ပန်းဖူးနုနု

ကျောင်းမှပြန်လာသောပိုးအိလွင်တယောက်အိပ်ခန်းထဲရောက်သည်နှင့် ကျောပိုးအိပ်လေးကိုအသာချကာ ရေချိုးဖို့ပြင်သည်။တံခါးလည်းလော့ချပြီးသား ပြူတင်းပေါက်ခန်းစီးတွေလည်းပိတ်ပြီးသားမို့ လွတ်ဘွတ်လပ်လပ်ပင်အဝတ်တွေတခုပြီးတခုချွတ်ကာ အိပ်ခန်းနှင့်တွဲလျက်ရှိသောရေချိုးခန်းထဲဝင်ခဲ့သည်။ အိမ်မှာက အိမ်ဖော်များအတွက်မှလွဲလျင်ရေချိူးခန်း တွေချည်းဖြစ်သည် ။ဖေဖေနှင့်မေမေကတစ်ခန်းlသူမကတစ်ခန်းlမမ နှင်းအိလွင်ကတစ်ခန်းlဧည့်သည်များအတွက် ထားသောအိပ်ခန်းသုံးခန်းလည်းရှိသေးသည်။

ဖိုးဖိုးရှိစဉ်က အိပ်ခန်းလည်းအခုတော့ ဧည့်သည်ခန်းထဲပါသွားပြီ။မနှစ်က သူမစာမေးပွဲရက်မှာ ဖိုးဖိုးကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ဖေဖေနဲ့မေမေမှာ ပထမတော့ သမီးနှင်းအိလွင်တယောက်သာရှိသည်။နှင်းအိလွင်ဆယ်နှစ်သမီးအရွယ်ခန့်မှာ ဖိုးဖိုးငယ်သူငယ်ချင်းတယောက်ရဲ့တဦးတည်းသောသားဖြစ်သူ အသက်သုံးဆယ်အရွယ်မှာ ကွယ်လွန်သွားတာကိုမြင်တော့ ဖေဖေနဲ့မေမေကို ဖိုးဖိုးကနားချသည်။ သားသမီးတယောက်တည်းမွေးထားခြင်းဖြင့် မိဘများအရွယ်လွန်ချိန်ကျမှ သားသမီးဆုံးပါးသွားခဲ့လျင် မိမိမျိုးဆက်မကျန်နိုင်ကြောင်း

မိဘများကအရင်ကွယ်လွန်ခဲ့လျင်လည်း လောကအလယ်တွင် ကျန်ခဲ့မည့်သားသမီးအနေဖြင့် အရင်းဆုံးဆွေမျိုးဟူသည်မှာ တဝမ်းကွဲသာဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကိစ္စကြီးငယ်ပေါ်ပေါက်လာပါက မောင်နှမအရင်းအခြာကသာ ကျောချင်းကပ် ရင်ချင်းအပ်လေ့ရှိကြောင်း စသည်ဖြင့်နားချသောကြောင့် ပိုးအိလွင်ကိုထပ်မွေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဖိုးဖိုးကလည်း မြေးအငယ်ဆုံးလေးကိုတုန်နေအောင်ချစ်သလို သူမဆန္ဒမှန်သမျှအကုန်ဖြည့်ဆည်းပေးသော ဖိုးဖိုးကိုသူမကလည်း အလွန်ချစ်ခဲ့သည်။

သူမကိုအလွန်ချစ်သောဖိုးဖိုး သူမကလည်းအလွန်ချစ်သောဖိုးဖိုးကွယ်လွန်တော့ သူမစာမေးပွဲဆက်မဖြေနိုင်တော့။ ထို့ကြောင့် နှစ်အနည်းငယ်နားပြီးမှ ဆယ်တန်းကိုပြန်တက်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ကားပြခန်း နှင့်သွင်းကုတ်ထုတ်ကုန်လုပ်ငန်းရှင်ဖခင်နှင့် စိန်ရွှေရတနာဆိုင်ဖွင့်ထားသောမိခင်တို့၏ကြွယ်ဝမှုများကြောင့် အပူအပင်မရှိ ဘော်ဒါတက်နိုင်သော်လည်း အိမ်နှင့်မခွဲနိုင်သောသူမက သူငယ်ချင်းများနှင့်စုပြီး ဝိုင်းကျူရှင်သာတက်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းကစာတော်ခဲ့သောသူမကို မိဘတွေကလည်းယုံကြည်သည်။

သူမဆန္ဒအတိုင်းသာဖြစ်စေသည်။တနေ့လျင် အနည်းဆုံး သုံးဝိုင်းခန့်လှည့်တက်နေရသည်။ သူမအိမ်မှာတော့ အင်္ဂါ သောကြာ နှစ်ရက်သင်သည်။ကျူရှင်အကြိုအပို့အတွက် နှင်းအိလွင်က လုပ်ပေးသော်လည်း စီးပွားရေးဘွဲ့ရသူတဦးအနေဖြင့် မိဘကိုလည်းကူရင်း လုပ်ငန်းလည်းလေ့လာနေရသဖြင့် အချိန်လုရသည်။သူစိမ်းအမျိုးသားယာဉ်မောင်းနှင့်လည်း စိတ်မချသဖြင့် ဦးလေးအရင်းသဖွယ် ခင်ရသော ဖေဖေ့သူငယ်ချင်းကိုခေါ်ကာ တာဝန်ပေးထားလိုက်သည်။မူလကတည်းကခေါ်ထားသော်လည်း အိမ်ထောင်ကွဲပြီးစိတ်လေနေသောကြောင့် ရုတ်တရက်မလာခဲ့။

(အိမ်ထောင်ကွဲသည်ဆိုရာမှာလည်း လင်မယားနှစ်ယောက်လုံးအပြစ်မကင်းကြ။ဇော်မြင့်က ကာမဆက်ဆံရာမှာကြမ်းတမ်းသည်။တည့်တည့်ပြောရလျင် အလိုးကြမ်းသည်။လူကြီးတွေပေးစားသော ဇင်မာအောင်နဲ့လက်ထပ်ပြီး မင်္ဂလာဦးညမှာ အိပ်ခန်းထဲရောက်ကြတော့ အလိုးခံရတော့မည်ဆိုတာသိနေသောဇင်မာအောင်မှာ ရှက်လည်းရှက် ကြောက်လည်းကြောက်မို့ ခမ်းနားစွာပြင်ထားသောမင်္ဂလာကုတင်ကြီးပေါ်ကိုမသွားရဲပဲ အိပ်ခန်းအလယ်ကောင်မှာ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီးရပ်နေသောဇင်မာအောင်ရှေ့မှာ သူ့ကိုယ်ပေါ်ကအဝတ်တွေအကုန်ချွတ်လိုက်တော့

“အို” ကနဲရွေတ်ပြီးမျက်နှာကိုလက်ဝါးလေးနှင့်အုပ်ထားသော သတို့သမီးအသစ်စက်စက်လေးကို စွေ့ကနဲပွေ့ကာအိပ်ရာပေါ်တင်လိုက်ပြီး တအိုအိုတအင်အင်ဖြစ်နေသော ဇင်မာအောင့်ကိုယ်ပေါ်မှအဝတ်တွေကိုအကုန်ချွတ်ကာ ကာမစိတ်တွေထကြွလာအောင် နည်းမျိုးစုံဖြင့်နှိုးဆွကာ စောက်ဖုတ်ကိုမလိုးပဲ ဖင်ကိုလိုးရန်ပြင်သည်။ ထင်မှတ်မထားသောအဖြစ်ကြောင့် မျက်လုံးပြူးမျက်ဆံပြူးလေးဖြင့်တောင်းပန်နေသောဇင်မာအောင်ကိုကြည့်ရင်း ပိုပြီးလိုးချင်လာသောကြောင့် သူမငြင်းဆန်တောင်းပန်နေသည့်ကြားမှ ဖင်ကိုမရမကလိုးသည်။

မင်္ဂလာပွဲအတွက်စီစဉ်ကြစဉ်ကတည်းက ဇင်မာအောင်ကိုမြင်တိုင်း ယူပြီးရင်တော့ဖင်ကိုအရင်လိုးပစ်မယ် ဟု စိတ်ထဲက တေးထားခြင်းဖြစ်သည်။မိန်းကလေး သုံးယောက်ကိုတော့ဖင်လိုးဖူးသည်။တယောက်က သန္တာဆိုသောကောင်မလေးlထိုကောင်မလေးက သူနဲ့မှအပျိုရည်ပျက်ရခြင်းဖြစ်သည်။သန္တာကို သုံးလခန့်စောက်ဖုတ်ကိုလိုးပြီးနောက်မှ ဖင်ကိုလိုးခဲ့သည်။နောက်တယောက်က မခိုင်။မခိုင်ကယောက်ျားရှိလျက်နှင့်အနေဝေးနေသောကြောင့်ဆာလောင်နေခိုက်မှာ လင်ရှိမယားကိုကျူးလွန်ကာ ဖင်ပါလိုးခဲ့သည်။

နောက်တယောက်က ကေသွယ်ဆိုသောတခုလပ်မလေးဖြစ်သည်။ထိုသို့ဖင်လိုးဖူးသော်လည်း သူဖင်လိုးချိန်မှာအပျိုစင်မဟုတ်ကြတော့။ အပျိုစစ်စစ်ကိုဖင်လိုးချင်စိတ်ပြင်းထန်နေခဲ့သူမို့ ယခု ဇင်မာအောင်နဲ့ရတော့ လိုးဖြစ်အောင်လိုးတော့သည်။သူဖင်လိုးတာကို အပျိုမလေးဇင်မာအောင်ခမျာ မျက်ရည်စက်လက်နှင့်ခံရရှာသည်။ဖင်လိုးခံရပြီးအိပ်ရာပေါ်မှာတရှုံ့ရှုံ့ငိုနေသောဇင်မာအောင်ကိုကြည့်ရင်း လီးပြန်တောင်လာကာ ဖင်တက်လိုးပြန်သည်။ သုံးရက်ဆက်တိုက်ဖင်ကိုချည်းပဲအလိုးခံရပြီး လေးရက်မြောက်ကျမှ စောက်ဖုတ်ကိုလိုးကာ အပျိုရည်ဖျက်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာလည်း တရက်မှမလွတ်။စောက်ဖုတ် ဖင် ပါးစပ် တခုခုကိုတော့အလိုးခံရသည်ချည်းသာ။ သို့သော် သူကအပြီးမြန်သဖြင့် ဇင်မာအောင်မှာ အဆွခံရသလိုဖြစ်ကာ အာသာမပြေတော့ပဲ ဖေ့ဘွတ် သုံးပြီး ဆက်ချက် ရာမှ ငြိသွားပြီးအပြင်မှာချိန်းကာ အလိုးခံလိုက်မိတော့သည်။အလိုးကျွမ်းသောသူ့ရင်ခွင်အောက်မှာ သူမ၏သွေးသားဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုတွေပြည့်ဝခဲ့ရသည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာချိန်းပြီးအားပါးတရ လိုးခဲ့ကြတာတွေကို သူသိပြီးတရားစွဲမည်ပြုသောအခါ ဇင်မာအောင်ကလည်း သူမကိုဖင်လိုးတာ ပါးစပ်ကိုလိုးတာတွေ

သူမကငြင်းဆန်ပုံတွေကို ဗီဒီယိုခိုးရိုက်ထားပြီးသားမို့ ဓမ္မတာနှင့်ဆန့်ကျင်ပြီးကာမကျူးလွန်မှုဖြင့်တရားပြန်စွဲမည်ဆိုသောအခါ သူလည်းတရားမစွဲရဲတော့ပဲ နှစ်ဦးသား ကွာရှင်းခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါတွေကိုတော့ သူတို့နှစ်ဦးသာသိသည်။ကွာရှင်းပြီးနောက်ပိုင်းမှာလည်း စောက်ဖုတ်ပေါင်းများစွာကိုလှည့်ပတ်လိုးနေခဲ့သည်။လိုးပါများလာတော့ အချိန်ကြာကြာထိန်းတတ်လာသည်။ဝါသနာတူတွေ၏အကြံပေးမှုကြောင့် ဟိုဆေးလိမ်း ဒီဆေးလိမ်းနှင့် လီးကလည်းခုနစ်လက်မခန့်ရှိလာသည်။

လုံးပတ်ကလည်း ဓာတ်ခဲသုံးလက်နှိပ်ဓာတ်မီးအရွယ်ခန့်တုတ်လာသည်။ )စိတ်တည်ငြိမ်လာပြီး အနည်ထိုင်လာချိန်ကျမှ အစ်ကိုဖြစ်သူဆီပြန်လာနေခြင်းဖြစ်သည်။ ယာဉ်မောင်းရုံတငမဟုတ်ပဲ မီးပြင်တာ ရေပိုက်ပြင်တာလေးတွေပါ တတ်သလောက်မှတ်သလောက်လုပ်သည်။ ပိုးအိလွင်အိပ်ခန်းနှင့်ရေချိုးခန်းထဲမှမီးလုံး မီးခေါင်းလဲတာတွေလည်း သူလာလုပ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်လုံးတီးလေးနှင့်ပိုးအိလွင်က ရေချိုးခန်းထဲသို့ဝင်လာချိန်မှာ– ဇော်မြင့်က ကားဂိုဒေါင်အပေါ်ထပ်ရှိ သူနေထိုင်ရာအခန်းထဲမှာကုတင်ပေါ်လှဲပြီး ဖုန်းကိုဖွင့်လိုက်သည်။

သုံးလေးချက်လောက်နှိပ်လိုက်တော့ ကိုယ်လုံးတီးဖြင့်ရေချိုးနေသော တူမဖြစ်သူပိုးအိလွင်၏တပ်မက်ဖွယ်ခန္ဓာကိုယ်ကိုမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူလျို့ဝှက်တပ်ဆင်ထားခဲ့သောစပိုင်ကင်မရာလေးတွေက ကောင်းကောင်းအလုပ်လုပ်နေသည်။ ထိုကင်မရာလေးတွေ၏ကျေးဇူးကြောင့် နှင်းအိလွင်နှင့်ပိုးအိလွင်နှစ်ယောက်လုံး၏ခန္ဓာကိုယ်အလှအပတွေကို သူမြင်ဖူးခဲ့သည်။ သူမတို့ဖုန်းကြည့်ရင်း အာသာဖြေနေတာတွေကိုကြည့်ပြီးကွင်းထုခဲ့တာလည်း အကြိမ်ကြိမ်။ညီအစ်မနှစ်ဦး၏တင်တွေ ရင်တွေကိုခိုးခိုးကြည့်ရင်

း “လုံးတင်းနေတာပဲကွာ–လိုးရတဲ့ကောင်တော့ကံကောင်းတာပဲ–“ဟုတွေးကာ ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် အလိုးခံနေမည့်ပုံတွေကိုလည်းမြင်ယောင်ကြည့်ဖူးသည်။ အကြီးမနှင်းအိလွင်ထက် အငယ်မပိုးအိလွင်က ပို၍ရမ္မက်ကြီးသည်ဟုထင်သည်။နှင်းအိလွင်ကနေ့စဉ်အာသာမဖြေ။ပိုးအိလွင်က နေ့စဉ်အာသာဖြေသည်။အာသာဖြေရင်း ဖီးလ်တက်နေချိန်မှာလည်း နှင်းအိလွင်၏လှုပ်ရှားမှုကသာမန်မျှသာရှိပြီး ပိုးအိလွင်၏မျက်နှာအမူအယာနှင့်ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားနေပုံများက ရမ္မက်ကြီးသောမိန်းကလေးတယောက်ဖြစ်မှန်း သူ့အတွေ့အကြုံအရသိနေသည်။

“ဟဲ့–ပိုးအိ–ဟိုမှာကြည့်စမ်း နှင့်ဦးနဲ့ငါ့အမေ–ခ်ခ်” ဒီနေ့က သရဖီတို့အိမ်မှာစာသင်အလှည့်။စာသင်ချိနိတနာရီခွဲခန့်သာကြာမည်မို့ ဇော်မြင့်ကဘယ်မှမသွားတော့ပဲ စောင့်နေကျဆိုတော့ ပိုးအိလွင်၏သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်းရင်းနှီးနေချေပြီ။ အိမ်ရှင်ကဧည့်ခန်းမှာစောင့်ဖို့ပြောသော်လည်းသူက ရပါတယ် ဟုသာပြောပြီး ကားထဲမှာသာဖုန်းပွတ်ရင်းစောင့်နေလေ့ရှိသည်။ဟန်နီဇော်တို့အိမ်မှာစာသင်လှည့်ကျလျင်လည်း ထိုသို့ပင်နေလေ့ရှိသည်။ထိုအခါမျိုးမှာ ဟန်နီဇော့်အမေ ယမင်းလှိုင်က ကားဆီအရောက် ကော်ဖီ မုန့် လက်ဖက်သုပ်စသည့်စားစရာတွေကိုယ်တိုင်ပို့ပေးတတ်သလို စကားမရှိစကားရှာပြီးပြောနေလေ့ရှိမှန်း မိန်းမချင်းမို့ ပိုးအိလွင်ရိပ်မိနေသည်။

အသက် ၃၄ မှာငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့်မုဆိုးမဖြစ်ခဲ့ရသော ယမင်းလှိုင်ကလည်း အခုအသက်၃၇ ရှိလာသော်လည်းလှပနေဆဲ။ကိုယ့်ဦးလေးကတခုလပ်ဆိုသော်လည်း မုဆိုးမနဲ့တော့သဘောမတူချင်။မမနှင်းအိလွင်ကိုပြောပြတော့ “ဖြစ်သွားတော့လည်း ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ–သူလည်းအိမ်ထောင်ပြုချင်ပြုမှာပေါ့”ဟုဆိုတော့ ပိုပြီးစိုးရိမ်ပြန်သည်။ဟန်နီဇော်ကလည်း သူ့အမေနှင့်သဘောတူသည်ဟုဆိုသည်။ယခုပင်ရယ်ရယ်မောမောဖြင့်ခေါ်ပြနေသည်။အပေါ်ထပ်ပြူတင်းမှ သူမလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ နှစ်ဦးသားကားဘေးမှာရပ်ကာ ပြုံးပန်းတဝေဝေနှင့်စကားပြောနေကြတာတွေ့သည်။

သူမတို့ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ယမင်းလှိုင်က ဇော်မြင့်လက်မောင်းကို အသာရိုက်လိုက်တာကိုတွေ့တော့ ဘယ်လိုဘယ်လိုသဝန်တိုမှန်းမသိ။ယမင်းလှိုင်အိမ်ဘက်ပြန်အလာမှာ “ဟဲ့ဟဲ့–နင့်ဦးကငါ့အမေဖင်ကြီးကိုကြည့်နေတယ်တွေ့လား–တနေ့ကလည်းအဲ့လိုကြည့်နေတာကို အမေ့ကိုပြန်ပြောပြတော့ အမေကလည်း ဒီကောင်မလေးဟာလေ ဆိုပြီးရယ်နေတယ်” ဟုတ်သည်။ ယမင်းလှိုင်၏စွင့်ကားဆဲတင်ပါးကြီးကိ တပ်မက်စွာကြည့်နေတာကိုမြင်ရပြန်သည်။ုကျူရှင်အပြီးမှာ သူမကားပေါ်တက်တော့ “ပြီးပြီလားသမီး”

“ပြီးပြီလေ–ပြန်မယ်–လေးလေးကမပြန်ချင်ဘူးမဟုတ်လား” “ဟားဟား–ဘာဖြစ်လာတာတုန်း” “လေးလေးတို့အကြည်ဆိုက်နေတာမတွေ့ဘူးထင်လို့လား–ဟင်း” ဇော်မြင့်ကရယ်မောရင်းကားမောင်းထွက်လာလိုက်သည်။တလမ်းလုံးလည်းဗြစ်တောက်ဗြစ်တောက်လုပ်လာသည်။ အိမ်ရောက်တော့မှ “မလိုင်လုံးဝယ်မလို့ လေးလေးလုပ်လို့မေ့လာပြီ အခုသွားပြန်ဝယ်ပေး” သူမကားပေါ်ကဆင်းပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်တော့ သူမတင်ပါးကိုကြည့်နေသောလေးလေးဇော်မြင့် မျက်လုံးတွေကိုမြင်လိုက်တော့ ပိုးအိလွင်ရှက်သွားသော်လည်း

ဘာမှမပြောပဲအိမ်ထဲဝင်လာလိုက်သည်။ ဇော်မြင့်မလိုင်လုံးသွားပြန်ဝယ်ခိုက် ပိုးအိလွင်ရေချိုးနေရင်း “လေးလေးက အန်တီယမင်းကိုလုပ်ချင်နေတာသေချာတယ်–ဖင်ကိုကြည့်နေလိုက်တာများ–ဟင်း အင်းလေ–သူလည်းမိန်းမနဲ့ကွဲနေတာကြာတော့ လုပ်ချင်မှာပေါ့–ငါ့ဖင်ကိုကြည့်တာကျတော့ရော ငါ့ကိုလုပ်ချင်–အမလေး” အပျိုမလေး တွေးရင်းမျက်လုံးလေးဝိုင်းကာ အတွေးတဝက်မှာပင် ရင်ဖိုသွားရသည်။မှုခင်းသတင်းတွေမှာလည်း သွေးသားရင်းချာချင်း ကာမဆက်ဆံပြီးဗိုက်ကြီးလာသောသတင်းတွေဖတ်ရသည်။

တချို့ဆိုလျင် နှစ်နှင့်ချီပြီးလွန်ကျူးလာကြတာဖြစ်သည်။ “ငါ့ကိုလုပ်ချင်နေတာဆိုရင် ပေးလုပ်လိုက်ရလို့ကောင်းပါ့မလား ဦးလေးနဲ့တူမ– ဖေဖေတို့သိရင်လည်းပြဿနာတက်အရှက်ကွဲမှာ– ငါကပေးမလုပ်လို့ အန်တီယမင်းကိုယူလိုက်ရင်ရော–ဟင့်အင်း–သဘောမတူဘူး–အဲ့ဒါဆို ငါကပေးလုပ်နိုင်ပါ့မလား–အာ–ရှုပ်နေတာပဲ” ၁၆ နှစ်အရွယ်အပျိုမလေး တွေးတတ်သလောက်လိုက်တွေးရင်း ရင်တွေဖိုနေခိုက် ဇော်မြင့်ကလည်း ပိုးအိလွင်ဖင်ကြီးကိုလှမ်းကြည့်ခိုက် သူမကပြန်လှည့်အကြည့်မှာတွေ့သွားသော်လည်း

ရှက်သွားပုံသာရပြီးစိတ်ဆိုးဟန်မပြသည့်တူမထွားထွားကြီးကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းပြီး လိုးလိုက်ရရင်ကောင်းမလားဟုစဉ်းစားနေသည်။နုဖတ်ကြွရွပြီး ချောမောလှပသလောက် ဖွံ့ထွားတောင့်တင်းလွန်းလှသည့်တူမနှစ်ယောက်အနက် အငယ်မကသာပို၍လွယ်ကူမည်ဟုတွေးမိသည်။နှ င်းအိလွင်က အသက် ၂၇ နှစ်ရှိနေပြီး မိဘလုပ်ငန်းတွေထဲမှာပါ ဝင်ရောက်ကူညီစီမံခန့်ခွဲနေပြီဖြစ်ရာ လူကြီးတပိုင်းဖြစ်နေပြီမို့ စဖို့မလွယ်။ ပိုးအိလွင်ကလွယ်ကူနိုင်သည်။ရမ္မက်လည်းပို၍ထန်ပုံရသည်။တွေးရုံနှင့်ပင် လီးကတောင်လာသည်။

စောက်ဖုတ်မလိုးရတာလည်းကြာပြီ။ငါ့လီးကြီးနဲ့သာထိုးသွင်းလိုက်ရင် ပိုးအိအော်လိုက်မယ့်ဖြစ်ချင်း–ရရင်တော့လိုးပစ်မယ်ကွာ–ကိုယ်မလိုးလည်း နောက်တော့သူများလိုးမှာပဲ ဟူသောအတွေးရိုင်းတို့ဖြင့်အိမ်ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။မလိုင်လုံးဗူးလေးကိုင်ပြီးအပေါ်ထပ်တက်လာကာ ပိုးအိလွင်၏အိပ်ခန်းတံခါးကိုခေါက်လိုက်တော့ ကလစ်ကနဲမြည်ကာတံခါးပွင့်သွားပြီး အဖြူရောင်တဘက်ကြီးကိုရင်လျားထားသည့်ပိုးအိလွင်ကိုတွေ့ရသည်။ရေချိုးပြီးစဖြစ်ဟန်တူသည်။တဘက်က သူမရင်သားတွေနှင့်ပေါင်လယ်လောက်အထိသာဖုံးကွယ်ထားနိုင်သဖြင့်

ဝင်းမွတ်သောပုခုန်းသားလေးနှင့်ရင်ပတ်လေးအပြင် ပြည့်တင်းသောပေါင်လုံးကြီးတွေ၏ တစိတ်တပိုင်းကိုတွေ့နေရသည်။ ဖုန်းထဲမှာမြင်ဖူးပြီးဖြစ်သော်လည်း အပြင်မှာအခုလိုမတွေ့ဖူးသေး။ သူ့အကြည့်တွေကိုသတိပြုမိသွားသော ပိုးအိလွင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဟန်လေးဖြစ်သွားပြီးမှမသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ရင်ပတ်ပေါ်လက်ကလေးနှစ်ဖက်ယှက်ပြီး “အဲ့စားပွဲပေါ်မှာထားခဲ့–ကိုယ့်တူမအတွက်တောင်သတိမရနိုင်အောင် ပီတိတွေဖြာလာတာလေ–ဟင်း” ဇော်မြင့်ကအခန်းထဲဝင်ကာ မလိုင်လုံးဗူးလေးကိုစားပွဲပေါ်မှာတင်လိုက်ပြီး

“ယမင်းက ချောပါတယ်သမီးရဲ့–သမီးအန်တီချောချောလေးရမှာလေ” “သွား–သွား–အခုသွားယူ–သွား” ပိုးအိလွင်က ဇော်မြင့်၏ရင်ပတ်ကိုလက်သီးဆုပ်လေးများဖြင့်ထုသည် ။ဇော်မြင့်ကရယ်မောရင်းသူမလက်ကလေးနှစ်ဖက်ကိုဖမ်းချုပ်ထားလိုက်ရာ ပိုးအိလွင်က ရုန်းရင်းအိပ်ရာပေါ်သို့နှစ်ယောက်သားလုံးထွေး၍လဲကျသွားခိုက် သူမရင်ပတ်ပေါ်မှာစည်းနှောင်ထားသော တဘက်ကြီးကလည်းပြေကျသွားလေရာ ဖွေးအုဖွံ့ထွားတောင့်တင်းသောအပျိုစင်ခန္ဓာကိုယ်က ထင်းကနဲပေါ်လာတော့သည်။ပိုးအိလွင်ကကုတင်စောင်းမှာ ကိုယ်တပိုင်းတင်လျက်သားနှင့်

ပက်လက်ကလေးဖြစ်နေပြီး ဇော်မြင့်က အပေါ်မှထပ်လျက်အနေအထားမှာ အဝတ်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ဖြစ်နေသောပိုးအိလွင်ခမျာ ရှက်စိတ်တွေနှင့်ပူထူသွားသော်လည်း ဇော်မြင့်ကတော့ ရမ္မက်စိတ်တွေဟုန်းကနဲထကြွလာရသည်။ အဝတ်မဲ့အပျိုစင်မလေး၏တပ်မက်ဖွယ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အလှနှင့်နူးညံ့တင်းအိသောအထိအတွေ့တို့ကြောင့် စောက်ဖုတ်မလိုးရတာကြာပြီဖြစ်သော လီးချောင်းကြီးက ပုဆိုးအောက်မှာချက်ချင်းမတ်ထောင်လာခဲ့သည်။ ထိုလီးချောင်းကြီးက ပိုးအိလွင်၏စောက်ဖုတ်လေးပေါ်အမြှောင်းလိုက်ကြီးဖိကပ်သွားခိုက်

ဇော်မြင့်မှာ ဘာလုပ်လိုက်မှန်းမိမိကိုယ်မိမိသတိမထားမိသေးခင်မှာပင် စောက်ဖုတ်ကိုလီးနှင့်ဖိ၍သုံးလေးချက်ညှောင့်လိုက်မိသည်။အိပ်ရာပေါ်လဲကျခြင်းနှင့် လီးဖြင့်အညှောင့်ခံရမှုတို့ကစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်တွေ့ကြုံလိုက်ရမှုအပေါ်မှာ အပျိုမလေးနား ထင်နားရင်းတွေပူထူကုန်သည် အထိထိတ်လန့်ရှက်ရွံ့သွားရသည်။သတိဝင်လာခြင်းနှင့်အတူ ပြေကျသွားသောတဘက်ကိုပြန်ပတ်ရန်ကြိုးစားရင်း ဇော်မြင့်ရင်ခွင်အောက်မှလွတ်စေရန် မ သဘာဝအရသူမခန္ဓာကိုယ်ကို အပေါ်ဘက်ရွှေ့လိုက်ရာ အိပ်ရာပေါ်သို့တကိုယ်လုံးရောက်ရှိသွားခဲ့သော်လည်း

ဇော်မြင့်က ထပ်လျက်ပါလာခဲ့သည်။ဒီအနေအထားမှာတော့ ဇော်မြင့်နောက်ဆုတ်ဖို့စိတ်မကူးတော့။ အခုနေနောက်ဆုတ်လိုက်လျင် နောက်နောင်ဒီအခွင့်အရေးမျိုးရရန်မလွယ်။ မိန်းကလေးတွေဆိုတာ သူတို့စိတ်ပါအောင်ဆွနိုင်လျင် တက်လိုးခွင့်ပေးလေ့ရှိပြီး တခါအလိုးခံပြီးပါက နောက်ထပ်အကြိမ်ပေါင်းများစွာလိုးဖို့ အလိုအလျောက်ခွင့်ပြုပြီးဖြစ်တတ်သည်ကို သူ့အတွေ့အကြုံအရသိထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုမိမိမလိုးလည်း တချိန်ချိန်မှာ တခြားသူကတက်လိုးမှာပဲမို့ ရအောင်လိုးဖို့ဆုံးဖြတ်ကာ ကောင်မလေးစိတ်ထအောင်ဆွပေးဖို့ နီရဲရွှန်းစိုသောနှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို

အငမ်းမရဖိကပ်စုပ်ယူခြင်းဖြင့်စတင်လိုက်သည်။ ထင်မှတ်မထားသောအဖြစ်မှာရုတ်တရက်အငိုက်မိသွားသောပိုးအိလွင်ခမျာ ဇော်မြင့်ရင်ခွင်အောက်မှာနှုတ်ခမ်းအစုပ်ခံရင်း လူးလွန့်သွားရသည်။ထို့နောက်ရုတ်ချည်းပင် ခေါင်းကိုဘယ်ညာရမ်းလျက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုရုန်းပြန်သည်။ဇော့်မင့်ကမလွှတ်ပဲ သူမခေါင်းလေးကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ထိန်းပြီး တမင်ပင်တပြွတ်ပြွတ်အသံမြည်အောင်စုပ်သည်။ သူမပါးစပ်အတွင်းသို့လျှာထိုးထည့်လိုက်တော့ ပထမတွင်နှုတ်ခမ်းလေးက စေ့နေသော်လည်း မသိမသာလေးပွင့်ဟလာသည်။

အထဲမှာလျှာခြင်းပွတ်သပ်ရင်း ညာဘက်လက်က နို့အုံဖွေးဖွေးကိုဖျတ်ကနဲဆုပ်နယ်လိုက်တော့ ပိုးအိလွင်ရင်ပတ်လေးကော့တက်သွားရသည်။ ရည်းစားပင်မထားဖူးသေးသောကောင်မလေးမှာ အခုတော့အိပ်ရာပေါ်မှာကိုယ်လုံးတီးဖြင့် နှုတ်ခမ်းအစုပ်ခံ နို့အကိုင်ခံနေရတော့ ရှက်တာကြောက်တာတွေအပြင် ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်၏အထိအတွေ့မှာ သာယာတာကိုပါခံစားနေရသည်။ဒီအတိုင်းဆက်နေလျင် လေးလေးကမိမိကိုတက်လိုးတော့မည်ဆိုတာလည်း သဘာဝအရသိနေသည်။အပျိုစင်လေးမို့ စောက်ဖုတ်ထဲကိုလီးထိုးသွင်းခံရမှာကိုကြောက်နေမိသည်။

သူမအလိုးမခံလျင် ယမင်းလှိုင်နှင့်ဖြစ်သွားမှာကိုလည်းလုံးဝအဖြစ်မခံနိုင်။ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ရမှန်းမသိသေးခင်မှာ နှုတ်ခမ်းချင်းပြွတ်ကနဲကွာသွားပြီး နို့အစို့ခံလိုက်ရတော့ ရင်ပတ်ထဲမှာအေးကနဲဖြစ်သွားရသည်။ “အိုး–လေးလေး–အာ” သူမဒီလောက်ပဲ အသံထွက်နိုင်သည်။ဇော်မြင့်၏လီးကြီးက ဘယ်အချိန်ကဘယ်လိုသူမပေါင်ကြားထဲရောက်လာမှန်းမသိ။ လီးကိုသူမပေါင်တံပြည့်ပြည့်ကြီးတွေနှင့်ညှပ်ထား သလိုဖြစ်ကာ ဇော်မြင့်ကသူမပေါင်ကြီးနှစ်လုံးကိုခွထားပြီး လီးနှင့်လေးငါးချက်အညှောင့်ခံလိုက်ရတော့ သူမစကားမဆက်နိုင်။

ပုဆိုးခံနေသော်လည်းလီးချောင်းကြီး၏အထိအတွေ့ကသိသာလှသည်။စောက်ဖုတ်ကိုလီးနှင့် အဆွခံနေရသလိုအပေါ်ပိုင်းမှာလည်းနို့စို့ခံနေရတော့ အထိအတွေ့မရှိဖူးသောအစိမ်းသက်သက်အပျိုမလေးခမျာ ရင်ဖိုလှိုက်မောကာ အသက်ရှူပင်မဝတော့သလိုဖြစ်လာသည်။ ကျန်နို့တလုံးကိုပါပြောင်းစို့လိုက်တော့ “အာ့–လေးလေးရယ်–ဘာတွေလျှောက်လုပ်နေတာလဲ–အာ့ဟ” “လေးလေးအရမ်းလိုးချင်နေပြီ–လေးလေးတို့လိုးရအောင်နော်” “အာ–ဟင့်အင်း–သမီးကြောက်တယ်” သူမကိုလိုးဖို့ဗြောင်ဖွင့်ပြောလာတာကိုကြားလိုက်တော့ အပျိုမလေးခမျာ တုန်တုန်ရီရီဖြင့်ငြင်းဆန်ရှာသည်။

“သမီးကောင်းအောင်လေးလေးလိုးပေးမှာပါ” “ဟင့်အင်းလေးလေးရယ်–မလုပ်ပါနဲ့လေးလေးရယ်” “ဘယ်သူမှမသိပါဘူးသမီးရယ်–လေးလေးနဲ့သမီးနဲ့ပဲသိတာပါ” နှုတ်ကငြင်းဆန်နေသော်လည်းလူးလွန့်နေသည်မှှလွဲ၍ရုန်းကန်ခြင်းမရှိသောကောင်မလေးကို ဆက်၍ဆွပေးရန်အတွက် စောက်ဖုတ်လေးကိုလီးနှင့်ထပ်ညှောင့်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ “သမီးခွင့်မပြုရင်လေးလေးမလိုးပါဘူး–ပေါင်ကြားလေးထဲကိုပဲလိုးမယ်နော်—-အထဲကိုမသွင်းဘူးလေ” “အန်တီယမင်းနဲ့မဖြစ်ရဘူးနော်” “မဖြစ်ပါဘူးသမီးရယ်–စိတ်ချ”

“အခန်းတံခါးကြီးကပွင့်နေတယ်” အခြေအနေကောင်းပြီဆိုတာရိပ်မိလိုက်သည်။ “ဘယ်သူမှမလာပါဘူး” အိမ်ဖော်တွေက သူတို့မခေါ်ပဲအပေါ်ထပ်ကိုလုံးဝတက်ခွင့်မရှိ။လွတ်လွတ်လပ်လပ်လိုးလို့ရသည်။ “အာ–ပိတ်လိုက်ပါ” ဇော်မြင့်အခန်းတံခါးပိတ်ကာ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ စပို့ရှပ်ကိုချွတ်လိုက်သည်။ တက်ခွပြီးအညှောင့်ခံခွင့်ပြုလိုက်မိသောပိုးအိလွင်က ဇော်မြင့်၏ရင်အုပ်နှင့် လက်မောင်းကြွက်သားတွေကိုကြည့်ရင်း ရင်ဖိုနေခိုက် ဇော်မြင့်က သူ့ခါးမှပုဆိုးကိုပါချွတ်ချလိုက်ရာ ခေါင်းတရမ်းရမ်းဖြစ်နေသော လီးချောင်းကြီးကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့်

ရင်ထဲမှာဒိန်းကနဲဖြစ်ပြီးနှုတ်ခမ်းအစုံကို လက်ဖျားလေးဖြင့်ပိတ်လိုက်မိသည်။ ဇော်မြင့်ကအိပ်ရာပေါ်တက်လာချေပြီ။သူမအသက်ရှူသံလေးတွေမြန်လာသည်။ဦးလေးက သူမကိုတက်ခွပြီး စောက်ဖုတ်လေးကိုလီးချောင်းကြီးနှင့် အထိုးခံရပေတော့မည်။အိပ်ရာပေါ်မှာ ကိုယ်လုံးတီးဖြင့်ပက်လက်လှန်ပေးထားသောပိုးအိလွင်၏ တပ်မက်ဖွယ်ရာကောင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွေးဖွေးလေးကို ရမ္မက်ထန်နေသောမျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပိုးအိလွင်၏ပေါင်နှစ်လုံးကိုကားလိုက်တော့သူမယောင်ရမ်းပြီး စောက်ဖုတ်လေးကို လက်ဖဝါးဖြင့်အုပ်လိုက်မိသည်။

ထိုအခါသူမလက်ဖမိုးလေးကို လီးထိပ်ကြီးက လာဖိသည်။လီးထိပ်မှာစို့နေသောအရည်ကြည်ပျစ်ချွဲချွဲလေးတွေက လက်ဖမိုးပေါ်ပေကုန်သည်။ထိုအခါ အို့ ကနဲအသံလေးထွက်လာပြီး လက်ဖမိုးလေးကိုအိပ်ရာခင်းဖြင့်သုတ်လိုက်ရာ အကာအကွယ်မဲ့သွားသောစောက်ဖုတ်လေးကိုလီးကလာထိသည်။သူမထိတ်လန့်စွာဖြင့် “လေးလေး–ဟို–မသွင်းနဲ့နော်လေးလေး” “မသွင်းပါဘူးသမီးရယ် –ပေါင်ကြားထဲကိုပဲလိုးမှာပါ လေးလေးလီးကိုသမီးပေါင်နဲ့ညှပ်ထားပေးနော်” သူမမျက်နှာလေးရဲသွားသော်လည်း ဘာမှမပြောပဲပေါင်နှစ်လုံးကိုအသာစေ့ပေးသည် ။

ပြည့်တင်းသောပေါင်သားအိအိနှစ်လုံးကြားမှာ လီးကအလိုက်သင့်ညပ်သွားပြီးစောက်ဖုတ်လေးအပေါ်ကိုလည်းအမြှောင်းလိုက်ဖိကပ်မိနေတော့ ကောင်မလေးခမျာကြက်သီးမွေးညှင်းလေးများပင်ထသွားရသည် ။စောက်ဖုတ်ထဲကအရည်ကြည်တွေ ယိုစိမ့်ကျလာတာကို လီးချောင်းကြီးမှာစိုသွား၍သိလိုက်သည်။ပင်ကိုယ်ကပင်ရမ္မက်ကြီးပြီး အထိအတွေ့မရှိဖူးသေးသောအစိမ်းသက်သက်အပျိုစင်လေးခမျာ ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်တယောက်က ကိုယ်လုံးတီးချွတ်ပြီးတက်ခွတာကိုခံရမှတော့ စိတ်မထပဲဘယ်နေလိမ့်မလဲ။

ပေါင်နှစ်လုံးကြားထဲမှာ ညပ်နေသောလီးချောင်းမာမာကြီး၏ပူနွေးသောအထိအတွေ့က သူမအဖို့ရင်ဖိုလှိုက်မောစေသည်လေ။ဇော်မြင့်ကအသာစညှောင့်သည်။ပေါင်တွင်းသားနုနုလေးတွေကိုသာမက စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းအိအိလေးကိုပါလီးနှင့်ပွတ်တိုက်ခံရသောအပျိုမလေးခမျာ တဟင်းဟင်းအသံတွေထွက်လာတော့သည်။ နို့တွေကိုပါထပ်စို့ပေးလိုက်ပြန်တော့ ခန္ဓာကိုယ်လေးကပါလူးလွန့်လာရသည်။ပွင့်ဟနေသောနှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးကိုစုပ်နမ်းလိုက်ချိန်မှာ သူမကပါအငမ်းမရပြန်လည်စုပ်လာတော့သည်။

နှုတ်ခမ်းချင်းအပြန်အလှန်မွတ်သိပ်စွာစုပ်နမ်းရင်း အတန်ကြာအောင်ညှောင့်ပေးလိုက်တော့ စောက်ဖုတ်ထဲမှအရည်တွေပို၍ရွှဲလာသည်။ပိုးအိလွင်ထံမှ တဟင်းဟင်း ငြီးသံလေးတွေလည်းပို၍စိပ်လာသည်။နှုတ်ခမ်းချင်းခွာကာနို့တွေကိုစို့ပြန်သည်။ အောက်ပိုင်းမှာညှောင့်ပေးနေတာကလည်းမရပ်။ အပျိုမလေးနေရခက်လှသည်။ ရင်ခွင်အောက်မှာလူးလွန့်နေသောကောင်မလေးကိုကြည့်ရင်းဗြူဟာ တမျိုးပြောင်းလိုက်ပြန်သည်။ နို့အုံဖွေးဖွေးလေးတွေကို အောက်ခြေမှပင့်၍ဆုပ်နယ်ရင်း နို့သီးခေါင်းရဲရဲလေးတွေကို လက်ညှိုးလက်မတို့ဖြင့်ညှပ်၍ချေပေးလိုက်တော့

“အိုဟိုဟို–အာ့ဟ–လေးလေးရယ်–အာ” ကောင်မလေးခမျာရင်ပတ်ကလေးပင်ကော့တက်လာရသည်။ သူ့ကိုလည်းအတင်းပြန်ဖက်ကာ သူမပေါင်နှစ်လုံးကြားရှိလီးချောင်းကြီးကိုလည်း ပေါင်သားတွေဖြင့်တအားဖိညှပ်လာသည်။ လိုးမယ်ဆိုလည်းငြင်းမည့်အနေအထားမရှိတော့။ ဖိုမအထိအတွေ့ကိုမကြုံဖူးသည့် မနူးမနပ်အပျိုမလေး ကာမစိတ်တွေထကြွလာပြီဆိုတာသူသိနေသော်လည်း မလိုးသေး။သူမကိုယ်တိုင်လိုလိုလားလားခွင့်ပြုသည် အထိဆွပေးပြီးမှ အားရပါးရတက်လိုးဖို့ကြံထားသည်။ ဒါမှသူ့အလွန်မဖြစ်မှာလေ။

“ကောင်းလိုက်တာပိုးအိရယ်–ပေါင်ကြားထဲကို လိုးရတာတောင်ဒီလောက်ကောင်းနေတာ အထဲကိုသွင်းပြီးတော့သာလိုးလိုက်ရရင် ဘယ်လောက်အရသာရှိလိုက်မလဲမသိဘူး–” “မြန်မြန်လုပ်ပါလေးလေးရယ်–သမီးမနေတတ်တော့ဘူး” “ဘာလို့မနေတတ်တာလဲ” “လေးလေးဟာကြီးက မာတောင်ပြီး လာလာပွတ်နေတာကိုး–ဟင့်–အ” “အဲဒါသမီးစောက်ဖုတ်လေးကိုလိုးချင်လို့ မာတောင်နေတာလေ” “အာ–မြန်မြန်လုပ်ပါဆို ဘာတွေပြောနေမှန်းမသိဘူး” “ပေါင်ကြားထဲကိုလိုးရတာဆိုတော့ ကြာတာပေါ့သမီးရဲ့–အထဲကိုသွင်းမှမြန်မြန်ပြီးမှာလေ”

“သွင်းလို့ရပါ့မလားလေးလေးရယ်–လေးလေးဟာကြီးက အကြီးကြီးဟာကို” “ရတာပေါ့သမီးရယ်” “မထူးတော့ပါဘူး–သွင်းချင်လည်း သွင်းလိုက်ပါတော့” သူလိုချင်သောစကားကိုရလေပြီ ကောင်မလေးကကြည်ဖြူစွာလိုးခွင့်ပြုနေပြီမို့ အချိန်မဆွဲတော့ပဲ ကောင်မလေး၏ခြေသလုံးသားလေးနှစ်ဖက်ကို ပုခုန်းပေါ်ထမ်းတင်လိုက်တော့ စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးက အောက်မှပြူးထွက်လာသည်။ တကယ်တမ်းအလိုးခံရတော့မယ်ဆိုတော့ ကောင်မလေးတကိုယ်လုံးတုန်ယင်လာသည်။အာသာဖြေတာတောင် စောက်စေ့ကိုပွတ်၍သာ အာသာဖြေဖူးသည်။

စောက်ဖုတ်ထဲကိုလက်တောင်မထည့်ခဲ့။ ထိုစောက်ဖုတ်လေးထဲကို လီးချောင်းတုတ်တုတ်ကြီးထိုးသွင်းပြီးအလိုးခံရတော့မည်ဆိုတော့ ကြောက်လည်းကြောက်သည်။သို့သော်အလိုးခံချင်စိတ်ကို သူမမထိန်းနိုင်တော့။ဇော်မြင့်က အရည်ရွှဲနေသောစောက်ဖုတ်လေးအပေါ်သို့ တံတွေးထပ်ထွေးချလိုက်ပြီး သူ့လီးကြီးကိုလည်း တံတွေးဆွတ်ကာ ပိုးအိလွင်၏ စောက်ဖုတ်အဝမှာတေ့ပြီးထိုးသွင်းလိုက်သည်။ “ဗြစ်ဗြစ်–အီး–ပြွတ်ပြွတ်ဗြစ်–အားအား–အမလေး နာတယ်လေးလေးရယ်–အ–ဖြေးဖြေးသွင်းပါအား” လီးဒစ်ဝင်ရုံသာရှိသေးသည်။

ကောင်မလေးမျက်ရည်ကျလာပြီ။နောက်ဆုတ်လို့တော့မဖြစ်။ ပထမဆုံးအချီမှာရအောင်လိုးနိုင်လျင် နောက်ထပ်လိုးလို့ရပြီ။အခုနေနောက်ဆုတ်ပေးလိုက်လျင် လီးအသွင်းခံရသည့်နာကျင်မှုကိုကြောက်လန့်ပြီး နောက်အလိုးခံတော့မှာမဟုတ်။ အတင်းထိုးသွင်း၍စောက်ဖုတ်လေးကွဲသွားလျင်လည်းပြဿနာတက်နိုင်သည်။ ဝင်နေသောဒစ်ကြီးကိုပြန်ချွတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးရှိမှန်တင်ခုံပေါ်မှ အုန်းဆီပုလင်းလေးကိုလှမ်းယူလိုက်သည်။လီးကျွတ်ထွက်သွားတော့ပိုးအိလွင်က သူမစောက်ဖုတ်လေးကိုလက်ကလေးနှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ထားပြီးဇော်မြင့်ကိုလိုက်ကြည့်နေသည်။

အုန်းဆီပုလင်းကိုင်ပြီးကုတင်ပေါ်ပြန်တက်လာတော့ “လေးလေး–အီးဟီးဟီး–သမီးကိုမလုပ်ပါနဲ့တော့လေးလေးရယ်–သမီးအရမ်းနာလို့ပါ–ဟီး” ကောင်မလေးကငိုယိုကာတောင်းပန်နေသော်လည်း “ဆီဆွတ်သွင်းရင် သမီးမနာတော့ဘူး စိတ်ချ–သမီးအရသာရှိအောင်လေးလေးလိုးပေးမယ်” သူမကိုဆီဆွတ်လိုးတော့မည်ဆိုတာရိပ်မိလိုက်သည်။ လီးပေါ်ကိုအုန်းဆီတွေလောင်းချကာ လီးတချောင်းလုံးနှံ့သွားအောင်လိမ်းလိုက်သည်။ မတ်ထောင်နေသောလီးချောင်းကြီးကအကြောတွေပြိုင်းပြိုင်းထနေပြီးခေါင်းတဆတ်ဆတ်ဖြစ်နေတာကိုကြည့်ကာ

ငါ့စောက်ဖုတ်ကိုလိုးမယ့်လီးကြီးပါလား ဟု တွေးမိလိုက်တော့ ကျောထဲကစိမ့်ကနဲဖြစ်သွားပြီး ကြက်သီးများပင်ထမိသည်။သူမပေါင်နှစ်လုံးကိုထောင်ကာ ဘေးသို့ကားလိုက်ပြီး စောက်ဖုတ်လေးပေါ်ကိုလည်းအုန်းဆီတွေလောင်းချသည်။သူမကြည့်လည်းမကြည့်ရဲ မျက်နှာလည်းမလွှဲနိုင်။လက်တဖက်ကအုန်းဆီလောင်းချရင်း လက်တဖက်က လီးကိုကိုင်ကာ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းတလျှောက်ပွတ်ဆွဲနေရာမှ စောက်ဖုတ်အဝလေးမှာစက်ဝိုင်းဝိုင်းသလို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဖိပွတ်လိုက်တော့ အလိုးခံရတော့မည့်ကောင်မလေးခမျာ ငိုတော့မလိုမျက်နှာလေးနှင့်

အင်ဟင်ဟင်–အင်ဟင်ဟင် ဟူသော ငိုသံလိုလို ငြီးသံလိုလိုအသံလေးထွက်လာသည် ။ဇော်မြင့်ကဆီဆွတ်တာကို ရပ်လိုက်ပြီးကောင်မလေး ၏ထောင်ထားသောပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာဆောင့်ကြောင့် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့လက်မှာပေနေသောအုန်းဆီတွေကို ချွတ်ထားသောပုဆိုးနှင့်သုတ်လိုက်ပြီး ကောင်မလေး၏စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားဖောင်းဖောင်းလေးတွေကိုပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်ဆွဲဖြဲကာ လီးထိပ်ကြီးတေ့လိုက်သည်။ “အဟင့်ဟင့်–လေးလေး–” အလိုးခံရတော့မည်ဟူသောအသိက အပျိုမလေး၏ တကိုယ်လုံးကိုရှိန်းကနဲဖြစ်သွားစေသည်။

လီးဒစ်ကြီးဗြစ်ကနဲဝင်လာသည်။ “အားဟား–လေ့လေ့” အသက်အောင့် အံကြိတ်ပြီးပြောလိုက်သံလေးက လေးလေး ဟုပင်မထွက်ပဲ လေ့လေ့ ဟုထွက်လာသည်။ဖင်ကိုတောင်ရအောင်လိုးလာသောဇော်မြင့်က စောက်ဖုတ်ဆီဆွတ်လိုးရတာကိုစာဖွဲ့မနေ။ ဒစ်မြုတ်နေပြီဖြစ်သောလီးကိုထပ်သွင်းသည်။ “ပြွတ်ပြွတ်–ဗြစ်ဗြစ်ဗြစ်” “အားအား–နာတယ်–အား” နာကျင်စွာအော်ရင်းကယောင်ကတမ်းနှင့်ပြန်တွန်းလိုက်သောလက်ကလေးက စောက်ဖုတ်ထဲမှာတစ်လစ်ကြီးဝင်နေသောလီးချောင်းကြီးကိုဆုပ်ကိုင်မိလျက်သား။

ပူနွေးမာတောင်နေသောလီးချောင်းကြီးကိုအမှတ်တမဲ့ကိုင်လိုက်မိသောအပျိုမလေးခမျာ သူမဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသောအရာသည် လီးချောင်းကြီးဆိုတာသိလိုက်သည်နှင့် ဓာတ်လိုက်ခံရသလိုတွန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပြန်လွှတ်လိုက်သည်။တဝက်ခန့်ဝင်နေသောလီးကြီးကိုအနည်းငယ်ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ လီးချောင်းကြီးပေါ်အုန်းဆီတွေမျှင်းမျှင်းလေးလောင်းချနေရင်း ဝင်နေသလောက်ကိုအသွင်းအထုတ်လုပ်ပေး လိုက်တော့ စောက်ဖုတ်အတွင်းသားတွေကိုပါ ဆီဆွတ်သလိုဖြစ်သွားသဖြင့်အဝင်အထွက်လွယ်ကူလာသည်။

ကျပ်သိပ်သောအထိအတွေ့ ကိုတော့နှစ်ဦးလုံးခံစားနေရသည်။တဖြေးဖြေးဖိဖိသွင်းရင်း လီးထိပ်ကအပျိုမြှေးကိုထောက်မိသည်။ပိုးအိလွင်လည်းတကိုယ်လုံးချွေးတွေပြန်နေပြီး တအီးအီးတအားအားအဆက်မပြတ်ငြီးငြူနေရသည်။ ယခင်ကစိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သောလီးအသွင်းခံခြင်းကိစ္စကို ယခုတော့လက်တွေ့ကြုံရချေပြီ။ပထမဆုံးလီးအသွင်းခံရလျင်နာကျင်မည်ဆိုတာ တခြားမိန်းကလေးတွေလို သူမလည်းသိခဲ့သည်။သွင်းမယ့်လီးကသေးသေးကွေးကွေးလည်းမဟုတ်။ အခုတော့ဆီဆွတ်သွင်းရင်း တစ်ဝက်ကျော်ကျော်ဝင်နေချေပြီ။

ဇော်မြင့်က ပိုးအိလွင်ကိုယ်လုံးအိအိလေးပေါ်မှောက်ချကာ နှုတ်ခမ်းအစုံကိုအတင်းဖိကပ်စုပ်ရင်း အောက်ပိုင်းမှလီးကိုအရှိန်ယူပြီးဆောင့်သွင်းပစ်လိုက်သည်။ “ဗြစ်ဗြစ်ဗြစ် –ဖောက်–ဒုတ်—အီး–အုအု–ဝူး” လီး တဆုံးဝင်အောင်ဆောင့်သွင်းခံလိုက်ရသောပိုးအိလွင်ခမျာ မချိမဆန့်နာကျင်မှုစွာအော်လိုက်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းအစုပ်ခံထားရသဖြင့် အော်သံကပီပီပြင်ပြင်မထွက်။ အပျိုစင်စောက်ဖုတ်လေးထဲသို့ ကြီးထွားရှည်လျားသည့်လီးချောင်းကြီးဖြင့်ဆောင့်သွင်း ခံလိုက်ရသောပိုးအိလွင်ခမျာ မချိမဆန့်နာကျင်မှုနှင့်အတူ နားထဲမှာဗြစ်ဗြစ်ဗြစ်ဗြစ်ဟူသောအသံကြားလိုက်ရပြီး

လီးထိပ်ကသားအိမ်ကိုဒုတ်ကနဲလာဆောင့်သဖြင့် အောင့်သွားသောဝေဒနာကိုပါခံစားလိုက်ရသည်။ ဘယ်လီးမှအသွင်းမခံဖူးသေးသောစောက်ဖုတ်လေးမှာ လီးချောင်းတုတ်တုတ်ကြီးထိုးသွင်းခံထားရသဖြင့် ပြည့်သိပ်တင်းကျပ်ကာ ကွဲထွက်မတတ်ဖြစ်နေသည်။ရုတ်တရက်မို့အသက်ပင်မရှူနိုင်ပဲ တအင်းအင်းဖြစ်ကာ အသံထွက်ငြီးငြူလိုက်ရလျင်အနာသက်သာမလားဟူသော မသိစိတ်ကြောင့် နှုတ်ခမ်းလေးအစုံကိုလွတ်လိုလွတ်ငြားရုန်းနေသော်လည်း ဇော်မြင့်ကချက်ချင်းလွှတ်မပေးသေးပဲ အသံမမြည် မြည်အောင် လေးငါးချက်ခန့်တပြွတ်ပြွတ်စုပ်လိုက်ပြီးမှလွှတ်ပေးလိုက်သည်။

“အား–အမလေး–လေးလေးရယ်–အရမ်းနာတယ်–ကွဲပြဲကုန်ပြီလားမသိဘူး–အဟင့်ဟင့်–အမလေးလေး–အား–ရှီး–ကျွတ်ကျွတ်” “မကွဲပါဘူးသမီးရယ်–သမီးစောက်ဖုတ်လေးကကျဉ်းနေလို့ပါ” “လေးလေးဟာကြီးကကြီးတာကိုးလို့–ဟင့်ဟင့်–နည်းနည်းပါးပါးမညှာဘူး–အား” “အခုလီးတဆုံးဝင်သွားပြီလေ–သမီးနောက်ထပ်မနာတော့ပါဘူး” “အမလေး–ဒါ့ထက်ထပ်နာရင်လည်းသေဖို့ပဲရှိတော့တယ်” စကားပြောကာ အာရုံလွှဲရင်း နားရွက်လေးကိုနမ်းလိုက် လည်ပင်းလေးကိုနမ်းလိုက် နို့အုံကိုဖွဖွဆုပ်နယ်ကာ

နို့သီးခေါင်းလေးကိုချေပေးလိုက်ဖြင့် ဆက်လုပ်ပေးလိုက်တော့ သူမအနာသက်သာသလိုဖြစ်လာသည်။ စောက်ဖုတ်ထဲကိုလီးထိုးသွင်းခံရသောပထမဆုံးအတွေ့အကြုံမှာ သူမအတွက် မေ့နိုင်မည်မထင်တော့။သက်သာလာသည်ဆိုသော်လည်း နာတော့နာနေဆဲ။တင်းကျပ်တစ်ဆို့နေသည့် အတွက်လည်း နေရခက်နေသည်။ထိုအခိုက်မှာ ဇော်မြင့်က လီးကိုအသာပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ သက်သာသလိုလိုဖြစ်သွားခိုက် ဒစ်ဖျားလောက်အရောက်မှာ ပြန်ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်သည်။သူမ အိ ကနဲအသံလေးထွက်သွားစဉ် လီးကတဝက်လောက်မှာရပ်ပြီးပြန်ဆွဲထုတ်သွားပြန်သည်။

ထို့နောက်ပြန်ဝင်လာပြန်သည်။အခုမှအလိုးခံဖူးသောအပျိုမလေးခမျာ သူမစောက်ဖုတ်ကို ချော့လိုးလိုးနေမှန်းမရိပ်မိ။ဆီဆွတ်အလိုးခံရတာမို့ လီးအဝင်အထွက်လေးငါးခါလောက်လုပ်လိုက်တော့ ဆီတွေ အရည်ကြည်တွေ နှင့်အတူ ပါကင်အဖွင့်ခံရမှုကြောင့်အပျိုမြှေးပေါက်သွားသဖြင့်စောက်ဖုတ်ထဲ မှထွက်လာသောသွေးတွေကလည်း လီးအဝင်အထွက်ချောမွေ့စေရန်ကူညီပေးသလိုဖြစ်နေသည် ။လေးလေးဇော်မြင့်သည် သူမစောက်ဖုတ်ကိုလိုးရင်း လီးကိုမသိမသာပိုပိုသွင်းနေတာကို သူမရိပ်မိစပြုလာသည် ။

နူးညံ့အိစက်ကျဉ်းမြောင်းသောစောက်ဖုတ်အတွင်းသားလေးများကို ပူနွေးမာကြောသောလီးချောင်းကြီးကပွတ်တိုက်နေမှုသည် ဘယ်လိုပါဟုပြောမပြတတ်သော အရသာကိုပေးစွမ်းနေမှန်းလည်းသိလာသည်။ အလိုးခံရသောအရသာကိုသိလာသောအပျိုမလေးမှာ သူမကိုတက်လိုးနေသောလေးလေးဇော်မြင့်ကို အလိုလိုဖက်လိုက်မိသည်။ထိုအခိုက်မှာလီးကတဆုံးဝင်လာသည်။ “အီး–အအ” “နာလို့လားသမီး” “အင်း–နာတယ် –ဒါပေမဲ့လုပ်ပါ ရပါတယ် အား” တူမဖြစ်သူ၏ရမ္မက်စိတ်ကို ဇော်မြင့်အံ့သြသွားရသည်။

နာကျင်မှုကိုကြိတ်မှိတ်ခံရင်း ဆက်လုပ်ခိုင်းသောမိန်းကလေးအချို့ကိုကြုံဖူးသည်လေ။ “နာတော့နာတယ် –ဒါပေမဲ့ နာမှအားရတယ်” ဟူသောမိန်းကလေးတွေကို အားမနာစတမ်း မညှာမတာလိုးပစ်ခဲ့ဖူးသည်။ဇော်မြင့်ကလည်း ထိုမိန်းကလေးမျိုးကိုကြိုက်သည်။လိုးနေရင်းအရှိန်တက်လာပြီး အားရပါးရဆောင့်နေချိန်မှာ လူးလှိမ့်အော်ငြီးရင်း ဖြေးဖြေးလုပ်ဖို့ပြောလာလျင် လိုးရတာ ဖီလင်အောက်သည်ဟုထင်သည်။ဇော်မြင့်ကတော့ ညှာရိုးထုံးစံမရှိ။နာကျင်မှုကြောင့် ဘယ်လောက်ပင်ထွန့်ထွန့်လူးနေပါစေ စိတ်ရှိလက်ရှိလိုးပစ်သည်ချည်း။

နာမှအားရတယ်ဆိုသောမိန်းကလေးမျိုးကျတော့ သူ့လီးချောင်းကြီးနှင့်အသားကုန်အဆောင့်ခံရလျင် အော်သည် ငိုသည် သို့သော် အလိုးကြမ်းတာကိုမတား။အဲ့ဒါမျိုးကိုသူအလွန်ကြိုက်သည်။ယခုတွေ့ရပြန်ချေပြီ။ “အဲ့ဒါဆို လေးလေးဆောင့်မယ်နော်” “ဟုတ်–လေးလေး” “မခံနိုင်ရင်ပြောနော်” သူမခေါင်းလေးညိတ်ပြသည်။မျက်နှာလေးကတော့ ရှုံ့မဲ့နေလျက်။ ဇော်မြင့်က ပိုးအိလွင်၏ပုခုန်းလေးနှစ်ဘက်ကို ချိုင်းအောက်မှလက်လျှို၍တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ တချက်ချင်းစ၍ဆောင့်သည်။ ဆောင့်ချက်တိုင်းက သားအိမ်ကိုထိသဖြင့် ပိုးအိလွင်အင့်ကနဲ အင့်ကနဲဖြစ်နေသည်။

လေအေးစက်ဖွင့်ထားသော်လည်း သူမနဖူးဆံစပ်နှင့်နှာသီးဖျားလေးမှာ ချွေးလေးတွေစို့နေသည်။ဖွံ့ထွားတောင့်တင်းပြီးချောမောလှပသလောက် နုအိဝင်းမွတ်နေသောခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် အပျိုစင်ကို ပါကင်ဖွင့်လိုးနေရင်း ရမ္မက်ထန်လာတော့ ဇော်မြင့်ဆောင့်ချက်တွေပို၍စိပ်လာသည်။ပို၍လည်းအားပါလာသည်။အလိုးခံနေရသောပိုးအိလွင်ခမျာ နာလည်းနာ ကောင်းလည်းကောင်း နာတာကပိုတာလား ကောင်းတာကပိုတာလားမခွဲခြားနိုင်တော့ ။စောက်ဖုတ်ထဲကအရည်တွေပိုရွှဲလာသလို မျက်ရည်တွေလည်းပြန်ကျလာသည်။နာသည်။။

ကောင်းတာကလည်း ကောင်းလွန်းလှသည်။ဆောင့်ချက်တွေပိုကြမ်းလာတော့ “အား–အား–လေးလေး–အ–သေပါပြီလေးလေးရယ် အဟင့်ဟင့်–အင့်အင့်အင့် အာ့–အင့် အားအားအား အမလေး–အီး -” “မခံနိုင်ရင်ပြောနော်သမီး” ဇော်မြင့်က ထပ်ပြောသော်လည်း ပြင်းထန်လွန်းသောဆောင့်လိုးချက်တွေကို အလူးအလဲခံနေရသော ပိုးအိလွင်ခမျာပြန်ပင်မပြောနိုင်။ထိုအခါ ဇော်မြင့်က သူမခံနိုင်သည်ဟုတွေးကာ မညှာမတာဆောင့်ဆောင့်လိုးလေတော့ရာ ပို၍လည်းနာ ပို၍လည်း ကောင်းလာပြီးတွန့်လိမ်ကော့ပျံကာ ပထမဆုံးအချီပြီးသွားလေတော့သည်။

သူမစောက်ဖုတ်ကိုဆောင့်ဆောင့်လိုးနေသောလီးချောင်းကြီးကို စောက်ဖုတ်ကြွက်သားများဖြင့်ညှစ်ရင်း “အအကောင်းလိုက်တာလေးလေးရယ်–အား” ကော့တက်လာသော နို့နှစ်လုံးကိုစုံကိုင်ဖျစ်ညှစ်ရင်း အဆက်မပြတ်စိတ်ရှိလက်ရှိဆောင့်ဆောင့်လိုးရင်း စောက်ဖုတ်အသစ်စက်စက်ကလေးထဲသို့ သုက်ရည်များပန်းထည့်လိုက်လေတော့သည်။ ပြီးပါပြီ။

မလွှတ်တမ်းဆွဲ

ည… အားလုံးတိတ်ဆိတ်၍နေသည်။ ခင်ဖုဏ်းသည်မျက်လုံးကြောင်၍နေ၏။ အိပ်မရသော်အကြောင်းအရင်းကလည်း ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား…… ကိုယ့်အပေါ်မှာလည်း တာဝန်တစ်ခုရှိနေပြီကော….. သေချာပါသည်….. သို.သော် ထိုတာဝန်သည် လူသိရှင်ကြားမဖြစ်စကောင်းသောတာဝန်…. အစ်မတော် စောကလျာ ပေးအပ်ထားသောအထူးတာဝန်ဟုဆိုရမည်။ ခင်ဖုဏ်းသည်စင်စစ် ကျေးတောသူမလေးသာဖြစ်၏။ အားလုံးကို ခင်ဖုဏ်းကြောက်ပါသည်၊ လေးစားရပါသည်၊ ထိုင်ဆိုထိုင်၊ ထဆိုထရသောခင်ဖုဏ်းဖြစ်ပါသည်။

မည်သို.ဖြစ်စေကာမူ ခင်ဖုဏ်းတစ်ယောက် မိမိဘဝကိုမိမိကျေနပ်ပါသည်။ ခင်ဖုဏ်း၏ရုပ်ရည်ကား တောနှင့်မတန်လေသောကြောင့်လားမသိ၊ သို.တည်းမဟုတ် နန်းထိုက်လေသောကြောင့်လေလားမသိ၊ မမျှော်မှန်းရဲသော ရွှေနန်းတော်အရပ်ဆီသို.ရောက်ခဲ.ရပါပြီ။ဒူ..ဒူ..ဒူ..ဒူ တစ်ချက်ခြင်းတီးခတ်လိုက်သော ရွှေဗဟိုရ်စည် သံကိုနားစွင့်မိတော့ (၁၀) ချက်တောင်တီးပြီကော…….. ခင်ဖုဏ်းသည်အိပ်ရာမှ လူးလဲထကာတံခါးကိုအသာဖွင့်၍ထွက်ခဲ့၏။ ယခုတလော နိူင်ငံတော်ပြည်အရေးကလည်း ကောင်းလှသည်မဟုတ်…..

ဘဝရှင်မင်းတြားကြီး၏ ကျန်းမာရေးကလည်းမကောင်း….. အစွမ်းထက်သောတောကြောင်တို.ကလည်း ပုန်ကန်ထြွသည်မျှအထိတော့ခင်ဖုဏ်းသိထား၏ြ ွ သို.သော် သည်ကိစ္စ ခင်ဖုဏ်းနှင့်မဆိုင်ပါ။ ခင်ဖုဏ်းအနေနှင့် သည်ရွှေနန်းတော်ကြီးအတွင်းမှာ ကိုယ့်ကိုချီးမြှင့်မြှောက်စားသူတို. အငြိုညင်မခံရဖို.သာဖြစ်သည်။ ခင်ဖုဏ်းသည် အမှောင်ကိုတိုးလျှက် မမ၏အဆောင်တော်သို. တရွေ.ရွေ.ချဉ်းကပ်ခဲ.၏။ ထိုစဉ်….. ခင်ဖုဏ်းကိုယ်အား သန်မာသောလက်ချောင်းများ၏ဆုပ်ကိုင်သိမ်းပိုက်ခြင်းကိုခံလိုက်ရ၏။

မင်း…..ဘယ်သူလဲ……. ထိုသူက ခင်ဖုဏ်း၏ရင်ဝသို. ဓါးမြှောင်ကိုရင်ဝသို.ချိန်ရွယ်ရင်းမေးလိုက်၏။ ခင်ဖုဏ်း ရင်ထိတ်လိုက်သည်မှာ အသားများပင်တုန်လို…. အသံထွက်ဖို.ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေး…… ပြော…မင်းဘယ်သူလဲ….. ထိုသူက နေရာရွှေ.၍ ထပ်မံဖြစ်ညှစ်လိုက်သောအခါ ခင်ဖုဏ်း၏ ရွှေရင်အစုံကိုဖိမိလျက်သားဖြစ်သွားရသည်။ ထိုသူ၏လက်အစုံသည် ခင်ဖုဏ်းထံမှ ရုတ်ချည်းဖယ်ခွါသွားပြီးနောက် လရောင်မှိန်မှိန်၌ ခင်ဖုဏ်းမျက်နှာကို အနီးကပ်ကြည့်ရင်း…. ဟင်…လုံမပျိုပါလား…. မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ….

ညအချိန်မတော်ကြီးထွက်လာပုံထောက်တော့ မင်းသူလျှိုလား…. ထိုကဲ.သို.မေးပြီးနောက် ခင်ဖုဏ်းဆီမှအဖြေမရသဖြင့် ခင်ဖုဏ်း၏ကိုယ်ကို ခါးမှပိုင်နိူင်စွာမကာ မလှမ်းမကမ်းရှိပန်းရုံအောက်သို.ခွေားလေ၏။ တစ်ဆက်တည်းပင် ခင်ဖုဏ်း၏ကိုယ်လုံးအနှံ.၌ လက်နက် (သို.မဟုတ်) စာချွန်တော် ပါ မပါ ရှာဖွေလေ၏။ သူ၏လက်များသည် ကြမ်းတမ်းပြီး နွေးထွေးနေသည်ဟု ခင်ဖုဏ်းထင်၏။ အထူးသဖြင့် ခင်ဖုဏ်း၏ ရွှေရင်နှစ်မွှာ၊ တင်ပါးအကွဲနှစ်ခုအကြားအထိစေ့စေ့ပေါက်ပေါက်ရှာ၏။ အာဂရဲမက်ပါတကား……..

ယခုအချိန်ထိ ခင်ဖုဏ်းစကားတစ်ခွန်းမှမဆိုရဲသေး….. သူကလည်းထပ်တလဲလဲ မေးနေ၏။ခင်ဖုဏ်းသာအမှန်ကိုထွက်ဆိုလျှင် မိမိသာမက မမစောကလျာ၏ ဂုဏ်ရည်တော်ကိုထိခိုက်မည်မဟုတ်ပါလော…. ရဲမက်ဆီမှသေရည်နံ.ကို စိတ်ညစ်ညူးဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ခင်ဖုဏ်းရနေ၏။ သူသတ်လျှင်လည်း သေလိုက်ရုံပ… ခင်ဖုဏ်း ထိုသို.ပင်ခံယူထား၏။ သို.သော်ရဲမက်သည် ခင်ဖုဏ်း၏ ရင်လွှမ်းကိုယ်ဝတ်ကို သာ ဓဗျိဓကနဲ ဆောင့်ဆွဲလိုက်၏။ စုတ်ပြဲသွားသော ရင်လွှမ်းအဝတ်ကလည်း ညဝတ်အပါးစားပေမို. သူ.လက်ထဲ၌ နုကာ၊အိကာ နေမည်ပ…….

ခင်ဖုဏ်းစကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုလေသည်ကို စိတ်မရှည်ပြီထင့် ခင်ဖုဏ်း၏ကိုယ်ကို ကိုင်လှုပ်လျှက်သား တသွင်သွင်မေးရင်းမှ ရင်ဝတ်အလွှမ်းကို ထပ်မံဆုတ်ဆွဲခြင်းကိုခံလိုက်ရ၏။ အတွင်းခံရင်စည်းသဘက်ကို မဝတ်ခဲ့သည်မို. ဝိုင်းစက်အိမို.နေသော ခင်ဖုဏ်း၏ရင်သားနှစ်ဖက်မှ ဗလာကျင်းခဲ.ရပြီတည်း…. တာဝန်သည် တာဝန်သာဖြစ်သည်။ ယခုကိစ္စ်သည်ကား သွေးသားကိစ္စ်… ရဲမက်သည် ခင်ဖုဏ်း၏ရွှေရင်အစုံကို နယ်ကာ လှိမ့်ကာဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေ၏။ ခင်ဖုဏ်းအနည်းငယ်အကြောက်ပြေသွားသည်… ယနေ.ညအဖို.တော့ ခင်ဖုဏ်းမသေနိူင်သေး….

ရဲမက်သည်ကား အာခေါင်တွေခြောက်ကာ ရင်ပူလာဟန်ရှိ၏။ တစစဖြင့် အသက်ရှုသံမှာလည်း မြန်လာ၏။ အပေါင်းအသင်းတို.၏ ဇွတ်တရွတ်တိုက်တွန်းမှုဖြင့် သောက်သုံးမိသည့် ယစ်ရွှေရည်ကလည်းတန်ခိုးပြလာပြီထင့် ရင်ခွင်တွင်းသို.ရောက်နေသော မိန်းကလေးကို အဓ္ဓ်မပင်ပွေ.ဖက်လိုက်ကာ သူမ၏ရင်သားအစုံကို လူးလှိမ့်ဆုတ်နယ်ပေးနေ၏၊ သေချာသည်ကား လုံမငယ်သည် အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းခံခြင်းပြုမည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် လျှို.ဝှက်ချက်တစ်ခုဖြင့် ဤနေရာသို. ရောက်ခွဲသည်မှာသေချာ၏။

ကင်းတာဝန်ကျရဲမက်တို.သည်လည်းသေရည်လွန်ကာ အိပ်မောကျကုန်ကြပေပြီ။ ဤပန်းရုံအောက်၌ မိမိနှင့်သူမနှစ်ဦးတည်းသာ…ရဲမက်သည် ပစ္စ်က္ခ်အခြေအနေကို ကျေနပ်သွားကာ စနေတစ်ခိုင်ကို ပါးစပ်ဖြင့်ငုံလိုက်ရင်း လက်တစ်ဖက်က သူငယ်မ ခါးတစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခါးစည်းအဝတ်ကိုဖြေလျော့လိုက်ရာ သူငယ်မ၏အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးဗလာကျင်းသွား၏။ အို…မောင်ကြီး….. ပထမဦးဆုံးထွက်လာသော စကားသံဖြစ်၏။

ရဲမက်က ခင်ဖုဏ်းတစ်ကိုယ်လုံးစွေ.ကနဲပွေ.ချီကာ ပန်းရုံ၏တစ်ဖက်ရှိ တန်းလျားခုံတန်းဆီသို.သွား၏။ သူ.ကိုယ်ထက်၌ ခင်ဖုဏ်းအား သူငယ်ပွေ. ပွေ.ကာ အငမ်းမရနမ်းရှိုက်လေတော့သည်။ ရဲမက်ကနမ်းလျှက်သားပင် သူမ၏ အိစက်သွယ်ပျောင်းသော ဆင်စွယ်ပမာ ပေါင်လုံးအစုံကို စုန်ချည်ဆန်ချည် ရွရွလေးပွတ်သပ်နေပြန်သည်…. ခင်ဖုဏ်း ယားလှပါတယ်မောင်ကြီး……… စိတ်ထဲမှာသာ မြည်တမ်းတမိ၏…… သူ.လက်ကြမ်းကြမ်းကြီးတွေက ခင်ဖုဏ်းပေါင်ရင်းခွဆုံမှာအဆုံးသတ်သွား၏။

ခင်ဖုဏ်းပေါင်နှစ်လုံးကိုတင်းတင်းစေ့ထားပါသော်လည်း ရဲမက်ကသူ၏လက်ဝါးစောင်းကို သံလျက်ပမာပြုပြီး ထိုးခွဲနေ၏။ ထို.နောက်တွင်ကား မသိမသာ တစတစ ကွာဟသွားသော ခင်ဖုဏ်း၏ပေါင်ရင်ခွဆုံကို မွမွကလေးပွတ်သပ်နေပြန်၏။ ခင်ဖုဏ်း၏ အိစက်တင်းကားလှသော တင်သားကြီးနှစ်ခုလည်း ဘယ်ညာ လူးရပါသည်။ ရဲမက်သည် ခင်ဖုဏ်း၏ အပျိုစင်ရတနာ လေးကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့်ခပ်သွက်သွက် ကလိလိုက်ရာ စိုစွတ်သောအရည်ကြည်တို.ရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့် လက်နှစ်ဆစ်စာမျှအတွင်းသို.ဝင်သွားလေ၏။

ယားလှပါတယ်ရှင်… လွှတ်ပါမောင်ကြီးရယ်…. ရဲမက်သည်ကား ဘာကိုမှဂရုပြူဟန်မပြပါ… ခင်ဖုဏ်း၏စုတ်ပြဲသွားသော အပေါ်ဝတ်ကို ခပ်မြန်မြန်ဆွဲချလိုက်ကာ ခင်ဖုဏ်းကို ခုံရှည်ပေါ်အလျားလိုက်ချလိုက်၏။ ထို.နောက်သူ၏အဝတ်ကို ပင့်လှန်ကာချွတ်လိုက်သည်ကို လရောင်မှောင်မှောင်အောက်၌မြင်လိုက်ရ၏။ ရဲမက်သည် ခင်ဖုဏ်း၏ကိုယ်ကို လက်နောက်ပြစ်ပြီးထောက်ထားသောပုံစံသို.ဖြစ်အောင်ပြုပြ င်လိုက်၏။ ခင်ဖုဏ်း၏ ဒူးနှစ်ဖက်သည် အမောဖြေနေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးပမာ ကွေးကွေးလေးထောက်လျှက်အနေအထားဖြစ်ကာ..

တန်းလျှားခုံကအတန်ငယ်မြင့်လေသည်မို. သူကခါးကိုင်းပြီး ခင်ဖုဏ်းအနောက်တည့်တည့်က ရပ်လေသောအခါ သူ၏ယောင်္ကျားတန်ဆာနှင့် ခင်ဖုဏ်း၏ ရတနာရွှေစင်ကလေး တည့်တည့်ကြီးရင်ဆိုင်တွေ.ကြပြီပကော… မြန်ဆန်သွက်လက်လှသည့် ရဲမက်ပါတကားဟု ခင်ဖုဏ်းတွေးနေစဉ်မှာပင် ရဲမက်က ခင်ဖုဏ်း၏ပေါင်ရင်းကို စိတ်ကြိုက်ထိတွေ.ပွတ်သပ်ကာ သူ၏ထိပ်ဖူးနှင့် သူမ၏ ခပ်နုနုရတနာပန်းပွင့်အဝကို အတည့်ချိန်ကာ သွတ်သွင်းလိုက်၏။လက်သုံးဆစ်ခန်. စွိ ကနဲဝင်သွားသည်ဟု ခင်ဖုဏ်းစိတ်ထဲကသိလိုက်၏။

အာ.လာ.လာ. အမေ့.. နှစ်မငယ် နာကျင်သွားစ….. ရဲမက်ကမေး၏။ ခင်ဖုဏ်းပြန်မဖြေနိူင်ပါ အင့်.အင်း.အ..အ… ဟုုကြိတ်၍သာငြီးတွားနေမိ၏။ သူ၏ထိပ်ဖူးကိုဆက်၍မသွင်းသေးသမို.သာ တော်တော့သည်။ နို.မဟုတ်ပါက ခင်ဖုဏ်းပန်းပွင့်လေးကွဲသွားမည်ထင်၏။ ရဲမက် ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်ပြီး ထိပ်ဖူးကိုအသာလေးနှုတ်လိုက်၏။ တစ်ဖန်ရှေ.သို.ဆက်ပြီးသွင်းပြန်ပါ၏။ စောစောကထက်ပိုပြီးဝင်သွားသော်လည်း သူ.ဟာကြီးက အကုန်ဝင်သေးဟန်မတူပါ။ အင်း….ဟင်းဟင်…ကျွတ်ကျွတ်….မယ်မယ်ဖုရား… ဟုငြီးမိ၏။

သိပ်နာနေသလား နှစ်မငယ်…..ဟုဆိုကာ ရဲမက်က တစ်ကျော့ပြန် နောက်ဆုတ်ပေးရှာပါသည်။ ပြလွတ် ဟုအသံမြည်ကာ သူ.ပစ္စ်ည်းကြီး ကျွတ်ထွက်သွားသည်မို. ခင်ဖုဏ်းရင်ထဲ ဟာတာတာ ဖြစ်ကာကျန်ခဲ.ရ၏။ နှစ်မကဖိုသတ္တ် ဝါနဲ.အတွေ.မရှိခဲ.သေးဘူးထင်ပါ့…. နာနေမှာပေါ့… ကိုင်း လာ လာ….ဟုဆိုကာ ခင်ဖုဏ်းအားပွေ.ချီလျက် အနီးရှိမြက်ခင်းပေါ်သို့ အသာအယာချလိုက်လေ၏။ တစ်ဖန် ရဲမက်သည် သူ၏ခါးဝတ်ပုဆိုးကိုဖြန်.ခင်း၍ ခင်ဖုဏ်းအားလှဲသိပ်လိုက်လေသည်။ ခင်ဖုဏ်းပက်လက်အနေအထားဖြစ်သွားသောအခါ

ဒူးနှစ်ဖက်အားထောင်စေ၍ပေါင်နှစ်လုံးကြားသို.ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ပြီးနောက် ရဲမက်သည် ခင်ဖုဏ်း၏နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာအား စုတ်နမ်းလိုက်လေသည်။ ရင်ထဲလှိုက်ကနဲဖိုသွားကာ ခင်ဖုဏ်း၏ကိလေသာစိတ်တို.ပိုမိုပွင့်လန်းလာသလိုခံစားလိုက်ရ၏။ ရဲမက်သည် ခင်ဖုဏ်း၏ ဂုတ်သား၊ ရင်သားနှစ်မွှာ၊ ဝမ်းဗိုက်ပြင်သားတို.ကိုဆက်တိုက်ဆိုသလို လျှာဖြင့်ကလိပြီးသူ၏မေတ္တာ်ကိုပြလေ၏။ တစ်ဖန်ဆက်ပြီး ခင်ဖုဏ်း၏ ဆီးစပ်ကိုလျှာဖြင့်ကလိသော်ကား….. အို….မဟုတ်တာ….မောင်ကြီးဘုန်းလျော့ကုန်ပါ့မယ်… ဟု ခင်ဖုဏ်းဆိုလေသော် တဟဲဟဲ ဖြင့်

ရွှေဘော်တော်ကျသွားကာ ခင်ဖုဏ်း၏ပေါင်နှစ်လုံးကို အနည်းငယ်ဟဖြဲလျက် သူ.ထိပ်ဖူးဖြင့် ပေါင်ရင်းဆုံရှိ လိုဏ်ခေါင်းဝသို. ဒုတိယအကြိမ် အောင်းရန်ကြံလေပြန်သည်။ နွေးထွေးနူးညံ့သောအတွေ.က ခွဆုံတွင် ဟိုထိဒီထိဖြင့် ခင်ဖုဏ်းခမျာ ယားကျိယားကျိဖြစ်ရပြန်သည်။ သူ.ထိပ်ဖူးက ခင်ဖုဏ်းကိုချော်၍ချော်၍ထိနေ၏၊ သူသိပ်မူးနေလို.လား မသိတတ်ပြီ…ခင်ဖုဏ်းကလက်ဖြင့် သူ.ထိပ်ဖူးကို ဖတ်ကနဲရှာဖွေဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ဝတ်မှုံအစု တည်ရာ နှုတ်ခမ်းသားအဝနှင့် တေ့ဆိုင်ပေးလိုက်သောအခါ ဓပြွတ်ဓ ကနဲတစ်ချက်အသံပေးပြီး ဂမူးရှုးထိုးဝင်သွားပါတော့သည်။

အား ဟ…..အင်းအင်း…ဟင်း ရဲမက်သည် သည်တစ်ခါတော့ဖြင့် ညှာတော့ဟန် မပြတော့ပါ၊ သူ.ထိပ်ဖူးကလည်း ခပ်သွက်သွက်ပင် သွင်းခြင်း၊နှုတ်ခြင်း အမှုကိုဆက်ကာဆက်ကာပြုမူနေတော့သည်။ အချက်ပေါင်း ၂၀ ပင်ကျော်သွာပြီထင်၏… ခင်ဖုဏ်း၏တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်သည် မြက်ခင်းထူထူအတွင်းသို. အိကာအိကာ နှင့်ဝင်သွားလေ၏။ နှစ်မငယ်…မောင်ကြီးအရင်းကပ်သည်အထိမြှုပ်လိုက်တော့မယ်နော်… ရော..ခက်ချေပြီ…မဆုံးသေးဘူးလား…. ခင်ဖုဏ်းစိတ်ထဲမှ မေးနေမိ၏။ သူက ခင်ဖုဏ်းအထဲရောက်နေသမျှတန်ဆာကို မျှင်းမျှင်းလေးဆွဲထုတ်ကာ

မျှင်းမျှင်းလေးပင်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။ ထိုသို. သုံးလေးကြိမ်လုပ်ပြီးသော် အဝသို.တိုင်အောင်ဆွဲနှုတ်ကာ ခေတ္တ်မျှနားနေလိုက်၏။ ထို.နောက် ခင်ဖုဏ်း၏ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်မိလောက်သည်အထိ အားရပါးရ ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ.ထိပ်ဖူးကို မြှားတစ်စင်းပြစ်လိုက်သည့်အလား အားကုန်စိုက်ကာနှစ်လိုက်ပါတော့သည်။ ခင်ဖုဏ်း၏ အုံအရင်းနှင့်သူ့အုံအရင်းတို.ခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်မိသည့်အချိန်တွင် ရင်ထဲအောင့်သွားကာ မီးပွင့်မတတ်ဖြစ်သွားရချေပြီ။ မယ်မယ်ဖုရား… ဟု ဒုတိယအကြိမ်မြည်တမ်းရပြန်၏။

သူကား အဆုံးတိုင်ဝင်သွားသောမျှားတံကို တစ်ဖန်နှုတ်ကာ တစ်ဖန်စိုက်သည်… တစ်ဖန်စိုက်ကာ တစ်ဖန်နှုတ်သည်။မောင်ကြီး..မောင်ကြီး… ခင်ဖုဏ်းအင်မတန်မှ နှစ်ခြိုက်ရပါသရှင်… ခပ်သွက်သွက်လေးပြုတော်မူပါ မောင်ကြီးရှင့်… အား..ရှီး…ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်…. ကာမဇော အဟုန်ဖြင့် အားမာန်ပါပါ သံဝါသ ပြုနေသော ရဲမက်တစ်ယောက် ကာမမူး၊ သေရည်မူးနေသည့်ကြားမှပင် ဆတ်ကနဲဖြစ်သွား၏။ ခင်ဖုဏ်း ဆိုပါတကား… ခင်ဖုဏ်း…ခင်ဖုဏ်း…ဟုတ်ပါစ မှန်ပါတယ်…မောင်ကြီး… ထိပ်ထားရဲ.အပျိုတော် ခင်ဖုဏ်းလား နှစ်မငယ်….. ဟုတ်ပါတယ်ရှင်….

ခင်ဖုဏ်း အနေခက်လှပါသရှင်…. ခပ်သွက်သွက်ကလေးသာပြုတော်မူပါ… ဟင်း…အား အား…ကျွတ် ကျွတ်….. ကောင်းလှပါသည် မောင်ကြီးရှင်…. ခင်ဖုဏ်းသည် အသံတုန်တုန်ယင်ယင်လေးဖြင့်တောင်းဆိုမိနေ၏။ မရှက်နိူင်တော့ပါ။ ခင်ဖုဏ်း ရင်ထဲမှာ မီးတောက်နေပြီ… ဗလောင်ဆူကာ နေပြီမဟုတ်ပါလော…ရဲမက်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိပ်ထား၏အပျိုတော် ခင်ဖုဏ်းကို ဖဿဖြင့်လွန်ကြူးခွင့်ရသည့်အတွက် စောစောကထက် နှစ်ဆတိုးပျော်မြူးကာ ခင်ဖုဏ်း၏အိထွေး မို.ဖေါင်းသော ရွှေရင်နှစ်မွှာကို ခပ်တင်းတင်းဆွဲကာဖြင့် အားကုန်သွန်ပြီးလှုပ်ရှားလေတော့သည်။

ခင်ဖုဏ်းကလည်း မိုးမမြင် လေမမြင်၊ ရဲမက်ကလည်း ကြယ်မမြင် လမမြင်၊ နှစ်ဦးစလုံး ကိလေသာအမှောင်ဖုံးလွှမ်းကာ ဘာကိုမှအမှုမထားနိူင်တော့ဘဲ မေထုန်သံဝါသ အမှုကိုအဆုံးစွန်အရည်လျှံသည်အထိ တဝကြီးစားသုံးလိုက်ကြလေသည်။ ခင်ဖုဏ်း သည်သူမအပေါ်တွင် မှေးနေသောကိုယ်လုံးကြီးကိုတွန်းရွှေ.ပါသော်လည်း မရွေ.သဖြင့် ကိုယ်ကိုကြွပါအုန်းရျင့်… ခင်ဖုဏ်း ပင်ပန်းနွမ်းလျလို.ပါ ခဏကြွပါဦးရျင့်… ထိုသို.ဆိုလိုက်မှ ခင်ဖုဏ်း၏ကိုယ်ထက်မှဘေးသို.လှဲချလိုက်လေသည်။ မောင်ကြီးပင်ပန်းသွားပြီထင်ပါ့…. မောင်ကြီးရဲ.အမည်ကို အခွင့်ရရင်သိချင်ပါတယ်…

ဗလမင်းထင်…ဟု ရဲမက်ကဆိုလိုက်လေသည်။ ထို.နောက် ဗလမင်းထင်ကအပျိုတော် ခင်ဖုဏ်းကို ပွေ.ထူကာ ပန်းစင်အောက်ရှိ ခုံတန်းပေါ် ခေါ် သွားလေသည်။ သူမ၏စုတ်ပြဲသွားသော အပေါ်ဝတ်ကို ပြန်ဝတ်ပေးပါသော်လည်း ရင်သားနှစ်မွှာကို မလုံခြုံစေတော့ပါ။နှစ်မငယ်…အရှက်သည်းနေပြီလား… ဟုတ်ပါတယ် မောင်ကြီး… နို. အောက်ဝတ်စကဘယ်မှာပါလိမ့်…. ရှာတွေ.သောအခါ ခင်ဖုဏ်းကို မတ်တပ်ရပ်စေလျက် သူကိုယ်တိုင်ဝတ်ပေးမည်ပြု၏။ မှောင်နေသောည၌ပင် ခင်ဖုဏ်း၏ ဆင်စွယ်ရောင်ပမာ ဖြူအုအု ပေါင်းနှစ်လုံးကား ထွေးထွေးအိအိကြီးထင်နေ၏။

သူက အဝတ်ကိုပြစ်ချပြန်ကာ ခင်ဖုဏ်းကိုပွေ.ပိုက်လိုက်၏။ နှစ်ဦးစလုံးအောက်ပိုင်းဗလာကျင်းလျက်သာရှိနေသေး၏။ သူ၏ထိပ်ဖူးကား တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ ခင်ဖုဏ်း၏ပေါင်ရင်းကို ထိကာနေချေပြီ…ခက်ချေပြီကော…. ခင်ဖုဏ်း၏ ပေါင်တံတစ်လျောက်တွင် နှစ်ဦးသားအပျော်ကြူးပြီးအံထွက်ခဲ့သော အရည်တို. ပေပွလျက်ရှိနေသေးလျက်ပင်။ သူက ခင်ဖုဏ်းကို ဖွဖွနမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ပြီးသော်အိအိမို.မို. ဖြင့် ကားကားစွင့်ရှိလှသော တင်ပါးနှစ်ဖက်ကိုဖြစ်ညှစ်ဆုပ်နယ်ကာ စိတ်ဆန္ဒ်မကုန်သေးကြောင်းပြသနေပါသည်။

ခင်ဖုဏ်း စိတ်တွေပြန်လည်နိူးကြား လာရပြီကောရှင်..တဏှာမီးလျှံက ပြန်လည်ထကြွလာချေပြီ။ ခင်ဖုဏ်းကို ပြန်ခွင့်ပြုပါတော့…ဟု ဆိုလိုက်ရသော်လည်း အမှန်မတော့ သူပြုသမျှကိုနုချင်ပါသေးသည်။ အိမ်း….ဟုတ်ပါသကော်….မောင်ကြီးမတရားကျနေပြီ….သို.ပေမဲ့လည်း မပြန်ခင်လေး တစ်ကြိမ်လောက်တော့ လွန်ချင်ပါသေးသည်နှမငယ်… မောင်ကြီးစိတ်တော်မကုန်သေးရင်လည်း ခပ်သွက်သွက်ကလေးသာ လွန်လိုက်ပါတော့… နှစ်မတော်မှာ အချိန်ကိုငဲ့ရသူမို.ပါ….. ခင်ဖုဏ်းပြောပြောဆိုဆို ဗလမင်းထင် ၏လိင်တံထိပ်ဖူးဝကိုကိုယ်တိုင်ကိုင်ကာ

သူမ၏ပန်းငုံအဖူးဝနှင့် တေ့ဆိုင်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဗလမင်းထင်၏ထိပ်ဖူးကား ခင်ဖုဏ်း၏ကိုယ်တွင်းသို. အရှိန်ဖြင့်ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားပြန်ချေပြီ။ ခင်ဖုဏ်း၏ကိုယ်လုံးလေးသည် ဗလ၏အားပါ လှသော်ပြုချက်ကြောင့် ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ တုန်ကာနေလေတော့သည်။ အတန်ကြာမျှ မတ်တတ်ရပ်ကာ သံဝါသ ပြုနေကြသော်လည်း ဗလမင်းထင် ကားအဆုံးမသတ်နိူင်သေး… ထို.ကြောင့်ပင် ဗလမင်းထင်သည် ခင်ဖုဏ်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် ကျောပေးအနေအထားဖြစ်အောင်ပြုလိုက်လေသည်။

ခင်ဖုဏ်း ကခါးကိုညွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ဖြိုးအိသောဖင်အိုးကြီး နှစ်လုံးမှာမို.ခုန်းကာတက်လာလေသည်။ဗလသည် ဝင်းမွှတ်နေသော ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှ ပြူမို.နုအက်နေသော အရည်ရွှမ်းရွှမ်းပန်းဖူးထဲသို. ထိပ်ဖူးကို အားကုန်ထိုးပြီး နှစ်မြှုပ်လိုက်လေတော့သည်။ ပြီးသော် ခင်ဖုဏ်း၏သွယ်နုသော ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဖြစ်ညှစ်ဆုပ်ကိုင်ပြီး အညှာတာမဲ.စွာထင်တိုင်းပြုပါလေတော့သည်။ ခင်ဖုဏ်းလည်းအတိုင်းထက်အလွန် ခံစားနေရပါသည်။ သို.ပေမဲ. ခင်ဖုဏ်းပြောမပြနိူင်လောက်အောင် ကျေနပ်ကာနေ၏။ စိတ်ထဲမှာ တင်းတိမ်ရောင့်ရဲ၍ မရနိူင်လောက်အောင်ဖြစ်ရပြန်ချေပြီ။

မောင်ကြီး၏လုပ်ဆောင်ချက်များကား အပြီးတိုင်ပြုမူတော့မည့်အလား မနားတမ်းပင်အားပါလှချေ၏၊ လျင်မြန်လွန်းလှချေ၏။ ခင်ဖုဏ်း ဒုတိယအကြိမ်မြောက် သိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲ လေဟာနယ်ထဲသို.မျောပါသွားသလိုခံစားလိုက်ရပြီးနောက် မောင်ကြီးသည်လည်းနွေးထွေးလှသော်ဝတ်ရည်တို.ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်လေရာ ခင်ဖုဏ်းလည်း နောက်တစ်ကြိမ်သောက်သုံးလိုက်ရပြန်လေသည်။ အီဆိမ့်ချိုမြိန်လှပါသည် မောင်ကြီးရှင့်…. ဟုခင်ဖုဏ်းစိတ်တွင်းမှမြည်တမ်းနေမိတော့သည်၊ ပြီးပါပြီ ။

အနွေးထွေးဆုံးသောအိပ်မက်

ဇော်ရဲတယောက် ချောင်းသားကမ်းခြေမှာ ၁၀ ရက်လောက်အပြတ်ကဲလိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းများကို စာဖတ်သူများ အီသွားနိုင်သဖြင့် မပြောတော့ပါ။ မမချိုတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးသည်ပုံမှန်အတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး မမချိုရန်ကုန်မှ မပြောင်းမချင်း ဇော်ရဲနှင့် တပတ်တခါလောက်တော့ ကဲဖြစ်ခဲ့သည်။ မမချိုနှင့် ပတ်သက်ပြီး စစ်တပ်ဂုဏ်သရေရှိအသိုင်းအဝိုင်းမှ မမကြီးများနှင့်လည်း ကြုံရင်ကြုံသလို ထပ်မံပြီး ကဲဖြစ်သည်များကိုလည်း ပြောပြပါဦးမည်။ သို့သော် ဇော်ရဲတယောက် လူပျိုရည်ပျက်ရသည့်အကြောင်းကိုမူကား ချစ်သောစာဖတ်သူများ သိချင်ပြီးဖြစ်လောက်နေသဖြင့် ယခု တင်ပြလိုက်ရပါသည်။

ဇော်ရဲတယောက် မိဘပိုက်ဆံဖြင့် ၁၀ တန်းကျောင်းသားဘဝတွင် တေပေခဲ့သောကြောင့် စာမေးပွဲမကျသော်လည်း သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ အမှတ်မကောင်းသဖြင့် ရိုးရိုးမေဂျာအမှတ်ကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံခြားသို့ အလုပ်သွားလုပ်ရန်သာ ရည်ရွယ်ပြီး အဝေးသင်တက္ကသိုလ်ကိုသာ တက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်ထိ မိန်းမအတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိသေး။ တနှစ်တတန်း မှန်မှန်အောင်ခဲ့သောကြောင့် ၁၀ တန်းအောင်ချိန်တွင် ၁၆ နှစ် ကျော်ကာစပင်ရှိသေးသည်။ ယခုကဲ့သို့လည်း ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်းမဖြစ်သေး။

ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်နှင့် အတော်အကြည့်ရဆိုးသည်။ လတ်သောအသားအရေသည် အနည်းငယ်ညိုသယောင်ထင်ရသည်။ သူငယ်ချင်းများ ခေါ်တိုင်းအ အပြင်ထွက်လည်သဖြင့် နေလောင်ထားသော အသားအရေများကို မိဘများက အဖိုးတန်အသားအလှဆီများဖြင့် အိမ်ရောက်တိုင်း လိမ်းပေးရသည်။ သို့သော် မည်မျှပင် ခန္ဓာက သေးသွယ်နေစေကာမူ သူ၏ ဖွားဖက်တော်ကြီးကတော့ အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ကြီးမားနေသည်မှာ သူနှင့် အနီးဆုံးပေါင်းသင်းနေသော သူငယ်ချင်းများ အသိပင်ဖြစ်ပါတော့သည်။

အရွယ်က ကလေးဘဝကျော်ပြီဖြစ်သဖြင့် လူပျိုစိတ်များဝင်နေသော်လည်း မိဘက အရိပ်တကြည့်ကြည့်ရှိနေတတ်သောကြောင့် အခြားလိုလေသေးမရှိသည်များကို တောင့်တပူဆာရဲသော်လည်း မိန်းမကိစ္စကိုတော့ သူမစမ်းသပ်ရဲ။ သူငယ်ချင်းများတိုက်တွန်းမှုဖြင့် စမ်းသပ်လိုစိတ်ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းကြောင်းကြောင့် လွဲချော်ခဲ့ပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ရေမရောသေးသည့် လူပျိုစစ်စစ်ဘဝကို ဇော်ရဲတယောက် ထိုအချိန်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပါသည်။သို့သော် …. သို့သော် …. တက္ကသိုလ်မတက်ရသေးခင် ကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း သူငယ်ချင်းများနှင့် အချိန်ဖြုန်းနေစဉ်အတွင်း ဇော်ရဲလူပျိုရည်ပျက်ဖို့ရာ အကြောင်းက ဖန်လာပါတော့သည်။

ဇော်ရဲမိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးတမျှခင်သော ( ) မြို့နယ်မှ ဗိုလ်မှူးအောင်ခိုင်နှင့် သူ၏ ချစ်ဇနီး ဒေါ်နီနီကျော်တို့ ရန်ကုန်သို့ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ရောက်သောအခါ သူတို့အိမ်တွင် တည်းပါသည်။ ဒေါ်နီနီကျော်က ညင်သာသိမ်မွေ့သော အပြောအဆိုအနေအထိုင်ဖြင့် လှပသန့်ရှင်းသပ်ယပ်စွာ နေထိုင်တတ်သည်။ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုတွေကလည်း မင်းကတော်စိုးကတော်လိုမျိုး ဝတ်စားဆင်ယင်တတ်သည်။ အသက်က ၄၀ ကျော်ကာစပင်ရှိဦးမည်။ သို့သော် ချမ်းသာစွာနေထိုင်ရသူတွေ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း အရွယ်တင်နုပျိုသည်။

အသက် ၂၈ နှစ်ဟုပြောပါက မည်သူမဆိုယုံကြည်မည်ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကလည်း အသက်အရွယ်ကြောင့် ခါးတွင် အဆီအနည်းငယ်ရှိနေသည်မှအပ ရင်သားထွားထွား၊ တင်သားကားကားဖြင့် လုံးကြီးပေါက်လှ ရွှေဘိုမင်းကြိုက်ပုံစံဖြစ်သည်။ ဇော်ရဲကို တူသားတယောက်လို လင်မယားနှစ်ယောက်လုံးက အထူးပင်ချစ်ခင်ကြသည်။ ရောက်သည့်နေ့ကပင် ဇော်ရဲဝတ်ဖို့ဆိုပြီး ဝယ်ပေးသော်အဝတ်အစားတွေက နည်းနည်းနောနောမဟုတ်။ ဇော်အဖေရောအမေရောကပင် တောင်းပန်ယူကြရသည်။

ယောက်ျားလုပ်သူဗိုလ်မှူးကြီးက စစ်ရုံးသို့ တာဝန်ဖြင့် တနေကုန်သွားနေရချိန်တွင် ဒေါ်နီနီကျော်က ဇော်ရဲတို့အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လူကုံထံတွေသာနေနိုင်သည့် ရပ်ကွက်မို့ ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်လွန်းသည်။ ဇော်ရဲအဖေကလည်း ရုံးသွား၊ အမေကလည်း ဗိုလ်ချုပ်ဈေးသွားဖြင့် အိမ်တွင် ကားဒရိုင်ဘာ ကိုအောင်ဖေတို့ လင်မယား၊ ဇော်ရဲနှင့် ဒေါ်နီနီကျော်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အိမ်တွင် ဧည့်သည်ရောက်နေသဖြင့် အပြင်သို့ မထွက်ရန် မိဘများကပြောထားသောကြောင့် ဒေါ်နီနီကျော်၏ အဖော်အဖြစ် ဇော်ရဲတယောက်နေပေးရသည်။

ထိုအချိန်က အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျှင် ဇော်ရဲတယောက် ကလေးစိတ်သာသာပင်ရှိနေပါသေးသည်။ တနေ့ မိခင်ဖြစ်သူ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးအသွားကိုလိုက်ပို့ရင်း ဒေါ်နီနီကျော်က ဗိုလ်ချုပ်ဈေးထဲရှိ မိခင်ဆိုင်နှင့် သိပ်မဝေးသော အထည်ဆိုင်တခုသို့ ခေါ်သွားပြီး ဇော်ရဲအား ဂျင်းဘောင်းဘီများ ဝယ်ပေးပြန်သည်။ ပြီးနောက် မိခင်အားထားခဲ့ပြီး အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း ဗိုလ်မှူးကြီးကလည်း ဇော်ရဲတို့အိမ်သို့ အိမ်ပြန်မလာဘဲ စစ်ရုံးမှ အရာရှိရိပ်သာတွင်သာ နေထိုင်လေ့ရှိသည်။ အိမ်သို့ပြန်ရောက်သော် … သားရေ …. အန်တီတို့ဝယ်ခဲ့တဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီလေးတွေ ပြန်ဝတ်ပြပါဦး၊

ကိုယ့်တူ လူချောကို ထပ်ကြည့်ရဦးမယ် ဇော်ရဲက ရှက်ရွံ့သောအမူအယာဖြင့် ဟုတ်ကဲ့လုပ်လိုက်ရသည်။ ဇော်ရဲတခုသတိထားမိလိုက်သည်ကတော့ ဒေါ်နီနီကျော် ခိုင်းသမျှကို အညှို့ခံထားရသည်ပမာ လိုက်လုပ်နေရခြင်းပင်။ ဇော်ရဲက အခန်းထဲသွားပြီးဝတ်မည်ဆိုတော့ … အောင်မလေး ကိုယ့်အန်တီကိုရှက်နေပြန်ပြီ၊ အန်တီရှေ့မှာ ဝတ်စမ်းပါ ကလေးပဲ၊ ဘယ်သူမှရှိတာလဲမဟုတ်ဘဲနဲ့ သို့သော် ဇော်ရဲတယောက် မဝတ်ရဲပါချေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် အန်တီနီနီကျော်ကို ယနေ့မှထူးထူးခြားခြားဂရုစိုက်ပြီး ကြည့်မိခဲ့၍ အန်တီနီနီကျော်၏ အိစက်လှပသော တင်သားစိုင်ကြီးများသည် သူ့စိတ်အား တမျိုးတဖုံ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည် မဟုတ်လော။

မှန်ပါသည်။ အန်တီနီနီကျော်၏ တင်သားစိုင်ကြီးများကြောင့် အမျိုးအမည်မသိသော ဝေဒနာကို ဇော်ရဲတယောက် စတင်ခံစားနေရသဖြင့် သူ့ပေါင်ကြားတွင်းမှ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ထွားကြိုင်းသန်မာစပြုနေပြီဖြစ်သော လီးကြီးက အောက်ခံဘောင်းဘီအား ရုန်းထွက်နေစပြုနေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် အန်တီနီနီကျော်ကလည်း မရပါချေ။ ကဲပါသားရယ် လိမ္မာပါတယ်။ အန်တီက ကိုယ့်တူလေး မင်းသားလို လှစေချင်လို့ ဝယ်ပေးတာကို။ အန်တီကျေနပ်အောင်ဝတ်ပြမှပေါ့။ ကိုယ့်အန်တီကိုရှက်နေသေးတယ် ဟု ပြောလည်းပြော ချွတ်လည်းချွတ်လိုက်လေသည်။

ပုဆိုကျွတ်သွားသောအခါ အောက်ခံဘောင်းဘီအောက်မှ ရုန်းကန်ရင်း အန်တီနီနီကျော်၏ မျက်ဝန်အစုံ ပြူးကျယ်သွားလောက်အောင်ပင် ဇော်ရဲ၏ လီးကြီးက ကြိုဆိုလိုက်ပါသည်။အိုး …. သားက ကလေးမှ မဟုတ်တာပဲ။ လူကြီးဖြစ်နေပြီ။ ဒါ့ကြောင့်ရှက်နေတာကိုး ဟု ပြောဆိုကာဖြင့် ဇော်ရဲလီးကြီးကို အန်တီနီနီကျော်က မသိမသာ ကိုင်ကြည့်လိုက်ပါတော့သည်။ အား ပါးပါး …. သားဟာက နည်းတာကြီးမှ မဟုတ်ဘဲကွယ်။ မင်းအန်ကယ်တောင် သေးသေးလေးရယ်။ အန်တီပွင့်ပွင့်လင်းမေးမယ်နော်။ သား မိန်းမတွေနဲ့ အိပ်ဖူးလား ဟင့်အင်း ….. ဟု ဇော်ရဲကပြောဆိုလိုက်သည်။

ဇော်ရဲ၏ အခန်းထဲတွင်တော့ အန်တီနီနီကျော်နှင့် ဇော်ရဲ (၂) ဦးထဲသာ၊ ကျောင်းတွင် အပြာစာအုပ်များ၊ သူငယ်ချင်းများနှင့်ကြည့်ဖူးသော အပြာကားများတွင် ဖိုမ လိင်ဆက်ဆံပုံများ တွေ့ဖူးသော်လည်း ရည်းစားတယောက်မှမထားဘူးသေးသော ဇော်ရဲအဖို့ အခန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးတဦးနှင့် နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ကြုံရသည်တွင်တော့ ဇော်ရဲတယောက် ကြက်သီးမွှေးညင်းတွေထကာလာပြီး ရင်တွေအရမ်းခုန်နေသည်။ ဒါဟာ အချစ်ဆိုတာများလား ……. ဇော်ရဲမေးခွန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ်ထုတ်နေမိပြန်သည်။ အန်တီနီနီကျော်ကတော့ ရင်စေ့အင်္ကျီလေးကို ခွတ်လိုက်သည်။

ကြီးမားလှပသော နို့အုံဖွေးဖွေးကြီးက ဘရာစီယာ ကိုကျော်ကာ လျှံထွက်နေသည်ဟုထင်ရသည်။ မေမေတို့ ဖေဖေတို့သိရင်တော့ မလွယ်ဘူးထင်တယ်အန်တီ။ သားကြောက်တယ် သားရယ် အန်တီကရော သိအောင်လုပ်ပါ့မလား။ မင်းမေမေတို့ မသိစေရပါဘူး။ အန်တီခိုင်းတာပဲလုပ်ပေးဟုဆိုကာ ဇော်ရဲလီးကြီးအား အောက်ခံဘောင်းဘီအပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတော့သည်။ ထို့နောက် ဇော်ရဲကို ခုတင်ပေါ်သို့ အသာတွန်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ ထမီကို ချွတ်ချလိုက်ပါသည်။ လှပသော ပန်းနုရောင်အောက်ခံဘောင်းဘီက အန်တီနီနီကျော်၏ အသားစိုင်များကို တင်းကြပ်စွာ တုပ်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါသည်။

ထိုအောက်ခံဘောင်းဘီလေးကို အန်တီနီနီကျော်ချွတ်ချလိုက်ချိန်တွင်တော့ ဇော်ရဲတယောက် ကမ္ဘာကြီးတခုလုံးနှင့် အဆက်ပြတ်သွားသည့်အလား လောကကြီးကို ခေတ္တမေ့သွားပါတော့သည်။ နီရဲမို့ဖောင်းနေသော အန်တီနီနီကျော်၏စောက်ဖုတ်လေးက သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအရှင်လတ်လတ်မြင်ဖူးသော စောက်ဖုတ်လေးအဖြစ် တသက်မမေ့နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရပါတော့သည်။အန်တီနီနီကျော့်စောက်ဖုတ်လေးကို မြင်တွေ့လိုက်သည်နှင့် ဇော်မျိုးတယောက် ကမ္ဘာကြီး အိုးထိမ်းစက်ပမာ ခြားခြာလည်သွားသည်ဟု ထင်မိတော့သည်။

စောက်ဖုတ်တခုလုံး အမွှေးအမျှင်များ ကင်းစင်အောင် ရိတ်ထားပြီး စောက်ဖုတ်အုံတခုလုံးက နီရဲ မို့ဖောင်းနေသည်။ ဇော်ရဲတယောက် ကလေးဘဝက ကျွတ်ခါစ၊ လူပျိုဘဝစတုန်းပင်ရှိသေးသည်။ ယခုကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်ကို နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ကြုံတွေ့ရသောအခါ ရင်တွေအရမ်းခုန်လာသည် အာခေါင်တွေ ခြောက်သွေ့လာသည်။ တသက်လုံး လက်းမွှေးမီးမလောင် ခြေမွှေးမီးမလောင် နေခဲ့ရသော သူဌေးသမီးဘဝ၊ တက္ကသိုလ်မှ မဟာတန်းတက်နေရင်း အိမ်မှပေးစားသော ဗိုလ်ကြီးအောင်ခိုင်နှင့် ယူတုန်းက သူမအသက်က ၂၀ ကျော်ခါစပင်ရှိသေးသည်။

မဝတဥက္ကဌကတော်ဆိုတော့ အရာရာကို ဖြစ်စေနိုင်သူဟုထင်မိသည်။ သို့သော် သူလိုချင်သော အချစ်မျိုးကိုကား ဒေါ်နီနီကျော် တယောက် မရရှိခဲ့ပါ။ အဆိုပါလိုချင်တပ်မက်သည့် အချစ်သည်ကား ရမ္မက်တွေနှင့် လှိုက်ဖိုမောပြီး ပင်လယ်ပြင်က လှိုင်းလုံးကြီးများစီးရသည့် အချစ်မျိုးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဗိုလ်ကြီးအောင်ခိုင်မှ ဗိုလ်မှူးကြီးအောင်ခိုင်ဖြစ်သည်အထိ ဒေါ်နီနီကျော် အပေါ် အေးစက်သည့်ရေခဲတုံးလို အချစ်မျိုးကိုသာ ပေးဆပ်ခဲ့သည်။ မဝတဥက္ကဌကတော်ဆိုတော့ သိက္ခာကြီးများ တနင့်တပိုးနှင့် ဟန်ဆောင်နေရသည်။

အမျိုးသမီးရေးရာမှာလည်း မြို့နယ်တခုလုံး၏ အကြီးအကဲဖြစ်ပြန်သဖြင့် သူမ၏ လွတ်လပ်ခွင့်များ ဆိတ်သုဉ်းနေခဲ့သည်။ ယခုတော့ သူမအတွက် လိုချင်တောင့်တနေသော အချစ်အိုအေစစ်ကလေးကို သားအရွယ် ကောင်းလေးငယ်ငယ်လေးဆီမှ ရမည်ကိုသိသဖြင့် ဆယ်ကျော်သက်တယောက်လို ရင်တွေဘာတွေ ပြန်ခုန်နေပြန်သည်။ ရင်ခုန်ရုံသာမက ရင်ပါဖိုသွားရသည်ကတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်ပါသည်။ သူလိုချင်သောအချစ်ကိုပေးမည့် ကောင်းလေးငယ်ငယ်လေးဆီမှလည်း မတန်တဆ အရွယ်နှင့်မလိုက် ကြီးမားထွားကြိုင်းသော လီးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်ဖြစ်ပါသည်။

အန်တီနီနီကျော်တယောက် ရင်ခုန်ခြင်း ရင်ဖိုခြင်းများကို ခေတ္တမေ့လျော့ကာထားပြီး ထိုသတ္တဝါကြီးအား မည်သို့ လိမ္မာယဉ်ကျေးလာအောင် သွန်သင်ရမည်ကို အကြံထုတ်ရင်း ဇော်ရဲအား ခုတင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တွန်းချလိုက်ပါတော့သည်။ အိစက်ညက်ညောနေသော မွေ့ယာ၏ အထိအတွေ့က သာမန်နေ့များက လဲလျောင်းအိပ်စက်ရသည်နှင့်မတူ အတော်ပင်ထူးခြားနေသည်ဟု ဇော်ရဲထင်မိသည်။ကြက်သီးမွှေးညင်းများပင် ထနေမိသည်။ အန်တီနီကျော်တယောက်ကတော့ ဇော်ရဲလီးကြီးကိုကိုင်ကာ ပွတ်သပ်နေပါသည်။

အန်တီနီကျော်ကိုကြည့်ရသည်မှ မြွေအလပ္ပာယ်ဆရာမလေးတဦးနှင့်ပင်တူနေပါသည်။ သူမ၏ ဖြူနုဝင်းဝါနေသော လက်ချောင်းမို့မို့ကလေးများကြားမှ ဇော်ရဲ၏ လီးကြီးက ပြင်းထန်စွာထောင်မတ်လာနေပြီဖြစ်ပါသည်။ သားရေ … ဒါရှက်စရာမဟုတ်ဘူးနော်၊ သားနဲ့အန်တီကြားမှာ ဘာတွေမှမရှိတော့ဘူး။ နောင်တချိန် သား မိန်းမတွေနဲ့ နေရင် အတွေ့အကြုံမစိမ်းရအောင် အန်တီလုပ်ပေးနေတာ။ နောက်ပြီးကျရင် သားဇိမ်ကျသွားလိမ့်မယ် ဇော်ရဲကတော့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း ရင်ခုန်ခြင်းများစွာဖြင့် အချစ်၏အရသာကို စတင်ခံစားစပြုနေပြီဖြစ်ပါသည်။

အန်တီနီကျော်က ဇော်ရဲ၏ လီးကြီးအား လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးရာမှ သူမ၏ နီရဲဖူးကြွနေသော နှုတ်ခမ်းအစုံဖြင့် စုပ်လိုက်ပါသည်။ အိုး … သား လီးကြီးက အန်တီ့ပါးစပ်နဲ့တောင် မဆံ့ဘူးကွယ်၊ အားပါး ပါး ကြီးလိုက်တာကြီး ဟုပြောဆိုပြီး လီးဒစ်ပိုင်းဝင်အောင် စုပ်ယူလိုက်ပါသည်။ အား …. သား တမျိုးကြီးပဲ အန်တီနီကျော်ရယ်၊ မလုပ်ပါနဲ့ ဇော်ရဲထံမှ ညည်းညူသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ၁၅ နှစ်သားခန့်မှစပြီး ဂွင်းထုဖူးသဖြင့် လီးအပေါ်ယံအရေခွံကျွတ်ကာ လူကြီးတယောက်လိုဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း အန်တီနီကျော်၏စုပ်ချက်ကို ဇော်ရဲတယောက် မခံနိုင်သေးပါ။

အန်တီနီကျော်ကလည်း အတော်ပင် ကျွမ်းကျင်ပါးနပ်သူတယောက်ဖြစ်ပါသည်။ လီးကိုစုပ်ပြီး ပြန်ထုတ်သောအခါ လျှာဖျားဖြင့် လီးထိပ်ကို သပ်ကာ ထုတ်ပေးပါသည်။ ထိုကဲ့သို့ အကြိမ် ၄၀ ခန့်မျှ ဆက်တိုက်စုပ်လိုက် ထုတ် လုပ်ပေးသောအခါတွင်တော့ ဇော်ရဲမျက်လုံးများမှေးစင်းကာ အန်တီနီကျော်၏ ပခုံးသား အိအိဖောင်းဖောင်လေးများကိုကိုင်းရင်း စည်းစိမ်တွေ့လာပါသည်။ ဇော်ရဲ လီးထိပ်မှလည်း ကာမရှေ့ပြေးအရည်ကြည်များ စိမ့်ယိုထွက်စပြုလာပါပြီ။ ထိုအရည်များကို အန်တီနီကျော်တယောက် ထွေးမထုတ်ပစ်ခဲ့ပါ။

ဇော်ရဲတယောက် ကာမအရသာကို စတင်မြည်းစမ်းရင်းမှ စတင်နှစ်သက်လာပါတော့သည်။ထိုအချိန်တွင် အန်တီနီကျော် စောက်ဖုတ်ကလေးထဲမှနေ၍ ကာမအရည်ကြည်များ စိမ့်ထွက်စပြုနေပြီဖြစ်ပါသည်။ ၁၅ မိနစ်ခန့်မျှ ဇော်ရဲ၏ လီးကြီးကို စုပ်ပေးပြီး အန်တီနီကျော်တစ်ယာက် ဇော်ရဲအပေါ်မှ ခွထိုင်ခြင်းကို ပြုလုပ်ပါတော့သည်။ ဇော်ရဲနောက်ကျောကို ခေါင်းအုံးများနှင့် မှီ၍ ထိုင်ထားစေသည်။ ထို့နောက် ထောင်မတ်နေသည့် ဇော်ရဲ လီးကြီးအား တံတွေးထပ်ဆွတ်ပြီး သူမ၏ လှပဖောင်းမို့နေသော စောက်ဖုတ်နီနီရဲရဲလေးထဲသို့ သွင်းလိုက်ပါသည်။

သို့သော် …. အောင်မလေး … ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် …. ကြီးလိုက်တာသားရယ်၊ အန်တီ့အဖုတ်လေးတော့ ကွဲတော့မှာပဲ ဇော်ရဲတယောက် နားမလည်ပါ။ သူသိသည်ကတော့ အန်တီနီကျော့်စောက်ဖုတ်ထဲသို့ သူ့လီးကြီး ဝင်သွားကာ မည်ကဲ့သို့သော အရသာမျိုးဖြစ်မည်နည်းဟူသောမေးခွန်းပင်ဖြစ်ပါသည်။ အန်တီနီကျော်၏ လှပဝိုင်းစက်စွင့်ကားသော ဖင်သားဖွေးဖွေးကြီးများကလည်း ဇော်ရဲ၏ ကာမဆိပ်ကို ပိုတက်သည်ထက်တက်စေရန် နှိုးဆော်ပြန်ပါသည်။ အန်တီနီကျော်နောက်တကြိမ်ထပ်ကြိုးစားပြန်ပါသည်။

ယခုတကြိမ်တွင်တော့ အန်တီနီကျော်သည် ဇော်ရဲလီကြီးတွင်သာမက သူမ၏ စောက်ဖုတ်လေးတွင်လည်း တံတွေးများ စိုရွှဲနေအောင် သုတ်လိမ်းလိုက်ပါသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဖင်သားဖွေးဖွေးကြီးများကို အနည်းငယ်ပိုဖြဲလိုကပြီး ဇော်ရဲလီးပေါ်သို့ ဆောင်ချလိုက်သောအခါ …. အား …… ဇော်ရဲရော အန်တီနီကျော်ရော ၂ ဦးစလုံး၏ အော်သံထွက်သွားပါသည်။ နာတယ် အန်တီနီကျော်ရယ် …. သား နာတယ် ကောင်းသွားမှာပါသားရယ်။ ခဏလေးတော့ သည်းခံနော်သား။ အန်တီလဲ အရမ်းနာနေတာပဲကွယ်။

သားလီးကြီးကကြီးတာကိုးသားရဲ့ အန်တီနီကျော်ရော သားရော ကွဲသွားနိုင်လားဟင် အန်တီတံတွေးဆွတ်ထားပါတယ်သားရဲ့ အား အိုး ….. ဟုပြောကာ အန်တီနီကျော်က ထပ်မံဆောင့်ချလိုက်ပြန်ပါသည်။ အသက်အရွယ်လည်းရ၊ အိမ်ထောင်သည်လည်းဖြစ်၊ အတွေ့အကြုံလည်းရင့်ကျက်သော အန်တီနီကျော်၏ လှုပ်ရှားမှုအောက်တွင် ဇော်ရဲတယောက် ယုန်သူငယ်ပမာ ဖြစ်ရပါတော့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အန်တီနီကျော်၏ ဆောင့်ချက်များအောက်တွင် နှစ်ဦးစလုံး အရသာတွေ့လာပါသည်။

ဇော်ရဲတယောက် အန်တီနီကျော်၏ ကြီးမားလှပသော နို့အုံကြီးများကို နောက်ကျောမှ သိုင်းဖက်ကာ ပွတ်ချေပေးနေမိသည်။ အန်တီနီကျော်က ဇော်ရဲ၏ ညာဖက်လက်ကိုယူကာ သူမ၏ စောက်စေ့လေးဆီသို့ ပွတ်ချေပေးခိုင်းသည်။အား …. ကောင်းလိုက်တာသားရယ်။ အန်တီနီနီကျော်လိုချင်တဲ့ အရသာကို သားက ပေးနိုင်တယ်။ အန်တီနီကျော်ရင်တွေခုန်လာပြီကွယ်။ အား ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် …. ကောင်းလိုက်တာ ဇော်ရဲတယောက်လည်း အန်တီနီကျော်၏ ဖင်သားကြီးများကိုကြည့်ကာ ထူးခြားသော အရသာတမျိုးကို ခံစားနေရပါသည်။

ထိုအရသာသည် သူသိပ်ကြိုက်သော အစားကောင်းအသောက်ကောင်းများ စားသောက်ရသည်နှင့်လည်းမတူပါ။ ခြားကိုခြားနားလှသည့် အရသာထူးဟု ထင်နေမိပါသည်။ ၁၅ မိနစ်ခန်မျှ အန်တီနီကျော်တယောက် ဇော်ရဲအပေါ်မှ ဆောင့်ပေးပြီးသည့်နောက် ဇော်ရဲလီးကြီးကို သူမ၏ စောက်ဖုတ်လေးထဲမှ နှုတ်လိုက်ပါသည်။ ထို့နောက် ဇော်ရဲဘေးတွင် ပက်လက်လှန်ကာ ပေါင်ကိုကားပေးလိုက်ပါသည်။ ထို့နောက် ဇော်ရဲအား အပေါ်မှ တက်လုပ်ပေးရန်ပြောလိုက်သည်။ ဇော်ရဲတယောက် မလုပ်တတ်လုပ်တတ်နှင့် အန်တီမျိုး၏စောက်ဖုတ်လေးထဲသို့ လီးကြီးကို ကိုင်ကာသွင်းလိုက်ပါသည်။

သို့သော် ၂ ကြိမ်ခန့်မျှ ချော်ထွက်နေသဖြင့် အန်တီနီကျော်မှ ကိုင်ကာထည့်ပေးရပါသေးသည်။ ဇော်ရဲ၏ ကျောပြင်ကိုသိုင်းဖက်ကာ ဇော်ရဲ၏နှုတ်ခမ်းများအား အန်တီနီကျော်မှ အငမ်းမရစုပ်လိုက်ပါသည်။ ထိုအချိန်တွင်တော့ ဇော်ရဲတယောက် မြေကြီးနှင့် လွတ်ထွက်သွားလေသလား၊ မိုးပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသလားဟုပင်ထင်မိပါသည်။ ဇော်ရဲတချက်ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း အန်တီနီကျော်မှလည်း ဖင်ကြီးကို အပေါ်သို့မြှောက်ကာကော့ပေးပါသည်။ သားရေ …. အန်တီတော့ ကောင်းလာပြီ၊ အန်တီပြီးတော့မယ် ဇော်ရဲတယောက် အန်တီနီကျော်ပြောခြင်းကိစ္စကို နားမလည်နိုင်ပါ။

ပြီးသည်ဆိုခြင်းကိုလည်း သူကောင်းကောင်းမသိပါ။ လီးထဲမှ သုတ်ရည်များထွက်လျှင်ပြီးသည်ကိုတော့ အပြာကားများကြည့်ပြီး ကောင်းစွာသိနေပါသည်။ စောက်ဖုတ်ကတော့ မည်ကဲ့သို့ပြီးသည်ဆိုခြင်းကိုမူ သူမသိပါ။ သို့သော် အန်တီနီကျော်၏စောက်ဖုတ်အတွင်းသားများသည် စလုပ်စနှင့်မတူဘဲ ပိုမိုတင်းကြပ်လာနေသည်ကိုတော့ ကောင်းစွာသတိထားလိုက်မိပါသည်။သားရေ အန်တီနီကျော်ပြီးတော့မယ်။ ခပ်ပြင်းပြင်းလေးဆောင့်ပေး ….. အား …. ကောင်းလိုက်တာ ….. ကောင်းလိုက်တာ အား …… ပြီးတော့မယ် သားရေ ….. ပြီးတော့မယ်…. ခပ်ပြင်းပြင်းလေးလုပ်ပေးပါဦး ကောင်းလိုက်တာသားရယ် …..

အိုး …… ရှီး……အား ညည်းညူသံမျိုးစုံထွက်ပြီး ဇော်ရဲ၏ ခါးကို တင်းကြပ်စွာဖက်ပြီး အန်တီနီကျော်တယောက် ဖင်ကြီးကိုကော့ခါဖြင့် ပြီးဆုံးခြင်းသို့ ရောက်သွားပါလေတော့သည်။ ဇော်ရဲတယောက်လည်း အန်တီနီကျော်စောက်ဖုတ်ကလေးကို စည်းချက်ညီညီ ပြင်းပြင်ထန်ထန်ဆောင်ကာဖြင့် ကာမစည်းစိမ်ကို တွေ့ရှိနေပါသည်။ အန်တီနီကျော်စောက်ဖုတ်ကလေး၏ တင်းကြပ်သောဝေဒနာသည် လူပျိုရိုင်းဇော်ရဲအဖို့ မည်သို့မျှ ခံနိုင်စွမ်းရှိမည်မဟုတ်သည်ကိုလည်း စာရှုသူမိတ်ဆွေများကောင်းကောင်း သဘောပေါက်နေမည်ဟုထင်ပါသည်။

အား ….. အန်တီနီကျော်….. သားလီးထိပ်က တမျိုးကြီးဖြစ်လာတယ်။ အန်တီနီကျော်… ကျဉ်လာသလိုပဲ၊ အား …အိုး ဇော်ရဲသည်လည်း ပြီးခါနီးသည်ကို ကောင်းစွာမပြောတတ်သေးဘဲဖြစ်နေပြန်သည်။ အန်တီနီကျော်၏ စောက်ဖုတ်လေးကတော့ ဇော်ရဲလီးကြီးအား ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ညှစ်ပေးနေသဖြင့် ဇော်ရဲ၏ ပြီးချင်စိတ်အား ကောင်းစွာ မထိမ်နိုင်အောင်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပါသည်။ အဲဒါ သားလည်းပြီးတော့မယ်။ သား သုတ်ရည်တွေကို အန်တီ့စောက်ဖုတ်ထဲပန်းထည့်လိုက်။ ထိန်းပြီးပန်းနော် တအားဆောင့်မပန်းလိုက်နဲ့ အန်တီအောင့်သွားလိမ့်မယ်။

ဖြည်းဖြည်းနော်သား အား …… တမျိုးကြီးပဲ အန်တီနီကျော် သားလည်း အန်တီ့လိုကောင်းတာမျိုးလားမသိဘူး။ အား … အိုး … အား…… ပြီးပြီး အန်တီမျိုး …. ပြီးပြီ …..အား….. ဇော်ရဲ အန်တီနီကျော်ပြောသည့်အတိုင်း မလိုက်နာနိုင်ပါချေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် လူပျိုရိုင်းအဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်ကာ စိတ်နှင့်လူနှင့်လည်း လုံးဝမကပ်ပါတော့ချေ။ အန်တီနီကျော်စောက်ဖုတ်တွင်းသို့ သုတ်ရည်နွေးနွေးများကို အသားကုန်ပန်းထည့်လိုက်ပါတော့သည်။အန်တီနီကျော်လည်း သားအိမ်ကိုပြင်ထန်စွာဆောင့်သည့် နာကျင်သောဝေဒနာကို ခံစားမိသော်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် လီးအလွန်ကြီးသော လူပျိုလေးတဦးနှင့် ကာမစပ်ယှက်ရသည့်အရသာကို မိုးမမြင်လေမမြင် ခံစားလိုက်ပါတော့သည်။

သားအိမ်တွင်းသို့ဝင်လာသည့် ပူနွေးသောအသိစိတ်ကြောင့် ကြက်သီးမွှေးညင်းများဖြင့်ထကာ ဖင်ကြီးကိုကော့ရင်း ဇော်ရဲအား ယခင်ကထက် တင်ကြပ်စွာဖက်ထားလိုက်ပါတော့သည်။ ထို့အတူ ဇော်ရဲသည်လည်း အန်တီနီကျော်၏ ကိုယ်လုံးအိအိနွေးနွေးပေါ်သို့ မှောက်ချကာ အန်တီနီကျော်၏ နှုတ်ခမ်းများကို အငမ်းမရစုပ်ရင်း ကာမစည်းစိမ်ကို ခံစားလိုက်ပါတော့သတည်း။

တစ်ခါတုန်းက

ပြောရဦးမယ်….ကိုက သူ့ကိုဖုံးနဲ့ ဆက်ပြီးကြူရတာလေ…သူက အစကတော့ အင်တင်တင်ပဲ …သူငယ်ချင်းတွေဆိုတော့ အိုက်တင်ကပေးသေးတာပေါ့၊နောက်တော့လဲကိုက နှဲ့ပါများတဲ့အခါကျသူကလဲစိတ်ပါလာတာပေါ့၊အတွေ့ကြုံတွေကတော့နှစ်ယောက်လုံး ဆရာတွေပါပဲ…အဲလိုနဲ့ ဟိုတယ်ကိုချိန်းတော့လာမယ်..လမ်းကစောင့်နေတဲ့….ဒါနဲ့ ကိုတို့ မန်းလေးကန်တော်ကြီးက လမ်းပေါ်မှာစောင့်နေတာပေါ့၊ရောက်လာတော့ မိုတယ်လေးထဲဆိုင်ကယ်နဲ့ဝင်သွားကြပြီးပါကင်ထိုးလိုက်ကြတယ်၊

ကောင်းတာက အဲမိုတယ်က အတွင်းထဲဝင်ရတာဆိုတော့ လမ်းထဲချိုးဝင်လိုက်ရင် အပျောက်ပဲလေ…နောက်ထပ်ကောင်းတာက ဝစရှင် ကို ဝင်စရာမလိုပဲ အခန်းတွေဆီကို တန်းဝင်လို့ရတယ်….အဲ မိုတယ်အပေါက်မှာ ဧည့်ကြိုကောင်လေးတွေက အဆင်သင့်စောင့်နေကြပါတယ်….ကို့ကား၊ဆိုင်ကယ်ဝင်လာရင် ပါကင်ကိုတန်းပြီးလိုက်လာတယ်…နောက် အခန်းမေးပြီးတန်းဝင်လိုက်ယုံပါပဲ(မိုတယ်အစားကြော်ညာဝင်ပေးတာပါ…)၊အဲလိုနဲ့ အခန်းထဲရောက်တော့ သူက ဘာပြောမှာလဲတဲ့ ….ကိုကလဲ တန်းပြီးဖက်တာပေါ့….

အမယ်…သူက ပြုံးပြီး ရုန်းဟန်ဆောင်သေးတယ်…ဘယ်ရမလဲ…ကိုကအတင်းဖက်နမ်းပြီး ကစ်စင်ဆွဲတော့တာပဲ….အစနဲနဲရုူံးသလိုလုပ်ပေမဲ့ .နောက်တော့ သူလဲ ပြန်ဖက်လာပါတယ် အဲဒါနဲ့ အနမ်းတွေကလဲပိုပိုကြမ်းလာတာပေါ့ဗျာ…သူကလဲပြန်တောင်ဖက်ပြီး လျှာလေးတောင်ကစားလာပြီလေ…..နောက်တော့ ကစ်စင်ဆွဲရင်းနဲ့ပဲ ကုတင်ပေါ်ကို လှဲချလိုက်ပါတယ်၊ဆက်နမ်းရင်းကနေ သူ့ အင်္ကျီကို ချွတ်ပါတယ်….မှတ်မှတ်ရရဇာအင်္ကျီလေးပေါ့….လယ်ပင်းတွေနမ်း…..ရင်ဘတ်အထက်ပိုင်းကိုနမ်း…. လက်မောင်းကို နမ်း.အို…စုံနေအောင်နမ်းတော့တာပေါ့….

သူလဲမျက်လုူံးမှိတ်သွားပါပြီ…..ဘော်လီချွတ်တဲ့အခါမှာတော့ ခါးလေးကို ကော့ပေးလာပါတယ်…ဂျိတ်ကိုဖြုတ်…ဘောလီကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်တော့ နို့သီးလေးတွေတောင် ထောင်နေကြပြီကိုး……အဲထောင်နေတာလေးတွေကို လျှာလေးနဲ့ ရစ်ရစ်ပေးလိုက်တော့ နဲနဲငြီးလာပြီ….ဆက်ပြီး အားရပါးရ စို့တော့တာပေါ့….ဘယ်ညာပြောင်းကာပြောင်းကာစို့၊စုတ်၊ညှစ်၊ရစ် ….အို…ပညာစုံသုံးရတယ်ပေါ့လေ….သူလဲပိုငြီးလာတယ်… .နောက်စကပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်တော့ ပိပိဖေါင်းဖေါင်းကြီးက ပင်တီအောက်မှာ အရည်စိုစိုနဲ့ ကားတင်းနေတာပါပဲဗျား…

ဒါနဲ့ …နို့ …ဘိုက်…တဖြည်းဖြည်းနဲ့…ချက်… .အောက်ကိုဆင်းဆင်းလာလိုက်တာ ပင်တီပေါ်ကိုလဲ နဲနဲတော့ ပွတ်ယက်ကလေး လုပ်ပေးလိုက်သေးတယ်လေ…..တော်နေတော့ ပင်တီကို ဆွဲချွတ်တဲ့အခါ ချွတ်ရလွယ်အောင်ခါးကိုတောင်ကော့ပေးလိုက်သေး……တွေ့ပါပြီ…ရတနာသိုက်….အမွှေးအမျှင် တစ်ပင်မှ မရှိတဲ့ ပြောင်ရှင်းနေတဲ့ ပိပိကြီး….မိုက်မှမိုက်ဗျာ….ဒီဘူတာဆိုက်မယ်ဆိုတာ သူလဲသိထားတယ်ဆိုတာ အဲဒီအမွှေးလေးတွေတစ်ပင်မှမကျန်အောင်ရှင်းထားတဲ့ အနေအထားလေးက သက်သေပြနေတယ်ပေါ့….

ဟုတ်တယ်ဟုတ်……ပိပိအကွဲကြားလေးထဲမှာ အရည်ကြည်လေးတွေ အကွဲကြောင်းတစ်လျှောက်စိုနေတယ်လေ….ကိုလဲ အဲဒါမြင်တော့ မနေနိုင်တော့ဘူး….ဒါနဲ့ သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုဖြဲတဲ့ပြီး ကုတင်အောက်ကနေ ဒူးထောက်ပြီး ဂျာတော့တာပဲဗျို့……ကောင်းလိုက်ချက်တော့ ပြောမနေနဲ့တော့….အစတော့..နဲနဲ ချဉ်သလိုလိုပါပဲ…နောက်ပိုင်းကြ အချဉ်လျှော့သွားတာပေါ….စီးပိုင်နေတဲ့ အရည်တွေလဲ ပိုပြီးထွက်လာတယ်သိလား…..သူလဲ တအင်းအင်းနဲ့ တအီးအီးနဲ့ နေတာပေါ့…..ပေါင်ကြားထဲကခေါင်းကိုလဲလက်နဲ့ပွတ်လိုက်…

ခေါင်းကို ပေါင်နှစ်လုံးနဲ့ ညှပ်လိုက်နဲ့ ဖီးလ်တွေ အတော်ကိုတက်လာတယ်…..ကိုလဲလုပ်သာလုပ်နေရတာ ကင်မရာပုံးတွေလဲကြောက်လို့ မျက်စိကလျှင်ရသေးတယ်…..ကံကောင်းလို့ မရှိပါစေနဲ့ပဲဆုတောင်းရတာပေါ့…..အဲနောက်တော့ ကိုလဲမနေနိုင်တော့တာနဲ့ ကုတင်ပေါ်တက်…ပေါင်ကြားထဲဝင်ပြီး …ညီလေးကိုထဲ့လိုက်တာစီးစီးလေးဝင်သွားပါတယ်………ကောင်းထာ…..နောက် ဆက်ဆောင့်တော့ ကိုကပြီးချင်ချင်ဖြစ်လာတာနဲ့ ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အပေါ်ကလုပ်ခိုင်းလိုတယ်…..“ကျနော်လုပ်ရင်နာမှာစိုးလို့ မ ဖာသာလုပ်ပါ…”ဆိုပြီးပြောလိုက်တယ်….

သူလဲမြင်းစီးတော့တာပေါ့…“အင်း….အင်း…”နဲ့နေတာပဲ….. ကိုလဲအောက်ကနေသူ့ နို့နှစ်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ စုံကိုင်ပြီးနယ်တော့တာပေါ့….သူက ခေါင်းကိုလန်လန်သွားအောင်ဆောင့်ပါတယ်…. ကို့ရင်ဘတ်ပေါ်လက်ထောက်ပြီးဆောင့်လိုက်….ကို့ပေါင်ပေါ်ကို လက်ထောက်ပြီး ဆောင့်လိုက်နဲ့ …ပါးစပ်ကလဲ ညီးချက်တော့ အခန်းထဲလဲဆူနေတာပဲ…. အဲလိုနဲ့ သူလဲအဆောင့်ကြမ်းလာတဲ့ အချိန်မှာ ကိုလဲထိမ်းလို့မရတော့တာနဲ့ လရေတွေ ထွက်ကုန်ပါလေရော….သူလဲ ကို့ ရင်ဘတ်ပေါ်ခေါင်းစိုက်ကျသွားပြီးမှိန်းနေတော့တာပါပဲ….

အဲလိုနဲ့ ကို့အပေါ်က သူဆင်းလိုက်တော့ ကိုကြည့်လိုက်တော့ ကို့ညီလေးအရင်းမှာလဲ အရည်တွေကိုရွှဲပြီးပုံနေလိုက်တာ သမံသလင်းပေါ် ဆီအိုးမှောက်ထားသလားထင်ရပါ့….သူလဲ ရေချိုးခန်းထဲတုံးလုံးလေးဝင်သွားတယ် …ခဏကြာပြန်ထွက်လာတော့ ရေချိုးခန်းထဲက တဘက်နဲ့ ပတ်ပြီးထွက်လာပါတယ်….ရှက်သွေးဖြန်းနေပြီး ကို့ကိုသိပ်မကြည့်ရဲသလိုဖြစ်နေလို့ အားပေးစကားပြောရသေးတယ်…“ထင်ထားတာလောက် မဟုတ်ပါလား….အေးပေါ့လေ…ကျနော့်ဟာက သေးတော့ အမ အားမရဖြစ်နေမယ်ထင်ပါရဲ့…”လို့ စကားရောဖေါရောပြောတော့…

“သေးမသေးတော့မသိဘူး…ဒီမှာ စပ်ကိုနေတယ်…”လို့ပြောတယ်လေ…“ဒါဆို အားရရဲ့လား….”လို့မေးတော့ “ဘာတွေမေးတာလဲမသိဘူး….”လို့ရှက်ပြီးပြောတာနဲ့ “အော်….အမကလဲ ..လုပ်တဲ့အကြောင်းပြောတာပေါ့…မရှက်ပါနဲ့ဗျာ….ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပေါ့”လို့ပြောတော့ ခေါင်းတော့ ငြိမ့်ပါတယ်လေ…. ဒါနဲ့သူ့ကိုရင်ဘတ်ပေါ်ဆွဲတင်ပြီး သူ့ကိုယ်လုံးလေးအနှံ့အပြားကို ပွတ်သတ်ပေးနေတာပေါ့…… သူကလဲကို့ညီလေးကို လာကိုင်ပြီးဆွတော့ တောင်လာပါလေရော…..သူက“ဟင်…ထလာပြန်ပြီ…အားမရသေးဘူးလား..”လို့မေးတော့

“အင်း..အားမရသေးဘူး”လို့ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ သူက သူ့ခေါင်းကိုအောက်လျှောပြီး လွေပါလေရောဗျာ…..ကောင်းလိုက်တာဗျာ…..တစ်ခါမှ အဲလိုမခံစားဘူးဘူး…. အဲဒီကုတင်ပေါ်မှာ သူကလေ မှုတ်လိုက်တဲ့အမှုတ်များ…မိုက်ချက်ဗျာ….အော် …တော်တော်ကောင်းတာပဲ…..ကိုအနေနဲ့ အဲလောက်ကောင်းအောင် အမှုတ်မခံဘူးတာ အမှန်ပါပဲ..“အား….ကောင်းလိုက်တာမရယ်…”လို့ကိုပြောယူရတယ်… ဟန်ဆောင်တာမဟုတ်ပါ…တကယ်ကို ကောင်းတာပါ… သူကမေးသေးတယ်…“အဲလိုမခံဖူးဘူးလား…”တဲ့ …

“မခံဘူးပါဘူးမရယ်….တကယ်ကောင်းတာပါ…”ဆိုတော့ ကို့ကို သနားတဲ့ အကြည့်နဲ့ကြည့်တယ်လို့ထင်တာပါပဲ….အဲဒါနဲ့ မှုတ်တာရပ်ခိုင်းပြီး သူ့ကိုကုန်းခိုင်းပြီး နောက်ကနေဆော်တော့တာပဲ……သူက အသားဖြူတော့ သူ့ခါးလေးကိုကိုင်ပြီး ဖြူဖွေးနေတဲ့ သူ့ရဲ့ဂစ်တာရှိတ်ပုံလေးကို အပေါ်စီးကနေကြည့်ကြည့်ပြီး ဆောင့်လို့ ကောင်းလိုက်တာဗျာ…..အဲလိုနဲ့ အရှိန်ရလာတော့ သူလဲဖီးတက်လာ…ကိုလဲ ဖီးတက်လာတာနဲ့ အသားကုန်ဆောင့်ပြီး ပီးပြစ်လိုက်ကြပါတော့တယ်…..နှစ်ယောက်သားမှောက်ရက်ထပ်ရက်ကြီးကို တော်တော်ကြာပါတယ်…

နောက်မှ ထပြီးသန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြတာပေါ့…. အဲအချိန်မှ ကြာချိန်ကလဲ ၂.နာရီလောက်ရှိပြီဆိုတော့ ကွက်တိပဲလေ…ကိုတို့က ၂.နာရီကို ၁၀၀၀၀.ကျပ်နဲ့ အဲအခန်းကို ယူထားတာကိုး….အဲဒါနဲ့ ကောင်လေးတွေခေါ်၊ငွေရှင်း၊ နှာခေါင်းစည်းတွေကိုယ်စီစီးပြီး(အသိတွေ့မှာစိုးလို့) ဆိုင်ကယ်ကိုယူကြပြီး ပြန်ခဲ့ကြပါတယ်…..အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဆင်ပြေလား ဖုံးဆက်မေးရသေးတယ်…….အင်း….ရေးရင်းနဲ့ သတိရလာပြီနော်…. ကြားကာလမှာတော့ ဖုံးဆက်ပြီးကြူရတာပေါ့..သတိရတယ်…ညီလေးလဲငိုနေတယ်…

ညီမလေးရောဘယ်လိုနေလဲ.. ငိုနေလားဆိုတော့ “အင်း…”တဲ့ …ညီမလေးက တွေ့ချင်တယ်မပြောဘူးလားဆိုတော့ .“အင်း..ပြောတယ်..”တဲ့…..ဒါဆိုတွေ့မယ်လေ…. ဘယ်နေ့…ဘယ်ချိန်ဆိုတော့ သူကလဲ“အင်း…”ပေါ့…သူကလဲ အလုပ်လုပ်တော့စနေ၊တနင်္ဂနွေပဲချိန်းရတာပေါ့…အဲ မိုတယ်ကလဲ အဲလိုရုူံးပိတ်ရက်ဆို ကိုလိုလူတွေနဲ့ ရှုတ်သားပဲ….အခန်းတောင်ကြိုဖုံးဆက်ထားရတယ်….(တစ်ခါမှ အခန်းမရတာတော့ မရှိဘူးပါဘူး…)..အပြတ်ကဲဘို့ဆိုပြီး လမ်းမှာ အေဘီစီ ၃ဘူး၊ သူ့ဘို့ စပိုင်ဝိုင်အနီ ၂.လုံးနဲ့ စားစရာမုန့်လေးတွေ ဝယ်ပြီးယူခဲ့ပြီးသားနော်…..

အော်စကားမစပ် ကို့ဘို့ရာ သုတ်ဆေး တစ်လုံးဝယ်ခဲ့တယ်လေ…. သူ့သောက်ဖို့တော့ မနေ့ညအိမ်ပြန်ရင်းနဲ့ ဆော်ဖီးလာဆေး(အမှုန့်)ကို ဈေးချိုက ညဈေးတန်းမှာ ၁၅၀၀ နဲ့ ဝယ်ခဲ့တယ်.. မနက်ကျ သွား ဘို့ အစီစဉ်လုပ်တာပေါ့. ဒီတခါတော့လည်သွားပြီ….နှစ်ယောက်အတူတူမိုတယ်ထဲကို မဝင်တော့ဘူး….ကိုက အရင်သွား.. .ကောင်လေးအခန်းပြခိုင်း…. .နေရာယူ…သူ့ကိုစောင့်ပေါ့….သူကလဲ ရောက်တော့မယ်ဆိုရင် ဖုံးဆက်..ကိုက လမ်းညွှန်..(ဟုတ်ပေါင်)အခန်းညွှန်ပေါ့….

ဒီတစ်ခေါက်တော့ မနက် ၁၀း၀၀နာရီကထဲက ကိုတို့နှစ်ယောက်လုံးအခန်းထဲရောက်နေပြီလေ….ဒီတစ်ခါကျ ကို့မှာ ကင်မရာပါ ပါတယ်လေ…. အခန်းထဲသူဝင်လာတာကအစ ကိုကဓါတ်ပုံရိုက်ထားတယ်… အခန်းထဲသူရောက်လာ…ခဏအပန်းဖြေ….အေးဆေးပါပဲ…သူ့ကို ကိုယူခဲ့တဲ့ ဆော်ဖီးဆေးမှုန့်ကို ရေနဲ့ ဖျော်ပြီးတိုက်တော့ ကလေးကို သူ့အဖေက ဆေးတိုက်သလိုပဲ အသာတကြည် ယူသောက်ချလိုက်တာပါပဲ…ကိုလဲ ကို့ဆေးကို သောက်ပေါ့…သူကတော့ ဘာလဲညာလဲကို မမေးပါဘူး..ကို့ကို ယုံတယ်ပေါ့လေ……

နောက် ဝိုင်နီကိုဖေါက်ပြီးသူ့ကိုပေး…ကိုက အေဘီစီ ကိုဖေါက်..ပြီးမှ နှစ်ယောက်သား “ချီးယားစ်….”လုပ်ပြီးသောက်လိုက်ကြတာပေါ့…တစ်ငုံစီလောက်သောက်ပြီးတော့…သူကို အသာလှမ်းဖက်လိုက်တယ်…သူကလဲ အလိုက်သင့် မှေးမှီလာပါတယ်…..ပခုံးလေးလက်မောင်းလေးပွတ်တယ်ပေါ့ဗျာ….နောက် ပါးလေးကိုနမ်းတယ်…ဟိုဘက်ဒီဖက်ပေါ.့… . နောက်နှုတ်ခမ်းတွေကို စုတ်တဲ့အခါ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ သူက တုူံ့ပြန်လာပါတယ်…ပြန်ဖက်လာပါတယ်…. အနမ်းရှည်ကြီးနမ်းဖြစ်ပါတယ်… အချိန်ကလဲရတာကိုး….အေးဆေးပေါ့…

နောက်ထုံးစံအတိုင်းလည်ပင်း၊ဂုတ်သား၊နားရွက်လေးတွေပေါ့…. အဲနောက်ရင်ဘတ်အပေါ်ဖက်ခြမ်းကို ပွတ်ပေးရင်းနဲ့ အကျီကို ချွတ်တော့တာပေါ့….အဲနောက် ဘော်လီပေါ်ကနေ နို့ကို ပွတ်ပေးတယ်…ပါးစပ်ကလဲအကုန်ရတဲ့ အပေါ်ပိုင်းကို မအားရအောင်စုတ်ပေးတယ်ပေါ့…နောက် ဘော်လီချိတ်ကို ဖြုတ်ပါတယ်….နို့ပေါ်လာတော့ စို့တယ်….သာသာလေးကိုက်တယ်…. လျှာနဲ့ရစ်တယ်. .တော့တယ်ပေါ့…….ဗိုက်ကိုလဲ ပွတ်ပွတ်ပေးပါတယ်…..နောက် ကိုက ထရပ်ပြီးသူ့ကို နမ်းခိုင်းပါတယ်…သူက ကုတင်ပေါ်ကထိုင်ရင်းနဲ့ ကို့ နှုတ်ခမ်းကိုမော့နမ်းပါတယ်…

နောက်ကို့လည်ပင်းတွေ ရင်ဘတ်တွေကိုနမ်းပါတယ်.ဖွဖွလေးပေါ့..နောက် ကို နို့သီးလေးကို စို့ပေးပါတယ်…လက်နဲ့ ပွတ်ခြေပေးပါတယ်..ဖီးအရမ်းကောင်းတာပဲ….ခဏနား..ဘီယာ၊ဝိုင်သောက်လိုက် ….နမ်းလိုက် ပွတ်လိုက်နဲ့ တေ်တော်ကြာသွားတယ်…. နဲနဲမူးလာပြီ…..သောက်ထားတဲ့ဆေးကြောင့် သူကလဲဖီးတက်…ကို့ညီလေးလဲ သံချောင်းလား အောင်းမေ့နေရပါပြီ…. အဲဒီအချိန် မှာ သူက ခဏနားပြီး အိပ်ယာကို လက်နဲ့ပုတ်ပြပြီး ..“အိပ်လိုက်….”လို့ပြောပါတယ်…. ကိုက “ဟင်…”လို့နားမလည်လို့မေးတဲ့အခါ “အိပ်ယာပေါ်အိပ်လိုက်ပါ..လုပ်ပေးမယ်…”လို့ပြောပါတယ်…..

ဒါနဲ့ အင်္ကျီ၊ဘောင်းဘီတွေချွတ်ပြီး ရော်ဆိုလေးနဲ့ တက်အိပ်လိုက်ပါတယ်……သူက ကုတင်အောက်ကနေပြီးတော့ ခြေထောက်အောက်ပိုင်းကနေစပြီးနှုတ်ခမ်းလေးနဲ့ နမ်း၊ပွတ်၊စုတ်ပြီးတက်လာလိုက်တာ ပေါင်ခြံကိုရောက်တော့ ဒီကကောင် ကြက်သီးတွေထနေပါပြီ……နောက် ပေါင်ခြံကို ဟိုဖက်ဒီဖက် နမ်းပေးပွတ်ပေးရင်းနဲ့ ကို့ညီလေးကို အသာလေးကိုင်ပြီး ဒစ်ကလေးကို လျှာနဲ့ မထိတထိ တို့ပြီး ရစ်ပါတယ်…..နောက် ဒစ်ကို ငုံပါတယ်….လျှာနဲ့ ရစ်ပါတယ်..နှုတ်ခမ်းနဲ့ ညှပ်ပြီးစုတ်ပါတယ်…နောက်အတံကို တစ်ဝက်လောက်ငုံလိုက် ထုတ်လိုက်နဲ့လုပ်ပါတယ်….

ကို အော်ညီးနေရပါတယ်….နောက်ဗြုန်းဆို အတံကို အဆုံးထိ အာခေါင်ထောက်အောင်ငုံလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ ကို့မှာ “အား…မရေ……အား……မရေ……”နဲ့ အော်ရတော့တာပါပဲ….ကောင်းလိုက်တာဆို စာနဲ့တောင်ရေးပြလို့မရနိုင်ပါခင်ဗျာ…..သူက ဆရာကျပါတယ်……တော်ရှာပါတယ်……တွေ့တာတောင်နောက်ကျသလားလို့ပါ….အဲလိုအကုန်သွင်း အကုန်ထုတ်လုပ်လိုက်တာဟာ ကိုပြီးလုပြီးခင်ထိကိုဖြစ်သွားပါတယ်…သူက ခဏနားြ့ပီး ကို့ အပေါ်တက်လာပြီးမေးရှာတယ်…. “ကောင်းလား….”တဲ့…ဒီကကောင် ချက်ခြင်းပြန်မဖြေနိုင်ဘူး….

ကောင်းလွန်းလိုဲ့ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတဲ့ရင်ကို ထိမ်းချုပ်ရင်း မနဲပြန်ဖြေရတယ်….“ကောင်းတာပေါ့မရယ်…. အရမ်းကောင်းတာပဲ…မခံစားဖူးဘူး….”လို့ပြောတဲ့အခါ….“အရင်တစ်ခေါက်ကထဲက အဲလိုမခံစားဖူးဘူးပြောလို့ သေချာ လုပ်ပေးတာ….” တဲ့…..လိမ္မာချက်တော့နော……..ကိုလဲ ကို့လီးကိုစုတ်ပေးတဲ့ သူ့ပါးစပ်လေးကို ဆုချတဲ့ အနေနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စုတ်ယူ နမ်းပေးလိုက်ပါတယ်…..သူက “နေဦး….မပြီးသေးဘူး”တဲ့….ဘုရား….ငါတော့ သေပြီထင်တယ်ပေါ့…..အဲနောက် သူက အောက်ကို တစ်ခါလျှောဆင်းသွားပြီး ညီလေးကို တစ်ခါ စုတ်လိုက်၊

ရစ်လိုက်၊မွှေလိုက်၊တော့လိုက်၊အဆုံးထိငုံလိုက်၊လျှာပြားနဲ့ ပွတ်ဆွဲလိုက်နဲ့ လုပ်ပေးပြန်ပါတယ်….ကို့မှာလဲ မျက်လုံးကို မဖွင့်နိုင်တော့ပဲ ကောင်း လွန်းမကကောင်းနေပါတယ်…..အဲလိုတုံးသူက လီးကိုလက်နဲ့ကိုထားပြီး ကို့ ဘောနှစ်လုံးကို စုတ်ပါလေရောဗျာ….ဘယ်လိုလေးလဲမသိဘူး….. တစ်လုံးချင်းစုတ်၊နှစ်လုံးပြိုင်စုတ်၊လျှာနဲ့ ပတ်….အို စုံနေတာပဲ…ကောင်းလိုက်ထာလေ…သိလား…..နောက် သူက “ခြေထောက်နှစ်ချောင်းလုံး အပေါ်ထောင်လိုက်”တဲ့…..ဟိုက်…ဘာလုပ်မှာပါလိမ့်ပေါ့…..အို ဘာလုပ်လုပ်ကွာ…သူလုပ်ရင် ငါကောင်းမှာသေချာပေါက်ပဲ

ဆိုပြီး ခြေထောက် ကိုထောင်ပေးလိုက်တယ်လေ…ထောင်တာမှ ကိီု့ ရင်ဘတ်ကိုကပ်ရောပဲ….အဲတော့မှ သူက ဘောကိုစုတ်၊အတံကိုစုတ် လုပ်နေရင်းကနေ ကို့ ခရေလေးကို လျှာလေးနဲ့ ရစ်ရစ်ပြီး ဝိုက်ပါလေရောဗျာ….ကို့ခရေက လျှာနဲ့ ဆက်ဆံဘို့ဆိုရင် လုံးဝ ဗာဂျင်ဆိုတော့ လူကို တုန်တက်သွားတာပဲ…. တွန့်သွားတာပေါ့… ပါးစပ်ကလဲ“အ..” ဆိုဖြစ်သွားတယ်လေ…သူက “မကောင်းဘူးလား…”တဲ့ …မြန်မြန်ပြန်ဖြေလိုက်ရတယ်..“ကောင်းတယ်.ကောင်းတယ်..”လို့….. ဒါနဲ့သူလဲကို့ခရေလေးကို သူ့လျှာနဲ့ လျှက်၊ရစ်၊ဝင်သလောက်ထိုး၊မွှေ နဲ့

ကို့မှာ တော့ အရှင်လတ်လတ် နတ်ပြည်ရောက်နေတော့တာပေါ့နော်…သူကလေ…လုပ်တတ်လိုက်တာ..အတံ၊ဒစ်၊ ထိပ်ဖျား၊ပေါင်ခြံ၊ဘော၊ခရေ..အို စုံလို့ပါပဲဗျာ….ကောင်းချက်ကတော့ ခင်ဗျားတို့ပြောတဲ့ နိုင်ပလပ်..ပဲပေါ့နော်….. လူလဲလေထဲကို ဝဲနေတာပဲ…ပါးစပ်ကလဲ… “အား….မရေ..အား…အား….မရေ… အိုး…ကောင်းလိုက်တာ…” နဲ့ အော်လိုက်ရတာလေ….ဟန်ဆောင်တာလုံးဝမဟုတ်ရပါ…ကောင်းလိုက်ချက်တော့ဗျာ…..သိလား…(အော်…ခင်ဗျားဘယ်သိမလဲ…ကျနော်တို့လုပ်နေတာကိုး….သိချင်ရင် ကိုယ့် ပါတနာကို လုပ်ခိုင်းပါနော်….)

အော်..မေ့တော့မလို့ …အဲလို ကောင်းနေတဲ့ကြားထဲကနေ…ကိုက ထထပြီး လက်ထဲက ကင်မရာနဲ့ လွေနေတာကို ရိုက်ထားလိုက်တယ်လေ….သူကတော့ ဘာမှမပြောပါဘူး….နောက်မှ ပြဦးဆိုလို့သူ့ပြတော့…“ဟင်…မျက်နှာတွေပါနေတယ်….”ဆိုတော့..“မကလဲ….မျက်နှာပါမှ ကျနော် အလွမ်းပြေကြည့်ရမှာပေါ့…..”လို့ပြောတဲ့ အခါ..“အင်တာနက်ပေါ်လဲရောက်သွားမယ်နော်….”လို့ပြောရှာပါတယ်… သူမှုတ်တာက အရမ်းကောင်းတော့ ဒစ်ကတအားယားနေပြီ….ကြာရင် ထွက်ကုန်တော့မှာ….ဒါနဲ့သူ့ကို ခဏရပ်ခိုင်းလိုက်ရတယ်….

“မကောင်းဘူးလား..”…တဲ့…“ကောင်းတာပေါ့….ပြီးသွားမှာစိုးလို့…”လို့ပြောတော့ “သွား…လူလည်..”တဲ့…. အဲနောက် ကိုကခဏထထိုင်တုံးရှိသေးတယ်…”ဒေါက်.ဒေါက်.ဒေါက်…” ဘုရား….တံခါးလာခေါက်တာပါလား….ဘူများလဲပေါ့….ထိတ်ကနဲဖြစ်သွားတယ်….သူလဲ ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြေးသွားတယ်…ကိုလဲ တံခါးကို အသာလေးဟလိုက်တော့…ဝိတ်တာ…..“ဟ…ဘာတုံးညီလေး..”ဆိုတော့….“အကို….ခေါ်ထားတဲ့ ဆော်ရောက်ပြီလား..ဒီမှာဆော်တစ်ပွေက သူ့စပွန်စာအခန်းမတွေ့လို့..”ဆိုတော့“ဟာ….မင်းကလဲ ငါ့စော်ကရောက်နေပြီကွ..”လို့ပြောလိုက်မှ

“အော်…ဆောရီးပါအကို…” ဆိုပြီးပြန်သွားတယ်…ဆော်လေးလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အလန်းလေး…ဇယားလေးပါ….ကိုတောင် လှမ်းခေါ်ထားချင်စိတ်တောင်ပေါက်သွားသေး.. တခါးပြန်ပိတ်တော့ သူက ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာပြီး “ဘာတဲ့လဲ…”လို့မေးတော့ “အော်….စော်ဝယ်ကြဦးမလားလို့ မေးတာပါ..”လို့ပြောတော့ “ဟင့်….တော်တော်နောက်”ဆိုပြီးပြောပါတယ်….ကို့ညီလေးလဲ တဝက်တောင်တဝက်ညှိုးနဲ့ ဖြစ်နေတာပေါ့….. ကိုလဲရေချိုးခန်းဝင်ပြီး သန့်ရှင်းရေးလေးလုပ်လိုက်ပါသေးတယ်…..နောက်ပြန်ထွက်လာပြီး ဘီယာနဲ့ ဝိုင်ကို ထပ်ဖေါက်ပြီးသောက်ကြပြန်တယ်

ပေါ့…. .သောက်ရင်းစကားလေးပြောရင်း ဟိုပွတ်ဒီပွတ်လုပ်တာပေါ့နော်…သူပါးလေးနမ်းလိုက် …ကစ်စင်ဆွဲလိုက်…သောက်လိုက်….နို့စို့လိုက်နဲ့ …ရသာစုံခံစားနေတာပေါ့နော်…..အဲနောက် သူ့ကို အိပ်ယာပေါ်အသာတွန်းလှဲလိုက်တာပေါ့….ကိုက အပေါ်ကထပ်ပြီး ကစ်စင်ဆွဲ.. လည်ပင်းနမ်း…ဖွဖွလေးစုတ်…နို့ကိုစို့ ၊ဆွဲ၊ပွတ်..ခြေ…နို့သီးခေါင်းလေးကို လက်ညှိုးနဲ့ လက်ခလယ်ကြားမှာထားပြီး လက်မလေးနဲ့ ဝလုံးရေးတဲ့ အခါ ငြီးသံလေးတွေ ကြားရတော့တာပေါ့….လျှာကိုလဲ အလုပ်ပေး…မနားရ..အောက်ဆင်း …ဗိုက်…ချက်….ဆီးခုံ…..ပေါင်ခြံ…. ဟိုဘက်ဒီဘက်…. အဲ…..

အဲဒါတွေပြီးတော့မှ… ပိပိအဖတ်လေးနှစ်ဖတ်ကို ဘယ်ညာ တစ်လှဲ့စိနှုတ်ခမ်းလေးနဲ့ ပြုစုပေး…..လျှာကိုဒေါက်လိုက်ထဲ့ပြီး အစိလေးကို ပွတ်ဆွဲ….ဆွဲရင်းနဲ့ ဘေးဖက်က နှင်းဆီနှစ်ဖတ်ကို လှမ်းလှမ်းပြီး လျှာဖျားလေးနဲ့ ကော်ကော်ပေး….နဲနဲအရှိန်ရလာတော့..အစိလေးကို နှုတ်ခမ်းဖျားလေးနဲ့ အသာလေးညှပ်ပြီးဆွဲပေးလိုက်….တော့….“အင်း……”ဆိုတဲ့ ဖီးသံကိုများကြားလိုက်ရ …နားဝင်ကိုချိုဆိမ့်ပါဘိတော့သကိုး……နောက်..သတိရသွားတာနဲ့…..သူ့ဝိုင်ပုလင်းကိုယူ…ပိပိပေါ်ကို အသာလေးလောင်းချလိုက်တော့

သူ့ခမျာ တုန်ကနဲဖြစ်သွားသေးတယ်.. “ဘာတွေတုံး…”တဲ့…..“စပိုင်ကို စပတ်နဲ့သောက်မလို့…”လို့ပြောတဲ့အခါ..ရီပြီး…“ကြံကြံဖန်ဖန်နော်…”လို့ပြောပါတယ်..အဲနောက်.. .လောင်းထားတဲ့ ပိပိပေါ်က ဝိုင်အရည်လေးတွေကို လျှာအပြားလိုက်နဲ့ ယက်တဲ့ အခါမတော့ သူမရီနီုင်တော့ပါဘူး…..“အား….”လို့တောင် အော်ယူရပါတယ်…(ဘယ်ရမလဲ..ငါ့အလှဲ့..)အဲနောက် တောက်လျှောက်မနားတမ်း လျှာအပြားလိုက်ယက်ပါတော့တယ်..ဝိုင်အရသာကုန်သွားလိုက်…လောင်းလိုက်….ယက်လိုက်…လောင်းလိုက်နဲ့ …

ကိုလဲအာညောင်းလုလုမှာ သူ့ဆီကတောက်လျှောက်ညီးသံပေးနေရာကနေ….“အား…အား…..အား……” ဆိုပြီးကော့ပြန်လန်တက်ပြီးခေါင်းကိုပိပိဆီဆွဲကပ်လိုက်တာများ ကို့မှာ အသက်ရှူမရတော့လို့ ခေါင်းကိုနဲနဲစိုက်ပြီး ပါးစပ်ကနေရအောင်မနဲရှူလိုက်ရတယ်….“ဟား….” …တော်ပါသေးရဲ့….စောက်ဖုတ်တိမ်နစ်တော့မလို့..(ရေတိမ်နစ်ရတာထက် လူဖြစ်ရှုံးလောက်တယ်ထင်ပါ့…)..သူခမျာလေ တုန်တုန်တက်နေတာများ .တော်တော်နဲ့ကို မရပ်ပါဘူး…..ကိုကတော့ သူကောင်းနေတာ ကြည့်ပြီး အရသာခံနေလိုက်တယ်….အော်…မောရကျိုးတော့ နပ်ပါ့…. “ကောင်းလားမ…”လို့မေးတော့….ခြင်ထောင်သံလေးနဲ့ “ကောင်းတယ်…..”လို့ဖြေရှာပါတယ်….

“ငါကွ…”ပေါ့….အဲလိုနဲ့ သူ့ဘေးဝင်အိပ်ပြီး သူ့စောက်ရည်တွေပေနေတဲ့ ကို့ပါးစပ်နဲ့ သူ့ကို ကစ်စင်ဆွဲလိုက်တော့လဲ သူက ပြန်ပြီး ဆွဲပေးပါတယ်….အဲဒါ အရသာပဲနော….ကိုနဲ့ သူနဲ့ ရွံနေရင်တို့ ၊ဘုန်းနိမ့်မယ်တို့ ပါလာရင် အားကြီးဖီလင်အောက်…..ပွင့်လင်းစွာ ဆက်ဆံနိုင်လေကောင်းလေပဲ…နော…..(အဖေါ်စပ်တာ)..အဲနောက်သူ့ကို“ကျနော့်ကို အအေးမှုတ်ပေးပါလား..”ဆိုတော့ “ဘယ်လိုတုံး…”တဲ့……“ဘီယာကို ငုံလိုက်..မ..”..ဆိုတော့သူက ဘီယာပုလင်းကိုဆွဲပြီး တစ်ကျိုက်လောက်ငုံပါတယ်..ကိုက “မ…အဲဒီအတိုင်း ငုံမှုတ်လိုက်…”လို့ပြောတဲ့အခါ

သူက ဘီယာတွေမထွက်အောင် သူ့ပါးစပ်ကိုထိမ်းပြီး ညီလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းငုံလိုက်တဲ့အခါ……“အား” …ဒီတစ်ခါ အော်ရသူက ကို..ပါ….အမလေး….ကာမစိတ်ကြောင့်ပူနေတဲ့ အချိန်မှာ အေးနေတဲ့ ဘီယာက လိင်တံကို ခြုံငုံ ဝန်းရံလိုက်တဲ့ အခါ ဗြုန်းကနဲ့ ပူရာကနေ အေးသွားတာဆိုတော့ အေး..ကျင်..ကောင်း ကြီးပါလားကွယ်ရို့ …..ဒါလဲတစ်မျိုးကောင်းတာပဲ….(စမ်းကြည့်ကြ…စမ်းကြည့်ကြ…နော်…)အဲနောက် တဖြည်းဖြည်းပူလာပြီး သူလဲ အဲဘီယာကို မျိုချပစ်လိုက်ပြးီဆက်မှုတ်ပါတော့တယ်….ကောင်းလိုက်တာ…..

အေးရာကနေ …တဖြည်းဖြည်းနွေး…ပူလာတာဆိုတော့ ဖီးတစ်မျိုးပါပဲနော်…သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်လှတဲ့ လွေချက်တွေအောက်မှာ..ကိုတဖြည်းဖြ်ည်းနဲ့ ကော့ကော့လာရပါပြီ….ကို…ပြီးချင်လာပါပြီ…သူ့ကိုပြောလိုက်တယ်… ”ပြီးချင်ပြီ…မ….”ဆိုတော့ သူက မှုတ်ရင်းနဲ့ မျက်လုံးလှန်ကြည့်ပြီးခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်….ဒါနဲ့ ကိုလဲ သူက ပါးစပ်ထဲပြီးဖို့ သဘောတူတာပဲ ဆိုပြီး နောက်ဆုံးမှာ အရမ်းတင်းနေတဲ့ လိင်တံထိပ်ကနေ လရေတွေကို “ဗြစ်…ဗြစ်..”နဲ့နေအောင် ပန်းထုတ်ရင်း…..“အား….အား….အား…အား…မရယ်…ကောင်းလိုက်တာ….”ဆိုပြီး တုန်တက်ပြီး ပြီးသွားပါတော့တယ်…

ကောင်းထာ..ခုတောင် သတိရလာပြီ……. ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ကြပြီး ရေချိုးကြပါတယ်….သူက တစ်ကိုယ်လုံးကို ချေးတွန်းပေးပါတယ်…ညီလေးပါ အပါအဝင်ပေါ့….သူ့ကိုလဲ ချေးတွန်းပေးရင်း သူ့ပိပိကိုပါ ဆေးကြောပေးပါတယ်….အဲနောက် သူ့ကိုဖင်ကုန်းခိုင်းပြီး ခရေရော ….ခရောတစ်ဝက်ရော ရေချိုးဆပ်ပြာ ကရင်နဲ့ ပြောင်နေအောင် တိုက်ပြီးသန့်ရှင်းပေးလိုက်ပါတယ်….အဲနောက် တစ်ဘက်ကိုယ်စီပတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်တက်ကြပြန်တယ်….နဲနဲနုံးနေတာနဲ ခဏတော့နားကြရပါတယ်….တော်ကြာ ခုတင်ပေါ်တင် အသက်ထွက်သွားရင် ဒုက္ခ…..

ဒါနဲ့ မုန့်ထုတ်စားကြတယ်….ဆင်းဒဝစ်ချ လေးဘာလေးပေါ့လေ….စားရတာလဲ သိပ်မကောင်းပါဘူး….တဏှာစိတ်က ကြီးစိုးနေတာဆိုတော့စားရတာ ဗိုက်ပြည့် ပီးရောပါပဲ…..သောက်စရာတွေလဲဆက်သောက်တာပေါ့….နဲနဲတော့လဲ မူးနေကြတယ်ဗျ…ဒါနဲ့ ပါလာတဲ့ အောခွေလေးကို ထုတ်ကြည့်ကြတာပေါ့….ဗမာအောကားလေးတွေပေါ့…မဆိုးပါဘူး…ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ပိုင်အောကားလိုတော့ မကောင်းပါဘူး.. အဲလိုနဲ့ ပွတ်သတ်ကိုင်တွယ်နေကြရင်းနဲ့ သူက ဖီးပြန်တက်လာတယ်ထင်တယ် …ကို့ကို ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးဆင့်ပေါ်ကိုအိပ်ခိုင်းတယ်…

ခေါင်းကြီးက မြင့်နေတာပေါ….နောက်.. သူက ဗိုက်ကနေတစ်ဆင့် နမ်းလာရင်းကနေ ရင်ဘတ်ပေါ်တက်ခွထိုင်ပါလေရော….ပိပိနဲ့ ရင်ဘတ်ကိုပွတ်တယ်….နောက်အပေါ်ဖက်တက်လာပြီး ပိပိနဲ့ ကို့မေးစိတွေ..ပါးစပ်တွေကို ပွတ်တော့တာပါပဲ…ကိုမှာတော့ လျှာလေးတစ်လစ်ထုတ်ထားယုံကလွဲလို့ သူ့ဖာသာပဲ အထက်အောက်စုန်ဆန် ပိပိနဲ့ အားပါးတရပွတ်နေလေရဲ့…ပွတ်ရင်းနဲ့ သူ့ဖာသာ တအင်းအင်း…နဲ့ ဖြစ်လာတော့တာပါပဲ….ကိုကလဲ အလိုက်သင့် သူ့ဖင်ကြီးတွေကို ဆုတ်ဆုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်….

သူလဲကုတင်ခေါင်းရင်းကို ကိုင်တဲ့ပြီးပယ်ပယ်နယ်နယ်ကို ပွတ်တော့တာပဲဗျိုု့….. ကိုလဲ ပိပိကလွဲလို့ ဘာမှမမြင်ရပါဘူး…အဲနောက်သူကမောသွားတယ်ထင်တယ် …ကုတင်ပေါ်ကို “ဟင်း..”ဆိုပြီး လှဲချလိုက်ပါတယ်……ဒါနဲ့ ကိုလဲ သူ့ဖက်လှဲ့ခွပြီး ကစ်ပေး၊နို့စို့ ပွတ်သတ်လုပ်ပေးတာပေါ့…..သူလဲ ငြီးသံနဲနဲထွက်လာတာနဲ့ သူ့ပေါ်ကို ခွတက်လိုက်ပါတယ်….ပြီးမှ ပေါင် ကို မပြီး သူ့ပိပိကို ကို့ညီလေးနဲ့ တေ့လိုက်ပါတယ်…..“လုပ်မယ်နော်….”ဆိုတော့…“အင်း….”တဲ့…ဒါနဲ့ ညီလေးကို အသာလေး တေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းဖိသွင်းလိုက်ပါတယ်….

ကျပ်စီးစီးလေးပါ…..သူ့မတော့ ထဲ့လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ တွန့်တွန့်ပြီး တုံတုံ သွားပါတယ်….“အင်း…..”ဆိုတဲ့ အင်းရှည်ကြီးလဲ ဆွဲတယ်ပေါ.့….ကိုလဲ အဝင်အထွက်လေးမှန်မှန်လုပ်ပေးနေပါတယ်….သူက အောက်ကနေကော့ပြီး ထိုးထိုးလာပါတယ်….သူ့ကို ကစ်ပေးတော့ သူ့ပါးစပ်ကနေ မမွှေး၊မနံတဲ့ အနံ့တစ်မျိုး(စာထဲမှာတွေ့ဘူးတဲ့ အတိုင်း)ကို ရှူရှိုုက်ရပါတယ်….သူဖီးအရမ်းတက်နေပါပြီ….ဒါနဲ့ ကိုလဲ ခပ်ပြင်းပြင်းလေးဆောင့်ဆောင့်ပေးတဲ့အခါ..ညီးသံတွေပို ညံလာပြီး နောက်ဆုူံးမှာ အော်ဟစ်ညီးညူရင်းနဲ့ တစ်ချီပြီးသွားပြန်ပါရောခင်ဗျာ…..

ကဲသူကတော့ တော်တော်လေးကိုပြီးသွားပြီ…ကိုကတော့နဲနဲလိုသေးတယ်….ဒါပေမဲ့သူ့ကို အမောဖြေခိုင်းထားပါတယ်….သူလဲအိပ်ယာပေါ်မှာ တဇောင်းလေးလှဲပြီး နားနေပါတယ်…. ကိုလဲ လက်ကျန်ဘီယာလေးသောက်ပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးတီးလေးကို အရသာ ခံကြည့်နေမိပါတယ်…သူ့ကိုမေးလိုက်တယ်….“ကောင်းလားမ…”..ဆိုတော့.“.ကောင်းတယ်”တဲ့…. အားပြတ်တဲ့လေသံလေးနဲ့ ဖြေရှာပါရဲ့….ကိုလဲ ဘီယာသောက်ပြီးတဲ့နောက် သူ့ဘေးကို သွားအိပ်လိုက်ပါတယ်…..သူကထပြီး အိမ်သာသွားပြီးသန့်ရှင်းရေးလုပ်ပါတယ်….

နောက်ပြန်လာပြီး ကို့ညီလေးကို လာကိုင်ပြီး ဆွပေးပါတယ်….နောက် ကုန်းပြီး စုတ်ပေးပါတယ်….ကို့လဲ ရေမဆေးရသေးလို့ သူ့ကိုတားမလို့ပါပဲ…ဒါပေမဲ့ သူက ကုန်းစုတ်ပြစ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ကိုလဲတားချိန်မရလိုက်ဘူး….“ကျနော်ဆေးလိုက်ဦးမယ်လေ….”လို့ပြောတော့ “ရတယ်…တို့က ပုံမှန်ဆို ရွံတတ်တယ်…ဒါပေမဲ့ သူ့မို့လို့ မရွံပါဘူး..”လို့ပြောရှာပါတယ်…..ကောင်းလိုက်တာ….အဲနောက် သူလဲ ဆွဲဆွဲပြီး မှုတ်လိုက်တာ ကို့ညီလေးလဲရာနှုံးပြည့်တင်းလာပြီပေါ့…..အဲဒါနဲ့ သူ့ကို ကုန်းခိုင်းပြီး နောက်ကနေ ခွေးကုန်းပုံစံ တွယ်တော့တာပဲ…..

တအားကို သူ့ခါးကို ဆွဲဆွဲပြီး တွယ်ပစ်တယ်…သူကလဲ နောက်ကို သူ့ဖင်ကြီးကို ပစ်ပစ်ပေးပြီး ခံပါတယ်ခင်ဗျာ …အပေးကတော့ အလွန်ကောင်းပါ၏… ကိုလဲ အသားကုန်ကို ဆောင့်ပြီးတွယ်တာပဲ…သူ့ဖင်ကြီးတွေဆို တုန်ကနဲ…တုန်ကနဲကို နေတာပဲ…“ဖေါင်း..ဖေါင်း….ဖေါင်း….”ဆိုတဲ့ ကို့ ဆီးခုံနဲ့ သူ့ ဖင်နဲ့ ရိုက်တဲ့အသံကလဲ အခန်းထဲမှာ ဟာမိုနီကို ကိုက်နေတာပဲ….တင်ပိုကတော့တဖြည်းဖြည်းမြင့်လာတာပေါ့လေ….ကောင်းချက်တော့ဗျာ…သူက အသားကဖြူတော့ အပေါ်ကနေ သူ့ ကိုယ်လုံး ရှိတ်ကို ကြည့်ရတာ အရသာရှိချက်ဗျာ……

ကျနော် စိတ်ကျေနပ်အောင် “အင်း…အင်း…ဟင်း…ဟင်း…”နဲ့လဲ ညီးပေးပါသေးတယ်…ဒါကတော့ လုပ်ညီးပါ…ကိုသိတယ်….ဒါပေမဲ့လဲ နားထောင်ရတာ ဖီးတက်စေပါတယ်…ကိုလဲ အားပါးတရဆောင့်ပြီးတဲ့နောက် အကဲစမ်းတဲ့အနေနဲ့ သူ့ခရေလးကို ကို့လက်ညှိုးလေး တတွေးဆွတ်ပြီး ပွတ်ပေးလိုက်တော့ သူ.တွန့်ကနဲတော့ ဖြစ်သွားသေးတယ်….ဒါနဲ့ ကိုက ဆက်ပြီး လက်မလေးနဲ့ ခရေလေးရဲ့အလည်ကအပေါက်ထဲကို ပွတ်ပေးရင်းနဲ့ နဲနဲဖိသွင်းကြည့်လိုက်တယ်….“အ…”ဆိုပြီးအသံထွက်လာပါတယ်….

ကိုလဲလက်မကို တစ်ဆစ်ကျော်အောင်သွင်းထဲ့ရင်း အသွင်းအထုတ်ကို ကစားကြည့်လိုက်တယ်…သူက ဘာမှ မပြောပါဘူး…..ဒါနဲ့ ရလောက်မယ်ဆိုပြီး ညီလေးကို တံတွေးဆွတ်၊သူ့ခရေလေးကို တံတွေးဆွတ်ပြီး ဒစ်နဲ့တေ့ ဖိသွင်းကြည့်လိုက်ပါတယ်….“အ…..”ဆိုတဲ့ အ.သံရှည်လေးထွက်လာတာကလွဲလို့ ငြင်းဆန်မှုတော့မတွေ့ရပါဘူး…. ဒါနဲ့တံတွေးထပ်ထဲ့ဒစ်ကိုနဲနဲပြန်ထုတ်ပြီး အသာလေးဖိသွင်းလိုက်ပါတယ်….“အမလေး….”လို့ အော်ပါတယ်…..ကိုလဲအသာလေးငြိမ်နေလိုက်ပါတယ်…ညီလေးကတော့ ကျပ်စီးပြီး ဝင်သွားတာမို့ အတွင်းထဲမှာ ပြုံးပျော်နေမှာ မြင်ယောင်ပါရဲ့…..

ခဏပါပဲ…နေပြီးတော့ အသာလေးထုတ်….အသာလေးသွင်း….လုပ်ပါတယ်….သူက ကိို့ကို အားနာလို့ထင်တယ်…ထပ်မအော်ရှာပါဘူး….ကိုလဲ သူခံနိုင်လောက်တယ်ယူဆတာနဲ့ အသွင်းအထုတ်ကို ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန်လေးလုပ်လိုက်ပါတယ်…. ကျပ်ချက်ကတော့ ဝါးလုံးခေါင်းထဲဆင်တိုးနေရသလားပဲပေါ့နော်….သူု့ကိုလဲပြောရသေးတယ်….“မ ….တင်းမထားနဲ့….လျှော့ထားနော်…”လို့….အဲကျမှပဲ သူလဲနေသာသွားတယ်ထင်တယ်….ခေါင်းက ခေါင်းအုံးပေါ်ကို အားပါးတရ ကျသွားပါတယ်….. ကိုလဲ အသာယာပဲအသွင်းအထုတ်လုပ်နေလိုက်ပါတယ်….

တော်တော်လေးကြာတဲ့ အထိပေါ့…နောက်တော့ သူက“လုပ်လေ…”လို့ပြော မီးစိမ်းပြတာနဲ့ ကိုလဲ ဆောင့်တော့တာပေါ့….ဆောင့်ရင်းနဲ့ အားပါလာတော့ ပစ်ပစ်ဆောင့်မိတဲ့အခါ သူ့ဆီက “အမလေး…..အမလေး”ဆိုတဲ့ နာငြီးသံလေးကို ကြားရပါလေရောဗျာ…….ငြီးလေ ဆောင့်လေ ဆောင့်တာပါပဲ….“အား….”လို့ အော်လိုက်တဲ့တစ်ချက်မှာ သူ့ကို သနားတာနဲ့ ညီလေးကို ထုတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်…“နာလားဟင်….”လို့မေးလိုက်တဲ့အခါ“နာတာပေါ့ကွာ…..”လို့ပြောပါတယ်…..ဒါနဲ့ သူ့ကို အနားပေးထားလိုက်ရပါသေးတယ်….

ကိုလဲ ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ပါတယ်……ပြန်ထွက်လာတော့ သူက “လာ…..ပါးစပ်နဲ့လုပ်ပေးမယ်….”တဲ့….ကိုလဲ ဟပ်ကော့ကြီးဆိုတော့ ဆက်ချင်တာနဲ့ သူ့နားသွားလိုက်ပါတယ်…. သူက ကုတင်ပေါ်ကနေမှောက်ရင်နဲ့ ကိုက မတ်တတ်ကို မှုတ်ပေးပါတယ်….ကောင်းပါတယ်…သူလဲ ပညာကုန်သုံးတော့တာပါပဲ….ကိုလဲတစ်ခုသတိရသွားတာနဲ့ စမ်းမယ်ဆိုပြီး သူ့ကိုရပ်ခိုင်းလိုက်တယ်….နောက် သူ့ကို ကုတင်ပေါ်မှာပက်လက်အိပ်ခိုင်းပြီး ခေါင်းကို ကုတင်စွန်း အောက်ရောက်အောင် ရွှေ့ပြီး ဇောက်ထိုးမော့ခိုင်းလိုက်ပါတယ်….

ပြီးမှ ကို့ညီလေးကို သူ့ပါးစပ်ထဲထိုးသွင်းလိုက်တဲ့အခါ ပါးစပ်နဲ့ လည်ချောင်းက တဖျောင့်ထဲဖြစ်သွားတော့ ပါးစပ်လိုးရတာ ကောင်းလိုက်တာဗျာ….သူကလဲလျှာလေးခံထားပေးပြီး ဇက်ကိုလှန်ထားတော့ အဆုံးထိဝင်တော့တာပေါ့ ကိုယ့်လူတို့ရေ…….သူကလဲ မအံရအောင် လေ့ကျင့်ထားတယ်ထင်တယ်….အော့…အေ့ …ဆိုတဲ့ အသံလေးတောင်မကြားရပဲ ကိုဖီးတက်အောင် ညီလေးဝင်နေတဲ့ကြားထဲက အာလုပ်သံလေးနဲ့ ငြီးပေးပါတယ်…ကိုလဲ ဆောင့်ရင်းနဲ့သူ့ရဲ့ နို့နှစ်လုံးကိုလဲ ဆုတ်၊နယ်၊ခြေ အားပါးတရ စိတ်ကြိုက်ကို လုပ်မိနေပါတယ်…

နောက်တော့ ကောင်းကကောင်း…အောင့်ထားရတာလဲ နဲနဲကြာပြီဆိုတော့ ဘောအရင်းကနေ စုတက်လာတဲ့ လရေတွေဟာ လင်တံတလျောက် ပြည့်ဝတဲ့ ရသာစုံနဲ့ စီးဆင်းသွားလိုက်တာ သူ့ လျှာပေါ်တောင် ကျချိန်မရပဲ ဆောင့်ဆောင့်ပြီး ပန်းထုတ်လိုက်တာ သူ့အစာအိမ်ထဲများတန်းရောက်သွားသလားအောင်းမေ့ရပြီး ကာမရဲ့အရသာကို စိတ်သဘောတူ နားလည်မျှတသူထံကနေ စိတ်ကြိုက် ခံစားရရှိလိုက်ရပါတယ်ခင်ဗျား….ပြီး

ခြေကုန်လက်ပန်းကျသည်အထိ

လက်တစ်ဖက်က ရေဖလားကိုကိုင်ပြီး ရေစည်ထဲတွင်ပြည့်လျှံနေသော ရေများထဲသို့ ထိုးနှစ်ကာ ခပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်လုံးပေါ်ကို လောင်းချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျမဟာ သူ့ကိုလှမ်းတွေ့လိုက်ရပါတယ်။သူက မြေပြင်ပေါ်မှာ အုံးလက်အလယ်ကြောရိုး အရင်းပိုင်းတစ်ပိုင်းကို ဖင်ခုပြီးထိုင်နေရာက လက်ထဲမှာ ဓားပါးလေးတစ်ချောင်း ကိုင်ထားပြီး အုံးလက်လေးတွေကို တံမြက်စီးတန်သပ်နေရာကနေ ကျမကို ကွက်ကြည့် ကွက်ကြည့် လုပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

ကျမရေချိုးနေတဲ့နေရာနဲ့ သူရှိတဲ့နေရာကြားမှာ ပန်းခြုံလေးများရှိကာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်လည်း ပေ(၂၀)နီးပါးလောက် ဝေးလေတော့ မတ်တပ်ရပ်ပြီးရေချိုးနေတဲ့ကျမကမြေပြင်ပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့သူ့ကိုသဲသဲကွဲကွဲမြင်နေရပေမယ့်သူကတော့ ကျမ သူ့ကို တွေ့နေရတယ်ဆိုတာ သိပုံမရပါဘူး။ သူ့ကိုတွေ့လိုက်ရပြီး သူက ကျမကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာလဲ ကျမက သိလိုက်ရရော ကျမဟာ လက်ထဲက ရေခွက်ကို ရေစည်ထဲချလိုက်ပြီး ကျမရဲ့ကိုယ်ပေါ်က ရင်လျားထားတဲ့ထဘီတပတ်နွမ်းပါးပါးလေးကိုအသာဖြန့်ပြီးခပ်လျှော့လျှော့လေး ပြင်ဝတ်လိုက်ပါတယ်။

ပြီးတော့မှရေဖလားကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျမရဲ့ကိုယ်လုံးပေါ်ကို ရေတွေ တဝုန်းဝုန်းနဲ့ အမြန်ပဲ လောင်းချိုးလိုက်ပါတယ်။ ကျမရဲ့ တကိုယ်လုံးမှာ ရေတွေ ရွှဲနစ်၍ သွားရပါပြီ။ဒီအခါမှာတော့ ကျမဟာ လက်ထဲကရေခွက်ကို ချလိုက်ပြန်ပြီး ကျမကသူရှိတဲ့ဆီကိုမျက်လုံးလေးအသာဝန့်ပြီးအမှတ်တမဲ့ကြည့်လိုက်တော့သူကလက်ထဲမှာကိုင်ထားတဲ့ ဓားပါးလေးကိုရောအုံးလက်လေးတွေကိုပါ ချထားပြီးကျမကိုသပ်သပ်ကြီးထိုင်ကြည့်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ကျမက သူ့ဘက်ကို ကျမရဲ့ ရေတွေ တကိုယ်လုံးရွှဲစိုနေတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို လှည့်ထားရာက မတ်တပ်ရပ်ရက်ကနေ

ကျမရဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးကို အသာကားကာ ထဘီအောက်နားစကိုလဲ ပေါင်လယ်လောက်ထိလှန်တင်ထားတော့မြေပြင်ပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက ကျမရဲ့ပေါင်ရင်းထိပင်မြင်နေရမလား မပြောတတ်ပါဘူးရှင်။ ပြီးတာနဲ့ ကျမဟာ ရင်လျားထားတဲ့ ထဘီလေးရဲ့ ဂျိုင်းကြား အောက်ဖက်နားမှာညှပ်ထားတဲ့ အထက်ဆင်စလေးကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး ထဘီလေးကို အောက်ကို လျှောချလိုက်ပါတယ်။ ကျမရဲ့ဆူဖြိုးမို့မောက်နေတဲ့ နို့အုံဖွေးဖွေးကြီးတွေဟာ အကုန်လုံးနီးပါးပေါ်ထွက်လာ ပြီးနို့သီးခေါင်းလေးပေါ်ကာနီးဆဲဆဲလောက်မှာတော့

ထဘီလေးကိုဆက်၍ဆွဲမချတော့ဘဲ ရပ်လိုက်ကာ လက်လေးတစ်ဖက်နဲ့ ထဘီလေးကို ရင်ဘတ်မှာ အသာဖိလို့ ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်က လက်ဖဝါးလေးနဲ့ ကျမရဲ့ ရင်ဘတ်ရင်ညွန့်လေးတွေကို ပွတ်ပေး၍ ချေးတွန်းနေပါတယ်။ ခဏကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျမနားကို လူတစ်ယောက် လာရပ်သလိုရှိတာကြောင့် ကျမက ခေါင်းငဲ့ကာကြည့်လိုက်တော့ သူလေ….မောင်တိုးပေါ့ ကျမရဲ့ ဘေးတစောင်းနားလေး ငါးပေကွာတဲ့နေရာကနေ ကျမကို မျက်လုံးပြူးကြီးနဲ့ ကြည့်နေတယ်လေ။ ကျမလှဲ့ကြည့်တာ တွေ့လိုက်ရတော့သူကမမ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်သလားလို့…ဆိုပြီး

ယောင်ဝါးဝါးနဲ့ မေးလာပါတယ်။ကျမရဲ့စိတ်ထဲက ဒင်းလေးလည်း မခေပါလားလို့တွေးပြီးမင်းကို မမပါးစပ်က ခေါ်တာမဟုတ်ပါဘူး မင်း မမနား ရောက်လာအောင် အမူအရာတွေလုပ်ပြပြီး ခေါ်လိုက်တာပါလို့ စိတ်ထဲက ပြောလိုက်ပါတယ်။ နှုတ်ဖျားကတော့ ထွက်မလာပါဘူး။ တကယ် နှုတ်ဖျားက ထွက်လာတာကတော့….သူ့ရဲ့အမေးစကားလည်းဆုံးရော ကျမက သူ့ကို ယဲ့ယဲ့လေးတစ်ချက်ပြုံးပြလိုက်ပြီး…အေး…လာ…ကျောကုန်းကို ချေးတွန်းပေးစမ်းကွာ….”လို့ပြောပြီး သူ့ဘက်ကို ကျမရဲ့ ကျောပြင်လေးကို လှည့်ပေးလိုက်ရင်ပဲ

မောင်တိုးဟာ ကျမရှိရာကိုလှမ်းပြီးတိုးကပ်လာပါတယ်။ သူ့ဆီကို ကျမ အမှတ်တမဲ့လှည့်ကြည့်လိုက်မိတဲ့ အချိန်မှာပဲ သူ့လီးကြီးထိပ်ဟာ ကျမရဲ့ဖင်သားကြီးနှစ်လုံးကြားကနေ နောက်ကို ဆုတ်သွားတဲ့အတွက် ကျမလည်း ကျမရဲ့မျက်နှာလေးကို ရှေ့ဖက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ…..အင့်…မောင်တိုးလေ သူ့လီးတန်ကြီးထိပ်နဲ့ ကျမရဲ့ဖင်သားကြီး နှစ်ခြမ်းကြားကိုခပ်နာနာလေး ဆောင့်သွင်းလိုက်ရာ ရေစိုပြီး တသားထဲကပ်နေတဲ့ ကျမရဲ့ထဘီလေးဟာဖင်သားကြီး (၂)ခုကြားမှာ ချိုင့်ဝင်ပြီး ကပ်နေတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့လီးတန်ကြီးထိပ်ဟာ မိမိရရပဲ

ကျမရဲ့စအိုဝလေးကို တဲ့တဲ့ထိုးဆောင့်မိပါတော့တယ်။ ကျမဟာ အင့်ကနဲဖြစ်သွားရာက မျက်လုံးလေးတွေ ဖြတ်ကနဲမှေးကျသွားရပြီး တပြိုင်နက်ထဲမှာပင် ကျမရဲ့တကိုယ်လုံးဖြာကနဲဖြစ်သွားရကာ ထဘီစလေးကို လုံးထွေး၍ ရင်ဘတ်တွင်ဖိကပ်ထားသောကျမရဲ့လက်လေးဟာလည်း ပြုတ်ထွက်သွားရကာ မောင်တိုးက ခပ်နာနာဆောင့်လိုက်တဲ့အတွက် ကျမရဲ့ ခပ်ကုန်းကုန်းလေးဖြစ်နေတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးဟာ ရှေ့ကိုငိုက်၍သွားရတာကြောင့် ကျမရဲ့ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ ပေါင်လယ်လောက်သာ အမြင့်ရှိသောရေစည်နှုတ်ခမ်းကို ကျမရဲ့ လက်လေးနှစ်ဖက်နဲ့ ဆန့်တန်း၍ မြဲမြံစွာကိုင်ကာထောက်လိုက်မိပါတော့တယ်။

မောင်တိုးကလည်းလျင်လိုက်တာလေ။ကျမရဲ့ရင်ဘတ်မှာဖိထားတဲ့ ထဘီစလေးဖြတ်ကနဲ လွတ်ထွက်ပြုတ်ကျသွားရတဲ့ အချိန်မှာပဲ သူက ကျမရဲ့ထဘီကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲချကာ ချွတ်လိုက်တော့ ရေစိုနေတဲ့ထဘီလေးဟာ ကျမရဲ့ခြေဖျားဆီကို ကွင်းလုံးလုံးပြီး ကျသွားတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျမရဲ့ဖင်သားကြီး(၂)ခုကြားမှာ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားရတာကြောင့် သဘာဝအရ အလေ့အကျင့်ရပြီးဖြစ်နေတဲ့ ကျမဟာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပြင်ရပ်လိုက်ကာ ပေါင်နှစ်လုံးကို နဲနဲဟပေးလိုက်ပြီး ကျမရဲ့ခါးကိုလည်း ပိုပြီးညွတ်ကာ တင်ပါးကြီးတွေပေါ်က ဖင်သားကြီးတွေကို လုံးတစ်၍ မြှောက်ကြွပေးလိုက်ပါတော့တယ်။

ဒီအချိန်မှာပဲ လုံချည်ချွတ်ပြီးသား ဖြစ်နေတဲ့ မောင်တိုးရဲ့လီးတန်ကြီးဟာ ဖင်သားကြီးနှစ်လုံးကြားကနေနောက်ကိုတစ်ရစ်ပြီး စူထွက်လျက် အရည်ကြည်လေးများပင်တစွန်းတစထွက်နေပြီဖြစ်လေသောကျမရဲ့စောက်ခေါင်းဝသို့ ထိပ်ဖူးနွေးနွေးကြီးတေ့၍ထောက်လိုက်ပြီးဖိ၍သွင်းလိုက်ပါတော့တယ်ဗြစ်.ဗြစ်…အင့်….အင်း.အ….ဗြစ်…ဟင်း…ဟင်း…ကျမရဲ့မျက်နှာလေးဟာ မော့တက်သွားပြီး မျက်လုံးလေးနှစ်လုံးစင်းကျသွားရာမှ မျက်နှာလေးဟာ ခပ်ရှုံ့ရှုံ့လေးဖြစ်သွားရပါတယ်။

ကျမရဲ့စောက်ခေါင်းထဲကို သူ့လီးတန်ကြီးတဝက်သာသာလောက် ဝင်သွားအပြီးမှာ ဆက်၍မသွင်းသေးဘဲ ရပ်ထားလိုက်တာကြောင့် ရမက်သွေးတွေ အဆမတန် ထကြွသောင်းကျန်းကာ ဆန္ဒတွေပြင်းပြနေတဲ့ ကျမဟာ…..။ လုပ်….လုပ်…..သွင်းလေ…..ဆက်သွင်းလေ…..မောင်တိုး….လူလည်းကြည့်အုံး…”ဒီလို ကျမက ကဗျာကသီပြောလိုက်တော့ ကျမရဲ့ဖင်သားဖွေးဖွေးကြီးနှစ်ဖက်ကို ဆုတ်ကိုင်ထားတဲ့သူရဲ့လက်ဟာပို၍ဖိကပ်လာကာ တင်းကြပ်စွာ ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့လီးတန်ကြီးကိုဖိပြီးထိုးသွင်းလိုက်ပါတော့တယ်

ဗြစ်…အိုး.ဗြစ်.ဖွတ်…အမလေးတအားကို ဖိသွင်းလိုက်တာပဲရှင်။ နှစ်ချက်ထဲနဲ့ တဆုံးဝင်အောင် ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့ လင်ရှိပေမယ့် ကလေးမမွေးသေးဘဲ နပ်မှန်အောင်ပင် ခံမထားရတဲ့ ကျမရဲ့စောက်ပတ်ကျဉ်းကျဉ်းလေးဟာအောင့်တက်သွားရပါတယ်။ သူ့လီးတန်ကြီးကတော့ကျမရဲ့စောက်ခေါင်းထဲမှာအပြည့်အသိပ်မဆန့်မပြဲဖြင့် တဆုံးဝင်၍သွားခဲ့ရပါပြီ။နဲနဲနောနောဟာကြီးမဟုတ်ပါစောက်ခေါင်းတစ်ခုလုံး ဖိသိပ်နေတဲ့အပြင် ထိပ်ဖူးကြီးကလည်း ရင်ဝကို ပြေးဆောင့်လိုက်သလိုပဲ မာလိုက်တာလည်း မပြောပါနဲ့။

သံချောင်း တစ်ချောင်းလိုပါပဲ။ ယောက်ျားလီးကြီး စံချိန်မှီမှီနဲ့ ဒီလိုမာတာ ဒီတစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးတာပါ။ ပြီးတော့ ဒီလောက်သန်မာလှတဲ့ လီးချောင်းကြီးမျိုး ဒီတစ်ခါပဲ ကျမရဲ့စောက်ခေါင်းထဲကို သွင်းဖူးတာပါ။ အားရပြီးကျေနပ်လိုက်တာ မပြောပါနဲ့တော့ရှင်။ ကျမရဲ့စောက်ခေါင်းထဲကလည်း စောက်ရည်ကြည်တွေဟာ ပွက်ကနဲ ပွက်ကနဲ ထွက်လာကြပါတော့တယ်။ ဒီကြားထဲမှာ မောင်တိုးက ကျမရဲ့စောက်ခေါင်းထဲမှာ တဆုံးဝင်နေပြီဖြစ်တဲ့ လီးတန်ကြီးကို ကျမစောက်ပတ်ဝနဲ့ သူ့လီးတန်အရင်းတို့ ဖိကပ်ပြီး သူ့ခါးကြီးကို လှုပ်ကာ

သူ့တင်ပါးကြီးတွေကို လှုပ်ကာမြောက်ကာ လုပ်ပေးနေလေတော့ မောင်တိုးရဲ့လီးတန် မာမာကြောကြောကြီးဟာ ကျမရဲ့စောက်ခေါင်းထဲမှာ အပြည့်အကြပ်ဖြစ်နေတာတောင်မှ စောက်ခေါင်းနုနုလေးတွေကို ပတ်လည်လှည့်ကာ ဖိကြိတ်ပြီး ပွတ်နေတော့ရာ….။ အ….အ….အီး….ဟင်း….ဟူသော အသံလေးများဖြင့် ကျမရဲ့ဖင်သားဖွေးဖွေးကြီးတွေဟာ တကုန်းကုန်းနဲ့ မြောက်ကြွ မြောက်ကြွဖြစ်နေရပါတယ်။မောင်တိုး…မင်းဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ….ဟင်း…အို.အိုဟင်း.ဟင်း… ”ပြောကာမှ မောင်တိုးက ပိုလုပ်လိုက်ပါသေးတယ်။

ကျမရဲ့စောက်ရည်ကြည်တွေဟာလည်း သူ့လီးတန်ကြီးလှုပ်လိုက်တိုင်း စောက်ပတ်ဝကနေစိမ့်ကနဲစိမ့်ကနဲထွက်လာရကာ…..ကျမရဲ့ ပေါင်တွင်းသားလေးများဆီသို့ပင်စီးကျနေပါပြီ။ခဏနေတော့မှ မောင်တိုးဟာသူ့လီးတန်ကြီးကို ရှောကနဲဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးဆတ်ကနဲဆောင့်ပြီးသွင်းကာ စပြီးလိုးပါတော့တယ်။ သူ့ဆောင့်ပြီး လိုးလိုက်လေတိုင်း အင့်ကနဲ….အင့်ကနဲ….ဖြစ်ရင်းက ကျမဖြင့် အရသာရှိလိုက်တာ မပြောပါနဲ့တော့ရှင်…..။ ကျမ သူ့ကို အထင်သေးမိတာ မှားပြီလားလို့တောင် တွေးမိပါတယ်။

သူ့ဟာ သူအလုပ်လုပ်နေတဲ့ မောင်တိုးကို ကျမက မိန်းမသား သဘာဝအတိုင်း ကိုယ့်ကိုသဘောကျ စေချင်လို့ ဂရုစိုက်စေချင်လို့လူကလည်းလစ်တာနဲ့ဒီလောက်ထိ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လည်း မထင်ဘဲ စမိရာမှ ခုတော့…..ကျမဖြင့် ကော့ပျံ၍နေရပါပြီ။ ပြီးတော့ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်၊ မဖြစ်ဆိုတာကလည်းကျိန်သေတွက်လို့မရကြောင်းနဲ့ မစီးရင်တော့နေရော တက်စီးလိုက်ရင်တော့ စီးတဲ့သူနောက်ပါသွားတတ်တာ ကျမလိုမိန်းကလေးတွေရဲ့သဘာဝပါပဲလားလို့လည်း တွေးလိုက်မိပါတယ်။

မောင်တိုးကတော့ဖင်ကုန်းပေးထားတဲ့ကျမကို နောက်ကနေပြီးတော့အားရပါးရကို ဆောင့်ပြီးလိုးနေပါပြီ။အရသာတွေကောင်းသထက် ကောင်းလာရတဲ့ကျမဟသူ့လီးတန်ကြီးက ကျမရဲ့စောက်ခေါင်းထဲကို ဆောင့်ဆောင့်ပြီး လိုးလိုက်လေတိုင်း ကျမရဲ့ဖင်ကြီးတွေကို နောက်ပြန်ကော့ကော့ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒီလို သူ့လီးတန်ကြီးက ကျမရဲ့စောက်ခေါင်းထဲကို ဆောင့်ဆောင့်ပြီး သွင်းလိုက်လေတိုင်း ကျမရဲ့ဖင်သားဖွေးဖွေးကြီးတွေဟာ တဖြတ်ဖြတ်ခါသွားပြီး ကျမရဲ့နောက်ကိုစူထွက်နေတဲ့ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားကြီးတွေဟာလည်း သူ့ရဲ့လီးတန်ကြီးနဲ့အတူ

ကျမရဲ့စောက်ခေါင်းထဲကိုခွက်ခွက်ပြီးဝင်သွားနေမှာအမှန်ပါပဲရှင်။ မောင်တိုးကသူ့ရဲ့လီးတန်ကြီးကိုကျမရဲ့စောက်ခေါင်းထဲသို့အားပါးတရ ဆောင့်လိုးပြီး နောက်တကြိမ် ဆောင့်ဖို့အတွက်သူ့လီးတန်ကြီးကိုဆွဲ၍အထုတ်မှာလည်းကျမရဲ့စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားကြီးနှစ်ခုဟာ သူ့လီးတန်ကြီးနဲ့ကပ်ညှိပြီးအပြင်ကိုလန်ထွက်လာမှာ အသေအချာပါပဲ ပြွတ်….ဖွတ်.ဖွတ်……ပလွတ်အ….အင့်……ဟင့်……ကျွတ်….ကျွတ်သူ့ရဲ့ဆောင့်ချက်တွေဟာ အလွန်အမင်းပြင်းထန်လာတာနဲ့အတူ မောင်တိုးဟာ အားမလို အားမရနဲ့ သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျမရဲ့ ရှေ့ကနို့အုံကြီးတွေကို လှမ်းဆွဲပြီး

မချင့်မရဲနဲ့ ဆုတ်နယ်နေပါသေးတယ်။ ကျမဖြင့် ကောင်းလွန်းလို့ ဘာမှမသိတော့ပါဘူး။ မောင်တိုးက အားပါးတရ ဆောင့်လိုက်တိုင်း ကျမရဲ့ကုန်းပေးထားတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးဟာ ရှေ့ကို ဆတ်ကနဲ တိုးသွားတာနဲ့အတူ ကျမရဲ့ဦးခေါင်းလေးဟာလည်း နောက်ကို လန်လန်သွားပြီး ကျမဖြင့် တကျွတ်ကျွတ်နဲ့ မချိမဆန့်လေး စုပ်သပ်နေရပါတယ်ရှင်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲမောင်တိုးဟာအားရပါးရဆောင့်လိုးနေရင်းမမအားမမကိုကျွန်တော်ချစ်သွားပြီ….မမ ရယ်….မမရောကျွန်တော့်ကိုချစ်လားဟင်…ကျမလည်း သူ့မေးလာတာကြောင့် အံ့အားသင့်သလိုဖြစ်သွားပြီးဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိအောင်ကို ဖြစ်သွားရပါတယ်.

နောက်တော့ကျမလည်းလိမ်မာပါးနပ်စွာနဲ့…လုပ်မှာသာ…လုပ်စမ်းပါ….မမလည်း…အား…..မင်း…ကိုချစ်တာပေါ့…အင်း….ဟင်း…အားမကြာခင်မှာပဲ ကျမရဲ့နို့အုံပေါ်က သူရဲ့လက်ရောကျမရဲ့ဖင်သားကြီးပေါ်က သူ့ရဲ့လက်ရောဟာ ကျမရဲ့ခါးသေးသေးလေးပေါ်ကို ရောက်လာပြီး အတင်းကို ဆွဲညှစ်ကာကိုင်ရင်း မောင်တိုးဟာ သူ့လီးကြီးကို ကျမရဲ့စောက်ခေါင်းထဲသို့ အသားကုန်ဆောင့်ဆောင့်ပြီး လိုးလိုက်ပါတယ်။ ကောင်းလားဟင်….မမ….အား….အင်း…တော်ပြီကွာ….မောင်တိုး…..မမ ကို အဲဒါမျိုးတွေ မမေးနဲ့…….

အား….ဆောင့်…ဆောင့်…..မောင်တိုး….ဆောင့်……အား….ကျွတ်…..မမ ပြီးတော့မယ်……အား….တခဏအတွင်းမှာပဲ ကျမဟာမျက်လုံးနှစ်လုံး စုံမှိတ်ပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ပြတ်ထွက်လုမတတ် ကိုက်ရင်းလည်ချောင်းသံလေးနဲ့အအဆောင့်အ…အင်းပြီးပြီးအားကျွတ်ကျွတ်ဟု မချိမဆန့်အသံပြုရင်း ကျမရဲ့ကိုယ်လုံးလေးဟာ တဆတ်ဆတ်ဖြစ်ရာက ပျော့ခွေကာကျသွားတော့မတတ်ရှေ့သို့အငိုက်မှာတော့ မောင်တိုးကသူ့ရဲ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျမရဲ့ခါးကို အတင်းဆွဲကာကိုင်ထားပြီး ခပ်ပြင်းပြင်းကို ဆောင့်လိုးနေပါတယ်။

ကျမလည်း မောင်တိုးပြီးကာနီးပြီဆိုတာ သူ့ရဲ့ဆောင့်ချက်တွေအရ သိလိုက်ပါတယ်။ တခဏအကြာမှာတော့အား….မမ…..အား…..ဟင်း…..ပြီးပြီ…..မမရယ်……အားဟု ပြောပြောဆိုဆို မောင်တိုးဟာ ကျမရဲ့ဖင်ကြီးတွေကို သူ့ရှေ့သို့ ဆွဲကပ်၍ သူကလည်း ဖိကပ်ထားကာ မောင်တိုးရဲ့ခါးကြီးဟာ တတွန့်တွန့် ဖြစ်သွားရပါတော့တယ်။ခဏကြာတဲ့အထိ ခါရမ်းနေတဲ့ ကျမရဲ့ဖင်သားဖွေးဖွေးကြီးတွေကိုသူ့ရဲ့လီးတန်ကြီး တဆုံးသွင်းထားရက်ကပင် မောင်တိုးရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ဟာ ညင်ညင်သာသာပွတ်၍ပေးကာ ဆုတ်လိုက် နယ်လိုက် လုပ်၍လည်း ပေးနေပါတယ်။

အတန်ငယ်ကြာတဲ့အခါမှာတော့ မောင်တိုးဟာကျမရဲ့စောက်ခေါင်းထဲက သူ့လီးကြီးကို ဖြေးဖြေးချင်းဆွဲထုတ်လိုက်လို့လီးတန်ကြီးတစ်ခုလုံး ထွက်သွားတယ်ဆိုရင်ပဲ ကျမဟာ ခါးဆန့်ပြီးရပ်လိုက်ရာက ကျမရဲ့ခြေဖျားပေါ်က ရေစိုထဘီလေးကို ခြေဖျားလေးများကြွကာဆွဲယူလိုက်ပြီးခါ၍ နဲနဲဖြန့်လိုက်ကာ ခြေထောက်မှကောက်စွပ်ပြီး ဝတ်လိုက်ကာ ရင်လျားလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရှေ့က ခြေတလှမ်းလှမ်းကာ လှည့်ထွက်လိုက်ပြီးတော့မှကျမဟာ သူရှိရာဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

အဝတ်အစားဆိုလို့ တစ်ခုမှ ဝတ်မထားတဲ့ မောင်တိုးဟာသူ့ရဲ့မာတောင်ဆဲဖြစ်တဲ့ လီးတန်ကြီးဟာ အရည်တွေပေပွပြီး တောက်ပြောင်နေကာ သူက သူ့ရှေ့ကနေ လှည့်ထွက်သွားလုဆဲဆဲဖြစ်နေတဲ့ ကျမကို ခပ်တွေတွေရပ်ကာ ရီဝေဝေလေးနဲ့ ကြည့်နေပါတယ်။ သူ့ရဲ့အကြည့်တွေထဲမှာ မသွားပါနဲ့လား မမရယ်….လို့ ပြောနေသယောင် အရိပ်အယောင်တွေကို တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် ကျမရဲ့ရင်မှာ ညင်သာစွာနဲ့ လှိုက်ဖိုသွားရပါတယ်။ ပြီးတော့သူ့ရှေ့ကနေ လှည့်ထွက်သွားဖို့ ခြေတစ်ဖက်တောင်လှမ်းထားပြီးဖြစ်တဲ့ ကျမရဲ့ လက်လေးတစ်ဖက်ဟာ

သူ့လက်ကောက်ဝတ်လေးကို လှမ်းပြီး အသာအယာဆွဲကာ ပြီးသည်နှင့် ကျမက လှည့်ထွက်လိုက်လေတော့ မောင်တိုးရဲ့မျက်နှာလေးဟာ ဝင်းပသွားပြီး ချွတ်ထားတဲ့ သူ့လုံချည်ကို ကဗျာကသီ ကောက်ယူကာ မောင်တိုးဟာ ကျမဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့ပါတော့တယ်။ကဲ….မောင်တိုးရေ…မှောင်ရီတောင်ပျိုးနေပြီ….အကိုကြီးကိုစိန်မြင့်ကမနက်ဖန် ညနေ ပြန်လာမှာဆိုတော့အချိန်တွေအများကြီးရှိပါသေးတယ်။ မောင်တိုးဆိုတာက တခြားမဟုတ်ပါဘူး။ ကျမရဲ့ယောက်ျားကိုစိန်မြင့်ရဲ့တူ ဝမ်းကွဲဖြစ်ပြီး အိမ်မှာဗာရီယလုပ်ဖို့နဲ့ ကူဖော်လောင်ဖက် သဘောမျိုး

ကျမတို့နဲ့လာနေတဲ့ ကောင်လေးဖြစ်ပါတယ်။ သူက ကျမနဲ့အကိုကြီး ကိုစိန်မြင့်တို့ အိမ်ထောင်မကျမှီထဲက ဒီအိမ်မှာ အကိုကြီး ကိုစိန်မြင့်နဲ့ အတူနေခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ မောင်တိုးက အသက်(၂၀)ရှိပြီဖြစ်ပြီး အလုပ်ကြမ်းသမား ဖြစ်တာကြောင့် နဂိုက လူကောင်ထွားရတဲ့ကြားထဲ ကြွက်သားတွေကပါ အမြောင်းလိုက်ထနေပါတယ်။ဟင်း….ဟင်း….ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျမ အကြိုက်ပေါ့။သားသမီးမရှိတဲ့အသက်(၅၀)အရွယ်မုဆိုးဖို အကိုကြီး ကိုစိန်မြင့်နဲ့ ကျမ မအေးစန်းတို့ အိမ်ထောင်ကျပြီးတာ တစ်နှစ်နီးပါးကြာသွားခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ အချိန်အတွင်းမှာအားရတင်းတိမ်မှုမရှိခဲ့ရတဲ့ကျမဟာ

ဆန္ဒတွေပြင်းပြလာရတဲ့အခါတိုင်း အတူနေတဲ့ နုပျိုသန်မာတဲ့ မောင်တိုးကို ကြည့်ကြည့်ပြီး ကျမဟာ သာယာနေခဲ့ရတာဖြစ်ပါတယ်။ခုတော့ အိုးချင်းထားအိုးချင်းထိဆိုတာမျိုးလိုအိုးချင်းကထိရုံမျှပင်မက အက်သွားမလားမသိပါ။ ကျမရဲ့စောက်ပတ်ဝလေးပင်ရေလောင်းချိုးနေတဲ့အချိန်မှာ စပ်ဖျင်းဖျင်းလေး ဖြစ်လာရပါသေးတယ်။ဒါပေမယ့် ရေချိုးရင်းချိုးရင်းနဲ့ အဲဒီစပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်နေတာလေးဟာ ပျောက်သွားတဲ့အတွက် ကွဲသွားတာမဟုတ်ဘဲ ကျမရဲ့ စောက်ပတ်၀ ပွန်းသွားတာသာဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားတဲ့အတွက် ကျမ စိတ်သက်သာရာရသွားပါတယ်။

ကျမရဲ့စိတ်ထဲကလည်း ကျမစောက်ပတ်ဝလေးပင် ပွန်း၍သွားရလောက်အောင် အားကောင်းမောင်းသန်လှတဲ့ မောင်တိုးကို ကြိတ်ပြီးသဘောကျမိလိုက်ပါသေးတယ်။ ကျမကလည်း သူ့လက်ကိုဆွဲရင်း ခေါ်လာရာက နောက်ဖေးတံခါးပေါက်ကတဆင့် အိမ်ထဲသို့ လှမ်းတက်လိုက်ပါတော့တယ်ရှင်……ကျမဟာ အိမ်ပေါ်ကို ရောက်တာနဲ့ တခါထဲပဲ သူ့ကို ကျမရဲ့အိပ်ခန်းထဲကို ဆွဲခေါ်သွားပါတော့တယ်။ အိပ်ခန်းနဲ့ တဖြေးဖြေးနီးလာလေလေ ကျမဟာ ကျမရဲ့လက်နဲ့ဆုတ်ကိုင်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့လက်ကို ပိုပြီးဖျစ်ညှစ်ကာ ဆုတ်ကိုင်လာမိပါတယ်။

အိပ်ခန်းထဲရောက်တာနဲ့ ကျမဟာ သူ့ရဲ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကျမဟာ အိပ်ခန်းထဲမှာရှိတဲ့ ကျမနဲ့ ကျမယောက်ျားတို့ အိပ်တဲ့ နှစ်ယောက်အိပ် ကုတင်ကြီးနားကို လျှောက်သွားတော့ သူကလည်း တဖဝါးမခွာ ကျမရဲ့နောက်ကနေ လိုက်လာပါတယ်။ကုတင်နားရောက်တော့ ကျမဟာ ကျမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရင်လျားထားတဲ့ထဘီလေးကို ချွတ်၍ ချလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ မောင်တိုးဟာ သူရဲ့လက်ထဲက ဆွဲကိုင်လာတဲ့ သူ့ရဲ့လုံချည်ကို လွှတ်ချလိုက်ပါတယ်။

အမှန်တော့ မောင်တိုးဟာ ကျမခေါ်ဆောင်ရာနောက်ကို လုံချည်ပင်မဝတ်အားပဲ ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ပင် အရည်တွေ ပေပွနေတဲ့ သူ့ရဲ့လီးတန်ကြီး တရမ်းရမ်းနဲ့ လိုက်ပါလာခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို မောင်တိုးက သူ့လက်ထဲက လုံချည်ကိုလွှတ်ချလိုက်ပြီးတာနဲ့ ဘာမှ အဝတ်အစားမရှိတော့တဲ့ ကျမရဲ့ကိုယ်လုံးလေးကို လှမ်းဖက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပင် ကျမကလည်း ကုတင်ကြီးပေါ်ကို လှမ်းပြီး တက်လိုက်သည့်အတွက် သူကလည်း ကျမကို အလိုက်သင့်ဖက်ကာ ကုတင်ပေါ်ကို လိုက်ပါလာပါတော့တယ်။ ပြီးတော့ နှစ်ယောက်သား အိပ်ယာပေါ်ကို လဲကျသွားကြပီး….

သူ့လက်တဖက်ဟာ ကျမရဲ့ လည်ပင်းအောက်ကနေ လျှိုပြီး ကျမရဲ့ကျောပြင်ကို ပွတ်ပေးလျှက် ကျန်တဖက်ကတော့ ကျမရဲ့ဖင်သားကြီးတွေကို ဖျစ်ညှစ်နေပါတယ်။ တခါတခါ သူ့လက်က ကျမရဲ့ပေါင်တွင်းသားလေးတွေကို ရွရွလေး ပွတ်လိုက်တော့ ကျမဟာ တတွန့်တွန့်ဖြစ်သွားရပါတယ်။ သူ့နှာခေါင်းကြီးကလည်း အငြိမ်မနေပါဘူး။ ပါးတွေကို နမ်းလိုက်၊ နဖူးကိုနမ်းလိုက်ဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု လျှောက်ပြီး နမ်းနေပါတယ်။ လှုပ်လိုက်တိုင်း လှုပ်လိုက်တိုင်း ရင်ချင်းအပ်လို့ ကပ်နေကြတဲ့ ကျမရဲ့နို့နှစ်လုံးနဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ကျယ်ကြီးဟာ ဖြေးဖြေးလေးပွတ်ပေးနေတာ ခံလို့ကောင်းလှပါတယ်

ရှင်။ ကျမမှာလည်း အမောနည်းနည်းပြေသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ခါးကြီးကို ဖက်ထားတဲ့ ကျမရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို သူ့လည်ပင်းနဲ့ ကျောပေါ်ပြောင်းတင်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ခပ်တင်းတင်းဖက်လျက် နှုတ်ခမ်းချင်း တအားဆွဲစုပ်ပစ်လိုက်ကြပါတော့တယ်။ သူကနည်းနည်းလျှော့လိုက်ရင် ကျမက လိုက်ပြီး တအားထပ်စုပ်ပါတယ်။ နောက်တကြိမ် ကျမရဲ့နှုတ်ခမ်းကို သူကတအား ဆွဲစုပ်ပြီး ကျမရဲ့တင်ပါးကြီးတွေနဲ့ ပေါင်တွင်းသားများကို ဖျစ်ညှစ်လိုက်တာနဲ့ ကျမရဲ့ရင်ထဲမှာ ဖိုကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျမရဲ့ရာဂစိတ်တွေဟာလည်း တဟုန်ထိုးတက်ကြွလာပါတော့တယ်ရှင်…..။သူလည်း အသက်ရှုသံတွေ ပြင်းထန်လာပြီး စိတ်တွေပြန်ပြီးထကြွလာပုံရပါတယ်။

ကျမလည်း စိတ်ထလာပြီမို့ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးကို ကျမရဲ့ကိုယ်လုံး ပေါ်ရောက်အောင် ဆွဲတင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူဟာ ကျမရဲ့ကိုယ်ပေါ်ကို အလိုက်သင့်တက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့လီးကြီးကို လက်တဖက်က ကိုင်ကာ ကျမရဲ့စောက်ပတ်ဝမှာတေ့ပြီး ထိုးသွင်းလိုက်ပါတယ်။ ကျမဟာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ကျမရဲ့ကားနေတဲ့ ပေါင်ကြီးနှစ်လုံးကို စေ့ကပ်ထားလိုက်တဲ့အပြင် သူ့လည်ပင်းကို ကျမရဲ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သိမ်းကြုံးပြီး တအားဖက်တွယ်ထားလိုက်ပါ တော့တယ်။ ကျမက အဲသလိုလုပ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူလည်း ပေါင်နှစ်လုံးကို အနည်းငယ်ကားပြီး ခွကာ သူ့ဒူးနှစ်လုံးကို ကျမရဲ့ပေါင်ရင်းဘက်ဘေးမှာ ထောက်ပြီး သူ့တထောင်ဆစ်နှစ်ဖက်ကတော့

ကျမရဲ့ဂျိုင်းနားမှာလာပြီး ထောက်ထားပါတယ်။ သူ့လက်ဖျားလေးတွေနဲ့ ကျမရဲ့နို့နှစ်လုံးပေါ် ရွရွလေးပွတ်ပေးရင်း အောက်ပိုင်းကလည်း သူ့လီးကြီး သွင်းလိုက် ထုတ်လိုက်နဲ့ ဖြေးဖြေးနဲ့ မှန်မှန်ကြီးလုပ်ပေးလျှက်ပါပဲ။ ကျမက ကျမရဲ့ပေါင်နှစ်လုံးကို စေ့ကပ်ထားတာမို့ စောင်ခေါင်းက သူ့လီးကြီးကို ပို၍ဖိညှပ်ထားသလို ဖြစ်ကာ နှစ်ယောက်စလုံးအရသာထူးနေကြပါတယ်။ အား…..ဗြစ်….ပြွတ်….အား….အင်း……ကြပ်နေတာပဲ မမ ရာ…သူက ရှေ့တိုးနောက်ငင်လုပ်လိုက် ဖြေးဖြေး အရင်းထိအောင်သွင်းပြီး ဖိကပ်မွှေလိုက်တဲ့အခါများမှာဖြင့် သူ့လီးကြီးနဲ့ ကျမအစေ့ကလေးထိလိုက်လို့ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အရသာဟာဖြင့် ကျမရဲ့တကိုယ်လုံးဟာ ဖျတ်ဖျတ်လူးသွားရပါတယ်။

အား….အင်း…..အား.မောင်တိုးရယ်…..အား….ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲကွယ်..”ကျမက ပြီးကာနီးလို့ ကျမရဲ့ပေါင်နှစ်လုံးကို ဖြဲကားပေးလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ သူ့ဒူးနှစ်ဖက်ဟာ ကျမရဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးကြားထဲကို လာထောက်ပြီး သူ့လက်ကြီးနှစ်ဖက်နဲ့ ကျမရဲ့ကားပေးထားတဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးကို အထက်သို့ ကိုင်မြှောက်ပြီး သူ့ပခုံးပေါ်ရောက်အောင်တင်ပြီး ထမ်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျမရဲ့တင်ပါးကြီးတွေဟာ အထက်ကိုမြောက်ပါလာပြီး ကော့ကနဲပြဲအာနေပါတော့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့လက်ကြီး နှစ်ဖက်နဲ့ ကျမရဲ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တအားဆုတ်ကိုင်ကာအားယူပြီး

သူ့ရဲ့လီးကြီးကိုဆုံးကာနီးအထိ ပြန်နှုတ်လိုက်ကာ အားရပါးရဆောင့်သွင်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့…ဗြစ်….ဗြွတ်ဖွတ်အားကျွတ်ကျွတ်အားကျမရဲ့နှုတ်ဖျားက ကျွတ်ကျွတ်.ကျွတ်ဟုပေါ်ထွက်လာသောအသံနှင့်အတူ ကျမရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးဟာ ခေါင်းရင်းကို မြောက်တက်သွား၍ ကျမရဲ့တင်ပါးတွေဟာလည်း ခွက်ဝင်သွားတဲ့အထိပါပဲရှင်။ ပထမတစ်ချက်တော့ သားအိမ်ကိုထိပြီး အောင့်သလိုလိုရှိပေမယ့် အဲဒီလို ဆက်တိုက် ဆယ့်လေးငါးခါလောက် ခပ်သွက်သွက်ဆောင့်လိုးပြီးတဲ့အခါမှာတော့ သူရော ကျမပါ နှစ်ဦးစလုံး ကာမအထွတ်အထိပ်ကို ရောက်လာကြပါတော့တယ်။

အား….မမ….အား….အင်းချစ်တယ်မမရယ် ပြွတ်ဖွတ်အင့်….အား….ပြွတ်.ပြွတ်…အား….ကျွတကျွတ်.ဆောင်.ဆောင်.မောင်တိုး….အားအချိန်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ကျမတို့နှစ်ဦးစလုံးအားရတင်းတိမ်စွာနဲ့ တစ်ချီပြီးမြောက်သွားကြပါတော့တယ်။သူတော့မပြောတတ်ဘူး။ကျမမှာဖြင့် တကိုယ်လုံးနုံးချိပြီး မောဟိုက်သွားတော့တာပါပဲ။ သူလည်း သူ့လီးတန်ကြီးကိုတအောင့်လောက်စိမ်ထား၍ သူ့ပခုံးပေါ်မှာတင်ထားတဲ့ ကျမရဲ့ပေါင်နှစ်လုံးကို အိပ်ရာပေါ်သို့ အသာအယာကလေး ဆန့်တန်းချထားပြီးနောက် ကျမရဲ့နဖူးဆံစပ်ကို ယုယုယယသပ်ပေးကာ

နဖူးပြင်လေးကို ကုန်းနမ်း၍ ခြေရင်းတန်းပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ဆွဲယူလျက် ကျမရဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးနှင့် ဆီးစပ်ပါမကျန် ကျမရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိတဲ့ချွေးတွေအားလုံးကို တဖြေးဖြေးလေး သုတ်ပေးနေပါတယ်။ အဲဒီလိုသုတ်ပြီးတာနဲ့ ကျမလည်း သူ့လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ပြီး အအိပ်ခိုင်းလိုက်တော့ သူလည်းကျမဘေးနားမှာလှဲ၍နှစ်ယောက်သားဖက်ပြီးမှိန်းနေလိုက်ကြတာမောမောပန်းပန်းနဲ့ အိပ်ပျော်သွားကြပါတယ်။ ကျမတို့နှစ်ယောက်အိပ်ပျော်သွားလိုက်ကြတာကျမနိုးလာတော့ မောင်တိုးကို ကြည့်လိုက်တော့ကျမကိုဖက်ရင်းအိပ်ပျော်နေဆဲပါပဲ။

သူလည်း အတော်မောသွားဟန်တူပါတယ်။တအောင့်လောက်ကြာလို့သူ့ကိုလှုပ်နိုးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ နိုးလာ၍ ကျမကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ။ မမ ကျနော့်ကို ချစ်လားဟင်သိပ်ချစ်တာပေါ့ မောင်လေးရယ်….မမကို ပစ်မသွားရဘူးနော်….ဒီလိုပဲ အမြဲတမ်းချစ်ရမယ် သိလား…မမ တစ်ယောက်ထဲမှာကိုပဲ ချစ်မှာ….မမကလွဲပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ချစ်လို့ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး…ဟုတ်ရဲ့လား….မောင်လေးရယ်….မမ မယုံရဲဘူး…တကယ်ပြောတာပါ မမရယ်…..မမကလွဲပြီး ဘယ်မိန်းမကိုမှ မချစ်ဘူး…..မမက ကျနော့်ရဲ့ အချစ်ဦးပါ….မမနဲ့ကျမှ အချစ်ဆိုတာကို ခံစားတတ်ခဲ့တာပါ…

မောင်လေးက အပြောလည်း ကောင်းတယ်နော်…အပြောကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး…လက်တွေ့ ချစ်ပြမှာပါ…မမ…ဟင်ကျနော်တို့ ချစ်ကြရအောင်နော်အင်း….ချစ်လေ…မမ….ကျနော့်ကို လေးဘက်ကုန်းပေးပါလား…မောင်တိုးဟာ ကျမကို လေးဘက်ထောက်ပြီး ဖင်ကုန်းခိုင်းလာပါတယ်။ ကျမလည်း သူ့ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်လျောပြီး မွေ့ယာပေါ်မှာ လေးဘက်ထောက်ပြီး ခါးလေးကို ခွက်လိုက်ကာ ကျမရဲ့ဖင်ကြီးတွေကို မြှောက်ကြွပင့်တင်ပေးပြီး ပေါင်နှစ်ချောင်းကိုလည်း ကားထားပေး လိုက်ပါတယ်။ ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲနော်….

ကျမက သူ့ကိုချစ်မိသွားတာကိုး သူ့ဆန္ဒကို လိုက်လျောပေးရတော့မပေါ့။ ကျမ လေးဘက် ထောက်ပြီး ဖင်ကုန်းပေးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ မောင်တိုးဟာ ကျမရဲ့ဆူဖြိုးကားစွင့်ပြီး အယ်နေတဲ့ ဖင်ကြီးတွေနောက်မှာ ဒူးထောက်နေ ရာယူရင်း ကျမရဲ့ရမ္မက်ကြွစရာ ထွားပြီး အယ်နေတဲ့ ဖင်ကြီးတွေကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်နေပါတယ်။ ကြည့်နေရင်း မောင်တိုးဟာ စိတ်တွေ မ ရိုးမရွဖြစ်လာပုံရပါတယ်။ မောင်တိုးဟာ ကျမရဲ့ဖင်ကြီးတွေဆီကို မျက်နှာအပ်ပြီး ကျမရဲ့ဖင်ကြီးတွေကို ကုန်းပြီး အားရပါးရ သူ့ရဲ့နှာခေါင်း နဲ့ထိုးပြီး နမ်းပါတော့တယ်။

မောင်တိုးက ကျမရဲ့ဖင်ကြီးတွေကို အားပါးတရနမ်းနေစဉ်မှာပဲ ကျမရဲ့စိတ်တွေဟာ ပိုထကြွလာပြီး စောက် ပတ်ထဲမှာလည်း ရွနေအောင်ယားလာတာကြောင့် ကျမရဲ့ဖင်ကြီးတွေဟာ လှုပ်ခါပြီးရမ်းလာပါတယ်။မောင်တိုး….လုပ်တော့ကွာ….မမ မနေနိုင်တော့ဘူး…မမ….ဘယ်လိုဖြစ်နေလို့လဲဟင်….ကျနော်က ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ…တော်ပြီကွာ မမ မပြောချင်ဘူး….မမ…က ဘာမှမပြောရင် ကျနော်ကဘာလုပ်ရမှန်းသိမှာမဟုတ်ဘူးလေ….ပြောမှသိမှာပေါ့…ကဲဒီလောက်ကြားချင်နေရင်လည်း ပြောမယ်မမ စောက်ပတ်ထဲမှာ ရွနေပြီအရမ်းခံချင်နေပြီ

မောင်ရယ်မမကိုလိုးပေးတော့နော်ဟုတ်ပြီလားဟုတ်ပြီ မမရယ်….မမကိုလိုးပေးတော့မယ်နော်မောင်တိုးဟာ ပြောပြောဆိုဆိုကျမရဲ့ဖင်ကြီးတွေနောက်မှာအကျအနဒူးထောက်ပြီးနေရာယူလိုက်ပါတယ်။ မောင်တိုးက ကျမရဲ့ဖင် ကြီးတွေကိုသူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ဖျစ်ညစ်ဆုပ်နယ်လိုက်ရင်းကျမရဲ့ပြူးထွက်နေတဲ့စောက်ဖုတ်အဝမှာ သူ့လီးကြီးကို တေ့လိုက်ပါတယ်။အဲဒီနောက်မောင်တိုးဟာ သူ့လီးကြီးနဲ့ ဆိုင်းမဆင့် ဗုံမဆင့် မညှာမတာပင် စပြီး ဆောင့်လိုးလိုက်ပါတော့တယ်။ ဗြစ်…..ဗြစ်…..ဗြစ်အမလေး…အား…..မောင်တိုးရယ်ဟင်း…

ဟင်းဆောင့်လိုးလိုက်တဲ့အရှိန်ကြောင့်သူ့လီးကြီးဟာ ကျမစောက်ဖုတ်ထဲအရှိန်ပြင်းစွာထိုးဝင်လာပြီး ကျမ စောက်ဖုတ်လေးမှာ အောင့်တက်သွားပြီးကျမတကိုယ်လုံး ကော့တက်သွားရပါတယ်။မောင်တိုးဟာကျမရဲ့နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကိုဆွဲကိုင်ပြီးအားယူကာ လွတ်လွတ် လပ်လပ်ပင်ဆောင့်၍လိုးနေပါတော့တယ်။ဗစ်.ပြစ်.ပြွတ်…ဗြစ်ပလွတ်အားအင်းအား…ဗြစ်….ပြွတ်….ပြစ်….ပလွတ်…ဘတ်…ဖတ်…..ပြွတ်…..ဘတ်…သူ့ရဲ့ဆီးစပ်က အုကြီးတွေနဲ့ ကျမရဲ့စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသား ထိရိုက်သံတွေဟာ တရစပ်ထွက်ပေါ်လာပါတော့တယ်။

မောင်တိုးက အားပြင်းပြင်းနဲ့ ကျမ ကို ဆောင့်လိုးနေသလို ကျမကလည်း အားကျမခံ ကျမရဲ့ဖင်ကြီးတွေကို နောက်ပြန်ပစ်ပစ်ပြီး ဆောင့်ပေးနေမိပါ တယ်။ ကျမရဲ့ပြူးထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်ဟာ မပြူးနိုင်တော့ပါဘူး။ ခွက်ပြီး ဝင်ဝင်သွားနေပါတယ်။ဆောင့်ချက်တွေက ပြင်းထန်လှပါ တယ်။ တခါ တခါ ကျမရဲ့ဖင်ကြီးတွေကို နောက်ပြန်ပစ်အဆောင့်နဲ့ သူက ကျမရဲ့စောက်ဖုတ်ကို အရှိန်နဲ့ဆောင့်အလိုး သွားဆုံတဲ့အခါမျိုး ဆိုရင် ကျမ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ရှေ့ကို ငိုက် ငိုက်ကျသွားရပါတယ်။ ကျမရဲ့ဖင်ကြီးတွေဟာ ရမ်းခါနေပြီး

ကျမ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထား လိုက်ကာ ခေါင်းကို နောက်လှန်ပြီး ကာမအရသာကို အပြည့်အဝခံစားနေမိပါတယ်။ သူက တတ်လည်းတတ်နိုင်လွန်းပါတယ်။ အချက်သုံးဆယ်လောက် တအားဆောင့်လိုးနေတာတောင် မပြီးသေးပါဘူး။ ကျမတောင် ပြီးချင်လာပါတယ်။ ပြောရင်းဆိုရင်း သူလည်း ပြီးခါနီးလာပြီထင်ပါတယ်။ ခပ်သွက်သွက်ဆောင့်နေပါပြီ။ ခပ်သွက်သွက်ဆိုတာ အဖျားဝင် သွားပြီး အရင်းက အုကြီးတွေပါ ဝင်သွားမတတ် ခပ်မြန်မြန်ဆောင့်ပြီး လိုးနေတာဖြစ်ပါတယ်။ ခဏကြာလို့ သူ့လီးကြီးက သုတ်ရည်တွေ ပန်းထွက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျမက မပြီးသေးတဲ့အတွက်

သူ့ကို ခပ်နာနာလေး ဆောင့်ပေးရန် မပွင့်တပွင့်နဲ့ ပြောလိုက်ရပါတယ်။ ဗြစ်…ပြွတ်….ပြစ်….ပလွတ်ပလွတ်.ပြွတ်.ဗြစ်…အား…..အ……အား…ပြီး…ပြီး….အ…..ဟား…..ဟင်း……မမ…..အား……ကောင်းလိုက်တာ မမရယ်…ဆောင့်ဆောင့်မောင်လေးမမ ပြီးတော့မယ်.ဆောင့်ပေးဦး…အားဟား…သို့သော်လည်း မောင်တိုးမှာသိပ်ပြီးမတတ်နိုင်တော့ပါ။ လုပ်ရုံသာ လုပ်ပေးနိုင်ပါတော့တယ်သူ့လီးတန်ကြီးကတော့မာဆဲပါပဲမောင်တိုးဟာ ပြီးသွားလို့ ဆောင့်အားလျှော့သွားတာနဲ့ကျမဟာကုန်းပေးထားရာကနေ မောင်တိုးရဲ့ရှေ့မှထပြီး ထိုင်လိုက်ပါတယ်

နောက်တော့ ကျမဟာ သူ့ကို ပက်လက်ဆွဲလှဲချလိုက်ပြီးအမြန်ပဲကျမကသူ့အပေါ်ကို တက်ခွကာ သူ့လီးတန်ကြီးကိုကျမရဲ့စောက်ပတ် ထဲသွင်းပြီးကျမဟာ ပြီးခါနီး ဆန္ဒတွေက အဆမတန်ပြင်းထန်နေလေတော့ ကျမရဲ့ဖင်သားကြီးတွေကို မြှောက်ကာ ချကာနဲ့ လုပ်ပြီး စိတ် ထဲမှာ ရှိတဲ့အတိုင်း စိတ်ရှိလက်ရှိ အားရပါးရ ဆောင့်ဆောင့်ပြီးလိုးပစ်လိုက်ပါတော့တယ် ဗြစ်….ဗြစ်….ပြွတ်ပြွတ်….ပြစအအာ.အမမ…အဟား.မမ……အမလေး…..။ အင့်…အင့်.ဗြစ်.ဗြစ်အင့်ဟင့်အား…သိပ်ချစ်တယ်…မောင်ရယ်အားအ…

ရှီးအ….အင့်….အင့်….ဟား…..ကောင်းလိုကတာ…ဆောင့် ဆောင့်လိုးနေရင်း ပြီးခါနီးကော့တက်လာကာ လေးငါးချက် တအားပစ်ပစ်ဆောင့်လိုးအပြီးမှာတော့ ကျမရဲ့ တကိုယ်လုံးဟာ တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ တဟင်းဟင်းဖြစ်ရင်းက ကျမရဲ့စောက်ရည်တွေဟာ ပွက်ကနဲ ပွက်ကနဲ ထွက်ကျကုန်ကြတာဟာ သူ့ဆီးခုံနဲ့ပေါင် ခြံတွေပေါ်မှာ ရွှဲကုန်တော့တာပါပဲရှင်။ ကျမတို့ ခြေကုန်လက်ပန်းကျကာ အိပ်ပျော်သွားရပါတယ်။ တွက်ကြည့် လိုက်တော့ ကျမဖြင့် (၆)ချီတောင် ပြည့်ပြည့်ဝဝပြီးခဲ့ရပါတယ်။ အားရကျေနပ်လိုက်တာ မပြောပါနဲ့တော့ရှင်…..။

တကယ်တော့မှားမိပါတယ်

သက် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အလှကို သူမြင်လိုက်တော့ အရမ်းမှင်သက်မိသွားသည် အရင်ကတည်းက သူ့အလှကို မြင်ဖူးနေပေမယ့် သူဒီလောက် မှင်သက်ခြင်းမဖြစ်မိခဲ့ အရင်ကတော့ သူဝတ်ထားသည့် ဖင်ကျပ်ဘောင်းဘီလေးအောက်မှ တင်းရင်းထားဝိုင်းသည့် ဖင်အလှကို မြင်ပြီးလီးတွေ တဒိတ်ဒိတ်တောင်ပြီးခုန်နေခဲ့ပေမယ့် ဒီလောက်ထိ မဖြစ်ခဲ့ ပြီးတော့ သိပ်ကိုလှပ ပြီး တင်းရင်းသည့် နို့သီးတွေ ထင်တာကတော့ ဘော်လီပုံကောင်းမှုကြောင့် သိပ်ကိုလှပနေသည်ထင်ခဲ့မိတာ။

ဒီလောက်ထိ နို့သီးတွေကလည်း ဝိုင်းစက်ပြီး လှပနေတာကို မတွေးမိခဲ့။ အခုတော့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့မြင်ရပြီ။ သူ့ရှေ့မှာ သက် တစ်ကိုယ်လုံးက အဝတ်အစားတွေ မရှိ ဝိုင်းစက်သည့်တင်ပါး(ဖင်) ၊ စူဖြိုးသည့် နို့များပြီးတော့တုတ်ခိုင်သွယ်ပြောင်းသည့် ပေါင်တံဖွေးဖွေးများနှင့် ပေါင်ကြားကအမွှေးပါးပါးလေးများ အောက်မှာ သူ့ကို မျက်စပစ်နေသည့် စောက်ပတ်ကလေး။ အို…လှလိုက်တာ သက်ရယ်…သူ ရေရွတ်မိတော့ ။ သက် က သူ့ကို ရှက်နေသည့် မျက်ဝန်းတစ်စုံကို လက်ဆောင်အပိုပေးပြန်သည်။

သက် ရဲ့ အနားကို သူကပ်သွားပြီး စောက်ပတ်လေးကို ဘယ်လက်ဖဝါးဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်တော့ သက်က မသိမသာလေး ညည်းတွားသံပြုတော့သည်။ သက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို သူ ညာဘက်လက်ဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး စောက်ပတ်ကို ကိုင်ထားသည့်လက်ကို သက်ရဲ့ ကုပ်ပိုးလေးကို ဆွဲယူပြီး သက်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ “အင်း..အွန်း..အွန်း” အသံလေးများဖြင့် သက် က သူ့အနမ်းများကို ခံနေရရှာတော့သည်။ သက်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလွှာဖူးဖူးလေးများက သူ့ကို ဝိုင်ချိုတစ်ခွက်လို ယစ်မူးစေသည်။

ရည်းစားဘ၀ ကတည်းက သူ့ကို ပြုစားနိုင်ခဲ့သည့် စတောဘယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းထူထူများ။ သူအခုတော့ သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီ။ သက်ကို သူချစ်တယ်။ ချစ်ခြင်းဖြင့် ဖွဲ့သော အပြာရောင်ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို သူ ဒီည စီမံခန့်ခွဲတော့မယ်လေ။ “သက်ရယ် ချစ်တယ်ကွယ်” ဆိုတော့ သက်က ဘာမှပြန်မပြော သူ့ကို သိုင်းဖက်ထားသည်။ သက် နို့သီးတွေကို အားရပါးရ စို့ပစ်တော့သည်။ “အင်း…ဟင်း..ဟင်း…ရှီး…” ညည်းတွားသံလေးများပြုသည်။ သက် ခံစားရခက်သည်ထင်သည်။ အခုမှနို့အစို့ခံဖူးတာဆိုတော့ နည်းနညေ်းတာ့အနေရခက်မပေါ့ သက်ရယ်။

ပြီးတော့ သက်ရဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ချေ ပေးတော့ သက်က ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေသွားသည်။ သူ့ရဲ့ ပခုံးကိုခိုကာ နောက်ကျောကို အတင်းဖက်ထားတယ်။ သက်ရယ်…။ နောက်ကနေ သက်ရဲ့ ဖင်လေးကို ပွတ်သတ်ပေးနေလိုက်သည်။ လှပတဲ့ ဖင်သားလေးများက အရမ်းကိုနူးညံ့လွန်းသည်။ ဝါဂွမ်းလေးတွေ နဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ ဖက်လုံးလေးတမျှပါလား။ အိုး…ကွယ်…မောင်ကြင်နာတော့မယ်။ “သက်ရယ်…မောင်အရမ်း ထန်နေပြီကွာ” “အို…မောင်ကလည်း…သိဘူး…” သူ ပုဆိုးကိုဆွဲချွတ်လိုက်တော့…မာထန်နေတဲ့ လီးက သက် ရဲ့ စောက်ဖုတ်လေးထံ ညွှန်ပြနေသည်။

သက်က သူ့ရဲ့လီးကို မြင်သွားပြီးမျက်နှာလွှဲနေတော့သည်။ “သက်…ဘာလို့ ဟိုဘက်လှည့်နေရတာလဲ ဒီဘက်လှည့်ပါဦးကွာ” “ဟာကွာ..မောင်ကလည်း သက် ကြောက်တယ်…မောင့်ဟာကြီးကို” “ဟဟ..သက်ကလည်း ကြောက်စရာမှမဟုတ်တာကို ဒါဆိုရင် မောင်ကရော သက်ဟာလေးကို ကြောက်ရမှာလား ချစ်ရမှာလားကွ” “ဟင့်ဟင့်…မောင်ကလည်းကွာ ဘာမှန်းမသိဘူး ရှက်တယ်…” “ မရှက်ပါနဲ့ ချစ်ရယ်…မောင့်လီးကို ကိုင်ကြည့်စမ်းပါ…” “အို…ကွာ…” ဆိုပြီး သက်က သူ့ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ဖို့ကြံသည်။

ဘယ်ရမလဲ သူကလည်း သက်ကို ကိုင်ထားသည့် ဖင်လေးကို အသာညှစ်ပစ်လိုက်ပြီး ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး လက်ဝါးလေးနဲ့ ရိုက်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သက်ကို နှုတ်ခမ်းတွေ နမ်းပြန်သည်။ နို့တွေလည်း ပွတ်သတ်ပြီးနယ်လိုက်သည် ပြီးတော့ သက်ပေါင်ကြားထဲက စောက်ပတ်လေးကို သူ့လီး နဲ့ ထောက်ထားလိုက်သည် လီးက စောက်ပတ်လေးပေါ်မှာ အခန့်သား။ သူနည်းနည်းဖိထားလိုက်သည်။ သက်ကတော့ မျက်နှာတွေရဲ စွေး လို့ရယ်။ ပြီးတော့မှ သက်ကို သူပွေ့ချီလိုက်ပြီး မွေ့ရာပေါ် ပက်လက်တင်လိုက်ပြီး။

သက်ပေါင်လေးကို ဆွဲဖြဲလိုက်တော့ သက်က မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးနဲ့ သူ့ကို အကြည့်.. “သက်…မောင် လီးအရမ်းတောင်နေပြီ လိုးတော့မယ်နော်” “ဟင့်..သက်ကြောက်တယ်…” “သက်ကလည်း မကြောက်ပါနဲ့ လိုးတာအချိန်ကြာရင် ခံစားမှုကောင်းသွားမှာပါ” “ဟုတ်လို့လား” မယုံမရဲနဲ့မေးတော့ သူရယ်ချင်သွားသည်။ “ဒါပေါ့ ကလေးရဲ့ ကဲပါ စောက်ပတ်လေးထဲ မောင်ထည့်မယ်နော်” “ဟင့်…” ဆိုပြီးအသံပြုသည်။ မျက်နှာကလေးကလည်း မဲ့တဲ့တဲ့ဖြင့် “သက် ကို ကိုယ်သိပ်ချစ်တယ်” ဆိုပြီး ပြောတော့ “မောင့်ကို သက်လည်း သိပ်ချစ်တယ် သက်ကို နာအောင်မလုပ်နဲ့နော်”

“မောင်လည်း မလုပ်ချင်ပါဘူးကွာ။ ဒါပေမယ့် နည်းနည်းတော့ နာမယ်လေ အောင့်ခံကွာ…ခံစားရတာသိပ်ကောင်းမှာပါ ကိုယ်တို့အချစ်တွေနဲ့ လိုးကြတာပဲ” “အဲဒီလိုးတယ် ဆိုတာကြီးကို ပြောတာကြောက်တာ” “သြော်..သက်ရယ် နောက်ဆုံးတော့ လိုးတာက လိုးတာပါပဲ လီးနဲ့ စောက်ပတ်နဲ့ လိုးတာပဲ ဘာဖြစ်လဲ ကဲလိုးမယ်” ဆိုပြီး သူခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောပြီး လီးကို သက် ရဲ့ စောက်ပတ်လေးကို တေ့လိုက်တော့ သက် ကတွန့်သွားသည်။ သူသဘောကျစွာပင် သက်စောက်ပတ်လေးထဲမှ စူထွက်နေသည့် စောက်စိလေးကို တချက်ပွတ်ပေးလိုက်တော့

သက် တင်ပါးလေးကော့တက်လာတော့သည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့လီးက သက်စောက်ပတ်လေးထဲကို ဒစ်ဖျားဝင်သွားပြီ ။ နည်းနည်းဆောင့်သွင်းလိုက်တော့ တစ်ဝက်ဝင်သွားချိန်မှာ သက် စောက်ပတ်ထဲကနေ အမှေးပါးလေး ပေါက်သွားတာနဲ့ သွေးစလေးတွေ နည်းနည်းထွက်သွားတော့သည်။ အိုး…ပါကင်လေးကွယ်..သက်ကိုသူ ပါကင်မှန်းသိသော်လည်း အခုလို ပါကင်ဖွင့်တာကို သူကိုယ်တိုင်လုပ်လိုက်ရတော့ ကျေနပ်သွားမိသည်။ ချစ်တယ် သက်ရေ…နည်းနည်းတော့ကြမ်းပြီ ။ သူတဆုံးဝင်အောင်အားစိုက်လိုက်တော့ သက်က နည်းနည်းနာသွားသည်ထင်သည်။

အား..အား..ဟု လေတိုးသံလေးဖြင့် အော်သည်။ လီးတချောင်းလုံး သက် ရဲ့ စောက်ပတ်လေးထဲ ဝင်သွားပြီဆိုတော့ သူ လီးကို စောက်ပတ်လေးထဲကို ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် နည်းနည်းနှဲ့ပြီး အထုတ်အသွင်းလုပ်နေတော့သည်။ ကောင်းလိုက်တာ သက် ရယ်။ သိပ်ကိုကောင်းတဲ့ စောက်ပတ်လေးပါပဲ။ “အား..အား..မောင်…ရှီး…အား…” သက်ကတော့ သူ့ဆောင့်ချက်ပါးပါးလေးတွေထဲမှာ ပျော်ဝင်နေရှာပြီ။ “သက်ရယ်…သက်ရဲ့ စောက်ပတ်က သိပ်ကောင်းတာပဲ သိပ်လိုးလို့ အရသာရှိတယ် ချစ်တယ်ကွယ်” “အား..မောင် ဖြေးဖြေးနော်..သက်မခံနိုင်သေးဘူး”

“အင်းပါသက်ရယ် မောင် ဖြေးဖြေးလိုးပေးမယ်နော် သက် အရသာရှိအောင် လိုးပေးမယ်” ဖြေးဖြေးချင်းဆောင့်နေရင်း သက်နို့သီးလေးတွေကို လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး အရသာခံနေမိတယ်။ သက်နှုတ်ခမ်းလေးကတော့ သူတစ်ချက်ဆောင့်လိုက်တိုင်း နှင်းဆီပန်းလေး အာလာသလို ပွင့်အာလာတော့တယ်။ “သက် နည်းနည်း ပြင်းပြင်းလေး လိုးမယ်ကွာ၊ နည်းနည်းအားနဲ့ဆောင့်မယ် မောင် သိပ်ကောင်းနေလို့ပါ” “အဟင့်…ဟင့် မောင့်…ဟင့် ဟင့်” သက်က ပေါင်လေးကားပြီး ခေါင်းက ဘယ်ညာယမ်းနေတော့တယ်။

သူကလည်း သက်ပေါက်နှစ်ချောင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းမက တဗြုတ်ဗြုတ်မြည်အောင်ကို လိုးတော့တယ်လေ။ သူ အရမ်းမာန်တက်လာပြီ။ သူရဲ့မင်္ဂလာဦးညမှာ သက်ကို စိတ်ချစ်လက်ရှိ ချစ်ချင်စိတ်က အရင်ကတည်းက ထိန်းထားရတာ။ အရင်ကတည်းက သက်ကို ခိုးပြီး စားဖို့သူကြံပေမယ့် သက်က မလုပ်ပါနဲ့ဦးဆိုတာနဲ့ သူ သက် ရဲ့ ဖင် ၊ သက်ရဲ့စောက်ဖုတ် ၊ သက်ရဲ့ နို့သီးတွေကို မှန်းပြီး ဂွင်းပဲတိုက်နေရတာ အမော။ အခုတော့ မင်္ဂလာဦးည သူ့ည၊ ရွှေစင်တသိန်း တန်တဲ့ည အို..ကွယ်…ချစ်သူရဲ့ စောက်ပတ်က သူ့ကို ရင်တွေ အေးမြ နှစ်သက်စေတယ်။

“အား…အား…အား…ဗတ်..ဗတ်ဗတ်ဗတ်” “ရှီး..အား…အင်း..အင်း..အင်း….” သက်ကလည်း သူ့ဆောင့်ချက်တွေမှာ တအင်းအင်းအော်လို့ရယ်.။သူကလည်း မာန်တက်ပြီး သက်ကို အတင်း ကြုံးလိုးနေတော့တယ်…. “မောင်..အင့်…အား……အူး…” အလူးအလှိမ့်ကို အလိုးခံနေရှာသည့် သက် ကိုကြည့်ရင်း သူ သိပ်ချစ်သွားမိသည်။ သူ့ကိုသိပ်ချစ်၍ တန်ဖိုးထားရသည့် စောက်ပတ်လေး ပြဲအောင် ကားပြီး စောက်ပတ်ကို သူတက်လိုးသမျှ အလိုးခံနေရှာသည်မဟုတ်ပါလား။ သူ့ကိုသိပ်ချစ်သည့် သက်ကို တစ်ကယ်တော့ အလှကြည့်နေချင်သည်။

ဒါပေမယ့်မဖြစ် သူ တပ်မက်မှုကို မထိန်းနိုင် သက်ရဲ့ ဖင် ၊ သက်ရဲ့ စောက်ပတ် ၊ သက်ရဲ့ နို့သီး ၊ သက်ရဲ့ နူးညံ့မှုတို့က သူ့ကိုဆွဲငင်ယူသွားသည်။ “သက်…တမျိုးကြီးပဲ မောင်..အင့်…အား…ဟင့်းဟင်း အိုး…ဟင့်” “အား..ဘယ်လိုလဲဟင်သက်…ရှီး…” သူလည်း ဖီးလ် တော်တော်တက်နေပြီဖြစ်သည်။ သက်ရဲ့ခံစားမှုကလည်း တော်တော်ကောင်းနေပုံရသည်။ သူခဏ မှေးလိုက်ပြီး သက်ကို မျက်နှာလေးကိုဖေးမပြီး မေးလိုက်တော့ ရီဝေသည့် မျက်ဝန်းနက်များနှင့်သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး။ “မောင်..ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း သက် သေးပေါက်ချင်သလိုပဲ…” သက် နှုတ်ခမ်းက လိုးတယ် ဆိုတာကိုပင်ပြောထွက်ခဲ့ပြီ။ ချစ်လိုက်တာသက်ရယ်။

မောင်နဲ့အတူတူခံစားမှုရပြီပေါ့။ တစ်ကယ်တော့ သက် ဖီလ်းတွေ တက်နေတာ သူက အခုမှ အလိုးခံတာဆိုတော့ ဒါတွေမသိ။ သေးပေါက်ချင်သလို ကြီးပဲတဲ့လေ။ ကဲ ဘယ်လောက်ချစ်ဖို့ကောင်းသတုန်း။ “အဲဒါ သေးပေါက်ချင်တာမဟုတ်ဘူး သက်ရဲ့ လိုးတဲ့ အခါ အဲဒီလိုဖြစ်တယ်လေ…မောင်လိုးပေးတာ ကို သက်ဖီလင်ဝင်လာတာပေါ့…အဲဒီခံစားမှုလေးကို စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ခံစားပစ်စမ်းပါသက်ရယ်… မောင်နဲ့ အတူတူ ခံစားမှု ယူစမ်းပါ ဒီညဟာ မောင်တို့ရဲ့ အချစ်ကို စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ခံစားဖို့အတွက် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ညပဲလေ…”

သူ အရှည်ကြီးပြောလိုက်ပြီး နိမ့်တုံမြင့်တုံဖြစ်နေတဲ့ သက်ရဲ့ ရင်ညွှန့်လေးကို ငုံ့နမ်းလိုက်ပြီး သက်မျက်နှာ ဖွေးဖွေးလေးကို ပင့်ကြည့်လိုက်တော့…တွေဝေနေသည့်မျက်နှာလေးပေါ်မှာ သက်ရဲ့ချွေးစလေးတွေ နဲ့ ဆံနွယ်လေးတွေ ကပ်လို့… “အဲဒါ တကယ် အချစ်ခံစားမှုလားဟင်…” “ဒါပေါ့ သက်ရယ်..သက်မောင့်ကိုချစ်တယ်မဟုတ်လား ကိုယ်တို့ အချင်းချင်း အပွင့်လင်းဆုံးချစ်ကြမယ်လေနော်” သက်မျက်ဝန်းလေးက ဝိုင်းစက်စွာ သူ့ကို မော့ကြည့်ရင်း “သက်လေ..မောင့်ကို သိပ်ချစ်တာပဲ…” တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့်

သူ့ရင်ထဲ ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားဖူးခဲ့တဲ့ အမျိုးအမည်မသိတဲ့ ခံစားမှု တစ်ခု ဖြတ်စီးသွားတော့သည်။ “ဒါဆိုရင် ဒီည မောင်နဲ့အတူတူ အချစ်တွေ အပြိုင်ကျဲရအောင်နော်…” သက်ရဲ့အဖြေကတော့…. “မောင်ချစ်သလို သက်လည်းချစ်မယ်…” ဆိုပြီး ပက်လက်လှန်အနေအထား ကနေ ထထိုင်ဖို့ကြိုးစားတော့ သူအလိုက်တသိပင် သက်စောက်ပတ်ထဲဝင်နေသည့်လီးကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး သက်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သက်က ဖွာလန်ကျဲနေသည့် သူ့ဆံပင်တွေကို ကုတင်ဘေးက ခေါင်းစီးသားရေပင်ဖြင့် စုစည်းလိုက်တော့ ရင်သားနို့သီးတွေက ကော့တက်ပြီး စူထွကနေတာက လှချင်တိုင်းလှနေသည်

ဒူးတုပ်လျှက် သက်ရဲ့ ကော့ကာ ပျော့ပျောင်းနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်အလှက သစ်ပင်တစ်ပင်လို။ ပြီးတော့မှ သက်က အလှဆုံး အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြီး “အိပ်လေမောင်…” “ဘာလို့လဲသက်ရဲ့” “ပက်လက်လှန်လေ…” သက်စကားကို နာခံလိုက်ပြီး ပက်လက်လှန်လိုက်တော့…သက်က မယုံနိုင်စွာပင် သူ့ရဲ့ လီးတုတ်တုတ်ကြီးကို နူးညံ့သည့် လက်ဖဝါးနုလေးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဂွင်းထုသလို လုပ်ပေးတော့ သူအံ့သြသွားသည်။ “ဟာ..သက်ရယ်…” သက်ကတော့ အပြုံးပန်းတစ်ခုဖြင့် သူ့ကို ဂွင်းတိုက်ပေးနေတော့.သူ ခံစားမှုတွေ ဝေလာရပြန်ပါပြီလေ။

သက်ရဲ့ အနုပညာဆန်တဲ့ လက်ချောင်းသွယ်များက သူ့လီး ပေါ်မှာ ကြင်နာစွာ ရစ်ပတ်လို့ရယ်။ သက်က မြန်မြန်လေး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်ဖြင့် သူ့ကို ဂွင်းထုပေးနေတာ သက် ကိုကြည့်ရင်း သူ သိပ်ကို ပျော်ရွှင်မိသလို။ အချစ်စိတ်တွေလည်း မခံမရပ်နိုင်အောင် မွှန်နေမိတော့တယ်။ သူဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး “သက်ရယ်..မောင်တော့ မယုံနိုင်အောင်ပဲနော်…သက် ကိုယ့်ကို ဂွင်းထုပေးတယ် ဟုတ်လား” “ဟင်…ဒီလိုလုပ်တာ ဂွင်းထုတယ် ခေါ်တာလား” “ဟင်…” သူ အံသြရပြန်ပါပြီလေ။

“သြော်..သက်ရယ်…ကိုယ်တော့လေ…သက်ကို အရူးတစ်ပိုင်းကို ချစ်မိနေမိပြီသိလား” “မောင်ရယ်..သက်လည်းတူတူပါပဲ…မောင့်ကို သိပ်ချစ်တယ်…မောင့်ကို ပေးနိုင်တာမှန်သမျှ ပေးပြီးချစ်ပါတယ်ကွယ်…” သက်ရဲ့ အကြင်နာစကားတွေကြားမှာ သူမနေနိုင်တော့။ ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာဖြင့် သက်နှုတ်ခမ်းတွေ ကို နမ်းမိနေပြီ။ “မောင် အိပ်တော့ ပက်လက်လှန်အိပ်” ဆိုပြီး သူ့ကို အတင်းပက်လက်လှန်ခိုင်းပြီး။ သက်က သူ့အပေါ်ကို ကားယားခွက မှောက်ချလိုက်တော့သည်။ သက်က သူ့ ဗိုက်ပေါ်မှာတက်ခွထိုင်လိုက် ပြီး သူ့ရဲ့ အနည်းငယ်ပျော့နေသည့်လီးကို လေးငါးချက်ခန့် ထုပေးလိုက်တော့ လီးက ပြန်မာပြီး တင်းလာသည်။

ဖရိုဖရဲ စည်းထားသည့် ဆံနွယ်များက သက် ရင်သား နှစ်ဖက်ကို ထိခတ်နေစဉ် သက်က သူ့လီးကို အလျှင်အမြန်ပင် သူ့စောက်ပတ်ထိပ်ကို ထိပြီး ဖိချလိုက်တော့ လီးတစ်ချောင်းလုံး သက်စောက်ပတ်ထဲ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။ “ဟာ…” သူ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိသည့် အဖြစ်အပျက်… အိပ်မက်များလား သက်ရယ်…ချစ်မယ့်ချစ်တော့လည်း သူပင် မတောင်းဆိုရ အပေါ်မှ နေ၍ သူ့ကို ပေးတော့မည့် သက်။ “မောင်..ပျော်လားဟင်…” သူ့ရင်ထဲဆို့သွားသည်။ ပျော်လွန်း၍ ဆို့သည့်ပုံမျိုးပင်။

“မောင် ပြောမပြတတ်တော့ဘူး သက်ရယ်..သိပ်ကျေးဇူးတင်တာပဲ…မောင် သက်ကို ဘယ်လိုစကားလုံးနဲ့မှ ပြောမပြတတ်ပါဘူး” သူ့စကားဆုံးတော့ သက်က စောက်ပတ်ထဲဝင်နေသည့် လီးကို တချက်ချင်း ဖင်ကားကားလေးကို ကြွရင်း ဆောင့်တော့သည်း ခုနက သူ အသားကုန်ဆောင့်လိုးတာထက် ပိုကောင်းသည်လေ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းဝလေးက သူ့လီးအရင်းထိ အောင် တစွပ်စွပ်နှင့် ရိုက်ခတ်နေသံက သူ့ရင်အဟုန်တို့ကို လှိုက်မောစေတော့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သက်ရဲ့ ဆောင့်လိုးချက်လေးတွေက ပြင်းထန်ပြီး အချစ်လှိုင်းတွေက ဘောင်ဘင်ခတ်နေတော့သည်။

“မောင်…ကောင်းတယ်…အား…ရှီး…” သက်ရဲ့ ခံစားမှု စကားလုံးလေးများဖြစ်သည်။ သူကလည်း သက်ရဲ့ ဖင်လေးကို သူ့လက်ဖြင့်လှမ်းဖက်ပြီး စအိုလေးကို ကလိပေးနေတော့သည်။ “ဟင်းဟင်း..ဟင်းဟင်း…အင်း…အဲ…အဲင်း…” ရှိုက်ကာ ရှိုက်ကာဖြင့် သူ့ဆောင့်လိုးပေးတာကို သူပြန်ခံစားနေသည့် သက်ရဲ့ မာန်ဝင်ပုံတွေက့ ကချင်တိုင်းကနေသော အကမယ်လေးမမာ လွင့်နေတော့သည်။ “သက်ရယ်..သိပ်ကောင်းတာပဲ…” “သက်လည်းကောင်းတယ်…အား…အ………….အား…ချစ်တယ်…ချ…စ်..တယ်..အယ်မော..င်..ဟီးင်း” သက်ရဲ့ မျက်နှာက ခံစားမှုအပြည့်ဖြင့် မဲ့လို့နေတယ်။

သူ ကလည်း အောက်ကနေ သက်ရဲ့ စောက်ပတ်ကလေးကို ပြန်ပြီးလီးနဲ့ ကော့ထိုးပေးနေတော့ နှစ်ယောက်သား လီး နဲ့ စောက်ပတ် တွေ့တဲ့ အခါ ရိုက်မိတဲ့ လိုးသံတွေကလည်း တဖျောက်ဖျောက်နဲ့ပေါ့။ သူ မာန်တက်လာပြီ ။သူထထိုင်လိုက်ပြီး သက် ရဲ့ ပေါင်နှစ်ချောင်း သူ့ ပေါင်တွေပေါ်တင်လိုက်ပြီး ဖင်ကားကားလေးကိုမက သက် ခန္ဓာကိုယ်လေးကိုကိုင်ပြီး ဆောင့်လိုးပစ်တော့သည်။ “အား… အား….. အား….. အား…. အား…. အား… အား…. အား… အား… အား… အား… အား… အား… အား… အား…အီး…ဟီင်း” အသားကုန် ညညးတွားနေသည့် သက်ရဲ့ အော်သံလေးများက သူ့လိုးချင်စိတ်ကို ပါဝါမြှင့်ပေးနေသလိုလို။

သက်ကို ပက်လက်လှန်လိုက်ပြီး။ ပေါင်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ ညည်းတွားနေသည့် သက်ရဲ့ ရှိုက်သံများ နှင့်အတူ သူ့လီးကိုတရကြမ်း သက်စောက်ပတ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်ပြီး တဗုတ်ဗုတ်မြည်အောင် တချက်ချင်းဆောင့်လိုးချက်တွေဖြင့် သက်ကို လေးငါးဆယ်ချက်ခန့်ဆောင့်လိုးလိုက်တော့ သူ သိပ်အားရသွားသည်။ “မောင် …အင်း…သိပ် …ကောင်း…တယ်..သိပ်ကောင်းတာပဲ” သက်ရဲ့ သူ့စိတ်ကို နှိုးဆွပေးသည့် အကြင်နာသံလေး “သိပ်ကောင်းတာပဲလား သက်ရယ်…အား…” “အင်း…ကောင်း…ကောင်းလိုက်တာ မောင်…သက်…လိုးရတာ သိပ်ကြိုက်နေတယ်…

နာလည်းနာတယ်…ခံစားရတယ်…မောင်..ချစ်တယ်…အား…” “သက်..ဖင်ကုန်းကွာ…” “ဟင်…ဘယ်လို..အင်း…” ပြောပြောဆိုဆို သက် က တဘက်ကိုတစောင်းလှည့်ပြီးလေးဘက်ကုန်လိုက်တော့ ကျစ်လစ်ထွားဝိုင်းသည့် ဖင်အလှက လင်းခနဲ ၊ သူထိန်းမရပဲ သက် ရဲ့ ဖင်လေးကို ပွတ်သတ်ရင်း လီးကို ဖင်ကြားထဲ ထည့်ကာ စအိုဝကို ဖင်နှစ်လုံးသားကို ဖြဲကာ ထည့်လိုက်သည်။ ကျဉ်းမြောင်းသည့် အပျိုဖင် စအိုဝလေးက သူ့လီးကို လက်မခံချင် ၊ လက်မခံလည်း ဖင်ခံရတော့မည့် သက် စအိုလေးကို သူလီးဒစ်ကို အသာထည့်ပြီး အသားကုန်ဆောင့်လိုက်သည်။

သက်ရေ…ဆောရီးကွယ်… “အား…………မောင့်….ဟင့်..အမလေး…နာတယ်…အား..နာ…အာ…အား။….” သူ သုံးလေးချက်ခန့် ဖင်လိုးပေးလိုက်တော့ သက် တော်တော်နာသွားသည်။ “သက် ကိုယ်လိုးချင်တာ သက် ရဲ့ ဖင်လေးပါ ။ သက်ရဲ့အိုးပါကွယ် ။ကိုယ်မျှော်လင့်နေခဲ့ရတာ” “ဘာအရသာရှိလို့လဲမောင်ရယ်သက်တော့နာတယ်..ဟင်း…အင်း…အား..နာတယ်…ဟင့်” “သိဘူးသက်ရယ် ချစ်သူရဲ့ ဖင်အလှကို ဂုဏ်ပြုတာပေါ့ကွယ်…သက်ရဲ့ ဘော်ဒီလေးကို ကိုယ်မက်မောတယ်” “မောင်ရယ် တသက်လုံးလားဟင်…မောင့်ကိုတော့သက်သိပ်ချစ်တယ်

လိုးချင်တုန်းခဏပြောတာလား” “မဟုတ်ဘူးသက်ရယ် သက်ကို မောင်တသက်လုံး လိုးမှာပါ…လိုးလို့သိပ်ကောင်းတယ် သက်ရယ်…အား…” “ဟင့်…အား..ချစ်တယ် ကွယ် မောင်ရယ်…ဖင်ကိုဖြည်းဖြည်းပဲ လိုးပါကွယ်…” သက်ရဲ့တောင်းပန်စကားလေးမဆုံးသေး သူက သက်ဖင်လေးကို အသာဆွဲပြီး တချက်ချင်းလိုးနေပြီဖြစ်သည်။ ဖင်လိုးရတာဆိုတော့ လီးတချောင်းလုံတော့မဝင်ဘူးပေါ့။ စိတ်ကျေနပ်ဖို့တော့ကောင်းသည် ။ တစ်ခါက တုန်ခါပြီး လှပဝိုင်းစက်သော မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဖင်ကို သူလီးနဲ့ ထိုးပြီး လိုးနေရတာ သိပ်ပျော်စရာကောင်းသည်။

တွေးကြည့်တိုင်း လက်ရှိ လိုးနေရတဲ့ အဖြစ်က သာယာနေသည်လေ။ သက် ဖင်လေး ကို သေချာလေး လိုးနေတော့သည်။ တချက်ဆောင့်လိုက်တိုင်း သာယာဖွယ်အသံလေးပြုနေသည့် သက်ရဲ့နှုတ်ခမ်း တုန်ခါသွားသည့် ဖင်သားလေးများ တခါတခါ သူအောက်ကနေနှိုက်ပြီး ဖင်လိုးရင်းနို့ကိုင် လုပ်ရတာလည်း အရသာ ထူးထူးကဲကဲပင်။ စိတ်ကျေနပ်အောင် သက်ရဲ့ ဖင်ကို ဖြဲပြီးတစ်ချက်ချင်း ဆောင့်လိုးပြီးမှပြင် သုက်ကို သက် ရဲ့ စောက်ဖုတ်လေးကို လိုးရင်း သုက်ထွက်ခါနီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လိုးချက်တွေ နဲ့ သက် စောက်ပတ်ထဲကို လီးရည်တွေ လိုးထည့်ပေးခါနီး နောက်ဆုံး သော အကြင်နာ ကြမ်းကြမ်းများဖြင့် စောက်ပတ်တဆုံး လိုးဆောင့်ရင်း နို့သီးနှစ်လုံးကိုလည်း

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အားရပါးရ ညှစ်ပစ်လိုက်ကာ ၊ သက်နှုတ်ခမ်းတွေကိုလည်း ငုံရင်းစုပ်နေရာ နောက်ဆုံးလိုးချက်များနဲ့ သက်စောက်ပတ်လေး ထဲ လီးရည်(သုက်)တွေ လိုးထည့်ပေးလိုက်တော့တယ်။ ပြီးပါပြီ။

၀အောင်သာစားသွားပါ

ရန်ကုန်မြို့ရဲ့နွေရာသီ တနင်္ဂနွေတစ်နေ့ကတော့ သူဟာနဲ့သူပုံမှန်လည်ပတ်လို့နေပါတယ်။ရွှေဘုံသာလမ်းက ဂျေဒိုးနပ် ဆိုင်တွင်းက အဲကွန်း ခန်းလေးထဲမှာကတော့ ကိုယ်စီကိုယ်စီအပူဒဏ်ကိုရှောင်လွှဲနေကြရင်း အအေးလေးသောက်လိုက် မုန့်လေးစားလိုက်နဲ့ အများစုကတော့အေးချမ်းနေကြပါတယ်။ဆိုင်ထဲမှာဘယ်လောက်ပဲ အေးအေးလမ်းနဲ့ကပ်လျက်မှန်ဘေးက ကိုမောင့်ရင်ထဲမှာတော့ ပူလောင်လို့နေပါတယ်။ ပူလောင်ရတဲ့အကြောင်းအရင်းကတော့ဒီကနေ့ကိုမောင်တစ်ယောက် အသည်းနင့်အောင်ချစ်ခဲ့ရတဲ့ကြည်ပြာတစ်ယောက် ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်သားတစ်ယောက်နဲ့လက်ထပ်မှာဖြစ်လို့ပါ။

အတိတ်ကိုပြန်လည်တူးဆွရရင်ဖြင့် ကိုမောင်တစ်ယောက်ကြည်ပြာ့အဖေဦးမိုးမြင့်ရဲ့ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီမှာ ဆိုဒ်မန်နေဂျာအဖြစ်တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတုန်း ကိုမောင်တို့ဆိုဒ်ထဲကို ကြည်ပြာတစ်ယောက်စာရင်းကိုင်နဲ့ကျောင်းပြီးလို့သူ့အဖေက လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံရအောင် လုပ်ခိုင်းရင်းစတင်တွေ့ကြုံခဲ့ရတာပါ။ လကုန်ရက်တစ်ရက်မှာစာရင်းတွေက တော်တော်ကွာနေတာမို့ကြည်ပြာနဲ့ကိုမောင်စာရင်းတွေ ဝိုင်းလုပ်ကြရင်းညနက်သွားပါတယ်။ ဒီတော့ကိုမောင်ကကြည်ပြာကို လိုက်ပို့ရင်းစတင်ရင်းနှီးခင်မင်သွားကြပါတယ်။

တစ်လလောက်လည်းကြာတော့ ချစ်သူဘဝရောက်ကြရပါတယ်။ ပိတ်ရက်မှာပန်းခြံသွားလိုက်၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်လိုက်နဲ့ချစ်သူတို့ဘဝအရသာကို ပျော်ပျော်ကြီးခံစားနေကြပါတယ်။ ကိုမောင်ကတော့ နောက်မှဦးမိုးမြင့်ကို ဖွင့်ပြောကာလက်ထပ်ကြမယ်လို့စီစဉ်ထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့်သူတို့အပျော်လေးတွေလေးလလောက်ပဲခံပါတယ်။ တစ်နေ့ဦးမိုးမြင့်က သူတို့နဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်သားနဲ့ ကြည်ပြာ့ကို လက်ထပ်ပေးဖို့ပြောဆိုကာ ရက်သတ်မှတ်ပေးလိုက်တာမို့ချစ်သူနှစ်ဦးငိုပွဲဆင်ခဲ့ရပါတယ်။

ကိုမောင့်အနေနဲ့ကြည်ပြာ့ကို ခိုးပြေးရင်ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ဦးမိုးမြင့်ရဲ့ကျေးဇူးတွေက ကိုမောင်တို့မိသားစုဒီတစ်သက်မပြောနဲ့နောင်ဘဝတောင်ဆပ်လို့မကုန်တာမို့ ကိုမောင်တစ်ယောက် ရင်နာနာနဲ့ပဲနောက်ဆုတ်ကာ ကျေးဇူးရှင်အလိုကျဘာမှမဖြစ်သလိုနေပေးလိုက်ရပါတော့တယ်။ တစ်နေ့… ကြည်ပြာလက်ထပ်ဖို့ တစ်ပါတ်လောက်ပဲလိုတဲ့အချိန်မှာတော့ ကိုမောင်တစ်ယောက်ကြည်ပြာ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့စွမ်းအားမရှိတော့တာမို့ တိုက်ခန်းလေးထဲမှာပဲအရက်ကို အဖော်ပြုကာအသည်းကွဲနာကို အရက်နဲ့ကုစားနေပါတော့တယ်။

လက်ထပ်ဖို့၃ရက်လောက်ပဲလိုတဲ့နေ့ကြတော့ ဘဲလ်တီး သံကြားလို့ ကိုမောင်ထဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကြည်ပြာဖြစ်နေတာကိုတွေ့ရပါတယ်။ အခန်းထဲရောက်တော့ကြည်ပြာက ‘မောင်..ကြည်ပြာ့ကိုစကားလေးဘာလေးပြောပါဦးလား။ ဒီလိုပဲအရက်တွေလှိမ့်သောက်နေတော့မှာလား။’ ‘မင်းပြန်ပါတော့ကြည်ပြာရယ်။ ငါ့ဖာသာတစ်ယောက်တည်းနေပါရစေ’ ‘ကြည်ပြာ့ကိုသေလောက်အောင်မုန်းသွားပြီလားမောင်။ သစ္စာမရှိတဲ့မိန်းမလို့ထင်သွားပြီလားဟင်.ပြောပါဦးမောင်ရဲ့’ ‘ဒီမယ်ကြည်ပြာ.မင်းကြောင့်ကွဲနေတဲ့ငါ့အသည်းကိုထပ်ပြီးဓားနဲ့မမွှန်းပါနဲ့တော့၊

ငါ့ကိုလည်းမေ့လိုက်ပါတော့ကွာနော်’ ‘မဟုတ်ဘူးမောင်. .မောင့်မှာအပြစ်မရှိပါဘူး၊ဒီကကြည်ပြာကသာသစ္စာမရှိတဲ့မိန်းမပါ၊’ ‘သွားပါတော့ကြည်ပြာရယ်။မောင့်ကိုထားခဲ့လိုက်ပါတော့ကွယ်။မင်းသာဘဝသစ်မှာ အဆင်ပြေပါစေလို့မောင်ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်။ပြန်ပါတော့နော်’ ‘ပြန်ပါ့မယ်မောင်ရယ်။ဒါပေမယ့်ကြည်ပြာချစ်ရတဲ့မောင့်ကိုနောက်ဆုံးအနေနဲ့လာနှုတ်ဆက်တာပါ’ လို့ပြောပြီးခြုံးပွဲချငိုလိုက်ပါတော့တယ်။ ကိုမောင်လည်းတစ်သက်လုံး ကိုယ်ဂရုတစိုက်ပျိုးလာတဲ့ပန်းကလေးသူများလက်ထဲပေးလိုက်ရတော့မှာမို့ကြည်ပြာ့ကိုနှမြောတသစွာနဲ့ငေးကြည့်နေရာက

‘ကြည်ပြာ..မောင့်ကိုနောက်ဆုံးအနေနဲ့နမ်းခွင့်ပေးပါကွာ’ လို့ပြောကာကြည်ပြာ့ကိုအသာဖက်လိုက်ပြီးကြည်ပြာ့ပါးပြင်ကိုအနမ်းမိုးတွေရွာပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။‘တော်ပြီမောင်ရယ်နော်ကြည်ပြာသွားရတော့မယ်’လို့ပြောလိုက်တော့မှာ ဆုံးရှုံးရတော့မယ်ဆိုတဲ့အသိလေးကဝင်လာကာကြည်ပြာ့မျက်နှာလေးကိုဆွေးမြေ့စွာကြည့်ရင်း ‘အရမ်းချစ်တယ်ကြည်ပြာရယ်’ လို့ပြောကာ ကြည်ပြာ့နှုတ်ခမ်းလေးကိုဖိကာနမ်းရှိုက်လိုက်ပါတော့တယ်။ ကြည်ပြာကလည်းအလိုက်သင့်လေးပြန်ဖက်ရင်းကိုမောင့်အနမ်းတွေ ကိုအသာအယာခံယူနေပါတော့တယ်။

နှုတ်ခမ်းလေးတွေကိုနမ်းနေရင်းစိတ်ကလည်းပါလာပြီမို့ ဘလောက်စ်ပါးပါးလေးဝတ်ထားတဲ့ကြည်ပြာ့ရင်အုံလေးကိုအသာလေးပွတ်သပ်ပေး လိုက်တော့ကြည်ပြာတစ်ယောက်အသက်ရှုသံတွေပါပြင်းလာပါတော့တယ်။ ချစ်သူဘဝတုန်းကလည်းစည်းမကျော်ခဲ့ကြတာမို့ကြည်ပြာတစ်ယောက်ချစ်သူကတစ်ဖက်၊ အသိစိတ်ကတစ်ဖက်နဲ့လွန်ဆွဲနေတုန်းကိုမောင်ကတော့ကြည်ပြာ့ဘလောက်စ်လေးကို အသာလှန်ကာရင်ညွန့်လေးကိုဖွဖွလေးစုပ်ပေးလိုက်၊ ဘရာပေါ်ကနေနို့အုံလေးကိုအသာလေးညှစ်ပေးလိုက်နဲ့ပေးနေတာမို့ကြည်ပြာ့စိတ်တွေဘယ်လိုမှမတွန်းလှန်နိုင်ပဲကိုမောင့်ဘက်ကို သာလုံးလုံးပါသွားပါတော့တယ်။

ကိုမောင်ကကျောဘက်လေးကိုအသာပွတ်သပ်နေရင်းဘရာချိတ်လေးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ဖြုတ်ချလိုက်ပါတော့တယ် ။နောက်တော့ရှေ့ဖက်ကိုလက်ကပြန် လာပြီးကျွတ်နေတဲ့ဘရာလေးကိုအသာပင့်တင်လိုက်ကာနို့သီးခေါင်းလေးတစ်ဖက်ကို ပါးစပ်ထဲငုံပေးလိုက်ချိန်မတော့.. ကြည်ပြာတစ်ယောက်’အိုး…မောင်ရယ်…’လို့ပဲပြောနိုင်ပါတော့တ ယ်။ကိုမောင်လက်တွေကတော့အငြိမ်မနေတော့ပဲဗိုက်သားလေးကို အသာပွတ်ပေးကာခပ်လျော့လျော့လေးဖြစ်နေတဲ့ ထမီလေးကိုချွတ်ချလိုက်ပါတယ်။နောက်တော့အတွင်းခံအပေါ်ကနေ လက်ခလယ်လေးနဲ့အထက်အောက်စုန်ချီဆန်ချီပွတ်ဆွဲပေးနေရင်း ပါးစပ်ကလည်းနို့နှစ်လုံးကိုအားနဲ့စို့ပေးလိုက်ရာ

’ အိုး..လား..လား..မောင်ရယ်..ချစ်တယ်.’လို့ဆိုကာကိုမောင့်ခေါင်းကိုအတင်းဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။ နို့ကိုအားရအောင်စို့ပေးပြီးနောက်ကိုမောင့်နှုတ်ခမ်းလေးကအောက်ဖက်ကို တရွေ့ရွေ့နဲ့ဆင်းလာကာချက်နားတစ်ဝိုက်ကို အသာဝိုက်ယက်ပေးလိုက်တော့ ကြည်ပြာ့ခါးလေးကော့တက် လာပါတော့တယ်။ ဒီအခါကိုမောင်ကကြည်ပြာ့ကိုယ်လေးကို ဆိုဖာပေါ်အသာလေးမှေးတင်လိုက်ရင်းအတွင်းခံလေးကိုချွတ်လိုက်ကာ ဒူးအထက်နားလေးကနေလျှာဖျားလေးနဲ့အထက်ကို တက်လာလိုက်အောက်ကိုပြန်ဆင်းလိုက် ၊

ပေါင်တွင်းသားလေးကိုယက်လိုက်နဲ့ကြည်ပြာ့ကာမခလုတ်တွေကိုဖွင့်ပေးလိုက်ရာ ‘.အင်း..ဟင်း..ဟင်း..မောင်..’လို့ပြောကာမခံစားနိုင်တော့ပဲ ကိုမောင့်ခေါင်းကိုအရည်တွေရွှဲနေတဲ့စောက်ပတ်လေးကို အတင်းကိုင်ကာတေ့ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကိုမောင်ကလည်းအရင်တုန်းကမထိရက်မကိုင်ရက်တဲ့ချစ်သူရဲ့ရွှေကြုပ်လေးကို လျှာကြီးကို ထိုးထည့်လိုက်ကာ မက်မက်မောမောလေး အထက်ကနေအောက်ကို လေးငါးခါလောက်ပင့်ပေးလိုက်ရာ’ရှီး..အား..လား..လားမောင်..ဘာတွေလုပ်နေတာလဲကွယ်.’လို့ပြောကာ ကိုမောင့်ဆံပင်တွေကိုကျွတ်ထွက်မတတ်ဆွဲထားကာ

ပါးစပ်လေးဟစိဟစိဖြစ်သွားပါတယ်။ ကိုမောင်ကအချစ်ရည်လဲ့နေတဲ့ကြည်ပြာ့စောက်ပတ်လေးထဲကိုလက်ခလယ်လေးထိုးထည့်ကာ သာသာလေးအပေါ်နားလေးကို အသွင်းအထုတ်လုပ်ပေးရင်းစောက်စိလေးကိုနှုတ်ခမ်းနှစ်ခု ကြားညှပ်ကာလျှာထိပ်ဖျားလေးနဲ့ပွတ်လိုက် ၊နို့စို့သလိုစို့ပေးလိုက်နဲ့လုပ်ပေးလိုက်ရာ ‘အ..အ..အ..မောင်..မရပ်လိုက်ပါနဲ့မောင်ရယ်..ဒီလိုလေးပဲဆက်လုပ်ပေးပါ’လို့နှုတ်ကနေပါဖွင့်ပြောလာရတဲ့အထိဖီးလ်တက်လာပါတယ်။ လက်ကလည်းကိုမောင့်မျက်နှာနဲ့စောက်ပတ် ကွာကျသွားမှာစိုးတဲ့အလားအတင်းကိုဖိကပ်ထားရင်းကော့ပြန်လန်ကာငြိမ်ကျသွားပါတော့တယ်။

ဒီတော့မှကိုမောင်ကပြန်ထပြီးအရည်တွေပေနေတဲ့သူ့မျက်နှာကိုအနားကပုဆိုးနဲ့သုတ်လိုက်ပြီး သူ့ဖွားဖက်တော်ကြီးကို ကြည်ပြာ့စောက်ပတ်အဝလေးကိုတေ့လိုက်ကာစောက်စိနားတဝိုက် ကိုဒစ်ဖျားလေးနဲ့အသာရစ်ပေးလိုက်ရာ ‘အိုး..ဟိုး.. ဟိုးမောင်ရယ်ကြည်ပြာ့ကိုသေအောင်သတ်နေတာလားကွယ်’ လို့မောဟိုက်သံလေးထွက်လာပါတယ်။ ကိုမောင်ကအသာလေးဒစ်ဖျားလေးမြုပ်အောင်သွင်းလိုက်ရင်းဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ရစ်ရစ်သွင်းပေးနေရာအမြှေးနေရာမှာခဏထောက်လာတော့ ‘အ..အ..အား..မောင်နာတယ်..နာတယ်ပြန်ထုတ်..လို့ဆိုကာ

ကိုမောင့်ရင်ဘတ်ကိုလက်နဲ့တွန်းထားပါတယ်။ လက်ကတာတွန်းနေတာပေါင်ကြီးနှစ်လုံးကတော့ပိုပြီးဝင်အောင်ကားသထက်ကားပေးနေပါတယ်။ ကိုမောင်ကသူ့လီးကြီးကိုအသာပြန်ထုတ်ကာအဝတေ့လိုက်ရင်းကြည်ပြာ့ပါးလေးကိုမွှေးလိုက်ရင်း’ကြည်ပြာ. နည်းနည်းလေးအောင့်ခံလိုက်နော်။အစမို့ပါနောက်ကျရင်အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်’လို့ပြောလိုက်တော့ ကြည်ပြာကခေါင်းလေးညိတ်ကာအံကျိတ်ထားလိုက်ပါတယ်။ကိုမောင်ကလည်းအံကျိတ်ထားတဲ့ကြည်ပြာ့နှုတ်ခမ်းလေးကိုခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးဖိစုပ်လိုက်ရင်း

လက်တစ်ဖက်ကနို့အုံလေးကိုအားထည့်ညှစ်ပေးရင်းအဝတေ့ထားတဲ့လီးကိုခပ်ဆတ်ဆတ် လေးထိုးထည့်လိုက်ရာကိုမောင့်လီးရဲ့အရှိန်ကို မခံနိုင်ပဲအမြှေးလေးဖတ်ခနဲကွဲထွက်သွားကာအထဲကို တစ်တစ်ရစ်ရစ်ကြီးဝင်သွားပါတော့တယ်။ ကိုမောင်ကအသာလေးပြန်ထုတ်ပြီး တစ်ဝက်လောက်ပြန်ထုတ်ကာနည်းနည်းချင်းညှောင့်ပေးနေလိုက်ပါတယ်။ ကြည်ပြာ့ခမျာရင်ထဲခိုက်ခနဲနာကျင်သွားတာမို့အားကုန်အော်ဟစ်ချင်ပေမယ့်၊ ကိုမောင်ကနှုတ်ခမ်းကိုအတင်းဖိကာစုပ်ထားတာမို့ အွန်း ဆိုတဲ့အသံကလွဲလို့ထွက်မလာပါဘူး။

ကိုမောင့်လက်တွေကလည်းနို့အုံကြီးကိုအတင်းညှစ်ပေးနေရင်း အောက်ကတစ်ချက်ခြင်းညှောင့်ပေးနေတာတွေကလည်းတရစ်ရစ်နဲ့ကောင်းလာတာမို့ ကြည်ပြာ့ခမျာနာကျင်တာရောကောင်းတာရောအရသာ၂မျိုုးကိုပေါင်းစပ်ကာခံစားနေရပါတယ်။ ကိုမောင်ကလည်းအထဲကအရည်တွေနည်းနည်းလိုက်လာပြီမို့ လီးကိုအဆုံးအထိသွင်းလိုက်ရင်းမှန်မှန်လေးသွင်းပေးနေကာ ‘ကြည်ပြာ..ရရဲ့လား။’ ‘အင်း’ ‘ဘယ်လိုနေလဲကောင်းလား’ ‘အထဲကနာတာတာအောင့်တောင့်တောင့်နဲ့’ ‘ကောင်းသွားမှာပါမောင်နည်းနည်းကြမ်းမယ်နော်’

‘ဟုတ်’ကိုမောင်လည်းကြည်ပြာ့ပေါင်နှစ်လုံးကိုပုခုံးပေါ်ထမ်းတင်ရင်းအရင်ကထက်နည်းနည်းလေးအရှိန်ထည့်ကာ လုပ်ပေးလိုက်ရာမတော့ကြည်ပြာ့ခမျာနာကျင်မှုတွေပျောက်ပြီး အသည်းခိုက်အောင်ကောင်းလာပြီမို့ ‘အင်း..အင်း..ကောင်းလိုက်တာမောင်ရယ်..ကြည်ပြာ့ကိုမညှာပါနဲ့မောင်စိတ်ရှိသလောက်သာလုပ်ပါတော့ကွယ်။ ‘လို့ပြောလာရပါတော့တယ်။ ကိုမောင်လည်းရှိသမျှအားနဲ့ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးမနားတမ်းထိုးညှောင့်ပေးလိုက်၊ တစ်ချက်ချင်းမှန်မှန်လုပ်ပေးလိုက်နဲ့ ၅မိနစ်လောက်လုပ်ပေးနေရင်းဆတ်ကနဲတွန့်တက်သွားကာ

သုက်ရည်များကြည်ပြာ့ထဲကိုခပ်ပြင်းပြင်းလေးလွှတ်ထုတ်ပေးလိုက်ပါတော့တယ်။ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးအတန်ကြာဖက်ထားနေရင်းတပ်မက်စွာဖြင့်နှုတ်ခမ်းလေးကိုအတော်ကြာနမ်းရှိုက်နေကြ ပါတယ်။နှစ်ယောက်လုံးရင်ထဲမတော့နောက်တစ်ခါဆက်ပြီးခံစားဖို့ကိုပဲအာသီသတွေပြင်းပြနေကြပါတော့တယ်။ အဲဒီနေ့ကကြည်ပြာ့ကိုတစ်နေကုန်၃ချီလောက်လိုးပေးလိုက်ပြီး မိုးချုပ်ခါနီးမှကြည်ပြာတစ်ယောက်ကိုမောင့်တိုက်ခန်းကကွတကွတလေးနဲ့မပြန်ချင်ပြန်ချင်ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ နောက်နေ့တွေလဲကြည်ပြာတစ်ယောက်အချိန်မှန်ကိုမောင်နဲ့လာကုန်းကာ

မင်္ဂလာဆောင်မယ့်နေ့မတိုင်ခင်အထိလာတုန်းပါပဲ။ ကိုမောင်ကနောက်ပိုင်းထပ်ဆက်ချင်ရင်ရပေမယ့်သူတစ်ပါးမယားကိုတော့ကိုမောင်မမှားချင်တော့တာမို့ သိသိသာသာလေးပဲရှောင်နေလိုက်ပါတော့တယ်။ အတိတ်ကအရိပ်တွေကိုပြန်တူးဖော်ကြည့်ရင်းကိုမောင်တစ်ယောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုတောင်ဂရုမစိုက်နိုင်ပဲဖြစ်နေတုန်း ‘အစ်ကိုဒီမှာလူရှိလား’..လို့မေးသံကြားမှ ဆတ်ခနဲအသိပြန်ဝင်လာရင်းခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့နေရာလွတ်မရှိလို့ ကိုမောင့်ရှေ့ကခုံမှာထိုင်မလို့ခွင့်တောင်းလာတဲ့လူငယ်စုံတွဲလေးတစ်တွဲ ဖြစ်နေတာကိုတွေ့လိုက်တော့မှ.

’.အော်ရပါတယ်ထိုင်ပါကိုအခုသွားတော့မှာ’ လို့ပြောရင်းထထွက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။ လူငယ်စုံတွဲလေးကိုကြည့်ရင်းသူတို့အဖြစ်ကိုပိုသတိရသွားတာကြောင့် စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့မကပ်စွာနဲ့ဆိုင်ပြင်ကိုထွက်လာရင်း ဆိုင်ဝအရောက်တစ်ဖက်ကနေဝင်လာတဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကိုဝင်တိုက်မိလိုက်ပါတော့တယ်။’အို.. လို့ပဲအသံကြားလိုက်လို့ကြည့်လိုက်ရာလက်ထဲကအထုတ်တွေပြန့်ကျဲကာကောင်မလေးမှာ ဖင်ထိုင်လဲကျသွားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရပါတော့တယ်။ ‘အို..ဆောရီး ပါဗျာ၊ကျွန်တော်မမြင်လို့ပါ’လို့တောင်းတောင်းပန်ပန်ဆွဲထူလိုက်ရာ

ကောင်မလေးကမျက်နှာကိုမော့အကြည့်… ‘ဟာ.စုလေးပါလား’…စုလေးဆိုသည်မှာကိုမောင်နဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်အခန်းက ပထမနှစ် ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်ပါ ။နေ့စဉ်တွေ့မြင်နေကျဆိုတော့မေးထူးခေါ်ပြော အဆင့်လောက်သာမကအတော်လေးကို ခင်မင်ရင်းနှီးနေကြတာပဲဖြစ်ပါတယ်။ ‘အော်..ဦးမောင်ပါလား။ရပါတယ်။ကိစ္စမရှိပါဘူး.ဒါနဲ့ဦးမောင်ဘာလာလုပ်တာလဲ’ ‘ဒီလိုပါပဲ။သိပ်တော့ထွေထွေထူးထးူမရှိပါဘူး။စုလေးရောမုန့်လာဝယ်တာလား။ ‘ဟုတ်တယ်။မနက်ဖြန်စုလေးမွေးနေ့လေ။

ဒါကြောင့်ဘုန်းကြီးဆွမ်းကပ်ဖို့ အချိုပွဲလာဝယ်တာပြီးရင်အအေးလေးဘာလေးသောက်ရင်းပြန်မယ်လေ’ ‘လာလေဒါဆိုဦးမောင်စုလေးပစ္စည်းတွေကူသယ်ပေးမယ်လေ။အခုတော့တစ်ခုခုသောက်ပါအုံး။ ဦးမောင်ကျွေးမယ်လေ’ ‘ကောင်းသားပဲ။ဒါနဲ့ဒီဆိုင်မှာလူပြည့်နေသလားလို့။’ ‘ရတယ်လေ။ဒါဆိုဆူးလေက အေရိုးမား သွားမလားဟိုမှာဆိုတော့အေးဆေးတယ်’ ‘ဟုတ်..သွားတာပေါ့မုန့်ဝယ်လိုက်အုံးမယ်’ လို့ဆိုကာနှစ်ယောက်သား အေရိုးမား ဘက်ကိုရောက်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဆိုင်မှာအအေးသောက်နေရင်းစကားလေးဘာလေးပြောကြတော့စုလေးက

‘ဦးမောင်..ဒီနေ့ပိတ်ရက်လေ.မမနဲ့လျှောက်မလည်ဘူးလား။’လို့မေးလိုက်ရာကိုမောင့်မျက်နှာသိသိသာသာလေး ညှိုးသွားပြီးအကြောင်းစုံကိုစုလေးအားရှင်းပြလိုက်ရာ.. ‘အို..စုလေးစိတ်မကောင်းပါဘူးဦးမောင်ရယ်.ဆောရီးနော်၊စုလေးကြောင့်ဦးမောင်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပြီ။’ ‘ရပါတယ်စုလေးရယ်။လောလောလတ်လတ်မို့ပါ။နောက်တော့နေသားကျသွားမှာပါ။’လို့ပြောရင်းတော်တော်နဲ့စကားမဆက်ဖြစ်ကြပါဘူး။အတော်လေးကြာတော့မှစုလေးက ‘ဦးမောင်..စုလေးကိုရုပ်ရှင်လိုက်ပြပါလား။

အခုတင်ထားတဲ့ကားကကောင်းမယ်ထင်တယ်’ ‘ရတယ်လေစုလေး’ လို့ဆိုကာနှစ်ယောက်သားရုပ်ရှင်ရုံဖက်ကူးလိုက်တော့လက်မှတ်ကောင်တာကကုန်သွားပြီဆိုတော့ ‘နေပါစေတော့ဦးမောင်ရယ်နောက်မှပဲကြည့်တော့မယ်’ ‘ခဏလေးနော်အပြင်ကမှောင်ခိုသမားတွေဆီမှာသွားကြည့်လိုက်မယ်’ လို့ပြောကာအပြင်ကိုထွက်ကြည့်လိုက်တော့ လက်မှတ်ရောင်းတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်ပြေးလာပြီး ‘အစ်ကို.လက်မှတ်လား။အတွဲခုံကျန်သေးတယ်လေ။’နှစ်ယောက်တွဲခုံပဲရှိတော့ စုလေးတစ်ယောက်နေရခက်နေမှာစိုးလို့ ‘နေပါစေညီလေးရာမကြည့်တော့ပါဘူး’ ‘ယူပါအစ်ကိုရယ်။

ပွဲကပြတော့မှာမို့ပါ။ကျွန်တော်လည်းဒါလေးရောင်းမထွက်ရင်ပိုက်မိမှာစိုးလို့ပါ။ ပိုက်မိရင်ညနေအိမ်ကိုဘယ်လိုပြန်ရမှန်းမသိလို့ပါ။ကျွန်တော်လျော့ပေးပါ့မယ်’ လို့တောင်းတောင်းပန်ပန်ပြောလာတော့သနားတတ်တဲ့စုလေးက ‘ယူပေးလိုက်ပါဦးမောင်ရယ်ပြဿနာမရှိပါဘူး။’ဆိုတော့လက်မှတ်ဝယ်ပြီးရုံထဲဝင်လိုက်ပါတယ်။ ရုံထဲရောက်တော့စုလေးကနေကြာစေ့စားချင်တယ်ဆိုလို့ကိုမောင်တစ်ယောက်ဝယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ စုလေးကနေကြာစေ့ကိုအခွံခွာကျွေးတော့။နေကြာစေ့မကြိုက်ပေမယ့်ကိုမောင်တစ် ယောက်အားနာနာနဲ့စားနေရပါတယ်။

စားနေရင်းသူနဲ့ကြည်ပြာတို့ရုပ်ရှင်ကြည့်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေပြန်သတိရလာရင်းမီးရောင် မှိန်မှိန်အောက်မှာစုလေးကိုကြည်ပြာလို့ပဲမြင်လာပါတော့တယ်။ ဒါကြောင့်ကိုမောင်စားဖို့နေကြာစေ့ကို ကမ်းပေးလိုက်တဲ့စုလေးလက်လေးကိုအသာလေးအုပ်ကိုင်လိုက်ရာ’အို’ လို့တစ်လုံးသာရေရွတ်ပြီးစုလေးတစ်ယောက်မျက်နှာလွှဲသွားပါတယ်။ ဒီတော့ကိုမောင်တစ်ယောက်ရှက်သွေးလေးဖြာသွားတဲ့စုလေးကိုကြည့်ရင်း မချင့်မရဲလေးဖြစ်လာတာမို့လက်တစ်ဖက်ကစုလေးပုခုံးကိုဖက်၊ လက်ညှိုးလေးနဲ့စုလေးမျက်နှာလေးကိုအသာလှည့်လိုက်ရင်း’မင်းအရမ်းလှတာပဲစုလေးရယ်’လို့ပြောကာဖွဖွလေးပါးကိုနမ်းလိုက်ပါတော့တယ်။

‘စုလေးကလည်းရှက်ပြုံးလေးအသာပြုံးလို့ကိုမောင့်ရင်ခွင်ထဲအလိုက်သင့်လေးပါလာပါတော့ တယ်။…ကိုမောင်လည်းစုလေးကိုဖက်ထားရင်းကဆံပင်လေးကိုသပ်တင်လိုက်ရင်းနဖူးလေးကိုဖွဖွနမ်းကာ ‘စုလေး..သိပ်ချစ်တယ်ကွာ.ပြောပါအုံး..ဦးမောင်ကိုစိတ်ဆိုးနေလား။’ ‘မသိတော့ဘူးကွာစုလေးရင်တွေအရမ်းခုန်နေတယ်’ ‘ရင်တွေခုန်နေတယ်ဆိုတော့ဦးမောင်ကိုချစ်လို့ပေါ့၊’ ‘အင်း’ ‘မရဘူးချစ်တယ်လို့ပြော’ ‘အင်းပါဆို..ရှက်ရတဲ့အထဲဘာတွေလာမေးနေတာလဲကွာ’ ‘မဟုတ်ဘူးကွာစုလေးနှုတ်ကပြောတာကြားချင်လို့’

‘စုလေးဦးမောင်ကိုချစ်ပါတယ်။စုလေးကမမကြည်ပြာအကြောင်းပြောကတဲကအရမ်းသနားနေတာ’ လို့ပြောကာကိုမောင့်ရင်ထဲပိုပြီးတိုးကပ်နေလိုက်ပါတော့တယ်။ ‘ဒါဆိုနမ်းမယ်နော်’ ‘ဟွန်ခုနလေးတင်နမ်းပြီးပြီမဟုတ်လား။ခွင့်လည်းမတောင်းပဲနဲ့သူဗိုလ်ကျတယ်’ ‘ခုနရိုးရိုး။အခုကရှယ်’လို့ပြောကာ စုလေးမျက်နှာလေးဆွဲမော့လိုက်ကာ တုန်ရီနေတဲ့နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို အသာလေးစုပ်ယူနမ်းရှိုက်လိုက်ရာအသားလေးတွေပါတုန်လာတာကို တွေ့ရပါတယ်။ကိုမောင်လည်းနှုတ်ခမ်းလေးတွေကိုနမ်းနေရင်းကစုလေးပါးစပ်ထဲသူ့လျှာလေးထိုးထည့်ကာ စုလေးလျှာကိုပွတ်သပ်ပေးလိုက်တော့စုလေးလည်းကိုမောင်လုပ်သလို လျှာချင်းပြန်ပွတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

ကိုမောင့်ကနှုတ်ခမ်းချင်းအသာပြန်ခွာလိုက်ပြီးလည်တိုင်လေးကိုနမ်းလိုက်ရာ ပုခုံးလေးတွန့်တက်လာပါတယ်။ လက်တစ်ဖက်ကလည်း စုလေးရင်သားလေးတွေကိုသာသာလေးပွတ်ပေးလိုက်ရာ ကျောလေးပါကော့သွားပါတယ်။ နောက်တော့တီရှပ်လေးကိုလှန်တင်လိုက်ပြီး ဘရာစီယာလေးကိုအသာပင့်တင်ကာလုံးလုံးကျစ်ကျစ်လေးဖြစ်နေသောနို့အုံလေးကိုညှစ်လိုက်၊ လက်ညှိုးလက်ခညှပ်ကာနို့သီးခေါင်းသေးသေးလေးကို ပွတ်ခြေလိုက်နဲ့အစီအစဉ်ကျကျလုပ်ပေးလိုက်ရာငှက်ဖျားတက်သလို တဟင်းဟင်းနဲ့ဖြစ်လာပါတော့တယ်။

ကိုမောင်လည်းလည်တိုင်ကနေတောက်ရှောက်ဆင်းလာရင်း နို့အုံအောက်ခြေနားကနေလျှာပြားကြီးနဲ့ယက်တင်လိုက်ရင်းနို့သီးခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေးငုံလိုက်ကာသာသာလေးစို့ပေးလိုက်တော့ ‘အိုး..ဟိုး.ဟိုး..အင်းယားတယ် ‘ လို့ဆိုကာတွန့်တက်သွားပါတယ်။ ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်ကလည်း ဒူးခေါင်းအထက်နားလေးကိုလက်ဖျားလေးနဲ့ရွရွလေးအပေါ်ကိုပွတ်ဆွဲပေးလိုက်၊ ပေါင်တွင်းသားလေးကို အထက်အောက်ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်နဲ့လုပ်ပေးနေရာစုလေးခမျာ ကိုမောင်ပြုသမျှနုနေရကာရမက်ဇောတွေထကြွလာပါတော့တယ်။

အပေါ်ကလည်းနို့သီးခေါင်းလေးကိုစို့လိုက် နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကြားညှပ်ကာလျှာဖျားလေးနဲ့ကလိလိုက်လုပ်နေရင်း ၊ အောက်ပိုင်းကစုလေးစောက်ပတ်ကိုမထိအောင်အနားတစ်ဝိုက်မှာပဲလက်နဲ့ ပွတ်သပ်ပေးနေရာစုလေးမှာမနေနိုင်တော့ပဲနေရာလေးပါလိုက်ရွှေ့ပေးနေပါတော့တယ်။ဒီတော့မှကိုမောင်က လက်ခလယ်လေးနဲ့အတွင်းခံပေါ်ကနေအပေါ်အောက်ကပ်ဆွဲပေးလိုက်ရင်း စုလေးနားသီးလေးကိုစုပ်ပေးလိုက်ရာအောက်ကစောက်ရည်လေးတွေတောင်တစိမ့်စိမ့်ကျလာရပါတော့တယ်။

စုလေးခမျာကိုမောင်ကလိတဲ့ဒဏ်ကိုတွန့်လိမ်နေအောင်ခံစားနေရင်းလက်ကလည်း ကိုမောင့်ကိုယ်တစ်လျှောက်မချင့်မရဲနဲ့လျှောက်ပွတ်နေတာမို့ ကိုမောင်ကစုလေးလက်တစ်ဖက်ပိုပေါင်ကြားထဲထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ စုလေးကလည်းကိုမောင့်လီးကြီးကိုလက်နဲ့ထိမိတော့ တစ်ချက်တွန့်သွားပြီးမဝံ့မရဲလေးဖြစ်နေတုန်း ကိုမောင်ကလုံခြည်လေးအသာလျှော့လိုက်ပြီး အတွင်းခံထဲကနေသူ့လီးကြီးကိုဆွဲထုတ်လို့ စုလေးလက်ကိုဆွဲကာကိုင်ခိုင်းလိုက်ပါတော့တယ်။ စုလေးလည်းအတန်တစ်လျှောက် လိုက်ကိုင်လိုက်အောက်ဖက်ကဂွေးဥနှစ်လုံးကို ပွတ်လိုက်နဲ့

မလုပ်တတ်မကိုင်တတ်ဖြစ်နေတာမို့ ကိုမောင်က စုလေးလက်အတန်ကိုကိုင်နေတုန်း လက်ပေါ်ကိုအုပ်ကိုင်လိုက်ကာဂွင်းတိုက်သလိုလုပ်ခိုင်းလိုက်ရာစုလေးလည်း သဘောပေါက်သွားပြီးကိုမောင်ခိုင်းသလိုအတိအကျပြန်လုပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ အတွင်းခံပေါ်ကနေပွတ်နေတဲ့ကိုမောင်ကလည်း ဘောင်းဘီအနားလေးကိုလက်ချောင်းလေးနဲ့အသာကော်တင်လိုက်ပြီး အရည်တွေစိုရွှဲနေတဲ့စုလေးစောက်ပတ်လေးကိုဖြည်းဖြည်း ချင်းပွတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ စုလေးတစ်ယောက်လည်းခါးလေးပါကော့လာပြီးလက်ကလည်း လီးတန်ကြီးကိုတင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကြီးကိုကိုင်ထားမိနေပါတယ်။

အကွဲကြောင်းလေးတစ်လျှောက်ကို တရွရွလေးပွတ်ပေးနေရင်းတစ်ချက်တစ်ချက်အစေ့လေးကိုပါ တိုက်ဆွဲသွားတာမို့စုလေးတစ်ယောက်ဘယ်လိုမှမခံစားနိုင်တော့ပဲကိုမောင့်ပေါင်ပေါ်ကိုမျက်နှာမှောက်ကာကျ လာပါတော့တယ်။အခုမှစဖြစ်တဲ့ချစ်သူလေးကိုမခိုင်းချင်ပေမယ့်လည်းကိုမောင်တစ်ယောက်လည်းအရမ်းဖီးတွေတက်လာလို့ လီးကိုင်ထားတဲ့စုလေးလက်ကိုယူကာလက်ချောင်းလေးကို ပါးစပ်ထဲထည့်ငုံပေးလိုက်ကာ စုလေးကိုလမ်းကြောင်းပြပေးလိုက်တော့စုလေးလည်း ကိုမောင်သူ့ကိုလီးစုပ်ခိုင်းတာပါလားဆိုတာသဘောပေါက်သွားပြီး

ချက်ခြင်းပဲကိုမောင့်လီးကြီးကိုပါးစပ်ထဲငုံပေးလိုက်ပါတယ်။ ကိုမောင်ကလည်းစုလေးလက်ချောင်းလေးကိုငုံထားရင်း သူဖြစ်ချင်သလိုပုံစံလေးကို လက်ကနေတဆင့်သင်ပြပေးနေတာမို့စုလေးလည်းဆရာကောင်းတ ပည့်ပီပီ တသွေမတိမ်းလိုက်လုပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ စုလေးစုပ်လို့ပိုကောင်းသွားအောင်ကိုမောင်ကစောက်ပတ်ကိုကလိပေးနေတဲ့လက်ကိုပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး စုလေးနောက်ဖက်ဖင်ကြားကနေပြန်ပြီး စအိုဝကနေစောက်စိလေးအထိတောက်လျှောက် လက်ခလယ်နဲ့ပွတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

စုလေးလည်းဖီးတက်လာပြီးကိုမောင့်လီးကိုပိုပိုပြီးစုပ်ပေးနေပါတယ်။ ကိုမောင်ကလည်းစုလေးစောက်ခေါင်းကျဉ်းလေးထဲကိုလက်ခလယ်ကို အသာလေးတစ်ဝက်လောက်သွင်းပေးရင်း ကလိပေးလိုက်ရာစုလေးမှာ ခါးလေးပါကော့ကျသွားပါတယ်။ ငါးမိနစ်လောက်ကြာတော့စုလေးလည်းဖင်လေးတွန့်တွန့်ကာလီးကိုတအားစုပ်ယူ နေတာကြောင့် စုလေးပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကိုမောင်နားလည်လိုက်ပါတယ်။ တစ်ချိန်ထဲမှာပဲကိုမောင်လည်းဘယ်လိုမှတောင့်မခံနိုင်တော့ပဲ စုလေးပါးစပ်ထဲမှာပဲပြီးသွားတာမို့စုလေးခေါင်းကို တင်းတင်းကြီးကိုင်ထားကာအတင်းဖိကပ်ထားလိုက်ပါတယ်။

စုလေးခမျာကိုမောင့်သုက်ရည်တွေက အာခေါင်ထဲကိုတစ်ရှိန်ထိုးဝင်လာတာမို့အတော်အတန်မျိူချမိပါတယ်။ ညှီစို့စို့ငန်မျမျအနံ့ကြောင့်ပြန်ထွေးထုတ်ခြင်ပေမယ့် ကိုမောင်ကခေါင်းကိုအတင်းဖိကပ်ထားတာမို့အားလုံးပဲမျိုချလိုက်ရပါတော့တယ်။ အားလုံးအဝတ်တွေပြန်ပြင်ပြီးတော့ ရုပ်ရှင်လည်းပြီးခါနီးနေပါပြီ။နှစ်ယောက်သားအိမ်ပြန်လာကြရင်း လှေကားရောက်တော့ အနမ်းလေးပေးကြရင်း ‘စုလေး..ဒီညတွေ့လို့ရမလား’ ‘ဘယ်လိုတွေ့မှာမို့လဲ’ ‘မီးသတ်လှေကားကနေကူးလာမယ်လေ’ ‘သတိလဲထားနော်၊ပြုတ်ကျနေအုံးမယ်’

‘ဘယ်လိုလဲဒီညဖြစ်မှာလား’ ‘အိုမရသေးဘူးလေမနက်ဖြန်မှလာခဲ့၊မနက်မွေးနေ့ဆိုတော့လူကြီးတွေအိပ်ကြမှာမဟုတ်ဘူး’ ‘အော်ဟုတ်သား’ လို့ဆိုကာစုလေးပါးလေးကို နမ်းလိုက်ရင်း လက်ကလည်း အဖုတ်လေးကိုကုတ်လိုက်ပါတယ်။ ‘သွား..လူဆိုးညစ်တီးညစ်ပတ်’ လို့ဆိုကာကိုမောင့်ကျောကို အုန်းခနဲထုလိုက်ပါတယ်။ ကိုမောင်လည်းစုလေးကိုနောက်တစ်ခါကုတ်မလို့လုပ်တုန်း စုလေးကအတင်းတက်ပြေးသွားပါတယ်။ ‘စုလေးနေအုံးမနက်ဖြန်ညကျလူကြီးတွေအိပ်ရင်ဖုန်းဆက်လိုက်နော်’ လို့ပြောရာစုလေးကခေါင်းလေးကိုညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။

နောက်တနေ့ညရောက်တော့ ကိုမောင်တစ်ယောက် ကြက်ဥနဲ့ငှက်ပျောသီးကိုစားကာ အိပ်ယာပေါ်ပက်လက်လှန်ရင်း စုလေးဆီကဖုန်းကိုမျှော်နေမိပါတော့တယ်။ ဆယ်နာရီခွဲလောက်ကျတော့ ဖုန်းမြည်လာပါတယ် ‘မောင်လား’ ‘လာလို့ရပြီလား’ ‘ဟုတ်’ လို့ပြောကာဖုန်းချသွားပါတယ်။ကိုမောင်လည်းမဆိုင်းမတွ နောက်တံခါးကိုဖွင့်ကာ မီးသတ်လှေကားကနေစုလေးတို့အခန်းဘက်ကိုကူးလာပါတယ်။စုလေးကတံခါးဝကနေ စိုးရိမ်တကြီးမျက်နှာလေးနဲ့လာကြိုနေပါတယ်။အုအခန်းထဲကိုခေါ်သွားပါတော့တယ်။

အခန်းထဲရောက်တော့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးမလွတ်တမ်းဖက်ထားကြရင်း။ ‘သတိရလိုက်တာစုလေးရယ်’ ‘အတူတူပါပဲမောင်ရယ်။စုလေးလည်းသတိရပါတယ်။’ ‘ဒါဆိုရင်ချစ်ကြရအောင်နော်’ လို့ပြောပြောဆိုဆို ကိုမောင်တစ်ယောက်စုလေး နှုတ်ခမ်းလေးကိုစုပ်ပေးလိုက်ရင်း လက်ကလည်းအဝတ်အစားတွေကိုချွတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ စုလေးကလည်း အလိုက်သင့်လေးကူချွတ်ပေးပါတယ်။မှိန်ပျပျညမီးရောင်အောက်မှာ စုလေးတစ်ယောက်အဝတ်အစားမပါပဲလှချင်တိုင်းလှနေတာတွေ့တော့ ကိုမောင်တစ်ယောက် အသည်းတွေယားလာပြီး စုလေးကိုပွေ့ချီကာ ခုတင်ပေါ်အသာလေးတင်လိုက်ပါတယ်။

စုလေးလည်း ချစ်သူကိုမိမိပန်းဦးလေးကိုပေးရတော့မှာမို့ ရင်တွေဖိုလာပြီးမျက်လုံးလေးကိုအသာမှိတ်ထားလိုက်ပါတယ်။ ကိုမောင်ကစုလေးအပေါ်ကနေအုပ်မိုးလိုက်ရင်း စုလေးနှုတ်ခမ်းပါးလေးကို ဖိကပ်နမ်းရှိုက်လိုက်ပါတယ်။စုလေးကလည်းအားကျမခံ ကိုမောင့်အနမ်းလေးတွေကို တုံ့ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကိုမောင့်လက်ကလည်း စုလေးနို့အုံလုံးလုံးလေးကို အသာလေးညှစ်လိုက် နို့သီးခေါင်းလေးကိုပွတ်ပေးလိုက်နဲ့လုပ်ပေးနေတာမို့ စုလေးတစ်ယောက်အောက်မှာတွန့်လိမ်လို့နေပါတယ်။

နောက်တော့လည်တိုင်လေးကို ခပ်ပြင်းပြင်းလေးစုပ်ယူလိုက်ရင်း အောက်ကိုနိမ့်ဆင်းလာကာ နို့အုံလေးကိုသူ့လျှာကြမ်းကြီးနဲ့သိမ်းယက်ပေးလိုက်ရာ စုလေးမှာတွန့်တက်သွားပြီး ကိုမောင့်ခေါင်းကိုအတင်းဖက်ထားပါတယ်။ ကိုမောင်ကလည်းနို့သီးခေါင်းသေးသေးလေးတွေကို အသာစို့ပေးလိုက်ရင်း လက်ကဗိုက်သားလေးတွေကိုတရွရွနဲ့ပွတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ နောက်တော့အောက်ကိုဆင်းပြီး စုလေးစောက်ပတ်လေးကို လက်ဝါးလေးနဲ့ခပ်ဖွဖွလေးအုပ်ကာပွတ်ပေးလိုက် ၊ ပေါင်တွင်းသားလေးကိုပွတ်ပေးလိုက်နဲ့မို့စုလေးလည်း ရမက်တွေကြွလာပါတယ်။

ပါးစပ်ကလည်း ငှက်ဖျားတက်သလိုတဟင်းဟင်းနဲ့ဖြစ်လာပါတယ်။ ကိုမောင်လျှာကြီးကလည်း အောက်ကိုတဖြည်းဖြည်းဆင်းလာပြီး ချက်နားတစ်ဝိုက်ရစ်ဆွဲပေးလိုက်ရင်း ပေါင်ခြံနားရောက်တော့ စောက်ပတ်ကိုမယက်သေးပဲ ပေါင်တွင်းသားလေးတစ်လျှောက် စုန်ချီဆန်ချီယက်တင်ပေးလိုက်ရာ စုလေးမှာ ပိုပြီးမရိုးမရွတွေဖြစ်လာကာ ကိုမောင့်ခေါင်းကိုသူ့စောက်ပတ်နဲ့တည့်အောင်အတင်းဆွဲကပ်လိုက်ပါတယ်။ ဒီတော့မှကိုမောင်လည်း စုလေးတင်ပါးအောက်ကိုခေါင်းအုံးလေးခံပေးလိုက်ရင်း စအိုဝလေးကနေစောက်စေ့လေးအထိတောက်လျှောက်

လျှာပြားကြီးနဲ့သိမ်းယက်ပေးလိုက်ရာ ‘ရှီး…လား…လား….လား…မောင်ရယ်’ ကိုမောင်လည်းအချက်နှစ်ဆယ်လောက် ဆက်တိုက်အပေါ်အောက်ဆွဲပေးလိုက်ရင်း လက်ခလယ်လေးနဲ့စုလေးစအိုဝကို မထိတထိလေးပွတ်လိုက်ရင်း လျှာကိုစောက်ခေါင်းထဲထိုးသွင်း ပေးလိုက်ရာ စုလေးမှာကော့ပြန်လန်နေပါတော့တယ်။ ကိုမောင်လည်း စောက်ခေါင်းထဲမှာ အားရအောင်လုပ်ပေးပြီးနောက် လက်ခလယ်ကို စောက်ခေါင်းထဲထိုးသွင်းပြီး လျှာကလည်းစောက်စေ့တစ်ခုတည်းကိုသာဦးစားပေးယက်ပေးလိုက်ပါတယ် ။

အောက်ကစုလေးလဲဖီးတွေအရမ်းတက်လာပြီး စောက်ပတ်နဲ့ကိုမောင့်မျက်နှာကွာသွားမှာစိုးတဲ့အလား ကိုမောင့်ခေါင်းကို အတင်းဖိကပ်ထားပါတယ်။ငါးမိနစ်လောက်လုပ်ပေးလိုက်တော့စုလေးတစ်ယောက် ကော့တက်လာကာငြိမ်ကျသွားပါတယ်။ ကိုမောင်ကခဏလေးစောင့်လိုက်ပြီး ပေါင်ကြားထဲဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ပြူထွက်နေတဲ့စုလေးစောက်ပတ်အဝလေးမှာ ဒစ်ဖျားလေးကိုတေ့ပြီး အထဲကိုမသွင်းသေးပဲ စောက်စေ့လေးကိုကော်ထိုးကာပွတ်ပေးလိုက်တော့ ‘အား..မောင်ရယ်ဘယ်လိုတွေလုပ်နေတာလဲ၊စုလေးကိုနေရခက်အောင်လုပ်နေတာလား’

ကိုမောင်လည်းစုလေးတစ်ယောက် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုတာသိလိုက်ပြီး လီးတန်ကြီးကိုလက်နဲ့ကိုင်ကာ စုလေးစောက်ပတ်ဝကိုသေချာချိန်ရင်း ဒစ်ဖျားလေးမြုပ်အောင်သွင်းကြည့်လိုက်ရာ ‘အား..နာတယ်မောင်ရယ်..မရဘူးထင်တယ်’ ‘ပြန်ထုတ်လိုက်ရမလား’ ‘ဖြည်းဖြည်းသွင်းကြည့်လေနာရင်တော့မနေတော့ဘူး’ လို့တုန်ရီသံလေးနဲ့ပြောလိုက်တော့ ကိုမောင်တစ်ယောက် စုလေးနှုတ်ခမ်းလေးကိုအသာလေးဖိစုပ်လိုက်ရင်း လက်ကလည်းနို့အုံလေးကိုခြေပေးလိုက် လုပ်ပေးနေရင်း ဒစ်ဖျားလေးဝင်နေတဲ့လီးကို တဖြည်းဖြည်းသွင်းပေးလိုက်ပါတယ်။

စုလေးလည်း နာကျင်လွန်းလို့ကိုမောင့်ရင်ဘတ်ကိုလက်နဲ့တွန်း ထားလိုက်ပါတယ်။ ကိုမောင်ကလည်း အခြေအနေကိုသိတာမို့ အကုန်မသွင်းသေးပဲတစ်ဝက်လောက်ပဲသွင်းရင်း ဝင်သွားသလောက်လေးပဲ အသာလေးညှောင့်ပေးနေကာ စုလေးတစ်ယောက် အတော်လေးကိုကောင်းလာပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုမောင်လည်းစုလေးပါးစပ်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ပိတ်လိုက်ရင်း လက်ကျန်တစ်ဝက်ကိုအားထည့်ကာထိုးသွင်းလိုက်တာမို့ အမှေးပါးလေးကိုပါထိုးဖောက်ပြီး စောက်ခေါင်းကျဉ်းလေးထဲ အပြည့်အသိပ်ဝင်သွားပါတော့တယ်။

စုလေးခမျာ အသည်းခိုက်လောက်အောင်နာကျင်သွားတာမို့ အားကုန်အော်ပစ်လိုက်ချင်ပေမယ့်လည်း ကိုမောင်ကပါးစပ်ကိုပိတ်ထားတာကြောင့် အသံမထွက်လာခဲ့ပါဘူး။ကိုမောင်သာပိတ်မထားရင် စုလေးအော်သံကြောင့်တစ်အိမ်လုံး နိုးသွားမှာအသေအချာပါပဲ။ကိုမောင်က တစ်ချက်ခြင်းမှန်မှန်လေးသွင်းပေးနေရင်း ‘စုလေးအဆင်ပြေလား’ ‘အထဲကအရမ်းနာတယ်၊စပ်ဖျင်းဖျင်းနဲ့အောင့်လည်းအောင့်တယ်။’‘နောက်တော့ကောင်းလာမှာပါကလေးရယ်’ လို့ပြောရင်းပါးစပ်ကလည်းစုလေးနှုတ်ခမ်းကို အတင်းဖိစုပ်၊

လက်တစ်ဖက်ကလည်းနို့ကိုခပ်နာနာလေး ညှစ်ပေးလိုက် အောက်ကလည်း နည်းနည်းမြန်မြန်လေးလုပ်ပေးလိုက်နဲ့မနားတမ်း လုပ်ပေးလိုက်ရာ ၊ စုလေးမှာ နာကျင်မှုတွေပျောက်သွားပြီး တစ်စတစ်စအရသာတွေ့လာကာ အောက်ပိုင်းကလည်းကိုမောင်လုပ်လို့ ကောင်းအောင် နေရာတွေပါလိုက်ပြင်ပေးနေပါတယ်။ဒီလိုနဲ့တဖြည်းဖြည်း အပေးအယူမျှလာရင်း ‘စုလေး..ကောင်းလား’ ‘အင်း’ ‘ဒါဆိုနည်းနည်းထပ်ကြမ်းမယ်နော်’ ‘သနားပါအုံးမောင်ရယ်ကွဲထွက်ကုန်ပါ့မယ်’ ‘ကွဲမထွက်ပါဘူး၊နောက်တော့မှမကြမ်းရင်မချစ်ဘူးဖြစ်နေမယ်’ ‘သဘောတော်အတိုင်းပါပဲရှင်’ လို့ပြောကာကိုမောင့်ခေါင်းကိုဆွဲရင်း အားရပါးရနမ်းနေပါတော့တယ်။

ကိုမောင်လည်း စုလေးခြေထောက်တွေကို ပုခုံးပေါ်ထမ်းလိုက်ရင်း အားရပါးရမီးကုန်ယမ်းကုန်ဆောင့်ဆောင့်ပေးလိုက်ပါတော့တယ်။ ‘အား…အား…အား..ဆောင့်..ဆောင့်…မောင်…စုလေးကိုမညှာနဲ့..မောင်အားရအောင်လုပ်နော်’ ကိုမောင်လည်းအချက်သုံးရာလောက်မနားတမ်းဆောင့်ပေးလိုက်ရင်း သုက်ရည်ပူများကိုစုလေးစောက်ခေါင်းထဲပန်းထည့်လိုက်ပြီး စုလေးဗိုက်ပေါ်ကိုမှောက်ကျသွားပါတော့တယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တင်းကြပ်စွာဖက်ထားလိုက်ရင်းက ‘စုလေး.မောင်စုလေးကိုအရမ်းစွဲသွားပြီကွာ.မောင်ညတိုင်းလာမယ်နော်’

‘လာပါမောင်ရယ်..စုလေးလည်းမောင့်ကိုအရမ်းခိုက်သွားပါပြီ’ ‘သိပ်ချစ်တာပဲစုလေးရယ်..တကယ်တော့စုလေးဟာ..ပထမဆုနဲ့လွဲခဲ့တဲ့မောင့်အတွက် နှစ်သိမ့်ဆုလေး ပါကွယ်’ လို့ပြောရင်းစုလေးနှုတ်ခမ်းလေးကိုဖိကာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပါတော့တယ်။ စုလေးကလည်း အလိုက်သင့်ပြန်နမ်းပေးလိုက်ရင်း နှစ်ယောက်သားနောက်တစ်ခါလိုးကြဖို့အတွက် ပြင်ဆင်နေကြပါတော့တယ်။အဲဒီညက ကိုမောင်တစ်ယောက်စုလေးအခန်းကနေ မိုးလင်းခါနီးမှပြန်သွားပါတယ်။စုလေးမှာလည်း နောက်တစ်နေ့ အိပ်ယာထဲကနေတောင်မထနိုင်လောက်အောင်ပဲ ကိုမောင်တစ်ယောက်ပွဲကြမ်းခဲ့ပါတယ်။

ဒီလိုပဲအလျင်းသင့်သလို ကိုမောင်နဲ့စုလေးတို့ ညတိုင်းနီးပါးလိုးနေကြရင်း တစ်လလောက်ကြာတော့ စုလေးမိဘတွေမိသွားတာကြောင့် ကိုမောင်တို့နှစ်ယောက်ယူလိုက်ကြပါတော့တယ်။ စာကြွင်း။ ။ကျွန်တော်တို့ဇာတ်လိုက်ကြီးကိုမောင်နဲ့စုလေးတို့ဟာ အခုအခါမှာ ကျောက်မြောင်းထဲမှာ ကလေးတောင်သုံးယောက်ရနေပြီး ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ဆက်လက်ပေါင်းသင်းနေကြပါတယ်ခင်ဗျား။ ။ ..ပြီးပါပြီ.

မာနမဲ့ရှိုက်သံ

ကိုသိန်းဦးတစ်ယောက် ရေချိုးပြီးကာစမို့ ဆေးလိပ်တိုကို မီးညှိကာ တစ်ချက်ဖွာလိုက်သည်။ ကိုသိန်းဦးမှာ ကွန်ပျူတာသင်တန်းတွင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းဖြစ်သည်။ တယောက်တည်းသမားမို့ ၂၄နာရီတာဝန်ယူရသော ဤအလုပ်မျိုးကိုကြိုက်သည်။ နေစရာ အိမ်ငှါးရန်မလိုသည်မို့ လစာက စားသောက်စရိတ် တခုသာသုံးရသည်။ ငွေပိုငွေလျှံ ရှိသည်ပေါ့။ အသက် ၄၅နှစ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း မိန်းမမယူ လူပျိုကြီးဖြစ်သည်။ သူ မိန်းမမယူတာက စိတ်မဝင်စား၍မဟုတ်။ ကိုယ်ပိုင်ကားမဝယ်၊ အငှါးကားသာ စီးခြင်းဖြစ်သည်။

ကိုသိန်းဦး ပြောနေကျစကားက…” အငှါးကားစီးတာ ကားမော်ဒယ်လ်အစုံ၊ အမျိုးအစားအစုံ၊ အရောင်စုံ စီးချင်တာရွေးစီးလို့ရတယ်ကွ၊ ကိုယ်ပိုင်ကားဝယ်လိုက်ရင် မရောင်းမချင်း ဒီတစ်စီးပဲ စီးရတော့မှာ…၊ ဝယ်စလေးပဲ စီးကောင်းတာ…၊ အင်ဂျင်ကျသွားရင် တွန်းနှိုးရမှာ၊ အငှါးကပဲ ကောင်းပါတယ် ” ကိုသိန်းဦး ဆေးလိပ်တိုခဲကာ ဆရာမလေး ရှင်းရာ ကို မြင်ယောင်နေသည်။ဆရာမလေးမှာ ကိုသိန်းဦး အလုပ်လုပ်သော ကွန်ပျူတာသင်တန်းမှ ဆရာမလေးဖြစ်သည်။ အသက်က ၂၂နှစ်၊ အသား ဖြူဖြူ၊ အရပ် ၅ ပေခွဲခန့်၊ ချောသည်ဟု ပြောနိုင်သော မျက်နှာပေါက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အလှဆုံးက သေးကျဉ်သောခါး၊ လုံးဝန်းသော တင်ပါး နှင့် မို့မောက်နေသော ရင်သားတို့ဖြစ်သည်။ ပုရိသတို့ အသက် ရှည်နိုင်သော ကိုယ်လုံးမို့ ကိုသိန်းဦးအကြိုက်ပုံစံဖြစ်သည်။ ကြိုက်သည်မှာ ရာဂစိတ်သက်သက်။ ကိုသိန်းဦးမှာ ဆရာမလေးကို အတွေးနှင့် ပြစ်မှားနေသည်။ ကာယကံမြောက် ကျူးလွန်ရန် အကြံထုတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ရှင်းရာ ကချင်ပြည်နယ်မှ ရွာလေးတစ်ရွာမှ ဖြစ်သည်။ မိဘများ ဆုံးပါးသွားပြီးတည်းက အဒေါ်ဖြစ်သူ၏အုပ်ထိန်းမှုအောက်တွင် ပညာသင်ကြားရင်း ၁၀တန်းအောင်တော့ ရန်ကုန်တွင် အဆောင်နေ၍ ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ် တက်သည်။

ဘွဲ့ရပြီးသော်လည်း ရွာမပြန်တော့ဘဲ ရန်ကုန်တွင်သာ အလုပ်ရှာရင်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက မိတ်ဆက်ပေးမှုဖြင့် သင်တန်းဆရာမအလုပ်ရသည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူထံ တစ်နှစ်တစ်ခါသာ ပြန်သည်။ ည ၈နာရီခန့်…။ ကိုသိန်းဦးတစ်ယောက် လုပ်နေကျအတိုင်း သင်တန်းခန်းမထဲ လှည့်ပတ်စစ်ဆေးနေသည်။ စားပွဲတစ်လုံးရှေ့အရောက် ကိုသိန်းဦး ရပ်လိုက်ရင်း စားပွဲအောက်မှ အံဆွဲသော့ပေါက်ထဲသို့ သော့တစ်ချောင်းထိုး၍ လှည့်လိုက်သည်။ သော့ပွင့်သွားတော့ အိပ်ကပ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်၍ အံဆွဲထောင့်သို့ ထည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် မမြင်စေရန် ဖိုင်တွဲများဖုံးထားလိုက်ကာ အံဆွဲကိုသော့ပြန်ခတ်ကာ လျှို့ဝှက်သော အပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ရင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။ မနက် ၁၀နာရီခန့်…။ သင်တန်းခန်းမအတွင်း ပြဿနာတက်နေသည်။ သင်တန်းသူတစ်ယောက် လက်စွပ်ပျောက်သွား၍ ရှာရန် ကိုသိန်းဦးကို ခေါ်သည်။ ကိုသိန်းဦးက လုံခြုံရေး အစောင့်ဆိုတော့ တာဝန် ရှိသည် မဟုတ်လား။ ကိုသိန်းဦး ကောင်မလေးအား နည်းနည်းပါးပါး မေးမြန်းပြီး သင်တန်းသားများကို သင်တန်းရှိ လူတိုင်း၏ လွယ်အိပ်များ၊ စားပွဲများအားရှာရန် ခွင့်ပြုချက်တောင်းလိုက်သည်။

အားလုံးက ခွင့်ပြု၍ ဆရာမလေး ရှင်းရာဘက်လှည့်၍… ” ဆရာမလေးရော ခွင့်ပြုတယ်မဟုတ်လား”ဟု မေးလိုက်သည်။ရှင်းရာ ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဆရာမလေးထံမှ ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် ကိုသိန်းဦး လက်စွပ်ရှာပုံတော် ဖွင့်တော့သည်။ သင်တန်းရှိ ခုံတိုင်း၊ စားပွဲတိုင်း ရှာသည်။ မတွေ့။ နောက်ဆုံး ဆရာမလေး ရှင်းရာခုံသာ ကျန်တော့သည်။ ” ဆရာမလေးခုံလည်း ရှာမယ်နော် ” ” ရှာပါရှင့်၊ ရပါတယ်..” ရှင်းရာက ပြောရင်း အံဆွဲသော့ကိုယူကာ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

သိန်းဦးတစ်ယောက် ဟိုလှန် ဒီလှန် လုပ် နေသည်ကို ရှင်းရာကကြည့်နေရာမှ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ အံဆွဲထောင့်မှ လက်စွပ်ကို မြင်လိုက်ရ၍ ဖြစ်သည်။ ကိုသိန်းဦးနှင့် ရှင်းရာ မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသည်။ ကိုသိန်းဦးက သနားသောအကြည့်ဖြင့်၊ ရှင်းရာက နားမလည်သောအကြည့်၊ ဝေခွဲမရသောအကြည့်။ ” မတွေ့ဘူး။ ထမင်းစားချိန်လည်း ရောက်နေပြီ။ ထမင်းစားပြီးမှ ဆက်ရှာပေးမယ်နော်..၊ သမီးလည်း ထမင်းစားဦး။ စိတ်မပူနဲ့.. တွေ့မှာပါ သမီးရဲ့ ” ” ဟုတ်ကဲ့၊ ဦးကိုပဲ အားကိုးပါတယ်.. ကူညီပါနော်.. ” ” အေး..အေး..သမီး ဦးသေချာ ရှာပေးပါ့မယ် ”

ကိုသိန်းဦး လက်စွပ်ပျောက်သော ကောင်မလေးကို အားပေးစကားပြောရင်း ရှင်းရာကို တချက်ကြည့်ကာ အပြင်ထွက်သွားသည်။ သင်တန်းသူ/သားအားလုံးလည်း အပြင်ထွက်သွားကြသည်။ ရှင်းရာ ဘာလုပ်ရမည်မသိတော့..။ တစ်ယောက်ယောက် တမင်လုပ်ကြံတာဟု တွေးမိတော့ ကိုသိန်းဦးကို မြင်ယောင်မိသည်။ ထိုအခိုက် အခန်းထဲ ကိုသိန်းဦး ဝင်လာသည်။ ” ကဲ.. ဆရာမ ဒီကိစ္စဘယ်လိုလုပ်မလဲ ” “ဒါ ရှင်တမင်အကွက်ချပြီး လုပ်တာမဟုတ်လား.. ” “ဆရာမ ထင်ချင်သလိုထင်လို့ရတယ်။

ခုလောလောဆယ်မှာ လက်စွပ်က ဆရာမ ဆီမှာ.. ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်ရင် ဆရာမ ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ သေချာစဉ်းစားနော် ” ရှင်းရာ တစ်ချက်တွေဝေသွားသည်။ ဖြစ်စဉ်ကို ပြန်သုံးသပ်သည်။ လက်စွပ်ပျောက်သည်..၊ မိမိစားပွဲရှိ အံဆွဲထဲတွင် ပြန်တွေ့သည်..။ လုပ်ကြံခံရသည်ဆိုသော်လည်း မိမိဘက်မှ သက်သေမရှိ။ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် အထင်သာဖြစ်သည်။ လက်ရှိအခြေအနေအရ မိမိသာ တရားခံ။ ငြင်းဆန်ဖို့ အခွင့်အရေးမရှိပေ။ ရှင်းရာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကိုသိန်းဦးက အောင်နိုင်သူပုံဖြင့်… ” ဆရာမ… သူခိုးမဆိုတဲ့နာမည်ဆိုးနဲ့ ထောင်နန်းစံ ရတော့မယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် ပြောစကားနားထောင်မယ်ဆိုရင်တော့.. ဆရာမကို ကူညီမယ် ” ရှင်းရာ စဉ်းစားရပြီ။ သူခိုးမအဖြစ်နှင့် ထောင်ကျရင် မိမိဘဝမှာ အရှက်ရော၊ သိက္ခာပါ ကုန်ပြီ။ အသက်ပင် ဆက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်။ သူ့စကားနားထောင်လျှင် မိမိသိက္ခာဆယ်နိုင်မည်။ အရှက်တော့ ကွဲပေမည်။ လူအများရှေ့တွင် အရှက်ကွဲမည်ထက် သူ့တစ်ယောက်တည်းရှေ့ အရှက်ကွဲခြင်းက တော်သည်ဟု တွေးကာ… ” ရှင် ဘယ်လိုကူညီမှာလဲ.. ” ” လက်စွပ်ကို တွေ့တာ ဆရာမနဲ့ကျွန်တော်ပဲ ရှိတယ်။

ကျွန်တော်လက်စွပ်ကို ဆရာမဆီက တွေ့တယ် မပြောဘဲ တခြားကတွေ့တယ်ဆိုရင် ” ” ကောင်းပြီလေ.. ညနေကျရင် ရှင်ပြောသလို လုပ်ပေါ့.. ” ” ဆရာမ ကျွန်တော့်စကားနားထောင်မလားဆိုတာ မသိရသေးဘဲ ဘယ်ဖြစ်မလဲ ” သိန်းဦးကိုများ ဘာထင်နေလဲ ပုံစံဖြင့် ဆရာမရှင်းရာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ” ရှင်းရာ ကတိပေးပါတယ်ဆို.. ” ” ကတိပေးတာ လွယ်တယ်၊ တည်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ အာမမခံဘူး ဆရာမ ” ရှင်းရာ စိတ်ညစ်သွားသည်။ မထူးတဲ့အဆုံး… ” ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ပြော.. ”

” ၃ရက်တိတိ ဆရာမ ကျွန်တော် ခိုင်းတာလုပ်ရမယ်။ ၃ရက်ပြည့်ရင် လက်စွပ်ကို ကျွန်တော် အမှိုက်သိမ်းရင်း တွေ့တယ်ဆိုပြီး ပေးလိုက်မယ်။ ဆရာမလည်း ခိုင်းတာမလုပ်ရတော့ဘူး ” ” ရှင် ကတိမတည်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ.. ” ” ဆရာမ ကျွန်တော်ကတိတည်စေရမယ်။ မယုံရင်တော့ အဖြစ်မှန်အတိုင်းပေါ့ ” ရှင်းရာ ဘာမျှမတတ်နိုင်။ ကံကိုယုံပြီး ဆူးပုံကိုသာ ပြေးနင်းရတော့မည်။ ” ကောင်းပြီလေ..။ ရှင်ခိုင်းတာ ၃ရက် လုပ်ပေးမယ်။ ရှင်သာ ကတိတည်ပါစေ.. ” ” သိန်းဦးဆိုတဲ့ကောင်က ပြောရင် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တယ်။

ဘယ်တော့မှ မလွဲစေရဘူး။ အရင်ဆုံး ဆရာမ ညကျရင် ဒီကို ပြန်လာခဲ့..၊ အလှပြင်လာ ” သိန်းဦးပြောရင်း ရှင်းရာ၏ဖင်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်ကာ အပြင်ပြန်ထွက်သွားသည်။ ဖတ်ကနဲ ဖင်ပုတ်ခံလိုက်ရ၍ ရှင်းရာ လန့်သွားသည်။ တဖြည်းဖြည်း အချိန်များကုန်ဆုံးကာ ရှင်းရာ မရောက်ချင်သော ညသို့နီးကပ်လာသည်။ ရှင်းရာ ရေချိုးသန့်စင်ကာ မှန်တင်ခုံရှေ့ထိုင်ကာ အလှပြင်နေသည်။ အလှပြင်ကာ သင်တန်းရှိရာသို့ လေးပင်သောခြေလှမ်းတို့ဖြင့် ထွက်လာခဲ့တော့သည်။ သိန်းဦးတယောက် အလုပ်များနေသည်။

သင်တန်းခန်းမနှင့်ကပ်လျက် အခန်းလွတ်ကို ပြင်နေသည်။ ဒီအခန်းက သင်တန်းပိုင်ရှင်သူဌေး နေရန်ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူဌေးရဲ့မိန်းမက မနေချင်၍ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ပြီး နေတာကြောင့် လွတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သိန်းဦး အခန်းရှင်းပြီးတာနဲ့ ရေမိုးချိုးကာ ထမင်းစားလိုက်သည်။ ထမင်းစားပြီး အပေါက်ဝကို လှမ်းကြည့်မိတော့ ဆရာမလေးဝင်လာသည်ကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရသည်။ ထမိန်နှင့် အင်္ကျီခါးတင်ရင်စေ့ကို တွဲဝတ်ထားသည်။ မြန်မာဆန်ဆန်သာ ဝတ်လာသည်။ ရှင်းရာ စကပ်ဝတ်ရန် စိတ်ကူးထားပြီးမှ စိတ်ကူးပြောင်းကာ ထမိန် ပြောင်းဝတ်လိုက်သည်။

သိန်းဦး ရှင်းရာ၏ကိုယ်လုံးကို အားရပါးရ ကြည့်ကာ… ” ဆရာမစောသားပဲ။ ဆရာမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက ကျွန်တော့်အကြိုက်ပဲ။ တင်ပါး တောင့်တောင့်နဲ့ ” သိန်းဦး၏ခရီးကြိုနှုတ်ဆက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ဒါ အစပဲ ရှိသေးတယ်..။ ရှင်းရာ ရှက်သွားသလို ဒေါသလည်းထွက်သွားကာ… ” အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့။ ဘာလုပ်ခိုင်းမှာလဲ.. ” ဒေါသကြောင့် အသံမာမာနှင့် မေးလိုက်သည်။ သိန်းဦးကို လာစမ်းချင်တယ်ပေါ့..။ ဒါမျိုးရမလား..ဟု စိတ်ထဲတွင်ကြိမ်းလိုက်ကာ… ” ဆရာမ ဒေါသတွေ သိမ်းထားလိုက်..။

နောက်တစ်ခါ ဒီလေသံမျိုးကြားရင် သဘောတူညီမှု ပျက်ပြီသာ မှတ်ထားလိုက်။ ဘာခိုင်းမှာလဲဆိုတော့.. ငါလိုးတာ ခံခိုင်းမှာ ” သိန်းဦး ရိုင်းရိုင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ ပထမ အဲ့လောက်ပြောဖို့ စိတ်ကူးမရှိ။ ရှင်းရာ နားရှက်သွားသလို မျက်နှာရဲသွားသည်။ လန့်ပင်လန့်သွားသည်။ ရှင်းရာ စိတ်လျှော့လိုက်သည်။ သိန်းဦး ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်ကာ ရှင်းရာအား အရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်စေ၍ အင်္ကျီချွတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ” အင်္ကျီချွတ်လိုက်။ ဘရာဇီယာပါ ချွတ်..။ ဖြေးဖြေးချင်းချွတ် ” ရှင်းရာ အင်္ကျီကို ခပ်မြန်မြန်ချွတ်နေသောကြောင့် ဖြေးဖြေးချင်းချွတ်ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှင်းရာမှာတော့… မိမိမှာ အပျိုစင်မဟုတ်သော်လည်း အရှက်ကြီးသည်။ သုံး-လေးခါသာ ချစ်သူအလိုကျ ခံပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါတောင် အခုလိုမဟုတ် ဘရာဇီယာကို လှန်ရုံသာ လှန်ပေးသည်။ ဘယ်တော့မှမချွတ်ခဲ့။ အခုမှ မိမိထက် အသက်၂ဆကြီးပြီး မိမိအလုပ်မှ အစောင့်၏ရှေ့မှာမှ ပြည့်တန်ဆာလို ပြုမူပြနေရသည်ကို တွေးရင်း ဝမ်းနည်းလာသည်။ ” မင်းနို့လေးက ငါထင်တာထက်ပိုလှပါလား။ ဖြူပြီးလုံးနေတာပဲ။ နို့သီးခေါင်းက နီရဲနေတော့ နို့စို့လို့ကောင်းမယ်..။ အရှေ့တိုးလာ ” သိန်းဦး ပြောသည်အတိုင်း ရှင်းရာ ရှေ့တိုးသွားသည်။

ရှင်းရာ မျက်ရည်ဝဲနေသည်ကို သိန်းဦးတွေ့ရာ သနားစိတ်ထက် ကာမစိတ်သာ ထန်လာသည်။ အနားရောက်နေသော ရှင်းရာ၏နို့နှစ်လုံးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ “အ..နာတယ်.. ” ရှင်းရာ နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူမိသည်။ သိန်းဦး နို့အုံနှစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ကစားနေသည်။ နို့သီးထိပ်လေးကို လက်ညှိုးနှင့် လက်မဖြင့် ပွတ်ချေရင်း ထမိန်ချွတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထမိန်ချွတ်ချလိုက်သည်နှင့် ပင်တီအဝါဖျော့ရောင်လေးမှာ ထင်းခနဲပေါ်လာသည်။ ပင်တီမှာ တင်းနေ၍ အဖုတ်ကို အဖောင်းလေးအတိုင်း… ” စောက်ဖုတ်ကို ဖောင်းနေတာပဲ။

လူလှသလောက် စောက်ဖုတ်လည်း လှတယ်။ အားရအောင် လိုးပစ်မယ် ” သိန်းဦး ပြောပြောဆိုဆို ရှင်းရာ၏အဖုတ်ကို ပင်တီပေါ်မှ ပွတ်နေသည်။ လက်တစ်ဖတ်က ဖင်ကို ပွတ်သည်။ ရှင်းရာမှာ စောစောက နို့ကို ကစားပေးစဉ်ကပင် ကာမစိတ်နှိုးဆွမှုကြောင့် ရှက်စိတ် လျော့ပါးသွားသည်။ ယခု အဖုတ်လှန်ပြရတော့ ရှက်စိတ်ဖြစ်သော်လည်း ခဏသာ..။ အဖုတ်လေး အပွတ်ခံရ၍ ကာမစိတ်ထလာပြန်သည်။ ” ငါ့ပေါင်ပေါ် ခွထိုင်လိုက်…။ ဒါမှ နင့်နို့တွေ အားရပါးရ စို့လို့ရမှာ ” သိန်းဦး ခိုင်းသည့်အတိုင်း ရှင်းရာ လိုက်လုပ်သည်။

ပေါင်ပေါ်ထိုင်လိုက်သဖြင့် သိန်းဦးပါးစပ်က နို့သီးထိပ်လေးနှင့် တည့်သွားသည်။ သိန်းဦး နို့တစ်ဖက်ကို စုပ်ရင်း လျှာထိပ်လေးဖြင့် နို့သီးထိပ်လေးကို ကလိသည်။ ကျန်နို့တစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် ကစားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က တကိုယ်လုံးပွတ်နေရာ ရှင်းရာ ကာမစိတ် အတော်တက် လာသည်။ တချက်တချက် ညည်းသံပင် ထွက်သည်။” အင့်..ဟင့်…….အင်း.. ” သိန်းဦး သိလိုက်သည်.. ရှင်းရာ စိတ်ပါလာပြီ။ ” ဆရာမလေး မတ်တပ်ရပ်လိုက် ” ရှင်းရာ မတ်တပ်ရပ်ပေးလိုက်သည်။ သိန်းဦးက ရှင်းရာ ပင်တီလေးချွတ်ရင်း… ” ဆရာမလေး.. စောက်ဖုတ်အရည် ထွက်နေပါလား။

ပင်တီမှာ စိုထိုင်းထိုင်း ဖြစ်နေပြီ။ ခံချင်လာပြီလား… ဆရာမ ” ဆရာမဆိုမှ ရှင်းရာအသိက အကျပ်ကိုင် ခံရသည်ကို သတိရသည်။ သို့သော် သိပ်မရှက်တော့။ ကာမစိတ်က မြင့်နေသည်လေ…။ သိန်းဦးလက်က ရှင်းရာ စောက်ဖုတ်လေးပေါ်တွင် အထက်အောက်ပွတ်နေသည်။ အစိလေးကို မထိတထိ…။ ရှင်းရာတယောက် ကာမစိတ်ရွလာ၍ ညည်းသည်။ ” အင့်….ဟင့်…ဟင်း…အင်း…..အ.. ” လက်ခလယ်လေးက အဖုတ်မြောင်းကြားထဲမှ အစိလေးကို ပွတ်ချေလိုက်သည်။ ” အင့်…” ရှင်းရာ ညည်းသံ နည်းနည်းကျယ်သွားကာ တွန့်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

” စောက်စိလေးကို ပွတ်ပေးတာ ကောင်းလား ” ” အင့်…ဟင့်…ဟုတ်..အင်း….အ.. ” ရှင်းရာက အရည်ရွှမ်းသူမို့… ယခုလို အစိလေးကို ကလိနေတော့ အရည်များထွက်နေသည်။ ရှင်းရာမှာ နှာထန်သူဖြစ်သည်။ ” အင့်..အင့်….ယားတယ်…. တော်တော့။ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်တော့…အင့်..ဟင့်.ဟင်း.. ” ” အလိုးခံချင်ပြီပေါ့…။ စကားလုံးရင့်ရင့်တွေနဲ့ လိုးဖို့ တောင်းပန်မှ လိုးမယ်…။ ငါကြိုက်တဲ့စကားလုံး မကြားရမချင်း… မရပ်ဘူး ” ရှင်းရာမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်မို့ ထိုသို့ ပြောရန် ပါးစပ်မရဲပါ၊ ရှက်သည်။

“`မပြောဘူး ဒင်းက ယောက်ျားပဲ၊ မလုပ်ဘဲတော့ မနေနိုင်ပါဘူး ငါ ခဏသည်းခံလိုက်ရင် ပြောစရာမလိုဘဲ ဖြစ်သွားမှာပါ..´´´ဟုတွေးကာ အံကြိတ်ပြီး ခံသည်။ အံကြိတ်ခံနေပေမဲ့ ကာမစိတ်က ပိုပိုတိုးလာသည်။ သိန်းဦး၏ကျွမ်းကျင်စွာ ကာမနှိုးဆွမှုအောက် ရှင်းရာတစ်ယောက် အလူးအလဲ… “အင့်..ဟင့်..ဟင့်… အ..အ.အင့်..ဟင့်….အီး..” ညည်းသံများ ပိုမြန်၊ ပိုကျယ်လာကာ ရှင်းရာ ကိုယ်လုံးလေးမှာ တုန်ရီသွားသည်။ သိန်းဦးကလည်း ရှင်းရာအကြံကို ရိပ်မိသည်။ ဒါကြောင့် ကာမခလုတ်ဖြစ်သော အစိလေးကို ပိုပြင်းထန်စွာ နှိုးဆွလိုက်သည့်အပြင် လက်ညှိုးနဲ့ လက်ခလယ်ကို စောက်ခေါင်းထဲ ဖြေးညှင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

အစိလေးကိုလည်း လက်မဖြင့် ဖိချေသည်။ နောက်လက်တစ်ဖက်က နို့နှစ်လုံးပေါ် ဘယ်ညာ ကူးချည်သန်းချည် လုပ်နေလေသည်။ ရှင်းရာမခံစားနိုင်တော့ သိန်းဦးလက်ကို အတင်းတွန်းသည်။“မခံစားနိုင်တော့ဘူး… ဟင့်…အ.အား.. မနှိပ်စက်ပါနဲ့ …ဟင့််.. တော်ပါတော့နော်.. ” ရှင်းရာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။ ရှင်းရာ စောက်ဖုတ်လေးမှာ အရည်များရွှဲနေပြီ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ပင် တစ်စက်စက်ကျနေပြီမို့ မခံနိုင်တော့။ ကားထားသော ပေါင်များစိလိုက်ပြီး လက်ကလေးဖြင့် သိန်းဦးကို အတင်းတွန်းသည်။

” ဒီမှာ ဆရာမ၊ ဆရာမ မခံနိုင်ရင် လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ကျွန်တော်ပြောခိုင်းတာပြော ရုန်းကန်နေမယ်ဆိုရင် တော့ သဘောတူညီချက်ကို ဖျက်ပစ်ရလိမ့်မယ်နော်..။ မပြောသေးဘူးဆိုရင် ဆရာမလက်တွေကို ခေါင်း နောက်မှာ ထားလိုက်..။ ပေါင်လည်း ဟလိုက်။ ကျယ်ကျယ်လေးဟ ” သိန်းဦးအသံက မတိုးမကျယ် လေအေးနှင့်သာ။ သို့သော် အထက်စီး ဆန်သည်။ ရှင်းရာ ပြောဖို့တော့ စိတ်မကူး၊ လက်ကိုသာ ခေါင်းနောက်တွင် ထားပြီး ပေါင်လေးကို ဟပေးလိုက်သည်။ ခုနက စကားပြောလိုက်၍ ကာမမီးအရှိန် အတန်ငယ်လျော့သွား၍ ပြောခိုင်းသည်ကိုမပြောဘဲ တင်းခံလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သိန်းဦးဒီတစ်ခါ ပိုကြမ်းတော့သည်။ “`မိရှင်းရာ ဒီတစ်ခါ နင် ငါ့ကိုတောင်းတောင်းပန်ပန်နဲ့ လိုးခိုင်းဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့´´´ဟု စိတ်ထဲတွင် ကြိမ်းကာ ရှင်းရာ အဖုတ်ကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ခပ်ဟဟလေး လုပ်ပြီး အစိလေးကို ညာလက်လက်ခလယ်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေးပွတ်လိုက်သည်။ “အင့်…..ဟင့်..ဟင့်..အင်..အ…အ….ဟင့်.ဟင့်” ညည်းသံလေး ပြန်ထွက်လာသည်။ ကိုယ်လုံးလေးလည်း တွန့် တွန့်တက်နေသည်။ သိန်းဦးအစိကို လေး-ငါးကြိမ်ပွတ်ပြီး လက်ခလယ်ကို စောက်ခေါင်းထဲထိုးသွင်းပြီး ဂျီစပေါ့ လေးအား ရှာဖွေလိုက်သည်။

ဂျီစပေါ့ ကိုတွေ့ပြီ။ ရှင်းရာ၏တုန်ခါသွားသည့်ကိုယ်လုံးလေးက သက်သေ။ သိန်းဦး၏ကျွမ်းကျင်စွာ နှိုးဆွမှုကို ရှင်းရာ လက်မြှောက်ကာ အရှုံးပေးရပြီ။ “ရှင်းရာ သေပါပြီး အင်.ဟင့်…ဟင့်..အင်း… ထပ်မနှိပ်စက်ပါနဲ့တော့နော်… ရှင်းရာ တောင်းပန်ပါတယ် .. အင့်..အင့်… ရှင်းရာကို လုပ်ပေးပါတော့နော်…. အင်း…အား…ဟင့်ဟင့်.. ” ရှင်းရာ၏တောင်းပန်မှုက သိန်းဦးအကြိုက်မဟုတ်။ ” ဒီထက် ပိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလေ.. ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းစကားလုံးတွေ သုံးပြီးပြော ” အရှက်ကုန်အောင်ကို ပြောရမည့် စကားလုံးများကို ရှင်းရာ မပြောလိုပေမဲ့ ခုလို ကာမသွေးဆိုး ရွပိုးထိုးနေအောင် နှိပ်စက်မှုဒဏ်ကိုသာ ဆက်ပြီး ခံစားရလျှင် ရှင်းရာ သေတာထက် ပိုဆိုးမည်။

ဒါကြောင့်… ” ရှင်းရာကို လိုးပေးပါတော့နော်…. ရှင်းရာ မခံနိုင်တော့လို့ပါ…. လိုးပေးတော့နော်.. ” ” မကြိုက်သေးဘူး.. ပြန်ပြင်ပြောဦး ” သိန်းဦးမှာ အရမ်းလိုးချင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အခုချိန် အပိုင်ကိုင်ထားနိုင်လျှင် နောင်မိမိ ထားရာနေ စေရာသွား စိတ်တိုင်းကျ ခိုင်းစေနိုင်မည်ကိုသိ၍ အောင့်အည်းထားနေရသည်။ ” ရှင်းရာ စောက်စိတောင်ပြီး အရမ်းခံချင်နေပါပြီရှင်.. ရှင်းရာ စောက်ဖုတ်ကို လိုးပေးပါတော့နော်… ရှင့်လီးနဲ့ ရှင်းရာ စောက်ဖုတ်ထဲ ထိုးထည့်ပြီး လိုးပေးပါတော့… အလိုးမခံရရင် သေပါတော့မယ်ရှင်.. ” ရှင်းရာ အသိဝယ် ရှက်စိတ်မရှိတော့..။

သိက္ခာတွေ၊ မာနတွေလည်း ပျောက်ကုန်ကာ အလိုးခံရရေးသာ သိတော့သည်။ ဒါကြောင့် အိပ်မက်ထဲပင် မယောင်ဘူးသော စကားလုံးမျိုးစုံကိုသုံးပြီး လိုးပေးရန် တောင်းပန်တော့သည်။ ရှင်းရာတောင်းပန်စကားကို ကြားလိုက်ရ၍ သိန်းဦးကျေနပ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ရှင်းရာအား မတ်တပ်ရပ်စေပြီး ဖင့်ကိုကော့ခိုင်းထားကာ အနောက်မှနေ၍ အားရပါးရ လိုးလေတော့သည်။….. သိန်းဦး၏ မိန်းမကျမ်းကျေမှုကြောင့် ရှင်းရာခမျာ အရှက်တကွဲ အလိုးခံနေရသော်လည်း စိတ်ထဲ၌မူကျေနပ်သလို ခံစားနေရလေသည်။

မိရှင်းရာ ဘယ်လိုလဲ လိုးခံရတဲ့ အရသာလေးကကောင်းတယ် မဟုတ်လား ဟုတ်ကဲ့ အရမ်းကောင်းတယ် မြန်မြန်လေး လိုးပေးပါ… အရမ်းကောင်းနေပြီ ပြီးတော့မယ်… အား…အား..အင့်…ဟင်း သိန်းဦးလည်း ရှင်းရာအား နည်းမျိုးစုံသုံးကာ လိုးလေတော့သည်။ လိုးပွဲကြီး ပြီးတော့ ရှင်းရာခမျာ အဖုတ်က နာလည်းနာကောင်းလည်းကောင်း အရည်များစိုရွှဲကာ စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်နေသည်။ လူလည်း အားအင်ကုန်ခန်းကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ဝယ် အရုပ်ကြိုးပြတ် လဲနေလေတော့သည်။ သိန်းဦးလည်း ကုလားထိုင်ကိုကျောမှီကာ အနားယူနေသည်။

ခဏအကြာတော့ သိန်းဦးက ဆရာမလေး ကျွန်တော့်စကားနားထောင်ပြီး ခိုင်းတဲ့အတိုင်း တသွေမတိမ်းလုပ်ရမယ်နော်.. ကျွန်တော် ခိုင်းမှာက- ၁. ဒီနေ့ကစပြီး သဘောတူထားတဲ့ သတ်မှတ်ရက်ထိ ဆရာမလေး အတွင်းခံ ပင်တီ မဝတ်ရဘူး.. ၂. သင်တန်းမစခင် နာရီဝက်ကြိုပြီး ကျွန်တော့်ဆီလာခဲ့ရမယ်…ကျွန်တော် ခိုင်းချင်တာ ခိုင်းမယ်… ၃. သင်တန်းပြီးရင် ကျွန်တော့်ဆီလာရမယ်.. ကျွန်တော် ပြန်ခွင့်ပြုတဲ့ အချိန်မှ ပြန်ရမယ်… ၄. အဲ့ဒီအချက်တွေကို မလိုက်နာရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမယ်…

ဆရာမလေး ကြားလား…. ဟုတ်…ဟုတ်ကဲ့ ကိုသိန်းဦး ကြားပါတယ်ရှင်…. ရှင်းရာ အဖို့ပေဖြစ်သမျှခံရန်သာ ရှိတော့သည်။ ရှင်းရာအား အားရပါးရလိုးလိုက်ရသည့် သိန်းဦးမှာ ရှင်းရာအား လိုးရရုံ မကျေနပ်သေးပေ။ သိန်းဦးမှာ ရှင်းရာက မိမိ၏ ကျွန်ကဲ့သို့ မိမိခိုင်းသမျှ လုပ်စေချင်သည်။ ကဲ…ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ.. ပြန်လို့ရပြီ… စည်းကမ်းတော့ မမေ့နဲ့နော်…. စည်းကမ်းမလိုက်နာရင် အပြစ်ပေးခံရမယ်… ရှင်းရာ ဘာမျှပြန်မပြောနေတော့…ဟုတ်..တစ်ခွန်းသာပြောပြီး မိမိ အဝတ်အစားများ ဝတ်နေသည်။

ဟိတ်…. ပင်တီမဝတ်ရဘူးလေ..အပြစ်ပေးခံထိချင်ပြီလား..ဆရာမလေး.. ရှင်းရာ ဝတ်လက်စ ပင်တီအား ဆက်မဝတ်နိုင်ပဲ ပြန်ချွတ်လိုက်ရသည်။ ပြီး ထဘီကို ယူကာ ဝတ်လိုက်သည်။ ကဲ…ဆရာမလေး စည်းကမ်းဖောက်တဲ့ အတွက် ကြိမ်ဒဏ်ပေးမယ်… ဒါက အစမို့လျှော့ပေးလိုက်တာနော်..နောက်တစ်ခါဆို မရဘူး…. ရှင်းရာ ပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ပြန်မပြောဖြစ်တော့… ဆရာမ ထဘီကို ဖင်ပေါ်အောင်လှန်ပေး… ဟိုဘက်လှည့်..” ဟုပြောကာ ကြိမ်လုံးဖြင့် ရှင်းရာ ဖင်တုံးဖြူဖြူးလေးပေါ် တစ်ချက်ရိုက်လိုက်သည်။

ရွှမ်း….အ…..အမေ့ သိန်းဦး အားသိပ်မထည့်ပဲ ရိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရှင်းရာ ဖင်ဖြူဖြူပေါ်တွင်တော့ အရှိုးရာလေး ထင်းသွားသည်။ ရှင်းရာ လက်ကလေးဖြင့် ဖင်တုံးကို ပွတ်လိုက်သည်။ လက်ဖယ်စမ်း….. ထဘီကိုသေချာကိုင်ထား ၅ချက်ရိုက်မယ်… ရှင်းရာလည်း ထဘီကို ပြန်ပြီး မကာ ဖင်လှန်ပေးလိုက်သည်နှင့် ကြိမ်လုံး ၄ချက်ဆက်တိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ရှင်းရာ ဖင်ပြောင်ပြောင်ပေါ်ဝယ် အရှိုးရာ ၅ခု ထင်နေသည်။ ရှင်းရာလက်ကလေး ဖင်ကို ပွတ်ကာ မျက်ရည်များပင် ကျလာသည်။

ဟုတ်သည်လေ….မှတ်မှတ်ရရ ကိုးတန်းနှစ်က စာမရ၍ အရိုက်ခံခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း လုံးဝအရိုက်မခံခဲ့ရ… အရိုက်ခံရမည်ကို စိုး၍ စာကိုကြိုးစားခဲ့သည်။ ယခု အပျိုဖြစ်မှ ဖင်လှန်ပြီး အရိုက်ခံရသည်မှာ ရှက်စရာလည်းကောင်းလှသည်။ နာသည်က မပြောပလောက်…ရိုက်တုန်းတစ်ချက်သာ နာသည်။ ဆရာမလေး ငိုမနေနဲ့…သွားပြန်တော့… မနက်ကျရင် ပင်တီမဝတ်လာနဲ့ဦး.. နာရီဝက်နော်… ရှင်းရာလည်း မိမိပစ္စည်းပစ္စယ သိမ်းကာ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။ ထိုညတစ်ညလုံး ရှင်းရာ မျက်ရည်နှင့် နှပါးသွားလိုက်လေသည်။

မိုးလင်းတော့ မျက်နှာသစ်ပြီးရေပါ တစ်ခါတည်းချိုးလိုက်သည်။ အလှပြင် အဝတ်အစားများ ဝတ်လိုက်သည်။ ပင်တီတော့ မဝတ်တော့… ရှင်းရာအဖို့ ပင်တီမဝတ်ပဲ စကတ်ဒူးဖုံး အနက်အကျပ်လေးဝတ်ထာရာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်မလုံ … ရှက်ရှက်နှင့်ပင် သင်တန်းသို့ လာခဲ့ရသည်။ သင်တန်းအောက်ရောက်တော့ ၃၅မိနစ်အလို… ကွတ်တိ….ရှင်းရာ သိန်းဦးနေသည့်အခန်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးပိတ်မထား၍ ဝင်လိုက်သည်။ ရှင်းရာ အထဲရောက်တော့ သိန်းဦးအထဲမှ ထွက်လာပြီး ဆရာမလေးက အချိန်တိကျသားပဲ… တံခါးပိတ်လိုက်…

ရှင်းရာလည်း အခန်းတံခါးပိတ်ကာ လွယ်ထားသေး ပိုက်ဆံအိတ်ကို ခုံပေါ်တင်လိုက်သည်။ ဆရာမလေး စကတ်လှန်လိုက် …. ရှင်းရာအဖို့ ကြိုတွေးထားပြီးပြီမို့ မကြောက်တော့ အရှက်လည်း ကုန်ခဲ့ပြီလေ.. ရှင်းရာ စကတ်အား လှန်လိုက်သည်။ ပင်တီ ဝတ်မထားဘူးပဲ.. လိမ္မာတယ်… ဆရာမ အဖုတ်ကဖောင်းဖောင်းမို့မို့လေး လှတယ်… လာ ငါ့ရှေ့ကိုလာခဲ့.. ရှင်းရာလည်း သိန်းဦးရှေ့အား စကတ်လေးမကာ သွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။ ရှင်းရာ အဖုတ်မြောင်းလေးအား လက်ညှိုးဖြင့် ပွတ်လိုက်သည်။ အစိလေးကိုလည်း ပွတ်ကစားပေးလိုက်သည်။

ရှင်းရာတောင့်ခံထားသော်လည်း ကြာကြာမခံနိုင်.. အစိကပေးသော ကာမအရသာကို ခံစားလာရသည်။ အာ…ဆရာမလေး အဖုတ်ယားနေပြီပဲ .. အရည်တွေထွက်လာပြီပဲ..ဟုပြောကာ ရှင်းရာအား ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ခိုင်းကာပေါင်းကားခိုင်းလိုက်သည်။ ပေါင် ကားသွားသည်နှင့် ရှင်းရာအဖုတ်လေးမှာ ပြဲအာသွားကာ အစိလေးမှာငေါက်တောက်လေးပေါ်လာသည်။ သိန်းဦးလည်း မနေနိုင်တော့ ရှင်းရာအစိအား လျှာဖြင့်လျက်လိုက်သည်။ ရှင်းရာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သိန်းဦးမနားတမ်း အစိလေးအား လျှာထိပ်လေးဖြင့် ထိုးကစားလိုက် လျက်လိုက် လုပ်နေရာ ရှင်းရာ မနေနိုင်တော့ ညည်းသံလေးထွက်လာသည်….စောက်ရည် များလည်းထွက်လာသည်။

သိန်းဦးက လက်ဖြင့် အပေါက်ထဲ လက်ခလယ်လေးထည့်ကာ ဂျီစပေါ့ နေရာအား ပွတ်ကစားပေးလိုက်ရာ ရှင်းရာတစ်ယောက် ထွန့်ထွန့်လူး ဖြစ်သွားကာ.. အား…အင်း….အင်…ဟင်… ရမ္မက်သံလေးနှင့် ညည်းရှာသည်.. သိန်းဦးက အစိကို လျက်နေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး… ဆရာမလေး ကောင်းလား စိတ်ပါလာပြီဟုတ်… ဟုတ်…အ့….အင်း..ကောင်းတယ် … ရှင်းရာ အသံဆုံးတော့ သိန်းဦး အဖုတ်ထဲမှ လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ရှင်းရာ ကောင်းနေစဉ် အဖုတ်မှ လက်ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရ၍ မချင့်မရဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဆရာမလေး ဒီကိုလာ… ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး လီးစုပ်ပေးစမ်း…လက်တစ်ဖက်က ကိုယ့်စောက်ဖုတ်ကိုယ် ပြန်ပွတ်နေ…ဟိုဘက်လက်က ဂွင်းတိုက်ပေး… မြန်မြန်လုပ် သင်တန်းချိန်ရောက်တော့မယ်… ရှင်းရာ ရွံသော်လည်း မတတ်နိုင် .. သိန်းဦး၏ ထောင်မတ် နေသည့် လီးကြီးအား ဂွင်းတိုက်ပေးရင် ပါးစပ်ဖြင့် လိုးပေးလိုက်ရသည်။လက်တစ်ဖက်ကလည်း အစိလေးကို ပွတ်ပေးနေရရာ ရှင်းရာ ကာမရာဂစိတ်တို့ ထန်လာပြန်ရာ လီးစုပ်သည်မှာလည်း မြန်လာသည်။ သိန်းဦး မနေနိုင်တော့ ရှင်းရာ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ခပ်မြန်မြန်လိုးကာ ပြီးသွားသည်။

သုတ်ရည်ကို ရှင်းရာ ပါးစပ်ထဲပင် ထုတ်လိုက်ရာ ရှင်းရာ အမြန်ထွေးထုတ်လိုက်ရသည်။ ရှင်းရာမှာ မပြီးသေး…လီးမစုပ်ရတော့ပေမဲ့ အဖုတ်ကိုတော့ ဆက်ပွတ်နေဆဲ.. သိန်းဦး ခဏနားပြီး ရှင်းရာအား မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းကာ လက်ခလယ်နှင့် လက်ညှိုးအား အပေါက်ထဲ ထည့်ပြိး ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် လိုးပေးလိုက်ရာ ကြမ်းပေါ်သို့ပင် အဖုတ်ရည်များ ကျလာပြီး ရှင်းရာလည်း ပြီးသွားသည်။… ထိုချိန်တွင်ပင် သင်တန်းတတ်ရောက်ရန် ကျောင်း သား/သူတို့ ဝင်ရောက်လာလေတော့သည်။ ပြီးပါပြီ

ခါးသေးရင်ချီ ပဒုမ္မနီ

အင်းလျားကန်ရေပြင်ကို ကျောခိုင်းကာ ဆောက်လုပ်ထားသည့် မာ လာမြိုင်ဂေဟာနှင့် နှင်းဆီမြိုင်ဂေဟာ တိုက်နှစ်လုံးမှာ အထက်တန်းလွာဟုခေါ်ဆိုအပ်သည့် ပစ္စည်ဥစ္စာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများနေထိုင်ရာ စံအိမ်ဂဟာများပေမို့ ခေတ်မီလှပကာ နေချင့်စဖွယ် သာယာလှပပါပေသည်။ မာလာမြိုင်ဂေဟာတွင် အတွင်းဝန် လူပျိုကြီး ဦးကျော်မင်းနှင့် တူဖြစ်သူ ကျောင်းသာ မောင်ဝင်းနိုင်တို့နှစ်ဦးသာ နေထိုင်လျက်ရှိပြီး အိမ်တွင် အစေခံနှင့် ထမင်းချက်ရန်အတွက် အသက်သုံးဆယ်ကျော်ကျော်ရှိ ကရင်အမျိုးသမီးတယောက်နှင့် မာလီအလုပ်နှင့်

တိုက်စောင့်အဖြစ်ကိုမူ ဝေလရာလူမျိုး မန်ဂလာဆိုသော ကုလားကို ခိုင်းစောထား၏။ နှင်းဆီမြိုင်ဂေဟာတွင် အငြိမ်းစာအရာရှီ ဦးသန်းဝေနှင့် ဇနီးဒေါ်ခင်မေအပြ်င သမီးဖြစ်သူ မြီးကောင်ပေါက်အရွယ် မော်လီနှင့် ဦးသန်းဝေ၏နှမ အပျိုကြီး မနှင်းဝေတို့ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ အထက်တန်းလွာ အရာရှိကြီးများဖြစ်ကြသည့်အလျောက် မာလာမြိုင်နှင့် နှင်းဆီမြိုင်ဂေဟာတို့တွင် နေထိုင်ကြသူများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခင်မင်ကြကာ တဘက်နှင့်တဘက် လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာကြလေ၏။

လူပျိုကြီး ဦးကျော်မင်းသည် တဘက်ခြံမှ အပျိုကြီး မနှင်းဝေကို ပိုးပန်းလျက်ရှိသကဲ့သို့ သူမကလည်း သူ့အားမေတ္တာသက်ဝင်လျက်ရှိသော်လည်း နှစ်ဦးသားမှာ မိမိတို့ သိက္ခာကို စောင့်ထိန်းနေရသဖြင့် ပွင့်လင်းရင်းနှီးခြင်း မရှိနိုင်ကြပေး။ ဦးကျော်မင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် အချစ်ရေးကို ပွင့်လင်းစွာ ဖွင်ဟရန် မဝန့်မရဲဖြစ်နေသဖြင့် ညနေကျောင်းကပြန်လာမည့် မောင်ဝင်းနိုင်အား စောင့်မျှော်နေ၏။ သူ၏အကြံမှာ တူဖြစ်သူအား မေတ္တာစာပေးခိုင်းရန်ဖြစ်၏။ ယင်းကဲ့သို့ စောင့်စားနေခိုက် မောင်ဝင်းနိုင်ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်လာ၏။

အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီး၍ ပြန်ထွက်လာသော ဝင်းနိုငာ်အား ဦးကျော်မင်း လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။ ‘မောင်ဝင်းနိုင်… ဟိုဘက်တိုက်ကို သွားချေစမ်း၊ ဟိုအပျိုကြီး မနှင်းဝေကို ဟောဒီစာသွားပေးစမ်းပါ၊ စာပေးတာကို ဘယ်သူမှ မမြင့်စေနဲ့.. ကြားလား’ ကျော်မင်းက စာတစောင်ကို လှမ်းပေးရင်း မှာကြားလေသည်။ ‘ဟဲ… ဟဲ အန်ကယ်လည်း သိပ်မရိုးတော့ဘူး’ ‘တယ်.. ဒီကောင်လေး… သွားပေးမှာ ပေးတာမဟုတ်ဘူး.. စာပေးပြီး ပြန်စာပါယူခဲ့ ကြားလား’ ဦးကျော်မင်းက မာန်မဲသလို လုပ်လိုက်သဖြင့် ဝင်းနိုင်သည် တိုက်ထဲမှ

ပြေးထွက်လာကာ တဘက်ခြံထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေ၏။ ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်လာသော ဝင်းနိုင်သည် တိုက်တွင်းတွင် ဆိတ်ညိမ်လျက်ရှိသဖြင့် လူများမရှိကြလေသလောဟု တွေးမိ၏။ တိုက်ရှေ့သံတံခါးကြီးများမှ အတွင်းဘက်မှ ပိတ်ထားသဖြင့် တိုက်အနေအထားကို ကောင်းစွားကျွမ်းကျင်သော ဝင်းနိုင်သည် တိုက်အနောက်ဖက်သို့ လှည့်လာခဲ့လေသည်။ တိုက်၏အနောက်တွင်ရှိသော သံတံခါးတခုမှာ စေ့ထားသဖြင့် ဝင်းနိုင်သည် အသာအယာတွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာသည်။ တိုက်ခမ်းအတွင်းသို့ ရောက်လာသော ဝင်းနိုင်သည်

အိမ်သာနှင့် ကပ်လျက်ရှိသည့် ရေချိုးခန်းမှ ရေကျသံကြားသဖြင့် မည်သူများ ရေချိုးနေသနည်းဟု သိလိုသဖြင့် အပေါက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ရှေ့မှောက်မှ မြင်းကွင်းကြောင့် သူ၏နှလုံးသွေးမှာ ရပ်ဆိုင်းသွားပြီဟူ၍ပင် သူကထင်မိလေသည်။ ရေပန်းမှ တဖွဲဖွဲကျနေသော ရေဖွားများအောက်၌ နတ်မိမယ်တဦးပမာ ကိုယ်ခန္ဓာဗလာကျင်းလျက် ရေချိုးနေသည့် အပျိုကြီး မနှင်းဝေပင်ဖြစ်၏။ သူမသည် တံခါးပေါက်ကို ကျောခိုင်းကာ မတ်တတ်ရပ်နေသဖြင့် သူမ၏ အသားအရည်မှာ ဝင်းဝါလျက် ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ခါးသေးရင်ချီ ပဒုမ္မနီအလားဖြစ်နေ၏။

တံခါးပေါက်မှရပ်ကာ အညှို့ခံနေရသူပမာ ငေးစိုက်ကြည့်နေမိသော ဝင်းနိုင်သည် မနှင်းဝေ၏ ကြီးမားလှသည့် တင်ပါးကြီးနှင့် ၎င်း၏အလယ်မှ အကွဲကြောင်းဖင်းကြားကိုကြည့်ရင်း သူ၏ရမ္မက်ဇောအဟုန်မှာ ပြန်ထင်၍လာချေပြီ။ သူသည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် ၁၈နှစ်မှသာလျှင်ဖြစ်သောလည်း သူ၏ရှေ့မှောက်မှ ယမင်းရုပ်သည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ တထောင်သောအကြောများကို ထွန့်ထွန့်လူး သွက်သွက်ခါအောင် ရင်တွင်းလှိုမော ရမ္မက်ကြွစေသည် မဟုတ်လော။ ကာမရာဂတည်းဟူသော ဘီလူးကြီးသည်

သူ၏လည်ဂုတ်ကို ခွစီးကာ သူ့အားအသူတရာနက်သော အမှောင်တိုက်အတွင်းသို့ သယ်ဆောင်၍သွားပါပြီကော။ တထောင့်ငါးရာတည်းဟူသော အင်အားအစွမ်းကို သူကဲ့သို့ လူငယ်တယောက်သည် အဘယ်မှာ တွန်းလှန်နိုင်ပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ရှေ့မှောက်မှ သံလိုက်ဓာတ်ပမာ ဆွဲဆောင်လျက်ရှိသည့် မနှင်းဝေ၏ အနီးသို့သာ တဖြေးဖြေးကပ်သွားကာ နော်ကဖက်မှ သိမ်းကြုံး၍ ဖက်လိုက်ရာ သူမကအလန့်တကြား အော်မိပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ‘ဟင်.. ဝင်း.. ဝင်းနီုင်.. ဒါ.. ဒါဘာလုပ်တာလဲ..

ထွက်… ထွက်’ သူမက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ပြောရင်း သူမ၏တုတ်ခိုင်သော ပေါင်ရင်းဂွဆုံမှ စောက်ဖုတ်ခုံးပြင်ကြီးကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားလေ၏။ ‘အို… မထွက်ဘူး.. အန်တီကို ကျနော်ချစ်မယ်.. ကျနော့်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူးဗျ… ချစ်မှာဘဲ.. ချစ်မှာဘဲ’ ဟု ပြောကာ သူသည် မနှင်းဝေ၏ ကိုယ်လုံးကြီးကို သိမ်းကြုံးပွေ့ဖက်ပြီး သူမ၏ နွုတ်ခမ်းပါးများကို ပြုတ်လုမတတ် ငုံခဲ့နေလေသည်။ ဖိုသတ္တဝါဆိုလျင် ယင်ဖိုမှ မသန်းရလေအောင် မိမိကိုယ် မိမိ ထိန်းသိမ်းနေထိုင်လာခဲ့သော အပျိုကြီး မနှင်းဝေမှာ လူသရမ်းလေး ဝင်းနိုင်က

သူမ၏နွုတ်ခမ်းကို စုပ်ယူနေလေရာ သူမသည် တမျိုးတမည်သော ခံစားချက်နှင့်အတူ ရင်တွင်းမှ ဖိုလှိုက်မောဟိုက်လာ၏။ သူမ၏ပေါင်ရင်းဂွဆုံမှ စောက်ဖုတ်ခုံကို အုပ်ထားသော လက်ဖမိုးပေါ်တွင် ဝင်းနိုင်၏ လုံချည်အတွင်းမှ လိင်တန်မှာလည်း မာတောင်စွာ ထိကပ်နေသည်ကို တွေ့ထိနေရသဖြင့် သူ၏ရင်ထဲဝယ် မရိုးမရွဖြစ်လာ၏။ ‘ဝင်းနိုင်… ဖယ်လို့ပြောတာမရဘူးလာ… လူကြီးတွေမျက်နှာကြောင့်နော်… ငါအော်လိုက်ရမလား..’ဟု ထန်မာသော သူမ၏လေသံမှာ တောင်းပန်နေသကဲ့သို့ ပြော့ပျောင်းလှ၏။

‘မဖယ်ဘူးဗျာ… မဖယ်ဘူး… အော်ရုံမကလို့ ကျနော့ကို သတ်ပစ်ချင်လဲသတ်’ ‘ဝင်းနိုင်… မင်းပြောလို့မရတော့ဘူးလားကွယ်.. ဟင်’ သူမက ရမ္မက်ဇောတက်ကြွလာသည့်တိုင် တူသားအရွယ်လေးနှင့် လွန်လွန်ကြူးကြူးဖြစ်ခဲ့သော် မိမိသာလျှင် တရားခံဖြစ်တော့မည်ကို တွေးမိသဖြင့် ဒေါသနှင့် အံကလေးကြိတ်၍ ပြောလေ၏။ ‘ဒီအခြေကျမှတော့ မရုန်းပါနဲ့တော့ အန်တီရယ်.. ကျနော့ကို ချစ်ခွင့်ပေးပါတော့.. နော်’ ဝင်းနိုင်သည် သူမ၏လက်များကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သဖြင့် သူမ၏ဖူးယောင်ကားစွင့်နေသော စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ အကွင်းသား ပေါ်ထွက်လာပေပြီ။

သူ၏ရှေ့တွင် အခန့်သင့်ရောက်နေသည့် ဖူးယောက်ကားစွင့်နေသော စောက်ဖုတ်ခုံအကွဲကြောင်းတွင် သူ၏လိင်တန်ဒစ်ဖျားကို တေ့ကာခါးကော့လျက် ညှောင့်လိုး၍နေလေသည်။ သူမ၏စောက်ခေါင်းဝမာ အောက်ဖက်သို့ အနည်းငယ်ရောက်နေသဖြင့် သူညှောင့်လိုးလိုက်တိုင်း သူ့ဒစ်ဖျားက သူမ၏ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းတလျောက် ချော်၍ချော်၍ ထွက်သွားသဖြင့် စောက်စေ့ပြူးပြူးကြီးကို ကလိပေးနေသလိုဖြစ်ရကာ သူမသည်လည်း ကာမဆန္ဒတက်ကြွလာရာ ပေါင်တန်ကြီးများကို တဖြေးဖြေးကားမှန်းမသိကား၍ ပေးလာမိလေတော့သည်။

‘ဟင်း… ဟင်း… ယားအောင်ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ ဝင်းနိုင်’ ဟု သူမက ရမ္မက်ဒေသလေးဖြင့် မေးလိုက်၏။ ‘ဟုတ်တယ် အန်တီ.. ဘယ်လိုဖြစ်နေသလဲမသိဘူး.. အထဲမဝင်းဘူးဗျ’ ‘လုပ်လဲလုပ်ချင်သေးတယ်.. စောက်ဖြစ်လဲမရှိဘူး ဒီနေရာကို လုပ်တော်မူပါရှင့်’ မနှင်းဝေက သူမလက်တဖက်ဖြင့် ဝင်းနိုင်၏ လိင်တန်ကို ထိန်းကိုင်ပေးကာ သူမပေါင်နှစ်ချောင်းအား ခပ်ကားကားရပ်လျက် စောက်ခေါင်းဝသို့ ဒစ်ဖျားတော့ပေးလိုက်၏။ ဝင်းနိုင်ကလည်း သူမခိုင်းသလို ခါးကော့၍ ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်လိုးလိုက်ရာ… ‘ဖောက်.. ဖျိ ဖျိ..ဖတ်..’ ဟူသော အပျိုကြီး၏

အမှေးထူကြီးကို သူ၏လိင်တန်က ဖောက်ခွဲ၍ သူ၏စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားသံများနှင့်အတူ ‘အမလေး.. ကျွတ်ကျွတ်.. နာလိုက်တာ ဖြေးဖြေးလုပ်ရောပေါ့.. သေနာကျလေးရဲ့..ဟင်း…’ဟူသော သူမအသံက ထွက်ပေါ်လာ၏။ ‘မသိဘူးလေဗျာ.. အန်တီက လုပ်တော့ဆိုလို့ လုပ်ရတာဘဲ’ ဝင်းနိုင်က နာကျင်သွား၍ ရွုံ့မဲ့နေသော သူမ၏ နွုတ်ခမ်းပါးကို တပြွတ်ပြွတ်စုပ်ပေးရင်း သူ၏ခါးကို ကော့၍ ရှေ့တိုးနောက်ငင် ဆောင့်ကာကော့်ကာဖြင့် လိုးညှောင့်ပေးနေလေရာ.. ‘ဖွတ်. ဖျစ်… ဖျစ်… ဖွတ်… ပြွတ်.. ရွတ်.. ရွတ်… ဘွတ်..

ဗျစ်… ဖတ်’ ဟူသော အသံများက စီးချက်ဝါးချက်ညီညီ ပေါ်ထွက်လာ၏။ လူ့လောက ကာမစည်းစိမ်ကို တကြိမ်တခါမျှ ခံစားဖူးခြင်းမရှိခဲ့ကြသည့် အပျိုကြီးနှင့် လူပျိုရိုင်းတို့မှာ တဦးကို တဦး တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ရင်း စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ လိင်တန်ဝင်ထွက်နေသည်ကို ရှေ့တိုးနောက်ငင် သေးတိမ်ကာဖြင့် ပီတိလှိုက်ဖို အမြိုက်အရသာ တွေ့နေကြပေပြီ။မနှင်းဝေမှာ သူမစောက်ခေါင်းအတွင်းရှိ နူးညံ့သောအသားနုအသားဆိုင်လေးများကို ဝင်းနိုင်၏လိင်တန်ကြီးက တဖျစ်ဖျစ်မည်သံနှင့်အတူ ထိုးစိုက်၍ဝင်လာတိုင်း ရိုးတွင်းချဉ်ဆီစိမ့်အောင်

တင်းကြပ်သည့် အရသာကိုလည်း တဖြေးဖြေးခံစာလာရလေ၏။ သူ၏လိင်တန်က အပြင်သို့ ပြန်နွုတ်လိုက်တိုင်း သူမ၏ ရင်တွင်း၌ ဟာတာတာကြီးဖြစ်သွားသဖြင့် သူမသည် ဝင်းနိုင်အား သိမ်းကြုံး၍ ဖက်ထားမိ၏။ ဝင်းနိုင်မှာလည်း သူ၏လိင်တန်က စောက်ခေါင်းအတွင်းသား နုနုလေးများကို တင်းကြပ်စွာ ပွတ်တိုက်၍ ဝင်သွားပြီး သူ၏ဒစ်က သားအိမ်အတွင်းသို့ စိုက်ဝင်းသွားလေတိုင်း သူ၏ရင်တွင်းဝယ် ဘဝင်ခိုက်အောင် အကြိုက်တွေ့၍ နေလေသည်။ ‘ဝင်းနိုင် နာနာလုပ်စမ်းပါ.. ငါ့ရင်ထဲကို ဘယ်လိုဖြစ်လာပြီလဲမသိဘူး… အား..

ကျွတ်.. ကျွတ်.. ကျွတ်..အင်း အင်း’ ဆန္ဒပြင်းပြသော အသံများမှာ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာကာ.. ‘ပြွတ်.. စွပ်.. စွပ်.. ဖတ်.. ရွတ်.. ဗျစ်.. ဗျစ်.. ဘွတ်.. ဖွတ်..ဖတ်’ အထက်ပါတေးသံစုံများအဆုံးတွင် ဝင်းနိုင်၏ လိင်တန်ထိပ်ဖျားမှ ပူနွေးသော သုတ်ရည်များသည် သူမ၏ သားအိမ်အတွင်းသို့ ပြွတ်တန်မှ ရေလွတ်လိုက်သလို ပန်းထုတ်၍ ကာမဆန္ဒပြည့်ဝသွားသကဲ့သို့ သူမကလည်း သားအိမ်ဝကို ရွုံ့ချီပွချီပြုလုပ်ကာဖြင့် သုက်ရည်များကို သားအိမ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူလျက် ကာမအထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားရလေတော့သည်။

ဝင်းနိုင်သည် သူမစောက်ခေါင်းအတွင်း၌ နစ်မြှုတ်နေသည့် လိင်တန်ကြီးကို ဆွဲနွုတ်လိုက်ရာ ‘ပြွတ်’ ကနဲ့ မည်သံနှင့်အတူ အပြင်ထွက်လာသဖြင့် သူ၏လုံချီကို ကောက်ယူဝတ်လိုက်၏။ ‘ဝင်းနိုင်… မင်းဟာ တော်တော်ရက်စက်ယုတ်မာတဲ့ ကောင်လေး.. ငါတသက်လုံး မှဲ့တပေါက်မစွန်းအောင် နေလာခဲ့တာ အခုတော့လေ အခုတော့ အဟင့်.. ဟီး.. ဟီး’ ဟု ပြောပြောဆိုဆို သူမက ငိုချလိုက်လေ၏။ ‘ကျနော်.. ကျနော်… လွန်ကျူးမိတာကို တောင်းပန်ပါတယ် အန်တီရယ်…ကျနော်ဟာ ယုတ်မာတဲ့စိတ်နဲ့ လွန်ကျူးမိတာ မဟုတ်ပါဘူး..

အတွေ့ကို မရှောင်နိုင်လို့ပါ… ဒီကိုလာတာလဲ အန်ကယ်က အန်တီ့ကို စာပေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ… ကျနော့်ကို စိတ်ဆိုးသလား.. ရော့.. အန်တီတို့စာ..’ ဟု ဝင်းနိုင်ကပြောရင်း စာလှမ်းပေးလိုက်၏။ ‘အော်… ဦးလေးတော်သူက အဒေါ်လောင်းဆီကို စာပေးခိုင်းလိုက်တာ.. အခုတော့.. မင်းကလက်ဦးအောင် လုပ်တယ်.. ဟင့်.. တယ်တော်တယ်… နောက်ပြီး လူကိုလဲ မယားလုပ်လိုက်သေးရဲ့.. ခေါ်တော့အန်တီတဲ့… အန်တီမဟုတ်ဘူး မယား.. မယား.. သိပြီလား’ သူမက ဒေါမာန်ပါပါနှင့် ကြိမ်းမောင်းနေသဖြင့် ဝင်းနိုင်သည်တိုက်ခန်းထဲမှအပြေးအလွားထွက်လာခဲ့ရ

လေတော့သည်။ ဆောင်ကြာမြိုင်မှာ မောရသူ လူပျိုကြီး ဦးကျော်မင်းသည် ရုံးပိတ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် အိပ်ခန်းအတွင်းဝယ် လှဲလျောင်းကာ စာဖတ်နေသောအချိန် အတန်ကြာသည်အထိ စာဖတ်နေသဖြင့် သူ့ခေါင်းတွင် ညီးစီစီဖြစ်လာသဖြင့် သူသည် စာအုပ်ကိုပိတ်ကာ ပြတင်းပေါက်က လှမ်းမျှော်၍ အင်းလျားကန်ရေပြင်တဖက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကမ်းစပ်တနေရာတွင် ရေကူးဝတ်စုံများနှင့် ရေကူးရင် ပြေးလွားကစားနေကြည့် မောင်ဝင်းနိုင်နှင့် တဖက်ခြံမှ မြီးကောင်ပေါက်မကလေး မော်လီတို့ကို တွေ့ရလေသည်။

အပျိုလူပျိုပေါက်ဖြစ်ကြသူများ မြူးတူးပျော်ပါးစွာ ဆော့ကစားနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ဦးကျော်မင်းသည် မိမိမှာ ၎င်းတို့ကဲ့သို့ ဆော့ကစားလိုသည့် လူငယ်စိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ လူငယ်နှစ်ဦး ပျော်ရွင်နေသည်ကို ကြည့်နေသည့် ဦးကျော်မင်း၏ မျက်လုံးအစုံသည် အမှတ်မထင် နောက်ဖေးရှိ အစေခံတန်းလျားဆီသို့ ရောက်သွားရာ သူ၏မျက်လုံးများသည် ပြူး၍သွားရနေတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိမ်စေကရင်အမျိုးသမီးအား မာလီကုလား မန်ကလာက လက်တဖက်ကိုဆွဲကာ သူ၏အိပ်ခန်းလေးအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်နေခြင်းကြောင့်ဖြစ်၏။

မာလီကုလား၏ အပြုအမွုသည် အကယ်၍ တဖက်မိန်းမသား၏ စိတ်ဆန္ဒအား ဆန့်ကျင်ပြုမူခြင်းဖြစ်ပါက အချိန်မှီ ဟန့်တားနိုင်ရန်အတွက် ဦးကျော်မင်းသည် သူ့အိပ်ခန်းမှထွက်ကာ အစေခံတန်းလျားဘက်သို့ အပြေးအလွား လာခဲ့လေသည်။ အစေခံတန်းလျားအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ဦးကျော်မင်းသည် အိမ်ခန်းအတွင်းရှိသူနှစ်ဦး၏ အခြေအနေကို ဦးစွာအကဲခတ်ရန် လိုအပ်သဖြင့် အိမ်ဘေးပြတင်းပေါက်အကြားမှ ချောင်းမြောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ကရင်အမျိုးသမီး နော်မူရာသည် မန်မလာရင်ခွင်ထဲ၌ ရောက်နေပြီး သူမပါးပြင်ကို

နွုတ်ခမ်းမွေးထပ်စိုစိုထွက်နေသော နှာခေါင်းကြီးဖြင့် နမ်းနေလေသည်။ ‘နင့်နွုတ်ခမ်းမွေးတွေက ယားပါတယ်ဝေ’ ဟု နော်မူရာက သူမလက်ဖဝါးဖြင့် မန့်ဂလာ့ မျက်နှာကို ဖေးကာရင်းပြောလိုက်သည်။ ‘အမ မချိုက်ဘူးနော်.. ချနော်မလုပ်ဘူး.. မခေါင်းဘူးနော်.. ပြောပါ’ ဟု မန်ဂလာက ပြောဆိုပြီး သူမအား ရင်ခွင်ထဲမှ ကွပ်ပြစ်ပေါ်သို့ လှဲသိပ်လိုက်လေသည်။ ကွပ်ပြစ်ပေါ်တွင် တင်ပါးလွဲထိုင်နေသည့် မာလီက ပက်လက်စင်းစင်းဖြစ်နေသော နော်မူရာ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ အင်္ကျီနှင့် ဘော်လီကို ချွတ်လိုက်ရာ ကြီးမားလွန်းသော မျှစ်စို့ကြီးပမာ

နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာ အထင်းသာ ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။ မာလီသည် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် အထင်းသာပေါ်ထွက်လာသည့် နို့အုံတဘက်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ခပ်ရွရွဆုပ်ချေနေရင်း ကျန်နို့အုံတဘက်မှ နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံ၍ တပြွတ်ပြွတ်စို့ပေးနေသည်။ ‘အေး… အေး… ကောင်းတယ်ဝေ့.. ကောင်းတယ်’ ‘အာ.. ဒီထက်ခေါင်းတာ ချနော်လုပ်ပေမယ်.. ချည့်ပါ’ သို့ကလိုပြောရင်း မာလီက သူမကိုယ်ခန္ဓာအောက်ရှိ ထမီကို ဂွင်းလုံးဆွဲချွတ်လိုက်၏။ ကရင်အမျိုးသမီးတယောက်ဖြစ်သဖြင့် နော်မူရာ့ပေါင်လုံးကြီးများမှာ ဝင်းလဲ့တုတ်နှစ်ပြီး

ပေါင်ရင်းဂွဆုံမှာ မဲနက်သော အမွေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်နေရာ သူမစောက်ဖုတ်ပြင်ကို ကောင်းစွာမမြင်ရပေ။ ‘အာမ… အမွေးရှိဒဲနော် အားကြီးညစ်ပတ်တယ်၊ ကိစ္စမရှိဘူး.. ချနေယ်ရေးစေးမယ်’ မာလီကုလားသည် အခန်းဒေါင့်တနေရာရှိ တန်းတခုပေါ်မှ သူ့မုတ်ဆိတ်ရိတ်သော ဒါးနှင့် ရေအိုးမှ ရေခတ်၍ ကွပ်ပြစ်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မာလီက သူမစောက်မွေးများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းလိုက်ရာ ဝင်းဝါမို့မောက်၍ ကားစွင့်နေသော စောက်ဖုတ်ခုံးပြင်ကြီးကိုကြည့်ကာ မာလီက သွားရေးတမြားမြားကျလာပေသည်။

‘အရေး.. အမစောက်ဖုတ်.. အားကြီးလတယ်.. ချနော် သူ့ကိုအများကြီး ချိလာပြီ’ မာလီသည် သွားရေတမြားမြားနှင့် ပြောဆိုရင်းက ဖေါင်းမို့နေသော စောက်ဖုတ်ကြီးကို အငမ်းမရ နမ်းရွုံ့နေသဖြင့် သူမကလည်း ပေါင်တုတ်တုတ်ကြီးများအား ခပ်ကားကားလုပ်ပေးလိုက်၏။ ‘အား.. အမရှောက်ဖုတ်နော်.. အားကြီးကြီးဘဲ.. ဖြူလဲဖြူတယ်.. ဘင်္ဂလားက ချနော့်မိန်းမရှောက်ဖုတ်နော်… အားကြီးမဲတယ်… မမရှောက်ဖုတ်ကို အားကြီးချိတယ်.. ချိတယ်’ မာလီက သူမပေါင်တန်ကြီးများကို အစွမ်းကုန်ဆွဲ၍ကားပြီး သူမပေါင်ကြားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

သူမကလည်း ဒူးထောင်ပေါင်ကားပြီး ဖြဲရဲပေးလိုက်သဖြင့် စောင်ခေါင်းအတွင်းသာနီရဲရဲတို့မှာ အထင်းသာ ပေါ်လွင်လာရာ မာလီက ထမင်းရေအိုး ခွေးရက်သလိုပင် တပြတ်ပြတ်လျှက်ပေးလိုက်သဖြင့်… ‘အိုး.. ကောင်းတယ်ဝေ့.. ငါ့ယောက်ျားအဖိုးကြီးဟာ.. ဒီလိုတခါမှ လုပ်မပေးဘူး.. နင်ငါ့ကို သိပ်ချစ်သလား… ဟင်း.. ဟင်း.. ယားတယ်.. ယားတယ်.. ငါသိပ်ယားတာဘဲ’ သူမသည် တင်ပါးကြီးနှစ်လုံးကို ကော့၍ ကော့၍ ပေးလာသဖြင့် စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းထိပ်မှ စောက်စေ့ ပြူးပြူးနီရဲရဲကြီးက ငေါ့ကနဲ့ ငေါ့ကနဲ ပေါ်ထွက်လာခြင်းအား

မာလီက နွုတ်ခမ်းထူကြီးကြားညှပ်၍ စုပ်ပေးလိုက်ပြန်သဖြင့် ‘အား.. ကျွတ်.. ကျွတ်.. ကောင်းတယ်.. ကောင်းတယ်…ငါယာလှပြီဟယ်… ငါ့ကိုတက်လုပ်ပါတော့.. အဟင့်.. အဟင့်’ ‘ဘွတ်… ပြွတ်.. ဖျိ.. ဖျိ..ဖတ်’ ဟူသော မာလီ၏ ကြီးမားတုတ်ခိုင်သည့် လိင်တန်က သူမစောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ မချိမဆန့် ဝင်သွားသည့်အသံများက ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ‘အမပြောဒနော်… နာရင်အောက်ခံမယ်… ဒါချောင့်ချနော်လုပ်တာ’ ဟုမာလီက ရွုံ့မဲ့ငိုကျွေးနေသော ကရင်မအားကြည့်ကာ ပြေလိုက်၏။ ‘နင့် မြင်းလီးလောက်ကြီးတာကြီးနဲ့

တအားလိုးတာ ခံနိုင်မလားဟဲ့ ခွေးကုလားရဲ့’ ‘အမ.. နာဒနော် ခါဏဘဲ… တော်ကြာ ခေါင်းမယ် ကြည့်ပါအမရဲ့’ မာလီက သူမစောက်စေ့ ပြူးပြူးကြီးကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ရွရွပွတ်ကလိပေးရင်း သူ၏လိင်တန်ကို အသာအယာ စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ ဆွဲနွုတ်နေ၏။ မာလီက လိင်တန် ဒစ်အရင်းသာပေါ်ခါနီးတွင် ဖြေးဖြေးချင်းပြန်ထိုးလိုက်သလို အသွင်းအနွုတ် အလိုးအညှောင့်တို့ကို မှန်မှန်ပြုလုပ်ပေးနေရာ ‘ပြွတ်… ရွတ်.. ရွတ်.. ပျစ်.. ဘွတ်..ဖတ်..စွိ… စွပ်…စွပ်’ ဟူသောအသံများ ထွက်ပေါ်နေစဉ် နော်မူရာသည် နာကျင်ဝေဒနာ ကင်းစင်ပျောက်ကွယ်လျက်

ကာမစည်းစိမ်အရသာကို တဖိန်းဖိန်း တွေ့ရှိခံစားလာရသဖြင့်…. ‘အေး… အေး.. ငါမနာတော့ဘူး.. ကောင်းလာပြီ… ဆောင့်တော့လေ’ သူမကခွင့်ပြုသည့်တိုင်အောင် မာလီက လိင်တန်ကို အဆုံးထိုးမသွင်းဘဲ မွနှောက်ကလော်၍ လိုးနေသည်သာမက သူမဆန္ဒကို ပိုမိုတက်ကြွစေပြန်သည်။ ‘ကောင်းလိုက်တာဟယ်.. နင့်လီးကို အဆုံးထိုးပြီး တအားဆောင့်ပေးစမ်းပါ.. ငါပြီးတော့မယ်’ ထိုသို့သူမကပြောလိုက်သဖြင့် မာလီသည် လိင်တန်ကြီးကို သူမစောက်ခေါင်းထဲသို့ အဆုံးထိုးထည့်ပြီး သူမ၏ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် အစွမ်းကုန်ဆောင့်လိုးနေရာ…

‘ဘွတ်.. ဗျစ်.. ဗျစ်…ဖတ်.. ရွတ်… ပြွတ်.. ဖွတ်… စွိ… ရွတ်.. ဖွတ်’ ဟူသော အသံများက တခန်းလုံး လွမ်းမိုးသွားလေသည်။ ‘အိုး.. ကောင်းလိုက်တာဟယ် ငါပြီး ပြီးပြီ’ သူမသည် တင်ပါးကြီးနှစ်လုံးကို ကော့၍ မြှောက်ပေးရင်း ကာမသရဖူကို ဆောင်းသွားပေပြီ။ နော်မူရာသည် သူမလိုအင်ဆန္ဒပြည့်ဝသွားသောလည်း မာလီကမပြီးသေးဘဲ လိင်တန်မှာ သံမဏိချောင်းလို မာတောင်လျှက်ပင်ရှိသေးရာ မာလီက သူ၏လိင်တန်ကို ဆွဲနွုတ်လိုက်သဖြင့် ‘ဖွပ်’ ဟူသောအသံနှင့် စောင်ခေါင်းအပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာရလေသည်။ ‘ကဲ.. အမပြီးပြီနော်.. ချနော်မပြီးသေးဘူ..

ဒီလို လုပ်ပေးပါ’ ဟုပြောကာ မာလီက သူမအား ဒူးနှစ်လုံးကို ခပ်ကားကားထောင်စေလျှက် ရှေ့သို့ခပ်ငိုက်ငိုက်ကုန်းခိုင်းလိုက်၏။ ‘မာလီရယ်.. နင့်လီးကြီးနဲ့ ဒီလိုနွားတက်နည်းလိုးရင် ငါသေရောပေါ့ဟယ်’ ဟု သူမက ညီးညီးညူညူပြေလိုက်၏။ ‘အိုးဟို.. မထေပါဘူးအာမရဲ့.. အမရှေက်ပတ်နော်.. သိပ်ချီးတာဘဲ.. ဒီလိုလုပ်တနော်.. ချနော့ဂွေးစိတောင် အထဲဝင်တွားမယ်.. ခေါင်းခေါင်းခံတယ်နော် ချနော်အမျိုးမျိုးလိုးပေးမယ်’ သူမသည် မာလီပြေသလို ဒူးထောက်၍ ဖင်ပိုင်းကို ထောင်ပေးထားသဖြင့် ဖင်ကြားမှ ပြူးပြဲစူထွက်နေသော

စောင်ခေါင်းဝကို မာလီက အားပါးတရ ကုန်းနမ်းလိုက်ပြီး သူ၏လိင်တန်ကို စောက်ခေါင်းဝသို့တေ့ကာ ခါးကုန်းလိုက်သည်။ မာလီက လိင်တန်ကြီးကို တဝက်သာသာမျှ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ ‘ဘွတ်.. ရွတ်… ရွတ်..’ ဟူသော စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ လေအံသံနှင့်အတူ လိင်တန်ကြီးသည် စောက်ခေါင်းအထဲသို့ နစ်မြှုပ်သွားလေသည်။ ‘မာလီရေ … ဖြေးဖြေးနော်… အဲဒီလိုလိုးရင် သားအိမ်အောင့်တယ်’ ‘ရှိတ်ချအမ.. ချနော် ကောင်းကောင်းသိတယ်’ မန်ဂလားသည် သူ၏လိင်တန်ကြီးကို လက်နှင့်ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ သူမ၏စောက်ခေါင်းသားများကလည်း

တင်းကြပ်စွာ စုပ်ပေးထားသဖြင့် မာလီက တချက်ချင်း မှန်မှန်ဆောင့်လိုးပေးနေရာ… ‘ဘွတ်.. ရွတ်.. ရွတ်.. ရှတ်.. ဖွပ်.. ဖျစ်… ဖျစ်.. ဖတ်.. စွိ.. ဖွတ်.. ဖွတ်..’ ထိုတေးသံစုံများ ထွက်ပေါ်လာသလို.. ‘အင်း… အင်း.. ကောင်းလိုက်တာ မာလီရယ်.. မင်းဟာ တော်တော်အလိုးကျင်လည်တဲ့ ကုလားဘဲ.. ကျွတ်.. ကျွတ်.. နာနာဆောင်လိုက်ပါ’ ဟု သူမကပြောလိုက်သဖြင့် မာလီက အချက်နှစ်ဆယ်ခန့် ခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်လိုးပေးလိုက်ပြန်သည်။ ‘အဟင့်.. အဟင့်.. ကောင်းတယ်.. ငါမနာဘူး… လိုးလိုး.. နင်ကြိုက်သလို လိုးစမ်း’ သူမကတောင်းတလွန်းသဖြင့်

မာလီက သူမ၏နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆွဲရင်း သူ၏ဖင်ပိုင်းကို မြှောက်ကြွလျက် စက်သေနပ်ပစ်သလို ဒလကြမ်း ထိုးဆောင့် လိုးညှောင့်ပေးလိုက်လေရာ ‘ဘွတ်.. ရွတ်.. ရွတ်.. ရှတ်.. ဖွပ်.. ဖျစ်… ဖျစ်.. ဖတ်.. စွိ.. ဖွတ်… အင့်… အင့်..’ အသံများနှင့်အတူ ‘အမလေး…လေး အောင့်တယ်.. အောင့်တယ်… ဟယ်.. မထူးပါဘူး.. နာနာကြီးသာ ဆောင့်လိုးစမ်းဟယ်… ဒီလောက်တောင်အောင့်ချင်လှတဲ့ သားအိမ်… အင့်… အင့်… အွတ်… အွတ်….’ ဟု အသံများက သူမ၏နွုတ်များမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး မကြာမီမှာပင်.. ‘ဟ.. ဟ.. မြန်မြန်လုပ်ပါ..

ငါပြီးတော့မယ်ဟဲ့… အင့်… အင့်.. အား……’ သူမ၏ ရမ္မက်တေးအဆုံးတွင် မာလီ၏လိင်တန်ကြီးမှ သုက်ရည်များက သူမသားအိမ်တွင်းသို့ ပန်းထုတ်လိုက်ရာ၌ နှစ်ဦးသာမှာ ထပ်လျက်သာ ကျသွားလေ၏။ အချိန်အတန်ကြာမျှ အပန်းဖြေကြပြီးသောအခါ၌ မာလီက သူ၏လိင်တန်ကြီးကို စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ ‘ဘွတ်’ ကနဲမည်အောင် ဆွဲနွုတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ ဝမ်းလျားမှောက်ရင်း အမောဖြေနေသည့် သူမကလည်း ထထိုင်လိုက်ကာ ရှေ့တည့်တည့်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော မာလီ၏ ခပ်ပြော့ပြောဖြစ်နေသည့်

လိင်တန်ကြီးကို လက်နှင့်လှမ်းကိုင်ရင်း… ‘အို.. ကြည့်စမ်း.. နင့်လီးမှာ သွေးတွေပါလား.. ငါ့သားအိမ်ကွဲသွားပြီ… ဒါပေမဲ့ ဒီဟာကြီးကို ငါ့ရဲ့ အနှစ်နှစ်အလလက တောင့်တခဲ့တဲ့ ဆန္ဒကို ပြည့်ဝခဲ့တဲ့အချစ်တော်ကြီးဘဲ.. နော်.. နော်.. ဒါလင်ရယ်’ သူမသည် သုတ်ရည်နှင့် သွေးများ ပေကျန်နေသော မာလီ၏ လိင်တန်ကြီးကို ပါးစပ်အတွင်းသွင်း၍ တပြွတ်ပြွတ် စုပ်ပေးလိုက်သဖြင့် နူးညံ့သောအတွေ့ကြောင့် လိင်တန်ကြီးမှာ မာတောင်လာပြန်သဖြင့် သူမကပါးစပ်အတွင်းမှ ချွတ်လိုက်ရလေသည်။ ‘ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့တော်တော့နော်…

မနက်ဖြန်ကစပြီး .. နင့်သဘောရှိဘဲ.. တော်တော်ကြာ လူတွေသိလို့ ငါ့လင်အဖိုးကြီက နှောင့်ယှက်နေဦးမယ်.. ကဲ.. ငါသွားတော့မယ်။’ သူမတို့က အဝတ်အစားများ ကောက်ယူဝတ်နေခိုက် ပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်နေသော ဦးကျော်မင်းသည် မြင်းကွင်းအတွေ့ကြောင့် တကိုယ်လုံးပူထူပြီး ဆောင်ကြာမြိုင်အတွင်းဝယ် မောဟိုက်နေတော့သည်။ ဒဏ်ရာမဲ့ ဝေဒနာ လူပျိုကြီး ဦးကျော်မင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းအား မေ့ပျောက်ပြစ်ရန် အတန်တန်ကြိုးစားပါသော်လည်း အဘယ်သို့မျှ မေ့ပျောက်ပြစ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေ၏။

သူ၏ရင်တွင်းဝယ် တမြေ့မြေ့ ခံစားနေရသည် ဝေဒနာတရပ်ကို အဘယ်ကဲ့သို့ ကုစားရပါမည်နည်းဟူ၍ နည်းလမ်းရှာဖွေကြည့်မိပါ၏။ သူသည် ငွေရှင်ကြေးရှင်တဦးပေမို့ ကြေးစာပြည့်တန်ဆာများဖြင့် သူ့ရင်တွင်းမှ ဝေဒနာကို ကုစားပြစ်နိုင်ကြောင်းသိပါ၏။ သို့ရာတွင် သူသည် ထိုဝါဒကို ရွံမုန်းသူဖြစ်သဖြင့် အခြားနည်းဖြင့်သာ သူ၏ရင်တွင်းမှ ဝေဒနာကို ကုစားရပေမည်။ သူသည် အပျိုကြီး မနှင်းဝေထံမှ ချစ်တုန့်ပြန်သဝဏ်လွာကိ စောင့်စားမျှော်လင့်သော်လည်း အကျိုးအကြောင်း အဆိုးအကောင်းပင် မသိရ၍ စိတ်ပျက်နေမိ၏။

ယနေ့သည် စနေနေ့ဖြစ်၍ ရုံးမှအိမ်သို့ အချိန်စောစောကပင် ပြန်လည်းရောက်သဖြင့် သူသည် အညောင်းဖြေရင်း အိပ်ခန်းအတွင်းဝယ် လဲလျောင်းနေရာမှ အတန်ကြာ၍ ငိုက်မည်းစပြုလာ၏။ သူသည် အဘယ်မျှကြာအောင့် ငိုင်မည်းနေသည်ကို မသိရသော်လည်း တစုံတယောက်က သူအိပ်စက်နေသည့်ဘေးတွင်ထိုင်ကာ သူ့ရင်ဘတ်အား ပုတ်လိုက်ရာ သူသည် မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သဖြင့် တဖက်တိုက်မှ မြီးကောင်ပေါက်မလေး မော်လီကို ဂါဝန်ပြာလေးနှင့် သူ့အားနွိုးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ‘အန်ကယ်.. အန်ကယ်…

ဘာဖြစ်လို့ နေ့ခင်းကြီးမှာ အိပ်နေတာလဲ.. ထစမ်းပါဦး.. ဒီနေ့ညကျရင် ကိုဝင်းနိုင်နဲ့ မော်လီကို ပစ်ချာလိုက်ပြရမယ်… ဟင်.. ပြောစမ်းပါ အန်ကယ်ရယ်. ပြမယ်မဟုတ်လား..’ ဟု သူမက ညုတုတု ပလီပလာ အခယာဖြင့် လူပျိုကြီးအား ပွတ်တီးပွတ်တာဖြင့် ချွဲပ်လိုက်လေသည်။ ‘ဟာကွာ.. မော်လီကလဲ.. ဒီနေ့ အန်ကယ်နေမကောင်းလို့ ရုံးကတောင် စောစောပြန်လာခဲ့တာ.. ကဲ မင်းကြည့်ချင်ရင်.. ဝင်းနိုင်နဲ့ သွားပေါ့’ လူပျိုကြီးမှာ သူ၏အနီးတွင် ပူးပူးကပ်ကပ်ဖြင့် တွတ်တီးတွတ်တာလုပ်နေသော မြီးကောင်ပေါက်မလေး

မော်လီအနားမှ မြန်မြန်ထွက်သွားရန် ပြောလိုက်၏။ ယင်းကဲ့သို့ ပြောလိုက်ကာမှပင် မော်လီမှ နွုတ်ခန်းလေး စူထားရုံသာမကဘဲ မျက်နှာလေးအို၍ အလိုမကျဖြစ်သွားလေး၏။ ‘ဟင်း.. ဒါနဲ့များ.. အန်ကယ်က မော်လီကို ကိုဝင်းနိုင်ထင်တောင် ချစ်သလေး.. ဘာလေးနဲ့.. ပစ်ချာလေးတောင် လိုက်မပြနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေတာက မချစ်လို့ပေါ့.. တကယ်လို့များ.. အန်တီနှင်းကသာ လိုက်ပြခိုင်းရင် ဒီလိုတောင်ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး’ ဟု သူမက စကားနာထိုးကာ လူပျိုကြီးအား သူမအဒေါ်ဖြင့် ပတ်သတ်၍ ကလိပေးလိုက်သည်။

‘ဟဲ့… ဟဲ့.. သူငယ်မ… မင်းစကား ဟိုတယောက်ကြားသွားလို့ ခက်ကုန်ပါဦးမယ်’ ဟု ဦးကျော်မင်းက ဟန့်တားသော်လည်း အခြေအနေမှာ ဆိုးဝါးလာပြန်၏။ သူမကထိုင်ရာမှထပြီး ဟန်မူပါပါဖြင့် ရင်လေးမော့ တင်လေးကော့ကာ ခပ်ကြော့ကြော့ခါးထောက်ရင်း… ‘ဟား… ဟား… အန်ကယ်က မော်လီကိုများ သူငယ်မတဲ့.. ရီချင်လိုက်တာ.. ကျမဟာ နှပ်ချီးတွဲလောင်းနဲ့ ပူတူတူးလေး မဟုတ်တော့ဘူး.. ကျမဟာ မငယ်တော့ဘူး အန်ကယ်… ကျောင်းမှာဆိုရင် မော်လီဟာ ပေါ်ပြူလာအဖြစ်ဆုံးဘဲ.. ဟုတ်ပါတယ်လေ… ခေတ်မမှီတဲ့ အန်ကယ်ဟာ..

ဒါကြောင့်လဲ အခုထက်ထိ မိန်းမမရနိုင်ဘဲ လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတာပေါ့.. ဟီ…ဟိ’ သူမက ရယ်မောလိုက်သလို နွုတ်ဆွံ့အနေသူ တဦးပမာ သူမ၏ကျော့ရှင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းတို့ကို ငေးစိုက်ကြည့်ရွုနေသော လူပျိုကြီး၏ဘေးတွင် ပြန်လည်ဝင်ထိုက်လိုက်ပြန်၏။ ဣထိယတည်းဟူသော မိန်းမများဖြင့် ပူးပူးကပ်ကပ်နေထိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိသော လူပျိုကြီးခမြာ မနူးမနပ်အရွယ် မြီးကောင်ပေါက်မလေး မော်လီက ပူးပူးကပ်ကပ် အပလီ အခရာဖြင့် တီတီတာချွဲလိုက်သဖြင့် သူ၏သတိပညာဟူသည့် ချွန်းသည် မုန်ယိုလာသည့် စိတ်ဆင်ရိုင်းကို

ချွန်အုပ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာပေပြီ။ သို့သော သူသည် တူမအရွယ်၊ သမီးအရွယ်လေးအပေါ် ဖောက်ပြားလာသည့် စိတ်အား အနိုင်နိုင်ထိန်းချုပ်ကာ သူမ သူ့အနီးမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားစေလိုသော သဘောဖြင့် ပြောလိုက်သည်မှာ.. ‘အေး.. အေး… သွား.. သွားတော့မော်လီ.. အန်ကယ်…’ဟု ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောကြားနေစဉ်ပင် မော်လီသည် မည်ကဲ့သို့ သဘောပေါက်သွားသည်မသိ၊ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှောက်ကာ ရှိုက်၍ ရှိုက်၍ငိုကျွေးရင်.. ‘အန်. အန်ကယ်ဟာ.. မော်လေီကို နှင်လွတ်တယ်ပေါ့လေ…

အဟင့်.. အဟင့်.. မော်လီကတော့.. အန်ကယ်ကို ချစ်လွန်း ခင်လွန်းလို့ လာပြီး တပူတတ်တာပါ.. အန်ကယ်က အခုတော့ ကျမကို မချစ်တော့ဘူး.. မုန်းနေပြီပေါ့လေ… အဟင့်.. အဟင့်..’ ဟု သူမက သူ့ရင်အုပ်ကျယ်ကြီးအား ကုပ်ဖဲ့ရင် အခဲမကြေ ပြောလိုက်၏။ ‘မော်.. မော်လီ.. မင်း.. အန်ကယ်ကိုတော့ အထင်မလွဲစေချင်ဘူး.. အန်ကယ်ဟာ.. မင်းကို ချစ်လွန်းလို့ .. နစ်မွန်းမှာစိုးလို့ ပြောနေတာပါ’ ဟု သူကရှင်းလင်းပြောပြပါသောလည်း သူမက လက်မခံပေ။ ‘တော်ပါအန်ကယ်ရယ်… မော်လီကို ချစ်တယ်ဆိုရင် အခုလို နှင်ထုတ်မလားလို့…

မော်လီချစ်သလို မချစ်လို့သာ အခုလို.. အဟင့်.. အဟင့်’ဟု ငိုရှိုက်ပြောဆိုရင်း သူ၏ရင်အုပ်ကျယ်ကြီးတွင် မျက်နှာအပ်ထားရာ သူ့အားမော်၍ ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏စိတ်ကို အတန်တန်ချိုးနှိမ်နေရသော ဦးကျော်မင်းသည် သတိပညာအလင်းရောင်အား ရမ္မက်ဆန္ဒတည်းဟူသည့် အမိုက်မှောက်က ဝါးမျိုသွားပေပြီ။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ သွေးများမှာ ပွက်ပွက်ဆူလာသလို အသဲနှလုံးသားမှ တောင့်တခဲ့သော ရမ္မက်ဇောကလည်း သူ့အား အနိုင်ယူသွားပါပြီကော။ ‘မော်… မော်လီ.. မင်းကို အန်ကယ်ချစ်.. ချစ်လှပါတယ်ကွယ်.. ဟင်.. ဟင်း..

အခုတော့ အန်ကယ်မြိုသိပ်မထားနိုင် တော့ဘူး.. ရင်ဖွင့်တော့မယ်.. မင်းကို ငါဘယ်လောက် ချစ်သလဲဆိုရင်’ ထိုသို့သာ ပြောနိုင်ပြီး ဦးကျော်မင်းသည် သူ၏ မျက်နှာအနီးတွင် ရစ်ဝဲနေသည့် သူမ၏ လှမျက်နှာလေးကို သန်မာသော လက်နှစ်ဖက်နှင့် ဆွဲယူက နွုတ်ခမ်းအစုံကို အငမ်းမရ စုပ်ပစ်လိုက်၏။ ထိုမျှသာမက ရုတ်တရက် နွုတ်ခမ်းအစုပ်ခံလိုက်ရ၍ ကျောက်ရုပ်မာ ညိမ်သက်စွာ မှင်သက်မိနေသော သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးတောင်းတင့် လုံးကျစ်နေသည် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို သူ၏ဘေးသို့ကပ်လျက်သာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် ဖိထားမိ၏။

‘ဟင်.. အယ်.. အန်ကယ်… ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ… ဖယ်.. ဖယ်ပါ.. မတော်ပါဘူး’ သူမနွုတ်ခမ်းလေးများအား ဦးကျော်မင်း၏ နွုတ်ခမ်းအကြားမှ လွတ်ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် တောင်းပန်ရင်းက ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားလေသည်။ ‘အဲဒီလိုဖြစ်မှာစိုးလို့.. အန်ကယ်တောင်းပန်ခဲ့တာကို မင်းနားမထောင်ခဲ့ဘူး.. အခုတော့.. အန်ကယ် စိတ်ကို မချုပ်တည်း နိုင်တော့ဘူး’ ဦးကျော်မင်းသည် ရမ္မက်သားကောင်းဖြစ်၍ ကာမဘီဘူးကြီးပမာ သူမနွုတ်ခမ်းအစုံ ပွင့်ဖူးငုံကို ထပ်မံစုပ်ယူပြီး ဂါဝန်အောက်မှ လက်လျှိုသွင်းကာ

ပေါင်ရင်ဂွဆုံတွင် ဖုံးအုပ်ဝတ်ဆင်ထားသည် စပ်စမိုင်နာခေါ် ဘောင်းဘီကြပ်ကလေးကို အောက်ဘက်ဆီသို့ တွန်း၍ တွန်း၍ ချွတ်လျက်ရှိလေသည်။ သူမ၏ ဘောင်းဘီကြပ်လေးသည် တစစနှင့် လိပ်၍ အောက်ဘက်သို့ လျှောကျလာရာ မကြာမီပင် တုတ်ခိုင်လှသော ပေါင်ရင်းသာမှာ ဗလာကျင်းကာ မိမွေးတိုင်း ဘမွေးတိုင်း ဖြစ်သွားလျက် ချောမွတ်မို့မောက်နေသော အသားကို ဦးကျော်မင်းလက်ဖဝါးက အုပ်ကိုင်မိလျက်သာ ဖြစ်၍သွားလေသည်။ သူသည် မို့မောက်စွင့်ကားဖူးယောင်နေသော ဖားခုံညှင်းလေးကို လက်ဖဝါးနှင့် ပွတ်သပ်ပေးနေသကဲ့သို့ သူ၏

လက်ညှိုးကလည်း အကွဲကြောင်းနှင့် စောက်စေ့တို့ကို မထိတထိ ကလိပေးလိုက်ရာ သူမသည် တကိုယ်လုံး ထွန့်ထွန့်လူးပြီး နတ်ပူးသလို ဖြစ်လာပေပြီ။ ဦးကျော်မင်းသည် သူ၏ခါးမှ လုံချည်ကို ခြေမနှင့် ညှပ်၍ အောက်ဖက်သို့ ဆွဲချွတ်လိုက်သဖြင့် သူ၏ လိင်တန်ကြီးမှာ သူမစောက်ဖုတ်ခုံးလေးနှင့် ချိန်သားကိုက်စွာပင် တည့်မတ်၍ နေလေသည်။ သူသည် စောက်ဖုတ်ကို ပွတ်နေသာလက်ဖြင့် လိင်တန်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏စောက်ခေါင်းတလျှောက်ကို ပွတ်တိုက်ပေးနေပြန်သဖြင့် သူမသည် ခါးလေးကို ကော့၍ ကော့၍ တက်လာမိ၏။

ဦးကျော်မင်းသည် ပြတ်ထွက်လုမတတ် စုပ်ယူထားသော မော်လီနွုတ်ခမ်းအစုံကို လွတ်ပေးလိုက်ကာ သူ၏လိင်တန်ဒစ်ပြီးကြီးနှင့် ကာမသိုက်နန်း ခလုတ်ဖြစ်သည့် စောက်စေ့ပြူးပြူးလေးကို ထိုးဆွကလိပေးနေ၏။ ‘အန်ကယ်… ဖယ်ပါ အန်ကယ်ရယ်.. မော်လီကို သနားရင်လွတ်ပါ’ ဟု မည်သို့မျှ ရုန်းကန်၍ မရနိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် အသနား ခံလိုက်၏။ ‘ အခုအခြေအနေကျတော့မှ မလွတ်နိုင်တော့ဘူးကွယ်.. အန်ကယ် မင်းကို ချစ်လဲချစ်တယ်.. ပြီးတော့ စိတ်လဲ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး မော်လီ.. အန်ကယ်ကို ချစ်ခွင်ပေးပါတော့နော်’

ဦးကျော်မင်းက ထိုသို့ပြောပြီး လိင်တန်ဒစ်ပြဲကြီးကို စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းတလျှောက် အပြန်အလှန်ပွတ်တိုက်ပေးရင်း နွုတ်ခမ်းအစုံကို စုတ်လိုက်ပြန်သည်။ မည်မျှပင် သဘောတူကြည်ဖြူခြင်းမရှိခဲ့သော မော်လီသည် ဦးကျော်မင်း၏ လိင်တန်ဒစ်ဖျားက မည်သည့်ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်သတ္တ၏ ကိုင်တွယ်ခြင်းကို မခံခဲ့ရဘူးသည့် စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းနှင့် ရသာဖူးခေါ် စောက်စေ့ပြူးလေးကိုပါ ထိထိမိမိ ကလိပေးနေသောကြောင့် သူမသည့် မချိတရိ ဖြစ်လာ၏။ တဖန်တုန်လည်း သူက သူမနွုတ်ခမ်းအစုံကို စုတ်ယူ၍ နေပြန်သောကြောင့်

ဘဝင်ဖိုလှိုက် ရင်တွင်းခိုက်အောင် မျက်လုံးများမှေးမှိတ်လာအောင် နဖူးတေ့ဒူးတေပ ခံစားနေရပြီ မဟုတ်လော။ သူမညိမ်သက်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဦးကျော်မင်းသည် နွုတ်ခမ်းအစုံကိုလွတ်ပြီး သူမပေါင်နှစ်လုံးကြား၌ ထိုင်လိုက်ပြီး လုံးကျစ်သော ပေါင်နှစ်လုံးအား သူ့ပုခုံးတဖက်တချက် ထမ်းတင်လိုက်ရာ သူမခြေထောက်များမှာ ဘေးသို့ကား၍ တစ်တီးတူးပုံစံ ဖြစ်သွားလေ၏။ မို့မောက်ကားစွင့်နေသည့် မုန့်ပေါင်းသဏ္ဍာန်ရှိ စောက်ဖုတ်ခုံးပြင်လေးမှာ အလည်မှ ဟတ်တတ်ကွဲသွားကာ နီရဲသော စောက်ခေါင်းဝနှင့် စောက်စေ့တို့မှာ

အကွင်းသား အလင်းသား ပေါ်ထွက်လာပေပြီ။ ဦးကျော်မင်းသည် ပွင့်အာလာသော စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းတလျှောက်နှင့် စောက်စေ့နီကြောင်ကြောင်တို့ကို သူ၏ဒစ်ဖျားဖြင့် ထက်အောက်အပြန်အလှန် ထိုးဆွကလိ၍ပေးလိုက်ရာ မော်လီသည် တင်ပါးနှစ်လုံးအား ကော့ကော့ပေးလာလျက် တလူးလူး တလွန့်လွန့်ဖြင့် ရမ္မက်ဇောမှာ ဒီရေအလား တသိမ့်သိမ့် တက်လာခဲ့ရသည်။ ‘အန်ကယ်… ယားတယ်… ယားတယ်’ဟု မပွင့်တပွင့် လေသံလေးဖြင့် ပြောကြားလိုက်၏။ သို့တိုင်အောင် သူက သူမ၏ စောက်စေ့လေးကိုသာ ဖိ၍ ဖိ၍

ကလိပေးနေပြန်သဖြင့် သူမက မအောင့်နိုင့်သည့်အခါတွင်.. ‘အိုး… အန်ကယ်ရယ်… ကျမယားလှပါပြီ.. မနေနိုင်တော့ဘူး.. တော်ပါတော့’ ဟု ခါးကလေးကော့၍ ပြောပြန်သောကြောင့် သူမရမ္မက်ဇောကြွလာပြီကို ဦးကျော်မင်းက သဘောပေါက်လာမိ၏။ ရမ္မက်ဇော ထန်ပြင်လာသောကြောင့် တုတ်ခိုင်ကျစ်လစ်သော ပေါင်လုံးကြီးများကို ကား၍ ကား၍ ပေးလာရာ မော်လီ၏ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းမှာ အစွမ်းကုန်ပြဲအာ၍နေသဖြင့် ဦးကျောင်မင်းသည် လိင်တန်ဒစ်ဖျားအား စောက်ခေါင်းဝတွင်တေ့လိုက်ပြီး ဖင်ပိုင်းကို အသာကြွ၍ အားကုန်ဆောင့်ချလိုက်ရာ..

‘ဗျစ်… ဗျစ်… ဗျစ်… ဖျိ.. ဖျိ.. ဗျိ.. ဖတ်…’ ဟူသော သူ၏လိင်တန်ကြီက ကာမရာဂ စပ်ရှက်လမ်းကြောင်းပင် ကောင်းစွမပွင့်သေးသည့် မြီးကောင်ပေါက်မလေး၏ စောက်ခေါင်းနှင့် အပျိုမှေးကို ခွဲဖေါက်၍ ဝင်သွားသံနှင့်အတူ.. ‘အိုး.. မာမီ’ ဟု တခွန်းသာအော်နိုင်ပြီး မော်လီမှာ သတိလစ်သလို ဖြစ်သွားလေသည်။ မော်လီတယောက် မချိမဆန့် ခံလိုက်ရသည့် ဝေဒနာကြောင့် တခုခုဖြစ်သွားပြီးလောဟူသည့် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဦးကျော်မင်းသည် အယောင်ယောင်အမှားမှားဖြင့် စောက်ခေါင်းထဲတွင် သပ်ရိုက်ထည့်ထားသလို ကြည့်တည်းစွာနစ်မြုပ်နေသော

၆လက်မခန့်ရှိ လိင်တန်ကြီးကို အတင်းဆွဲနွုတ်လိုက်ရာ ‘ဂွိ.. ပြွတ်…’ ဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ ပြန်ထွက်လာ၏။ ‘အား.. ကျွတ်.. ကျွတ်.. ကျွတ်.. နာတယ်… နာတယ်… အမလေးနော်.. ကျမသေပါတော့မယ်.. ဟီး…. ဟီး… ဖယ်.. ဖယ်ပါအန်ကယ်.. ကျမမခံနိုင်တော့ဘူး’ဟု နာကျင်ဝေဒနာကြောင့် ငိုကျွေးရှိုက်င်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ ‘ငိုမနေပါနဲ့ မော်လီရယ်.. ခဏကြာရင် .. နာတာပျောက်သွားမှာပါ.. နော်.. ခဏလေးအောင့်ခံလိုက်ပါ ဒါလင်ရယ်’ ထိုသို့ ဦးကျောင်မင်းက ပြောပြီး စောက်စေ့ကလေးကို လက်ချောင်းများဖြင့်

ကလိပေးရင်း အပျိုမှေးပေါက်သွားသဖြင့် သွေးများထွက်နေသော စောက်ခေါင်းဝသို့ သူ၏ဒစ်ပြဲကြီးကို တေ့ကာ တဖြေးဖြေး ထိုး၍ ထိုး၍ သွင်းလိုက်ပြန်လေသည်။ ‘အို.. နာပါတယ်ဆိုမှ ပြောလို့မရတော့ဘူးလား.. ဒီမှာ အောက်ကနာလို့ သေတော့မယ်.. သူကအပေါ်ကလုပ်တုန်း.. တော်ပါတော့.. အန်ကယ်ရယ်’ ဟု သူမက တောင်းပန်ရှာ၏။ ‘ခဏလေးနာတာကို အောင့်ခံစမ်းပါ ဒါလင်ရယ်.. နော်.. တော်တော်ကြာ.. အနာပျောက်သွားရင်.. မင်းကောင်းလာမှာပါ မော်လီရာ’ ပြောပြောဆိုဆို ဦးကျော်မင်းသည် သူ၏လိင်တန်ကြီးကို စောက်ခေါင်းထဲသို့ အချက်နှစ်ဆယ်ခန့်

ဖြေးလေး ညင်သာစွာ အသွင်းအနွုတ်လုပ်ပေးလိုက်ရာ… ‘ဖွတ်.. ဖျစ်…ဖတ်.. ပြွတ်… စွပ်.. စွပ်.. ဘွတ်… ရွတ်… ရွတ်’ အသံများက စီးဝါးချက်အညီ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် မော်လီမှာလည်း ထွန့်ထွန့်လူးဖြစ်လာသေးရာမှ နာကျင်မွုကို အောင့်အီးမျိုသိပ်ကာ တဖြေးဖြေးညိမ်ကျသွား၏။ မော်လီတယောက် သူ၏လိင်တန်၏ အရှိန်အဝါကို ခံနိုင်ရည်ရှိလာမှန်းသိသဖြင့် ဦးကျော်မင်းသည် အထိုးအဆောင့် အလိုးအညှောင့်တို့ကို သွက်လာပေပြီ။ သူ၏တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသော လိင်တန်ကြီးက သူမ၏ ကျဉ်းမြောင်းလှသော စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ ထိုးစိုက်ကာ

ဝင်သွားတိုင်း စောက်ဖုတ်နခမ်းသားတို့မှာ လိင်တန်နှင့်အတူ အထဲသို့ ခွက်ဝင်သွားပြီး အပြင်သို့ ဆွဲနွုတ်လိုက်လျှင်လည်း စောက်ဖုတ်တပြင်လုံးမှာ ကြွ၍ပါလာလေ၏။ သူ၏လိင်တန်ကြီးသည် မြီးကောင်ပေါက်မလေး၏ စောက်ခေါင်းအတွင်းဝယ် မချိမဆန့် ထိုးစိုက်နေရုံသာမက စောက်ဖုတ်နခမ်းသာများမှ အထစ်အရစ်မရှိဘဲ တင်းကြပ်လှသဖြင့် ဦးကျော်ငမင်းအဖို့ အရသာထူးကို တွေ့နေရလေ၏။ ‘မော်လီ.. နာသေးလား အချစ်ရယ် ပြောပါဦး’ ဟု သူမ၏ စောက်စေ့လေးကို လက်ညှိုးနှင့် လက်မညှပ်ကာ ဆွဲယူရင်း မေးလိုက်၏။

‘မမေးနဲ့… သူတော်တော်ရက်စက်တယ်… မော်လီကို သေမလောက် နာအောင်လုပ်ရက်တယ်’ ဟုပြောကာ သူမသည် စိတ်ဆိုးဟန်မျက်နှာထားဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူမ၏နွုတ်ခမ်းများကို မဲ့ပြုံးလေးပြုံးနေပေသည်။ ‘ဒါကတော့.. မင်းက အပျိုထွတ်ထွတ်လေးဆိုတော့ လုပ်လုပ်ခြင်းနာတာပေါ့ကွယ်.. ဟော.. အခုတော့.. နာသေးလာ… အန်ကယ်အပေါ်ကလုပ်ပေးတာ ဇိမ်မရှိဘူးကလား.. ကဲ.. ပြောစမ်းပါဦး’ ဟုပြောကာ လိင်တန်ကြီးအား စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ ကလော်လိုးပေးရင်း မေးလိုက်ပြန်လေသည်။ ‘သိဘူး… နားရှက်စရာတွေပြောနေတယ်..

အစကတော့.. အရှက်အကြောက်ကြီးတဲ့လူလိုဘဲ.. အခုတော့.. တော်တော်ညစ်ပတ်တယ်’ ‘ကဲ.. မင်းမနာတော့ဘူးဆိုရင်.. အန်ကယ် အားရပါးရ လုပ်ချင်တယ်ကွယ်’ ဦးကျော်မင်းက မော်လီ၏ စောက်ခေါင်းအတွင်း၌ နစ်မြှုပ်နေသော လိင်တန်ကြီးကို ပြန်လည်ဆွဲနွုတ်ပြီး သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ မီးကုန်ယမ်းကုန် ဆောင့်၍ ဆောင့်၍ လိုးလိုက်ရာ.. ‘ပြွတ်.. ဖျစ်… ဖျစ်… ဖျစ်… ဘွတ်.. ဗျစ်… ဗျစ်… ပြွတ်.. ဖတ်.. ဖတ်.. စွပ်.. စွိ.. ‘ ဟူသော အသံများက အခန်းအတွင်းဝယ် ကျယ်လောင်စွား ထွက်ပေါ်လာသံနှင့်အတူ

‘လုပ်… လုပ်.. နာနာလုပ်… ဟီး.. ဟီး.. ကျမအဖုတ်ထဲ တမျိုးကြီး အင့်.. အင့်..’ မော်လီ၏ ရမ္မက်တေးသံအဆုံးတွင် ဦးကျော်မင်းက လိင်တန်ကြီးကို စောင်ခေါင်းထဲသို့ အချက်သုံးဆယ်ခန့် စက်သေနတ်ပစ်သလို ဒလကြမ်း လိုးဆောင့်ပေးနေသည်။ မကြာမီပင် သူ၏ဒစ်ဖျားမှ သုတ်ရေများက မော်လီ၏ သားအိမ်အတွင်းသို့ ပန်းထည့်လိုက်ရာ နှစ်ဦးသားမှ လူ့လောကကြီးကို မေ့ပျောက်သွားမတတ် ကာမဆန္ဒကို ပြည့်ပြည့်ဝဝခံစား သွားကြရလေတော့သည်။ ‘ကဲ.. ဖယ်ပါတော့ အန်ကယ်ရယ်… တော်တော်ကြာ .. တယောက်ယောက် မြင်သွားပါဦးမယ်’

သူမကပွောရငျး စောကျခေါငျးအတှငျး၌ လိငျတနျနှစျမြွုပျကာ မှေးနသေညျ့ ဦးကြောျမငျး၏ ရငျးဘတျကို တှနျးရငျး ပွောလိုကျ၏။ ထိုအခါကမြှပငျ ဦးကြောျမငျးက သူမစောကျခေါငျးအတှငျးမှ ‘ဘှကျ’ကနဲမညျအောငျ ဆှဲနှုတျလိုကျပွီး သူမ၏ ကိုယျခန်ဓာပေါျမှ လှိမျ့ဆငျးသှား၏။ မောျလီကလညျး ဘောငျးဘီကွပျလေးကို ပွနျဝတျ၍ အခနျးအတှငျးမှ ထှကျလာရာ သူမ၏ စောကျဖုတျထဲမှ အောငျ့တောငျ့တောငျ့ဖွငျ့ နာကငြျမှုကွောငျ့ ပေါငျကှတတဖွစျနလေသေညျ။ ဦးကြောျမငျးသညျ သူမနှငျ့အတူ ထှကျလာရငျ သူမ၏သိမျငယျသော

ခါးလေးကို လက်တဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ထားရာမှ… ‘မော်လီ… ငါဟာမင်းရဲ့ ပန်းဦးကို ပန်ဆင်လိုက်တဲ့ လူတယောက်ဘဲဆိုတာကိုတော့.. မမေ့နဲ့နော်.. ငါဟာ မင်းရဲ့ အချစ်ဦးဘဲ’ ‘အန်ကယ်က ကျမရဲ့ ကာမကို အတင်းဒမြတိုက်ယူခဲ့သလို ယူခဲ့ရုံနဲ့.. အချစ်ဦးလို့ မခေါ်နိုင်ပါဘူး… ကျမက အချစ်ဦး ရှိပြီးသားပါ’ ဟု မော်လီက မျက်နှာထား တည်တည်နှင့် ပြောလိုက်၏။ ဦးကျော်မင်းသည် မော်လီ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး… ‘ဒီမှာ မော်လီ… မင်းပြောချင်ရာပြော ငါဟာ မင်းရဲ့ အပျိုမှေးကို ထိုးဖောက်ခွဲပြီး..

မင်းရဲ့သားအိမ်ထဲမှာ .. ငါ့ရဲ့ သုတ်သွေးတွေ ထည့်ပေးလိုက်ပြီ.. ဒါဟာ.. ငါရဲ့ သန္ဓမျိုးစေ့တွေကို မင်းကိုယ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တာဘဲ… အခုအခြေရောက်ပြီးမှ မင်းငါ့ကို မေ့ပြစ်မယ်ဆိုရင် မင်းထိုက်နဲ့ မင်းကံဘဲ’ ‘မိန်းကလေးတယောက်ကို… ကိုယ်ပြုချင်သလို ပြုပြီး အန်ကယ်ကို ယူရမယ်ဆိုတာ.. တော်တော်ရီစရာ ကောင်းနေတယ်.. ကိုယ့်အသက်အရွယ်မှ ကိုယ်အားနာတတ်ဘို့တော့ ကောင်းပါတယ်… ဖယ်ပါလေ.. ဒါတွေဆက်ပြေနေလို.. အကြောင်းမထူးပါဘူး’ ဟုပြောကာ မော်လီသည် တိုက်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်ပြီး တဖက်ခြံသို့ ကူးသွားလေ၏။

တိုက်ခန်းအတွင်းဝယ် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဦးကျော်မင်းသည် ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုက်ချရင်း စီးကရက်တလိပ်ကို မီးညှိကာ မှိန်းနေ၏။ သူ၏စိတ်တွင်းဝယ် မြီးကောင်ပေါက်မလေးနှင့်အတူ အဘယ်ပုံ ပျော်မြူးခဲ့ကြသည်ကို စားမြုံ့ပြန်နေရာ သူသည် တဆယ်ကျော်ငါးနှစ်ပတ်လည်း အပျိုထွတ်ထွတ်လေးတဦးအား ဤကဲ့သို့ ပန်းဦးပန်ရလိမ်မည်ဟု အဘယ်ကာလကမျှ စိတ်ကူး၍ပင် မရခဲ့ချေ။ သို့သော် ယနေ့ ချစ်သွေးကြွချိန်ဝယ် သူသည် အောင်သေအောင်သား စားခဲ့ရပြီး မဟုတ်ပါလော။ ယနေ့သည်ကား တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်သဖြင့်

မော်လီသည် ရေကူးဝတ်စုံဝတ်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လှေဆိပ်တွင် ဆိုက်ကပ်ထားသည့် နှစ်ယောက်စီးလှေငယ်ကို လှော်ပြီးှလျှင် တဘက်ခြံမှ လှေဆိပ်သို့ ရောက်လာ၏။ လှေဆိပ်တွင် ရေကူးဘောင်းဘီတိုလေးကို ဝတ်ကာစောင့်နေသူကား မောင်ဝင်းနိုင်ပေတည်း။ မော်လီက လှေဦးကို ကမ်းကပ်ပေးလိုက်သောအခါ ဝင်းနိုင်သည လှေပေါ်လှမ်းတတ်ကာ ကမ်းမှခွာလိုက်ကြ၏။ လှေပေါ်တွင်ထိုင်ချရင်း ဝင်းနိုင်သည် မော်လီအား လည်ပြန်လှဲ့ကာ ရေကူးဝတ်စုံကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ချပ်ယပ်တင်းကြပ်စွာ ဝတ်ထားသဖြင့် မို့မောက်စွင့်ကားနေသည့်

ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အစိတ်အပိုင်းတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ ‘မော်လီ.. မင်းဟာ တနေ့ထက်တနေ့ အလှတွေ တိုးလာပါလားကွယ်’ ‘တော်စမ်းပါ.. ကိုကိုနိုင်ရာ… လျှာအရိုးမရှိတိုင်း.. ပလီပလာပြောဘို့ဘဲ တတ်တယ်’ မော်လီက ဝင်းနိုင်သည် မိမိငယ်ချစ်ဦးပင်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ရိုးအမွုကြောင့် ယခုအခါ မိမိမှာ အပျိုရည်ပျက်သွားသည်ကို တွေးမိကာ စိတ်လည်းမကောင်း၊ ဒေါသလည်း ဖြစ်မိကာ ပြောလိုက်၏။ ‘ကိုယ့် ငယ်ချစ်ဦးမို့.. ပလီပလာပြောတာကို စိတ်ဆိုးသလား ဒါလင်ရယ်’ ‘သွားစမ်းပါ.. ကိုကိုနိုင်ဟာ.. လူအ.. လူနဘဲ.. သိလား’ ဟု

မော်လီက နွုတ်ခမ်းကလေးစူကာ ရန်တွေ့လိုက်လေသည်။ ‘ဘာ… ဘ.. ကိုယ့်ကို လူအ… ဟုတ်လား… ကဲ.. ပြောဦး.. ပြောဦ..’ ဟု ဆိုကာ ဝင်းနိုင်သည် လှေငယ်ကို တိမ်းမှောက်မသွားစေရန် လက်ဖြင့်ထိမ်းကာ မော်လီ၏ ကိုယ်ကို ရှေ့သို့ကိုင်းညွတ်လာအောင် ဆွဲယူပြီး သူမ၏ နွုတ်ခမ်းပါးနှစ်လွာကို ငုံခဲ့၍ ခပ်ကြမ်းကြမ်းစုပ်ယူလိုက်၏။ မော်လီသည် ပူးကပ်နေသည် ဝင်းနိုင်၏ မျက်နှာကို တွန်းခွလိုက်ရင်း… ‘တော်ပါ.. အခုမှ.. လူတွေမြင်ကုန်ပါ့မယ်’ ဟု သူမက ညုတုတုပြောလိုက်၏။ ‘လူတွေမြင်မှာစိုးလို့.. မမြင်ကွယ်ရာဆိုရင် သဘောရှိ ဟုတ်လားမော်လီ..

ဟဲ..ဟဲ’ ဟု ဝင်းနိုင်က ရွတ်နောက်နောက် ပြောရင်းက လှေငယ်ကို ခပ်သွက်သွက်လှော်ခတ်နေသည်။ ‘တော်စမ်းပါ.. နောက်ဘို့ဘဲတတ်တယ်. နောက်ဦး.. နောက်ဦး…’ဟုဆိုကာ မော်လီက ဝင်းနိုင်၏ ကျောပြင်အား လက်သီးဆုပ်လေးဖြင့် ထုကာ တရိပ်ရိပ်ပြေးနေသည့် လှေငယ်ပေါ်တွင် လိုက်ပါလာလေ၏။ မကြာမီပင် သူတို့နှစ်ဦး လှော်ခတ်လာသည့် လှေကလေးမှာ လူပြန်လျက်ရှိသော ကြက်ကျွန်းဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ‘ကဲ မော်လီ.. လှေဆိုက်ပြီ ကိုယ်တို့ ဒီမှာ ရေကူးကြရအောင်’ ဟု ဝင်းနိုင်ကပြောဆိုပြီး ကမ်းစပ်သို့ ကပ်လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ကမ်းပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အကြံသမား ဝင်းနိုင်က မော်လီ၏လက်ကိုဆွဲကာ လူမမြင်နိုင်သည် ချုံကွယ်တခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာ၏။ ‘ကိုကိုနိုင်ကလဲကွာ.. လူမြင်ကွင်းကြီးမှာ.. ဘာများလုပ်မလို့လဲ.. တယောက်ယောက်တွေ့သွားလို့ အရှက်ကွဲနေပါ့မယ်’ ဟု မော်လီကပြောသော်လည်း တဇွတ်ထိုးသမား ဝင်းနိုင်ခေါ်ရာသို့သာ ပါခဲ့ရလေသည်။ ‘ကဲ.. ဒီချုံပုတ်အကွယ်.. ဟောဒီက မြက်မွေ့ယာ ကဗ္ဗလာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ချစ်တင်းနှီးနှောတာ ဘယ်သူမြင်မှာတဲ့လဲ.. လာ.. ဒီမှာထိုင်’ ဟု ပြောကာ ဝင်းနိုင်က သူမ၏လုံးကျစ်သော

ခန္ဓာကိုယ်လေိးကို သူ့ရင်ခွင်ဝယ် ပွေ့ဖက်ပြီး ထိုင်ချလိုက်ကြ၏။ သူ၏ရင်ခွင်တွင်းဝယ် မှီထိုင်နေသော မော်လီ၏ ကိုယ်အထက်ပိုင်းမှ ကားစွင့်မို့မောက်နေသည့် စနေနှစ်ခိုင်ကို ရေကူးအဝတ်ပေါ်မှ မြင်တွေ့ရသည်ကို အားရကျေနပ်ခြင်းမရှိသော ဝင်းနိုင်က အသားပကတိ ကိုင်တွယ်၍ ကြည့်လိုစိတ်များ တဖွားဖွားပေါ်လာမိ၏။ ထိုမှတဖန် သူ၏မျက်လုံးများက အောက်ပိုင်းဆီသို့ ကျစ်စားမိပြန်သော် ကြီးမားတုတ်ခိုင်သာ ပေါင်တန်ဖြူဖြူဖွေးဖွေးကြီးနှင့် ပေါင်ရင်းဂွဆုံမှ ဖါးခုံညှင်းပမာ အထင်းသာ မို့မောက်နေသော စောက်ဖုတ်အုံကိုကြည့်ကာ ရင်ဝယ် ဖိုလှိုက်လာသည်။

‘မော်လီ…. မော်လီ… ကိုယ်တော့ မင်းကို ချစ်တော့မယ်နော်’ ဝင်းနိုင်က မော်လီ၏ မေးလေးကို လက်ဖြင့် ပင်မကာ နွုတ်ခမ်းနှစ်လွာကို အားရပါးရ တပြွတ်ပြွတ်စုပ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ကျောပြင်ကျယ်ကြီးအား မော်လီက သိုင်းဖက်၍ မျက်လုံးများ မှေးကား စင်းသွားလေသည်။ သူမနွုတ်ခမ်းပါးနှစ်လွာအား ငုံခဲ၍ စုပ်ယူနေရင်း ဝင်းနိုင်က မော်လီ၏ ရေကူးဝတ်စုံမှကြိုးကို တဖြေးဖြေးဖြုတ်ချလိုက်ရာ ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ်ပိုင်းမှာ ဗလာကျင်းသွားပေပြီ၊ သူက သူမနွုတ်ခမ်းကို လွတ်လိုက်၏။ ‘ဟင်.. ကိုကိုနိုင်.. ဘာဖြစ်လို့ အင်္ကျီကြိုးဖြုတ်ရတာလဲ..

တယောက်ယောက်တွေ့သွားလို့ အရှက်ကွဲနေပါဦးမယ်.. ပြန်ချီပေးကွယ်’ ‘ဒီနေရာက လူပြတ်ပါတယ်ကွယ်… အကို့ကို တကယ်ချစ်ရိုးမှန်ရင် အခုလို အခါအခွင့်သင့်တုန်း ချစ်စမ်းပါရစေလားကွယ်.. နော်..နော်’ ရမ္မက်ဇော ပြင်းထန်လာပြီးဖြစ်သော ဝင်းနိုင်က သူမအား ပေါင်ပေါ်လှဲသိပ်လိုက်ပြီး နို့အုံတဖက်ကို လက်ဖြင့်ဆုပ်နယ် ဆော့ကစားရင်း ကျန်နို့တလုံးကို ပါးစပ်ဖြင့် တပြွတ်ပြွတ်မည်အောင် စို့ပေးလိုက်ရာ မော်လီမှာ ထွန့်ထွန့်လူးသွားပြီး ‘အဟင့်.. ယားတယ်ကွယ်.. ယားတယ်’ ဟု သူမက မပွင့်တပွင့် လေသံလေးဖြင့် နော့ကြူလိုက်၏။

မော်လီသည် ဝင်းနိုင်က နို့သီးခေါင်းလေးအား အားပြင်ပြင်းဖြင့် စုတ်ပေးလိုက်တိုင်း သူမတကိုယ်လုံးမှာ တလူးလူး တလွန့်လွန့်နှင့် ဖြစ်နေ၏။ ဝင်းနိုင်ကလည်း သူမနို့သီးခေါင်းအား စုတ်နေရာမှ သူမခါးအောက်ပိုင်းတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ဘောင်းဘီအဆက်ကို ချွတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ‘ကိုကိုနိုင်.. ဘောင်းဘီကို ဘာဖြစ်လို့ ချွတ်နေတာလဲကွယ်… အဲဒီအထိတော့ ဒီမှာအလိုမလိုက်ပါရစေနဲ့နော်၊ မော်လီဘယ်လိုမှ စိတ်မလုံလို့ပါ’ဟု သူမ၏ခါးမှ ဘောင်းဘီချွတ်နေသော ဝင်းနိုင်လက်ကအား ဆုပ်ဆွဲရင်းက တောင်းပန်နေသည်။

‘ဒီနေရာ လုံပါတယ်မော်လီရယ်.. ကိုယ်စိတ်မထိန်းနိုင်တော့လို့.. ညင်းမနေပါနဲပတော့ ဒါလင်ရယ်’ ဟုပြောကာ ဝင်းနိုင်က မော်လီ၏ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်ရာ.. ‘အို.. ကိုကိုနိုင်… မော်လီရှက်တယ်… အဟင့်.. အဟင့်..’ ဟု ပြောကြားလိုက်ရင်း မော်လီက သူမမျက်နှာကို လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်လေသည်။ ဝင်းနိုင်သည် သူ့ရှေ့မှောက်မှ အဝတ်ဗလာကျင်း၍ မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်း ဖြစ်နေသည့် မော်လီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတခုလုံးအား စေ့စေ့ကြည့်နေမိရာမှ သူမခန္ဓာတခုလုံးမှာ နေရောင်တွင် ဝင်းလဲ့တင့်ရွန်းနေ၏။

သူမ၏ ကြီးထွားတေသာ ကိုယ်ခန္ဓာအထက်ပိုင်းတွင် မို့မောက်ကားစွင့်မာကျစ်နေသည့် နို့အုံလေးများမှာ တောင်ထိပ်ကလေးပမာထင်ရ၍ နို့သီးခေါင်းလေးများမှာလည်း ပတ္တမြားလုံးပမာ နီရဲနေ၏။ ဝင်းဝါဖြူဝင်းနေသော ဝမ်းဗိုက်သားမှားမှာလည်း သိမ်ငယ်သောခါးဖြင့် အလိုက်သင့်စွာ ခပ်မို့မို့လေးဖြစ်နေ၍သာမက တုတ်ခိုင်သာ ပေါင်ရင်းဂွဆုံမှ ဆင်ဦးကင်းသဏ္ဍာန် ဝါဝင်းမို့မောက်နေသည့် စောက်ဖုတ်ခုံမှာ မြင်ရသူဝင်းနိုင်အဖို့ ဘဝင်တသိမ့်သိမ့် တုန်စေသည်။ သူ၏ပေါင်ပေါ်တင်ထာသည့် မော်လီ၏ကိုယ်ခန္ဓာအား ဝင်းနိုင်က မျက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင်

ပက်လက်ကလေးချလိုက်ပြီး သူ၏ဘောင်းဘီတို့လေးကို ချွတ်လိုက်ရာ တငေါက်ငေါင် တောင်ထနေသည့် လိင်တန်ကြီးကို မော်လီက မျက်စေ့ဖွင့်ကြည့်ရင်း.. ‘အိုး.. ကိုကိုနိုင်.. ကိုကိုနိုင့်ဟာကြီး… မော်လီကြောက်တယ်ကွယ်.. အဟင့်.. မော်လီ့ဟာလေး ကွဲပြဲကုန်လိမ့်မယ်.. ကြောက်တယ်ကွယ်’ ဟု သူမကပြောဆိုသော်လည်း ဦးကျော်မင်း၏ ကြီးထွားရှည်လျားသော လိင်တန်ကြီး၏ အလိုးအညှောင့် ခံပြီးသားဖြစ်လင့်ကစား သူမကိုယ်သူမ အပျိုထွတ်ထွတ်လေးပမာ ကြောက်အားပိုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းပင်မဟုတ်ပါလော။

‘အော်.. မော်လီကလည်း ခက်လိုက်တာ.. မင်းနာအောင် ကိုယ်လုပ်ရက်ပါ့မလား.. အးရပါးရ ချစ်စမ်းပါရစေလား၊ အချစ်ရယ်’ဟု ပြောကာ ဝင်းနိုင်က မော်လီစောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်း စေ့နေသည့်အတိုင်း ထပ်လျက်သာ မှောက်ချလိုက်ရာ သူ၏လိင်တန်မှာ စောက်ခေါင်းထဲမဝင်ဘဲ ဘေးသို့ ချော်ထွက်သွား၏။ မော်လီစိတ်ထဲတွင် ဝင်းနိုင်သည် လူပျိုစစ်စစ်ပင်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကာ သူမကိုယ်တိုင် လမ်းကြောင်းဖေးမမှ ကာမစခမ်းပွင့်လင်းမည်ဟု သိရှိသွားလေးသည်။ ‘ကိုကိုနိုင်ကလဲကွာ.. သူ့ဟာကြီးက မော်လီ့ပေါင်ကြားထဲမှာ ကြည့်လဲကြည့်ပါဦး ဆရာကြီးရဲ့’

သူမကလမ်းကြောင်းပေးလိုက်သဖြင့် ဝင်းနိုင်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းအမူအယာဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည့် အခိုက် မော်လီက သူမပေါင်နှစ်ဖက်အား ဝင်းနိုင်၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်သို့ မြှောက်ကား၍တင်ပေးလိုက်၏။ ထိုသို့ပြုလုပ်ပေးလိုက်သဖြင့် မော်လီ၏စောက်ဖုတ်မှာအလည်မှ ဟတ်တက်ကွဲသွားရာ အသင်ဖြစ်နေရင်း ဝင်းနိုင်က လိင်တန် ဒစ်ဖျားကို စောက်ခေါင်းဝတေ့က သူ့ဖင့်ကို အသာကြွ၍ ခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်ချလိုက်ရာ.. ‘ဖျစ်.. ဖျိ… ဖျိ… ဖျိ…’ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကာမရှေ့ပြေးစောက်ရည်ကြည်များ နည်းပါးနေသေးသည့်

မော်လီ၏ စောက်ခေါင်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲသို့ မချိမဆံ့ဝင်သွားသလို… ‘အမလေး..လေး… သေပါပြီ ကိုကိုနိုင်ရယ်… ကျမဟာလေး စုတ်ပြတ်ကုန်ပါပြီ.. ကျွတ်.. ကျွတ်..’ ဟု နာကျင်မွုဒဏ်ကို မခံနိုင်သော မော်လီအသံက ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ အမှန်အားဖြင့် မော်လီသည် ဝင်းနိုင်၏ လိင်တန်ထက် ကြီးမားသော ဦးကျော်မင်း၏ လိင်တန်အလိုးကို ခံဘူး၍ အတွေ့အကြုံရှိသော်လည်း ဝင်းနိုင်က ကာမဆန္ဒကို အစွမ်းကုန် နှိုးဆွပြုစုခြင်း မရှိသဖြင့် ဒလကြမ်းလိုးဆောင့်လိုက်မွုကြောင့် အသဲခိုက်အောင် နာကျင်သွားခြင်းဖြစ်၏။

ဝင်းနိုင်က သူမစောက်ခေါင်းထဲသို့ အောင်းနေသော လိင်တန်ကို တဖြေးဖြေးပြန်နွုတ်လိုက်ရာ ‘ဘွတ်’ကနဲမည်ကာ တချောင်းလုံး ပြန်ထွက်လာလေ၏။ ‘ဟင်… ဒါက ဘာဖြစ်လို့ နွုတ်လိုက်တာလဲ’ ‘အို.. နာတယ်ဆိုကွဲ့.. ကိုကိုနိုင် မင်းနာကျင်ထိခိုက်အောင် မလုပ်ရက်ပါဘူး’ ‘အော်… ဒုက္ခ.. ဒုက္ခ.. ဟင်း.. ကဲ .. ပေးစမ်းပါ… ရှင့်ဟာကြီး.. ဒီမှာကြည့်.. တွေ့လား.. ဒီအဖျားနဲ့ ဒီနေရာတွေကို ကောင်းကောင်းပွတ်ပေး.. မော်လီက လုပ်တော့ဆိုမှ နင့်ဟာကို မော်လီ့ဟာထဲ ထည့်ပြီး လုပ်တော်မူပါဘုရား.. ကဲ.. လူလဲ.. အရှက်ကုန်ရော…’

ပြောပြောဆိုဆို မော်လီက ဝင်းနိုင်၏ လိင်တန်ကို ကိုင်ကာ သူမစောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းတလျှောက်နှင့် စောက်စေ့ပြူးပြူးကြီးအား ပွတ်တိုက်ပေးရန် သေသေချာချာ သင်ပြလိုက်ပြန်လေသည် ………… ပြီးပါပြီ။

Eskala Hotels and Resorts

Eskala Hotels & Resorts Ngwe Saung is the premier beachfront destination in Myanmar, offering stylish rooms and villas with charming ocean views. Eskala Hotels & Resorts Ngwe Saung opened in early 2014 and has hastily established itself as the most premier beach destination in Myanmar. Whether you are visiting from overseas or looking for a short getaway, our combination of 60 contemporary villas and rooms deliver you luxury and seclusion. They’ve got everything you need to make your stay delightful, from a highly regarded restaurant serving a range of international and local cuisines to a soothing poolside bar or an epitomize sheer garden. They offer you a host of activities for the more adventurous – but of course you can have just as much fun quietly enjoying the sun, sand and surf which will leave you spellbound. With the help of Eskala, you will fall in love with the Ngwe Saung beach of Myanmar.

Accommodation

Featuring 60 rooms, in five types contemplating your dream stay. Presenting you with spectacular sights of the million blue miles that widen out our villas and rooms are eyes unto the breathtaking Bay of Bengal. Each room is equipped with full amenities, featuring from stunning view balcony, air conditioning, mini bar, LCD television with satellite connection and DVD player, and many more…

About TripAdvisor Traveler’s Choice

Travelers come to TripAdvisor to plan and book the perfect trip. Certificate of Excellence celebrates the accommodations, attractions and eateries that make these perfect trips possible. Winners include: One-room B&Bs to 600-room hotels, Hidden attractions to world-famous museums, and Local cafés to Michelin-starred restaurants. The Certificate of Excellence accounts for the quality, quantity and regency of reviews submitted by travelers on TripAdvisor over a 12-month period. To qualify, a business must maintain an overall TripAdvisor bubble rating of at least four out of five, have a minimum number of reviews and must have been listed on TripAdvisor for at least 12 months. “This recognition helps travelers identify and book properties that regularly deliver great service. TripAdvisor is proud to play this integral role in helping travelers feel more confident in their booking decisions,” says Vice President of Industry Marketing, Heather Leishman.

World Travel Award 2020 – Myanmar’s Leading Resort

Eskala Hotels and Resorts has been chosen as Myanmar’s Leading Resort in World Travel Award 2020 again ! We are truly honored to have been awarded the Myanmar’s Leading Resort of World Travel Award 2018, 2019 and 2020 continuously. It’s an even greater honor to be placed in Myanmar’s Leading Resort including past honorees. Sincerely appreciated to the people who have been colleagues at a one time or another, all of whom have made great contributions for achieving these awards. Special heartfelt thanks to our valued guests, business partners and colleagues for all of your generous support. We promise to serve you better services and experiences in the future.

CONTACT INFO

Ngwe Saung Beach, Pathein, Ayeyarwaddy Division, Myanmar.

+95 4240341, 4240343

+95 255111491, 255111490

HEAD OFFICE

Ahlone Tower, Strand Road, River View Garden Housing, Ahlone Township, Yangon, Myanmar. 

+95 9255114440 , +95 997 783 33 35
[email protected]