ.. တဝက်လိုးလုပ်ရလေသည်…ဘွတ်..ဘွတ် အွင်း..ဆရာ..အား…သူမအရေများဆိုဖာပေါ်စီးကျလာကာ ငြိမ်သွားလေသည်… ဆရာမြမပီးသေးသောလီးကိုချွတ်လိုက်ပီး “အခန်းထဲသွားရအောင်နော်..သွေးလဲထွက်နေတယ်. .ရေဆေးရမယ်”. .. “ကွဲသွားတာလားဟင်..” “မကွဲဘူး အစပိုင်းမို့ ပါနောက်ဆိုမထွက်တော့ဘူး”. .. ဆိုဖာပေါ်မှအရေများကိုသုတ်လိုက်ပီး နှစ်ယောက်သားရေဆေးကာ အိပ်ခန်းဝင်လေတော့သည်..

……ဆရာမြ..ဇင်လေးနှင့်ခင်လေး နှစ်ယောက်ကြားဝင်အိပ်ရင်းလောကစည်းစိမ်ခံစားနေ၍ .တဖက်ခန်းမှမစ်လီကိုမေ့သွားလေသည်… အသစ်စက်စက်ချစ်သူနှစ်ယောက်ကဖက်ထားပြန်၍.. ငပဲထောင်နေသည်.. ဆရာမြသည်သူမတို့နှစ်ယောက်မိဘများကို မမြင်ဖူးပေ အတွင်းရေးမှူးမ မအိချောသာ သိလေသည်.. ထို့ကြောင့်… “သဲလေးတို့မိဘတွေပုံပြပါလားမြင်ဖူးရအောင်”. . ထိုအခါမှ သူမတို့ဖုန်းများထုတ်ကာ.. ပုံများပြကြလေသည်.. ဇင်လေးမိဘများကိုမြင်ရ၍သိပ်မထူးဆန်းသော်လည်း.. ခင်လေးအမေပုံကိုမြင်ရသောအခါ..စိတ်လှုပ်ရှားရလေပီ… ..”ခင်လေး အဖေရော မတွေ့ပါလား”. . ထိုအခါခင်လေးက..စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် .”သမီးမှာ အဖေမရှိဘူး မွေးပီးထဲကမမြင်ဖူးတာ”. . “အို..ခင်လေးရယ်.သနားစရာ”. . ထိုအခါဇင်လေးက.. “ဟုတ်တယ် ဆရာ..အန်တီခင်ကိုမေးဖူးတယ်.. ဘာမှမပြောဘူး”. .. ဆရာမြ ကြေကွဲပီလေ..ခင်မမ နှင့် ဆရာမြမှာရီးစားဟောင်းများဖြစ်ကြသည်… “ဆရာမြန်မာပြည်ပြန်ရင်လက်ဆောင်တွေပေးလိုက်ကြ..ဟုလား..သွားပို့ပေမယ်” “ယေး…..ချစ်လိုက်တာ ဆရာရယ်”. .. သူမတို့နှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အိပ်ကြလေသည်…

တပါတ်ဆိုတာခဏလေးပါ… စလုံးအနံှ့ လည်ပတ်ပီးနောက်.. ခင်လေးနှင့်ဇင်လေးအတွက်လိုအပ်သမျှ စီစဉ်ပေးပီး မစ်လီနှင့်အပ်ကာ.. ဆရာမြ မြန်မာပြည်သို့ပြန်ရလေသည်… …ဆရာမြ၏ သင်ကြားပြသမှုနှင့်ပညာတော်သင်လွှတ်ပေးမှုက လွန်စွာနာမည်ကြီးလာ၍ သင်တန်းသားများ တိုးပွားလာလေသည်. အတွင်းရေးမှူးမ မအိချောလည်းအလွန်အလုပ်ရှုပ်လာပီး.. စာရေးမအသစ်တယောက်ပါထပ်ခန့်ထားရလေသည်… ..ဆရာမြပြန်ရောက်၍မအိ အရမ်းပျော်နေသည်..သူမလင်ကျန်းမာရေးအတွက်လည်းမပူရတော့ပေ.. ဆရာမြကောင်းမှုကြောင့်လူနာစောင့်နှင့်အထူး နာစ်ရရှိကာ..မအိလည်း အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ပေပြီ.. ..”ကိုမြ..ကျမစာရေးမအသစ်ခန့်ထားတယ်နော်..ဟွင်း..ဟွင်း..ရာထူးတိုးပေးဖို့မကြံနဲ့” .နှစ်ယောက်ခြင်းတွေ့ချိန်မှာမအိကစနောက်သဖြင့်.. “ဟာ..အိကလည်း..အိရှိရင်..ပြည့်စုံနေပါပီ.. ဘာလဲဘွတ်မှာစိုးလို့လား..ဟားဟား”. …. ဆရာမြ အဘွတ်ခဏရပ်ထားရသည်.. စလုံးမှာလည်း သုံးယောက်ရှိသလို.. မအိကလည်းရှိသေးသည်..ဘွတ်ပေါက်များနေ၍ စိတ်ထိန်းမှရပေမည်.. …”မအိရေ..ဇင်လေး မိဘတွေအတွက်လက်ဆောင်ပါလာတယ် အဲ့တာ သွားပေးလိုက်ပါ”. . “ကျနော်က ခင်လေးမွန်အိမ်သွားလိုက်မယ်. ပြောစရာတွေရှိသေးလို့”. .. ……. …ဆရာမြ.. ခင်းလေးမွန် အိမ်ရှိရာထွက်ခဲ့သည်.လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကိုကိုင်ပီး.အိမ်ရှေ့တွင်ရပ်ကာ.. “အိမ်ရှင်တို့..ရှိကြလား”. .. ထိုစဉ်အမျိုးသမီးတယောက်ထွက်လာလေသည်..

သူမ တံခါးဝမှာတင်ခြေစုံရပ်တန့်သွားသည်.. မမျှော်လင့်ထားသောသူရောက်ရှိလာ၍. ငိုမလိုရီမလိုဖြစ်နေသည်… “ခင်မမ..င့ကိုမသိတော့ဘူးလား”. . “သိတာပေါ့ မြနိုင်ရယ် ငါမမေ့ပါဘူး”. . “ငါဝင်လာမယ်နော်”. .. သမီးဖြစ်သူ၏ကျေးဇူးရှင်ဆရာဖြစ်နေ၍ ငြင်းလို့မရပေ..သူမခပ်တည်တည်နှင့်.. “လာပါ..ငါက အဆင့်မခွဲပါဘူး”. .. ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ပြောလေသည်… အိမ်ဧည့်ခန်းခုံတွင်ထိုင်လိုက်ကြပီး.. ဆရာမြက… “ခင်မမ ဒါတွေက နင့်သမီးလက်ဆောင် ပေးလိုက်တာပါ..” အထုတ်များပေးလိုက်လေသည်.. ထို့နောက်..ခင်မမက.. “မြနိုင် နင့်မိဘတွေရော ရှိသေးလား”. “ဆုံးသွားပါပီ..နင်ပူစရာမလိုပါဘူး”. . “င့သမီး အတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဖုန်းဆက်တယ် နင်က သမီးအပေါ်အရမ်းကောင်းတယ်တဲ့.. ငါကျေနပ်ပါတယ်”. .. “ခင်မမ..နင်ဘာလို့င့ကိုမဆက်သွယ်ခဲ့တာလဲ”. . “ငါဘလိုဆက်သွယ်မှာလည်းနင့်မိဘတွေကင့ကို အဆင့်ခွဲပီးနှင်ထုတ်ကြတယ်လေ” …..ဆရာမြ မိဘများမှာလွန်စွာချမ်းသာကြသည်.. ၁၈နှစ်အရွယ်မှာမြနိုင်နှင့်ခင်မမတို့ချစ်ကြိုက်ကြသည်..မြနိုင်ဆေးမူးအရက်မူးပီးလျှင် ခင်မမကိုခေါ်ကာ ဘွတ်တတ်သည်.. ခင်မမ သည် ငယ်စဉ်က အချောအလှတယောက်ဖြစ်သည်..

လုံးကြီးပေါက်လှလူတိုင်းကြိုက်သည့် ငှက်ပျောခိုင်ကြီးဖြစ်သည်..သို့သော်မြနိုင်တို့နှင့်ယှဉ်လိုက်လျှင် ဘဝကမိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားသည်..ထို့ကြောင့်မြနိုင်မိဘများက သဘောမတူပဲ ခွဲကြပီး မြနိုင်ကို အင်ဂလန်ပို့လိုက်ကြလေသည်… ..”ငါ့အမှားတွေပါ ခင်မ ရယ် ငါမပြတ်သားခဲ့တာပါ”. . ခင်မမ ငိုလေတော့သည်.. “မြနိုင် နင့်ကြောင့် င့ မိဘတွေစိတ်ဆင်းရဲပီး ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆုံးသွားကြတယ်.. ငါလဲ ဘဝပျက်ခဲ့တယ်..နင်သိလား… အီး…ဟီး..ဟီး”. .. “တိတ်ပါဟာ.နင့်ယောက်ျားကဘယ်ရောက်နေလဲ”. .. “ဘာယောက်ျားလဲ နင့်ကြောင့်ဗိုက်ကြီးလို့ ဘသူမှ င့ကို လက်မခံဘူး..ငါတို့တွေအိမ် ပြောင်းပီး ဒီမှာနေကြတာသိလား”. . “ဟင်…ဒါ..ဒါဆို ခင်လေး က..”. . “ဟဲ့..အဲ့တာ..နင့်သမီး အရင်းခေါက်ခေါက်ပဲ..”. .. “ဟာ..နင်..နင်..ညာနေတာလာ..ခင်မ” ဆရာမြ ခေါင်းတခုလုံးချာချာလည်နေပီ ခင်လေး မျက်နှာကိုခုမှ ပြန်မြင်ယောင်မိလေသည်.. ဆရာမြနဲ့ရုပ်ဆင်တယ်ဟု..မအိပြောဖူးတာ ခုမှသတိရတော့သည်…

“နင်မယုံဘူးလား.မယုံရင် ဒီအမ်အေ သွေးး စစ်ကြည့်လေ..နင့်သွေးက အို မှတ်လား. နင့်သမီးလဲ အို သွေးပဲ..”. .. ခင်မမ မြနိုင်၏ မွေးနေ့နှင့်သွေးအုပ်စုကအစအကုန်မှတ်မိနေသေးသည်.. မြနိုင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကြပီးနောက်.. “ခင်မ ရယ် နင်ဘာလို့ သူတို့စလုံးမသွားခင်ငါနဲ့မတွေ့ခဲ့တာလဲဟာ”. … “နင့်ရုပ်ကိုမမြင်ချင်လို့လေ”. .. ဆရာမြတယောက်သမီးကိုလိုးမိခဲ့လေပီ ပြင်လို့မရသောအမှားကြောင့်စိတ်ထိခိုက်မိလေသည်..ခင်မမ ကိုထိုအကြောင်းပြောလို့မဖြစ်ပေ.. ထသက်နေလိမ့်မည်…

ထို့ကြောင့် ခင်မမ ဘေးမှထိုင်လိုက်ပီး ပုခုံးလေးကိုဖက်ကာ.. “မငိုပါနဲ့တော့ဟာ..ငါအခု င့အပြစ်တွေကိုပြန်ပေးဆပ်ပ့မယ်နော်”. . ငိုနေသောခင်မမျက်ရည်လေးများကိုသုပ်ပေးလိုက်သည်.. ခင်မမသည် စိုးမြတ်သူဇာနှင့်တူလေသည် ယခုချိန်ထိ လှတုန်းကိတ်တုန်းဖြစ်သည်.. “သူမပါးလေးကို လှမ်းမွလိုက်သည်.. “ငါတို့ပြန်ပေါင်းကျမလားဟင်..ခင်မ”. . “ဒီအရွယ်ကြီးရောက်မှ ငါမပေါင်းချင်တော့ဘူးမြနိုင်..နင့်သမီးကိုသာ ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပါ”. . “အေးပါ..နင့်သဘောပါ ခင်မရယ်”. .. ခင်မမရဲ့ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ဘက်ဆွဲလှဲ့လိုက်ပီး..နှုတ်ခမ်းခြင်း ကစ်ဆင်ရိုက်လိုက်သည်.. “ငါခုထိနင့်ကိုချစ်ဆဲပါခင်မရယ်.”. . သူမ မတော်ခဲ့ရသောလင်ရဲ့ဘွတ်ကွက်များကို ကစ်ဆင်ရိုက်ရင်းသတိရလာသည်…

“မြနိုင် အသက်ကြီးပီလေ..ပီးတော့အိမ်ရှေ့မှာ မသင့်တော်ဘူး..နင်ပြန်ပါတော့ဟာ”. . ခင်မမ အသက်၄၀ သာရှိသေးသည်.. မကြီးသေးပါ..အလှအပ မလုပ်၍. ကြီးသလိုဖြစ်နေသည်.. ..”ငါတို့အသက်တူပဲလေ မကြီးပါဘူးဟ. အိမ်ရှေ့မှာမသင့်တော်ရင်..အခန်းထဲသွားမယ်..လာခဲ့”. .. ခင်မမ နှစ်၂၀ လောက်လီးငတ်ခဲ့ရသည်.. ချစ်သူက လိုးပီးနားမလည်ထားခဲ့ပေမဲ့.. မိမိစပကို မည်သူ့ကိုမျှမကျွေးခဲ့ပါ.. စိတ်ထလာတိုင်း ခေါင်းအုံးနှင့်ပွတ်ကာ.. ကာမစိတ်ဖြေခဲ့ရသည်.. ခုတော့ ပျောက်ဆုံးနေသောလီးက.. လက်တကမ်းမှာ ရှိနေသည်… မငြင်းချင်တော့ပါ…ထို့ကြောင့်အိပ်ခန်းထဲဝင်ကြလေသည်.. ကုတင်မရှိသော အခန်းမှာ တခါမှမလိုးဖူးကြသော စပသငယ်လီးသငယ်လိုမတ်တပ်ရပ်နေကြသည်..

မြနိုင် စမှဖြစ်ပေမည်.. ခင်မ၏ အဝတ်များကို တခုခြင်းချွတ်ချလေသည်… နို့သားကြီးများမှာ အယ်ထွက်လာ၍.. ခင်မက လက်နှင့်ကွယ်လိုက်လေသည်.. ထိုစဉ် အောက်ပိုင်းအဝတ်ကင်းလွှတ်သွား၍.. အမွှေးမဲမဲများဖုံးနေသော စပကို လက်နှင့်အုပ်ရပြန်သည်… “ခင်မ နင်ငယ်ငယ်က အမွှေးရိပ်တယ်လေ ခု ဘာလို့မရိတ်တာလဲ…” “ဟဲ့..င့စပ သနေရအောင် ဘသူနဲ့မှမခံဘူး သိလား.အဲ့စပက နင်ပဲလုပ်ခဲ့တာ..နင်မလုပ်ချင်ရင်နေလေ” “ခင် ကလဲကွာ မောင်ကစတာပါ.”. . ဆရာမြ သွားဖြဲပြပီး..အဖုတ်ကိုနမ်းလေသည်.. ထို့နောက် ခင်မကို အိပ်ယာခင်းပေါ်လှဲချလိုက်သည်… ခင်မ ၏ နို့သားအိအိကြီးနှင့် ဖြူဖြူဖွေးဖွေး အဆီတက်နေသော ဗိုက်ခေါက်သားကို လိုက်နမ်းလေသည်. ခင်မမ မြနိုင်၏ လိုးကွက်များကိုအလွတ်ရနေသည်..

ငယ်စဉ်ကအကြိမ်ကြိမ်မြနိုင်လိုးတာခံရသဖြင့်…ယခု မြနိုင် ဘာဂျာမှုတ် စပယက်မှာသိနေသည်.ထို့ကြောင့်အလိုက်သင့်ပေါင်ဖြဲပေးလိုက်သည်…လျှာကြမ်းကြီးကအဖုတ်ထဲတိုးဝင်လာပီး.. အစိကိုပါ ငုံစို့လေသည်….အင်း…ဟား…အ့…အ့…. လျှာငတ်နေသောစပ တံတွေးနှင့်အရေများရောကာ ပြောင်လက်နေသည်.. “မြနိုင်လိုးတော့ဟာ..အရမ်းယားနေပီ”. . “ခင့် သဘောဟုဆိုကာ အဝတ်များချွတ်လေတော့သည်… “ဟင်..နင့်ဟာ ကကြီးလာပါလား..ဘာလုပ်ထားတာလဲ” “အသက်ကြီးလို့ လီးကြီးတာပါခင်ရယ်” ထောင်ထားသောပေါင်နှစ်ခုကြားဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ကာ..လီးကြီးထိုးထဲ့ပါတော့သည်… ပြွစ်..ဘွတ်..ဘွတ်…အင်း…အား..ရှီး… “ကောင်းလား ခင် လီးကြီးတာ ကောင်းလား”. .. “အင်း..လိုးပါ..မရပ်နဲ့..” သူမ နို့များခါရမ်းနေ၍ ထိန်းပေလိုက်ပီး အချက်၅၀ခန့်စောင့်လေသည်…

ထို့နောက်ကုန်းခိုင်းလိုက်ရာ… လုံးဝန် လှပသော ဖင်သားဖြူဖြူကြီးပေါ်လာသည်… အဆီတက်နေသောစပဖြစ်၍သာမန် လိုးရုံနှင့်မပီးနိုင်ပေ..ထိုကြောင့် သူမဖင်ပေါ်ခွရပ်ကာ လံှမြေစိုက်လိုးကွက်နှင့် အသားကုန်ဝုန်ရလေသည်… ဘွတ်..ဘွတ်..ဘွတ်…စပအတွင်းမှလေများ ကန်ထွက်လာသည်… အင်မတန်ကောင်းမှမြည်သောအသံဖြစ်သည်…. “မြန်မြန်လိုးပါဟ…မရပ်နဲ့ မရပ်နဲ့..အ့အ့… သူမ ခေါင်းအုံးကိုဆွဲညစ်ရင်း အရေဖြူများထွက်လေသည်… မိန်းမများပီးနေချိန်အလိုးရပ်လို့မရပါ.. ဆက်တိုက်လိုးပေးမှကာမနိဗ္ဗာန်တက်နိုင်လေသည်…ထို့ကြောင့်ဆရာမြ ထပ်မံ၍ အချက်၂၀ခန့်လိုးပီးမှသုတ်ရည်များပန်းထွက်သွားလေသည်…

“ခင်မရယ် နင်ကအရင်လို လိုးလို့ကောင်းတုန်းပဲ..”. . “နင်လဲအရင်က လီးသေးသေးလေးနဲ့လေ ခုတော့အကြီးကြီးဆိုတော့ခံလို့ပိုကောင်းလာတယ်”. … ထိုစဉ် မအိရဲ့ဖုန်းဝင်လာသည်. “”ကိုမြရေ..နောက်တနာရီ သင်တန်းစမှာနော် အဲ့တာသတိပေးတာ”. . “ကိုယ် စာသင်ပေးရအူးမယ် ခင်မ. နောက်နေ့ထပ်လာမယ်နော်”. . “အွင်း..သမီးကို ဂရုစိုက်ပါနော်..သမီးက သနားစရာလေးပါကိုမြ..အဖေမရှိပဲဘဝကို ဖြတ်သန်းရင်းကြိုးစားနေရတာ”. “ငါနားလည်ပါတယ် ခင်မ.. သွားလိုက်အူးမယ်”. . ထိုညတွင် စလုံးရှိ တိတ်တိတ်ပုန်းချစ်သူနှင့် မယားပေါက်စ ဆီဖုန်းဆက်ရလေတော့သည်… ..”ဆရာလကုန်ရင်ပြန်လာမယ်နော်သမီးတို့..စာကြိုးစားကြနော်”. .. ….. နှစ်အနည်းငယ်ကြာပီးနောက်.. ခင်လေးနှင့်ဇင်လေး တို့ နိုင်ငံခြားမှဘွဲ့များယူကာ ပြန်လာကြလေသည်…. ထို့နောက် ဆရာမြက ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းဖွင့်လှစ်ပေးပီး… သူတို့နှစ်ယောက်အားအပိုင်ပေးလိုက်လေသည်…. မအိချောမှာ ဆရာမြ၏ ထာဝရအတွင်းရေမှူးဖြစ်လာကာ.. ဒေါ်ခင်မမက တိတ်တိတ်ပုန်မယား..သို့မဟုတ်.. ဆရာမြ၏ ထာဝရချစ်သူဖြစ်ခဲ့လေတော့သည်….။ ……ပြီးပါပြီ။။ ခရပ်ဒစ် ရွှေကြာမြိုင်..

Zawgyi
ခင်လေးနှင့်ဇင်ဇင် အိမ်ပြန်ရောက်ပီးနောက်လွန်စွာပျော်ရွှင်နေကြသည်… ..ခင်လေးမှာ အမေဖြစ်သူကို သူရရှိခဲ့သောအောင်လက်မှတ်နှင့်ရိုက်ထားခဲ့သောပုံများပြသလေသည်.. ဒေါ်ခင်မမ..မျက်ရည်များကျရင်.သူမသမီးကို ဖက်လိုက်ကာ… “သမီးလေးတော်လိုက်တာ အမေမွေးရကြိုးနပ်တယ် ဟင့်”. . ထို့နောက် ခင်လေးရဲ့ဖုန်းမှ ပုံများကိုယူကြည့်ရာတွင်…. “ဟင်….”ဒေါ်ခင်မမ..လက်များပင်တုန်နေသည်… “အမေ ဘာဖစ်တာလဲ..”. . “ဒါ ဘယ်သူလဲသမီး”. .. ခင်လေးနှင့်ဇင်ဇင်နှစ်ယောက်ကြား ဆရာမြင့်ကိုမေးလေသည်.. “သမီးတို့ဆရာပါ အမေသိလို့လာ”. . “သိပါဘူး..ငယ်ငယ်လေးမိုအံသြတာပါ”. …သားမိနှစ်ယောက်အိပ်ယာဝင်ကြသည်. သမီးဖြစ်သူ၏ဖွံထွားကာစ ကိုယ်လုံးလေးနှင့်ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးက ခင်မမငယ်စဉ်ကလို.. ချောမောလှပလှလေသည်….. ….. အခန်း၃… …ခင်လေးနှင့်ဇင်ဇင်တို့စင်ကာပူမှာကျောင်းတတ်ရမည်ဖြစ်သည်…

ဆရာမြက အားလုံးအကုန်ကျခံပီး… မအိက အားလုံးစီစဉ်ပေးရလေသည်… ဆရာမြကိုယ်တိုင်စင်ကာပူထိလိုက်ပို့မည်ဖြစ်၍..ခင်လေးတို့ပျော်နေကြပါသည်.. ..ဇင်ဇင်၏မိဘများက လေဆိပ်လိုက်ပို့သော်လည်း..ခင်လေးအမေလိုက်မလာပါ.. ..နှစ်နာရီလောက်ကြာခရီးစဉ်ဖြစ်၍. ဆရာမြအတွက်မထူးဆန်းပေမဲ့… ခင်လေးနှင့်ဇင်ဇင် ရင်ခုန်နေရသည်… သုံးယောက်တွဲခုံဖြစ်သည်… ခင်လေးက ပြတင်းမှန်ဘက်ထိုင်၍ဇင်ဇင်ကအလည်မှာ..ဆရာမြက ဘေးမှာ… လေယာဉ် စပျံသန်းချိန် ငြိမ့်ခနဲလှုပ်သွားသဖြင့်..ဇင်ဇင်ကလန့်ပီး ဆရာမြရဲ့လက်လာကိုင်လေသည်… ကိုမြ သူမလက်ကလေးကိုပြန်အုပ်ကိုင်လိုက်ပီး “မကြောက်နဲ့နော်သမီး..အစမို့လို့ပါ..ဟုဆိုကာ လက်ဖမိုးလေးကိုပွတ်ပေးနေသည်..

ခင်လေး အပြင်ကို ကြည့်နေရာမှ.. ဇင်ဇင့်ဘက်လှည့်လာရာ…ထိုမြင်ကွင်းကိုတွေ့၍.. စိတ်ထဲမနာလိုဖြစ်နေသည်… ညီအမလိုချစ်ပေမဲ့ ဒါမျိုးတော့သူလဲမမြင်ချင်ပါ.. “ဇင်လေး..ဒီဘက်လာထိုင်ဟာ..ငါခေါင်းမူးလို့”. ..သူတို့နှစ်ယောက်နေရာလဲလိုက်သည်.. ခင်လေးတကယ်လေယာဉ်မူးနေပါသည်. အန်ချင်သလိုဖြစ်၍ ပလက်စတစ်အိပ်ကိုယူပီးအန်လေသည်. ကိုမြ သူမရဲ့ကြောလေးနှင့် ခေါင်းလေးကိုပွတ်သပ်ပေးပီး.. “အဆင်ပြေလားသမီး ဆရာ့ပုခုံးမှာမှီနေလိုက်”. .. သူမ အလိုက်သင့်လေးမှီလာသည်…. ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ ခင်လေးရယ်.. သူမနှဖူးလေးကို မှုတ်ပေးလိုက်သည်… သူမမျက်စိတချက်ဖွင့်ပီးပြန်ပိတ်ကာမှိန်းနေလေသည်… ဇင်ဇင်..မူးလာပါပီ ထို့ကြောင့်ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကိုမှီ၍.. မျက်စိပိတ်ထားလေသည်…

ကိုမြစိတ်တွေ ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည်.. ပခုံးအထက်မှေးနေသောခင်လေးရဲ့ပါးကို နမ်းလိုက်လေသည်…. သူမ ငြိမ်ခံသည်…နှုတ်ခမ်းလေးကို တချက် ကစ်ပေးလိုက်သည်… မျက်နှာမှာပန်းရောင်သန်းလာပီး… ညာဘက်လက်က ကိုမြပေါင်ကို ညစ်လာလေသည်… ခင်လေး စိတ်ပါလာပီဆိုတာသိလိုက်သည်… ဘေးလူများရှိ၍..ဘာမှလုပ်လို့မရပေ… ပြန်ငြိမ်နေလိုက်သည်… ထိုစဉ် ဇင်လေး ထလာပီး… “ကျမ အိမ်သာသွားချင်တယ်ဆရာ”. . “အေး သွားလေ ဒီဘက်မှာ”. .. သူမ မျက်နှာမကောင်းပါ အန်ချင်နေပုံရသည်…. ဇင်ဇင်..ခုဏကအဖြစ်ကိုမြင်ပါသည်… စိတ်ထဲမကောင်းပေ..ခင်လေးက..ဆရာ့ကို ကြိုက်နေတာသိသည်… သူမလည်းကြိုက်သည်… ဆရာက ခင်လေးနဲ့ကြိုက်ရင် သူမရင်ကွဲပေမည်..ထို့ကြောင့်အိမ်သာမှာသွားငိုမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လေသည်.. …..

ဇင်လေးထွက်သွားသောအခါ… ဆရာမြ မှာ ဂွင်တဲ့လေသည်..ခင်လေးရဲ့မျက်နှာလေးကို ကိုင်လိုက်ပီး..နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးကိုကစ်ပေးပြန်သည်… “ခင်လေး..ဆရာ့ကို ကြိုက်နေတယ်မဟုတ်လား”. .. “ဟို..မသိဘူးလေ.သမီး..မပြောတတ်ဘူး” ..သူမ မျက်လုံးပိတ်၍ပြန်မှေးလေသည်. ဇင်လေး..အိမ်သာသွားတာ ၁၅ မိနစ်လောက်ရှပီ..ပြန်မလာပေ.. ဆရာမြစိတ်ပူသွားသည်… “ဆရာ အိမ်သာခဏသွားမယ် ခင်လေး” ဟုဆိုကာထသွားလေသည်… “ဇင်လေး..အဆင်ပြေလား..ဘာဖြစ်လို့လဲ” ..ဆရာမြ အသံကြောင့် ဇင်လေးအငိုရပ်ပီး.. “ပြေတယ်ဆရာ ပီးပီဟုဆိုကာထွက်လာလေသည်.”. . လေယာဉ်မယ် တဦးက မမြင်သလိုဟန်ဆောင်ပီး..ထွက်သွားလေသည်… “ဇင်လေး ငိုနေတာလား.မျက်လုံးရဲနေတယ်”. . အိမ်သာအဝလမ်းကျဉ်းကျဉ်းလေးမှာ ဆိုတော့ လူခြင်းကပ်နေသည်…

“ဆရာ ခင်လေးနဲ့ကြိုက်နေတာလားဟင်” ကိုမြ သိလိုက်ပီ..သူမလည်း င့ကိုကြိုက်နေတာပဲ ဟုတွေးမိလေသည်. ဂျပန်မလေးလို ချစ်ဖို့ကောင်းသောသူမကိုဖက်လိုက်ပီး.. ပါးကိုလျက်တပျက်နမ်းလိုက်၏… “ဆရာ အပေါ့သွားအုံးမယ်..ပြန်သွားထိုင်တော့”. ..အနမ်းခံရသောသူမ.ရင်တွေခုန်သွားသည်… “ဟုတ်”. ……. သုံးယောက်သားအတွေးများနှင့်စင်ကာပူရောက်ခဲ့လေသည်….. လေဆိပ်တွင် တရုတ်မခပ်လန်းလန်းတယောက်လာကြိုလေသည်..

နာမည်မှာ မစ်လီ ဖြစ်သည်… “သမီးတို့ သူကမစ်လီ..ဆရာ့သငယ်ချင်းပေါ့.. သူနဲ့အတူနေရမှာ..”. . မစ်လီသည်တရုတ်သိုင်းကားသိန်းငှက်သူရဲကောင်းကားမှ ဂူဂူးနှင့်တူလေသည်.. စကာပူသူဖြစ်၍.လွတ်လပ်ပုံရသည်… ဘောင်းဘီပေါင်တိုလေးဝတ်ထား၍.. ဖွေးဥနေသော..ပေါင်သားကိုမြင်ရသည်… အင်းကျီးဂျိုင်းပြတ်ကြောင့် ဂျိုင်းသားဖွေးဖွေးနှင့်ရင်သားအကစ်လေးပါတွေ့ရသည်… မျက်နှာချိုချိုချစ်စရာလေးနှင့်သူမက.. ခင်လေးနှင့်ဇင်လေးကိုနှုတ်ဆက်သည်.. ထို့နောက် ဆရာမြလက်မောင်းကိုကိုင်ပီး “မြ..မလာတာကြာပီနော်ဒီကမစ်နေတာ ခုမှတွေ့ရတော့တယ်.”ဟုဆိုလေသည်. …. သူတို့အားလုံး မစ်လီခေါ်ဆောင်ရာတိုက်ခန်းသို့ ရောက်လာကြသည်.. မစ်လီမှာတယောက်ထည်းနေလေသည်. “ဟေး ဘေဘီတို့ ဟိုအခန်းမှာနေကြ.. လိုတာရှိရင်ပြော”ဟုဆိုကာ.. နှစ်ယောက်နေအခန်းကျယ်ကိုပေးလေသည်… ခင်လေးတို့သင်တန်းမှာသတင်းကြားဖူးသည်..ဆရာမြ စလုံးမှာ တိုက်ခန်းပိုင်ရှိသည် ဟူ၍ဖြစ်သည်… သူ့တိုက်ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးမိကြသည်… သူမတို့နေထိုင်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ်.. မစ်လီနှင့်ဆရာမြ စကားများပြောကြပီအခန်းတခုထဲဝင်သွားကြသည်..

တရုတ်လိုပြောနေကြ၍ သူမတို့နားမလည်ပါ… …… တဖက်အခန်းထဲမှာတော့… “လီ..တကယ်သတိရတာလား”. . “အင်းပေါ့ကိုရဲ့..ကို့ဟာကြီးကိုပိုသတိရတယ်..ခိခိ.”. . မစ်လီ အဝတ်များချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တက်လေသည်.. ဆရာမြ အဝတ်ချွတ်၍.. “လီ စုပ်ပေးကွာ”. .. သူမပြုံးလိုက်ပီး လီးရှိရာသို့ ပါးစပ်အပ်လေသည်… ပလွတ်..ပလွတ်…အွင်း… တရုတ်မပါးစပ်သေးသေးလေးထဲလီးက ထွန့်ထွန့်လူးနေသည်.. “လရည်ကြည်များကို အရသာရှိရှိမျိုချလေသည်… “လိုးမီဘေဘီ”. .မစ်လီ ပက်လပ်ပေါင်ကားပေးသည်.. ခရုသားလို နားရွက်ရှိသောစပလေးမှာ တရုတ်မဖြစ်ပေမဲ့မဖြူပါ..အညိုလေးဖြစ်သည်..လီးကြီးနှင့်မမျှအောင်းသေးလွန်းသည်…သို့သော်လည်း လီးမဆံ့သောစပမရှိပါ… ဆရာမြ တဆတ်ဆတ်ခါနေသောလီးကိုတေ့ကိုင်ပီးအပေါ်မှတက်ကြုံးလေသည်…

ဗြိ..ဗြိ..ဗြိ…အား…အ့..အ့….အွင်း…ဖာ့.. ဖာ့…ဆရာမြ ခြေဆင်းထိုင်လေသည်.. မစ်လီ တိုင်ပင်စရာမလိုပဲ… လီးပေါ်တက်ထိုင်ကာ..ဆရာမြဂုတ်ကိုဖက်၍..စောင့်ပါတော့သည်… ဖတ်..ဖတ်..အိ…အွင်း…ရှီး…. သူမရဲ့နို့များကို ဆရာမြက ထပ်မံစုပ်ပေးလေသည်… ရေနွေးတအိုးဆူခံ့အကြာမှာ… နှစ်ယောက်အတူပီးကြလေသည်… တရုတ်မဖြစ်၍..အရေများ.ရွှဲလွန်းသည်. ဆရာမြသုတ်ရေကသိပ်မများပါ… “ဒါလင် အကြာကြီးနေမှာလား”. “တပါတ်ပဲနေမှာ သင်တန်းပြန်စရမယ်လေ”. … …….. ………လိုးပွဲပြီ၍..ရေချိုးကြသည်… မာစတာအခန်းဖြစ်၍..ရေချိုးခန်းပါရှိသည်..ထို့ကြောင့် ရေချိုးပီးအဝတ်သစ်နှင့်အပြင်ထွက်လာသောဆရာမြကို လိုးပီးသားလို့မထင်ရပါ. နုပျိုလန်းဆန်းနေလေသည်… ဧည့်ခန်းဆိုဖာတွင် ခင်လေးတို့ထိုင်နေကြသည်… ချောမောနေသောဆရာမြကိုငေးကြည့်နေကြသည်…

“ကဲ..သမီးတို့ရေ..ကျောင်းအပ်ဖို့ကိစ္စတွေ မစ်လီက အားလုံးစီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်.”. . “ဟုတ် ဆရာကဒီမှာနေမှာလားဟင်.”. . “တပါတ်ပဲနေမှာလေ..မင်းတို့သုံးဖို့လည်း ယူထားကြရော့”. .ဟုဆိုကာ… ဘောင်းဘီတွင်းမှ ဒေါ်လာများထုတ်ပေးလေသည်… ……… …ခင်လေးနှင့်ဇင်လေး ဆရာမြကိုချစ်မိနေကြသည်..သူတို့ထားသွားမှာအရမ်းအားငယ်နေကြသည်.. ..”ကဲ ဒီညတော့ နားကြတော့မနက်ဖြန်လျှောက်လည်ပီးဓ့ပုံရိုက်ကြတာပေါ့..” မင်းတို့ မိဘတွေဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ကြလေ..ရောက်ပီလို့”. . …မစ်လီနှင့်ဆရာမြ အပြင်သွားကြပြန်သည်… “ခင်လေး နင်.. လေယာဉ်ပေါ်မှာဘာဖစ်တာလဲ”. . “မူးတာလေဟာ..”. “နင်မညာနဲ့ ငါမေးတာ အဲ့တာမဟုတ်ဘူး ဆရာမြနဲ့နမ်းနေတာလေ”. .. ခင်လေးရှက်သွားလေသည်… “ဟာ.မတော်တဆပါဟ.နင်ရော အိမ်သာမှာ အကြာကြီးလေ ဆရာမြနဲ့ဘာလုပ်နေတာလဲ”. . “ဟ..ဘာလုပ်ရမှာလဲ.လေယာဉ်ပေါ်မှာ”. . “အော်..လေယာဉ်ပေါ်မို့လို့မလုပ်ဘူးပေါ့ အောက်မှာဆိုရင်ကော…”. .. “ငါတို့က ညီအမလိုနေခဲ့တာလေ.တယောက်နဲ့တယောက်မလိမ်ကြေးဟာ..” သူမတို့ခံစားချက်များရင်ဖွင့်ကြလေသည်….

“ဆရာက ဘာသဘောလဲ..ငါတို့ကိုကြိုက်နေတာလား”. .. “ဖြစ်နိုင်တယ်လေ.ငါတို့စမ်းကြည့်မလား”. “အင်း…ညမှ..စမ်းမယ်”. .. အစီအစဉ်များစွဲကြလေသည်….. စင်ကာပူညသည်ပူလွန်းသည်.. အဲယားကွန်းမှာဧည့်ခန်းကိုအဓိကထားဖွင့်သဖြင့် အိပ်ခန်းမှာသိပ်မအေးပေ.. နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်မှာ သေးနေ၍အဆင်မပြေထို့ကြောင့်အောက်မှာအိပ်ရန်စီစဉ်ကြလေသည်.. ဧည့်ခန်းမှာ ဆရာမြနှင့်မစ်လီတို့ဘီယာသောက်ရင်း စကားများပြောနေကြသည်.. “ဆရာကျမတို့ ကုတင်နဲ့အိပ်ရတာအဆင်မပြေလို့ အောက်မှာအိပ်မယ်နော်”. . “အေး..ကြိုက်သလိုအိပ်ကျ..မနက်ဖြန်လိုတာအကုန်ဝယ်ပေးမယ်နော်..ဒါနဲ့လာကြပါအူးဟ”. .. “ဟုတ်ကဲ..ဆရာ..”. . “သမီးတို့ဒီမှာနေတာ ဘာမှအားမနာပါနဲ့. ဆရာကမစ်လီကိုပိုက်ဆံအများကြီးပေးထားတယ်..ပီးတော့ ဒီတိုက်ခန်းက ဆရာ့အခန်းပဲ”. . တကယ့်သထေးတိုက်ခန်းမျိုးပါ.. ကွန်ဒိုအမြင့်ဖြစ်ပီး..အတွင်းပိုင်းတွင်အလွန်လှလေသည်..

သူမတို့ဒါမျိုးမနေဖူးပေ.. ထိုအခါ မစ်လီက.. “ဟေး..ဘေဘီတို့..ဒီတိုက်ခန်းမလိုချင်ဘူးလား..ခ်ခ်..”. . သူမတို့လိုချင်ပါသည်… ဆရာကပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့… “ဆရာဘယ်မှာအိပ်မှာလည်း”. . ဆရာမြ မစ်လီနှင့်အိပ်ရန် မသင့်တော်ပေ. တိုက်ခန်းမှာသုံးခန်းရှိသော်လည်း.. အိပ်ယာခင်း က မပြည့်စုံပေ.. ထို့ကြောင့်.. “အပြင်မှာအိပ်မယ်လေ..ဟိုတယ်လည်း မအိပ်ချင်ဘူး..သောက်ပီးရင်ဘယ်မှမသွားချင်ဘူး” မနက်ဖြန်မှ အိပ်ယာထပ်ဝယ်ရမှာ… ထိုအခါ ဇင်ဇင်က.. “သမီးတို့အခန်းက ကုတင်မှာအိပ်လေ.. သမီးတို့အောက်မှာအိပ်မယ်”. . “အေးပါ ဒီတညတော့ အဆင်ပြေသလိုပေါ့…”. ….. စကားတပြောပြောသောက်ကြရာ.. အားလုံး ဘီယာ မူးလာကြသည်… မစ်လီ အခန်းထဲဝင်အိပ်လေသည်.. ခင်လေးနဲ့ဇင်ဇင်က မအိပ်နိုင်ပါ.. သူတို့လည်းအခန်းဝင်ကြလေသည်.. “ဆရာရီးစားရှိလားဟင်..” “မရှိပါဘူးဟာ..ဒါပေမဲ့ချစ်မိတာတော့ရှိတယ်”. . “ပြောပြ..”. . “မပြောဘူး”. .. ကြမ်းပြင်တွင်အိပ်ယာအထူခင်းလှဲအိပ်ကြခြင်းဖြစ်သည်..ကုတင်ထက်က ဆရာမြကို ဇင်ဇင် လှမ်းရစ်နေသည်.. ခင်လေးကတဖက်လှည့်၍.အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသည်…

ဆရာမြ နမ်းတာ ခံထားရသောသူမတို့. ဘဝင်မကျဖြစ်နေသည်.. ဇင်ဇင်စိတ်မရှည်တော့ပါ.. ကုတင်ပေါ်တက်ပီး..ဆရာမြဘေးတွင်ထိုင်မေးလေသည်… သူမ ကိုဆွဲလှဲလိုက်ပီး… “သိချင်ရင် ပြောပြမယ်..လာခဲ့”ဟုဆိုကာ ဖက်၍လှဲချပီး ကစ်ဆင်ရိုက်လေတော့သည်… သူမ မျော့သွားလေသည်..အင်းကျီအပါးလေးကိုဆွဲလှန်လိုက်ပီး… “ရှူး…..”. ဆရာမြ တိတ်နေရန်လုပ်ပြသည်.. ခင်လေးအိပ်နေသည်ထင်မိလို့ဖြစ်သည်. ဇင်ဇင် ရင်ခုန်သံဆူနေပီး… “ဆရာသမီးကိုချစ်တာလားဟင်”. . “အင်းပေါ့ကွယ်.”. . လက်တအုပ်စာနို့သားလေးများကို… ဖွဖွလေးပွတ်ပီး နို့သီးပန်းရောင်လေးကို ခလေးနို့စို့သလိုစို့လေသည်… မျက်လုံးမှေးမှေးလေးနှင့်နှာတံချွန်လေးကအစ လျှာနဲ့လိုက်ယက်ပေးလိုက်သည်.

ဆရာမြလီးကြီးမှာ ထွက်ရန်တာဆူနေ၍ အဝတ်များချွတ်ရလေသည်… အပျိုလေးမို့ချက်ချင်းလိုးလို့မပါ.. နှူးနှပ်ရပေမည်… နှုတ်ခမ်းပါလေးကိုကစ်ဆင်ရိုက်လျှာနှင့်ထိုးမွှေရလေသည်..သူမလက်တခုကိုယူပီး လီးပေါ်တင်ပေးလိုက်သည်… ဇင်ဇင်မညံ့ပါ သူမငယ်စဉ်ကမိဘများလိုးကြတာမြင်ဖူးသည်..မိခင်က ဖခင်လီးကို ကိုင်ပီး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်ရင်း ငုံတာမြင်ဖူး၍ မှတ်မိနေခဲ့သည်… ယခုဆရာလီးကို ကိုင်ပီး လုပ်ပေးနေမိသည်… သူမကြိတ်ကြွေနေသောသူ၏ လီးကို ကိုင်ခွင့်ရတာ ကံကောင်းလှပေသည်… ဆရာမြလက်များသူမဘောင်းဘီကိုချွတ်နေတာသိ၍ ဖင့်ကြွပေးလိုက်သည်… လစ်ဟာသွားသောသူမ ပိပိလေးကို.. ပွတ်သပ်ပေးပြီး အတွင်းသို့ လက်ချောင်းလေးတိုးဝင်လာ၍.. အရသာရှိလှသည်… သူမအသံမထွက်နိုင်ပါ.ခင်လေးသိမှာစိုးသလိုဆရာကနှုတ်ခမ်းခြင်းတေ့ထားလို့ဖြစ်သည်… အပျိုမလေးမို့ဘာဂျာပေးသင့်သည်ဟု ဆရာမြတွေးမိသည်..

နို့နှင့်ဗိုက်သား ချက် အထိ လျှာကြမ်းကြီးနှင့်ဆက်တိုက်ပွတ်လာခဲ့သည်… ဆီးခုံအမွှေးနုလေးများကိုပါ မကျန်အောင်နမ်းပြစ်လိုက်သည်… တွေ့ပါပီ ပေါင်လေးနှစ်ခုကြားဝပ်နေသောပိပိလေးမှာ အရေလေးများပင်စိုနေသည်… အစိလေးကို စုပ်လိုက်ပီး… စိနေသောစပလေးကို လျှာနဲ့ထိုးကာ ဝက်နံရိုးအတွင်းကချင်ဆီစုပ်သလိုပြွစ်ခနဲ စုပ်လိုက်သည်… အဖုတ်အတွင်းသားလေးမှာရဲနေပီး… လိုးဖို့အပေါက်မှာ လက်ညှိုးလောက်သာရှိသည်… ဇင်ဇင်ခါးကော့ပေးရုံမှတပါးဘာမှမလုပ်တတ်ပါ… ထူးခြားသောကာမအရသာက အထွတ်အထိပ်ရောက်နေလေပီ… ဆရာမြ လီးကို တမ်းတမိနေသည်… ဆရာက ၆၉ ပုံစံမှောက်ပေးလိုက်သည်.. ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံမို့သူမ နားမလည်ပေ..ထို့ကြောင့်ဆရာက.. လီးကိုပါးစပ်ဝတေ့လေသည်..

သူမ ဟပေးလိုက်သည်…မျက်စိအရှေ့မှာကြီးမားသောလီးနှင့်လဥက ခါယမ်းနေသည်. သူမ စုပ်ချင်လာအောင် ဆရာက စပ ကိုမျက်နှာအပ်ကာ စလျက်ပေးလေသည်.. အ့…အီး….အွင်း… ကြာရှည်မခံပါသူမ အရည်များ စီးထွက်လာသည်… ခင်လေးမအိပ်သေးပါ… ဇင်လေး ကုတင်ပေါ်တက်သွားတာကြာလေပီ… ငြီးသံလေးကြားမိ၍ အသာလှည့်ကြည့်လိုက်သည်.. သူမရဲ့ ဆန်ကျင်ဘက် ကုတင်စွန်းနားမှာ အပြန်အလှန်ယက်စုပ်နေကြတာမြင်ရ၍ ရင်တွေတုန်လာသည်… ဇင်ဇင်တယောက်ထဲဆရာကိုသိမ်းပိုက်နေတာ မနာလိုတော့ပေ… ထိုစဉ်ဆရာမြက ခင်လေးဘက် ခြေဆင်းကာပက်လက်လှန်လိုက်ပီး ဇင်လေးကို မျက်နှာပေါ်မတင်ကာ စပကို ယက်နေပြန်သည်… အဝတ်အစားမဲ့ကာ ခေါင်းမော့ ခံနေသော ဇင်လေးကြောကို မြင်နေရသည်… အဆင်းလှသော ဇင်လေးကိုဆရာကြိုက်သွားမှာမလိုလားပေ…. ခင်လေးအရှေ့မှာ လီးကြီးကထောင်မတ်နေသည်.. ၇လက်မလောက်ရှိမည် ဓာတ်ခဲအကြီးလို လုံးဝင်းပြောင်လက်နေသည်… ဘီယာတခိုးက မပြေသေးပါ..ရဲဆေးကျန်သေးသည်.. ထို့ကြောင့် လီးကိုလှမ်းကိုင်ကြည့်ပီး… အထက်အောက်ဆွဲကြည့်လေသည်…

ဆရာမြ တွန့်သွားရသည်..လီးကိုဘသူကိုင်လဲလှမ်းကြည့်သည်..ခင်လေးဖြစ်နေ၍မသိသလို နေလိုက်သည်… လီးနွေးနွေးကြီးနားကပ်ကြည့်ပီး..ရှူကြည့်လေသည်… လီးနံ့သင်းသင်းက ကာမစိတ်ထလာစေသည်… သူမ နို့ကိုပွတ်ကြည့်သလို စပကိုလဲနှိုက်သည်…အရမ်းကောင်းလှ၍ မထူးတော့ပါ.. လီးကိုကြည့်ပီးစပကိုပွတ်လေတော့သည်…ဆရာမြ လိုးမှရတော့မည်..ထို့ကြောင့် ထထိုင်လိုက်ပီး..ဇင်လေးကိုပက်လပ်ပေါင်းကားလုပ်ကာလီးမှာတံတွေးစွပ်၍..အဖုတ်ဝဖိချလိုက်သည်… ဒစ်ကြီးမဝင်၍ ထပ်ဖိရလေသည်… ဗြိ ဒုတ် အွင်း အ့….တဝက်ဝင်သွား၍ သွေးထွက်လာသည်..အမှေးကွဲသွားသည် ..ဇင်လေးနာလွန်း၍မျက်ရည်ပါကျသည် ..ဆက်တိုက်လိုးအားကြောင့်ဖင်လေးမှာ အိခနဲအိခနဲ..ပြားသွားရသည်… ဆရာမြ ဒိုက်ထိုးသည့်ပုံစံပြောင်းကာ.. အလွတ်ဝုန်းပါတော့သည်.. ဇင်လေးပေါင်ထောင်ပီး..ခေါင်းရင်းကုတင်ဘောင်ကို လက်ထောက်ကာ ကော့ခံလေတော့သည်….

အား..အား…မရပ်ပါနဲ့…အား… နာသေးလား ဇင်… မနာဘူး.. မရပ်နဲ့.. အ့အ့…အား…. သူမ လက်များဆရာမြလက်မောင်းကို ဆွဲညစ်ကာ…ကော့ကော့ပီး ထပ်ပီးလေသည်… ဆရာကတော့မရပ်မနား လိုးကောင်းဆဲပါ တအိအိကျွံဝင်နေသော စပ ဘေးသားများကို ကြည့်ရသည်မှာအရသာရှိလှသည်… ထို့နောက်လီးကိုဆွဲထုတ်ပီး…သူမ ဗိုက်ပေါ်မှာတင်ကာ ဂွင်းထုရင်း သုတ်များထုတ်လိုက်လေတော့သည်.. ….ထို့နောက်တစ်ရှူးထုတ်ယူကာသုတ်ပေးပီး..ကောင်းလား ဇင်လေး… “အင်း..ဆရာ ကျမကို ပစ်မသွားနဲ့နော်” “ပစ်စရာလား ကလေးရယ်..အိပ်တော့”. ….နှစ်ဦးသားအဝတ်များပြန်ဝတ်၍ ဇင်လေး က ခင်လေးနားမှာပြန်အိပ်ကာ ဆရာက အခန်းပြင်ထွက်သွားလေသည်. …

ခင်လေး..ပေါင်ကြားမှာလက်ထဲ့ထားရသည်..အရေများထွက်နေ၍ဖြစ်သည်.. သူတို့အခန်းတွင် ရေချိုးခန်းမရှိပါ.. ထို့ကြောင့် ယခုမှနိုးသလိုဟန်ဆောင်ကာ. “အင်း…သေးပေါက်ချင်လိုက်တာ”. .. “ခင်လေး နင် အိပ်နေတာလား..” “ဟုတ်တယ်..ခြေသံကြားလို့နိုးတာ.. နင်မအိပ်ဘူးလား..”. . “အင်း ပူနေလို့ ခုအိပ်တော့မယ်”. .. ကမရယ် ညာစရာလားငါနားလည်ပါတယ် ဆရာကငါ့ကိုလည်းချစ်မှာပါ.. ခင်လေးစိတိထဲပြောနေမိသည်… .ထမင်းစားပွဲဘေးတွင် ဆရာမြဘီယာသောက်နေသည်… ခင်လေး ဆရာ့နားသို့သွားပီး… “ဆရာ ကျမကို နဲနဲလေးတောင်လှည့်မကြည့်ဘူးနော်” “ဇင်လေးရှိနေလို့ပါ..သမီးရယ်”. . “ခုကျမ အိပ်လို့မရဘူး”. .သူမခေါင်းလေးငုံ့ပြောလေသည်.. ဆရာမြ စားပွဲခုံကထလိုက်ပီး… ခင်လေးကိုတင်းတင်းလေးဖက်ကာ.. “ဆရာ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သင်တန်းမှာစတွေ့ကတည်းကချစ်ခဲ့တာ. ပီးတော့မင်းတို့ဆရာ့ကိုစိတ်ဝင်စားနေတာသိလိုက်တယ်”. … “ဆရာတယောက်ထဲကိုချစ်လို့မရဘူးလား”. . “မရဘူး..ဆရာ့အချစ်က မျဉ်းပြိုင်လိုပဲ.. အတူယှဉ်သွားနေတာ..ဒါကြောင့်နှစ်ယောက်လုံးချစ်တယ်”. .ဟုဆိုကာနမ်းလေသည်..

“ခုနကဘာလို့လာကိုင်တာလဲပြော”. . “ဇင်ဇင် ယူသွားမှာကြောက်လို့”. .. “ဟား..ဟား..မင်းလဲပိုင်ပါတယ်ကွာ”. .. ထမင်းစားပွဲပေါ်သူမကိုမတင်လိုက်ပီး.. အနမ်းမိုးရွာလေတော့သည်… ခင်လေးနှင့်ဇင်လေးမှာ ဆိုက်တူဂိုက်တူများဖြစ်သလို..စိတ်ဓာတ်လဲတူကြပီးအသက်လဲတူကြလေသည်… မတူတာရှိသည်..ခင်လေးက..စပညိုသည် ဇင်ဇင်က စပ နီလေသည်… ခင်လေး အချစ်က ဇင်ဇင်ထက်မလျှော့ပါ ဆရာ ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကိုပြန်စုပ်ပေးလိုက်သည်.. “ဆရာ့ဟာ ထဲ့တော့လေ..ကျမ..လည်း ကောင်းချင်တယ်..”. . “နာရင်မအော်ရဘူးနော်”. . “အင်း..ထဲ့..ဆရာ့မိန်းမ လုပ်ချင်တယ်” “အိုကေ. .ထဲ့ပီ..”. . စားပွဲဇောင်းမှာပင် သူမကို လိုးရပေမည်. ဆရာမြမျက်နှာကိုခင်လေးစိုက်ကြည့်နေပါသည်..

ဘလိုလိုးမလဲဆိုတဲ့သဘော.. အောက်ပိုင်းအဝတ်များချွတ်ပီးနောက်. ခင်လေးမှအရင်စ၍. ဆရာမြမျက်နှာကိုဆွဲပီး နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်လေသည်.. ဆရာ့ လီးကြီး က ခင်လေးစပစီထိကပ်လာသည်..သွင်းလို့မရပေ.ခုံပေါ်မှာထိုင်နေ၍.ခုံနှင့်စပက ကပ်နေလို့ဖြစ်သည်..ဆရာမြ…စိတ်မရှည်တော့.. “ဒီမှာအဆင်မပြေဘူး ခင်လေး.အိမ်ရှေ့သွားမယ်” ဆရာမြသူမကိုပွေ့ချီလိုက်ပီးအိမ်ရှေ့ဆိုဖာအကြီးရှိရာ သွားလေသည်… ခလေးတယောက်လို ငြိမ်နေသောသူမမျက်နှာလေး အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းနေသည်.. ဆိုဖာအထက် ချလိုက်ပီးနောက်…. “ကုန်းလိုက်သမီး..အနောက်ကလိုးမယ်”. . ဖင်ဘူးတောင်းလေးထောင်ပေးသော သူမ တင်သားဖြူလေးနှစ်ခုကြားထဲ့ခေါင်းထိုးထဲ့၍စအိုနှင့်စပကို ယပ်ပေးလိုက်သည်..

အွင်း…..ဆရာ.. အ့…ယားတယ်… စပ အဝကိုဖြဲပီး လျှာနှင့်အရင်လိုးပေးလိုက်သည်… မန်ကျည်းစိလောက်တောင်နေသောသူမစောက်စိကအရေလေးပင်တွဲလဲခိုနေသည်.. တစ်နေရာယူ နှစ်အဆင့်သင့် သုံးလိုး.. ဆိုသလို လီးကိုအဝတွေ့ပီး စောင့်သွင်းလိုက်သည်… အား…နာ..တယ်…ဆိုဖာခုံကိုတင်းတင်းကြပ်ဆုတ်ကိုင်ပီအော်လေသည်… “မအော်နဲ့လေ..ခုနကပြောတော့မအော်ဘူးဆို..”. . “အွင်း အော်ဘူး…အ့… ကြပ်ထုပ်နေသော စပသေးသေးလေးထဲ တုတ်ရိုက်ထဲ့သလိုဖြစ်နေသည်.. လီးကြော ဖုထစ်များက တဒစ်ဒစ် တိုးဝင်ပီး အမှေးပါကို ထောက်မိသည်.. ဇင်ဇင့်ကိုပါကင်ဖောက်စဉ်က.သိပ်မနာပေ အထူအပါးကွာလို့ဖြစ်သည်.. ခင်လေးမှာစပအညိုဖြစ်၍..အမှေးထူဖြစ်ပုံရသည်…မစ်လီစပကို ပါကင်ဖောက်စဉ်က အရမ်းလွယ်သည်.. တရုတ်မ စပ က ပါးလို့ဖြစ်သည်..

ခင်လေး အမှေးကို ဖောက်ရန်သူမခါးကို ညစ်ကိုင်ပီး..သံရိုက်သလိုခပ်ဆတ်ဆတ် စောင့်လိုးရလေသည်… ဖောက်…ဒုတ်..အား…ဟီး…အမေရေ…. အား…နာတယ်… ရပ်ထားရင်ပိုနာလေမည်..ထို့ကြောင့် သူမခါးကိုဖိလိုက်ပီး တင်သားနှစ်လုံးကို ပေါင်နှင့်ညှက်ကာ ဆက်တိုက်ဝုန်းရလေသည်… ဗြိ..ဗြိ…ဖွတ်..ဖွတ်…အ့….ရှီး…. “ကောင်းလာပီလား..ခင်လေး..အ့”. . အင်မတန်ကောင်းသော အရသာကို ဆရာမြ ခံစားရသည်… “ကောင်းလာပီ…အင်း..အင်း… ပျော့အိနေသော ဆိုဖာကြောင့်သူမဗိုက်သားများမနာပါ. သားအိမ်ကို ထိမိမှ နာ၍ ထအော်လေသည်…

ထို့ကြောင့်လီးတဆုံးမလိုးပဲ.. တဝက်လိုးလုပ်ရလေသည်…ဘွတ်..ဘွတ် အွင်း..ဆရာ..အား…သူမအရေများဆိုဖာပေါ်စီးကျလာကာ ငြိမ်သွားလေသည်… ဆရာမြမပီးသေးသောလီးကိုချွတ်လိုက်ပီး “အခန်းထဲသွားရအောင်နော်..သွေးလဲထွက်နေတယ်. .ရေဆေးရမယ်”. .. “ကွဲသွားတာလားဟင်..” “မကွဲဘူး အစပိုင်းမို့ ပါနောက်ဆိုမထွက်တော့ဘူး”. .. ဆိုဖာပေါ်မှအရေများကိုသုတ်လိုက်ပီး နှစ်ယောက်သားရေဆေးကာ အိပ်ခန်းဝင်လေတော့သည်..

……ဆရာမြ..ဇင်လေးနှင့်ခင်လေး နှစ်ယောက်ကြားဝင်အိပ်ရင်းလောကစည်းစိမ်ခံစားနေ၍ .တဖက်ခန်းမှမစ်လီကိုမေ့သွားလေသည်… အသစ်စက်စက်ချစ်သူနှစ်ယောက်ကဖက်ထားပြန်၍.. ငပဲထောင်နေသည်.. ဆရာမြသည်သူမတို့နှစ်ယောက်မိဘများကို မမြင်ဖူးပေ အတွင်းရေးမှူးမ မအိချောသာ သိလေသည်.. ထို့ကြောင့်… “သဲလေးတို့မိဘတွေပုံပြပါလားမြင်ဖူးရအောင်”. . ထိုအခါမှ သူမတို့ဖုန်းများထုတ်ကာ.. ပုံများပြကြလေသည်.. ဇင်လေးမိဘများကိုမြင်ရ၍သိပ်မထူးဆန်းသော်လည်း.. ခင်လေးအမေပုံကိုမြင်ရသောအခါ..စိတ်လှုပ်ရှားရလေပီ… ..”ခင်လေး အဖေရော မတွေ့ပါလား”. . ထိုအခါခင်လေးက..စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် .”သမီးမှာ အဖေမရှိဘူး မွေးပီးထဲကမမြင်ဖူးတာ”. . “အို..ခင်လေးရယ်.သနားစရာ”. . ထိုအခါဇင်လေးက.. “ဟုတ်တယ် ဆရာ..အန်တီခင်ကိုမေးဖူးတယ်.. ဘာမှမပြောဘူး”. .. ဆရာမြ ကြေကွဲပီလေ..ခင်မမ နှင့် ဆရာမြမှာရီးစားဟောင်းများဖြစ်ကြသည်… “ဆရာမြန်မာပြည်ပြန်ရင်လက်ဆောင်တွေပေးလိုက်ကြ..ဟုလား..သွားပို့ပေမယ်” “ယေး…..ချစ်လိုက်တာ ဆရာရယ်”. .. သူမတို့နှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အိပ်ကြလေသည်…

တပါတ်ဆိုတာခဏလေးပါ… စလုံးအနှံ့ လည်ပတ်ပီးနောက်.. ခင်လေးနှင့်ဇင်လေးအတွက်လိုအပ်သမျှ စီစဉ်ပေးပီး မစ်လီနှင့်အပ်ကာ.. ဆရာမြ မြန်မာပြည်သို့ပြန်ရလေသည်… …ဆရာမြ၏ သင်ကြားပြသမှုနှင့်ပညာတော်သင်လွှတ်ပေးမှုက လွန်စွာနာမည်ကြီးလာ၍ သင်တန်းသားများ တိုးပွားလာလေသည်. အတွင်းရေးမှူးမ မအိချောလည်းအလွန်အလုပ်ရှုပ်လာပီး.. စာရေးမအသစ်တယောက်ပါထပ်ခန့်ထားရလေသည်… ..ဆရာမြပြန်ရောက်၍မအိ အရမ်းပျော်နေသည်..သူမလင်ကျန်းမာရေးအတွက်လည်းမပူရတော့ပေ.. ဆရာမြကောင်းမှုကြောင့်လူနာစောင့်နှင့်အထူး နာစ်ရရှိကာ..မအိလည်း အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ပေပြီ.. ..”ကိုမြ..ကျမစာရေးမအသစ်ခန့်ထားတယ်နော်..ဟွင်း..ဟွင်း..ရာထူးတိုးပေးဖို့မကြံနဲ့” .နှစ်ယောက်ခြင်းတွေ့ချိန်မှာမအိကစနောက်သဖြင့်.. “ဟာ..အိကလည်း..အိရှိရင်..ပြည့်စုံနေပါပီ.. ဘာလဲဘွတ်မှာစိုးလို့လား..ဟားဟား”. …. ဆရာမြ အဘွတ်ခဏရပ်ထားရသည်.. စလုံးမှာလည်း သုံးယောက်ရှိသလို.. မအိကလည်းရှိသေးသည်..ဘွတ်ပေါက်များနေ၍ စိတ်ထိန်းမှရပေမည်.. …”မအိရေ..ဇင်လေး မိဘတွေအတွက်လက်ဆောင်ပါလာတယ် အဲ့တာ သွားပေးလိုက်ပါ”. . “ကျနော်က ခင်လေးမွန်အိမ်သွားလိုက်မယ်. ပြောစရာတွေရှိသေးလို့”. .. ……. …ဆရာမြ.. ခင်းလေးမွန် အိမ်ရှိရာထွက်ခဲ့သည်.လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကိုကိုင်ပီး.အိမ်ရှေ့တွင်ရပ်ကာ.. “အိမ်ရှင်တို့..ရှိကြလား”. .. ထိုစဉ်အမျိုးသမီးတယောက်ထွက်လာလေသည်..

သူမ တံခါးဝမှာတင်ခြေစုံရပ်တန့်သွားသည်.. မမျှော်လင့်ထားသောသူရောက်ရှိလာ၍. ငိုမလိုရီမလိုဖြစ်နေသည်… “ခင်မမ..င့ကိုမသိတော့ဘူးလား”. . “သိတာပေါ့ မြနိုင်ရယ် ငါမမေ့ပါဘူး”. . “ငါဝင်လာမယ်နော်”. .. သမီးဖြစ်သူ၏ကျေးဇူးရှင်ဆရာဖြစ်နေ၍ ငြင်းလို့မရပေ..သူမခပ်တည်တည်နှင့်.. “လာပါ..ငါက အဆင့်မခွဲပါဘူး”. .. ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ပြောလေသည်… အိမ်ဧည့်ခန်းခုံတွင်ထိုင်လိုက်ကြပီး.. ဆရာမြက… “ခင်မမ ဒါတွေက နင့်သမီးလက်ဆောင် ပေးလိုက်တာပါ..” အထုတ်များပေးလိုက်လေသည်.. ထို့နောက်..ခင်မမက.. “မြနိုင် နင့်မိဘတွေရော ရှိသေးလား”. “ဆုံးသွားပါပီ..နင်ပူစရာမလိုပါဘူး”. . “င့သမီး အတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဖုန်းဆက်တယ် နင်က သမီးအပေါ်အရမ်းကောင်းတယ်တဲ့.. ငါကျေနပ်ပါတယ်”. .. “ခင်မမ..နင်ဘာလို့င့ကိုမဆက်သွယ်ခဲ့တာလဲ”. . “ငါဘလိုဆက်သွယ်မှာလည်းနင့်မိဘတွေကင့ကို အဆင့်ခွဲပီးနှင်ထုတ်ကြတယ်လေ” …..ဆရာမြ မိဘများမှာလွန်စွာချမ်းသာကြသည်.. ၁၈နှစ်အရွယ်မှာမြနိုင်နှင့်ခင်မမတို့ချစ်ကြိုက်ကြသည်..မြနိုင်ဆေးမူးအရက်မူးပီးလျှင် ခင်မမကိုခေါ်ကာ ဘွတ်တတ်သည်.. ခင်မမ သည် ငယ်စဉ်က အချောအလှတယောက်ဖြစ်သည်..

လုံးကြီးပေါက်လှလူတိုင်းကြိုက်သည့် ငှက်ပျောခိုင်ကြီးဖြစ်သည်..သို့သော်မြနိုင်တို့နှင့်ယှဉ်လိုက်လျှင် ဘဝကမိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားသည်..ထို့ကြောင့်မြနိုင်မိဘများက သဘောမတူပဲ ခွဲကြပီး မြနိုင်ကို အင်ဂလန်ပို့လိုက်ကြလေသည်… ..”ငါ့အမှားတွေပါ ခင်မ ရယ် ငါမပြတ်သားခဲ့တာပါ”. . ခင်မမ ငိုလေတော့သည်.. “မြနိုင် နင့်ကြောင့် င့ မိဘတွေစိတ်ဆင်းရဲပီး ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆုံးသွားကြတယ်.. ငါလဲ ဘဝပျက်ခဲ့တယ်..နင်သိလား… အီး…ဟီး..ဟီး”. .. “တိတ်ပါဟာ.နင့်ယောကျ်ားကဘယ်ရောက်နေလဲ”. .. “ဘာယောကျ်ားလဲ နင့်ကြောင့်ဗိုက်ကြီးလို့ ဘသူမှ င့ကို လက်မခံဘူး..ငါတို့တွေအိမ် ပြောင်းပီး ဒီမှာနေကြတာသိလား”. . “ဟင်…ဒါ..ဒါဆို ခင်လေး က..”. . “ဟဲ့..အဲ့တာ..နင့်သမီး အရင်းခေါက်ခေါက်ပဲ..”. .. “ဟာ..နင်..နင်..ညာနေတာလာ..ခင်မ” ဆရာမြ ခေါင်းတခုလုံးချာချာလည်နေပီ ခင်လေး မျက်နှာကိုခုမှ ပြန်မြင်ယောင်မိလေသည်.. ဆရာမြနဲ့ရုပ်ဆင်တယ်ဟု..မအိပြောဖူးတာ ခုမှသတိရတော့သည်…

“နင်မယုံဘူးလား.မယုံရင် ဒီအမ်အေ သွေးး စစ်ကြည့်လေ..နင့်သွေးက အို မှတ်လား. နင့်သမီးလဲ အို သွေးပဲ..”. .. ခင်မမ မြနိုင်၏ မွေးနေ့နှင့်သွေးအုပ်စုကအစအကုန်မှတ်မိနေသေးသည်.. မြနိုင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကြပီးနောက်.. “ခင်မ ရယ် နင်ဘာလို့ သူတို့စလုံးမသွားခင်ငါနဲ့မတွေ့ခဲ့တာလဲဟာ”. … “နင့်ရုပ်ကိုမမြင်ချင်လို့လေ”. .. ဆရာမြတယောက်သမီးကိုလိုးမိခဲ့လေပီ ပြင်လို့မရသောအမှားကြောင့်စိတ်ထိခိုက်မိလေသည်..ခင်မမ ကိုထိုအကြောင်းပြောလို့မဖြစ်ပေ.. ထသက်နေလိမ့်မည်…

ထို့ကြောင့် ခင်မမ ဘေးမှထိုင်လိုက်ပီး ပုခုံးလေးကိုဖက်ကာ.. “မငိုပါနဲ့တော့ဟာ..ငါအခု င့အပြစ်တွေကိုပြန်ပေးဆပ်ပ့မယ်နော်”. . ငိုနေသောခင်မမျက်ရည်လေးများကိုသုပ်ပေးလိုက်သည်.. ခင်မမသည် စိုးမြတ်သူဇာနှင့်တူလေသည် ယခုချိန်ထိ လှတုန်းကိတ်တုန်းဖြစ်သည်.. “သူမပါးလေးကို လှမ်းမွလိုက်သည်.. “ငါတို့ပြန်ပေါင်းကျမလားဟင်..ခင်မ”. . “ဒီအရွယ်ကြီးရောက်မှ ငါမပေါင်းချင်တော့ဘူးမြနိုင်..နင့်သမီးကိုသာ ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပါ”. . “အေးပါ..နင့်သဘောပါ ခင်မရယ်”. .. ခင်မမရဲ့ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ဘက်ဆွဲလှဲ့လိုက်ပီး..နှုတ်ခမ်းခြင်း ကစ်ဆင်ရိုက်လိုက်သည်.. “ငါခုထိနင့်ကိုချစ်ဆဲပါခင်မရယ်.”. . သူမ မတော်ခဲ့ရသောလင်ရဲ့ဘွတ်ကွက်များကို ကစ်ဆင်ရိုက်ရင်းသတိရလာသည်…

“မြနိုင် အသက်ကြီးပီလေ..ပီးတော့အိမ်ရှေ့မှာ မသင့်တော်ဘူး..နင်ပြန်ပါတော့ဟာ”. . ခင်မမ အသက်၄၀ သာရှိသေးသည်.. မကြီးသေးပါ..အလှအပ မလုပ်၍. ကြီးသလိုဖြစ်နေသည်.. ..”ငါတို့အသက်တူပဲလေ မကြီးပါဘူးဟ. အိမ်ရှေ့မှာမသင့်တော်ရင်..အခန်းထဲသွားမယ်..လာခဲ့”. .. ခင်မမ နှစ်၂၀ လောက်လီးငတ်ခဲ့ရသည်.. ချစ်သူက လိုးပီးနားမလည်ထားခဲ့ပေမဲ့.. မိမိစပကို မည်သူ့ကိုမျှမကျွေးခဲ့ပါ.. စိတ်ထလာတိုင်း ခေါင်းအုံးနှင့်ပွတ်ကာ.. ကာမစိတ်ဖြေခဲ့ရသည်.. ခုတော့ ပျောက်ဆုံးနေသောလီးက.. လက်တကမ်းမှာ ရှိနေသည်… မငြင်းချင်တော့ပါ…ထို့ကြောင့်အိပ်ခန်းထဲဝင်ကြလေသည်.. ကုတင်မရှိသော အခန်းမှာ တခါမှမလိုးဖူးကြသော စပသငယ်လီးသငယ်လိုမတ်တပ်ရပ်နေကြသည်..

မြနိုင် စမှဖြစ်ပေမည်.. ခင်မ၏ အဝတ်များကို တခုခြင်းချွတ်ချလေသည်… နို့သားကြီးများမှာ အယ်ထွက်လာ၍.. ခင်မက လက်နှင့်ကွယ်လိုက်လေသည်.. ထိုစဉ် အောက်ပိုင်းအဝတ်ကင်းလွှတ်သွား၍.. အမွှေးမဲမဲများဖုံးနေသော စပကို လက်နှင့်အုပ်ရပြန်သည်… “ခင်မ နင်ငယ်ငယ်က အမွှေးရိပ်တယ်လေ ခု ဘာလို့မရိတ်တာလဲ…” “ဟဲ့..င့စပ သနေရအောင် ဘသူနဲ့မှမခံဘူး သိလား.အဲ့စပက နင်ပဲလုပ်ခဲ့တာ..နင်မလုပ်ချင်ရင်နေလေ” “ခင် ကလဲကွာ မောင်ကစတာပါ.”. . ဆရာမြ သွားဖြဲပြပီး..အဖုတ်ကိုနမ်းလေသည်.. ထို့နောက် ခင်မကို အိပ်ယာခင်းပေါ်လှဲချလိုက်သည်… ခင်မ ၏ နို့သားအိအိကြီးနှင့် ဖြူဖြူဖွေးဖွေး အဆီတက်နေသော ဗိုက်ခေါက်သားကို လိုက်နမ်းလေသည်. ခင်မမ မြနိုင်၏ လိုးကွက်များကိုအလွတ်ရနေသည်..

ငယ်စဉ်ကအကြိမ်ကြိမ်မြနိုင်လိုးတာခံရသဖြင့်…ယခု မြနိုင် ဘာဂျာမှုတ် စပယက်မှာသိနေသည်.ထို့ကြောင့်အလိုက်သင့်ပေါင်ဖြဲပေးလိုက်သည်…လျှာကြမ်းကြီးကအဖုတ်ထဲတိုးဝင်လာပီး.. အစိကိုပါ ငုံစို့လေသည်….အင်း…ဟား…အ့…အ့…. လျှာငတ်နေသောစပ တံတွေးနှင့်အရေများရောကာ ပြောင်လက်နေသည်.. “မြနိုင်လိုးတော့ဟာ..အရမ်းယားနေပီ”. . “ခင့် သဘောဟုဆိုကာ အဝတ်များချွတ်လေတော့သည်… “ဟင်..နင့်ဟာ ကကြီးလာပါလား..ဘာလုပ်ထားတာလဲ” “အသက်ကြီးလို့ လီးကြီးတာပါခင်ရယ်” ထောင်ထားသောပေါင်နှစ်ခုကြားဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ကာ..လီးကြီးထိုးထဲ့ပါတော့သည်… ပြွစ်..ဘွတ်..ဘွတ်…အင်း…အား..ရှီး… “ကောင်းလား ခင် လီးကြီးတာ ကောင်းလား”. .. “အင်း..လိုးပါ..မရပ်နဲ့..” သူမ နို့များခါရမ်းနေ၍ ထိန်းပေလိုက်ပီး အချက်၅၀ခန့်စောင့်လေသည်…

ထို့နောက်ကုန်းခိုင်းလိုက်ရာ… လုံးဝန် လှပသော ဖင်သားဖြူဖြူကြီးပေါ်လာသည်… အဆီတက်နေသောစပဖြစ်၍သာမန် လိုးရုံနှင့်မပီးနိုင်ပေ..ထိုကြောင့် သူမဖင်ပေါ်ခွရပ်ကာ လှံမြေစိုက်လိုးကွက်နှင့် အသားကုန်ဝုန်ရလေသည်… ဘွတ်..ဘွတ်..ဘွတ်…စပအတွင်းမှလေများ ကန်ထွက်လာသည်… အင်မတန်ကောင်းမှမြည်သောအသံဖြစ်သည်…. “မြန်မြန်လိုးပါဟ…မရပ်နဲ့ မရပ်နဲ့..အ့အ့… သူမ ခေါင်းအုံးကိုဆွဲညစ်ရင်း အရေဖြူများထွက်လေသည်… မိန်းမများပီးနေချိန်အလိုးရပ်လို့မရပါ.. ဆက်တိုက်လိုးပေးမှကာမနိဗ္ဗာန်တက်နိုင်လေသည်…ထို့ကြောင့်ဆရာမြ ထပ်မံ၍ အချက်၂၀ခန့်လိုးပီးမှသုတ်ရည်များပန်းထွက်သွားလေသည်…

“ခင်မရယ် နင်ကအရင်လို လိုးလို့ကောင်းတုန်းပဲ..”. . “နင်လဲအရင်က လီးသေးသေးလေးနဲ့လေ ခုတော့အကြီးကြီးဆိုတော့ခံလို့ပိုကောင်းလာတယ်”. … ထိုစဉ် မအိရဲ့ဖုန်းဝင်လာသည်. “”ကိုမြရေ..နောက်တနာရီ သင်တန်းစမှာနော် အဲ့တာသတိပေးတာ”. . “ကိုယ် စာသင်ပေးရအူးမယ် ခင်မ. နောက်နေ့ထပ်လာမယ်နော်”. . “အွင်း..သမီးကို ဂရုစိုက်ပါနော်..သမီးက သနားစရာလေးပါကိုမြ..အဖေမရှိပဲဘဝကို ဖြတ်သန်းရင်းကြိုးစားနေရတာ”. “ငါနားလည်ပါတယ် ခင်မ.. သွားလိုက်အူးမယ်”. . ထိုညတွင် စလုံးရှိ တိတ်တိတ်ပုန်းချစ်သူနှင့် မယားပေါက်စ ဆီဖုန်းဆက်ရလေတော့သည်… ..”ဆရာလကုန်ရင်ပြန်လာမယ်နော်သမီးတို့..စာကြိုးစားကြနော်”. .. ….. နှစ်အနည်းငယ်ကြာပီးနောက်.. ခင်လေးနှင့်ဇင်လေး တို့ နိုင်ငံခြားမှဘွဲ့များယူကာ ပြန်လာကြလေသည်…. ထို့နောက် ဆရာမြက ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းဖွင့်လှစ်ပေးပီး… သူတို့နှစ်ယောက်အားအပိုင်ပေးလိုက်လေသည်…. မအိချောမှာ ဆရာမြ၏ ထာဝရအတွင်းရေမှူးဖြစ်လာကာ.. ဒေါ်ခင်မမက တိတ်တိတ်ပုန်မယား..သို့မဟုတ်.. ဆရာမြ၏ ထာဝရချစ်သူဖြစ်ခဲ့လေတော့သည်….။ ……ပြီးပါပြီ။။ ခရပ်ဒစ် ရွှေကြာမြိုင်..

အပျော်လွန်ပြီးဆောင့်ချလိုက်မိလို့ပါ

ဆရာမ နှင်းနှင်း က အိမ်ထောင်သယ် ဒါပေမဲ့ သူ့ယောက်ကျား အဝေးမှာ သူကသူ့သားနဲ့နေတယ် သူ့ယောက်ကျားက တလတခါတောင်ပြန်လာချင်မှ လာတာ။ ဆရာမ နှင်းနှင်း က အသက်ကသာ ကြီးတာ ကာမစိတ်ကတော့ရှိတုန်း ပထမတုန်းကတော့မသိပါဘူး နောက်ပိုင်းကျမှ တဖြေးဖြေး ရိပ်မိလာတာ။ ဆရာမနှင်းနှင်းကို ဘယ်လို ဂွင်ဖန်ပြီး လိုးရရင် ကောင်းမလည်းဆိုပြီးတော့ စိတ်ကူးနဲ့ ကြံစည်ကြည့်နေမိတယ်။ သူ့အိမ်နဲ့ ကျွန်တော်နေတဲ့အိမ်က တဝင်းထဲ အိမ်ကတော့ သက်သက်စီ ခြံစည်းရိုးက ကာမထားဘူး။ ကျွန်တော့ အိမ်ခေါင်းရင်းမှာက သူတို့ရေကန် ရေချိုးတဲ့ နေရာနဲ့ ကျွန်တော့်အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်နဲ့က တန်းနေတာ။

အဲဒါနဲ့ တရက်ကျတော့ နေ့လည်ထမင်းစားကျောင်းဆင်းတဲ့အချိန် ရေချိုးပါလေရော။ အိမ်မှာကဘယ်သူမှမရှိဘူး။သူအိမ်ကလည်း သူတယောက်တည်းရယ် သူ့သားကတက္ကသိုလ်ကျောင်းတတ်နေတာ။ အဲဒါနဲ့ ဟုတ်ပြီ ကြံစည်ထားတဲ့အတိုင်း ပြတင်းတံခါးပေါက်ဖွင့်ပြီး အသာလေး ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ့ နေလိုက်သေးတယ်။ ပြတင်းတံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ခဏမော့ကြည့်ပြီး သူ့ဟာသူ အဝတ်လျှော်နေတယ်။ ကျွန်တော် လည်း အင်္ကျီ တွေပုဆိုးတွေအကုန်ချွတ်ပြီး ကျွန်တော့်လီးကို သံလွင်ဆီလေးနဲနဲဆွတ်ပြီး ဆွပေးနေတယ်။ သူ့နေရာကနေ သေချာကြည့်ရင် ကျွန်တော်လုပ်နေတာတွေကို သေချာပေါက်မြင်ရတယ်။ တခြားလူတွေမြင်မှာတော့ စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး။ ကျွန်တော်က အခန်းထဲမှာဆိုတော့ အေးဆေး လီးကိုင်ပြီးဆွနေတာ သံလွင်ဆီနဲ့ဆိုတော့ လီးကမဲပြောင်တင်းပြီး အကြောတွေက ထောင်လာတော့တယ်။

တအောင့်လောက်လည်းနေရော အဝတ်လျှော်ပြီးသွားပြီးတော့ အဝတ်လှန်းပြီး ပြန်လှည့်လိုက်ရော ကျွန်တော့အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်တည့်တည့်ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်တော်လီးကိုင်ပြီးဆွနေတာကိုမြင်သွားရော။ကျွန်တော်က သူ့ဘက်မကြည့်သလိုလိုနဲ့ပဲ အောက်ငုံပြီးလီးကိုဂွင်းတိုက်သလိုလုပ်လိုက် အထက်အောက်ရမ်းခါပေးလိုက်လုပ်နေတာ ဆရာမနှင်းနှင်းဘက်ကိုခိုးကြည့်လိုက်တော့ ရေမချိုးသေးပဲနဲ့ ရေအင်တုံနားက ပန်းပင်ပေါင်းသင်ရှင်းသလိုလိုနဲ့ ကျွန်တော့ဘက်ကိုကြည့်လိုက် ပန်းပင်လေးကိုင်လိုက်လုပ်နေရော။ဟုတ်ပြီ ငါ့အကြံတော့ အောင်လောက်ပြီထင်တယ် ငါဆရာမနှင်းနှင်းကို လိုးရလောက်ပြီထင်တာပဲ နောက်တဆင့်တက်မယ်ဆိုပြီး ဆရာမနှင်းနှင်းရှိရာကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ဂွင်းတိုက်နေလိုက်တယ်။

ဆရာမနှင်းနှင်းက ခိုးအကြည့် ကျွန်တော့်က သူ့ကြည့်ပြီး ဂွင်းတိုက်နေတာဆိုတော့ သူခိုးကြည့်နေတာမိသွားတော့ ရှက်ပြီးတော့ အထ ရေညှိတွေနဲ့ဆိုတော့ ချော်လဲပါလေရော။ ကျွန်တော့်ဘက်ကြည့်ပြီး လာထူပါအုံးဆိုပြီး လက်ယပ်ခေါ်တယ်ဗျ။ သူ့အိမ်မှာကလည်းဘယ်သူမှမရှိဘူးဆိုတော့ ကိုယ်လည်း ပုဆိုးလေး ပြန်ဝတ်ပြီး သူ့ကိုသွားထူမယ် ရလားဘာညာနဲ့ဂွင်ဆင်မယ်ဆိုပြီး သွားထူပေးလိုက်ရင်း “‌ဆရာမနှင်းနှင်း ရလား” “‌အင်း ရတယ် ခြေထောက်ကရေညှိတွေနဲ့ဆိုတော့ ချော်သွားလို့ ” “‌ထောက်နိူင်လား ” “‌နဲနဲကိုင်ပေးထား ဆရာမထကြည့်မယ် ” “‌ဟုတ်ဟုတ် ဆရာမနှင်းနှင်း” ‌ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ဆရာမနှင်းနှင်းရဲ့လက်တဘက်ကိုကိုင် တဘက်ကခါးကနေကိုင်ပြီး ထူပေးလိုက်တယ်။

“ရလား” “‌အင်းရတယ်ရတယ် တော်ပြီရေမချိုးတော့ဘူး” “‌ဆရာမနှင်းနှင်းကလည်း လူတောင်နဲနဲရေစိုနေပြီပဲဟာ ချိုးလိုက်ပါ ကျွန်တော်ကိုင်ထားပေးမယ်လေ” “‌တော်ပြီတော်ပြီ နေပလေ့စေတော့ မချိုးချင်တော့ဘူး ဒီအတိုင်းအဖြူအစိမ်းပြန်လဲပြီး ကျောင်းပြန်သွားလိုက်တော့မယ်” “‌ဟာ ဆရာမနှင်းနှင်းကလည်း မဟုတ်တာ ကဲကဲ မချိုးချင်ရင်လည်း ကျွန်တော်ရေပတ်တိုက်ပေးမယ် နော် ” ဆရာမနှင်းနှင်းက ကျွန်တော့ကိုမော့ကြည့်တယ်။ပြီးတော့မှ “အင်းအင်း” ဆိုပြီးတော့ ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ် ။ “‌လာလာ” ဆိုပြီး ဆရာမနှင်းနှင်းကို သူ့အိမ်ဘက်တွဲခေါ်သွားမယ် ဆိုပြီးလုပ်တော့ ‌ ဆရာမနှင်းနှင်းက “မင်းအိမ်ဘက်သွားမယ် ငါ့အိမ်ဘက်ဆို မင်းရေပတ်တိုက်ပေးနေတာ တယောက်ယောက်ဝင်လာလို့ မြင်သွားရင် မသင့်တော်ဘူး။

ငါ့အိမ်က ငါ့သားသူငယ်ချင်းတွေအဝင်အထွက်များတယ်” ဆိုပြီးပြောတယ်။ ကျွန်တော်လည်းပျော်သွားတယ်။ “ဟုတ်ဟုတ် ” ဆိုပြီး “အဲဒါဆိုကျွန်တော့် အခန်းထဲသွားမယ်လေ” ဆိုပြီးခေါ်ခဲ့ရော။အခန်းထဲလည်းရောက်ရော ဆရာမနှင်းနှင်းကို ကုလားထိုင်ပေါ်မှာခဏထိုင်ခိုင်းပြီးတော့ အပြင်ရေပုံးနဲ့ရေသွားခပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အခန်းလည်းပြန်ရောက်ရော ကျွန်တော့ဝတ်ထားတဲ့ ပုဆိုးကရေလဲပုဆိုးဆိုတော့ အဲဒါကိုချွတ်ပြီးတော့ရေပုံးထဲနှစ်ပြီးတော့ ရေညစ်ပြီး ဆရာမနှင်းနှင်း ကို ရေပတ်တိုက်ပေးဖို့လုပ်ရတော့တယ် “‌လာ ဆရာမနှင်းနှင်း” ဆိုပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။ဆရာမနှင်းနှင်းလည်း ကျွန်တော့ဘက်လှည့်လာရော “‌ဟင် မင်း ဟိဟိ ပုဆိုးလည်းမပါဘူး ဘာလုပ်တာတုန်းပြန်ဝတ်ထား” “‌ဆရာမနှင်းနှင်း ကိုရေပတ်တိုက်ပေးမလို့လေ အဲဒါ ပုဆိုးက ဒါပဲရှိတာမို့ လာပါဆရာမရဲ့ ခုဏကပဲ ခိုးကြည့်လို့ချော်လဲပီး ရေမချိုးရတာကို” ။

“‌အံမယ် ဘယ်မှာကြည့်လို့တုန်း” “‌အဟုတ် မကြည့်ဘူးလား ” “‌ဟင်းဟင်း” “‌ကဲပါဆရာမနှင်းနှင်းရဲ့ အချိန်မရပဲဖြစ်နေလိမ့်မယ် လာရေပတ်တိုက်ပေးမယ်”ဆိုပီး ဆရာမရဲ့ရင်ရှားထားတဲ့ထမိန်ကို ခြေသလုံးပေါ်တဲ့အထိဆွဲလှန်ပြီး ရေပတ်တိုက်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ “အပေါ်ပိုင်း ဂုတ်ပိုး နောက်ကျော တိုက်ရအောင်ဆရာမ ထမိန်လေးဖြည်ပြီးလျှောပေး” ဆိုတော့ “အင်း ” ဆိုပြီး ထမိန်ကို ဖြည်ချပေးတယ်။”‌ဆရာမ” “‌ဟင်” “‌ရှေ့နဲနဲကုန်းလိုက် ကျောအောက်တိုက်ပေးမလို့” “‌အင်း ” ဆိုပြီး ကုန်းလိုက်တယ်။ ဆရာမကျောကိုတိုက်နေရင်းနဲ့ ကျွန်တော့လီးကတောင်ပြီး ဆရာမရဲ့ကုန်းနေတဲ့ဖင်ကို ထောက်ထားနေမိတယ်။ ဆရာမနှင်းနှင်း ကလည်း မသိသလိုလိုနဲ့ ဖင်ကိုရမ်းပြီး လီးကို လာဆွဆွပေးနေတယ်။

“‌ဆရာမနှင်းနှင်း” “‌ဟင်” “‌ကျွန်တော့်ကိုဆရာမစောက်ဖုတ်ကြီးပေးလိုးပါ့လား ကျွန်တော် ဆရာမကို တအားလိုးချင်နေပြီ” “‌အင်း ဆရာမလည်း မင်းလိုးတာကိုခံချင်လို့ မင်းအခန်းထိလိုက်လာတာလေ လိုးလိုး မင်းစိတ်ကြိုက်သာလိုးစမ်းကွာ ဆရာမလည်း မခံရတာကြာတော့ မင်းလီးကြီးကိုလည်း မြင်လိုက်ရော ဆရာမစောက်ပတ်ကြီး ယွထနေပီ ” ကျနော်လည်းထမိန်ကိုကွင်းလုံးကျွတ်ချွတ်ချလိုက်ပြီး နိူ့နှစ်လုံးကိုကိုင်ညစ်လိုက်တယ်။လာဆရာမနှင်းနှင်း လို့ခေါ်ပြီး ကုတင်ပေါ်ကိုတက်ခိုင်းလိုက်တယ်။ “‌ဆရာမနှင်းနှင်း ကုတင်ပေါ်ကို ကန့်လန့် တတ်လိုက်ပြီးတော့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကုတင် အောက်ချပြီး နဲနဲကားပေးထား ကျွန်တော်အောက်ကနေ အသားကုန်ဆောင့်လိုးပေးမယ်” ။

“‌အင်း ”ဟုဆိုပြီး ဆရာမနှင်းနှင်းက ကျွန်တော်ခိုင်းတဲ့အတိုင်းနေပေးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကုတင်အောက်ကနေ ဆရာမနှင်းနှင်းရဲ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းခြား ထဲကို ဝင်ပြီး ဆရာမနှင်းနှင်း ရဲ့ စောက်ဖုတ်ကို ကျွန်တော့်လီးထိပ်ကြီးနဲ့ အထက်အောက်ပွတ်ဆွဲပေးနေရင်း လက်ကလည်းနိူ့နှစ်လုံးကိုဆုပ်နေပေးနေတယ် ‌ ဆရာမနှင်းနှင်းက မျက်လုံးလေးမှေးစင်းပြီး ပါးစပ်ကလည်း တအင်းအင်းနဲ့ ကာမခလုပ်လေးတွေဖြုတ်တာတွေ အရသာခံနေတယ် ။ “‌အင်းအင်းဟင်း ‌အာ လုပ်ပေးပါတော့ ဆရာမရဲ့စောက်ဖုတ်ကြီးထဲကို မင်းလီးကြီးထည့်ပြီး လိုးပါတော့ကွာ” “‌အင်း ဆရာမနှင်းနှင်း ခံချင်နေပြီလား” “‌အင်းဆို လိုးပေးပါတော့နော်” “‌လိုးပေးမှာပေါ့ ဆရာမနှင်းနှင်းရယ် လီးထည့်ပြီး လိုးတော့မယ်နော်” ‌ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ဆရာမနှင်းနှင်းရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို ကျွန်တော့်လီးကြီးဆောင့်သွင်းလိုက်တယ် ။

“ဗြွတ် ဘွတ်ပြွတ် ဗြွတ်” “အ အ အိုး ဟူးးးးး” “ဘွတ်ဘွတ်ဘွတ်ဘွပ်ဗွတ် ဒုတ်” “အ အားအား အူး ကောင်းလိုက်တာနော် ဟူး ‌ဆရာမနှင်းနှင်း ကောင်းလား ကျွန်တော်လိုးပေးနေတာ ကောင်းရဲ့လား” “‌အင်းအင်း ကောင်းတယ် အလိုးမခံရတာကြာတော့ ကောင်းလိုက်တာကွာ မင်းနေ့တိုင်းလိုးပေးရင်ကောင်းမှာပဲ” “‌တကယ်လား ဆရာမနှင်းနှင်း” “‌အိုး တကယ်ပေါ့ ” ။”‌ကြိုက်ပြီလေ ” ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ တအားဆောင့်ချလိုက်တာ လီးတဆုံးဝင်သွားပြီး ဆရာမနှင်းနှင်းဆီးခုံမို့မို့နဲ့ ကျွန်တော့်ဆီးခုံနဲ့ ဖိကပ်ထားလိုက်လေရာ “‌အူး အမလေး ဖြေးဖြေးဆောင့်ပါဟယ် လီးကို တဆုံးဝင်သွားပြီး သားအိမ်တောင် လာထောက်နေပြီ ” ။

“‌ဟုတ်ပါ ဆရာမနှင်းနှင်းရဲ့ နေ့တိုင်းလိုးရမယ်ဆိုလို့ အပျော်လွန်ပြီးဆောင့်ချလိုက်မိလို့ပါ ဖြေးဖြေး တချက်ချင်းမှန်မှန်ဆောင့်လိုးပေးမယ် နော်” “‌အင်း ဆောင့်ပေး အလိုးမခံရတာကြာပြီဆိုတော့ အခုဆရာမ ပြီးချင်သလိုလိုဖြစ်နေပြီ”။”‌ဟုတ်လား ဆရာမနှင်းနှင်း အဲဒါဆို ပုံစံပြောင်းလိုးရအောင်လေ ဆရာမနှင်းနှင်းလေးဘက်ကုန်းလိုက် ကျွန်တော်ကုတင်အောက်ကနေ နောက်ကနေပြီး ခါးကိုင်အားကုန်ဆောင့်လိုးပေးမယ် အဲဒီအတိုင်း အတူတူပြီးရအောင်လေ နော် ဆရာမ” “‌ဟုတ်ပါပြီရှင် သဘောသဘော” ဆရာမနှင်းနှင်းက ကျွန်တော်ပြောတဲ့အတိုင်း လေးဘက်ကုန်းပေးလိုက်တယ်။ ‌ “အိုးကြီးကတော့ ရှယ်မိုက်ပဲကွာ” ဆိုပြီးအသံထွက်ပြောလိုက်မိတော့ ဆရာမနှင်းနှင်းက သူ့အိုးကို လှုပ်ရမ်းပြီး “လာလေ” ဆိုပြီး စနေသေးတယ်။

“‌လာပြီ’ ဆိုပြီး ကျွန်တော်လည်း ဆရာမနှင်းနှင်း ဖင်ကြီးကို လက်နဲ့ခပ်ဆက်ဆက်လေး လှမ်းရိုက်ပြီး ဖင်နှစ်ခြမ်းကိုဖြဲပီး နောက်ပြူထွက်လာတဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို လီးကြီးထိုးသွင်းလိုက်တော့တယ်။ “ဘွပ်ဘွပ် ဖပ်ဖပ် ဗြွတ်ဗြွတ်” “အီးအားအား အူး အူးဟူးဟူး အအ” “‌ကောင်းလား ဆရာမနှင်းနှင်း” “‌အင်းကောင်းတယ် ဆရာမပြီးတော့မယ် ဆောင့်ဆောင့် တအားဆောင့်လိုး” ကျွန်တော့လီးပြန်ဆွဲအနူတ်ကို။ဆရာမနှင်းနှင်းဖင်ကြီးက နောက်ကိုကပ်ပါလာပြီး ပြန်ဆောင့်လိုးနေရာ ကျွန်တော်လည်း ပြီးလုပြီးခင်ဖြစ်နေပြီမို့ ဆရာမနှင်းနှင်း ခါးကနေကိုင်ပြီး အားကုန်ဆောင့်လိုးပေးလိုက်ရာ “‌အားအအ အီး အား ငါပြီးပြီ အား” ဆရာမနှင်းနှင်းပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ စောက်ရည်တွေထွက်သွားပြီး ရှေ့ကိုအားယားမှောက်သွားလေသည်။

ကျွန်တော်လည်း လီးကျွတ်မထွက်သွားအောင် ဆရာမနှင်းနှင်း ကိုယ်ပေါ်ကိုလိုက်မှောက်ရင်း လေးငါးဆယ်ချက်ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုက်ရာ ကျွန်တော့်လီးထိပ်မှပူကနဲဖြစ်လာပြီး လရည်များ ဆရာမစောက်ခေါင်းထဲကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည် ။ “‌အာ လရည်တွေအများကြီး ဆရာမစောက်ခေါင်းထဲ ပန်းထုတ်လိုက်တယ်ပေါ့” “‌ဆရာမသိတယ်လား ဘယ်လိုကြီးလည်း” “‌အိုး သိတာပေါ့ ဆရာမစောက်ခေါင်းထဲကို မင်းလရည်တွေ ပူကနဲနေအောင်စီးဝင်းလာတာလေ ဟင်းဟင်း” “‌ကြိုက်လား” “‌အင်း” “‌အဲဒါဆို နောက်တချီထပ်လိုးအုံးမယ်နော်” “‌ဟေ့ဟေ့ တော်ပြီ မနက်ဖြန်မှ အခုကျောင်းပြန်သွားရတော့မယ်နော်”ဟုဆိုပြီး ကျွန်တော့်လီးကို ကိုင်ပြီး ဆရာမနှင်းနှင်းက လီးဒစ်ကြီးကိုသူ့ပါးစပ်နဲ့ဝမ်းကစ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည် ………ပြီးပါပြီ။

Zawgyi
ဆရာမ နှင်းနှင်း က အိမ်ထောင်သယ် ဒါပေမဲ့ သူ့ယောက်ကျား အဝေးမှာ သူကသူ့သားနဲ့နေတယ် သူ့ယောက်ကျားက တလတခါတောင်ပြန်လာချင်မှ လာတာ။ ဆရာမ နှင်းနှင်း က အသက်ကသာ ကြီးတာ ကာမစိတ်ကတော့ရှိတုန်း ပထမတုန်းကတော့မသိပါဘူး နောက်ပိုင်းကျမှ တဖြေးဖြေး ရိပ်မိလာတာ။ ဆရာမနှင်းနှင်းကို ဘယ်လို ဂွင်ဖန်ပြီး လိုးရရင် ကောင်းမလည်းဆိုပြီးတော့ စိတ်ကူးနဲ့ ကြံစည်ကြည့်နေမိတယ်။ သူ့အိမ်နဲ့ ကျွန်တော်နေတဲ့အိမ်က တဝင်းထဲ အိမ်ကတော့ သက်သက်စီ ခြံစည်းရိုးက ကာမထားဘူး။ ကျွန်တော့ အိမ်ခေါင်းရင်းမှာက သူတို့ရေကန် ရေချိုးတဲ့ နေရာနဲ့ ကျွန်တော့်အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်နဲ့က တန်းနေတာ။

အဲဒါနဲ့ တရက်ကျတော့ နေ့လည်ထမင်းစားကျောင်းဆင်းတဲ့အချိန် ရေချိုးပါလေရော။ အိမ်မှာကဘယ်သူမှမရှိဘူး။သူအိမ်ကလည်း သူတယောက်တည်းရယ် သူ့သားကတက္ကသိုလ်ကျောင်းတတ်နေတာ။ အဲဒါနဲ့ ဟုတ်ပြီ ကြံစည်ထားတဲ့အတိုင်း ပြတင်းတံခါးပေါက်ဖွင့်ပြီး အသာလေး ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ့ နေလိုက်သေးတယ်။ ပြတင်းတံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ခဏမော့ကြည့်ပြီး သူ့ဟာသူ အဝတ်လျှော်နေတယ်။ ကျွန်တော် လည်း အကျႌ တွေပုဆိုးတွေအကုန်ချွတ်ပြီး ကျွန်တော့်လီးကို သံလွင်ဆီလေးနဲနဲဆွတ်ပြီး ဆွပေးနေတယ်။ သူ့နေရာကနေ သေချာကြည့်ရင် ကျွန်တော်လုပ်နေတာတွေကို သေချာပေါက်မြင်ရတယ်။ တခြားလူတွေမြင်မှာတော့ စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး။ ကျွန်တော်က အခန်းထဲမှာဆိုတော့ အေးဆေး လီးကိုင်ပြီးဆွနေတာ သံလွင်ဆီနဲ့ဆိုတော့ လီးကမဲပြောင်တင်းပြီး အကြောတွေက ထောင်လာတော့တယ်။

တအောင့်လောက်လည်းနေရော အဝတ်လျှော်ပြီးသွားပြီးတော့ အဝတ်လှန်းပြီး ပြန်လှည့်လိုက်ရော ကျွန်တော့အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်တည့်တည့်ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်တော်လီးကိုင်ပြီးဆွနေတာကိုမြင်သွားရော။ကျွန်တော်က သူ့ဘက်မကြည့်သလိုလိုနဲ့ပဲ အောက်ငုံပြီးလီးကိုဂွင်းတိုက်သလိုလုပ်လိုက် အထက်အောက်ရမ်းခါပေးလိုက်လုပ်နေတာ ဆရာမနှင်းနှင်းဘက်ကိုခိုးကြည့်လိုက်တော့ ရေမချိုးသေးပဲနဲ့ ရေအင်တုံနားက ပန်းပင်ပေါင်းသင်ရှင်းသလိုလိုနဲ့ ကျွန်တော့ဘက်ကိုကြည့်လိုက် ပန်းပင်လေးကိုင်လိုက်လုပ်နေရော။ဟုတ်ပြီ ငါ့အကြံတော့ အောင်လောက်ပြီထင်တယ် ငါဆရာမနှင်းနှင်းကို လိုးရလောက်ပြီထင်တာပဲ နောက်တဆင့်တက်မယ်ဆိုပြီး ဆရာမနှင်းနှင်းရှိရာကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ဂွင်းတိုက်နေလိုက်တယ်။

ဆရာမနှင်းနှင်းက ခိုးအကြည့် ကျွန်တော့်က သူ့ကြည့်ပြီး ဂွင်းတိုက်နေတာဆိုတော့ သူခိုးကြည့်နေတာမိသွားတော့ ရှက်ပြီးတော့ အထ ရေညှိတွေနဲ့ဆိုတော့ ချော်လဲပါလေရော။ ကျွန်တော့်ဘက်ကြည့်ပြီး လာထူပါအုံးဆိုပြီး လက်ယပ်ခေါ်တယ်ဗျ။ သူ့အိမ်မှာကလည်းဘယ်သူမှမရှိဘူးဆိုတော့ ကိုယ်လည်း ပုဆိုးလေး ပြန်ဝတ်ပြီး သူ့ကိုသွားထူမယ် ရလားဘာညာနဲ့ဂွင်ဆင်မယ်ဆိုပြီး သွားထူပေးလိုက်ရင်း “‌ဆရာမနှင်းနှင်း ရလား” “‌အင်း ရတယ် ခြေထောက်ကရေညှိတွေနဲ့ဆိုတော့ ချော်သွားလို့ ” “‌ထောက်နိူင်လား ” “‌နဲနဲကိုင်ပေးထား ဆရာမထကြည့်မယ် ” “‌ဟုတ်ဟုတ် ဆရာမနှင်းနှင်း” ‌ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ဆရာမနှင်းနှင်းရဲ့လက်တဘက်ကိုကိုင် တဘက်ကခါးကနေကိုင်ပြီး ထူပေးလိုက်တယ်။

“ရလား” “‌အင်းရတယ်ရတယ် တော်ပြီရေမချိုးတော့ဘူး” “‌ဆရာမနှင်းနှင်းကလည်း လူတောင်နဲနဲရေစိုနေပြီပဲဟာ ချိုးလိုက်ပါ ကျွန်တော်ကိုင်ထားပေးမယ်လေ” “‌တော်ပြီတော်ပြီ နေပလေ့စေတော့ မချိုးချင်တော့ဘူး ဒီအတိုင်းအဖြူအစိမ်းပြန်လဲပြီး ကျောင်းပြန်သွားလိုက်တော့မယ်” “‌ဟာ ဆရာမနှင်းနှင်းကလည်း မဟုတ်တာ ကဲကဲ မချိုးချင်ရင်လည်း ကျွန်တော်ရေပတ်တိုက်ပေးမယ် နော် ” ဆရာမနှင်းနှင်းက ကျွန်တော့ကိုမော့ကြည့်တယ်။ပြီးတော့မှ “အင်းအင်း” ဆိုပြီးတော့ ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ် ။ “‌လာလာ” ဆိုပြီး ဆရာမနှင်းနှင်းကို သူ့အိမ်ဘက်တွဲခေါ်သွားမယ် ဆိုပြီးလုပ်တော့ ‌ ဆရာမနှင်းနှင်းက “မင်းအိမ်ဘက်သွားမယ် ငါ့အိမ်ဘက်ဆို မင်းရေပတ်တိုက်ပေးနေတာ တယောက်ယောက်ဝင်လာလို့ မြင်သွားရင် မသင့်တော်ဘူး။

ငါ့အိမ်က ငါ့သားသူငယ်ချင်းတွေအဝင်အထွက်များတယ်” ဆိုပြီးပြောတယ်။ ကျွန်တော်လည်းပျော်သွားတယ်။ “ဟုတ်ဟုတ် ” ဆိုပြီး “အဲဒါဆိုကျွန်တော့် အခန်းထဲသွားမယ်လေ” ဆိုပြီးခေါ်ခဲ့ရော။အခန်းထဲလည်းရောက်ရော ဆရာမနှင်းနှင်းကို ကုလားထိုင်ပေါ်မှာခဏထိုင်ခိုင်းပြီးတော့ အပြင်ရေပုံးနဲ့ရေသွားခပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အခန်းလည်းပြန်ရောက်ရော ကျွန်တော့ဝတ်ထားတဲ့ ပုဆိုးကရေလဲပုဆိုးဆိုတော့ အဲဒါကိုချွတ်ပြီးတော့ရေပုံးထဲနှစ်ပြီးတော့ ရေညစ်ပြီး ဆရာမနှင်းနှင်း ကို ရေပတ်တိုက်ပေးဖို့လုပ်ရတော့တယ် “‌လာ ဆရာမနှင်းနှင်း” ဆိုပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။ဆရာမနှင်းနှင်းလည်း ကျွန်တော့ဘက်လှည့်လာရော “‌ဟင် မင်း ဟိဟိ ပုဆိုးလည်းမပါဘူး ဘာလုပ်တာတုန်းပြန်ဝတ်ထား” “‌ဆရာမနှင်းနှင်း ကိုရေပတ်တိုက်ပေးမလို့လေ အဲဒါ ပုဆိုးက ဒါပဲရှိတာမို့ လာပါဆရာမရဲ့ ခုဏကပဲ ခိုးကြည့်လို့ချော်လဲပီး ရေမချိုးရတာကို” ။

“‌အံမယ် ဘယ်မှာကြည့်လို့တုန်း” “‌အဟုတ် မကြည့်ဘူးလား ” “‌ဟင်းဟင်း” “‌ကဲပါဆရာမနှင်းနှင်းရဲ့ အချိန်မရပဲဖြစ်နေလိမ့်မယ် လာရေပတ်တိုက်ပေးမယ်”ဆိုပီး ဆရာမရဲ့ရင်ရှားထားတဲ့ထမိန်ကို ခြေသလုံးပေါ်တဲ့အထိဆွဲလှန်ပြီး ရေပတ်တိုက်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ “အပေါ်ပိုင်း ဂုတ်ပိုး နောက်ကျော တိုက်ရအောင်ဆရာမ ထမိန်လေးဖြည်ပြီးလျှောပေး” ဆိုတော့ “အင်း ” ဆိုပြီး ထမိန်ကို ဖြည်ချပေးတယ်။”‌ဆရာမ” “‌ဟင်” “‌ရှေ့နဲနဲကုန်းလိုက် ကျောအောက်တိုက်ပေးမလို့” “‌အင်း ” ဆိုပြီး ကုန်းလိုက်တယ်။ ဆရာမကျောကိုတိုက်နေရင်းနဲ့ ကျွန်တော့လီးကတောင်ပြီး ဆရာမရဲ့ကုန်းနေတဲ့ဖင်ကို ထောက်ထားနေမိတယ်။ ဆရာမနှင်းနှင်း ကလည်း မသိသလိုလိုနဲ့ ဖင်ကိုရမ်းပြီး လီးကို လာဆွဆွပေးနေတယ်။

“‌ဆရာမနှင်းနှင်း” “‌ဟင်” “‌ကျွန်တော့်ကိုဆရာမစောက်ဖုတ်ကြီးပေးလိုးပါ့လား ကျွန်တော် ဆရာမကို တအားလိုးချင်နေပြီ” “‌အင်း ဆရာမလည်း မင်းလိုးတာကိုခံချင်လို့ မင်းအခန်းထိလိုက်လာတာလေ လိုးလိုး မင်းစိတ်ကြိုက်သာလိုးစမ်းကွာ ဆရာမလည်း မခံရတာကြာတော့ မင်းလီးကြီးကိုလည်း မြင်လိုက်ရော ဆရာမစောက်ပတ်ကြီး ယွထနေပီ ” ကျနော်လည်းထမိန်ကိုကွင်းလုံးကျွတ်ချွတ်ချလိုက်ပြီး နိူ့နှစ်လုံးကိုကိုင်ညစ်လိုက်တယ်။လာဆရာမနှင်းနှင်း လို့ခေါ်ပြီး ကုတင်ပေါ်ကိုတက်ခိုင်းလိုက်တယ်။ “‌ဆရာမနှင်းနှင်း ကုတင်ပေါ်ကို ကန့်လန့် တတ်လိုက်ပြီးတော့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကုတင် အောက်ချပြီး နဲနဲကားပေးထား ကျွန်တော်အောက်ကနေ အသားကုန်ဆောင့်လိုးပေးမယ်” ။

“‌အင်း ”ဟုဆိုပြီး ဆရာမနှင်းနှင်းက ကျွန်တော်ခိုင်းတဲ့အတိုင်းနေပေးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကုတင်အောက်ကနေ ဆရာမနှင်းနှင်းရဲ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းခြား ထဲကို ဝင်ပြီး ဆရာမနှင်းနှင်း ရဲ့ စောက်ဖုတ်ကို ကျွန်တော့်လီးထိပ်ကြီးနဲ့ အထက်အောက်ပွတ်ဆွဲပေးနေရင်း လက်ကလည်းနိူ့နှစ်လုံးကိုဆုပ်နေပေးနေတယ် ‌ ဆရာမနှင်းနှင်းက မျက်လုံးလေးမှေးစင်းပြီး ပါးစပ်ကလည်း တအင်းအင်းနဲ့ ကာမခလုပ်လေးတွေဖြုတ်တာတွေ အရသာခံနေတယ် ။ “‌အင်းအင်းဟင်း ‌အာ လုပ်ပေးပါတော့ ဆရာမရဲ့စောက်ဖုတ်ကြီးထဲကို မင်းလီးကြီးထည့်ပြီး လိုးပါတော့ကွာ” “‌အင်း ဆရာမနှင်းနှင်း ခံချင်နေပြီလား” “‌အင်းဆို လိုးပေးပါတော့နော်” “‌လိုးပေးမှာပေါ့ ဆရာမနှင်းနှင်းရယ် လီးထည့်ပြီး လိုးတော့မယ်နော်” ‌ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ဆရာမနှင်းနှင်းရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို ကျွန်တော့်လီးကြီးဆောင့်သွင်းလိုက်တယ် ။

“ဗြွတ် ဘွတ်ပြွတ် ဗြွတ်” “အ အ အိုး ဟူးးးးး” “ဘွတ်ဘွတ်ဘွတ်ဘွပ်ဗွတ် ဒုတ်” “အ အားအား အူး ကောင်းလိုက်တာနော် ဟူး ‌ဆရာမနှင်းနှင်း ကောင်းလား ကျွန်တော်လိုးပေးနေတာ ကောင်းရဲ့လား” “‌အင်းအင်း ကောင်းတယ် အလိုးမခံရတာကြာတော့ ကောင်းလိုက်တာကွာ မင်းနေ့တိုင်းလိုးပေးရင်ကောင်းမှာပဲ” “‌တကယ်လား ဆရာမနှင်းနှင်း” “‌အိုး တကယ်ပေါ့ ” ။”‌ကြိုက်ပြီလေ ” ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ တအားဆောင့်ချလိုက်တာ လီးတဆုံးဝင်သွားပြီး ဆရာမနှင်းနှင်းဆီးခုံမို့မို့နဲ့ ကျွန်တော့်ဆီးခုံနဲ့ ဖိကပ်ထားလိုက်လေရာ “‌အူး အမလေး ဖြေးဖြေးဆောင့်ပါဟယ် လီးကို တဆုံးဝင်သွားပြီး သားအိမ်တောင် လာထောက်နေပြီ ” ။

“‌ဟုတ်ပါ ဆရာမနှင်းနှင်းရဲ့ နေ့တိုင်းလိုးရမယ်ဆိုလို့ အပျော်လွန်ပြီးဆောင့်ချလိုက်မိလို့ပါ ဖြေးဖြေး တချက်ချင်းမှန်မှန်ဆောင့်လိုးပေးမယ် နော်” “‌အင်း ဆောင့်ပေး အလိုးမခံရတာကြာပြီဆိုတော့ အခုဆရာမ ပြီးချင်သလိုလိုဖြစ်နေပြီ”။”‌ဟုတ်လား ဆရာမနှင်းနှင်း အဲဒါဆို ပုံစံပြောင်းလိုးရအောင်လေ ဆရာမနှင်းနှင်းလေးဘက်ကုန်းလိုက် ကျွန်တော်ကုတင်အောက်ကနေ နောက်ကနေပြီး ခါးကိုင်အားကုန်ဆောင့်လိုးပေးမယ် အဲဒီအတိုင်း အတူတူပြီးရအောင်လေ နော် ဆရာမ” “‌ဟုတ်ပါပြီရှင် သဘောသဘော” ဆရာမနှင်းနှင်းက ကျွန်တော်ပြောတဲ့အတိုင်း လေးဘက်ကုန်းပေးလိုက်တယ်။ ‌ “အိုးကြီးကတော့ ရှယ်မိုက်ပဲကွာ” ဆိုပြီးအသံထွက်ပြောလိုက်မိတော့ ဆရာမနှင်းနှင်းက သူ့အိုးကို လှုပ်ရမ်းပြီး “လာလေ” ဆိုပြီး စနေသေးတယ်။

“‌လာပြီ’ ဆိုပြီး ကျွန်တော်လည်း ဆရာမနှင်းနှင်း ဖင်ကြီးကို လက်နဲ့ခပ်ဆက်ဆက်လေး လှမ်းရိုက်ပြီး ဖင်နှစ်ခြမ်းကိုဖြဲပီး နောက်ပြူထွက်လာတဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို လီးကြီးထိုးသွင်းလိုက်တော့တယ်။ “ဘွပ်ဘွပ် ဖပ်ဖပ် ဗြွတ်ဗြွတ်” “အီးအားအား အူး အူးဟူးဟူး အအ” “‌ကောင်းလား ဆရာမနှင်းနှင်း” “‌အင်းကောင်းတယ် ဆရာမပြီးတော့မယ် ဆောင့်ဆောင့် တအားဆောင့်လိုး” ကျွန်တော့လီးပြန်ဆွဲအနူတ်ကို။ဆရာမနှင်းနှင်းဖင်ကြီးက နောက်ကိုကပ်ပါလာပြီး ပြန်ဆောင့်လိုးနေရာ ကျွန်တော်လည်း ပြီးလုပြီးခင်ဖြစ်နေပြီမို့ ဆရာမနှင်းနှင်း ခါးကနေကိုင်ပြီး အားကုန်ဆောင့်လိုးပေးလိုက်ရာ “‌အားအအ အီး အား ငါပြီးပြီ အား” ဆရာမနှင်းနှင်းပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ စောက်ရည်တွေထွက်သွားပြီး ရှေ့ကိုအားယားမှောက်သွားလေသည်။

ကျွန်တော်လည်း လီးကျွတ်မထွက်သွားအောင် ဆရာမနှင်းနှင်း ကိုယ်ပေါ်ကိုလိုက်မှောက်ရင်း လေးငါးဆယ်ချက်ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုက်ရာ ကျွန်တော့်လီးထိပ်မှပူကနဲဖြစ်လာပြီး လရည်များ ဆရာမစောက်ခေါင်းထဲကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည် ။ “‌အာ လရည်တွေအများကြီး ဆရာမစောက်ခေါင်းထဲ ပန်းထုတ်လိုက်တယ်ပေါ့” “‌ဆရာမသိတယ်လား ဘယ်လိုကြီးလည်း” “‌အိုး သိတာပေါ့ ဆရာမစောက်ခေါင်းထဲကို မင်းလရည်တွေ ပူကနဲနေအောင်စီးဝင်းလာတာလေ ဟင်းဟင်း” “‌ကြိုက်လား” “‌အင်း” “‌အဲဒါဆို နောက်တချီထပ်လိုးအုံးမယ်နော်” “‌ဟေ့ဟေ့ တော်ပြီ မနက်ဖြန်မှ အခုကျောင်းပြန်သွားရတော့မယ်နော်”ဟုဆိုပြီး ကျွန်တော့်လီးကို ကိုင်ပြီး ဆရာမနှင်းနှင်းက လီးဒစ်ကြီးကိုသူ့ပါးစပ်နဲ့ဝမ်းကစ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည် ………ပြီးပါပြီ။

တေးသီကျူးဖို့ အလွမ်းဇာတ်လေး နင်ပေးခဲ့တာလား

သြော် ဘာလိုလိုနဲ့ ရွက်ဟောင်းကြွေလို ရွက်သစ်တောင်ဖူးနေပါပြီ နေညိုချိန်အိပ်တန်းတတ်လို့ဌက်လေးတွေတေးဆိုနေတာ ငါ့အတွက်အလွမ်းဆုတွေလား မတွေ့တာကြာလို့ နင့်ငါ့ကို သတိရရဲ့လားဟာ နင့်မရှိပဲ ငါ့ကျောင်းတတ်နေရတာ ငါ့မပျှော်ပါဘူး ခက်ခက် ရယ် နင့်နဲ့ နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်ရတဲ့ ၉တန်း အောင်စာရင်းထွက်တဲ့နေ့ ငါမှတ်မိနေတုန်းပါပဲ ခက်ခက် ရယ် စာမေးပွဲအောင်လို့ ပျှော်နေတဲ့အချိန် နင့်မျက်နှာမကောင်းလို့ ငါမေးမိခဲ့တယ် ခက်ခက် နင်ဘာဖြစ်နေတာလည်းဟာ မင်းမြတ် ငါ့အဖေ သူ့ဇာတိ မန္တလေးမှာ အခြေချတော့မယ်တဲ့ ငါ့တို့ဝေးနေရတော့မယ်ဟာ အဖိုးနဲ့အဖွါးကလည်းအသက်ကြီးပြီဆိုတော့ အဖေ့ကို အနားမှာလာပြောင်းနေဖို့ပြောကြလို့ ငါ့မိဘတွေ နဲ့အတူတူငါ့လိုက်သွားရတော့မယ်

အတန်းအတူတူငါ့တို့တတ်ခဲ့ရတယ် ခင်မင်ကြတယ် သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ ငါဆိုးသမျှအနစ်နာခံဆက်ဆံတာနင်ပဲရှိခဲ့တာပါ ငါ့ဘဝမှာ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းကနင်ပါပဲ မင်းမြတ် ရယ် အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတဲ့လား ခက်ခက်ရယ် ငါ့ချစ်နေတာမသိတာလား ဒါမှမဟုတ် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား ခက်ခက်ရယ် လို့စိတ်ထဲပြောနေမိရင်း ငါနင့်ကို သတိရနေတော့မှာပါပဲ ခက်ခက်ရယ် ငါ့ကို နင်သတိရတဲ့အခါကို စာကိုပိုကျက်ပါနော် မင်းမြတ် ငါ့တို့ကံမကုန်ရင်ပြန်ဆုံအုံးမှာပါ မင်းမြတ်ရယ် စာသာကြိုးစားပါနော် ငါ့သွားတော့မယ် မင်းမြတ် ခက်ခက် လှည့်ထွက်သွားတော့မှ ခက်ခက် လို့အော်ခေါ်လိုက်တော့ ခက်ခက် မတ်တပ်ရပ်နေကြည့်နေတော့ ကျနော် ခက်ခက် အနားသို့ အပြေးလှမ်းသွားလိုက်ပြီး ခက်ခက် နဲ့ မျက်နှာခြင်းဆိုင်ရပ်လိုက်ပြီး ကျနော်နဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံတော့ မင်းမြတ် နင်ဘာပြောမလို့လည်း ပြောလေ ခက်ခက် ငါပြောချင်တာထက် ငါတောင်းဆိုချင်တာပါဟာ နင်လက်ခံပေးပါလား ခက်ခက် မင်းမြတ် နင်နဲ့ငါ သူငယ်ချင်းအဖြစ်နေလာကြတာ ဒါပထမဆုံး နင့်ငါ့အပေါ်တောင်းဆိုတဲ့စကားပဲ ငါလက်ခံပါတယ် ပြောလေ မင်းမြတ် ငါ့ နင့် နဖူးလေးကို အမှတ်တရ အဖြစ် နှုတ်ဆက်အနမ်းလေး ပေးချင်ပါတယ် ခက်ခက် နင်လက်ခံပေးပါနော်

မျက်ရည်ဝေ့နေတဲ့ ကျနော် မျက်ဝန်းကို ခကခက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခက်ခက် မျက်လုံးကိုမှိတ်လိုက်ပြီးမျက်နှာကိုမော့ထားပေးပြီး ငါ့ ကို နမ်းပါ မင်းမြတ်လို့ ပြောတော့ ခက်ခက် ပါးနှစ်ဖက်ကို ကျနော် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်နဲ့ကိုင်လိုက်ပြီး ခက်ခက် နဖူးလေးကို ဖွဖွလေးနမ်းရှိုက်ပြီး ကျနော် မျက်ရည်စက်တွေ ခက်ခက် နဖူးပေါ်ကြွေဆင်းသွားရင်း အနမ်းကိုရပ်လိုက်ပြီး ခက်ခက် ငါနင့်ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့တော့ဘူးနော် ဒီနားလေးမှာငါရပ်နေချင်သေးလို့ပါ နင်ပြန်တော့နော် ခက်ခက် နင်ငိုနေတယ် နင်မငိုပါနဲ့ဟာ နင်ငိုနေတာ ငါ့ရင်ထဲမကောင်းဘူး မင်းမြတ် ရယ် လို့ ပြောပြီး ခက်ခက် မျက်ရည်တွေတပေါက်ပေါက် ကျဆင်းလာတော့တယ် နင်မငိုပါနဲ့တော့နော်ခက်ခက်ဆိုပြီး မျက်ရည်စတွေကိုသုတ်ပေးတော့ အဲဒါဆို နင်လည်းမငိုနဲ့ မင်းမြတ် နင်ငိုတာတွေ့တော့ငါလည်းငိုချင်တယ် ကျနော်မျက်ရည်ကို ခက်ခက် သုတ်ပေးလိုက်ပြီး မငိုနဲ့တော့နော် ငါ့တို့တစ်နေပြန်ဆုံမယ်လို့ငါယုံကြည်ထားတယ်နော်

ငါသွားတော့မယ်ဆိုပြီး လှည့်ထွက်သွားတဲ့ခက်ခက် နောက်ကျောကို ငေးကြည့်နေရင်း ကျနော် မျက်ရည်တွေ ထားမရဆီးမရ ပြိုဆင်းလာပါတော့တယ် ငါ့အချစ်ကိုနင်သိမြင်ပါစေ ခက်ခက်ရယ် စိတ်ထဲအကြိမ်ကြိမ်အော်ပြောနေမိတာ နင်ကြားပါ့မလားရယ် ခက်ခက်ရယ် ဟဲ့ သားလေး ဘာထိုင်လုပ်နေတာလည်း မှောင်တော့မယ် လန့်လိုက်တာ အမေရာ ဘာတွေတွေးနေတာလည်း သားရယ် မျက်ရည်တွေနဲ့ ဘာမှမတွေးပါဘူး အမေရယ် ဘာဖြစ်လို့မတွေးရမှာလည်း အမေကိုလာညာနေတယ် ငါမွေးတားတာငါသိတယ် နင်နော် ခက်ခက် ကိုသတိရပြီး မျက်ရည်ကျနေတာမလား သား မညာပါဘူး အမေ ဟုတ်ပါတယ် သား ခက်ခက်ကိုချစ်တယ် အမေရယ် သား ခက်ခက် ကို တတယ်ချစ်ရင် စာကြိုးစား ပိုက်ဆံစု ကြားလား အမေ လည်း ခက်ခက် ကို ချစ်ပါတယ် သဘောတူပါတယ် အမေ့သားလေး အချစ်မှန်ရင် ပြန်ဆုံမှာပါ

ကဲ အခုတော့ ထ ည၆နာရီထိုးတော့မယ် ရေချိုး သားအဖေ ထမင်းစားဖို့သားလေးကိုစောင့်နေတယ် ဟုတ်ကဲ့ အမေဆိုပြီး အမေနဲ့အတူတူ အိမ်ထဲဝင်လာပြီး ရေချိုးအဝတ်အစားလည်းပြီး ထမင်းစားခန်းထဲတော့ ခေါင်းရင်ဘက်ခုံမှာထိုင်နေတဲ့ အဖေ က သား မင်းမြတ် ရေချိုးတာ နောက်ကျတယ်နော် နောက်နေ့ နောက်မကျစေနဲ့ ကြားလား ကျောင်းကိုမှန်မှန်တက် စာလည်းကြိုးစားအုံး မင်းမြတ် ဒီနှစ်ကျောင်းစတတ်ကတည်းက အဖေသတိထားမိနေတာ ပျှော်ပျှော်ရွှင်ရွှင်သိပ်မရှိဘူး ဘာဖြစ်နေတာလည်းမင်းမြတ် မင်းကတော့နော် တော်ပါပြီ ဖေကြီးရယ် ထမင်းစားပါတော့ ကလေးကိုသိပ်မပြောပါနဲ့တော့ ထမင်းစားတော့နော် ကဲဒီမှာက ဖေကြီးကြိုက်ဝက်သားဟင်း ကဲ သားလေးစား ထမင်း ဒါ က သားကြိုက်တဲ့ငါးခူးဟင်း ဆိုပြီး အမေ ခပ်တည့်ပေးတော့ ကျနော် ထမင်းစားလိုက်ပါတော့တယ်

အမေ နဲ့ အဖေ သားအခန်းထဲ စာကျက်လိုက်အုံးမယ်နော် အေးအေး သားလေး အေး သွားတော့ စာကျက်တော့ သား ရက်မှလပြောင်း စာမေးပွဲတွေပြီးလို့ ၁၀ တန်းအောင်စာရင်းထွက်တော့ကျနော် အမှတ်ကောင်းကောင်းနဲ့အောင်မြင်ပြီး တက္ကသိုလ်ဆတ်တက်ပြီး ဆောက်လုပ်ရေးအင်ဂျင်နီယာ အဖြစ်လုပ်ငန်းခွင်ထဲရောက်လို့ ဘဝခရီးကို လျှောက်လှမ်းနေရင်း အလုပ်ဆိုဒ်တွေကို ဖိလုပ်နေရင်း ပိုက်ဆံတော်တော် စုဆောင်းမိပြီးဘဏ်စာအုပ်ထဲငွေအမောက်တော်တော်များရှိလိုနေပါပြီ လုပ်ငန်းရှင် လူတန်းစားအစုံနဲ့ကျင်လည်နေရတော့ ကေတီဗီ မာဆတ် ကလပ် အရက် ဘီယာ တခါတလေ ပြည့်တန်ဆာနဲ့ပျှော်ပါးမိပါတယ် အလုပ်ကသင်လာတဲ့ပညာရပ်တွေပေါ့ဗျာ

အလိုက်အတိုက် ဆက်ဆံနေရတဲ့ ဘဝမို့ အလုပ်ထဲစိတ်နစ်နေရလို့ ရည်းစားထားဖို့အချိန်မရှိလို့ သွေးနဲ့သားနဲ့ ကျနော် လည်း ပြည့်တန်ဆာ ဖာသည်မတွေနဲ့ ပျှော်ပေမဲ့ အကာအကွယ်လေးနဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြေလျှော့နေမိရင်း လက်ရှိကျနော်ဘဝလေးကို သာယာမှုအပြည့်နဲ့ဖြတ်သန်းနေမိရင်း အသက်၃၀နားနီးနေပါပြီ ရောက်လေရာ နေရာတိုင်း ခက်ခက်ကိုရှာနေရင်း လိုက်လေ ဝေးလေ ဖြစ်နေမိပါတယ် ခက်ခက် နင်ဘယ်ရောက်နေလည်း ငါ့နင်ကိုတွေ့ရင် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းမယ် ငါစုထားတဲ့ပိုက်ဆံလေးနဲ့ အိမ်နဲ့ခြံဝယ်မယ် ငါ့တိုမိသားစုဘဝလေးတည်ဆောက်မြယ်လေ ငါနင့်ကို တွေ့ချင်တယ် နင်ကငါ့ရဲ့အချစ်ဦး အချစ်ဆုံးပါပဲ ခက်ခက်ရယ် မနက်လင်းလို့ အိပ်ယာထ လုပ်စရာရှိတာလုပ် မနက်စာ ကော်ဖီသောက်ပြီး ဆောက်လုပ်နေဆဲ အလုပ်ဆိုဒ်ထဲ လုပ်ငန်းခွင်ဝင် မှာစရာရှိတာ မှာပြီး ဗိုက်ကဆာသလိုဖြစ်လာလို့ အပြင်ပြန်ထွက် ထမင်းစားသောက်နေစဉ် ဖုန်းသံမြည်လာလို့ ကိုင်လိုက်ပြီး ဟယ်လို ကိုမင်းမြတ် ကျနော် အောင်မောင်းပါ ဟာ ကိုအောင်မောင်း ဘယ်ပျောက်နေတာလည်း အကို ဘယ်မှမပျောက်ပါဘူး မင်းမြတ် အလုပ်တစ်ခုရှိတယ်

မင်းမြတ် စိတ်ဝင်စားလား ပုသိမ်မှာ အဆောက်အဦးတစ်လုံးဆောက်ဖို့ လက်ရာကောင်းတဲ့အဖွဲ့လိုချင်တယ်ဆိုလို့ကျနော်မိတ်ဆွေ အကူအညီတောင်းနေလို့ ကိုမင်းမြတ် ကိုအောင်မောင်း မလုပ်ဘူးလား ကျနော် လုပ်ချင်တာပေါ့ ကိုမင်းမြတ် ကျနော် မော်လမြိုင်ကျွန်း ရောက်နေတာ အလုပ်လက်ခံထားလို့ ဆောက်နေတုန်းဗျာ နောက်၆လလောက်မှ ပြီးမှာ ကျနော်မိတ်ဆွေကဒီလထဲ စပြီး ဆောက်ချင်နေလို့ အဆင်ပြေရင် ဈေးစကားပြောဖို့ ပုသိမ်ဆင်းလာမလား ကိုမင်းမြတ် လာခဲ့မယ် ကိုအောင်မောင်းလည်း ပုသိမ်ဆင်းလာလေ ဖုန်းနဲ့ထပ်ချိန်းကြတာပေါ့ အိုကေ ကိုမင်းမြတ် အလုပ်အဆင်ပြေရင်တော့ တခုခုတော့ လုပ်လိုက်တော့နော် ဟဲဟဲ လုပ်ပေးရတာပေါ့ ကိုအောင်မောင်း ဆီးယူ ဘိုင့်ဘိုင် ဖုန်းချသွားတော့မှ ကျသင့်ငွေရှင်းလိုက်ပြီး ဆိုဒ်ထဲမှာအပြန်မှာစရာရှိတာမှာပြီး မနက်ဖြန်ခရီးသွားဖို့လိုအပ်တာဝယ်ဖို့ အိမ်သို့အရင်ပြန်လိုက်တော့တယ် နောက်တစ်နေမနက်စောစော ပုသိမ် ကိုဆင်းလာခဲ့လိုက်ပြီး ကိုအောင်မောင်း ဆီဖုန်းဆက်ပြီး ဘီယာဆိုင်တဆိုင်မှာဆုံရန်ချိန်းဆိုလိုက်ကြပြီး ကဲ ဒါက ကျနော်ပြောနေတဲ့ ကိုမင်းမြတ် ပါ ကိုကျော်ဝဏ္ဏ ဟုတ်ကဲ့တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် စကားမပြောခင် ချီးယားဆိုပြီး အသောက်အစားလုပ်ပြီး အဆောက်အဦးတည်ဆောက်ပုံနဲ့ ငွေကြေးစကားပြောဆိုလိုက်ပြီး ကဲဒါဆို အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ ဆိုတော့ ညကျ တစ်ပွဲဆုံကြတာပေါ့ ကိုကျော်ဝဏ္ဏနဲ့ ကိုမင်းမြတ် ဖြစ်ပါတယ်ဗျာ

ကိုအောင်မောင်း ကိုမင်းမြတ် တည်းဖို့ ကိုကျော်ဝဏ္ဏစီစဉ်ပေးတားတယ် လိုက်သွားလိုက် အနားယူလိုက်အုံး အားနာစရာပဲ ကိုကျော်ဝဏ္ဏ ရပါတယ်ဗျာ ကိုအောင်မောင်း ဘော်ဒါဆိုတော့ ကျနော်လိုအပ်တာကူညီပေးရမှာပေါ့ဗျာ တည်းခိုခန်းလိုက်ပို့ပြီး ညနေမှဆုံမယ်ကိုမင်းမြတ် နေထိုင်စားစရိတ် ကျနော်ရှင်းဖို့ပြောပြီးသားနော် မလုပ်ပါနဲ့ ကိုကျော်ဝဏ္ဏ အားနာစရာဗျာ အားမနာနဲ့ ကိုမင်းမြတ် သွားပြီဗျာ ညနေ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ် ပြောပြီး ထွက်သွားတော့တယ်ဗျာ တည်းခိုခန်းကအဆင့်မြင့်သားပဲ သပ်ရပ်မှုဝန်ဆောင်မှုကို ကြည့်ရင်သိသာပါတယ် ဒါ အကိုအခန်းပါ အကို ကျေးဇူးညီလေး ရော့ ဘောက်ဆူး ညီလေး ဧည့်ကြို ညီလေးက ပိုက်ဆံကိုယူလိုက်ပြီး ကျေးဇူးပါ အကို လို့ ပြောပြီး အကို နတ်သမီးလေးတွေ လိုအပ်သေးလား လိုအပ်ရင် ခပ်သန့်သန့်ခပ်ချောချောကျောင်းသူတစ်ယောက်ရှိတယ် အကို ကျောင်းစရိတ်ရှာနေတာပေါ့ ညဘက်အလုပ်လုပ်ပါဘူး စိတ်ဝင်စားရင်ဖုန်းဆက်ခေါ်ပေးမယ် ဈေးကတော့ သုံးသိန်းပါ အကို တည်းခိုခန်းကညီလေး စကားကြားလိုက်တော့ ကျနော်သားကြီးပေါင်ကြားကခေါင်းတောင်လာပါတော့တယ်

ခေါ်လိုက်ညီလေး ကျနော် လာပို့ပေးမယ် အကို အနားယူပြီးစောင့်နေပါပြောပြီး ထွက်သွားတော့ ကျနော် ရေချိုးခန်းဝင်ကိုယ်လက်သန့်စင်သွားတော့လန်းဆန်းသွားတော့ ကုတင်ပေါ်လှဲနေရင်းမှေးကနဲအိပ်ပျော်သွားစဉ် ဒေါက် ဒေါက် လာပြီ လာပြီ ကုတင်ပေါ်ကဆင်းပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တော့ လှလိုက်တဲ့ကောင်မလေးတင်ရက်စရာမရှိဘူးဗျာ ကောင်မလေး အခန်းထဲဝင်သွားတော့ တည်းခိုခန်းကညီလေးကို ပိုက်ဆံတစ်သောင်း ထပ်ပေးလိုက်တယ် ကျေးဇူးပါ အကို ခွင့်ပြုပါအုံးနော် အကို အေး အေး ညီလေး အခန်းတံခါးပိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဝင်လာချိန် အကို နှင်း ရေအရင်ချိုးပါရစေနော် ဆိုပြီး ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားပြီး ၁၀ မိနစ်လောက် ကြာတော့ သဘတ်ကို ပတ်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်တက်လာပြီး ကျနော် ဘေးနားအိပ်ချလိုက်ပြီး အကို နှင်း လီးစုပ်ပေးမယ်နော် ဆိုပြီး အေးစက်နေတဲ့အခန်းထဲမှာ ပက်လက်အိပ်နေပြီး ကျနော်ပေါင်ကြားမှာ နှင်းထိုင်ချလိုက်ပြီး ခါးကိုကိုင်းလိုက်ပြီး ကျနော် လီးကိုလက်နဲ့ကိုင်လိုက်ပြီး နှုးညံ့တဲ့နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးနဲ့ လီးထိပ်ကိုငုံစုပ်လိုက်စဉ် အိစက်တဲ့အထိတွေ့ အာငွေ့နွေးနွေးလေးနဲ့စုပ်ချက် ကျနော် မူးမေ့မတတ်အတွေ့ထူးလို့ နှင်း ဆံပင်လေးတွေကိုလက်နဲ့ထိုးဖွကစားနေမိပါတယ်

ကောင်းလိုက်တာ နှင်းလေးရယ် စုပ်ချက် လျှာကစားချက်တွေက လူကို ဒူးပါမခိုင်လောက်အောင် ကောင်းလိုက်တာဗျာ နှင်း တော့ပါတော့နော် ပြောမှ လီးစုပ်ပေးနေတာကိုအရှိန်သတ်လိုက်ပြီး ကျနော်ကိုနှင်း ကြည့်ပြီး အကို လိုးချင်ရင်လိုးတော့နော် နှင်း ဘယ်လိုနေပေးရမလည်း အကိုပြောနော် လို့စကားဆိုတော့ ကျနော် နှင်းကိုကြည့်ပြီး အကို နှင်း အဖုတ်ကိုယက်ချင်တယ် အကို မလုပ်ပါနဲ့ နှင်း ဘဝကပေါ့ပျက်ပျက်မိန်းမဘဝပါ မလုပ်ပါနဲ့ အကို အကို နှင်းကို မြင်မြင်ချင်းသံယောဇဉ်ဖြစ်မိတယ် နှင်းကို အကိုစိတ်သန့်တယ် အကို နှင်းအဖုတ် ကိုယက်ပါရစေနော် အကိုစိတ်သန့်တယ်ဆိုရင် နှင်းအဖုတ်ကို ယက်ပါ အကို ခွင့်ပြုပါတယ်နော် နှင်း ဘယ်လိုနေပေးရမလည်း အကို နှင်း ပက်လက်အိပ်လိုက်နော်လို့ပြောပြီး ကျနော် ထ လိုက်ပြီး နှင်းကိုယ်ပေါ်မှောက်ချလိုက်ပြီး နှင်းခမ်းကိုစုပ်နမ်းလိုက်တော့တယ်

ပြွတ် ပြွတ် ထိုနောက် နှင်း ရဲ့ နို့သီးခေါင်း သေးသေးလေးကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့စုပ်နေရင်း ကျန်နို့တစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ဖျစ်ညစ်ကစားနေတော့ အင်းး… အကိုရယ် အင်းး… ကျနော် အောက်ဘက်ကိုမသိမသာလျှောဆင်းပြီး ဗိုက်သားလေးကိုနမ်းလိုက်ပြီး အောက်ကိုထပ်ဆင်းလိုက်ပြီး နှင်း စောက်ဖုတ်နား မျက်နှာအပ်ထားပြီး အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားအနည်းငယ်လန့်နေပေမယ့် စောက်ဖုတ်ကစေ့ကပ်နေတုန်းပါပဲဗျာ လှလိုက်တဲ့ အဖုတ်ပဲနှင်းရယ်လို့ဆိုပြီး ကျနော်လျှာကိုနှင်းအဖုတ်ထဲ ထိုးထည့်လို့ စ ယက်ပေးလိုက်စဉ် အ အကိုဆိုပြီး ကျနော် ဆံပင်ကို နှင်းတစ်ယောက် ဖွကစားနေပါတော့တယ် ကျနော် စောက်ဖုတ်လေးကို ယက်လိုက် စောက်စိလေးကို စုပ်စုပ်ပေးလိုက်တော့ နှင်း ဖင်လေးကော့ကော့လာပြီး အ အား ရှီး အီး အီးး… အကိုရယ် ကောင်းလိုက်တာ အိုး အ အင်း…ဟင်းးးးး အကို အ အီးးး…အင်း…ဟင်းးး… ကောင်းလိုက်တာ အကိုရယ် ဟူးးး…အ အားး.. တော်ပါတော့ အကို အကို တော်ပါတော့ ရပ်ပါတော့ အ အကို နှင်းကိုလိုးပေးပါတော့ လိုးပါတော့ နော် နော် အကို အား.. အီးး… ကော့ပျံနေပါတော့တယ်ဗျာ ကျနော် စောက်ဖုတ်ကိုယက်စုပ်နေတာရပ်လိုက်ပြီး နှင်း အပေါ် မှောက်ချလိုက်ပြီး လီးကို နှင်းစောက်ဖုတ်ထဲ ညင်သာစွာလိုးသွင်းထည့်ပြီး ကြင်နာစိတ်ဝင်လာမိပြီး ဖြေးဖြေးခြင်းလိုးညှောင့်နေမိပါစဉ် အ အားး.. အကို ကောင်းလိုက်တာ လိုးတတ်လိုက်တာ အကိုရာ

အီးး….. ဟူးး.. ဟင်းး.. ညင်သာတိုးတိတ်စွာသဲ့သဲ့လေး ညီးနေရှာပါတယ် ဖြေး၂မှန်၂ တချက်ချင်းလိုးနေတာ ၅မိနစ်လောက်ကြာတော့ နှင်း ရယ် ကောင်းလိုက်တာ အ အား ကောင်းလိုက်တဲ့အဖုတ်ပဲ နှင်း ရယ် ဟူး းးး… ပြွတ် ပြွတ် ဇိ ဇိ ဖတ် ဖတ် ပြွတ်ပြွတ် လိုးနေရင်း နှင်း အကို ကို အပေါ်ကစောင့်ပေးပါလား အ အ အား အီး ဟုတ်ကဲ့ အကို ကျနော်လီးကိုအဖုတ်ထဲက ထုက်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ပက်လက်နေလိုက်ပြီး နှင်း ကျနော်လီးကိုကိုင်ပြီး စောက်ဖုတ်ကိုတေ့တားပြီး ထိုင်ချလိုက်ပြီး အ လို့ ထချက်အော်ပြီး ကျနော်ကိုပေါ်မှောက်ချလိုက်ပြီး ကျနော် နှင်းကိုဖတ်လိုက်မိစဉ် နှင်း ကျနော် ကျနော်နှုတ်ခမ်းကို စုပ်ပြီး ခါးအောက်ပြီး ကစားပြီး တဖတ်ဖတ်နဲ့ ဆောင့်ဆောင့်ပေးနေပါတော့တယ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဆောင့်နေတာ ကောင်းလွန်းလို့ အော်ချင်သလို ညီးချင်သလိုဖြစ်နေလောက်စေးကျပ်နေပေမဲ့လည်း နှင်းက ပါးစပ်ကိုစုပ်စုပ်နမ်းရင်းဆောင့်ပေးနေတာမိုး အု အု လိုသာ အော်သံကျနော်ဖြစ်နေပါတော့ဗျာ ဖတ် ဖတ် ဖန်းဖန်း နှင်းဆောင့်ချက်ကြမ်းကြမ်းလာလို့ ကျနော် နှင်းနမ်းနေတဲ့ပါးစပ်ကရုန်းလွတ်သွားပြီး

အား ဟင်း အား အား နှင်း ကောင်လိုက်တာ နှင်း အ အားး…. ဆေင့်တာ မရပ်ဘူးဗျာ ဖန်းဖန်း ဖတ်ဖတ် ဖန်းဖန်း အ အားအားး..အီးး..အကိုအကို အီးးး… အားး.. နှင်းး ပြီးး ပြီးး နှင်းး နှင်းး အား အ အားးးးး အကို ပြီးး ပြီးး ပြီးးတော့မယ် ဖတ် ဖတ် ဖန်းဖန်းပြွတ်ပြွတ် ဖတ်ဖတ် ဖန်းဖန်း အသံတွေညံ့စီပြီးးး…. ကျနော်လည်း နှင်းစောက်ဖုတ်ကော့ကော့ဆောင့်နေရင်းး အားး.. နှင်းကလည်းဖိဖိဆောင့် ဆောင့်ထည့်နေရင်းးး.. အားးးးး အားး.. အကို ပြီးးး.. ထွက်ပြီးး.. အား.. အားး.. နှင်းး ပြီးး ပြီးးအီးး… ပြိုင်တူအော်ညီးမိပြီးးး… ကုတင်ပေါ်ဖတ်လျှက် ငြိမ်ကျသွားပါတော့တယ် အဖုတ်ထဲလီးမချွတ်သေးဘဲ အရည်တွေ စိမ့်စိမ့်ဆင်းလို့ အိပ်ယာခင်းပေါ်အချစ်မျက်ရည်ခပ်ပြစ်ပြစ်ပြိုဆင်းလို့စိုရွဲကုန်ပါတော့တယ်ဗျာ အမောပြေတော့မှ နှင်းအပေါ်ကဆင်းပြီး ဘေးမှာအိပ်နေတော့ ကျနော်ဖတ်ထားပြီး နှင်း ဟုတ်ကဲ့အကိုပြောလေ နှင်းကို အကိုချစ်မိနေပြီ နှင်းဘဝကိုအပိုင်လိုချင်တယ် လက်ထပ်ခွင့်ပြုပါ နှင်း အကို တကယ်ပြောနေတာလား လာမနောက်ပါနဲ့အကို အကို တကယ်ပြောတာပါ သေချာလို့လားအကို နှင်းအကြောင်း အကို သိပြီးမှဆုံးဖြတ်ပါ အခုလောလောဆယ် နှင်းအကာအကွယ်မပါပဲအလိုးခံတာ ဒါပထမဆုံးပါပဲ အကို

အကိုလိုကြင်နာစွာနှင်းအပေါ်ဆက်ဆံခံဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပါပဲ အကို အကိုနာမည်က အကို နာမည် က ကိုမင်းမြတ်ပါ ဆောက်လုပ်ရေး အလုပ်လုပ်ပါတယ် ပုသိမ်ကို အလုပ်နဲ့လာတာပါ နောက်တပတ်ဆို ပုသိမ်မှာ၆လလောက် အလုပ်နဲ့လာနေရမှာ နှင်း နှင်း အကိုကို အကာကွယ်မဲ့ဆက်ဆံတာပထမဆုံးဟုတ်လား နှင်း နှင်းမညာတတ်ပါဘူး အကို နှင်းကိုချစ်တယ် လက်ထပ်မယ် ပြောတော့ အကိုမှာရည်းစားမရှိဘူးလား အကိုမှာ ရည်းစား မရှိပါဘူးနှင်း အကိုကျောင်းသားဘဝကချစ်ခဲ့တဲ့ချစ်ဦးသူတစ်ယောက်တော့ရှိပါတယ် နှင်း ဒါပေမဲ့ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့စကားကို ဖွင့်ပြောခွင့်မရခဲ့ပါဘူး နှင်း ဒါပေမဲ့ အကိုနှင်းကို သံယောဇဉ်ဖြစ်တယ် နှင်းဘဝကို စောင့်ရှောက်ချင်တယ် နှင်းဘဝကို အကိုနားလည်ပေးပါတယ် အကိုနှင်းပြောတာ နားတောင်ပေးအုံးနော် အင်းးး.. နှင်း မိဘတွေမရှိတော့လို့ နှင်း ဦးလေးနဲ့အဒေါ်အိမ်မှာနေခဲ့ရတယ် ဝမ်းကွဲအမတစ်ယောက်လည်းရှိပါတယ် နှင်းအပေါ် အားလုံးက သမီးတစ်ယောက်လို ပြုစုပျိုးတောင်ပေးလို့ ၁၀တန်းအောင်တယ် နှင်း၁၀တန်းအောင်တဲ့နှစ်မှာပဲ ရပ်ကွက်ထဲမီးလောင်လို့ နှင်းတို့ နေတဲ့အိမ်ပါ မီးထဲပါသွားတယ် စုဆောင်းထားသမျှ ကုန်သွားတယ်

ဦးလေးနဲ့အဒေါ်စိတ်ဆင်းရဲပြီးစိတ်တောင်းကိုယ်ကြေလို့ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆုံးပါးသွားတော့ အမနဲ့နှင်းလည်း နောက်ဆုံးမနေချင်တော့တာနဲ့ အမ ကရှိတဲ့ ခြံကိုရောင်းပြီး ပုသိမ်ကိုပြောင်းလာခဲ့တာပါ အကို အမ က နှင်းကို အရောင်းအဝယ်ပွဲစား ငွေတိုးလေးနည်းနည်းပေးပြီး နှင်းကိုကျောင်းထားပေးလာခဲ့တာပါ အကို ခံစားချက်တွေမျိုသိပ်ကြိတ်မှိတ်ပြီး နေနေလာတဲ့ အမ နှင်း ဒုတိယနှစ်စီးပွားရေးကျောင်းစတတ်တော့ နှလုံးရောဂါက အမ ကိုအိပ်ယာထဲလှဲသွားလောက်အနိုင်ယူသွားတယ်အကို အမ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ စားစရိတ်ဆေးစရိတ်ကျောင်းစရိတ်ရအောင်ကြံရာမရတဲ့အဆုံး ရပ်ကွက်ထဲက တည်းခိုခန်းမှာအလုပ်လုပ်နေတဲ့အောင်လေးကို အကူအညီတောင်းပြီး ဒီလောကထဲကိုနှင်းရောက်လာတာပါ အကို တလကိုသုံးရက်နှင်းဘဝကမ္ဘာပျက်လုမတတ်ခံစားငိုကြွေးပြီး အမကျေးဇူးတွေကို အရှက်နဲ့နှင်းဘဝပြန်ဆပ်နေတာပါအကို

ဟီးး…. ဟီးးး… ဟင့် ဟင့် ဟင့် နှင်းတစ်ယောက်မျက်ရည်ပေါက်ပေါက်ကျအောင် ငိုကြွေးနေသောနှင်းကို နွေးထွေးမှုနဲ့ကြင်နာစွာဖတ်ထားမိပြီး ငိုလိုက်ပါ ဝအောင်ငိုလိုက်ပါ နှင်း နောက်နေ့ကစပြီး နှင်း ကျမဲ့မျက်ရည်နေရာမှာ ပျှော်ရွှင်မှုတွေဖြစ်စေရမယ်လို့ အကိုကတိပေးပါတယ် အကိုနှင်းကိုချစ်တယ် လက်ထပ်မယ်နှင်း အကိုကို့ချစ်လား ဖြေပါ နှင်း နှင်းဘဝကိုနားလည်မှုပေးတဲ့ အကို့ကိုနှင်းသိပ်ချစ်ပါတယ် အကိုရယ် သြော်နှင်းလေးရယ် ကလေးရယ် အပြန် နှင်းကို ကျနော် လိုက်ပို့ပေးတော့ အကိုကားရပ်တော့ ကားရပ်လိုက်တော့ အိမ်တော့ မလာနဲ့အုံးနော် အကို နှင်း လက်ထပ်ဖို့ အမ ကိုအရင်ပြောအုံးမယ် အမ ခွင့်ပြုမှ အကို အိမ်လာလည်နော် ဟိုးမှာ မြင်နေရတဲ့အိမ်က နှင်းတို့အိမ်နော် အကို မှတ်ထားနော် ဟုတ်ပါပြီ နှင်းရယ် တာ့တာ အကို ဆိုပြီး ကားပေါ်ကဆင်းမယ်လုပ်တော့ နှင်း ခဏလေး ဘာလဲအကို ရော့ နှင်းသုံးဖို့ ကျနော် ငွေ ၈ သိန်းပေးတော့ မယူပါရစေနဲ့အကို မဟုတ်သေးဘူးနှင်း နှင်း ဘဝဟောင်းကိုမေ့လိုက်တော့ အကိုတို့ တနေ့လက်ထပ်မဲ့သူတွေလေ ပိုက်ဆံကနှင်းကျောင်းထက်ဖို့ အိမ်စရိတ် နှင်း အမ ဆေးဖိုး လိုတယ်လေ နောက်အပတ် အကို ပုသိမ်ကိုပြန်လာမယ် အလုပ်နဲ့ ပိုက်ဆံကုန်ရင် ဖုန်းဆက် ဘာမှမလုပ်ရဘူးနော် ကြားထဲလည်း အကိုဖုန်းဆက်နေမှာပဲ နောက်တခေါက် အကိုလာလို့ အမ သဘောတူရင် အကိုတို့လက်ထပ်ကြမယ်နော် နှင်း နှင်းပျှော်လိုက်တာ အကို နှင်းဘဝကို အရိပ်အမိုးလို့ကာကွယ်ပေးလို့ နှင်းအကို့ကိုသိပ်ချစ်သွားပြီ အကို တကယ်ပြောတာပါ အကိုယုံကြည်ပေးပါနော် အကြွင်းမဲ့ ယုံပါတယ် နှင်း….

ကျနော် နှင်းပိုက်ဆံအိတ်ထဲငွေထည့်ပေးလိုက်ရင်း အကို နှင်း သွားတော့မယ် တာ့တာ ဆိုပြီး ကားပေါ်ကဆင်းသွားတော့ ကျနော် ကားကိုလှည့်ပြီး တည်းခိုခန်းသို့ပြန်ခဲ့မိတယ်ဗျာ ကျနော်နဲ့နှင်း ဖုန်းအဆက်အသွယ်ရှိနေရင်းနဲ့ အမ ကလက်ထပ်ဖို့သဘောတူကြောင်း နှင်းကပြောတော့ မိုးမမြင်လေမမြင် ပျှော်နေမိတာ ကျနော် တစ်ယောက်ပေါ့ဗျာ ပုသိမ်က အလုပ်စအကောင်အထည်ဖေါ်တော့ နှင်းလာလည်တယ် ဆိုဒ်ထဲကို ဆိုင်ထိုင် ဘုရားသွား လိုရမယ်ရဆိုပြီး နှင်းကိုငွေပေးတော့ မယူဘူးအကို ငွေရှိနေသေးတယ်လေ ယူထားနှင်း အကို နှင်းကိုဘာကြောင့်နဲ့မှအားမငယ်စေချင်ဘူး ယူထားလိုက်နှင်း အကိုရယ် ဆိုပြီးရင်ခွင်ထဲဝင်လာတော့ကြင်နာစွာနဖူးလေးကိုနမ်းလိုက်မိတယ်ဗျာ ဖုန်းနဲ့သာ စကားပြောဖြစ်နေကြပြီး အရေးကြီးနေတဲ့အပိုင်းရောက်နေလို့ ဆိုဒ်ထဲကနေအပြန်ကို မရောက်ဖြစ်လို့ နှင်းနဲ့ မတွေ့ဖြစ်သေးပါဘူး နှင်းလည်းကျောင်းပြန်တတ်နေတော့ မအားလို့မတွေ့ဖြစ်ကြဘူးဗျာ နောက်တနေ့ ၇ နာရီလောက် ကျနော်လုပ်ငန်းခွင်ရင် ငှားနေတဲ့အိမ်မှကားမောင်းထွက်လာစဉ် ဖုန်းသံမြည်လာလို့ စကားပြောဖို့ကိုင်ကြည့်မိတော့ အော် နှင်းဆက်တာပဲ ဟယ်လို နှင်း အကို အကို အိမ်လာခဲ့ပါအုံး အမ အမောတော်တော်ဖောက်နေပြီ မြန်မြန်လာပါအုံး

တူ တူ တူ ဖုန်းချသွားပြီ ကျနော် နှင်း အိမ်ပေါ်သို့ ထက်သွားလိုက်ပြီး နှင်းရဲ့စကားသံအရင်ကြားလိုက်တယ် အမ အမ ဆေးရုံသွားရအောင်နော် အမ မသွားတော့ဘူးနှင်း အမ သိနေတယ် မသွားးးးတော့ဘူးးးးးး အကို လာပါအုံး အကို လုပ်ပါအုံး ကျနော် နှင်းအနားထိုင်ချလိုက်တော့ ခက်ခက် ခက်ခက် သူငယ်ချင်း ခက်ခက် ခက်ခက် ဆေးရုံသွားကြမယ်နော် သူငယ်ချင်း မင်းးး.. မြတ် မင်း..မြတ် ငါ့နင့်ကိုဒီတသက်မတွေ့ရတော့ဘူးး လို့ထင်နေတာဟာ အင်းးးးး ငါ့တို့ကံမကုန်သေးလို့ပြန်ဆုံကြတာပေါ့ မင်းးးးးမြတ် နင် မောနေပါ့မယ် ခက်ခက် နင်ဖြစ်ချင်တာပြော ငါအကုန်လုပ်ပေးမယ် ခက်ခက် နင် ဘာလုပ်ချင် ဘာဖြစ်ချင်လဲ ခက်ခက် ပြောဟာ အခုလိုမြင်လိုက်ရတာ ငါ့ရင်ထဲကမ္ဘာပျက်နေသလိုပဲ ခက်ခက် ခက်ခက် နှင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဒါ ညီမလေး လက်ထပ်မယ့်သူလား နှင်းးးးညီမလေးး ဟုတ်ပါတယ် မမ ဟုတ်ပါတယ် မင်းးးးမြတ် သူငယ်ချင်း နင်နဲ့ဆို ငါ့ညီမလေးးးးနှင်းကို ပိုစိတ်ချပါတယ်ဆိုပြီး ကျနော်လက်တစ်ဖက်နဲ့ နှင်းလက်တစ်ဖက်ကိုကိုင်ပြီး ခက်ခက် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ဆွဲတင်ပြီး လက်ထပ်ပေးလိုက်ပြီး ငါ့ ညီမလေးနှင်းကိုငါ့ကိုယ်စား စောင့်ရှောက်ပေးပါဟာ နှင်းတစ်ယောက်မျက်ရည်တွေစီးကျနေပါပြီ အသံမတွတ်ပဲရှိုက်ငိုနေပါပြီ

မင်းး မြတ် ငါ့အိမ်ပြောင်းနယ်ပြောင်းနေရတော့မယ် ၉တန်းအောင်စာရင်းထွက်တော့ ငါ့ပြောတုန်းက နင့်ငါ့နဖူးကိုနမ်းခဲ့တယ်နော် မှတ်မိလား မင်းးးးမြတ် ငါ့မှတ်မိနေတုန်းပါပဲ ခက်ခက်ရယ် ငါ့ အနားတိုးလာပေးပါ မင်းးးးးမြတ် ငါ နင့်နဖူးကိုနမ်းချင်လို့သူငယ်ချင်းးးးးးးးနှုတ်ဆက်အနမ်းလေးပါ မင်းးးမြတ် ရယ် နှင်းတစ်ယောက် စို့နစ်စွာ ငိုနေပါပြီ ကျနော်လည်း မျက်ရည်မိုးတွေပြိုဆင်းနေပါပြီ အိပ်ယာပေါ်လှဲနေတဲ့ ခက်ခက် မျက်နှာအနား ကျနော် မျက်နှာငုံပေးလိုက်စဉ် ခက်ခက် ကျနော်ကို သေချာကြည့်နေပြီး အသက်ရှုသံခပ်ပြင်းပြင်းဖြစ်နေပြီးးး ငါ့နင့်ကို တနေ့မှ မေ့မရဘူး မင်းးးးး မြတ် ဆိုပြီးးးးးး အားယူကာ ခက်ခက် ကျနော် နဖူးကိုနမ်းလိုက်ပြီးးး ခေါင်းအုံးထက် ပြိုလဲကာကျသွားပါတော့တယ် ခကခြကြ ခကခြကြ သူငယခြင်းး ငါလည်း နင့်ကို တနေ့မှမေ့မရခဲ့ပါဘူးး ခက်ခက် မမ မမ မမ မမ မမ မမ မမ မမ နှင်းကိုထားသွားပီလားးး မမ မမ မမ မမ တကယ်ထားသွားပီလားးးးးး မမ မျက်ရည်စတွေနဲ့ငိုချင်းရှိုက်လို့ တကယ်ထားသွားပြီးလားး ခက်ခက်ရယ် နင့်ကိုငါမျှော်လင်ခဲ့ရတာ ခက်ခက်ရယ် ငါသိပ်ချစ်ခဲ့ရတာ နင်သိသွားလောက်ပါရဲ့စိတ်ထဲငိုကြွေးပြောနေမိရင်းးးး ခက်ခက်ရယ် နင့်ကိုငါချစ်ခဲ့ပေမယ် ငါ့နှလုံးသားကိုကြက်ခြေခတ်အလွမ်းတွေနင်ပေးခဲ့ပြီးးးး ဆုံတွေ့ချိန်မှ လွမ်းရပ်ရာသီ တေးသီကျူ းဖို့ အလွမ်းဇာတ်လေး နင်ပေးခဲ့တာလားးး ခက်ခက်ရယ် ။ပြီးးး…ခရပ်ဒစ်-မူရင်းရေးသားသူ

Zawgyi
သြော် ဘာလိုလိုနဲ့ ရွက်ဟောင်းကြွေလို ရွက်သစ်တောင်ဖူးနေပါပြီ နေညိုချိန်အိပ်တန်းတတ်လို့ဌက်လေးတွေတေးဆိုနေတာ ငါ့အတွက်အလွမ်းဆုတွေလား မတွေ့တာကြာလို့ နင့်ငါ့ကို သတိရရဲ့လားဟာ နင့်မရှိပဲ ငါ့ကျောင်းတတ်နေရတာ ငါ့မပျှော်ပါဘူး ခက်ခက် ရယ် နင့်နဲ့ နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်ရတဲ့ ၉တန်း အောင်စာရင်းထွက်တဲ့နေ့ ငါမှတ်မိနေတုန်းပါပဲ ခက်ခက် ရယ် စာမေးပွဲအောင်လို့ ပျှော်နေတဲ့အချိန် နင့်မျက်နှာမကောင်းလို့ ငါမေးမိခဲ့တယ် ခက်ခက် နင်ဘာဖြစ်နေတာလည်းဟာ မင်းမြတ် ငါ့အဖေ သူ့ဇာတိ မန္တလေးမှာ အခြေချတော့မယ်တဲ့ ငါ့တို့ဝေးနေရတော့မယ်ဟာ အဖိုးနဲ့အဖွါးကလည်းအသက်ကြီးပြီဆိုတော့ အဖေ့ကို အနားမှာလာပြောင်းနေဖို့ပြောကြလို့ ငါ့မိဘတွေ နဲ့အတူတူငါ့လိုက်သွားရတော့မယ်

အတန်းအတူတူငါ့တို့တတ်ခဲ့ရတယ် ခင်မင်ကြတယ် သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ ငါဆိုးသမျှအနစ်နာခံဆက်ဆံတာနင်ပဲရှိခဲ့တာပါ ငါ့ဘဝမှာ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းကနင်ပါပဲ မင်းမြတ် ရယ် အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတဲ့လား ခက်ခက်ရယ် ငါ့ချစ်နေတာမသိတာလား ဒါမှမဟုတ် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား ခက်ခက်ရယ် လို့စိတ်ထဲပြောနေမိရင်း ငါနင့်ကို သတိရနေတော့မှာပါပဲ ခက်ခက်ရယ် ငါ့ကို နင်သတိရတဲ့အခါကို စာကိုပိုကျက်ပါနော် မင်းမြတ် ငါ့တို့ကံမကုန်ရင်ပြန်ဆုံအုံးမှာပါ မင်းမြတ်ရယ် စာသာကြိုးစားပါနော် ငါ့သွားတော့မယ် မင်းမြတ် ခက်ခက် လှည့်ထွက်သွားတော့မှ ခက်ခက် လို့အော်ခေါ်လိုက်တော့ ခက်ခက် မတ်တပ်ရပ်နေကြည့်နေတော့ ကျနော် ခက်ခက် အနားသို့ အပြေးလှမ်းသွားလိုက်ပြီး ခက်ခက် နဲ့ မျက်နှာခြင်းဆိုင်ရပ်လိုက်ပြီး ကျနော်နဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံတော့ မင်းမြတ် နင်ဘာပြောမလို့လည်း ပြောလေ ခက်ခက် ငါပြောချင်တာထက် ငါတောင်းဆိုချင်တာပါဟာ နင်လက်ခံပေးပါလား ခက်ခက် မင်းမြတ် နင်နဲ့ငါ သူငယ်ချင်းအဖြစ်နေလာကြတာ ဒါပထမဆုံး နင့်ငါ့အပေါ်တောင်းဆိုတဲ့စကားပဲ ငါလက်ခံပါတယ် ပြောလေ မင်းမြတ် ငါ့ နင့် နဖူးလေးကို အမှတ်တရ အဖြစ် နှုတ်ဆက်အနမ်းလေး ပေးချင်ပါတယ် ခက်ခက် နင်လက်ခံပေးပါနော်

မျက်ရည်ဝေ့နေတဲ့ ကျနော် မျက်ဝန်းကို ခကခက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခက်ခက် မျက်လုံးကိုမှိတ်လိုက်ပြီးမျက်နှာကိုမော့ထားပေးပြီး ငါ့ ကို နမ်းပါ မင်းမြတ်လို့ ပြောတော့ ခက်ခက် ပါးနှစ်ဖက်ကို ကျနော် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်နဲ့ကိုင်လိုက်ပြီး ခက်ခက် နဖူးလေးကို ဖွဖွလေးနမ်းရှိုက်ပြီး ကျနော် မျက်ရည်စက်တွေ ခက်ခက် နဖူးပေါ်ကြွေဆင်းသွားရင်း အနမ်းကိုရပ်လိုက်ပြီး ခက်ခက် ငါနင့်ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့တော့ဘူးနော် ဒီနားလေးမှာငါရပ်နေချင်သေးလို့ပါ နင်ပြန်တော့နော် ခက်ခက် နင်ငိုနေတယ် နင်မငိုပါနဲ့ဟာ နင်ငိုနေတာ ငါ့ရင်ထဲမကောင်းဘူး မင်းမြတ် ရယ် လို့ ပြောပြီး ခက်ခက် မျက်ရည်တွေတပေါက်ပေါက် ကျဆင်းလာတော့တယ် နင်မငိုပါနဲ့တော့နော်ခက်ခက်ဆိုပြီး မျက်ရည်စတွေကိုသုတ်ပေးတော့ အဲဒါဆို နင်လည်းမငိုနဲ့ မင်းမြတ် နင်ငိုတာတွေ့တော့ငါလည်းငိုချင်တယ် ကျနော်မျက်ရည်ကို ခက်ခက် သုတ်ပေးလိုက်ပြီး မငိုနဲ့တော့နော် ငါ့တို့တစ်နေပြန်ဆုံမယ်လို့ငါယုံကြည်ထားတယ်နော်

ငါသွားတော့မယ်ဆိုပြီး လှည့်ထွက်သွားတဲ့ခက်ခက် နောက်ကျောကို ငေးကြည့်နေရင်း ကျနော် မျက်ရည်တွေ ထားမရဆီးမရ ပြိုဆင်းလာပါတော့တယ် ငါ့အချစ်ကိုနင်သိမြင်ပါစေ ခက်ခက်ရယ် စိတ်ထဲအကြိမ်ကြိမ်အော်ပြောနေမိတာ နင်ကြားပါ့မလားရယ် ခက်ခက်ရယ် ဟဲ့ သားလေး ဘာထိုင်လုပ်နေတာလည်း မှောင်တော့မယ် လန့်လိုက်တာ အမေရာ ဘာတွေတွေးနေတာလည်း သားရယ် မျက်ရည်တွေနဲ့ ဘာမှမတွေးပါဘူး အမေရယ် ဘာဖြစ်လို့မတွေးရမှာလည်း အမေကိုလာညာနေတယ် ငါမွေးတားတာငါသိတယ် နင်နော် ခက်ခက် ကိုသတိရပြီး မျက်ရည်ကျနေတာမလား သား မညာပါဘူး အမေ ဟုတ်ပါတယ် သား ခက်ခက်ကိုချစ်တယ် အမေရယ် သား ခက်ခက် ကို တတယ်ချစ်ရင် စာကြိုးစား ပိုက်ဆံစု ကြားလား အမေ လည်း ခက်ခက် ကို ချစ်ပါတယ် သဘောတူပါတယ် အမေ့သားလေး အချစ်မှန်ရင် ပြန်ဆုံမှာပါ

ကဲ အခုတော့ ထ ည၆နာရီထိုးတော့မယ် ရေချိုး သားအဖေ ထမင်းစားဖို့သားလေးကိုစောင့်နေတယ် ဟုတ်ကဲ့ အမေဆိုပြီး အမေနဲ့အတူတူ အိမ်ထဲဝင်လာပြီး ရေချိုးအဝတ်အစားလည်းပြီး ထမင်းစားခန်းထဲတော့ ခေါင်းရင်ဘက်ခုံမှာထိုင်နေတဲ့ အဖေ က သား မင်းမြတ် ရေချိုးတာ နောက်ကျတယ်နော် နောက်နေ့ နောက်မကျစေနဲ့ ကြားလား ကျောင်းကိုမှန်မှန်တက် စာလည်းကြိုးစားအုံး မင်းမြတ် ဒီနှစ်ကျောင်းစတတ်ကတည်းက အဖေသတိထားမိနေတာ ပျှော်ပျှော်ရွှင်ရွှင်သိပ်မရှိဘူး ဘာဖြစ်နေတာလည်းမင်းမြတ် မင်းကတော့နော် တော်ပါပြီ ဖေကြီးရယ် ထမင်းစားပါတော့ ကလေးကိုသိပ်မပြောပါနဲ့တော့ ထမင်းစားတော့နော် ကဲဒီမှာက ဖေကြီးကြိုက်ဝက်သားဟင်း ကဲ သားလေးစား ထမင်း ဒါ က သားကြိုက်တဲ့ငါးခူးဟင်း ဆိုပြီး အမေ ခပ်တည့်ပေးတော့ ကျနော် ထမင်းစားလိုက်ပါတော့တယ်

အမေ နဲ့ အဖေ သားအခန်းထဲ စာကျက်လိုက်အုံးမယ်နော် အေးအေး သားလေး အေး သွားတော့ စာကျက်တော့ သား ရက်မှလပြောင်း စာမေးပွဲတွေပြီးလို့ ၁၀ တန်းအောင်စာရင်းထွက်တော့ကျနော် အမှတ်ကောင်းကောင်းနဲ့အောင်မြင်ပြီး တက္ကသိုလ်ဆတ်တက်ပြီး ဆောက်လုပ်ရေးအင်ဂျင်နီယာ အဖြစ်လုပ်ငန်းခွင်ထဲရောက်လို့ ဘဝခရီးကို လျှောက်လှမ်းနေရင်း အလုပ်ဆိုဒ်တွေကို ဖိလုပ်နေရင်း ပိုက်ဆံတော်တော် စုဆောင်းမိပြီးဘဏ်စာအုပ်ထဲငွေအမောက်တော်တော်များရှိလိုနေပါပြီ လုပ်ငန်းရှင် လူတန်းစားအစုံနဲ့ကျင်လည်နေရတော့ ကေတီဗီ မာဆတ် ကလပ် အရက် ဘီယာ တခါတလေ ပြည့်တန်ဆာနဲ့ပျှော်ပါးမိပါတယ် အလုပ်ကသင်လာတဲ့ပညာရပ်တွေပေါ့ဗျာ

အလိုက်အတိုက် ဆက်ဆံနေရတဲ့ ဘဝမို့ အလုပ်ထဲစိတ်နစ်နေရလို့ ရည်းစားထားဖို့အချိန်မရှိလို့ သွေးနဲ့သားနဲ့ ကျနော် လည်း ပြည့်တန်ဆာ ဖာသည်မတွေနဲ့ ပျှော်ပေမဲ့ အကာအကွယ်လေးနဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြေလျှော့နေမိရင်း လက်ရှိကျနော်ဘဝလေးကို သာယာမှုအပြည့်နဲ့ဖြတ်သန်းနေမိရင်း အသက်၃၀နားနီးနေပါပြီ ရောက်လေရာ နေရာတိုင်း ခက်ခက်ကိုရှာနေရင်း လိုက်လေ ဝေးလေ ဖြစ်နေမိပါတယ် ခက်ခက် နင်ဘယ်ရောက်နေလည်း ငါ့နင်ကိုတွေ့ရင် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းမယ် ငါစုထားတဲ့ပိုက်ဆံလေးနဲ့ အိမ်နဲ့ခြံဝယ်မယ် ငါ့တိုမိသားစုဘဝလေးတည်ဆောက်မြယ်လေ ငါနင့်ကို တွေ့ချင်တယ် နင်ကငါ့ရဲ့အချစ်ဦး အချစ်ဆုံးပါပဲ ခက်ခက်ရယ် မနက်လင်းလို့ အိပ်ယာထ လုပ်စရာရှိတာလုပ် မနက်စာ ကော်ဖီသောက်ပြီး ဆောက်လုပ်နေဆဲ အလုပ်ဆိုဒ်ထဲ လုပ်ငန်းခွင်ဝင် မှာစရာရှိတာ မှာပြီး ဗိုက်ကဆာသလိုဖြစ်လာလို့ အပြင်ပြန်ထွက် ထမင်းစားသောက်နေစဉ် ဖုန်းသံမြည်လာလို့ ကိုင်လိုက်ပြီး ဟယ်လို ကိုမင်းမြတ် ကျနော် အောင်မောင်းပါ ဟာ ကိုအောင်မောင်း ဘယ်ပျောက်နေတာလည်း အကို ဘယ်မှမပျောက်ပါဘူး မင်းမြတ် အလုပ်တစ်ခုရှိတယ်

မင်းမြတ် စိတ်ဝင်စားလား ပုသိမ်မှာ အဆောက်အဦးတစ်လုံးဆောက်ဖို့ လက်ရာကောင်းတဲ့အဖွဲ့လိုချင်တယ်ဆိုလို့ကျနော်မိတ်ဆွေ အကူအညီတောင်းနေလို့ ကိုမင်းမြတ် ကိုအောင်မောင်း မလုပ်ဘူးလား ကျနော် လုပ်ချင်တာပေါ့ ကိုမင်းမြတ် ကျနော် မော်လမြိုင်ကျွန်း ရောက်နေတာ အလုပ်လက်ခံထားလို့ ဆောက်နေတုန်းဗျာ နောက်၆လလောက်မှ ပြီးမှာ ကျနော်မိတ်ဆွေကဒီလထဲ စပြီး ဆောက်ချင်နေလို့ အဆင်ပြေရင် ဈေးစကားပြောဖို့ ပုသိမ်ဆင်းလာမလား ကိုမင်းမြတ် လာခဲ့မယ် ကိုအောင်မောင်းလည်း ပုသိမ်ဆင်းလာလေ ဖုန်းနဲ့ထပ်ချိန်းကြတာပေါ့ အိုကေ ကိုမင်းမြတ် အလုပ်အဆင်ပြေရင်တော့ တခုခုတော့ လုပ်လိုက်တော့နော် ဟဲဟဲ လုပ်ပေးရတာပေါ့ ကိုအောင်မောင်း ဆီးယူ ဘိုင့်ဘိုင် ဖုန်းချသွားတော့မှ ကျသင့်ငွေရှင်းလိုက်ပြီး ဆိုဒ်ထဲမှာအပြန်မှာစရာရှိတာမှာပြီး မနက်ဖြန်ခရီးသွားဖို့လိုအပ်တာဝယ်ဖို့ အိမ်သို့အရင်ပြန်လိုက်တော့တယ် နောက်တစ်နေမနက်စောစော ပုသိမ် ကိုဆင်းလာခဲ့လိုက်ပြီး ကိုအောင်မောင်း ဆီဖုန်းဆက်ပြီး ဘီယာဆိုင်တဆိုင်မှာဆုံရန်ချိန်းဆိုလိုက်ကြပြီး ကဲ ဒါက ကျနော်ပြောနေတဲ့ ကိုမင်းမြတ် ပါ ကိုကျော်ဝဏ္ဏ ဟုတ်ကဲ့တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် စကားမပြောခင် ချီးယားဆိုပြီး အသောက်အစားလုပ်ပြီး အဆောက်အဦးတည်ဆောက်ပုံနဲ့ ငွေကြေးစကားပြောဆိုလိုက်ပြီး ကဲဒါဆို အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ ဆိုတော့ ညကျ တစ်ပွဲဆုံကြတာပေါ့ ကိုကျော်ဝဏ္ဏနဲ့ ကိုမင်းမြတ် ဖြစ်ပါတယ်ဗျာ

ကိုအောင်မောင်း ကိုမင်းမြတ် တည်းဖို့ ကိုကျော်ဝဏ္ဏစီစဉ်ပေးတားတယ် လိုက်သွားလိုက် အနားယူလိုက်အုံး အားနာစရာပဲ ကိုကျော်ဝဏ္ဏ ရပါတယ်ဗျာ ကိုအောင်မောင်း ဘော်ဒါဆိုတော့ ကျနော်လိုအပ်တာကူညီပေးရမှာပေါ့ဗျာ တည်းခိုခန်းလိုက်ပို့ပြီး ညနေမှဆုံမယ်ကိုမင်းမြတ် နေထိုင်စားစရိတ် ကျနော်ရှင်းဖို့ပြောပြီးသားနော် မလုပ်ပါနဲ့ ကိုကျော်ဝဏ္ဏ အားနာစရာဗျာ အားမနာနဲ့ ကိုမင်းမြတ် သွားပြီဗျာ ညနေ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ် ပြောပြီး ထွက်သွားတော့တယ်ဗျာ တည်းခိုခန်းကအဆင့်မြင့်သားပဲ သပ်ရပ်မှုဝန်ဆောင်မှုကို ကြည့်ရင်သိသာပါတယ် ဒါ အကိုအခန်းပါ အကို ကျေးဇူးညီလေး ရော့ ဘောက်ဆူး ညီလေး ဧည့်ကြို ညီလေးက ပိုက်ဆံကိုယူလိုက်ပြီး ကျေးဇူးပါ အကို လို့ ပြောပြီး အကို နတ်သမီးလေးတွေ လိုအပ်သေးလား လိုအပ်ရင် ခပ်သန့်သန့်ခပ်ချောချောကျောင်းသူတစ်ယောက်ရှိတယ် အကို ကျောင်းစရိတ်ရှာနေတာပေါ့ ညဘက်အလုပ်လုပ်ပါဘူး စိတ်ဝင်စားရင်ဖုန်းဆက်ခေါ်ပေးမယ် ဈေးကတော့ သုံးသိန်းပါ အကို တည်းခိုခန်းကညီလေး စကားကြားလိုက်တော့ ကျနော်သားကြီးပေါင်ကြားကခေါင်းတောင်လာပါတော့တယ်

ခေါ်လိုက်ညီလေး ကျနော် လာပို့ပေးမယ် အကို အနားယူပြီးစောင့်နေပါပြောပြီး ထွက်သွားတော့ ကျနော် ရေချိုးခန်းဝင်ကိုယ်လက်သန့်စင်သွားတော့လန်းဆန်းသွားတော့ ကုတင်ပေါ်လှဲနေရင်းမှေးကနဲအိပ်ပျော်သွားစဉ် ဒေါက် ဒေါက် လာပြီ လာပြီ ကုတင်ပေါ်ကဆင်းပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တော့ လှလိုက်တဲ့ကောင်မလေးတင်ရက်စရာမရှိဘူးဗျာ ကောင်မလေး အခန်းထဲဝင်သွားတော့ တည်းခိုခန်းကညီလေးကို ပိုက်ဆံတစ်သောင်း ထပ်ပေးလိုက်တယ် ကျေးဇူးပါ အကို ခွင့်ပြုပါအုံးနော် အကို အေး အေး ညီလေး အခန်းတံခါးပိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဝင်လာချိန် အကို နှင်း ရေအရင်ချိုးပါရစေနော် ဆိုပြီး ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားပြီး ၁၀ မိနစ်လောက် ကြာတော့ သဘတ်ကို ပတ်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်တက်လာပြီး ကျနော် ဘေးနားအိပ်ချလိုက်ပြီး အကို နှင်း လီးစုပ်ပေးမယ်နော် ဆိုပြီး အေးစက်နေတဲ့အခန်းထဲမှာ ပက်လက်အိပ်နေပြီး ကျနော်ပေါင်ကြားမှာ နှင်းထိုင်ချလိုက်ပြီး ခါးကိုကိုင်းလိုက်ပြီး ကျနော် လီးကိုလက်နဲ့ကိုင်လိုက်ပြီး နှုးညံ့တဲ့နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးနဲ့ လီးထိပ်ကိုငုံစုပ်လိုက်စဉ် အိစက်တဲ့အထိတွေ့ အာငွေ့နွေးနွေးလေးနဲ့စုပ်ချက် ကျနော် မူးမေ့မတတ်အတွေ့ထူးလို့ နှင်း ဆံပင်လေးတွေကိုလက်နဲ့ထိုးဖွကစားနေမိပါတယ်

ကောင်းလိုက်တာ နှင်းလေးရယ် စုပ်ချက် လျှာကစားချက်တွေက လူကို ဒူးပါမခိုင်လောက်အောင် ကောင်းလိုက်တာဗျာ နှင်း တော့ပါတော့နော် ပြောမှ လီးစုပ်ပေးနေတာကိုအရှိန်သတ်လိုက်ပြီး ကျနော်ကိုနှင်း ကြည့်ပြီး အကို လိုးချင်ရင်လိုးတော့နော် နှင်း ဘယ်လိုနေပေးရမလည်း အကိုပြောနော် လို့စကားဆိုတော့ ကျနော် နှင်းကိုကြည့်ပြီး အကို နှင်း အဖုတ်ကိုယက်ချင်တယ် အကို မလုပ်ပါနဲ့ နှင်း ဘဝကပေါ့ပျက်ပျက်မိန်းမဘဝပါ မလုပ်ပါနဲ့ အကို အကို နှင်းကို မြင်မြင်ချင်းသံယောဇဉ်ဖြစ်မိတယ် နှင်းကို အကိုစိတ်သန့်တယ် အကို နှင်းအဖုတ် ကိုယက်ပါရစေနော် အကိုစိတ်သန့်တယ်ဆိုရင် နှင်းအဖုတ်ကို ယက်ပါ အကို ခွင့်ပြုပါတယ်နော် နှင်း ဘယ်လိုနေပေးရမလည်း အကို နှင်း ပက်လက်အိပ်လိုက်နော်လို့ပြောပြီး ကျနော် ထ လိုက်ပြီး နှင်းကိုယ်ပေါ်မှောက်ချလိုက်ပြီး နှင်းခမ်းကိုစုပ်နမ်းလိုက်တော့တယ်

ပြွတ် ပြွတ် ထိုနောက် နှင်း ရဲ့ နို့သီးခေါင်း သေးသေးလေးကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့စုပ်နေရင်း ကျန်နို့တစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ဖျစ်ညစ်ကစားနေတော့ အင်းး… အကိုရယ် အင်းး… ကျနော် အောက်ဘက်ကိုမသိမသာလျှောဆင်းပြီး ဗိုက်သားလေးကိုနမ်းလိုက်ပြီး အောက်ကိုထပ်ဆင်းလိုက်ပြီး နှင်း စောက်ဖုတ်နား မျက်နှာအပ်ထားပြီး အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားအနည်းငယ်လန့်နေပေမယ့် စောက်ဖုတ်ကစေ့ကပ်နေတုန်းပါပဲဗျာ လှလိုက်တဲ့ အဖုတ်ပဲနှင်းရယ်လို့ဆိုပြီး ကျနော်လျှာကိုနှင်းအဖုတ်ထဲ ထိုးထည့်လို့ စ ယက်ပေးလိုက်စဉ် အ အကိုဆိုပြီး ကျနော် ဆံပင်ကို နှင်းတစ်ယောက် ဖွကစားနေပါတော့တယ် ကျနော် စောက်ဖုတ်လေးကို ယက်လိုက် စောက်စိလေးကို စုပ်စုပ်ပေးလိုက်တော့ နှင်း ဖင်လေးကော့ကော့လာပြီး အ အား ရှီး အီး အီးး… အကိုရယ် ကောင်းလိုက်တာ အိုး အ အင်း…ဟင်းးးးး အကို အ အီးးး…အင်း…ဟင်းးး… ကောင်းလိုက်တာ အကိုရယ် ဟူးးး…အ အားး.. တော်ပါတော့ အကို အကို တော်ပါတော့ ရပ်ပါတော့ အ အကို နှင်းကိုလိုးပေးပါတော့ လိုးပါတော့ နော် နော် အကို အား.. အီးး… ကော့ပျံနေပါတော့တယ်ဗျာ ကျနော် စောက်ဖုတ်ကိုယက်စုပ်နေတာရပ်လိုက်ပြီး နှင်း အပေါ် မှောက်ချလိုက်ပြီး လီးကို နှင်းစောက်ဖုတ်ထဲ ညင်သာစွာလိုးသွင်းထည့်ပြီး ကြင်နာစိတ်ဝင်လာမိပြီး ဖြေးဖြေးခြင်းလိုးညှောင့်နေမိပါစဉ် အ အားး.. အကို ကောင်းလိုက်တာ လိုးတတ်လိုက်တာ အကိုရာ

အီးး….. ဟူးး.. ဟင်းး.. ညင်သာတိုးတိတ်စွာသဲ့သဲ့လေး ညီးနေရှာပါတယ် ဖြေး၂မှန်၂ တချက်ချင်းလိုးနေတာ ၅မိနစ်လောက်ကြာတော့ နှင်း ရယ် ကောင်းလိုက်တာ အ အား ကောင်းလိုက်တဲ့အဖုတ်ပဲ နှင်း ရယ် ဟူး းးး… ပြွတ် ပြွတ် ဇိ ဇိ ဖတ် ဖတ် ပြွတ်ပြွတ် လိုးနေရင်း နှင်း အကို ကို အပေါ်ကစောင့်ပေးပါလား အ အ အား အီး ဟုတ်ကဲ့ အကို ကျနော်လီးကိုအဖုတ်ထဲက ထုက်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ပက်လက်နေလိုက်ပြီး နှင်း ကျနော်လီးကိုကိုင်ပြီး စောက်ဖုတ်ကိုတေ့တားပြီး ထိုင်ချလိုက်ပြီး အ လို့ ထချက်အော်ပြီး ကျနော်ကိုပေါ်မှောက်ချလိုက်ပြီး ကျနော် နှင်းကိုဖတ်လိုက်မိစဉ် နှင်း ကျနော် ကျနော်နှုတ်ခမ်းကို စုပ်ပြီး ခါးအောက်ပြီး ကစားပြီး တဖတ်ဖတ်နဲ့ ဆောင့်ဆောင့်ပေးနေပါတော့တယ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဆောင့်နေတာ ကောင်းလွန်းလို့ အော်ချင်သလို ညီးချင်သလိုဖြစ်နေလောက်စေးကျပ်နေပေမဲ့လည်း နှင်းက ပါးစပ်ကိုစုပ်စုပ်နမ်းရင်းဆောင့်ပေးနေတာမိုး အု အု လိုသာ အော်သံကျနော်ဖြစ်နေပါတော့ဗျာ ဖတ် ဖတ် ဖန်းဖန်း နှင်းဆောင့်ချက်ကြမ်းကြမ်းလာလို့ ကျနော် နှင်းနမ်းနေတဲ့ပါးစပ်ကရုန်းလွတ်သွားပြီး

အား ဟင်း အား အား နှင်း ကောင်လိုက်တာ နှင်း အ အားး…. ဆေင့်တာ မရပ်ဘူးဗျာ ဖန်းဖန်း ဖတ်ဖတ် ဖန်းဖန်း အ အားအားး..အီးး..အကိုအကို အီးးး… အားး.. နှင်းး ပြီးး ပြီးး နှင်းး နှင်းး အား အ အားးးးး အကို ပြီးး ပြီးး ပြီးးတော့မယ် ဖတ် ဖတ် ဖန်းဖန်းပြွတ်ပြွတ် ဖတ်ဖတ် ဖန်းဖန်း အသံတွေညံ့စီပြီးးး…. ကျနော်လည်း နှင်းစောက်ဖုတ်ကော့ကော့ဆောင့်နေရင်းး အားး.. နှင်းကလည်းဖိဖိဆောင့် ဆောင့်ထည့်နေရင်းးး.. အားးးးး အားး.. အကို ပြီးးး.. ထွက်ပြီးး.. အား.. အားး.. နှင်းး ပြီးး ပြီးးအီးး… ပြိုင်တူအော်ညီးမိပြီးးး… ကုတင်ပေါ်ဖတ်လျှက် ငြိမ်ကျသွားပါတော့တယ် အဖုတ်ထဲလီးမချွတ်သေးဘဲ အရည်တွေ စိမ့်စိမ့်ဆင်းလို့ အိပ်ယာခင်းပေါ်အချစ်မျက်ရည်ခပ်ပြစ်ပြစ်ပြိုဆင်းလို့စိုရွဲကုန်ပါတော့တယ်ဗျာ အမောပြေတော့မှ နှင်းအပေါ်ကဆင်းပြီး ဘေးမှာအိပ်နေတော့ ကျနော်ဖတ်ထားပြီး နှင်း ဟုတ်ကဲ့အကိုပြောလေ နှင်းကို အကိုချစ်မိနေပြီ နှင်းဘဝကိုအပိုင်လိုချင်တယ် လက်ထပ်ခွင့်ပြုပါ နှင်း အကို တကယ်ပြောနေတာလား လာမနောက်ပါနဲ့အကို အကို တကယ်ပြောတာပါ သေချာလို့လားအကို နှင်းအကြောင်း အကို သိပြီးမှဆုံးဖြတ်ပါ အခုလောလောဆယ် နှင်းအကာအကွယ်မပါပဲအလိုးခံတာ ဒါပထမဆုံးပါပဲ အကို

အကိုလိုကြင်နာစွာနှင်းအပေါ်ဆက်ဆံခံဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပါပဲ အကို အကိုနာမည်က အကို နာမည် က ကိုမင်းမြတ်ပါ ဆောက်လုပ်ရေး အလုပ်လုပ်ပါတယ် ပုသိမ်ကို အလုပ်နဲ့လာတာပါ နောက်တပတ်ဆို ပုသိမ်မှာ၆လလောက် အလုပ်နဲ့လာနေရမှာ နှင်း နှင်း အကိုကို အကာကွယ်မဲ့ဆက်ဆံတာပထမဆုံးဟုတ်လား နှင်း နှင်းမညာတတ်ပါဘူး အကို နှင်းကိုချစ်တယ် လက်ထပ်မယ် ပြောတော့ အကိုမှာရည်းစားမရှိဘူးလား အကိုမှာ ရည်းစား မရှိပါဘူးနှင်း အကိုကျောင်းသားဘဝကချစ်ခဲ့တဲ့ချစ်ဦးသူတစ်ယောက်တော့ရှိပါတယ် နှင်း ဒါပေမဲ့ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့စကားကို ဖွင့်ပြောခွင့်မရခဲ့ပါဘူး နှင်း ဒါပေမဲ့ အကိုနှင်းကို သံယောဇဉ်ဖြစ်တယ် နှင်းဘဝကို စောင့်ရှောက်ချင်တယ် နှင်းဘဝကို အကိုနားလည်ပေးပါတယ် အကိုနှင်းပြောတာ နားတောင်ပေးအုံးနော် အင်းးး.. နှင်း မိဘတွေမရှိတော့လို့ နှင်း ဦးလေးနဲ့အဒေါ်အိမ်မှာနေခဲ့ရတယ် ဝမ်းကွဲအမတစ်ယောက်လည်းရှိပါတယ် နှင်းအပေါ် အားလုံးက သမီးတစ်ယောက်လို ပြုစုပျိုးတောင်ပေးလို့ ၁၀တန်းအောင်တယ် နှင်း၁၀တန်းအောင်တဲ့နှစ်မှာပဲ ရပ်ကွက်ထဲမီးလောင်လို့ နှင်းတို့ နေတဲ့အိမ်ပါ မီးထဲပါသွားတယ် စုဆောင်းထားသမျှ ကုန်သွားတယ်

ဦးလေးနဲ့အဒေါ်စိတ်ဆင်းရဲပြီးစိတ်တောင်းကိုယ်ကြေလို့ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆုံးပါးသွားတော့ အမနဲ့နှင်းလည်း နောက်ဆုံးမနေချင်တော့တာနဲ့ အမ ကရှိတဲ့ ခြံကိုရောင်းပြီး ပုသိမ်ကိုပြောင်းလာခဲ့တာပါ အကို အမ က နှင်းကို အရောင်းအဝယ်ပွဲစား ငွေတိုးလေးနည်းနည်းပေးပြီး နှင်းကိုကျောင်းထားပေးလာခဲ့တာပါ အကို ခံစားချက်တွေမျိုသိပ်ကြိတ်မှိတ်ပြီး နေနေလာတဲ့ အမ နှင်း ဒုတိယနှစ်စီးပွားရေးကျောင်းစတတ်တော့ နှလုံးရောဂါက အမ ကိုအိပ်ယာထဲလှဲသွားလောက်အနိုင်ယူသွားတယ်အကို အမ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ စားစရိတ်ဆေးစရိတ်ကျောင်းစရိတ်ရအောင်ကြံရာမရတဲ့အဆုံး ရပ်ကွက်ထဲက တည်းခိုခန်းမှာအလုပ်လုပ်နေတဲ့အောင်လေးကို အကူအညီတောင်းပြီး ဒီလောကထဲကိုနှင်းရောက်လာတာပါ အကို တလကိုသုံးရက်နှင်းဘဝကမ႓ာပျက်လုမတတ်ခံစားငိုကြွေးပြီး အမကျေးဇူးတွေကို အရှက်နဲ့နှင်းဘဝပြန်ဆပ်နေတာပါအကို

ဟီးး…. ဟီးးး… ဟင့် ဟင့် ဟင့် နှင်းတစ်ယောက်မျက်ရည်ပေါက်ပေါက်ကျအောင် ငိုကြွေးနေသောနှင်းကို နွေးထွေးမှုနဲ့ကြင်နာစွာဖတ်ထားမိပြီး ငိုလိုက်ပါ ဝအောင်ငိုလိုက်ပါ နှင်း နောက်နေ့ကစပြီး နှင်း ကျမဲ့မျက်ရည်နေရာမှာ ပျှော်ရွှင်မှုတွေဖြစ်စေရမယ်လို့ အကိုကတိပေးပါတယ် အကိုနှင်းကိုချစ်တယ် လက်ထပ်မယ်နှင်း အကိုကို့ချစ်လား ဖြေပါ နှင်း နှင်းဘဝကိုနားလည်မှုပေးတဲ့ အကို့ကိုနှင်းသိပ်ချစ်ပါတယ် အကိုရယ် သြော်နှင်းလေးရယ် ကလေးရယ် အပြန် နှင်းကို ကျနော် လိုက်ပို့ပေးတော့ အကိုကားရပ်တော့ ကားရပ်လိုက်တော့ အိမ်တော့ မလာနဲ့အုံးနော် အကို နှင်း လက်ထပ်ဖို့ အမ ကိုအရင်ပြောအုံးမယ် အမ ခွင့်ပြုမှ အကို အိမ်လာလည်နော် ဟိုးမှာ မြင်နေရတဲ့အိမ်က နှင်းတို့အိမ်နော် အကို မှတ်ထားနော် ဟုတ်ပါပြီ နှင်းရယ် တာ့တာ အကို ဆိုပြီး ကားပေါ်ကဆင်းမယ်လုပ်တော့ နှင်း ခဏလေး ဘာလဲအကို ရော့ နှင်းသုံးဖို့ ကျနော် ငွေ ၈ သိန်းပေးတော့ မယူပါရစေနဲ့အကို မဟုတ်သေးဘူးနှင်း နှင်း ဘဝဟောင်းကိုမေ့လိုက်တော့ အကိုတို့ တနေ့လက်ထပ်မဲ့သူတွေလေ ပိုက်ဆံကနှင်းကျောင်းထက်ဖို့ အိမ်စရိတ် နှင်း အမ ဆေးဖိုး လိုတယ်လေ နောက်အပတ် အကို ပုသိမ်ကိုပြန်လာမယ် အလုပ်နဲ့ ပိုက်ဆံကုန်ရင် ဖုန်းဆက် ဘာမှမလုပ်ရဘူးနော် ကြားထဲလည်း အကိုဖုန်းဆက်နေမှာပဲ နောက်တခေါက် အကိုလာလို့ အမ သဘောတူရင် အကိုတို့လက်ထပ်ကြမယ်နော် နှင်း နှင်းပျှော်လိုက်တာ အကို နှင်းဘဝကို အရိပ်အမိုးလို့ကာကွယ်ပေးလို့ နှင်းအကို့ကိုသိပ်ချစ်သွားပြီ အကို တကယ်ပြောတာပါ အကိုယုံကြည်ပေးပါနော် အကြွင်းမဲ့ ယုံပါတယ် နှင်း….

ကျနော် နှင်းပိုက်ဆံအိတ်ထဲငွေထည့်ပေးလိုက်ရင်း အကို နှင်း သွားတော့မယ် တာ့တာ ဆိုပြီး ကားပေါ်ကဆင်းသွားတော့ ကျနော် ကားကိုလှည့်ပြီး တည်းခိုခန်းသို့ပြန်ခဲ့မိတယ်ဗျာ ကျနော်နဲ့နှင်း ဖုန်းအဆက်အသွယ်ရှိနေရင်းနဲ့ အမ ကလက်ထပ်ဖို့သဘောတူကြောင်း နှင်းကပြောတော့ မိုးမမြင်လေမမြင် ပျှော်နေမိတာ ကျနော် တစ်ယောက်ပေါ့ဗျာ ပုသိမ်က အလုပ်စအကောင်အထည်ဖေါ်တော့ နှင်းလာလည်တယ် ဆိုဒ်ထဲကို ဆိုင်ထိုင် ဘုရားသွား လိုရမယ်ရဆိုပြီး နှင်းကိုငွေပေးတော့ မယူဘူးအကို ငွေရှိနေသေးတယ်လေ ယူထားနှင်း အကို နှင်းကိုဘာကြောင့်နဲ့မှအားမငယ်စေချင်ဘူး ယူထားလိုက်နှင်း အကိုရယ် ဆိုပြီးရင်ခွင်ထဲဝင်လာတော့ကြင်နာစွာနဖူးလေးကိုနမ်းလိုက်မိတယ်ဗျာ ဖုန်းနဲ့သာ စကားပြောဖြစ်နေကြပြီး အရေးကြီးနေတဲ့အပိုင်းရောက်နေလို့ ဆိုဒ်ထဲကနေအပြန်ကို မရောက်ဖြစ်လို့ နှင်းနဲ့ မတွေ့ဖြစ်သေးပါဘူး နှင်းလည်းကျောင်းပြန်တတ်နေတော့ မအားလို့မတွေ့ဖြစ်ကြဘူးဗျာ နောက်တနေ့ ၇ နာရီလောက် ကျနော်လုပ်ငန်းခွင်ရင် ငှားနေတဲ့အိမ်မှကားမောင်းထွက်လာစဉ် ဖုန်းသံမြည်လာလို့ စကားပြောဖို့ကိုင်ကြည့်မိတော့ အော် နှင်းဆက်တာပဲ ဟယ်လို နှင်း အကို အကို အိမ်လာခဲ့ပါအုံး အမ အမောတော်တော်ဖောက်နေပြီ မြန်မြန်လာပါအုံး

တူ တူ တူ ဖုန်းချသွားပြီ ကျနော် နှင်း အိမ်ပေါ်သို့ ထက်သွားလိုက်ပြီး နှင်းရဲ့စကားသံအရင်ကြားလိုက်တယ် အမ အမ ဆေးရုံသွားရအောင်နော် အမ မသွားတော့ဘူးနှင်း အမ သိနေတယ် မသွားးးးတော့ဘူးးးးးး အကို လာပါအုံး အကို လုပ်ပါအုံး ကျနော် နှင်းအနားထိုင်ချလိုက်တော့ ခက်ခက် ခက်ခက် သူငယ်ချင်း ခက်ခက် ခက်ခက် ဆေးရုံသွားကြမယ်နော် သူငယ်ချင်း မင်းးး.. မြတ် မင်း..မြတ် ငါ့နင့်ကိုဒီတသက်မတွေ့ရတော့ဘူးး လို့ထင်နေတာဟာ အင်းးးးး ငါ့တို့ကံမကုန်သေးလို့ပြန်ဆုံကြတာပေါ့ မင်းးးးးမြတ် နင် မောနေပါ့မယ် ခက်ခက် နင်ဖြစ်ချင်တာပြော ငါအကုန်လုပ်ပေးမယ် ခက်ခက် နင် ဘာလုပ်ချင် ဘာဖြစ်ချင်လဲ ခက်ခက် ပြောဟာ အခုလိုမြင်လိုက်ရတာ ငါ့ရင်ထဲကမ႓ာပျက်နေသလိုပဲ ခက်ခက် ခက်ခက် နှင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဒါ ညီမလေး လက်ထပ်မယ့်သူလား နှင်းးးးညီမလေးး ဟုတ်ပါတယ် မမ ဟုတ်ပါတယ် မင်းးးးမြတ် သူငယ်ချင်း နင်နဲ့ဆို ငါ့ညီမလေးးးးနှင်းကို ပိုစိတ်ချပါတယ်ဆိုပြီး ကျနော်လက်တစ်ဖက်နဲ့ နှင်းလက်တစ်ဖက်ကိုကိုင်ပြီး ခက်ခက် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ဆွဲတင်ပြီး လက်ထပ်ပေးလိုက်ပြီး ငါ့ ညီမလေးနှင်းကိုငါ့ကိုယ်စား စောင့်ရှောက်ပေးပါဟာ နှင်းတစ်ယောက်မျက်ရည်တွေစီးကျနေပါပြီ အသံမတွတ်ပဲရှိုက်ငိုနေပါပြီ

မင်းး မြတ် ငါ့အိမ်ပြောင်းနယ်ပြောင်းနေရတော့မယ် ၉တန်းအောင်စာရင်းထွက်တော့ ငါ့ပြောတုန်းက နင့်ငါ့နဖူးကိုနမ်းခဲ့တယ်နော် မှတ်မိလား မင်းးးးမြတ် ငါ့မှတ်မိနေတုန်းပါပဲ ခက်ခက်ရယ် ငါ့ အနားတိုးလာပေးပါ မင်းးးးးမြတ် ငါ နင့်နဖူးကိုနမ်းချင်လို့သူငယ်ချင်းးးးးးးးနှုတ်ဆက်အနမ်းလေးပါ မင်းးးမြတ် ရယ် နှင်းတစ်ယောက် စို့နစ်စွာ ငိုနေပါပြီ ကျနော်လည်း မျက်ရည်မိုးတွေပြိုဆင်းနေပါပြီ အိပ်ယာပေါ်လှဲနေတဲ့ ခက်ခက် မျက်နှာအနား ကျနော် မျက်နှာငုံပေးလိုက်စဉ် ခက်ခက် ကျနော်ကို သေချာကြည့်နေပြီး အသက်ရှုသံခပ်ပြင်းပြင်းဖြစ်နေပြီးးး ငါ့နင့်ကို တနေ့မှ မေ့မရဘူး မင်းးးးး မြတ် ဆိုပြီးးးးးး အားယူကာ ခက်ခက် ကျနော် နဖူးကိုနမ်းလိုက်ပြီးးး ခေါင်းအုံးထက် ပြိုလဲကာကျသွားပါတော့တယ် ခကခြကြ ခကခြကြ သူငယခြင်းး ငါလည်း နင့်ကို တနေ့မှမေ့မရခဲ့ပါဘူးး ခက်ခက် မမ မမ မမ မမ မမ မမ မမ မမ နှင်းကိုထားသွားပီလားးး မမ မမ မမ မမ တကယ်ထားသွားပီလားးးးးး မမ မျက်ရည်စတွေနဲ့ငိုချင်းရှိုက်လို့ တကယ်ထားသွားပြီးလားး ခက်ခက်ရယ် နင့်ကိုငါမျှော်လင်ခဲ့ရတာ ခက်ခက်ရယ် ငါသိပ်ချစ်ခဲ့ရတာ နင်သိသွားလောက်ပါရဲ့စိတ်ထဲငိုကြွေးပြောနေမိရင်းးးး ခက်ခက်ရယ် နင့်ကိုငါချစ်ခဲ့ပေမယ် ငါ့နှလုံးသားကိုကြက်ခြေခတ်အလွမ်းတွေနင်ပေးခဲ့ပြီးးးး ဆုံတွေ့ချိန်မှ လွမ်းရပ်ရာသီ တေးသီကျူ းဖို့ အလွမ်းဇာတ်လေး နင်ပေးခဲ့တာလားးး ခက်ခက်ရယ် ။ပြီးးး…ခရပ်ဒစ်-မူရင်းရေးသားသူ

တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့် ဝင်ထွက်နေသည့်

ယမင်းထွန်းတစ်ယောက် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် အနားယူချိန်ပင် မရှိပေ။ အဓိက အလုပ်ရှုပ်ရသည့် အကြောင်းမှာ ညီမ ဝမ်းကွဲ နွယ်နီ့အမျိုးသား၏ တူမဖြစ်သူ ခိုင်သုတ ရောက်နေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ် မတက်ခင် သင်တန်းများ တက်ရန်အတွက် နွယ်နီ အကူအညီတောင်းထားသဖြင့် အိမ်မှာနေရန် ခိုင်သုတအား လက်ခံခဲ့သည်။ အမျိုးသားဖြစ်သူ ကိုဝင်းနိုင်ကလည်း ခရီးထွက်ရသည်က များသဖြင့် ယမင်းထွန်း အဖေါ်ရစေရန် လက်ခံခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ခိုင်သုတ တက်ရောက်လိုသည့် သင်တန်းများအား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စုံစမ်းကာ အပ်နှံပေးရသဖြင့် မအားလပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အတာ့ထံသို့ပင် မရောက်ဖြစ်ပေ။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် ဖြစ်သဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး အဖိုး အဖွါးထံ အလည် သွားနေ၍သာ တော်တော့သည်။

ခိုင်သုတ အသက်က ၂၀ နှစ် အရပ်က ၅’ ၄” ခန့်သာရှိပြီး ဖြူဖြူ နှင့် ဘောဒီအလန်း လေး။ ပိန်သည်ဆိုသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား အရှိုက်အဟိုက်များက ကြည့်၍ ကောင်းသည်။ ဆံပင်ကလည်း ယောက်ျားလေးပုံစံ ခပ်တိုတိုလေး ညှပ်ထားသည်။ ရုပ်လေးက ချစ်စရာ အလွန်ကောင်းသော်လည်း သူမသည် ယောက်ျားစိတ် ပေါက်နေသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ထမိန် ဘယ်တော့မျှ မဝတ်တက်ပေ။ အမြဲလိုလို တီရှပ် စုံနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီသာ ဝတ်တက်သည်။ သူမအား ကြွေနေသော ယောက်ျားလေးများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ မိန်းခလေးများကိုသာ စိတ်ဝင်စားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ မိဘများက ယမင်းထွန်း၏ ဆိုင်ကိုလည်း ကူလုပ်ရင်း မိန်းမစိတ် ပေါက်သွားစေရန် ရည်ရွယ်၍ ပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

” မိခိုုင်ရေ ” ” အာာာာာ တီလေးနော်၊ ကျွန်တော့်ကို မိခိုင်လို့ မခေါ်နဲ့ဗျာ၊ ကျွန်တော် မကြိုက်ဘူး ” ” ဟဲ့ .. ငါက နင့်ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမှာလည်း ” ” သုတလို့ ခေါ်ဗျာ၊ ဘယ့်နဲ့ မိခိုင်တဲ့၊ မိန်းမ နာမည်ကြီး၊ မကြိုက်ပါဘူး ” ” ဟုတ်ပါပြီ သုတရယ်၊ အခု သင်တန်းတက်ရတာ အစဉ်ပြေလား ” ” ပြေတယ် တီလေး၊ စကီလေးတွေ သောက်ရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတယ် ” ” ဟဲ့ .. ငါက အဲ့ဒါ မေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ သင်ကြားရေးပိုင်းကို ပြောတာ ” ” အဟီးးး အဲ့ဒါလည်း ပြေပါတယ် တီလေးရဲ့၊ ဒိုးပြီ တီလေးရေ၊ ဒီနေ့ ချာတိတ်တစ်ပွေနဲ့ အတူတူသွားမို့၊ နက်ဖန်မှ ဆိုင် ခင်း ကူတော့မယ် ” ” ဟုတ်ပါပြီရှင် .. ကြွ ကြွ ကြွ ..! ” လေချွန်ကာ ထွက်သွားသော ခိုင်သုတအား ကြည့်ရင်း ခေါင်းရမ်းကာ ဆိုင်ခင်းရန် ဈေးသို့ ထွက်ခဲ့သည်။

နေ့လည်ပိုင်း ရောက်သော် ” ယမင်းရေ ” ရင်းနှီးနေကြ အသံဖြစ်သဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ” ဟယ် .. အတာ .. ဘယ် လာတာလည်း .. ” ” ဒီကိုဘဲ ယမင်းရေ၊ အတာ့စီ အလှပြင်မဲ့ သတို့သမီးလောင်းက ဝတ်စုံအပ်ဖို့ အစ ကူရွေးခိုင်းလို့လေ၊ ယမင်းတို့များ စိမ်းကားနေလိုက်တာ၊ အတာ့စီကို မလာတော့ဘူး ” ” မဟုတ်ပါဘူး အတာရယ်- ” ယမင်းထွန်းလည်း ခိုင်သုတအကြောင်း ပြောပြလိုုက်သည်။ ” မိန်းမပီသစေခြင်တာများ ယမင်းရယ်၊ အတာ့စီ ခေါ်ခဲ့စမ်းပါ ဟွန်း ဟွန်း ဟွန်း ” ” အတာ နော် ” ” အလှပြင်ပေးလိုက်ရင် မိန်းမ ပီသသွားစေမယ် လို့ပါ ယမင်းရယ်၊ မိန်းခလေးတိုင်း အလှအပ ကြိုက်တယ်လေ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ” ” ထားပါတော့ ထားပါတော့ .. ကဲ ဘယ်လိုအစင် ရွေးမလည်း ” အတာလည်း သူ့စိတ်ကြိုက် အစင်ကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ပြန်ခါနီးတွင် ယမင်းထွန်းထံ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသွားသည်။ ” ယမင်းရေ၊ အားတဲ့နေ့ အတာ့စီ လာခဲ့ဦးနော်၊ အတာက ယမင်းကို လွမ်းနေတာ ” ယမင်းထွန်းလည်း ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ပြုံး၍သာ နေလိုက်သည်။ စောက်ဖုတ်ထဲမှာတော့ ယားကျိကျိနှင့် အရည်များ စိမ့်ထွက်လာ၏။

ဥပုသ်နေ့ တစ်ရက် ဈေးပိတ်သဖြင့် ယမင်းထွန်းလည်း ရေချိုးပြီး အိမ်ထဲ ဝင်လာစဉ် ဂျက်ကီအား တွေ့ရသည်။ ဂျက်ကီသည် လျှာတန်းလန်းနှင့် သူမအား ကြည့်နေသည်။ ဂျက်ကီ့ ပေါင်ခွစုံတွင်လည်း ခွေးလီး နီနီရဲရဲလေး ချွန်ထွက်နေမှန်း သတိထားမိသည်။ သူမ၏ ထမိန်ရင်လျှားအလှကို တတ်မတ်နေသယောင်ပင်။ ခိုင်သုတ ရောက်လာကတည်းက အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ဂျက်ကီနှင့်လည်း မပလူးဖြစ်တာ ကြာပြီ။ ဂျက်ကီ့အနား ဒူးထောက်ကာ လီးနှင့် ဂွေးဥနှစ်လုံးကို အသာလေး ပွတ်ပေးလိုက်ရာ ဂျက်ကီလည်း တဟဲဟဲဖြင့် လုပ်ခါ ယမင်းထွန်း၏ ပါးကို လျှာဖြင့် လျှက်နေသည်။ ဒီကောင် ထန်နေပြီ။ ယမင်းထွန်းလည်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ သခွါးသီး တုတ်တုတ် ကြီးကြီး တစ်လုံးနှင့် နို့ဆီဗူး ယူ၍ အခန်းထဲ ဝင်ခဲ့သည်။ ဂျက်ကီလည်း ခေါ်စရာမလိုဘဲ အမြှီးနန့်ကာ အနောက်မှ လိုက်လာသည်။ အခန်းထဲရောက်သည်နှင့် ရင်လျှားထားသော ထမိန်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပေါင်ဂွနှင့် စောက်ပတ်တွင် နို့ဆီသုတ်ကာ နံရံကိုမှီ၍ ခြေကား ထိုင်လိုက်သည်။

ဂျက်ကီလည်း အထှာနပ်နေသဖြင့် အမြှီးနန့်ကာ လျှာတန်းလန်းနှင့် ယမင်းထွန်း၏ ပေါင်ကြားသို့ ရောက်လာသည်။ ပေါင်ကြားကို တရှုံ့ရှုံ့နှင့် အရင် နမ်း၏။ ဂျက်ကီ၏ နှာခေါင်းမှထွက်သော ထွက်သက်လေက ပေါင်တွင်းသားကို ထိခတ်ရာ ကြက်သီးများ ထ လာ၏။ ဂျက်ကီသည် စောက်ပတ်အား နှာခေါင်း တရှုံ့ရှုံ့နှင့် နမ်းကြည့်ပြီး လျှာဖြင့် လျှက်တော့သည်။ ” ပလတ် ပလတ် ပလတ် ပလတ် .. အအအအ ဟားးးး ကောင်းလိုက်တာ ဂျက်ကီရယ် ရှီး… ဟားး.. ” စောက်ပတ် တစ်ပြင်လုံးအား လျှာကြမ်းကြီးဖြင့် အပြားလိုက် ပင့်သတ်ကာ လျှက်နေသဖြင့် ကလီစားများ ပြုတ်ထွက်မတတ် ကောင်းလွန်းလှသည်။ ဂျက်ကီ နှာခေါင်းမှ မှုတ်ထုတ်သော ထွက်သက်လေသည် ပေါင်တွင်းသားများကို ထိတွေ့သဖြင့် အသည်း အေးခနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားသည်။ နို့ဆီ ကုန်သွားသော်လည်း လျှပ်နေစဲပင်။ ” ပလတ် ပလတ် ပလတ် ပလတ် ရှီးး… ဟားး.. ” စောက်ပတ်ကို လျှက်နေရင်း ဂျက်ကီ၏ လီးနီနီရဲရဲကြီး ရှည်ထွက်လာသည်။

ယမင်းထွန်းသည် စောက်ပတ် အလျှက်ခံနေရင်း ဂျက်ကီ၏ လီးကို ကိုင်ကာ ကွင်းတိုက်ပေးလိုက် ဂွေးဥကို လက်ဖြင့် စွပေးလိုက် လုပ်နေရာ လီးမှာ ပိုမို ရှည်ထွက်လာသည်။ စောက်ပတ်မှ နို့ဆီလည်း ကုန်သွားပြီ။ ယမင်းထွန်း၏ ရမ္မက်စိတ်တွေလည်း ပေါက်ကွဲမတက် ပြင်းထန်လာသဖြင့် သခွါးသီးကို စောက်ပတ်ထဲ ထိုးကာ ခပ်သွက်သွက်လေး သွင်းထုတ်နေသည်။ ဂျက်ကီကာလည်း လျှာတန်းလန်းနှင့် ပါးစပ်မှ တဟဲဟဲ မြည်ကာ ယမင်းထွန်း လုပ်နေတာကို ကြည့်ရင်း လီးက တောင်နေဆဲ။ သခွါးသီးကို ကွန်ဒုံး စွတ်လိုက်ပြီး စောက်ပတ်ထဲမှ ကျွတ်မထွက်စေရန် အဆုံးထိ ထိုးထဲ့လိုက်သည်။

အားး.. ဟား.. ” ပြန်ထုတ်ရ လွယ်ကူစေရန် ကွန်ဒုံး အရင်းကို စောက်ပတ် အပြင်တွင် အစချန်ထားလိုက်သည်။ ဖင်ကို တံတွေးစွတ်ကာ လေးဘက် ကုန်းလိုက်သည်။ စောက်ပတ်ထဲတွင်လည်း သခွါးသီး တန်းလန်းနှင့်။ ” ဂျက်ကီ ဂျက်ကီ အို့အို့အို့ လာ ငါ့အပေါ် တက်ခွစမ်း ” ဂျက်ကီလည်း လိုးနေကြ ဖြစ်သဖြင့် အထှာနပ်ပြီးသားပင်။ ယမင်းထွန်း၏ ဖင်ပေါ် တက်ခွကာ ခါးကြီး ကော့ကော့ပြီး လိုးတော့သည်။ ဂျက်ကီ၏ လီးချွန်ချွန်က ဘယ်အပေါက်မှ မဝင်ဘဲ ယမင်းထွန်း၏ တင်ပါးကိုသာ ထိုးမိနေသည်။ ယမင်းထွန်းသည် ဂျက်ကီ၏ လီးကို လက်ပြန် ကိုင်ကာ ဖင်ပေါက်တွင် တေ့ပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ယမင်းထွန်းသည် ဒူးတုတ်ကာ ဝက်ကုန်း ကုန်းပေးလိုက်သည်။ လီးနှင့် ဖင်ပေါက် တည့်သည်နှင့် ဂျက်ကီ အသားကုန် ကျုံးတော့သည်။ ” ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ ဇွိဇွိဖေါက်ဖေါက် အအအအ ပြွတ်ပြွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ” ဖင်ပေါက်ထဲ ဝင်ထွက်နေသော ဂျက်ကီ၏ လီးမှာ သေးသော်လည်း စောင့်အား သန်လှသဖြင့် အရသာ ရှိလှသည်။

ကျောပြင်ပေါ် ပွတ်တိုက်နေသော ဂျက်ကီ၏ အမွှေးကြမ်းများက စူးရှလွန်းသော်လည်း အံကျိတ် ခံနေသည်။ ဂျက်ကီလည်း လျှာတန်းလန်းနှင့် ပါးစပ်ကြီးဟကာ တဟဲဟဲဖြင့် ဖင်ကို ကျုံးလိုးနေရာ ယမင်းထွန်း၏ ကျောပြင်ပေါ် သွားရည်များ စီးကျနေသည်။ ” စောင့်စမ်း စောင့်စမ်း ဂျက်ကီ ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ .. ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် .. ကောင်းလာပြီ ကောင်းလာပြီ .. ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် .. အအအအ .. အားး.. ရှီးး.. ဟားး.. ” ဂျက်ကီ၏ စောင့်အား သန်မှုကြောင့် ယမင်းထွန်း တချီကောင်းကောင်း ပြီးသွားသည်။

ယမင်းထွန်း ပြီးသွားသဖြင့် ဖင်ပေါက်သည် ပွစိပွစိ ဖြစ်နေရာ ဂျက်ကီ၏ လီးကို ဖျစ်ညှစ်သလို ဖြစ်သွားကာ ဂျက်ကီလည်း ပိုမို သွက်လက်လာပြီး ” ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် .. အအအအ .. ပြွတ်ပြွတ်ဗွတ်ဗွတ် .. အအအအ .. ပျိပျိဇိဇိ .. အီအီအီအီ …. အား.. ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် .. အောင်မလေးလေ …. ရှီးး… ” ဂျက်ကီ၏ လီးမှ သုပ်ရည်များသာ မကဘဲ ဂွေးစိနှစ်လုံးပါ ဖင်ပေါက်ထဲ ဝင်သွားသဖြင့် အတော် အီသွားသည်။ ဂျက်ကီလည်း တချီပြီးသွားသဖြင့် တဟဲဟဲနှင့် မောနေသည်။ ပြီးနောက် ယမင်းထွန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ဂွေးစိနှစ်လုံး ဖင်ပေါက်ထဲ ဝင်နေသဖြင့် ယမင်းထွန်း၏ ဖင်နှင့် ခွါ၍ မရသေးဘဲ ခွေးဖင်ပူသလို ဖြစ်နေသည်။ ယမင်းထွန်း ဖင်ကို လှုပ်ကြည့်သည်။

” အီအီအီ .. ကိန်ကိန်ကိန် .. အီအီအီ .. အာ ဝူ ” ဂွေးစိနှစ်လုံးအား ညှစ်မိသလို ဖြစ်သဖြင့် ဂျက်ကီလည်း နာသွား၍ အော်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ယမင်းထွန်းလည်း မလှုပ်ဘဲ ပြန်ငြိမ်ပေးလိုက်သည်။ ၅ မီနစ်ခန့်ကြာမှ ဖင်ပေါက်ထဲ စိမ်ထားသော ဂျက်ကီ၏ လီးကြီး ပျော့ခွေကာ ကျွတ်သွားသည်။ ဂွေးစိနှစ်လုံးသည် ဝင်လာချိန်ရော ထွက်သွားချိန်ပါ အတော်နာသည်။ ” ဗျွတ်ဗျွတ်ဗလွတ် ဗု .. အူးး ဟူးးး ဟူးး.. ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ရှီးး.. ” ဂျက်ကီ၏ လီးနှင့်အတူ သုပ်ရည်များ ဖင်ပေါက်ထဲမှ အံထွက်လာသည်။ သူမလည်း စောက်ပတ်ထဲမှ သခွါးသီးကို ကွန်ဒုံး အစမှကိုင်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် မှောက်အိပ်လိုက်တော့သည်။ အာသာပြေသွားပြီလေ။ သင်တန်းမှ ပြန်လာစဉ် အန်တီလေး ယမင်းထွန်း၏ အခန်းထဲမှ ထူးခြားသည့် အသံများ ကြားရသဖြင့် စေ့ထားသော တံခါးကို အသာ တွန်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ ” အိုး.. ” ခိုင်သုတ အံ့သြသွားသည်။ အန်တီလေး ယမင်းထွန်း ခွေးနှင့် အလိုးခံနေသည်။ အစပိုင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်မှ အကြံရကာ ဖုန်း ဖြင့် ဗီဒရို ရိုက်လိုက်သည်။ အန်တီလေး ယမင်းထွန်း၏ အိုးကြီးကို အာရုဏ်ရနေတာ ကြာပြီ။ အခွင့်သာတဲ့တစ်နေ့ သူမ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ဝယ်ပေးထားသော လီးတုခါးပတ်ကို ကောင်းကောင်းကြီး အသုံးချရတော့မည်လေ။

ဆိုင်ပိတ်သဖြင့် ယမင်းထွန်းတစ်ယောက် ဝေ့လည် ဝေ့လည်နှင့် ” သော်တာ ” ဗျူတီးစလွန်းး သို့ ဆံပင်ညှပ်ရန် ရောက်ရှိလာသည်။ ဆံပင်ညှပ်သည်က အကြောင်းပြချက်ဖြစ်မှန်း အတာ သိသည်။ ထို့ကြောင့် ညှပ်လက်စ တစ်ယောက် ပြီးသွားသည်နှင့် ဆိုင် ပိတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ယမင်းထွန်းအား ဆံပင်ညှပ်ပေးရင်း ” ယမင်း ” ” ပြောလေ အတာ ” ” ဒီရက်ပိုင်း မတွေ့ရတာကြာလို့ အတာက သတိယနေတာ ” ” ယမင်းလည်း သတိယနေတာ အတာရဲ့ ” ” အတာက ယမင်းရဲ့ ဖင်ကြီးကို သတိယနေတာနော်၊ ယမင်းကရော ဘာကို သတိယ .. ” ” ခစ် .. ခစ် .. ခစ် .. အတာကတော့ လုပ်ပြီ ” ” ဟုတ်တယ် ယမင်းရဲ့၊ အတာတင် မဟုတ်ဘူး၊ အန်ကယ် ဦးဘထွန်းကလည်း ယမင်းနဲ့ တွေ့ခြင်သေးတယ် တဲ့ ” ” အမလေး အတာရယ်၊ အန်ကယ်တို့အဖွဲ့ကိုတော့ လက်လန်တယ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ကဆို အသက်ထွက်ပြီ အောင့်မေ့တာ ” ပြောသာ ပြောရသည်။ စောက်ဖုတ်ထဲ ယားကျိကျိဖြစ်ကာ အရည်များ စိမ့်ထွက်လာ၏။ အတာ၏ လက်ကလည်း ထိုင်နေသော ယမင်းထွန်း၏ အနောက်မှ သိုင်းဖက်ကာ နို့အုံတွေကို စုပ်နယ်နေ၏။ ယမင်းထွန်းလည်း အတာ၏ လက်ကို အုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။

ကာမ စိတ်ဆန္ဒက ဒီရေအလား ထိုးတက်လာ၏။ သူမ၏ယောက်ျား ကိုဝင်းနိုင်ကို သစ္စာဖေါက်နေမှန်း သိသော်လည်း ရမ္မက်နွံထဲမှ ရုံးမထွက်နိုင်ပေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အတာ၏ လက်တစ်ဖက်က နို့ကို ပွတ်သတ်ကိုင်တွယ်ရင်း ကျန်တစ်ဖက်က ပေါင်တန်ကို ပွတ်သပ်လာသည်။ ယမင်းထွန်းအား ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးမှေးကာ ကြည့်နေသည်။ ပေါင်ကို ပွတ်ရင်း ပွတ်ရင်းနှင့် ထမိန်စက အပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း လိပ်တက်လာသည်။ ထမိန်စလေးက ပေါင်ရင်းအထိ ရောက်လာသည်။ အတာသည် ယမင်းထွန်း၏ ဝင်းမွတ်နေသော ပေါင်သားများကို ပွတ်သပ်ရင်း တစ်ချက် တစ်ချက် ပေါင်ဂွစုံကို မထိတထိလေး လုပ်နေသည်။ ထိုသို့ ထိလိုက်တိုင်း ယမင်းထွန်းသည် ပါးစပ်ကလေး ဟကာ ကိုယ်လုံးလေး တွန့်တွန့်သွားသည်။ အတာ၏ လက်များက အောက်ခံဘောင်းဘီ အပေါ်မှနေ၍ ယမင်းထွန်း၏ စောက်ပတ် အကွဲလေးက်ု လက်ဖြင့် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ ယမင်းထွန်း၏ စောက်ပတ်မှ စိမ့်ထွက်နေသော အရည်များ အောက်ခံဘောင်းဘီတွင် စိုနေပြီ။ လက်တစ်ဖက်ကလည်း ယမင်းထွန်း၏ အင်္ကျ ီ အတွင်းထဲ လျှိုကာ ဘရာစီယာ အပေါ်မှနေ၍ နို့အုံကို ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။

အနည်းငယ် ကလိပြီးနောက် အတာသည် ယမင်းထွန်း၏ ထမိန်ကို အရင် ဆွဲ ချွတ်လိုက်ရာ အောက်ခံဘောင်းဘီ အနီရောင်လေးအောက်မှ မို့ကြွနေသော စောက်ဖုတ် ဖေါင်းဖေါင်းကြီး ပေါ်လာသည်။ အောက်ခံဘောင်းဘီတွင် အရည်တွေ အကွက်လိုက် စိုနေပြီ။ အတာ တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ယမင်းထွန်း၏ ရမ္မက်စိတ် ထကြွနေသော မျက်နှာအား ကြည့်ရင်း အင်္ကျ ီ ကျယ်သီးများကို တလုံးခြင်း ဖြုတ်နေသည်။ ဘရာစီယာ အနီရောင် သေးသေးလေး အောက်မှ လျှံထွက်နေသော နို့အုံ ဖွေးဖွေးကြီးများ ပေါ်လာသည်။ ဘရာစီယာလေးအား အပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်ရာ ကြီးမား ဖြူဖွေးသော နို့နှစ်မွှာ ပေါ်လာပြီး နို့သီးခေါင်းများ ချွန်နေသည်။

“ ပြွတ် .. အ .. ဟင်းး..” အတာသည် ယမင်းထွန်း၏ ချွန်နေသော နို့သီးခေါင်းလေးကို ပြွတ်ခနဲ မြည်အောင် စို့လိုက်ရာ ကြက်သီးမွှေးညှင်းများ ထလာပြီး ယမင်းထွန်း၏ ကိုယ်လုံးလေး တွန့်သွားသည်။ နို့စို့ရင်း လက်တစ်ဖက်က ကျန်သည့် နို့အုံကို စုပ်ကိုင်လိုက်၊ နို့သီးခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေး ဆွဲလိမ်ကာ ပွတ်ချေလိုက် လုပ်နေရာ ယမင်းထွန်းခမျာ တဟင်းဟင်းနှင့် အဖျားတက်သလို ညည်းတွားနေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အတာ၏ လက်တစ်ဖက်သည် ယမင်းထွန်း၏ ပေါင်ကြားသို့ ရောက်သွားသည်။ နို့စိုရင်း အောက်ခံဘောင်းဘီလေးထဲ လက်လျှိုကာ စောက်ပတ် အကွဲလေးကို ပွတ်သပ် ကိုင်တွယ်နေရာ ယမင်းထွန်း၏ ကိုယ်လုံးလေး ကော့ကော့လာသည်။ အတာသည် နို့စို့ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ယမင်းထွန်း၏ အောက်ခံဘောင်းဘီလေးကို ချွတ်လိုက်သည်။ ယမင်းထွန်းလည်း အလိုက်သင့် ဖင်လေးကို ကြွပေးသည်။ ဒူးထောင်ကာ ပေါင်ဖြဲထားသော ယမင်းထွန်း၏ ပေါင်ကြားမှ အရည်များ စိမ့်ထွက်နေသည့် စောက်ဖုတ် ဖေါင်းဖေါင်းကြီးက အတာ ဟူသော အခြောက်မ၏လီးကို အစွမ်းကုန် တောင်စေသည်။

ယမင်းထွန်း၏ ပေါင်ကြားသို့ ခေါင်းလျှိုကာ စောက်ပတ် အကွဲလေးကို လျှာဖြင့် ပင့်သပ်ရ လျှက်လိုက်သည်။ “ အ .. အတာ .. အို .. အဟင့် ” မျှော်လင့် တောင့်တနေသော လုပ်ရက်ကြောင့် ယမင်းထွန်းခမျာ ဖင်ကြီး ကြွတက်လာသည်။ “ ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အအအအ ပလပ်ပလပ်ပြွတ်ပြွတ် အားးး ရှီးးးး အတာရယ် ကောင်းလိုက်တာ .. အိုးး…. ” အတာသည် ယမင်းထွန်း၏ စောက်စိလေးကို စုပ်လိုက်၊ စောက်ပတ်ကို လျှက်လိုက်၊ စောက်ခေါင်းထဲ လျှာဖြင့် ထိုးမွှေလိုက် လုပ်နေရာ ယမင်းထွန်း တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ကော့လန်ကာ နေသည်။ ယမင်းထွန်းသည် သူမ၏ လက်များဖြင့် သူမ နို့အုံနှစ်ဖက်ကို စုပ်နယ်ရင်း အတာ စောက်ပတ်လျှက်ပေးသည်ကို ဇိမ်ကြသွားသည်။ အတာကလည်း စောက်ပတ်လျှက်ရင်း ယမင်းထွန်း၏ ပွစိပွစိ ဖြစ်နေသော စအိုပေါက်လေးကို လက်ညှိုးဖြင့် ပွတ်သပ် ကလိနေသည်။ ပြီးနောက် စအိုပေါက်လေးအား လျှာဖြင့် ထိုးမွှေ ကလိပေးလိုက်ရာ “ အား.. ရှီးး.. အတာရယ် …. ဟူးး.. ” စအိုပေါက်ကို ကလိနေသော လက်ညှိုးက တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် စအိုထဲ လက်တစ်စစ်ခန့် ဝင်လာသည်။ စအို ကြွက်သားများ၏ ညှစ်အားကြောင့် လက်ညှိုးသွင်းရတာ ကျပ်ထုပ်နေသည်။

ဖင်မခံရတာလည်း ကြာပြီလေ။ ထို့ကြောင့် အတာသည် စအိုပေါက်ကို တံတွေး ထွေးလိုက်ပြီး လက်ညှိုးကို ထိုးလိုက်ရာ လက်တစ်စစ်ကျော်ကျော် ဝင်သွားသည်။ “ အ . အတာ ” စအိုပေါက်ထဲဝင်သွားသော လက်ညှိုးကို မွှေရင်း စောက်ပတ်ကို ပြန်လျှက်ပေးလိုက်ရာ “ အင်းဟင်းဟင်း ရှီးး.. အအအအ အားး… ရှီး.. ဟားး… ” အတာ၏ ဆရာကျကျ ကိုင်တွယ်မှုကြောင့် ယမင်းထွန်းခမျာ ကြာရှည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖင်ကြီး ကြွလာပြီး စောက်ပတ်ထဲမှ အရည်များ ထွက်လာသည်။ ယမင်းထွန်း တစ်ချီ ပြီးသွားပြီ။ ယခုလို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုစုတက်မှုကြောင့်ပင် အတာ့ထံ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ “ အတာ့ အခန်းထဲ သွားရအောင် ” “ အင်း ” အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် ယမင်းထွန်းသည် ပတ်လတ်လေး လှဲကာ ဒူးထောင် ပေါင်ကားပေးထားသည်။ လှည်းအိပ်ရင်း အဝတ်များချွတ်နေသော အတာ၏ ပေါင်ဂွစုံက ပေါ်ထွက်လာမည့် အရာကိုသာ ငံ့လင့်နေမိသည်။ အတာ၏ လီးက ” ၆ ခန့် ရှည်ပြီး လုံးပတ်မှာ အချိုရည်ဗူးခန့် တုတ်သည်။ သူမယောက်ျား ကိုဝင်းနိုင်၏လီးထက် အများကြီး ကြီးသည်။ “ အတာ့လီးက ယမင်းရဲ့ စောက်ဖုတ်လေးကို တောင့်တနေတာ ကြာပေါ့ ” ပြောရင်းဆိုရင်း ယမင်းထွန်း၏ ပေါင်ကြားသို့ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် လီးကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ စောက်ပတ်ပေါက်တွင် တေ့လိုက်ပြီး ကော့သွင်းလိုက်သည်။

“ ဇွိ …. အ ” လီးဒစ် ဝင်သွားသည်နှင့် ယမင်းထွန်း၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ပုခုံးပေါ်ထမ်းတင်ကာ ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ရာ၊ ယမင်းထွန်း၏ ဖင်ကြီး ကြွလာပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်း မိုးပေါ် ထောင်သွားသည်။ “ အင့် .. ဗျွတ်ဗျွတ် ဗွတ်ဗွတ် ဒုတ် .. အား.. သေပါပြီ အမေရဲ့ ..’သေပါပြီ .. သေပါပြီ .. အောင့်လိုက်တာ .. အတာရယ် .. ဖြေးဖြေးလုပ်ပါ ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ” အားဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်ရာ အရည်များ ရွှဲဆိုနေသော စောက်ပတ်လေးထဲ ဧရာမ လီးကြီးမှာ သားအိမ်အား အရှိန်ဖြင့် ဝင်ဆောင့်သဖြင့် အတော်လေး အီသွားသည်။ “ အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အူးဟူးး ဟူးးး ဗျိ..ဗျစ်. .. အားး .. အတာ .. ဖြေးဖြေး .. အအအအ ” စောက်ပတ်လေးမှာ စီးပိုင်ပြီး အတွင်းသား နုနုများက ညှစ်ထားသလို ဖြစ်နေရာ လိုးရတာ အရသာရှိလှသည်။ ယမင်းထွန်းခမျာ လီးဝင် လီးထွက် ကြမ်းလွန်း၍ နာကျင်မှုကြောင့် လှိမ့်ခံနေရသည်။ အတာ၏ ဆောင့်ချက်တွေက ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

ဆောင့်ချက် ပြင်းလွန်း၍ ရမ်းခါနေသော နို့အုံကြီးများကို လက်ဖြင့် အားရပါးရ ဖျစ်ညှစ်ပြီး လိုးနေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် စောက်ပတ်ထဲ တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့် ဝင်ထွက်နေသည့် လီးကြီးအားခံနိုင်ရည်ရှိလာသည်။ ခံလို့ ကောင်းလာသဖြင့် အောက်မှနေ၍ ဖင်ကြီးကို ကော့ကော့ပေးသည်။ အတာလည်း အရှိန်မြှင့်၍ ဆောင့်ချက်တွေ ပိုမို ပြင်းထန်လာရာ “ အအအအ ဗျိ..ဗ..အ..အ .. ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် .. အင့်အင့်အင့်အင့် .. အား… ရှီးး.. ” အချက် ၃၀ ခန့် အားရပါးရ လိုးပြီးသော် အတာ၏ သုပ်ရည်များ ယမင်းထွန်း၏ စောက်ခေါင်းထဲ ပန်းထုပ်လိုက်သည်။ သုပ်ရည် ချွဲချွဲပျစ်ပျစ်များ ဝင်လာသည်နှင့် ယမင်းထွန်း၏ စောက်ပတ်လေးလည်း ပွစိပွစိဖြစ်ကာ အရည်များ ညှစ်ထွက်လာသည်။ နှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူ ပြီးသွားသဖြင့် အတာသည် မောမောနှင့် ယမင်းထွန်းကိုယ်ပေါ် မှောက်အိပ်လိုက်သည်။ ယမင်းထွန်းလည်း အတာ့အား တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

ထိုနေ့က အတာနှင့် မီးကုန်ယမ်းကုန် နှစ်ပါးသွားခဲ့ရာ လူလည်း နုံးချိနေပြီ။ ညနေဆောင်း အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရေချိုးပြီး အိပ်ယာ တန်းဝင်ခဲ့သည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူ မရှိခိုက် ငတ်မွတ်နေသော ရမ္မက်စိတ်လည်း ဖြေသိမ့်နိုင်ခဲ့ပြီလေ။ ခိုင်သုတသည် အန်တီလေး၏ အခန်းအား အသာ ဟ၍ ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဆောင်းကွေးကာ အိပ်နေသော ယမင်းထွန်း၏ ဖင် လုံးလုံးကြီး နှစ်ခြမ်းကို တွေ့ရသဖြင့် မယိုးမရွ ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ယောက်ျားလေးဟု ခံယူထားသော ခိုင်သုတတစ်ယောက် ယမင်းထွန်း၏ ထားကျိုင်းသော နို့အုံနှင့် ဖင်ကြီးတွေကို ပစ်မှားနေမိသည်။ အန်တီလေးကို ဘယ်လို ကျုံးသွင်းပြီး ဝင်လုံးရမလဲဟု စဉ်းစားနေသည်…..။ပြီးး..

Zawgyi
ယမင်းထွန်းတစ်ယောက် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် အနားယူချိန်ပင် မရှိပေ။ အဓိက အလုပ်ရှုပ်ရသည့် အကြောင်းမှာ ညီမ ဝမ်းကွဲ နွယ်နီ့အမျိုးသား၏ တူမဖြစ်သူ ခိုင်သုတ ရောက်နေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ် မတက်ခင် သင်တန်းများ တက်ရန်အတွက် နွယ်နီ အကူအညီတောင်းထားသဖြင့် အိမ်မှာနေရန် ခိုင်သုတအား လက်ခံခဲ့သည်။ အမျိုးသားဖြစ်သူ ကိုဝင်းနိုင်ကလည်း ခရီးထွက်ရသည်က များသဖြင့် ယမင်းထွန်း အဖေါ်ရစေရန် လက်ခံခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ခိုင်သုတ တက်ရောက်လိုသည့် သင်တန်းများအား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စုံစမ်းကာ အပ်နှံပေးရသဖြင့် မအားလပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အတာ့ထံသို့ပင် မရောက်ဖြစ်ပေ။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် ဖြစ်သဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး အဖိုး အဖွါးထံ အလည် သွားနေ၍သာ တော်တော့သည်။

ခိုင်သုတ အသက်က ၂၀ နှစ် အရပ်က ၅’ ၄” ခန့်သာရှိပြီး ဖြူဖြူ နှင့် ဘောဒီအလန်း လေး။ ပိန်သည်ဆိုသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား အရှိုက်အဟိုက်များက ကြည့်၍ ကောင်းသည်။ ဆံပင်ကလည်း ယောကျ်ားလေးပုံစံ ခပ်တိုတိုလေး ညှပ်ထားသည်။ ရုပ်လေးက ချစ်စရာ အလွန်ကောင်းသော်လည်း သူမသည် ယောကျ်ားစိတ် ပေါက်နေသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ထမိန် ဘယ်တော့မျှ မဝတ်တက်ပေ။ အမြဲလိုလို တီရှပ် စုံနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီသာ ဝတ်တက်သည်။ သူမအား ကြွေနေသော ယောကျ်ားလေးများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ မိန်းခလေးများကိုသာ စိတ်ဝင်စားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ မိဘများက ယမင်းထွန်း၏ ဆိုင်ကိုလည်း ကူလုပ်ရင်း မိန်းမစိတ် ပေါက်သွားစေရန် ရည်ရွယ်၍ ပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

” မိခိုင်ရေ ” ” အာာာာာ တီလေးနော်၊ ကျွန်တော့်ကို မိခိုင်လို့ မခေါ်နဲ့ဗျာ၊ ကျွန်တော် မကြိုက်ဘူး ” ” ဟဲ့ .. ငါက နင့်ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမှာလည်း ” ” သုတလို့ ခေါ်ဗျာ၊ ဘယ့်နဲ့ မိခိုင်တဲ့၊ မိန်းမ နာမည်ကြီး၊ မကြိုက်ပါဘူး ” ” ဟုတ်ပါပြီ သုတရယ်၊ အခု သင်တန်းတက်ရတာ အစဉ်ပြေလား ” ” ပြေတယ် တီလေး၊ စကီလေးတွေ သောက်ရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတယ် ” ” ဟဲ့ .. ငါက အဲ့ဒါ မေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ သင်ကြားရေးပိုင်းကို ပြောတာ ” ” အဟီးးး အဲ့ဒါလည်း ပြေပါတယ် တီလေးရဲ့၊ ဒိုးပြီ တီလေးရေ၊ ဒီနေ့ ချာတိတ်တစ်ပွေနဲ့ အတူတူသွားမို့၊ နက်ဖန်မှ ဆိုင် ခင်း ကူတော့မယ် ” ” ဟုတ်ပါပြီရှင် .. ကြွ ကြွ ကြွ ..! ” လေချွန်ကာ ထွက်သွားသော ခိုင်သုတအား ကြည့်ရင်း ခေါင်းရမ်းကာ ဆိုင်ခင်းရန် ဈေးသို့ ထွက်ခဲ့သည်။

နေ့လည်ပိုင်း ရောက်သော် ” ယမင်းရေ ” ရင်းနှီးနေကြ အသံဖြစ်သဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ” ဟယ် .. အတာ .. ဘယ် လာတာလည်း .. ” ” ဒီကိုဘဲ ယမင်းရေ၊ အတာ့စီ အလှပြင်မဲ့ သတို့သမီးလောင်းက ဝတ်စုံအပ်ဖို့ အစ ကူရွေးခိုင်းလို့လေ၊ ယမင်းတို့များ စိမ်းကားနေလိုက်တာ၊ အတာ့စီကို မလာတော့ဘူး ” ” မဟုတ်ပါဘူး အတာရယ်- ” ယမင်းထွန်းလည်း ခိုင်သုတအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ ” မိန်းမပီသစေခြင်တာများ ယမင်းရယ်၊ အတာ့စီ ခေါ်ခဲ့စမ်းပါ ဟွန်း ဟွန်း ဟွန်း ” ” အတာ နော် ” ” အလှပြင်ပေးလိုက်ရင် မိန်းမ ပီသသွားစေမယ် လို့ပါ ယမင်းရယ်၊ မိန်းခလေးတိုင်း အလှအပ ကြိုက်တယ်လေ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ” ” ထားပါတော့ ထားပါတော့ .. ကဲ ဘယ်လိုအစင် ရွေးမလည်း ” အတာလည်း သူ့စိတ်ကြိုက် အစင်ကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ပြန်ခါနီးတွင် ယမင်းထွန်းထံ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသွားသည်။ ” ယမင်းရေ၊ အားတဲ့နေ့ အတာ့စီ လာခဲ့ဦးနော်၊ အတာက ယမင်းကို လွမ်းနေတာ ” ယမင်းထွန်းလည်း ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ပြုံး၍သာ နေလိုက်သည်။ စောက်ဖုတ်ထဲမှာတော့ ယားကျိကျိနှင့် အရည်များ စိမ့်ထွက်လာ၏။

ဥပုသ်နေ့ တစ်ရက် ဈေးပိတ်သဖြင့် ယမင်းထွန်းလည်း ရေချိုးပြီး အိမ်ထဲ ဝင်လာစဉ် ဂျက်ကီအား တွေ့ရသည်။ ဂျက်ကီသည် လျှာတန်းလန်းနှင့် သူမအား ကြည့်နေသည်။ ဂျက်ကီ့ ပေါင်ခွစုံတွင်လည်း ခွေးလီး နီနီရဲရဲလေး ချွန်ထွက်နေမှန်း သတိထားမိသည်။ သူမ၏ ထမိန်ရင်လျှားအလှကို တတ်မတ်နေသယောင်ပင်။ ခိုင်သုတ ရောက်လာကတည်းက အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ဂျက်ကီနှင့်လည်း မပလူးဖြစ်တာ ကြာပြီ။ ဂျက်ကီ့အနား ဒူးထောက်ကာ လီးနှင့် ဂွေးဥနှစ်လုံးကို အသာလေး ပွတ်ပေးလိုက်ရာ ဂျက်ကီလည်း တဟဲဟဲဖြင့် လုပ်ခါ ယမင်းထွန်း၏ ပါးကို လျှာဖြင့် လျှက်နေသည်။ ဒီကောင် ထန်နေပြီ။ ယမင်းထွန်းလည်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ သခွါးသီး တုတ်တုတ် ကြီးကြီး တစ်လုံးနှင့် နို့ဆီဗူး ယူ၍ အခန်းထဲ ဝင်ခဲ့သည်။ ဂျက်ကီလည်း ခေါ်စရာမလိုဘဲ အမြှီးနန့်ကာ အနောက်မှ လိုက်လာသည်။ အခန်းထဲရောက်သည်နှင့် ရင်လျှားထားသော ထမိန်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပေါင်ဂွနှင့် စောက်ပတ်တွင် နို့ဆီသုတ်ကာ နံရံကိုမှီ၍ ခြေကား ထိုင်လိုက်သည်။

ဂျက်ကီလည်း အထှာနပ်နေသဖြင့် အမြှီးနန့်ကာ လျှာတန်းလန်းနှင့် ယမင်းထွန်း၏ ပေါင်ကြားသို့ ရောက်လာသည်။ ပေါင်ကြားကို တရှုံ့ရှုံ့နှင့် အရင် နမ်း၏။ ဂျက်ကီ၏ နှာခေါင်းမှထွက်သော ထွက်သက်လေက ပေါင်တွင်းသားကို ထိခတ်ရာ ကြက်သီးများ ထ လာ၏။ ဂျက်ကီသည် စောက်ပတ်အား နှာခေါင်း တရှုံ့ရှုံ့နှင့် နမ်းကြည့်ပြီး လျှာဖြင့် လျှက်တော့သည်။ ” ပလတ် ပလတ် ပလတ် ပလတ် .. အအအအ ဟားးးး ကောင်းလိုက်တာ ဂျက်ကီရယ် ရှီး… ဟားး.. ” စောက်ပတ် တစ်ပြင်လုံးအား လျှာကြမ်းကြီးဖြင့် အပြားလိုက် ပင့်သတ်ကာ လျှက်နေသဖြင့် ကလီစားများ ပြုတ်ထွက်မတတ် ကောင်းလွန်းလှသည်။ ဂျက်ကီ နှာခေါင်းမှ မှုတ်ထုတ်သော ထွက်သက်လေသည် ပေါင်တွင်းသားများကို ထိတွေ့သဖြင့် အသည်း အေးခနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားသည်။ နို့ဆီ ကုန်သွားသော်လည်း လျှပ်နေစဲပင်။ ” ပလတ် ပလတ် ပလတ် ပလတ် ရှီးး… ဟားး.. ” စောက်ပတ်ကို လျှက်နေရင်း ဂျက်ကီ၏ လီးနီနီရဲရဲကြီး ရှည်ထွက်လာသည်။

ယမင်းထွန်းသည် စောက်ပတ် အလျှက်ခံနေရင်း ဂျက်ကီ၏ လီးကို ကိုင်ကာ ကွင်းတိုက်ပေးလိုက် ဂွေးဥကို လက်ဖြင့် စွပေးလိုက် လုပ်နေရာ လီးမှာ ပိုမို ရှည်ထွက်လာသည်။ စောက်ပတ်မှ နို့ဆီလည်း ကုန်သွားပြီ။ ယမင်းထွန်း၏ ရမ္မက်စိတ်တွေလည်း ပေါက်ကွဲမတက် ပြင်းထန်လာသဖြင့် သခွါးသီးကို စောက်ပတ်ထဲ ထိုးကာ ခပ်သွက်သွက်လေး သွင်းထုတ်နေသည်။ ဂျက်ကီကာလည်း လျှာတန်းလန်းနှင့် ပါးစပ်မှ တဟဲဟဲ မြည်ကာ ယမင်းထွန်း လုပ်နေတာကို ကြည့်ရင်း လီးက တောင်နေဆဲ။ သခွါးသီးကို ကွန်ဒုံး စွတ်လိုက်ပြီး စောက်ပတ်ထဲမှ ကျွတ်မထွက်စေရန် အဆုံးထိ ထိုးထဲ့လိုက်သည်။

အားး.. ဟား.. ” ပြန်ထုတ်ရ လွယ်ကူစေရန် ကွန်ဒုံး အရင်းကို စောက်ပတ် အပြင်တွင် အစချန်ထားလိုက်သည်။ ဖင်ကို တံတွေးစွတ်ကာ လေးဘက် ကုန်းလိုက်သည်။ စောက်ပတ်ထဲတွင်လည်း သခွါးသီး တန်းလန်းနှင့်။ ” ဂျက်ကီ ဂျက်ကီ အို့အို့အို့ လာ ငါ့အပေါ် တက်ခွစမ်း ” ဂျက်ကီလည်း လိုးနေကြ ဖြစ်သဖြင့် အထှာနပ်ပြီးသားပင်။ ယမင်းထွန်း၏ ဖင်ပေါ် တက်ခွကာ ခါးကြီး ကော့ကော့ပြီး လိုးတော့သည်။ ဂျက်ကီ၏ လီးချွန်ချွန်က ဘယ်အပေါက်မှ မဝင်ဘဲ ယမင်းထွန်း၏ တင်ပါးကိုသာ ထိုးမိနေသည်။ ယမင်းထွန်းသည် ဂျက်ကီ၏ လီးကို လက်ပြန် ကိုင်ကာ ဖင်ပေါက်တွင် တေ့ပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ယမင်းထွန်းသည် ဒူးတုတ်ကာ ဝက်ကုန်း ကုန်းပေးလိုက်သည်။ လီးနှင့် ဖင်ပေါက် တည့်သည်နှင့် ဂျက်ကီ အသားကုန် ကျုံးတော့သည်။ ” ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ ဇွိဇွိဖေါက်ဖေါက် အအအအ ပြွတ်ပြွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ” ဖင်ပေါက်ထဲ ဝင်ထွက်နေသော ဂျက်ကီ၏ လီးမှာ သေးသော်လည်း စောင့်အား သန်လှသဖြင့် အရသာ ရှိလှသည်။

ကျောပြင်ပေါ် ပွတ်တိုက်နေသော ဂျက်ကီ၏ အမွှေးကြမ်းများက စူးရှလွန်းသော်လည်း အံကျိတ် ခံနေသည်။ ဂျက်ကီလည်း လျှာတန်းလန်းနှင့် ပါးစပ်ကြီးဟကာ တဟဲဟဲဖြင့် ဖင်ကို ကျုံးလိုးနေရာ ယမင်းထွန်း၏ ကျောပြင်ပေါ် သွားရည်များ စီးကျနေသည်။ ” စောင့်စမ်း စောင့်စမ်း ဂျက်ကီ ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ .. ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် .. ကောင်းလာပြီ ကောင်းလာပြီ .. ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် .. အအအအ .. အားး.. ရှီးး.. ဟားး.. ” ဂျက်ကီ၏ စောင့်အား သန်မှုကြောင့် ယမင်းထွန်း တချီကောင်းကောင်း ပြီးသွားသည်။

ယမင်းထွန်း ပြီးသွားသဖြင့် ဖင်ပေါက်သည် ပွစိပွစိ ဖြစ်နေရာ ဂျက်ကီ၏ လီးကို ဖျစ်ညှစ်သလို ဖြစ်သွားကာ ဂျက်ကီလည်း ပိုမို သွက်လက်လာပြီး ” ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် .. အအအအ .. ပြွတ်ပြွတ်ဗွတ်ဗွတ် .. အအအအ .. ပျိပျိဇိဇိ .. အီအီအီအီ …. အား.. ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် .. အောင်မလေးလေ …. ရှီးး… ” ဂျက်ကီ၏ လီးမှ သုပ်ရည်များသာ မကဘဲ ဂွေးစိနှစ်လုံးပါ ဖင်ပေါက်ထဲ ဝင်သွားသဖြင့် အတော် အီသွားသည်။ ဂျက်ကီလည်း တချီပြီးသွားသဖြင့် တဟဲဟဲနှင့် မောနေသည်။ ပြီးနောက် ယမင်းထွန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ဂွေးစိနှစ်လုံး ဖင်ပေါက်ထဲ ဝင်နေသဖြင့် ယမင်းထွန်း၏ ဖင်နှင့် ခွါ၍ မရသေးဘဲ ခွေးဖင်ပူသလို ဖြစ်နေသည်။ ယမင်းထွန်း ဖင်ကို လှုပ်ကြည့်သည်။

” အီအီအီ .. ကိန်ကိန်ကိန် .. အီအီအီ .. အာ ဝူ ” ဂွေးစိနှစ်လုံးအား ညှစ်မိသလို ဖြစ်သဖြင့် ဂျက်ကီလည်း နာသွား၍ အော်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ယမင်းထွန်းလည်း မလှုပ်ဘဲ ပြန်ငြိမ်ပေးလိုက်သည်။ ၅ မီနစ်ခန့်ကြာမှ ဖင်ပေါက်ထဲ စိမ်ထားသော ဂျက်ကီ၏ လီးကြီး ပျော့ခွေကာ ကျွတ်သွားသည်။ ဂွေးစိနှစ်လုံးသည် ဝင်လာချိန်ရော ထွက်သွားချိန်ပါ အတော်နာသည်။ ” ဗျွတ်ဗျွတ်ဗလွတ် ဗု .. အူးး ဟူးးး ဟူးး.. ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ရှီးး.. ” ဂျက်ကီ၏ လီးနှင့်အတူ သုပ်ရည်များ ဖင်ပေါက်ထဲမှ အံထွက်လာသည်။ သူမလည်း စောက်ပတ်ထဲမှ သခွါးသီးကို ကွန်ဒုံး အစမှကိုင်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် မှောက်အိပ်လိုက်တော့သည်။ အာသာပြေသွားပြီလေ။ သင်တန်းမှ ပြန်လာစဉ် အန်တီလေး ယမင်းထွန်း၏ အခန်းထဲမှ ထူးခြားသည့် အသံများ ကြားရသဖြင့် စေ့ထားသော တံခါးကို အသာ တွန်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ ” အိုး.. ” ခိုင်သုတ အံ့သြသွားသည်။ အန်တီလေး ယမင်းထွန်း ခွေးနှင့် အလိုးခံနေသည်။ အစပိုင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်မှ အကြံရကာ ဖုန်း ဖြင့် ဗီဒရို ရိုက်လိုက်သည်။ အန်တီလေး ယမင်းထွန်း၏ အိုးကြီးကို အာရုဏ်ရနေတာ ကြာပြီ။ အခွင့်သာတဲ့တစ်နေ့ သူမ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ဝယ်ပေးထားသော လီးတုခါးပတ်ကို ကောင်းကောင်းကြီး အသုံးချရတော့မည်လေ။

ဆိုင်ပိတ်သဖြင့် ယမင်းထွန်းတစ်ယောက် ဝေ့လည် ဝေ့လည်နှင့် ” သော်တာ ” ဗျူတီးစလွန်းး သို့ ဆံပင်ညှပ်ရန် ရောက်ရှိလာသည်။ ဆံပင်ညှပ်သည်က အကြောင်းပြချက်ဖြစ်မှန်း အတာ သိသည်။ ထို့ကြောင့် ညှပ်လက်စ တစ်ယောက် ပြီးသွားသည်နှင့် ဆိုင် ပိတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ယမင်းထွန်းအား ဆံပင်ညှပ်ပေးရင်း ” ယမင်း ” ” ပြောလေ အတာ ” ” ဒီရက်ပိုင်း မတွေ့ရတာကြာလို့ အတာက သတိယနေတာ ” ” ယမင်းလည်း သတိယနေတာ အတာရဲ့ ” ” အတာက ယမင်းရဲ့ ဖင်ကြီးကို သတိယနေတာနော်၊ ယမင်းကရော ဘာကို သတိယ .. ” ” ခစ် .. ခစ် .. ခစ် .. အတာကတော့ လုပ်ပြီ ” ” ဟုတ်တယ် ယမင်းရဲ့၊ အတာတင် မဟုတ်ဘူး၊ အန်ကယ် ဦးဘထွန်းကလည်း ယမင်းနဲ့ တွေ့ခြင်သေးတယ် တဲ့ ” ” အမလေး အတာရယ်၊ အန်ကယ်တို့အဖွဲ့ကိုတော့ လက်လန်တယ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ကဆို အသက်ထွက်ပြီ အောင့်မေ့တာ ” ပြောသာ ပြောရသည်။ စောက်ဖုတ်ထဲ ယားကျိကျိဖြစ်ကာ အရည်များ စိမ့်ထွက်လာ၏။ အတာ၏ လက်ကလည်း ထိုင်နေသော ယမင်းထွန်း၏ အနောက်မှ သိုင်းဖက်ကာ နို့အုံတွေကို စုပ်နယ်နေ၏။ ယမင်းထွန်းလည်း အတာ၏ လက်ကို အုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။

ကာမ စိတ်ဆန္ဒက ဒီရေအလား ထိုးတက်လာ၏။ သူမ၏ယောကျ်ား ကိုဝင်းနိုင်ကို သစ္စာဖေါက်နေမှန်း သိသော်လည်း ရမ္မက်နွံထဲမှ ရုံးမထွက်နိုင်ပေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အတာ၏ လက်တစ်ဖက်က နို့ကို ပွတ်သတ်ကိုင်တွယ်ရင်း ကျန်တစ်ဖက်က ပေါင်တန်ကို ပွတ်သပ်လာသည်။ ယမင်းထွန်းအား ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးမှေးကာ ကြည့်နေသည်။ ပေါင်ကို ပွတ်ရင်း ပွတ်ရင်းနှင့် ထမိန်စက အပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း လိပ်တက်လာသည်။ ထမိန်စလေးက ပေါင်ရင်းအထိ ရောက်လာသည်။ အတာသည် ယမင်းထွန်း၏ ဝင်းမွတ်နေသော ပေါင်သားများကို ပွတ်သပ်ရင်း တစ်ချက် တစ်ချက် ပေါင်ဂွစုံကို မထိတထိလေး လုပ်နေသည်။ ထိုသို့ ထိလိုက်တိုင်း ယမင်းထွန်းသည် ပါးစပ်ကလေး ဟကာ ကိုယ်လုံးလေး တွန့်တွန့်သွားသည်။ အတာ၏ လက်များက အောက်ခံဘောင်းဘီ အပေါ်မှနေ၍ ယမင်းထွန်း၏ စောက်ပတ် အကွဲလေးက်ု လက်ဖြင့် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ ယမင်းထွန်း၏ စောက်ပတ်မှ စိမ့်ထွက်နေသော အရည်များ အောက်ခံဘောင်းဘီတွင် စိုနေပြီ။ လက်တစ်ဖက်ကလည်း ယမင်းထွန်း၏ အကျင်္ ီ အတွင်းထဲ လျှိုကာ ဘရာစီယာ အပေါ်မှနေ၍ နို့အုံကို ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။

အနည်းငယ် ကလိပြီးနောက် အတာသည် ယမင်းထွန်း၏ ထမိန်ကို အရင် ဆွဲ ချွတ်လိုက်ရာ အောက်ခံဘောင်းဘီ အနီရောင်လေးအောက်မှ မို့ကြွနေသော စောက်ဖုတ် ဖေါင်းဖေါင်းကြီး ပေါ်လာသည်။ အောက်ခံဘောင်းဘီတွင် အရည်တွေ အကွက်လိုက် စိုနေပြီ။ အတာ တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ယမင်းထွန်း၏ ရမ္မက်စိတ် ထကြွနေသော မျက်နှာအား ကြည့်ရင်း အကျင်္ ီ ကျယ်သီးများကို တလုံးခြင်း ဖြုတ်နေသည်။ ဘရာစီယာ အနီရောင် သေးသေးလေး အောက်မှ လျှံထွက်နေသော နို့အုံ ဖွေးဖွေးကြီးများ ပေါ်လာသည်။ ဘရာစီယာလေးအား အပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်ရာ ကြီးမား ဖြူဖွေးသော နို့နှစ်မွှာ ပေါ်လာပြီး နို့သီးခေါင်းများ ချွန်နေသည်။

“ ပြွတ် .. အ .. ဟင်းး..” အတာသည် ယမင်းထွန်း၏ ချွန်နေသော နို့သီးခေါင်းလေးကို ပြွတ်ခနဲ မြည်အောင